३१ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ करतार सिँघ दे गृह पिण्ड शाह वाला
अवतार पैग़म्बर गुर कहिण सब दा होणा अन्त किनारा, सद रहिण कोए ना पाईआ। कट्ठे रहिणा सचखण्ड सच दवारा, दूजा घर ना कोए बणाईआ। इक्को मन्नणा हरि निरँकारा, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। जो सांझा होवे परवरदिगारा, जल्वागर नूर इलाहीआ। ओस दे दर होणी निमस्कारा, सजदा सीस इक झुकाईआ। जिस दा शब्द हुक्म इशारा, पैग़म्बरां रिहा जणाईआ। ओस दा संदेशा इक्को नाअरा, जैकारा अगम्म अथाहीआ। जिस दा खेल होणा दुबारा, गोबिन्द धार धार प्रगटाईआ। नव सत्त पावे सारा, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। हुक्मी हुक्म देवे अपारा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। कलयुग रहिण ना देवे धूंआँधारा, अंध अज्ञान दए गंवाईआ। लख चुरासी पावे सारा, महासार्थी नूर इलाहीआ। दर ओस दे बणना सर्ब भिखारा, दरवेश हो के अलख जगाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले साडा सब दा बणा दे इक्को भाईचारा, दीन मज़्हब दा झगड़ा रहे ना राईआ। दो जहानां तेरा होवे सहारा, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। झगड़ा रहे ना मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मठ गुरदवारा, घर इक्को लैणा प्रगटाईआ। तेरी चरण धूढ़ लावे मस्तक सर्ब संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी सीस निवाईआ। तेरा राह सारे तकदे चव्हीआं अवतारा, अवतर आपणा हुक्म वरताईआ। कलि कल्की सूरबीर बलकारा, बलधारी इक अख्वाईआ। अमाम अमामा बण सिक्दारा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरा खेल सदा जुग चारा, जुग चौकड़ी हुक्म वरताईआ। कलयुग अन्तिम दर भिखारी पैग़म्बर गुर अवतारा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा इक रखाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण किसे रहिणा नहीं अन्त, अन्त सर्ब दुहाईआ। इक्को मालक श्री भगवन्त, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दे लख चुरासी जीव जंत, साध सन्त दए वड्याईआ। जिस दा नाम कलमा मंत, अक्खरां विच सिफ्त सालाहीआ। जिस नूं धुर दा मन्नया कन्त, कन्तूहल इक अख्वाईआ। दर ओस दे करीए मिन्नत, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। साडी रही कोई ना हिम्मत, कलयुग कूड़ ना कोए मिटाईआ। मन मनुआ करे इल्लत, इलम आलमा रिहा भुलाईआ। सब दी ख्वारी होई ज़िल्लत, आबरू सके ना कोए बचाईआ। प्रभू असीं तेरा खाधा नाम दा निमक, निमक हलाल दे बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच आसा इक रखाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण असीं बणीए निमक हलाल, हरि तेरी इक सरनाईआ। दीनां बंधप दीन दयाल, दयानिध दया कमाईआ। जीव जंत तेरे लाल, मानव आपणी गोद टिकाईआ। सब दी सांझी कर दे धर्मसाल, भगत दवारा इक प्रगटाईआ। जिथ्थे त्रैगुण मूल रहे ना जाल, जगत जंजाल देणा तुड़ाईआ। साडी एहो बेनन्ती
❋
❋
एहो सवाल, सवाली हो के रहे सुणाईआ। सदी चौधवीं आपणा जगत जहान संभाल, सम्बल बहि के आपणा हुक्म वरताईआ। साडी लेखे ला ला घाल, पिछली कीती झोली पाईआ। चार जुग दे तेरे नन्हे बाल, छोटे छोटे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण साडी होणी अन्त ख़लासी, बन्धन नज़र कोए ना आईआ। हुक्म चलणा पुरख अबिनाशी, ना कोई मेटे मेटे मिटाईआ। दो जहान बणना दासी, सेवक हो के सेव कमाईआ। साडी भविक्ख्तां वाली पूरी करनी आसी, आहिस्ता आहिस्ता झोली दए भराईआ। पर्दा लाहे सचखण्ड निवासी, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। धरनी धरत धवल धौल पा के रासी, रसम आपणी दए समझाईआ। दीन मज़्हब दी रहिण ना देवे शाख़ी, शनाख्त आपणी इक दृढ़ाईआ। मंज़ल अगम्मी चढ़ा के घाटी, घाटा सब दा पूर कराईआ। साडी अन्तिम मेट के वाटी, लहिणा सब दी झोली टिकाईआ। दीन मज़्हब कोए रहे ना ज़ात पाती, झगड़ा मानव ना कोए जणाईआ। इक्को धार प्रगटा के साची, सच दा संजम इक समझाईआ। जिस दी कथा कहाणी किसे कोलों जाए ना वाची, वाचक बणे ना कोए विच लोकाईआ। सो खेल करे प्रभ अस्सू दा अन्त अन्त दी राती, रुतड़ी आपणे हुक्म विच महकाईआ।
३१ अस्सू शहिनशाही सम्मत ६ जरनैल सिँघ दे गृह पिण्ड शाहवाला ज़िला फ़िरोज़पुर
अवतार पैग़म्बर गुर कहिण महीना अस्सू लँघया, आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस विच हुक्म संदेशा देंदा रिहा सूरा सरबंगया, हरि करता धुरदरगाहीआ। चार कुण्ट दहि दिशा दीन मज़्हब वखाउंदा रिहा दंगया, झगड़े विच लोकाईआ। जीवां जंतां सीस वखाया नन्गया, ओढण उपर ना कोए टिकाईआ। मन विकार जणाया गंदिआ, बुध बिबेक ना कोए रखाईआ। आत्म मिले ना किसे अनंदिआ, अनन्द अनन्द विच्चों जणाईआ। भार चुक्के कोई ना कंध्या, ख़ाली हथ्थ सर्ब दुहाईआ। नेत्र रोवे जमना सुरस्ती गोदावरी गंगया, गंगोतरी नीर वहाईआ। बौहड़ी तेरे कोलों किसे कुछ ना मंग्गया, भिक्खक हो के झोली डाहीआ। जगत समाज वेख धोती तहिमत तंबिआं, नेत्र नैण उठाईआ। उफ़ कलयुग आया अन्तिम कंढया, कन्ढ्ढी बैठे पार ना कोए लँघाईआ। भेव तेरा आया ना तेरे बंदिआ, बन्दगी विच ना कोए समाईआ। साचा सुणे कोई ना छंदिआ, हउमे रोग ना कोए मिटाईआ। झगड़ा मिटे ना जेरज अंडया, उत्भुज सेत्ज लेखा पूर ना कोए कराईआ। सानूं याद आई असां पूरब लहिणा तेरे सचखण्ड दवारे टंगया, डोरी प्रेम नाल लटकाईआ। जिस विच लेखा सब ने अन्तिम जाणा डन्नया, बचया रहिण कोए
❋
❋
ना पाईआ। गोबिन्द ने छाती नाल ला के रखया जो इक्को लाया कन्या, कन्ना आपणे लड़ बंधाईआ। जिस वेले पुरख अकाल दीन मज़्हब दा मेटया बन्नया, हद्द हदूद रहे ना राईआ। सब ने इक परमेश्वर मन्नया, दूसर सीस ना कोए झुकाईआ। जन भगतां आपणी शब्दी धारों जणया, पुरख अकाला जम्मण वाली बणे पिता माईआ। ना हरख़ सोग रहे ग़मया, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। लेखे ला के पवण स्वास दमया, दामनगीर आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण अस्सू गया लँघ, आपणा पन्ध मुकाईआ। असीं सुत्ते रहे सचखण्ड, सेज पलँघ आसण इक वखाईआ। गृह बैठे रहे जिस दा छप्पर छन्न कोए ना कंध, हद्द हदूद ना कोए जणाईआ। जुग चौकड़ी दा तकदे रहे पन्ध, जो मातलोक फेरा आए पाईआ। दीन मज़्हब दी खोजदे रहे हद्द, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। नाम कलमा सुणदे रहे नद, राग अनरागी ध्यान लगाईआ। अन्त साहिब सुल्तान सब नूं ल्या सद्द, सद्दा हुक्म वाला जणाईआ। हुक्मे अन्दर गए बज्झ, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। हो सके ना कोए अलग्ग, वक्खरा राह ना कोए दरसाईआ। सच सरनाई सारे रहे ढट्ठ, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। दीन दयाले सब नूं बख्श इक इक्ट्ठ, अवतार पैग़म्बर गुर वक्खरा रहिण कोए ना पाईआ। तेरा नाम कलमा लईए रट, रट्टा मुके जगत लोकाईआ। इक्को तीर्थ सोहे तट, किनारा इक्को देणा वखाईआ। इक्को दवारा वसणा हट्ट, वस्त इक अगम्म वरताईआ। तूं सर्ब कला समरथ, गहर गम्भीर इक अख्वाईआ। सिर सब दे रख हथ्थ, मेहर नज़र टिकाईआ। तेरे नाम दा गाईए जस, सिफ्तां विच सालाहीआ। साडी पूरी करनी अस, तृष्ना रहे ना राईआ। तेरे होईए वस, वास्ता तेरे नाल जुड़ाईआ। तूं इक्को करना पक्ख, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। जिधर वेखीए नज़री आए प्रतख, जोती जाते दया कमाईआ। सब दी सांझी करदे अक्ख, नेत्र द्वैत रहिण ना पाईआ। कौल इकरार कर लै पक्क, अग्गे सके ना कोए तुड़ाईआ। पुरख अकाल प्या हस्स, हस्ती आपणी इक समझाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु लओ तक, तकवा इक्को उत्ते रखाईआ। मेरा संदेशा होवे यक, वाहिद करे पढ़ाईआ। पिछला दीन मज़्हब दा लेखा होया फक, मालक रहिण कोए ना पाईआ। उठो छेती करो कट्ठ, आपणी लओ अंगड़ाईआ। आपणे पल्लू कंधे लओ सट्ट, गठड़ी हथ्थ ना कोए उठाईआ। हुक्म देवे साहिब समरथ, हरि करता बेपरवाहीआ। इक्को वार पैणा इक्ट्ठ, भज्जणा वाहो दाहीआ। अज्ज दी रैण विष्न ब्रह्मा शिव कोल लैणी कट, सोहणी ख़ुशी बणाईआ। पहली कत्तक लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां जाणा टप, असमानां बाहर बाहर कदम टिकाईआ। साढे नौ रात नूं भगत दवार करना इक्ट्ठ, ख़ुशीआं नाल आपणा संग बणाईआ। पंजां प्यारयां पाणी ग्लास भरना झट, वेला भुल्ल
❋
❋
कोए ना जाईआ। पंजां दरबारीआं संगत दे चारों कुण्ट पैणा नट्ठ, नौ नौ चक्र लैणे लगाईआ। पंज लिखारी रजिसटर रख के सज्जे पट्ट, लिखण चाँईं चाँईंआ। नौ गुरमुख बण के भोले जट्ट, डागां सोटे हथ्थां विच उठाईआ। हथ्थ विच बोतलां फड़ के पींदे होण गट गट, गुर अवतार पैग़म्बरां नूं देण वखाईआ। अगला लेखा फेर देणा दस्स, पहली कत्तक राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे हकीकत हक, हक दा मालक इक अख्वाईआ।
पहली कत्तक शहिनशाही सम्मत ६ गुरदास सिँघ दे घर पिण्ड शाहवाला ज़िला फ़िरोज़पुर
कत्तक कहे मैं सोया जाग्या, यारां मास ना अक्ख खुल्हाईआ। मेरे साहिब मैनूं दिती आज्ञा, हुक्म अगम्म दृढ़ाईआ। शब्दी मारी आवाज्या, आवाज़ इक सुणाईआ। मैं तक के राजन राज्या, शाहो भूप सीस निवाईआ। हस्स के किहा किरपा कीती ग़रीब निवाज्या, मेहर नज़र उठाईआ। जिस आदि तों मेरा साजण साज्या, जुग जुग दिती माण वड्याईआ। मैं ख़ुशीआं विच उठ उठ भाग्या, भज्जया वाहो दाहीआ। मैं पुज्जया हरि भगत दवार दरवाज्या, आपणी ख़ुशी बणाईआ। फिर आपणा आप साध्या, सवाधान हो लई अंगड़ाईआ। फिर इक्को पुरख अकाल अराध्या, दूसर नाम ना कोए ध्याईआ। फेर सुणया धुर दा नादया, वज्जी हक वधाईआ। फिर ढहि के सरन सरनाई लागया, निव निव सीस झुकाईआ। फिर जां तक्कया ख़ुशी दिहाढ़ा आज्या, थित वार सोहणी रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दी करनी कार कमाईआ। कत्तक कहे साल पिच्छों होया आउणा, आ के ख़ुशी मनाईआ। मैं धुर दा गाया गाउणा, सोहँ अगम्म अथाहीआ। फेर ख़ुशी आई अज्ज अवतार पैग़म्बर गुरुआं दर्शन पाउणा, रैण भिन्नड़ी सोभा पाईआ। मैं वी बण के जाणा भगत दवार पराहुणा, ख़ुशी ख़ुशी आपणा पन्ध मुकाईआ। उस दे कदमां सीस झुकाउणा, जो मालक धुरदरगाहीआ। धूढ़ी ख़ाक रमाउणा, टिक्का इक वखाईआ। घर स्वामी साचा पाउणा, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक सुणाईआ। कत्तक कहे मैं आया मार के पन्ध, बणया पाँधी राहीआ। मैं गाया धुर दा छन्द, आत्म परमात्म राग अल्हाईआ। मैं तक के तारा चन्द, सूर्या अक्ख नाल मटकाईआ। फेर सच दवारा लँघ, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। फेर बैठ हेठ पलँघ, आपणा डेरा ल्या जमाईआ। मैं मंगी अगम्मी मंग, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। जिस बिध छब्बी पोह नूं होणा संग, सगला संग बंधाईआ। चौदां गुरमुखां उडाउणे पतंग, डोरी लाल रंग बन्न्ह वखाईआ।
❋
❋
चौदां टप्पणा इक टंग, सोहणा आपणा ताल सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे सूरा सरबंग, हरि सूरबीर वडी वड्याईआ।
पहली कत्तक शहिनशाही सम्मत ६ करनैल सिँघ दे गृह पिण्ड शाहवाला ज़िला फिरोज़ पुर
कत्तक कहे मैं सच दवारे गया पुज्ज, पूजन पूज्या बेपरवाहीआ। मेरी तृष्ना गई बुझ, तृखा रही ना राईआ। मैं तक्कया चौथा जुग, अन्तिम आपणा ध्यान लगाईआ। मैनूं रही कोई ना सुध, बेसुध हो के कीती हाल दुहाईआ। कूक किहा उठो वेखो जिस राम कृष्न कोलों कराया युद्ध, त्रेता द्वापर खेल खिलाईआ। ओह सब दी बदलण लग्गा बुध, बुध बिबेक ना कोए रखाईआ। शाह सवारा रिहा कुद्द, शाह सुल्ताना बल प्रगटाईआ। जिस ने दीन मज़्हब दे बन्न्हे मुढ्ढ, अन्तिम ओहो जड़ उखड़ाईआ। मैं सब नूं हलूण के मारी हुज्ज, सहिज नाल उठाईआ। वेखो किसे दा वसया नहीं रहिणा झुग, झुग्गे फोले थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। कत्तक कहे मैं ओस दवारे पहुंचा, आपणा पन्ध मुकाईआ। जिथ्थे जाए कोए ना औंता, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। फेर वेख्या गोबिन्द वाला ढौंका, ढईआ बैठा मुख भवाईआ। फेर वेख्या ब्रह्मे वाला चौंका, साफ़ सुथरा पोच पुचाईआ। फेर वेख्या धर्म दी धार वाला औंटा, जो ओड़क सब दा दए कराईआ। लेख पढ़या जो गोबिन्द पुरख अकाल दस्सया पौंटा, पटने वाला भेव रिहा ना राईआ। फेर वेख्या नाल शौंका, ज़िमीं असमानां अक्ख खुल्हाईआ। फेर वेख्या झाक्या तबकां तौंका, चौदस चौदां वेख वखाईआ। फेर वेख्या की हुण प्रभ ने आपणे हथ्थ रखया मौका, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। की खेल होणा हरि शाहो का, हरि शहिनशाह आपणी कल धराईआ। की लहिणा बेपरवाहो का, जो बेपरवाही विच समाईआ। फेर जैकारा सुणया वाहो वाहो का, अवतार पैग़म्बर गुर रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे आपणे दाओ का, दाअवेदार रहिण कोए ना पाईआ।
❋
❋
पहली कत्तक शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल
अवतार पैग़म्बर गुर हाज़र गए हो, होका हक सुणाईआ। प्रभू तुध बिन लेखा जाणे ना को, चार जुग समझ किसे ना आईआ। जो दीन मज़्हब दा बीज आए बो, धरनी वेख चाँईं चाँईंआ। नौ खण्ड पृथ्मी रही कोई ना लो, नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। भेव जाणे ना कोई सो, हँ पड़दा ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार भुगताईआ। नानक कहे मेरे साहिब अहिबाबी, मित्रा दयां जणाईआ। गोबिन्द दे सिख बण गए शराबी, बोतलां हथ्थां विच उठाईआ। सतिनाम जपण वाले बण गए कबाबी, मास रसना मुख लगाईआ। प्रभू आपणा खेल तक लै आदी, आदि दे मालक दयां दृढ़ाईआ। आत्मा गई किसे ना साधी, साधना विच ना कोए वड्याईआ। धर्म दा दिसे कोई ना गाडी, रहिबर रूप ना कोए जणाईआ। बौहड़ी साडे हुन्दयां मन दी कूड़ी पै गई वादी, वायदा कौल पूर ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। नानक कहे गोबिन्द उठ मार ला झाकी, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। चारों कुण्ट दिसे कोई ना साथी, सगला संग ना कोए निभाईआ। नानक कहे मेरी बाणी दा रिहा कोई ना पाठी, रसना गुण ना कोए चतुराईआ। मंज़ल चढ़े कोई ना घाटी, पंज दरबारी देण गवाहीआ। जिन्हां नौ खण्ड पृथ्मी प्रभ दे हुक्म नाल नापी, नौ नौं चक्र आए लगाईआ। जिधर वेख्या उधर दिसदे पापी, पतित पुनीत ना कोए जणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरो कढ लओ कापी, कापी दी नकल मैनूं दयो वखाईआ। क्यों नहीं तुहाडे तुहाडी मन्नदे आखी, की अक्खरां दी करन पढ़ाईआ। क्यों ना मेट सके गुस्ताख़ी, ग़ुस्सा गिला जगत तजाईआ। क्यों कूड़ दी वध गई हाटी, हटवाणिओ तुहाडा नाम ना कोए विकाईआ। समें नाल पहली कत्तक दी तुहानूं मिल गई राती, कारतक आपणा भेव दयो खुल्हाईआ। ओह जिस नूं दस्स आए एह काया वंग काची, क्यों नहीं कच्ची भन्न वखाईआ। जेहड़ी तुहाडे हुन्दयां कल्पणा विच नाची, माया ममता नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। पैग़म्बर कहिण साडे अमाम, सजदा सीस झुकाईआ। असीं तकी शरअ तमाम, तमा विच लोकाईआ। साडा कायम ना रिहा निज़ाम, नौबत हक ना कोए वजाईआ। साडे कलमे होए बदनाम, बदी दा डेरा कोए ना ढाहीआ। जिधर तकी अंधेरी शाम, चौदस चन्द ना कोए चमकाईआ। काअब्यों होए हराम, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। किरपा कर मेरे मेहरवान, महिबूब तेरी सरनाईआ। भुन्न कबाब सारे खाण, गऊआं खल्ल लुहाईआ। ओह वेख दूरों तके काहन, बंसरी बुल्ल्हां नाल छुहाईआ। भज्जा फिरदा राम, बनां विच कुरलाईआ। की खेल
❋
❋
तेरा भगवान, सब दा लेखा रिहा मुकाईआ। सीता सुरती होई ना कोए परवान, राधा रंग ना कोए रंगाईआ। कलमा करे ना कोए कल्याण, कायनात रही कुरलाईआ। गुरु गुरदेव मन्त्र फुरे ना कोए तेरा सतिनाम, सति सति विच ना कोए समाईआ। गोबिन्द दा अमृत रस पीए कोए ना जाम, मदि प्याले बोतलां वाले सारे हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण साडी पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। अज्ज आए तेरे दरबार, पंज दरबारी देण गवाहीआ। पंज लिखारी लेखा लिखण अपार, अपरम्पर तेरी बेपरवाहीआ। पंज प्यारे अमृत वखावण धार, जल ग्लासां विच टिकाईआ। बौहड़ी असीं फिर के आए कुण्ट चार, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। साडा दिसया कोए ना यार, यराना हक ना कोए जणाईआ। चारों कुण्ट धूंआँधार, निरगुण नूर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण जगत तेरा पीवे मदि, मधुर धुन सुणन कोए ना पाईआ। असीं वेखीं जगत जग दी हद्द, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। हँस बुद्धी होई कग्ग, काग हँस ना रूप वटाईआ। सति धर्म नूं सारे गए छड, सच विच ना कोए समाईआ। प्रभू साडे साडे नालों हो गए अड्ड, नाता तोड़ ना कोए निभाईआ। असीं तेरे दवारे आए भज्ज, भज्जे चाँईं चाईआ। हुण रहिणा नहीं मातलोक दे जग, जगजीवण दाते तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। क्यों तेरे हुक्म दी नव सत्त लग्गणी अग्ग, जिस नूं सके ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण तेरे आ गए कोल सिंघासण, सिँघ तेरी सरनाईआ। तूं साहिब इक अबिनाशण, वड दाता बेपरवाहीआ। इक्को बचन आए आखण, कहि के दईए सुणाईआ। साडा लेखा मुका दे अज्ज दी रातन, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। पड़दा ओहला रहे ना बातन, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। सानूं तेरा मज़मून फेर पए ना वाचण, पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। तूं आदि जगादी धुर दा बापण, पिता पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। सब दा पूरा करके भविक्ख्त वाकण, पेशीनगोईआं तेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़म्बर आए धरनी धरत, धवल वज्जे वधाईआ। आपणा घर वेखो परत, पतिपरमेश्वर रिहा जणाईआ। कौल इकरार तक्को शर्त, जो शरअ रूप वटाईआ। निगह मारो उपर अर्श, अर्शी प्रीतम की समझाईआ। सारे इक दा करो दरस, दरस दीद वड्याईआ। मज़्हब दी रखो कोए ना हरस, हवस देणी गंवाईआ। मेहरवान प्रभ करे तरस, रहमत सच कमाईआ। सम्मत छे शहिनशाही बरस, पहली कत्तक थित वार वड्याईआ। जोती
❋
❋
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण साडा रिहा कोए ना चारा, चौथे जुग जुग दुहाईआ। चारों कुण्ट धुआँधारा, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। प्रेम रिहा ना विच संसारा, मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। सृष्टी दृष्टी रोवे ज़ारो ज़ारा, बिन नेत्र नैणा नीर वहाईआ। धर्म दा रिहा ना कोए दवारा, द्वारका वासी रिहा समझाईआ। किरपा कर आप निरँकारा, निरवैर तेरी वड्याईआ। असीं कहिंदे आए कलयुग अन्तिम कलि कल्की होए अवतारा, निहकलंक बेपरवाहीआ। अमाम अमामा वड सिक्दारा, शाहो भूप नूर अलाहीआ। जिस दा जगत जहान तों वक्खरा होए दरबारा, दर दवार सोभा पाईआ। सो लहिणा देणा पूरा करे कौल इकरारा, वायदा पिछला नाल मिलाईआ। तेरे दर आ के दरवेश हो के करीए निमस्कारा, निउं निउं सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक वरताईआ। कत्तक कहे मेरा आ गया वक्त, वास्तक दयां जणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु तुहाडा सारा जगत, दीन दुनी वेखो चाँईं चाँईंआ। बौहड़ी कोटां विचों प्रभ दे आह थोड़्हे जिहे भगत, जिन्हां नूं मिल के मैनूं वज्जे वधाईआ। जिस दवारे तुसीं सारे आए उपर धरत, धरनी धरत धवल धौल आपणा डेरा लाईआ। आपणा लहिणा पूरा करो कर्ज़, मकरूज़ दए चुकाईआ। वेखो खेल साहिब असचरज, जो अचरज लीला रिहा वरताईआ। ग़रीब निमाणयां वंडे दर्द, दुखियां होए सहाईआ। तुहाडे कोलों खोह के शरअ वाली करद, कातिल मक्तूल दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कत्तक कहे अवतार पैग़म्बर गुरु जो सच दवारे रहै, इक्को घर डेरा लाईआ। अज्ज भगत दवार तक्को जिथ्थे पंजां लिखारीआं मस्तक उत्ते लिख्या सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै, तुहानूं सब नूं रहे वखाईआ। जिन्हां दी कलम ने कलयुग अन्तिम करना लै, लोकमात रहिण ना पाईआ। पंजां दरबारीआं दा सब नूं होणा भय, जो चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। पंजां प्यारयां अमृत धार वहाउणी नै, जल धारा नाल रलाईआ। जिस नूं उडीकदयां जुग चौकड़ी लँघ गए कै, गिणती गणित ना कोए गणाईआ। जो आदि जुगादी इक्को है, हरि करता नूर अलाहीआ। ओह झगड़ा मेटे हउमे हंगता मैं, हँ ब्रह्म इक समझाईआ। भाग लगा के धर्म दवार गृह, मन्दिर इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच हुक्म इक वरताईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण असीं वेखे डांगां सोटे, गुरमुख हथ्थ उठाईआ। सारयां किहा गोबिन्दा जिन्हां पिच्छे वार के आयों जिगर दे टोटे, ओह तेरा प्रेम गए भुलाईआ। औह वेख बोतलां लै के खलोते, मध गट गट लँघाईआ। जिस तरह पिच्छे गुजरी ने वारे पोते, आपणा आप मिटाईआ। ओह कलयुग लहिर विच
❋
❋
मारदे ग़ोते, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। पैग़म्बर कहिण बौहड़ी साडे नाल वी हो गए धोखे, उम्मत संग ना कोए जणाईआ। अवतार कहिण मंज़ल चढ़े ना कोए अगम्मे कोठे, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा हुक्म वरताईआ। पुरख अकाल कहे अवतार पैग़म्बर गुर तक लओ आपणे प्यारे, प्रेमी मैनूं दयो वखाईआ। ओन्हां वल्ल करो इशारे, जो तुहाडे विच समाईआ। जेहड़े मेरे पुज्जे किनारे, मैनूं दयो दृढ़ाईआ। जे तुहाडे हुन्दयां सारे हारे, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। फेर तुहाडे काहदे दुलारे, पिता पूत की चतुराईआ। जिन्हां पिच्छे आपणे वसदे घर उजाड़े, खेड़ा नज़र ना कोए आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभू लोकमात सब दे हथ्थ मध प्याला, जगत पी पी ख़ुशी बणाईआ। सब नूं भुल्ल गया दीन दयाला, दयानिध तेरी सार किसे ना आईआ। चार कुण्ट होया बेहाला, हालत विगड़ी जगत लोकाईआ। धर्म रिहा ना किसे मन्दिर मस्जिद शिवदुआला, मठ सारे रहे कुरलाईआ। कलयुग अन्तिम वक्त ना किसे संभाला, सम्बल बैठा नज़र किसे ना आईआ। सदी चौधवीं बणे ना कोए दलाला, दिलबर यार ना कोए मिलाईआ। रसना खाए ना कोए हक हलाला, बदी विच भज्जण वाहो दाहीआ। वास्ता पावे तेरा गोबिन्द इक लाला, लालन तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग अन्तिम सब कुछ कीता तेरे हवाला, आपणे ख़ाली हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच हुक्म इक वरताईआ। कत्तक कहे अवतार पैग़म्बर गुरु आए, आए भगत दवार। साचा लेखा दयो लिखाए, लिखण गुरमुख पंज लिखार। प्रभू दीन मज़्हब तों पल्लू छुडाए, नाता रिहा ना विच संसार। सब तेरी झोली पाए, वायदा करीए कौल इकरार। दर ठांडे सीस निवाए, निव निव कर निमस्कार। साडा झगड़ा रिहा ना राए, हउमे विच्चों मार। तेरा इक्को कलमा रहे गाए, दूजा अक्खर ना पावे सार। कलयुग कूड़ी क्रिया दे मिटाए, मेटणहार एकँकार। सतिजुग साचा दे चलाए, चार कुण्ट होए जै जैकार। गुर अवतार पैग़म्बरां घाल पा थांए, पूरब लहिणा लेख विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर हुक्म इक सुणाए, अन्तिम सब नूं आई हार। अवतार पैग़म्बर गुरु कहिण साडा कौल इकरारी, वायदा सच कराईआ। उच्ची बांह कढ के लिखो पंज लिखारी, दो जहान दयो जणाईआ। पिछली रही ना किसे सिक्दारी, रईयत हक ना कोए बणाईआ। अग्गे हुक्म वरतणा इक निरँकारी, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। शरअ दी चले ना कोए कटारी, कटाक्ष कूड़ ना कोए लगाईआ। उठ के वेखो पंजे दरबारी, नेत्र चार कुण्ट फिराईआ। पंज प्यारे अमृत इक इक बूँद छिड़को धारी, धरनी उत्ते सुटाईआ।
❋
❋
कागद कलम शाही लिखे आपणी वारी, वारता दए बणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर इक नाम दे होए वपारी, वणज इक्को घर वखाईआ। इक दर दवार लग्गी यारी, याराना इक निभाईआ। इक्को नाम होए जैकारी, जै जैकार सर्ब सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच हुक्म इक सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण साडे हल्फ़ीआ हक ब्यान, बिन रसना जेहवा लिखाईआ। छड्डया जगत जहान, नाता मातलोक तुड़ाईआ। हुक्म मन्नया श्री भगवान, जो सिर सिर रिज़क सबाईआ। इक्को वार चरण कँवल कर प्रणाम, सजदा सीस जगदीश झुकाईआ। तूं धुर दा अगम्म अमाम, दाता वड वड्याईआ। कल्की नौजवान, नूर नुराना नूर अलाहीआ। निहकलंक बली बलवान, बलधारी इक हो आईआ। सम्बल वसे धाम, निहचल डेरा लाईआ। झगड़ा मुकाउणा काया माटी चाम, चम्म दृष्टी जगत बदलाईआ। सब दा सांझा बणना राम, काहन इक्को नज़री आईआ। नूर नुराना हो अमाम, अवाम दा पड़दा देणा चुकाईआ। तेरा खेल दो जहान, तक्कीए चाँईं चाँईंआ। पहली कत्तक सब नूं करना परवान, परम पुरख आपणी दया कमाईआ। तूं आदि जुगादी मेहरवान, मेहरवान तेरी सरनाईआ। सांझा बणा दे इक विधान, जिस दी तरमीम जगत ना कोए कराईआ। पड़दा लाह दे लामुकाम, मुकामे हक नूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप वरताईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभू सब दा सांझा कर यकीन, यकसां दे वखाईआ। धुर दी धार दे तालीम, तुलबे सारे आप पढ़ाईआ। भेव खोल्ह आदि कदीम, कुदरत दे मालक धुरदरगाहीआ। झेड़ा रहे ना नर मदीन, मुद्दा आत्म दे समझाईआ। मज़्हब रहे ना कोए प्राचीन, पुरातन लेखा देणा मुकाईआ। सतिजुग मार्ग लग्गे तेरा नवीन, नव सत्त वेख वखाईआ। शरअ विच रहे ना कोए ग़मगीन, ग़मख़ार देणी वड्याईआ। असीं सारे चाहुंदे कर दे तरमीम, आपणा हुक्म वरताईआ। लेखा मुका दे सब दा उत्ते ज़मीन, माटी ख़ाक रही कुरलाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर तैनूं ल्ए चीन, दूसर राग ना कोए अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। पुरख अकाल कहे मेरे चार जुग दे दूल्हे जगत दुलारे, अवतार पैग़म्बर गुर दयां दृढ़ाईआ। आपणी करनी करतब वेखो सारे, सारी सृष्टी खोज खुजाईआ। क्यों तुसां वक्खरे वक्खरे बणाए भाई चारे, तत्तां वंड वंडाईआ। जिस ने अग्नी लाई बहत्तर नाड़े, सांतक सति ना कोए कराईआ। दीन मज़्हब बणा अखाड़े, मानव मानव दिते टकराईआ। कोटन वसदे घर उजाड़े, तुहाडी शरअ दी पई दुहाईआ। हुण सारे पहुंचे अन्त किनारे, मंज़ल पन्ध मुकाईआ। पिछले लहिणे लेखे छडो सारे, पूरब याद ना कोए कराईआ। मिल के बोलो इक नाम जैकारे, जै जैकार सुणाईआ। सब दे बोल लिखे जाण अपर
❋
❋
अपारे, अपरम्पर स्वामी रिहा सुणाईआ। तुसीं जुग चौकड़ी दे मेरे दुलारे, दूल्हे धुर दे सोभा पाईआ। एसे कारन लोकमात सद्दे दरबारे, दर दरबारी ल्या मंगाईआ। वाहिदे करो अगम्म इकरारे, कौल सके ना कोए तुड़ाईआ। सारे कहो धुर दे मालक पुरख अकाल हो ज़ाहरे, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। जेहड़े साडे भविक्ख्तां दे इशारे, सो पूरे दे वखाईआ। असीं दीन मज़्हब प्रभ तेरी झोली डारे, तेरे कदमां विच सुटाईआ। अन्तिम सब दे इक्को हाढ़े, हौका लै के दईए जणाईआ। कलयुग अन्तिम जड़ दे उखाड़े, रहिण कोए ना पाईआ। सतिजुग साचा कर मात उज्यारे, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। तेरे चरण कँवलां पहली कत्तक करीए निमस्कारे, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जन भगतां चाढ़्ह नाम दी इक ख़ुमारे, मदि प्याले हथ्थों देण सुटाईआ। काया चोली रंग चाढ़्ह दे गाढ़े, उतर कदे ना जाईआ। किरपा कर आप निरँकारे, निरवैर तेरी सरनाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु आदि जुगादि तेरे सहारे, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे आदि अन्त जुग चारे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कलि कल्की आपणा हुक्म वरताईआ।
२ कत्तक शहिनशाही सम्मत ६ गुरदयाल सिँघ दे घर पिण्ड मूधल ज़िला अमृतसर
माया ममता पैसा लोड़े सर्ब जग, मन ममता चार कुण्ट दहि दिशा हल्काईआ। तृखा तृष्ना घर घर लग्गी अग्ग, साढे तिन्न हथ्थ अन्दर ना कोए बुझाईआ। दिवस रैण दीन दुनी रही भज्ज, भजन बन्दगी गई तजाईआ। ठग्ग चोर रूप बण के रहे लभ्भ, नकब घरां विच लगाईआ। उच्ची कूक रहे सद्द, लच्छमी मिले चाँईं चाँईंआ। गुर अवतार पैग़म्बरां दी सिख्या कीती रद्द, हुक्म सच ना कोए मनाईआ। लोभ विकारा गया वध, रसना जेहवा नाल मिलाईआ। कलयुग आपणा कूड़ निशाना बैठा गड्ड, गाईड हो के सब नूं रिहा भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग माया होई प्रधान, नव सत्त ख़ुशी बणाईआ। जिस नूं लभ्भदे सर्ब इन्सान, भज्जण वाहो दाहीआ। अन्तर अन्तर सारे गाण, प्रेम प्रीती विच जणाईआ। जे किरपा करे श्री भगवान, ख़ाली भाण्डे दए भराईआ। असीं बण जाईए राजे शाह सुल्तान, हुक्म मातलोक वखाईआ। असीं बणीए शाह धनाढ विच जहान, हउमे नाल रलाईआ। आत्म अन्तर तृष्ना तृखा सर्ब वधाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मार्ग इक लगाईआ। रुपया पैसा कहे एह कलयुग चाढ़्हया रंग, रंगत अगम्म रंगाईआ। अन्दरों सारे कीते नंग, शाह कंगाल
❋
❋
रहे कुरलाईआ। जिस माया पिच्छे करदे जंग, पिता पूत सीस कटाईआ। जिस कारन कूड़ी क्रिया खांदे गंद, ममता मोह विच फसाईआ। जे एह माया प्यारी हुन्दी गोबिन्द क्यों छडदा पुरी अनन्द, सरसे विच डुबाईआ। एह मनमुखां पले बन्न्हणी गंढ, गुरमुख माया लोभ ना कोए हल्काईआ। जिस माया कारन शाह सुल्तान चमकाउंदे चण्ड प्रचण्ड, अग्नी तत जलाईआ। एह माया सब नूं करे खण्ड खण्ड, जिस लालच विच भज्जी फिरे लोकाईआ। जिस माया नाल स्वाद पूरा कर सकी ना रसना बत्ती दन्द, जेहवा गुण ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। माया कारन सृष्टी भज्जी दौड़ी, दिवस रैण वाहो दाहीआ। एहदी मंज़ल अन्त मिली किसे ना पौड़ी, कारू रो के दए दुहाईआ। एहदा विस्थार ना कोए दस्से किन्नी लम्मी चौड़ी, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। जिस माया कीता प्यार ओह अन्त कर के गया बौहड़ी बौहड़ी, हाए उफ़ कर कुरलाईआ। माया कारन कौरवां पांडवां कटी गई डोरी, दुर्योधन संग ना कोए रखाईआ। माया कारन सीता रावण कीती चोरी, ठग्गी जगत विच कमाईआ। माया कारन गंगू ने विछोड़ दिती जोड़ी, नन्हे नीहां हेठ दबाईआ। माया कारन औरंगज़ेब ने गोबिन्द नाल रखी खोरी, खार विच कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक जणाईआ। माया ममता वध्या लालच, तृष्ना जगत हल्काईआ। गुरमुख मिले कोए ना ख़ालस, जो ख़ालस ख़ालसा गोबिन्द गया समझाईआ। सब दे अन्दर कूड़ क्रिया दी लानत, तृष्ना पूर ना कोए कराईआ। पैस्सयां वाले दी दए ना कोए ज़मानत, नानक लालो दे घर भोग लगा के गया समझाईआ। माया धारीआं कोल कृष्न गया ना शामत, बिदर अलूणे साग रंग ना कोए रंगाईआ। माया कारन कूड़ क्रिया सदा अलामत, लोभ लोभ नाल टकराईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत कदे ना होण अणजाणत, कबीर जुलाहा दए गवाहीआ। सदना सैण रविदास कहे जिस रहिणा सही सलामत, ओह माया जगत दए तजाईआ। बेशक संसारी दुनिया वास्ते माया बड़ी न्यामत, बिना माया तों जगत दा काज ना कोए रचाईआ। साची माया प्रभ दी इक इबादत, जो अदम तशदद् डेरा ढाहीआ। जिस माया दी बणा सके ना कोए बनावट, अक्खरां हरफ़ां हरूफ़ां ना कोए छपवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता अगम्म अथाहीआ। माया विच सृष्ट सबाई मरदी, मर मर दए दुहाईआ। एह खेल कलू कल कल दी, कल काती कार कमाईआ। माया साथण पंज विकारे दल दी, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल रखाईआ। उहदी वासना घड़ी पल दी, स्थिर रहिण कदे ना पाईआ। एह माया दी धार परछावें वांगू ढलदी, साया सदा ना कोए रखाईआ। जिन्हां दे अन्दर माया कूड़ी अग्नी बलदी, अन्त उन्हां नूं दए जलाईआ। एह
❋
❋
सब नूं आई छलदी, जुग जुग वेस वटाईआ। किसे नूं ख़बर नहीं घड़ी पल दी, जो माया पिच्छे प्रभ नूं जाण भुलाईआ। एह कूड़ कुड़यार सूमां दा दर मलदी, आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित खेल कराए सदा अछल अछल दी, वल छल धारी माया ममता मन वासना नाल मिलाईआ।
२ कत्तक शहिनशाही सम्मत ६ वचित्र सिँघ दे घर मूधल ज़िला अमृतसर
अवतार पैग़म्बर गुर कहिण पुरख अकाल अकाल मूर्ती, अकल कल धारी तेरे हथ्थ वड्याईआ। निरगुण सरगुण कलयुग जीवां बदल दे सुरती, सुरत शब्द आपणा रंग रंगाईआ। नाद आवाज़ सुणा अगम्मी धुर दी, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। किरपा कर दे पूरे पूरे सतिगुर दी, साहिब सुल्तान तेरी सरनाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दरों जांदी रुढ़दी, सदी चौधवीं सके ना कोए बचाईआ। तेरे नाल प्रीती दिसे ना किसे जुड़दी, आत्म परमात्म संग ना कोए निभाईआ। गोबिन्द दी आसा पूरी कर दे अनन्द पुर दी, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। खेल दस्सदे आपणी अनमुल्ल दी, कीमत करते ना कोए लगाईआ। की होया जे माया अन्दर दीन दुनी जाए भुल्लदी, अभुल्ल मार्ग इक्को देणा वखाईआ। एह खेल तेरी आपणी कुल दी, कुल मालक होणा सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण दीन दुनी होई मुरदी, मुर्दा मुरीद ना कोए समाईआ। मुर्शद खेल दस्स दे अगम्मी धुर दी, पारब्रह्म प्रभ पर्दा आपणा आप उठाईआ। किरन बख्श दे आपणे नूर दी, नूर नुराना कर रुशनाईआ। खेल तक्कीए साख्यात हाज़र हज़ूर दी, हज़रत निउँ निउँ लागण पाईआ। लेखे ला के आसा मनसूर दी, मंज़ल अहिनलहक जणाईआ। की होया जे दुनिया कल्पणा हो गई कूड़ दी, माया ममता विच हल्काईआ। पुरख अकाले दीन दयाले बख्शिश कर दे आपणी चरण धूढ़ दी, मस्तक टिक्के ख़ाक रमाईआ। तेरी खेल तक्कीए सर्ब कला भरपूर दी, पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। कलयुग मज़दूरी करदे जगत मज़दूर दी, वस्त अगम्म झोली दे टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभ झुकीए तेरे कदमां, कदीम दे मालक सीस निवाईआ। कूड़ी क्रिया मेट दे सदमा, हउमे रोग रहे ना राईआ। संख्या वेख लै संखां पदमां, कोटन कोटि मानस सोभा पाईआ। बौहड़ी तेरा भगत कोए ना जन्मा, जम्मण वाली दिसे कोए ना माईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मिटा दे कर्मा, निहकलंक आपणा रंग
❋
❋
रंगाईआ। सब दे अन्दरों भाण्डा भरम भन्ना दे भरमा, भरम विच आपणी बूझ बुझाईआ। इक्को सीस झुका पुरख अकाले तेरे कदमां, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। झगड़ा मिटा दे पंज तत बदना, काया माटी करे ना कोए लड़ाईआ। तूं आदि जुगादी लख चुरासी जीव जंत साध सन्त सच सज्जणा, सगला संग आप निभाईआ। बेशक जो घड़या सो भज्जणा, घणन भन्न्हणहार आप अख्वाईआ। पुरख अकाले आपणा करा दे मजणा, जगत सरोवर अट्ठ सट्ठ तीर्थ गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती लोड़ रहे ना राईआ। सच सरनाई तेरे ढट्ठणा, ढहि ढहि सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब नूं इक दवारे सद्दणा, दूजा गृह नज़र कोए ना आईआ।
२ कत्तक शहिनशाही सम्मत ६ पिशौरा सिँघ दे घर पिण्ड वेरका ज़िला अमृतसर
सतिगुर शब्द कहे मैं बणया धुर दा शाह, शहिनशाह दिती वड्याईआ। दो जहानां एका हुक्म देणा सुणा, अनसुणत रहिण कोए ना पाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु बणाउणे गवाह, शहादत कलमे नाम वाली भुगताईआ। सब दा पैंडा देणा मुका, मुकम्मल आपणी कार भुगताईआ। सब दी कबूल करनी दुआ, जो सजदयां विच सीस निवाईआ। मैनूं सब ने कहिणा वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग कूड़ा झगड़ा देणा गुआ, लोकमात रहे ना राईआ। सतिजुग सच चलाउणा राह, रहिबर हो के देणा वखाईआ। जिस दा इक्को कायदा कानून होणा लाअ, दूसर शरअ ना कोए बणाईआ। दीन मज़्हब दी रहे ना कोए वबा, कूड़ी क्रिया देणी गंवाईआ। सति धर्म दी पैदा कर फ़िज़ा, फ़ैसला इक्को देणा जणाईआ। छुट्टी देणी गुर अवतार पैग़म्बरां अज़ीज़ा, इज़ाज़ आपणे लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। शब्द गुरु कहे मेरा होणा इक हकाम, हुक्म इक जणाईआ। मन्नणा सर्ब तमाम, सिर सके ना कोए उठाईआ। पैग़म्बर गुर अवतार शरअ दे जो ग़ुलाम, ज़ंजीर सब दे दिते कटाईआ। एका दस्स के धुर दा नाम, कलमा हक देणा पढ़ाईआ। भेव खुल्हा के अगम्म अमाम, अमन दा डंका देणा वजाईआ। हजामत वाला रहे ना हजाम, सीस जगत ना कोए मुनाईआ। गोपीआं वाला दिसे कोए ना काहन, काहन कान्हा इक्को बेपरवाहीआ। बनबासी दिसे ना कोए राम, धुर दा राम इक्को हुक्म वरताईआ। जो देवणहारा सतिनाम, सो सति सति आपणा आप समझाईआ। जिस नूं सारे करदे प्रणाम, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सो खेल खेले विच जहान, जोती जाता डगमगाईआ। कलयुग
❋
❋
कूड़ी क्रिया मेट निशान, सतिजुग साचा राह प्रगटाईआ। प्रगट हो के विच मैदान, योधा सूरबीर अख्वाईआ। जिस नूं झुक झुक सारे करन सलाम, सजदयां विच सजदा इक बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा मार्ग दस्से इक अवाम, आम दा लेखा दए चुकाईआ।