२ कत्तक शहिनशाही सम्मत ६ हरनाम कौर दे घर पिण्ड वेरका ज़िला अमृतसर
सतिगुर शब्द कहे मेरा हुक्म होणा अनादी, नाद धुर दा दयां सुणाईआ। संदेशा देवां ब्रह्म ब्रह्मादी, ब्रह्मांड आप जणाईआ। जो लोआं पुरीआं जाए साधी, खण्डां ध्यान लगाईआ। दीन दुनी दी तके आबादी, चुरासी पड़दा आप चुकाईआ। जिस दी धार होवे जागी, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। घर घर दा बण के रागी, राग अगम्मा दए दृढ़ाईआ। जगत दा बण के ढाडी, ढंडोरा देवे थांउँ थाँईंआ। उठो वेखो खेल पुरख आदी, आदि पुरख की खेल खिलाईआ। हुण जगत दलील काहदी, काग़ज़ कलम चले ना कोए चतुराईआ। निरगुण धार आया रबाबी, सितार तन दए वजाईआ। आपणी नीती रीती दस्स के सादी, साधना सब नूं दए समझाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया सारे छड दयो वादी, वायदा प्रभ दे नाल कराईआ। पिछला राह रहिणा नहीं गाडी, मार्ग अग्गे इक रखाईआ। दीन मज़्हब दी उबले कोए ना हाण्डी, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। झगड़ा मेटे कर्म कांडी, कांड आपणा इक समझाईआ। चार वरन अठारां बरन बणा के गवांढी, नाता नाते नाल रखाईआ। सूर गाँ मानस ज़ाती कोए ना होवे खांदी, ख़ालस आपणा रंग चढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला आत्म होवे गांदी, परमात्म राह तकाईआ। मनसा रहे ना थक्की मांदी, हौसला हिम्मत ना कोए ढाहीआ। सब नूं कहिणा पए पुरख अकाल तों बिना पति जांदी, पतिपरमेश्वर सब दा पिता माईआ। जिस दी दुनिया होणी बांदी, बन्धन शरअ दए तुड़ाईआ। चरण धूढ़ सृष्टी दृष्टी होणी नहांदी, सरोवर इक्को इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण सरगुण बण के पाँधी, पन्ध सब दा पूर कराईआ।
❋
❋
२ कत्तक शहिनशाही सम्मत ६ सुरजीत सिँघ दे घर पिण्ड वेरका ज़िला अमृतसर
सच होवे पैग़ाम, धुर शब्द शब्द जणाईआ। अगम्म होवे कलाम, कलमा कायनात समझाईआ। बेअन्त होवे नाम, निधाना इक प्रगटाईआ। चुरासी पीवे जाम, अमृत इक चखाईआ। जिस नाल झगड़ा मिटे तमाम, शरअ रहे ना राईआ। मार्ग मिले आसान, असल दए समझाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक रूप समान, जोती जोत जोत रुशनाईआ। आदि जुगादी खेल महान, जुग चौकड़ी रंग रंगाईआ। भेव अभेदा खोल्हे आप भगवान, आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। शब्द कहे शब्द होणा गुरदेवा, देव आत्मा दए पढ़ाईआ। सोहँ होणा मेवा, अगम्म रस चखाईआ। मस्तक लग्गणा थेवा, चरण धूढ़ वड्याईआ। सब दी रसना जपणा जेहवा, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। किरपा करे अलख अभेवा, अगोचर दया कमाईआ। धाम वक्खरा इक निहकेवा, निहचल दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा पड़दा लाहीआ। सतिगुर शब्द कहे दस्सणा धुर धाम, धर्म दवार जणाईआ। जिथ्थे वसे मेहरवान, महिबूब नूर अलाहीआ। जिथ्थे विष्न ब्रह्मा मिलदा दान, झोलीआं ख़ाली सर्ब भराईआ। जिथ्थों उपज्या दसरथ बेटा राम, राम रामा वेस वटाईआ। जिस ने खेल खिलाया काहन, बंसरीआं धुन सुणाईआ। जिस मूसा कीता प्रधान, कोहतूर नूर रुशनाईआ। जिस ने ईसा बणाया बलवान, डंका इक्को हथ्थ फड़ाईआ। जिस ने मुहम्मद दस्सया विधान, चार यारी संग जणाईआ। जिस ने नानक जणाया सतिनाम, सति सति समझाईआ। जिस ने फ़तिह डंका वजाया आण, गोबिन्द रंग रंगाईआ। सो सतिगुर शब्द कहे शब्द गुरु इक प्रधान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। दो जहानां झुलाए निशान, धर्म दवार इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे जीव जहान, जीव जंत जंत जीव आपणे हुक्म विच चलाईआ।
२ कत्तक शहिनशाही सम्मत ६ गुरनाम सिँघ दे गृह पिण्ड वेरका ज़िला अमृतसर
सतिगुर शब्द कहे एह खेल अलख अभेवा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आप जणाईआ। जो आदि जुगादी जुग चौकड़ी वड देवी देवा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सचखण्ड वसे सच धाम निहकेवा, निहचल आपणा घर जणाईआ। जिस दी अवतार पैग़म्बर गुर करदे आए सेवा, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। जो नाम निधाना कौस्तक मनीआं मस्तक लावे थेवा, तिलक
❋
❋
ललाटी इक जणाईआ। जिस नूं गाउंदे आए सिफ्तां विच नाल रसना जेहवा, ज़बां अज़ान विच दृढ़ाईआ। सो नाम निधाना अमृत रस देवे मेवा, अंमिउँ रस आप चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निरगुण निरवैर बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे हरि हुक्म हुक्म सुल्तानां, शाहो भूप आप जणाईआ। योद्धा सूरबीर मर्द मर्दाना, निरवैर पुरख अगम्म अथाहीआ। जो सचखण्ड वसे सच मकाना, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जोत नूर नूर महाना, बिन दीआ तेल बाती रुशनाईआ। सूर्या चन्द दिसे ना कोए भाना, मण्डल मण्डप ना कोए वखाईआ। सो पुरख निरँजण हो के मेहरवाना, मेहर नज़र इक उठाईआ। हरि पुरख निरँजण देवणहारा दाना, वस्त अमोलक अगम्म वरताईआ। एकँकारा सब दा जाणी जाणा, जानणहार इक हो जाईआ। आदि निरँजण जल्वागर नुराना, नूर नूर नूर रुशनाईआ। अबिनाशी करता मर्द मर्दाना, मेहरवान बेपरवाहीआ। श्री भगवान सूरबीर वड बलवाना, योधा दो जहान इक्को नज़री आईआ। पारब्रह्म प्रभ खेल महाना, महिमा कथ ना कोए सुणाईआ। सो खेले खेल दो जहानां, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा हुक्म वरताईआ। जिस ने कलयुग मातलोक कीता प्रधाना, हथ्थ पुश्त पनाह टिकाईआ। सो अन्तिम लेखा जाणे जोती जाता नौजवाना, बिरध बाल रूप ना कोए दरसाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदल देवे ज़माना, ज़िमीं असमानां फोल फुलाईआ। माया ममता मोह विकार रहिण ना देवे टिकाणा, हर हिरदिउँ जड़ दए उखड़ाईआ। शरअ दा झगड़ा मेटे बेगाना, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। जो अवतार पैग़म्बर गुरु दे के गया ब्याना, आसा सब दी पूर वखाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता परवरदिगार सांझा यार पहर के बाणा, बाण अणयाला तीर नाम चलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तख्तों लाह के राजा राणा, शख्सीअत सब दी दए गंवाईआ। इक्को हुक्म संदेशा सब नूं करना पए परवाना, परवानगी आपणे हथ्थ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी आपणा हुक्म वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं दस्सां हुक्म निरँकारी, जो निरवैर रिहा दृढ़ाईआ। कलयुग धार मेटणी कूड़ कुड़यारी, कुटम्ब रहिण कोए ना पाईआ। लहिणा चुकाणा संग मुहम्मद चार यारी, याराना अन्तिम वेख वखाईआ। नव सत्त पाउणी सारी, महासारबी हो के आपणा शब्दी रथ चलाईआ। हर हिरदे अन्दर तकणी ग़द्दारी, गृह मन्दिर फोल फुलाईआ। पर्दा लौहणा बहत्तर नाड़ी, हाडी हाडी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे हुक्म देवे धुर फ़रमाना, फरमांबरदारी रिहा जणाईआ। उठो वेखो नौजवाना, हरि करता की खेल खिलाईआ। पैग़म्बर होवो सवाधाना, आलस निंद्रा देणी मिटाईआ। सदी चौधवीं वरते की भाणा, भावी सब दे सिर ते छाईआ। चौदां तबक करो ध्याना, बिन
❋
❋
अक्खां अक्ख उठाईआ। नैण वेखो ज़िमी असमाना, ज़ामन नज़र कोए ना आईआ। क्यों जगत होया बेगाना, बेवा रूप ख़लक ख़ुदाईआ। की नानक दस्सके आया जदों बगदाद रबाब वजाए मर्दाना, मुद्दा अगला आपणा समझाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझे यार पहनणा बाणा, जोती जाता पुरख बिधाता आपणा वेस वटाईआ। जिस नूं सब ने सजदयां विच करनीआं सलामां, बिन कदमां सीस झुकाईआ। उस प्रभू ने बदल देणा ज़माना, ज़िमीं ज़मां खोज खुजाईआ। धुरदरगाही बण के कान्हा, लख चुरासी आत्म लैणी प्रनाईआ। निरगुण धार हो के रामा, सुरती संग करे कुड़माईआ। पैग़म्बरो बिन अक्खां करो ध्याना, बिन नैणां नैण उठाईआ। उम्मत उम्मती दिसे ना कोए निशाना, निशाने सारे गए बदलाईआ। खेल करे श्री भगवाना, भगवन आपणी कार कमाईआ। जिस दा इक्को होणा विधाना, तरमीम अग्गे ना कोए कराईआ। शाहो भूप बण राजाना, हुक्म संदेसा दए सुणाईआ। सो वक्त सुहञ्जणा होए सुहाउणा, सोहणी रुतड़ी नाल महकाईआ। सतिगुर शब्द कहे सब नूं मन्नणा पैणा भाणा, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी योधा सूरबीर बलवाना, बलधारी जोत निरँकारी इक अख्वाईआ।
६ कत्तक शहिनशाही सम्मत ६ दविन्दर कौर दे नवित हरि भगत दवार जेठूवाल
कत्तक कहे मेरा कर्म होया चंगा, चंगी मिली वड्याईआ। मैं फिरया जमना सुरस्ती गोदावरी गंगा, तीर्थ तट्टां पन्ध मुकाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ तक्कया दंगा, गुरदवार जगत लड़ाईआ। जगत सन्यासी वैरागी त्यागी वेख्या नन्गा, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। दीन दुनी दा हाल तक्कया मंदा, मंदभाग दिसे लोकाईआ। फेर वेख्या साहिब सतिगुर दा संगा, जो गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। प्यार दी ढोलक ते नाम वज्जे मृदंगा, शब्द राग सुणाईआ। मैं वी झट दर दरवाज़े लँघा, आपणा सीस झुकाईआ। जां तक्कया मेरा स्वामी नज़र आया उत्ते मंजा, जो मँझधार दा लेखा रिहा मुकाईआ। फेर अवतार गुर भगत धार तके अकवंजा, बवन्जा शब्द डंक शनवाईआ। मेरे नेत्र वग गई अंझा, नीर नैणां दिता वहाईआ। मैं ज़ोर ज़ोर दी कम्बा, कम्बणी विच कुरलाईआ। फेर तक्कया कलयुग दा पैंडा रिहा ना लम्बा, पन्ध रिहा मुकाईआ। फेर वेख्या हरि भगत नहीं किसे दा मुछन्दा, मुछन्दगी सब दी दिती मिटाईआ। एह खेल प्रभू दा अचंभा, अचरज लीला रिहा कराईआ। वड्डयां छोटयां इक्को रंग रंगा, रंगत नाम वाली चढ़ाईआ। मैं वी वस्त इक्को मंगां, ख़ाली झोली अग्गे ढाहीआ।
❋
❋
प्रभू चुरासी विच्चों जे माणस जन्म दे के बणाएं बन्दा, बन्दगी आपणी विच लगाईआ। जेहड़ा तैनूं भुल्लया ओह कर्म कांड दा गंदा, गंदगी विच आपणा रूप बदलाईआ। तेरी चरण प्रीती सब तों उत्तम धन्दा, धर्म दी धार इक दरसाईआ। तूं साहिब सूरा सरबंगा, मेहरवान तेरे हथ्थ वड्याईआ। जिस कारन दविन्दर ने विंगीआं टेडीआं कीतीआं जंघा, एह लेखा इस दी माता दा बल वेले दा दिता मुकाईआ। जेहड़ा भैण भ्रावां बख्श्या सी अनन्दा, उस दा फल लेखे विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेहर नज़र इक उठाईआ।
८ कत्तक शहिनशाही सम्मत ६ उत्तम सिँघ दे घर पिण्ड वैरोवाल ज़िला अमृतसर
कत्तक कहे मैं सृष्ट सबाई तक्कया जग, नव सत्त अन्तर निरन्तर ध्यान लगाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्तर लग्गी अग्ग, दीन दुनी अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। शब्द अनादी सुणे कोए ना सद, अनहद नादी नद ना कोए वजाईआ। प्रभ दा दरस करे ना उपर शाह रग, शहिनशाह मिलण कोए ना पाईआ। जिधर तकां कूड़ी क्रिया जगत ख़ुमारी मदि, मधुर रस ना कोए प्याईआ। आत्म परमात्म होई अलग्ग, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। मैं ब्रह्मण्डां खण्डां बाहर गया भज्ज, भजन बन्दगी तों परे ध्यान लगाईआ। धुर दे काअबे करे कोए ना हज्ज, मन्दिर गृह ना कोए सुहाईआ। जगत जिज्ञासू मार्ग गए छड्ड, मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। मैं सचखण्ड दवारे कूक पुकारया गज्ज, होका हक सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल साहिब समरथ, की तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। कलयुग कहे मैं दीन दुनी नूं तक्कया, निरगुण सरगुण वेखी धार। फिरया मदीना मक्कया, उम्मत उम्मती पाई सार। शरअ विच दिसे कोए ना रत्तया, नाता तुटा संग मुहम्मद चार यार। पंज विकार सब दे अन्दर तपया, आबे हयात बख्शे कोए ना ठंडा ठार। मैं हो के हक्कया बक्कया, नेत्र रोया ज़ारो ज़ार। कलमे रही कोए ना सत्तया, सति सतिवाद आई हार। फिर चौदां तबक नस्सया, आपणा पन्ध विचार। जिधर जावां कलयुग खिड़ खिड़ कर के हस्सया, ताली दो हथ्थां दी मार। औह वेख मेरी रैण अंधेरी मस्सया, प्रकाश दिसे ना कोए पैग़म्बर गुर अवतार। जिस कारन गोबिन्द सथ्थर लथ्थया, माछूवाड़ा सेज संभाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, शाह पातशाह सच्ची सरकार। कत्तक कहे मैं फिरया चार चुफेर, चौगिर्द ध्यान लगाईआ। नव नौ चार होया अंधेर, नूर चन्द
❋
❋
ना कोए चमकाईआ। चुरासी मिटे ना किसे गेड़, अवण गवण ना कोए कटाईआ। पुरख अकाल करे ना कोए मेहर, मेहर नज़र ना कोए उठाईआ। सतिगुर शब्द मिले कोए ना शेर, भबक नाम ना कोए सुणाईआ। मैं ढहि के होया ढेर, आपणा बल गंवाईआ। झगड़ा मुके ना अण्डज जेर, उत्भुज सेत्ज लेखा पूर ना कोए कराईआ। साबत रिहा ना गुरु गुर चेल, चेला गुर ना कोए चतुराईआ। जो अन्त संदेशा दे के गया शब्दी धार गोबिन्द धार नंदेड़, तन तत कर जुदाईआ। सदी चौधवीं बेनज़ीर लाशरीक धुर दे छेड़ देणी छेड़, छेकड़ आपणी कार भुगताईआ। पैग़म्बरां लहिणा देणा दए नबेड़, रसूलां लेखा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ। कत्तक कहे मैं वेख्या दीन मज़्हब दा रंग, ज़ात पाती खोज खुजाईआ। मानव ज़ाती होई नंग, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। धर्म दी मंज़ल सके कोए ना लँघ, कूड़ी क्रिया पन्ध ना कोए चुकाईआ। निज नेत्र मिले किसे ना अनन्द, निज आत्म रस ना कोए चखाईआ। आत्म सेज सोए ना कोए पलँघ, परमात्म संग ना कोए रखाईआ। सब दा मानस जन्म दिसे भंग, लेखा लेखे विच्चों ना कोए प्रगटाईआ। माया डस्सणी मारे डंग, चार कुण्ट रही तड़फाईआ। लेखा कोए ना जाणे जो कहि के गया गुजरी चन्द, चन्द दुलारा की जणाईआ। सदी चौधवीं कलयुग अन्त ना जाए लँघ, पार किनार समझ किसे ना आईआ। प्रगट होवे सूरा सरबंग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। लहिणा देणा पूरा करे सत्त दीप नौ खण्ड, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। जिस दी जोत धार तेज प्रचण्ड, चण्डका रूप दए समझाईआ। जिस ने इक्को आत्म परमात्म दस्सणा छन्द, तूं मेरा मैं तेरा राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर हुक्म इक प्रगटाईआ। कत्तक कहे मैं आसा रखी, आशा दयां जणाईआ। सतिजुग कथा कहाणी दस्सां सच्ची, सति सतिवादी नाल मिलाईआ। जिस विच फ़र्क ना होवे रत्ती, रुत कूड़ी किवें बदलाईआ। धर्म दी धार रही कोए ना सती, सति सच ना कोए समाईआ। चारों कुण्ट वाअ तत्ती, अग्नी कलयुग रही जलाईआ। की करे खेल पुरख समर्थी, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस ने कूड़ कुटम्ब मुकाउणा हथ्थी, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, धुर भेव आप खुल्हाईआ। पुरख अकाल कहे धुर भेव आप खुल्हावांगा। सो पुरख निरँजण नूर चमकावांगा। हरि पुरख निरँजण खेल खिलावांगा। एकँकार कल प्रगटावांगा। आदि निरँजण डगमगावांगा। अबिनाशी करता हुक्म वरतावांगा। श्री भगवान खेल खिलावांगा। पारब्रह्म कार कमावांगा। शब्द सतिगुरु इक अख्वावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलावांगा। ब्रह्मण्डां खण्डां धार हिलावांगा। जेरज अंडां पर्दा आप चुकावांगा। दीन दयाल बण बख्शंदा,
❋
❋
बख्शिश रहमत सच कमावांगा। दाता हो के गुणी गहिन्दा, गहर गम्भीर रूप दरसावांगा। परवरदिगार नूर रुशनंदा, ज़हूर इक्को इक दिखावांगा। जन भगतां मेट के चिन्दा, चिन्ता चिखा विच्चों कढावांगा। अमृत धार बख्श के सिन्धा, अग्नी तत तत बुझावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर हुक्म इक वरतावांगा। धुर हुक्म इक वरताएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। तेई अवतारां संग रखाएगा। पैग़म्बरां पड़दा आप चुकाएगा। गुर सतिगुर अंग लगाएगा। सूरा सरबंगा वेस वटाएगा। नाम मृदंग इक खड़ाएगा। पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां लँघ, धरनी धरत वडयाएगा। लहिणा वेख के सूर्या चन्द, मण्डल मण्डप आप रुशनाएगा। कलयुग कूड़ी क्रिया ढाह के कंध, भाण्डा भरम भउ भनाएगा। आत्म परमात्म बख्श के अनन्द, सतिजुग सच सच प्रगटाएगा। तूं मेरा मैं तेरा गाउणा छन्द, निरगुण निरगुण जोड़ जुड़ाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाएगा। भेव अभेदा आप खोल्हेगा। जोती धार शब्द शब्द गुर बोलेगा। लख चुरासी मथ मक्खण वरोलेगा। नाम तराज़ू कंडा सृष्टी दृष्टी आपे तोलेगा। योधा सूरबीर बलकार, जगत जहान आपे टोलेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा इक्को खोल्हेगा। कत्तक कहे मैं की दस्सां हाल, कहिण किछ ना पाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु जिस दे बाल। सो साहिब सुल्तान धुरदरगाहीआ। जिस दे वस काल महाकाल, राय धर्म चित्रगुप्त सीस निवाईआ। ओह जुग जुग खेले खेल कमाल, धुर दा हुक्म आप वरताईआ। जिस सतिजुग त्रेता द्वापर मेटया विच जहान, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। जिस अवतार पैग़म्बर गुरुआं दिता दान, वस्त नाम इक वरताईआ। ओह अन्तिम सब दा लेखा कर परवान, परम पुरख आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं मेट निशान, निशाना धर्म दए झुलाईआ। जिस नूं झुकण राज राजान, निउँ निउँ लागण पाईंआ। खेले खेल विच जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी कार भुगताईआ। कत्तक कहे मैं निउँ निउँ चरण करां ध्यान, बिन नैणां नैण उठाईआ। सच प्रीती बख्श के माण, प्रीतम आपणा रंग चढ़ाईआ। तूं दाता दानी गुण निधान, गहर गम्भीर अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। कत्तक कहे मेरी मंग इक, भिक्खक हो के झोली डाहीआ। जिस नूं तेरे मिलण दी सिक, सो साहिब लैणा मिलाईआ। अन्तर रहे कोए ना विख, दुरमति मैल धुआईआ। चार वरन बणाउणा सिख, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। तेरे प्यार विच जाए कोए ना भिट्ट, तन वजूद करनी सफ़ाईआ। खहिड़ा छुड़ा देणा पथ्थर इट्ट, पाहन सीस ना कोए निवाईआ। तेरी धार उत्ते आत्म परमात्म जाए टिक, नेत्र नैण देणा खुल्हाईआ। अमृत बूँद बख्शीं छिट्ट, नाभी
❋
❋
कँवल विच्चों चुआईआ। सब दा लेखा देणा नजिट्ठ, लहिणा देणा आपणे हथ्थ रखाईआ। जन भगतां देवीं कदे ना पिट्ठ, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ। मंज़ल मेट देणी सवा गिट्ठ, मार्ग मारू डण्ड दा पन्ध रहे ना राईआ। जिस कोल तेरे प्यार दी होवे चिट्ट, नाम दा ढोला दए सुणाईआ। ओह मानस जन्म जाए जित्त, लख चुरासी डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कत्तक कहे मेरी इहो इच्छ, निरइच्छत मेरी इच्छया पूर देणी कराईआ।
९ कत्तक शहिनशाही सम्मत ६ उत्तम सिँघ दे घर पिण्ड वैरोवाल ज़िला अमृतसर
कलयुग कहे मैनूं मिल्या माण अगम्मा, अगम्म अगम्मड़े दिती वड्याईआ। मैं खेल खिलाउणा काया माटी चम्मा, चम्म दृष्टी देणी बणाईआ। घर घर वाड़ के हरख सोग ग़मा, चिन्ता चिखा देणी अपणाईआ। माया ममता मोह दा पा के तमां, तामस तृष्ना करनी हल्काईआ। हरि का नाम जपण देणा नहीं किसे दमा, स्वास स्वास ना कोए रखाईआ। मानस मानव मानुख कर निकम्मा, कूड़ क्रिया करनी हल्काईआ। मेरा खेल होणा रवां, चारों कुण्ट भज्जां चाँईं चाँईंआ। दीन मज़्हब दा रुख़ बदलणा नवां, नौ खण्ड पृथ्मी दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग कहे मैनूं मिल्या धुर फ़रमाना, पुरख अकाल दिता दृढ़ाईआ। उठ मेरया नौजवाना, मर्द मर्दाना रूप धराईआ। सृष्टी दृष्टी वेख ज़माना, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। इष्ट रिहा किसे ना रामा, राम रूप ना कोए समाईआ। माण दिसे ना कोए कान्हा, बंसरी हक ना कोए सुणाईआ। पैग़म्बरां भुल्लया धुर कलामा, कलमा कायनात ना कोए दृढ़ाईआ। मन्त्र रिहा ना कोए सतिनामा, सति सति ना कोए शनवाईआ। फ़तिह डंका वज्जे ना कोए दमामा, दामनगीर ना कोए अख्वाईआ। चारों कुण्ट अंधेरी शामा, शमां नूर ना कोए रुशनाईआ। माया ममता कूड़ हरामा, घर घर आपणा डेरा लाईआ। कलयुग सूरे सदी चौधवीं आजा विच मैदाना, बल आपणा आप प्रगटाईआ। तख्तों लाह के राजा राणा, रईयत आपणा हुक्म समझाईआ। हर हिरदे भर अभिमाना, कूड़ी क्रिया नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच संदेसा रिहा जणाईआ। कलयुग कहे मैनूं मिल्या फ़रमाना एक, हरि करते दिता सुणाईआ। बुद्धी रहिण देणी नहीं कोई बिबेक, पवित्र धार ना कोए रखाईआ। सब दे अन्तर अग्नी लाउणा सेक, ममता मोह नाल जलाईआ। आत्म परमात्म रखे कोए ना टेक, टिक्का धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। मैं फिरना देस परदेस, नौ खण्ड
❋
❋
सत्त दीप आपणा फेरा पाईआ। मैं लहिणा देणा पूरा करना गोबिन्द दस दशमेश, जो दर दरबारे आख सुणाईआ। मैं लेखा तकणा विष्नूं बाशक शेष, सहँसर मुखां ध्यान लगाईआ। मैं अन्त तकणा शंकर गणेश, गणपति अक्ख खुल्हाईआ। मैं जानणा की खेल प्रभू हमेश, नित नवित हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर हुक्म इक उपजाईआ। कलयुग कहे मैं फिरना लख चुरासी अन्दर, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। भाउणा जगत दवारे मन्दिर, काअब्यां फोल फुलाईआ। मनुआ मन बणाउणा बन्दर, दहि दिशा हल्काईआ। अंधेरा करना अंधेरी कन्दर, नूरी जोत ना कोए रुशनाईआ। बजर खोल्हे कोए ना जन्दर, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। दीन दुनी करने भागां मंदन, मंद भागा होए लोकाईआ। लहिणा देणा तकणा त्रैलोकी नंदन, राम रामा खोज खुजाईआ। पीर पैग़म्बर करना बख्शंदन, रहमत सब दी फोल फुलाईआ। धूढ़ी मस्तक तकणे चन्दन, ललाटी भेव चुकाईआ। जीव जंत आपणे चुक्क के अंगण, फ़रमाना इक्को देणा सुणाईआ। किसे वारसी रहिण नहीं देणा नंदण, परमानंद ना कोए समाईआ। कूड़ कुकर्म दे पाउणे बन्धन, बन्दी छोड़ ना कोए अख्वाईआ। किरपा करे मेरा सूरा सरबंगण, पुरख अकाला हुक्म वरताईआ। मैं ज़ोर रखाउणा नाल पंचण, पंचम पंचम नाल टकराईआ। मेरा मेहरवान होणा दर्द दु:ख भय भञ्जण, मेहर नज़र उठाईआ। काम क्रोध दा सब नूं पाउणा अंजण, नेत्र अक्ख ना कोए शरमाईआ। सति धर्म दा रहिण नहीं देणा सगण, सगला संग ना कोए रखाईआ। सदी चौधवीं लाउणी अग्न, अग्गे हो ना कोए बुझाईआ। आप बैठणा हो के मग्न, समाधी प्रभ दे विच टिकाईआ। खेल खिलाउणा काया माटी बदन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे मैनूं हुक्म दिता सच्ची सरकार, शहिनशाह जणाईआ। दीन दुनी कर दे धुआँधार, नेत्रहीण होए लोकाईआ। सच दा रहे ना कोए प्यार, मुहब्बत कूड़ नाल हल्काईआ। चारों कुण्ट फिरना वारो वार, भज्जणा वाहो दाहीआ। मेरे मिलण दी मंज़ल कर दुष्वार, दूई दुश्मण अन्दरों दे उठाईआ। बल बख्श काम क्रोध लोभ मोह हँकार, रहमत तेरी झोली पाईआ। माया ममता ला अखाड़, हउमे हंगता नाल नचाईआ। उठ वेख जंगल जूह पहाड़ उजाड़, समुंद सागर फोल फुलाईआ। तेरी अन्त अख़ीरी वार, सदी चौधवीं दए समझाईआ। कलि कल्की ल्ए अवतार, तेरा पूरा लहिणा तेरी झोली दए टिकाईआ। कलयुग कहे मैं करां निमस्कार, निउँ निउँ सीस निवाईआ। सेवा करां मैं बण के बरखुरदार, अज़ीज़ अज़ीज़ां रूप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे अगम्म अपार, अलख अगोचर अगम्म अथाह, बेपरवाह आपणा हुक्म वरताईआ।
❋
❋
९ कत्तक शहिनशाही सम्मत ६ मास्टर सोहण सिँघ दे घर पिण्ड रामपुर ज़िला अमृतसर
कलयुग कहे प्रभू मैं दूर दुराडा दौड़ा, पाँधी हो के आपणा पन्ध मुकाईआ। तेरा खेल कोए ना जाणे लम्मा चौड़ा, अन्तष्करन विच अन्त कहिण कोए ना पाईआ। चौदां तबकां वेखां ला के पौड़ा, अमाम अमामा तेरा ध्यान लगाईआ। निगह मारी वेख ब्राह्मण गौड़ा, गोबिन्द शब्द धार शनवाईआ। फेर वेख्या सस्से उपर होड़ा, हाहा टिप्पी संग रखाईआ। तेरी किरपा नाल दर दवार तेरे बौहड़ा, घर ठांडे सीस निवाईआ। उठ वेख तेरा जगत जहान कीता कौड़ा, मिट्ठा रस ना कोए भराईआ। मैं नौजवान तेरा बांका छोहरा, शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। सब दा जन्म कर्म दा लेखा कर के कोरा, मेहरवान दयां दिखाईआ। तेरे प्यार दा पढ़े कोए ना दोहरा, दोहरी आपणी कल वरताईआ। अवष्तार पैग़म्बर गुर चले कोए ना ज़ोरा, जोरू ज़र नाल टकराईआ। जिधर तके अंधेर घोरा, तेरा नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। सदी चौधवीं अन्त कन्त भगवन्त परवरदिगार तेरी लोड़ा, लोड़ींदे साजण वेख वखाईआ। आत्म परमात्म रहे कोए ना जोड़ा, पारब्रह्म ब्रह्म संग ना कोए रखाईआ। झगड़ा प्या तोरा मोरा, हउमे हंगता गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। कलयुग कहे मैनूं बख्श दे मेरे साहिब सुल्ताना, परम पुरख तेरी सरनाईआ। दीन दयाल आपणा दे दे दाना, झोली रहमत नाल भराईआ। सदी चौधवीं सब नूं बन्न्ह देवां कूड़ दा गाना, तन वजूद सगन मनाईआ। तेरा प्यार रहे ना विच जहाना, जहालत आपणी दयां वखाईआ। हिरदे अन्दर भर अभिमाना, माण गृह गृह दयां प्रगटाईआ। धर्म दी धार रहे ना कोए निशाना, चारों कुण्ट कूड़ हल्काईआ। चौवीवें अवतार फेर पहनणा जामा, ज़ामन होणा थांउँ थाँईंआ। तेरी आशा रखे राम दा रामा, कान्हा बैठा ध्यान लगाईआ। पैग़म्बर तक्कण राह धुर अमामा, महिबूब तेरा नूर नूर रुशनाईआ। नानक गोबिन्द दस्सया इक निशाना, निरवैर गए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। कलयुग कहे मेरे मालक दीनां बंधप, मेहरवान सरनाईआ। मेरे तिलक ललाटी ला दे चन्दन, सूर्या चन्द वेखण चाँईं चाँईंआ। तूं आदि जुगादी अलख निरँजण, नर नरायण बेपरवाहीआ। दाता दानी दर्द दु:ख भय भञ्जण, पारब्रह्म बेअन्त बेअन्त अख्वाईआ। सदी चौधवीं कल धार ना देवीं लँघण, मनसा मनसा विच्चों बदलाईआ। पिछली कीती करनी खण्डन, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। अगला हुक्म वरताउणा विच वरभण्डण, ब्रह्मण्ड देणा समझाईआ। तेरा दर ठांडा सारे मंगण, मांगत हो के अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी वड्याईआ। पुरख अकाल कहे सुण कलयुग काती, कल्मयां तों बाहर
❋
❋
दयां दृढ़ाईआ। चारों कुण्ट करना अंधेरा राती, धर्म दा चन्द ना कोए चमकाईआ। तेरी ख़ाहिशां वाली होवे प्रभाती, वेला वक्त नाल वखाईआ। साची मंज़ल चढ़े कोए ना घाटी, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। भाग लग्गे ना काया माटी, पंज तत ना कोए रुशनाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां पूरी करनी आसी, ख़ाहिश तमन्ना वासना नाल समाईआ। फेर मेरा खेल तकणा पृथ्मी आकाशी, गगन गगनंतर दयां जणाईआ। प्रगट कर जोत प्रकाशी, निरवैर हो के खेल खिलाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के सतिजुग सति धर्म बणावे उत्तम ज़ाती, ज़ात अज़ाती डेरा ढाहीआ। तूं हुक्म मन्नणा आखी, आख़र दयां समझाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सब दा लहिणा देणा मेटे बाकी, हिसाब अन्त नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेख जाणे जुग चौकड़ी जुगादी, जुग जुग जग करता आपणा हुक्म इक वरताईआ।
१३ कत्तक शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल दीवाली वाले दिन
दीवाली कहे मेरा सच प्रकाश, प्रभ जोत नाल वड्याईआ। जुग जुग भगतां अन्दर मेरा खेल तमाश, नित नवित साची सेव कमाईआ। हुक्म मन्न साहिब गुणतास, सच स्वामी सीस निवाईआ। जिन्हां दे अन्दरों अंध अंधेर जाए विनाश, अबिनाशी करता करे रुशनाईआ। तिस मण्डल होवे मेरी रहिरास, सच समग्री इक प्रगटाईआ। सच दवारे कर के वास, आपणा नूर दयां चमकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु जिस दे दास, तिस दा रूप अनूप प्रगटाईआ। खेल तक पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर पन्ध मुकाईआ। लख चुरासी अन्दर कर के वास, सृष्टी दृष्टी अन्दर फोल फुलाईआ। कवण वसया प्रभ दे पास, भगत सुहेला कवण अख्वाईआ। जिस दा साहिब उत्ते विश्वास, विषयां तों बाहर राह तकाईआ। उस दी पूरी होवे आस, सिध्धा रस्ता देवे धुरदरगाहीआ। दीवाली कहे मैं भगतां देवां शाबाश, गुरमुखां नाल वड्याईआ। जिन्हां दा लेखा होवे ख़लास, चुरासी विच ना कोए भवाईआ। तन वजूद पहिनणा पए ना कोए लबास, ओढण तन ना कोए हंढाईआ। पवण स्वासी रहे ना कोए स्वास, रजो तमो सतो ना कोए रंग रंगाईआ। शंकर तकणा पए ना उत्ते कैलाश, ब्रह्मा ब्रह्म ना ध्यान लगाईआ। जिन्हां निरन्तर प्रभ मेरा कीता प्रकाश, दीपक दीआ आत्म परमात्म दिता जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। दीवाली कहे मैं कोई धार नहीं अग्ग दी, दीवा बत्ती ना कोए वड्याईआ। मैं धार सूरे सरबग दी, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। प्रकाश विच्चों प्रकाश हो के जगदी, जागरत
❋
❋
जोत कर रुशनाईआ। मेरी खेल उपर शाह रग दी, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। मैं साथण नहीं जीव अल्पग दी, कूड़ क्रिया ना कोए वड्याईआ। मेरी आशा भगतां प्रेम विच सद्द दी, सद्दा देवे थांउँ थाँईंआ। ओन्हां घड़ी सुलखणी होवे अज्ज दी, जिन्हां मिल्या धुरदरगाहीआ। जो सृष्टी जगत माया प्यार विच बलदी, ममता मोह विच हल्काईआ। साहिब सतिगुर दा साथ छडदी, नाता कूड़ नाल बंधाईआ। कूड़ी आसा होवे कग्ग दी, तृष्ना तृप्त ना कोए रखाईआ। दीवाली कहे मैंं प्रकाश हो के प्रकाश धुर दा लभ्भदी, भगत सुहेले वेख वखाईआ। मेरी आसा नहीं कोई मदि दी, तृष्ना तृखा ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। दीवाली कहे मैनूं ब्रह्मा कीता प्यार, दीपक दीआ अगम्म जलाईआ। विष्नूं मेरी बद्धी धार, जोती जोत नाल रुशनाईआ। शंकर मेरी कीती विचार, कैलाश उपर कर रुशनाईआ। इन्द्र मेरा कीता दीदार, जोत वेख अगम्म अथाहीआ। पड़दा चुकदे रहे पैग़म्बर गुर अवतार, अंध अंधेरा दूर कराईआ। मेरी जग मग जोत अपार, अपरम्पर स्वामी दिती प्रगटाईआ। अष्टभुज मैनूं ल्यांदा विच संसार, दीपक नौ नौं जगाईआ। फेर जगी बल दवार, बावन रंग वेख्या चाँईं चाँईंआ। राम दिता आधार, मिली माण वड्याईआ। कृष्न ने अर्जन दिता वखाल, प्रभ जोती जोत रुशनाईआ। मैं जुग जुग चलदी रही साल बसाल, सम्मत सम्मती पन्ध मुकाईआ। दीन दुनी दा वेखदी रही हाल, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। बिना भगतां घर दीपक सक्या कोए ना बाल, अंध अंधेर ना कोए मिटाईआ। जगत दीवाली सब नूं कीता कंगाल, जगत वासना विच सृष्ट हल्काईआ। मैं सदा जगदी रही सच सच्ची धर्मसाल, काया मन्दिर अन्दर आपणी आप कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस अन्दर आपणा दीपक देवे बाल, दीवाली कहे मैं सदा उस दे नाल जगत रंग दा पन्ध मुकाईआ।
१५ कत्तक शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल
पन्द्रां कत्तक कहे मेरी नक्क नाल लकीरा, लाईन ऐन दिती बणाईआ। मैनूं याद आ गया रविदास दा कसीरा, जो कौडी ब्राह्मण हथ्थ फड़ाईआ। गंगा धार तकी नीरा, जो वहिंदे वहिण भज्जे वाहो दाहीआ। खेल जाणया बेनज़ीरा, नज़र तों परे की करे नूर अलाहीआ। जिस विच्चों नज़र आई तेरी धार शमशीरा, शम्मस तबरेज़ दए दुहाईआ। फेर वेख्या लेखा शाह हकीरा, शहिनशाह दिता दृढ़ाईआ। फेर चोटी तकी अख़ीरा, जिथ्थे मंज़ल बेपरवाहीआ। इक्को रूप नज़र आया पीरन
❋
❋
पीरा, पारब्रह्म धुरदरगाहीआ। चरणी ढट्ठा दिसे कबीरा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। प्रभू कदों तोड़ें शरअ दीआं ज़ंजीरां, ज़रा ज़रा दे समझाईआ। की तेरीआं वड तदबीरां, पड़दा ओहला दे उठाईआ। कलयुग कूड़ीआं दिसण ज़मीरां, शरअ शरअ नाल टकराईआ। सच दा रिहा ना कोए वतीरा, वितकरे विच जगत लोकाईआ। सुहागण हथ्थी बन्न्हे ना कोए कलीरा, कौडी कसीरे मिले ना कोए वड्याईआ। मेरा अन्तर होया दिलगीरा, दिलदार दयां जणाईआ। पुरख अकाल किहा लै अमृत रस सीरा, तेरे मुख पवाईआ। औह तक कलयुग दा अन्त अख़ीरा, तैनूं दयां वखाईआ। जिस विच अवतार पैग़म्बर गुरुआं घत्तणीआं वहीरां, मातलोक थिर रहिण कोए ना पाईआ। दीन दुनी दी बदल जाणी तकदीरा, तरीका ढंग दयां समझाईआ। उस वेले रविदास होणा मेरा हीरा, हरि जू आपणे रंग रंगाईआ। जिस दे सीस ते नीले रंग दा होवे चीरा, नीली धार दए गवाहीआ। उत्ते बद्धी होवे शरअ दी ज़ंजीरा, शरीअत लिख के अलिफ़ ये नाल समझाईआ। जो संदेशा दे के गई मुहम्मद नूं हमशीरा, सुल्हकुल वल्ल ध्यान लगाईआ। जिस वास्ते जोती धार दा सतरंग दा आउणा लीड़ा, ओह ओढण गुरमुख सीस टिकाईआ। पंजां लिखारीआं सांझा फड़या होवे लक्कों बध्धा कीड़ा, डोरी साढे तिन्न हथ्थ वड्याईआ। पन्द्रां कत्तक कहे मैं निमस्कार कीती बिना नक्क तों कढीआं लकीरा, जगत लाईन नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां कटणहारा भीड़ा, भीड़ी गली औखी घाटी मंज़ल पिछली पार कराईआ।
१९ कत्तक शहिनशाही सम्मत ६ साधू सिँघ दे घर पिण्ड बस्ती तेग़ा सिँघ वाली ज़िला फ़िरोज़पुर
कत्तक कहे मैं दूर दुराडा तक्कया, बिन अक्खां अक्ख उठा। की खेल पुरख समरथया, की हुक्म रिहा वरता। नौ खण्ड पृथ्मी नट्ठया, सत्त दीप भज्जया वाहो दाह। जगत जीव जहान मच्चया, कलयुग अग्नी अग्ग रही तपा। फिरी दरोही मदीना मक्कया, काअबे नज़र ना आए ख़ुदा। झगड़ा प्या भाई भैण सक्या, पिता पूत सके ना कोए गोद उठा। मोह हँकारे संसार मत्तया, गुरमति सारे गए भुला। मैं लख चुरासी तकी डाली पत्तया, चारे खाणी पड़दा लाह। प्रभ दे नाम विच कोए ना रत्तया, हउमे ख़ुदी सके ना कोए गवा। खेल तक के अलख अलखया, नेत्र नैणां नीर दिता वहा। कत्तक कहे मैं प्रभ सरनाई ढट्ठया, गल पल्लू वास्ता पा। क्यों कूड़ कुड़यारा हर हिरदे अन्दर नच्चया, पर्दा अन्तर निरन्तर दिता उठा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, पुरख अकाले बेपरवाह। कत्तक कहे मैं दूर दुराडा
❋
❋
खोज्या, खोजत खोजत ध्यान लगाईआ। चारों कुण्ट हउमे रोगया, माया ममता सृष्ट हल्काईआ। साढे तिन्न हथ्थ चिन्ता सोगया, हउमे रोग ना कोए मिटाईआ। जगत वासना दीन दुनी ने भोग भोगया, भस्मड़ रूप ना कोए बणाईआ । साढे तिन्न हथ्थ सब दा तक्कया चोगया, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। चौदां तबक फिरया चौदां लोक्या, चौदस विद्या रंग ना कोए रंगाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम संभले कोए ना मौक्या, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक वरताईआ। कत्तक कहे मैं तक के होया हैरान, हैरत विच दुहाईआ। की खेल जगत जहान, की करता कार कमाईआ। चारों कुण्ट शरअ शैतान, शरीअत करे लड़ाईआ। साचा दिसे ना धर्म निशान, धुर दी धार ना कोए प्रगटाईआ। सच सुणे ना कोए धुन्कान, शब्द नाद ना कोए शनवाईआ। मानव मानव झगड़ा विच जहान, जहालत दूर ना कोए कराईआ। इक प्रभू नूं सारे गाण, अक्खरां वाली सिफ्त सालाहीआ। दीनां मज़्हबां वंड वंडाण, नाम कलमे नाल टकराईआ। मन मनसा कर अभिमान, हउमे गढ़्ह प्रगटाईआ। साहिब स्वामी मिले कोए ना आण, निज नेत्र प्रभ दरस कोए ना पाईआ। मैं चार कुण्ट तक के किहा श्री भगवान, पारब्रह्म प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। कत्तक कहे मैं दूर दुराडे जन भगत सुहेले तके थोड़्हे, बहु गिणत ना कोए वड्याईआ। जिन्हां दे अन्तर प्रेम दी लोड़े, लोड़ींदा सज्जण वेख ख़ुशी मनाईआ। आत्म परमात्म बणा के जोड़े, सुरती शब्द विच समाईआ। दीन दुनी दे रस समझ के कौड़े, कूड़ी क्रिया गए तजाईआ। इक्को तक के सस्से उपर होड़े, हँ टिप्पी नाल चतुराईआ। तूं मेरा मैं तेरा गा के दोहरे, नाता दोहरा ल्या जुड़ाईआ। जन्म कर्म दे लेखे कर के कोरे, कूड़ कुकर्म दा पैंडा दिता मुकाईआ। नौजवान बांके बण के छोहरे, गुरमुख साचे रंग रंगाईआ। जिस दा लहिणा देणा लेखा नाल अजीत जुझार सिँघ फ़तिह नाल जोरे, चौथे जुग गंढ गंढाईआ। सो साहिब सतिगुर शब्द अगम्मे चढ़ के घोड़े, वागां आपणे हथ्थ रखाईआ। मालक ख़ालक हो के बौहड़े, पोह छब्बी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कत्तक कहे छब्बी पोह सुहाउणा, सोहणी रुत रमणीक। जोती शब्दी खेल खिलाउणा, पुरख अबिनाशी बख्श हक तौफ़ीक। कल्गी ताज जोड़ जुड़ाउणा, तोड़ा जोड़ जगत जगदीश। साढे तिन्न इंच दा चक्र बणाउणा, जिस विच हिन्दसा होवे बीस। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिछली पिच्छे दी मेटे लीक।
❋
❋