पुस्तकालयभाग २२

२१ कत्तक शहिनशाही सम्मत ६ करनैल सिँघ राजोके वाले दे नवित हरि भगत दवार जेठूवाल

सतिगुर साहिब सदा अतुल, जगत तराज़ू तोल ना कोए तुलाईआ। जन भगतां देवे नाम अनमुल्ल, कीमत करता ना कोए रखाईआ। आदि जुगादी बण के सुल्हकुल, कुल मालक होए सहाईआ। पिछली कीती बख्श के भुल्ल, मार्ग आपणे आप रखाईआ। मानस जन्म ना जाए रुल, मेहरवान होए सहाईआ। बचन कीता जिस नाल ज़बान बुल्ल्ह, बत्ती दन्द नाल शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। किरपा कर उपर सिँघ करनैल, पूरब लेखा दिता चुकाईआ। जन्म कर्म दी धो के मैल, पतित पुनीत आप बणाईआ। जीवण दा मार्ग कर सहिल, रस्ता इक्को इक वखाईआ। सदा रच्छया हुन्दी रहे उपर गाँ मज्झ बैल, बच्चयां देवे माण वड्याईआ। घर विच होवे चहिल पहल, दुक्खां दरदां डेरा ढाहीआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर करे सिँघ सूरबीर छैल, जोबनवन्ता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणे रंग रंगाईआ। किरपा करे दीन दयाला दीन, दयानिध दया कमाईआ। तड़फण देवे ना मच्छी मीन, अमृत बूँद स्वांती जाम प्याईआ। नाता तोड़ के त्रैगुण तीन, त्रैभवण धनी होए सहाईआ। आपणा मार्ग दस्स महीन, राह इक्को दिता वखाईआ। सतिगुर हुक्म ते सदा करो यकीन, भुल्ल विच भुल्ल कदे ना जाईआ। इस तों वड्डी नहीं कोई होर तालीम, जगत सिख्या कम्म किसे ना आईआ। हिरदे रखो ज़हिन ज़हीन, ज़ाहर ज़हूर दए समझाईआ। फेर कदे ना होवो ग़मगीन, चिन्ता चिखा ना कोए तपाईआ। प्यार मुहब्बत विच रहिणा लीन, लिव अन्तर अन्तर लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा पूरा करे सब नर मदीन, मुद्दा आपणे हथ्थ रखाईआ।

२२ कत्तक शहिनशाही सम्मत ६ अजीत सिँघ बटाले वाले दे नवित हरि भगत दवार जेठूवाल

अजीत सिँघ पिता पूत दा नाता, नाता धुर दा आप रखाईआ। पूरब जन्म दी मेट के वाटा, अगला जन्म जन्म बदलाईआ। भगती भाव दा पूरा करके घाटा, तोल कंडे नाम तराज़ू आप तुलाईआ। तेरी विस्तरे मरग दी खाटा, सतिगुर आपणे संग हंढाईआ। जो आदि अन्त दा दाता, दयावान इक अख्वाईआ। एथे ओथे होवे राखा, दो जहानां संग मिलाईआ। पूरा करे भविक्ख्त वाका, मुहम्मद शहादत दए भुगताईआ। तन जले ना अग्नी आंचा, अमृत मेघ मेघ बरसाईआ। जोती जोत

❋

❋

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुरमुख जगत मरे कदे ना मरनी, मर जीवत रूप वटाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बख्शे आपणी सरनी, सरनगति इक वखाईआ। मंज़ल धुर दी इक चढ़नी, अगम्म अथाह आप चढ़ाईआ। नाता रहे ना भय डरनी, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। जिस ने नवीं घाड़त घड़नी, घड़न भन्न्हणहार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मेला ल्ए मिलाईआ। अजीत सिँघ मुहम्मद यार करे इशारा, सैनत नाल रिहा समझाईआ। मेरे बेऐब परवरदिगारा, तेरी बेपरवाहीआ। तेरा नूर नूर उज्यारा, जोत जोत रुशनाईआ। आपणे नाल मेल दुबारा, दोहरी मेरी बणत बणाईआ। मैं दस्त बदस्त करां निमस्कारा, सजदे विच सीस झुकाईआ। तूं अहिबाब मेरा मित्र प्यारा, महिबूब नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। हरिजन हरि साहिब सदा सहायक, आदि जुगादि दया कमाईआ। एथे उथे दो जहानां नायक, निरगुण निरवैर बेपरवाहीआ। तेरी लेखे लावे अलिफ़ ये वाली पढ़ी आयत, हज़रत संग निभाईआ। अग्गे विछोड़ा ना होवे शायद, विछड़ कदे ना जाईआ। जन्म कर्म दा कीता अहिद, वायदा आपणा वेख वखाईआ। मेहरवान होए सहाई सहिज सहिज, सहिज आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणा रंग रंगाईआ। अजीत सिँघ वेख खेल पिसर पिदर, बरादर रिहा मिलाईआ। विश्वामित्र तेरा मित्र, नूर अलाही दए गवाहीआ। जिस दे हिरदे अन्दर इक दा ज़िकर, ज़करीए तों परे ध्यान लगाईआ। अन्त रखया महिबूब दा फ़िकर, फ़िकरा इक सुणाईआ। मेरा मीत जाए ना विछड़, विछोड़ा नज़र ना कोए वखाईआ। लहिणा देणा परवरदिगार तेरे दरबार जाए निबड़, बाकी अवर रहे ना राईआ। फिराक होवे हज़रते हिज़र, हज़ूर तेरी ओट तकाईआ। जिस दा लेखा मुकणा सी तेई कत्तक वेले फ़ज़र, फ़ज़ल आपणा आप कमाईआ। नेड़ ना आवे लाड़ी मौत कज़ल, अज़ल तों ल्ए बचाईआ। प्रेमी नाल प्रेमी मेल नाल सज्जण, पिछला लेखा पूर कराईआ। करे खेल मूर्त गोपाल मदन, काहन कान्हा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। अजीत सिँघ एह तेरा पिछला चचा ज़ात भाई, सदी चौधवीं दए गवाहीआ। विछोड़ा सहि ना सके जुदाई, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। भज्जा आया चाँईं चाँईं, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। विस्तर सेज लिआया उठाई, तेरा कफ्फ़न दिता बदलाईआ। सच प्रीती दर साचे सच कमाई, सच मिली वड्याईआ। तेरे जन्म दी जन्म विच्चों जन्म लैण दी चुक्क के लिआया मिट्ठाई, प्रभ अग्गे भेंट कराईआ। हरिजन हरिसंगत गुरमुख गुरसिख खाण चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक दरसाईआ। तेरीआं भुजां

❋

❋

बाहवां वेखे थांउँ थाँईं, थान थनंतर फोल फुलाईआ। मेहरवान महिबूब किरपा करे धुर दा मालक सब थाँईं, मेहरवान मेहरवान मेहरवान आपणा रंग रंगाईआ। धर्म राए दी मंज़ल दा गुरमुख बणे कदे ना राही, चित्रगुप्त लेख ना कोए जणाईआ। सतिगुर शब्द शब्द सतिगुर निरगुण निरगुण होए सहाई, आत्म परमात्म परमात्म आत्म आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित नूर नुराना मर्द मर्दाना शाहो भूप धुर दा राम इक गुसाँईं, काहन कान्हा लख चुरासी नज़री आईआ।

२३ कत्तक शहिनशाही सम्मत ६ मिल्खा सिँघ दी देह छुट्टण दे नवित छत्ती बी बी गंगा नगर

मिल्खा सिँघ लोकमात पूरे होए स्वास, साह साह प्रभ दा नाम ध्याईआ। चुरासी विच्चों मानस जन्म दी पूरी होई आस, तृष्ना जगत रही ना राईआ। मात पित भाई भैण साक सज्जण सारे धरो धरवास, धीरज धीर सति सन्तोख रखाईआ। एह खेल पुरख अबिनाश, हरि करता आप कराईआ। राय धर्म दए ना फ़ास, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। जम का डण्ड करे ना नास, भय भउ ना कोए डराईआ। जन्म जन्म चों होए बन्द खुलास, बन्धन बंध दिता तुड़ाईआ। जिस दी वस्त उसे दे पास, आत्म परमात्म विच समाईआ। जोती जोत होया प्रकाश, अंध अंधेरा दिता गंवाईआ। गुरमुख सचखण्ड दवारे सच निवास, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस दे विष्न ब्रह्मा शिव दासी दास, करोड़ तेतीसा सीस निवाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु जोत दी धार वेखण खेल तमाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। गुरसिख लोकमात कदे ना मरया, शब्द गोबिन्द गुरु गुरदेव दए वड्याईआ। जो पुरख अकाल दी सरनी परया, पारब्रह्म पतिपरमशेवर आपणे विच समाईआ। मिल्खा सिँघ मंज़ल अगम्मी चढ़या, जगत जहान पन्ध मुकाईआ। सच दवारे जा के खड़या, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। जन भगतां विच जा के रलया, कबीर रविदास ख़ुशी मनाईआ। लख चुरासी विच्चों होया बरया, जन्म मरन दा पन्ध मुकाईआ। किरपा कीती नरायण नरया, नर हरि आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दर साचे सोभा पाईआ। मिलखा सिँघ छडी जगत जगीर, नाता दीन दुनी तुड़ाईआ। वर पा के गहर गम्भीर, दर साचा इक सुहाईआ। जिथ्थे लेखा नहीं कोई तकदीर, तदबीर जगत ना कोए जणाईआ। झगड़ा मुक जाए शाह फ़कीर, हकीर हकीरां डेरा ढाहीआ। मिल के शाह पातशाह शहिनशाह

❋

❋

मालक धुर दे पीर, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों उपर डेरा लाईआ। जगत जहान दी कूड़ी क्रिया मेट लकीर, लैन ऐन विच समाईआ। लेखा चुक्कया भूषन तन वस्त्र सरीर, आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को रूप दरसाईआ। पारब्रह्म प्रभ मेला कीता अख़ीर, ईश जीव आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। मिल्खा सिँघ मिल्या परम पुरख प्रभ ठाकर, हरि करता रंग रंगाईआ। छड के दीन दुनी दा सागर, गहर गम्भीर विच समाईआ। जिस दवारे भगतां मिलदा आदर, नामा जै दयो सोभा पाईआ। सुदामा सदना कहे आया सूरबीर बहादर, योधा इक अख्वाईआ। झगड़ा मुक्कया मक्तूल कातिल, शरअ ज़ंजीर ज़ंजीर तुड़ाईआ। जिसदा भेव खुल्ल्हया बातन, बेपरवाह वेख वखाईआ। सचखण्ड दवार मल्ल के वतन, बेवतन आपणे घर सोभा पाईआ। जगत प्यार मुहब्बत मोह मन कल्पना यतन, यथार्थ प्रभ दी धार प्रभ दे विच समाईआ। जिस दा सचखण्ड दवार इक्को पत्तन, दरगाह साची सोभा पाईआ। गुरसिख सतिगुर दा पूरा रत्न, अमोलक अमुल्ल नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणे घर वसाईआ। मिल्खा सिँघ कहे मैथों छुट्टया साक सज्जण, नाता कूड़ रिहा ना राईआ। जो घड़या सो अन्त भाण्डे भज्जण, थिर रहिण कोए ना पाईआ। मैं वसया ओस प्रभू दे वतन, जिथ्थे भगत सुहेले सूफ़ी फ़कीर अवतार पैग़म्बर गुर जोती जोत विच समाईआ। मेरे दीन दयाले पुरख अकाले मैनूं आपणे लाया अंगण, अंगीकार आप कराईआ। गोबिन्द दी धार शब्द कंगण, तन वजूद दिता पहनाईआ। मेरा भाग ना होया मंदन, जगत विच्चों चलया चाँईं चाँईंआ। मेरी अन्त अख़ीर साहिब सुल्तान अग्गे इक्को बन्दन, डण्डावत कर के सीस झुकाईआ। चार जुग तेरे नाम दी सिफ्ती चढ़ी रहे रंगण, कुसंभड़ा रंग ना कोए वखाईआ। गोबिन्द दी मरियादा करे ना कोए भंगण, भाणे विच सारे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा मालक इक अख्वाईआ। मिलखा सिँघ आत्म कहे मैं सच दवार सुत्ती, सचखण्ड विच मिली माण वड्याईआ। जिथ्थे इक्को जेही रुती, रुतड़ी सच दिती महकाईआ। नाता छुट्टया काया बुती, बुतख़ान्यां डेरा ढाहीआ। मिल्या पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अचुती, चेतन आपणे विच्चों आप कराईआ। मेरी आवण जावण गंढ टुट्टी, अग्गे पन्ध रिहा ना राईआ। मेरे साहिब सतिगुर दीन दयाल मंज़ल दिती उच्ची, उच्च अगम्म अथाह दर ठांडे इक टिकाईआ। मन कल्पणा तों बाहर मेरी आत्मा परमात्मा दी लग्गी रहे रुची, अवर वासना ना कोए रखाईआ। मेरा उज्जल होया मुखी, दुरमति मैल रहे ना राईआ। मेरी माता दी सुफ़ल होवे कुख्खी, जिस भगत जन्म के प्रभ दी झोली दिता पाईआ। मेरे पिच्छों मेरा परवार होए कोए ना दुखी, भैण भाई कीरना

❋

❋

वैण कोए ना पाईआ। मेरी जगत नालों टुट्टी, कूड़ संसार नालों होई छुट्टी, पुरख अकाल मेरे गाना बध्धा गुट्टी, आदि निरँजण आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल इक वखाईआ। मिलखा सिँघ दा तन वजूद कहे सरीर, सति सति सुणाईआ। सुणो मेरे साक सज्जण सैण सांझे वीर, सभनां दयां सुणाईआ। मेरे उत्ते ढाई गज़ दा लाल कपड़ा देणा चीर, गोबिन्द दी निशानी जुझार वाली सोभा पाईआ। कोए ना होयो दिलगीर, नेत्र नैणां नीर ना कोए वहाईआ। मैं पी के अमृत रस सीर, सिर धड़ दा लेखा दिता मुकाईआ। मैनूं सचखण्ड दी सच दवार दी सच धर्म दी मिली ओह जागीर, जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी इक्को रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म कर्म कम जन्म पूरब लेखे लहिणे ते मार लकीर, अगली अकसीर, अक्ल बुद्धी तों बाहर आपणे हथ्थ रखाईआ।

२३ कत्तक शहिनशाही सम्मत ६ मिल्खा सिँघ दे अर्थी चुक्कण समें छत्ती बी बी गंगा नगर

मिल्खा सिँघ पुरख अकाल दे सुत दुलारे, दूल्हे धुर दे तेरी वड्याईआ। तूं मंज़ल चढ़ना ओस चुबारे, जिथ्थे गोबिन्द बैठा तेरा माहीआ। तैनूं उडीकदे सिँघ अजीत जुझारे, बाले नीहां वाले राह तकाईआ। ख़ुशी विच हस्सण कहिण असीं वी रहे कुँवारे, कुँवारा गुरमुख साडे विच मिले चाँईं चाँईंआ। फिर जन्म लैणा ना पए दुबारे, मात गर्भ ना अग्न तपाईआ। सुहाणा भगतां दे दवारे, भगतां मिल के वज्जे वधाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर प्रेम दे देण हुलारे, हुलारा धुर दा नाम जणाईआ। अख़ीरी सिख्या दे मात पित भाई भैण साक सज्जण सारे भाईचारे, वड्डयां छोटयां दे समझाईआ। मेरी करे ना कोए गिरयाज़ारे, नेत्र नैणां ना नीर वहाईआ। कोई ना कहे वसदा घर गया उजाड़े, उजड़या खेड़ा जुग चौकड़ी वसे चाँईं चाँईंआ। जिस गोबिन्द ने गुरमुख गुरसिख प्रेम प्रीती प्यार विच तारे, तारनहार दया कमाईआ। गढ़्ही चमकौर दे तेरे पूरे करे लारे, पूरब लेखा झोली पाईआ। तैनूं निमस्कार करन चन्द सितारे, सूर्या निउँ निउँ लागे पाईआ। करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द बरखा करे नाल इशारे, विष्न ब्रह्मा शिव तेरा जस गाईआ। तूं पुरख अकाल दीन दयाल साहिब स्वामी अन्तरजामी, घट निवासी दे वसणा ओस महल चुबारे, जिस नूं सचखण्ड कहि के सारे रहे गाईआ। आपणी अन्त दी सब नूं करदे निमस्कारे, अग्गे सीस जगदीश देणा झुकाईआ। जो तेरा एथे उथे बणे सहारे, दो जहानां आपणा रंग रंगाईआ। भैणां तकण साडा वीर चढ़या खारे, लाड़ी मौत वाली प्रनाईआ। फेर उस नूं चरणां विच लताड़े, पल्लू छुडा के भज्जया वाहो दाहीआ। मेरा साहिब सतिगुर

❋

❋

इक्को मित्र यारे, जो यारड़ा सथ्थर गया हंढाईआ। मैं उस दे गृह वसणा ते रहिणा सदा नाले, विछोड़ा अग्गे नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण जन भगतां शब्द सतिगुर हो के आप संभाले, सम्बल दा मालक कलयुग अन्तिम दया कमाईआ।

२३ कत्तक शहिनशाही सम्मत ६ रत्न सिँघ दे गृह पच्ची बी० बी० गंगा नगर

कलयुग कहे सदी चौधवीं लग्गी हस्सण, हस्स हस्स रही जणाईआ। आपणा भेव लग्गी दस्सण, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। दीन दुनी होई दिसे बेवतन, गृह मन्दिर चले ना कोए चतुराईआ। मेरा अन्त किनारा पत्तन, पाती गोबिन्द दए गवाहीआ। करना खेल अलखणा अलखण, अलख अगोचर आपणा हुक्म वरताईआ। जिस मेरी गोदी करनी सक्खण, उम्मत नबीआं पन्ध मुकाईआ। जिस दा पर्दा पुरख अकाल आवे ढकण, परवरदिगार नूर अलाहीआ। सांझी पति आवे रखण, रक्षक हो के होए सहाईआ। मैं सब कुझ तकां अक्खण, बिन नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। कोटां विच्चों मैनूं थोड़े दिसदे रत्न, गुरमुख सन्त सुहेले सोभा पाईआ। कलयुग जीवां चले कोए ना यतन, यथार्थ पड़दा ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता वड वड्याईआ। कलयुग कहे सदी चौधवीं दस्से नाल इशारे, सैनत अगम्म रही लगाईआ। मेरे वेख अन्त किनारे, नईया नौका डोले थांउँ थाँईंआ। मुहम्मद तके नाल संग चार यारे, यराना पूरब फोल फुलाईआ। गोबिन्द वेखे पंज प्यारे, पंचम धार धार शनवाईआ। मेरा लहिणा देणा लेखा मुकणा विच संसारे, संसारी भण्डारी सँघारी रहे जणाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरा करे कलि कल्की अवतारे, अमाम अमामा शहिनशाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप साढे तिन्न हथ्थ वसदे घर उजाड़े, रुतड़ी रुत ना कोए महकाईआ। दीन मज़्हब दे ला अखाड़े, कलमा कलमे नाल टकराईआ। सृष्ट दृष्ट चबा आपणी दाढ़े, लख चुरासी लहिणा दए मुकाईआ। मेरी उस प्रभू निमस्कारे, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जिस दी चार जुग सिफ्तां विच लिखदे गए वारे, वारता अक्खरां नाल समझाईआ। सिफ्तां करन शास्त्र सिमरत वेद पुराण सारे, अञ्जील कुरान ढोले राग अल्हाईआ। सो धरनी धरत धवल धौल हो उज्यारे, लोकमात आपणा हुक्म वरताईआ। मैं तकदी कलि कल्की अवतारे, निहकलंक अगम्म अथाहीआ। जिस दा खेल बुद्धी तों बाहरे, अक्ल विद्या चले ना कोए चतुराईआ। जो जन भगतां बख्शे नाम अधारे, उदर विच होए सहाईआ। सो मेरा लेखा लहिणा देणा

❋

❋

सदी चौधवीं अन्त विचारे, बचया रहिण कोए ना पाईआ। मेरा साहिब सुल्तान परवरदिगारे, महिबूब जल्वागर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान निरगुण धार नर अवतारे, अवतरी आपणा हुक्म वरताईआ।

२६ कत्तक शहिनशाही सम्मत ६ अमीर चन्द गुलाटी दे नवित हरि भगत दवार जेठूवाल

सतिगुर शब्द कहे मेरी जुग जुग नवीं तासीर, चौकड़ी समझ किसे ना आईआ। मैं नित नवित करां तामीर, रूप अनूप आपणा इक प्रगटाईआ। ओट लै के गहर गम्भीर, बेनज़ीर आस रखाईआ। लख चुरासी बणा आपणी जागीर, मालक हो के खेल खिलाईआ। जिस धार विच याद कीता कबीर, हिरदे अन्तर ध्यान रखाईआ। खण्डा धार समझ शमशीर, प्यार धुर दा गया निभाईआ। एसे कारन पोह ना सक्या नीर, गंगा लहर ना कोए डुबाईआ। साची सिख्या सिख लै चन्द अमीर, बिना प्रभ तों दूजा नज़र कोए ना आईआ। जो आए सो घत्त के जाए वहीर, पाँधी बणके आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे जो आ गया प्रभ दी सरन, सरन इक तकाईआ। मिल गया नाल धरनी धरन, समरथ संग निभाईआ। उस दे लेखे लग्गे जीवण मरन, आपणी रखे ना कोए वड्याईआ। साहिब सतिगुर सद आए भगतां पल्लू फड़न, नेरन नेरा हो के दया कमाईआ। अग्नी तत ना देवे सड़न, अमृत मेघ नाम बरसाईआ। तूं मेरा मैं तेरा जो धुर दा ढोला पढ़न, तिन्हां लेखा आपणे विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे आदि जुगादी सतिगुर दीन दयाला, दया धार दया कमाईआ। जन भगत बणा के आपणा बाला, बचपन आपणे नाल रखाईआ। लहिणा देवे जन्म जन्म दी घाला, कर्म कम दा पन्ध मुकाईआ। जीवण ज़िंदगी मार्ग दे सुखाला, दु:ख दलिद्दर डेरा ढाहीआ। किसे दा देणा पए ना हाला, जगत जहान ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सच आपणा रंग रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे अमीर चन्द दे थाँ हो गया सिँघ अमीर, अमीर सिँघ नाम बदलाईआ। सतिगुर किरपा करके आपणे सीस दा बख्श के वस्त्र चीर, जगदीश आपणे रंग रंगाईआ। जन्म जन्म दी कट के पीड़, पीढ़ी अगली दए बदलाईआ। राय धर्म दवारे ना होवे भीड़, चित्रगुप्त लेखा मंग सके ना राईआ। मंज़ल अन्तिम चढ़े अख़ीर, जिथ्थे मिले बेपरवाहीआ। पिछली बदल दिती तकदीर, तकसीर आपणे नाल रलाईआ।

❋

❋

साढे तिन्न हथ्थ दी बख्श जागीर, वस्त अनमुल्ली झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होण ना देवे किसे दिलगीर, जगत दलिद्दर दूर कराईआ।