पुस्तकालयभाग २२

पहली मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ रात नूं हरि भगत दवार जेठूवाल

कत्तक कहे भगतो मेरी अन्त नमस्ते, नमों नमों नमों सीस झुकाईआ। तुहाडे खेड़े रहिण वसदे, गृह गृह वज्जे वधाईआ। भण्डारे भरे रहिण अमृत रस दे, जगत तृष्ना रहे ना राईआ। मेल हुन्दे रहिण निज नेत्र नैण अक्ख दे, लोचन नाल मिलाईआ। हुक्म सुणदे रहिणा सच दे, सच नाल वड्याईआ। नाते छडणे कूड़ी मति दे, गुरमति लैणी अपनाईआ। प्यार मुहब्बत विच फिरना नस्सदे, भज्जणा वाहो दाहीआ। लेख मुकाउणे कल्पणा अग्ग दे, अमृत मेघ बरसाईआ। भगत दवारे सोहणे बैठे सजदे, दर साचे सोभा पाईआ। अग्गे खेल तक्को अज्ज दे, कत्तक कहे मेरी जगह मग्घर गया आईआ। मग्घर कहे तुसीं बच्चे प्रभू दी रत दे, रत्न अमोलक हीरे नाम समझाईआ। तुहाडे हिरदे रहिणे नहीं तपदे, अग्नी कूड़ देणी गंवाईआ। लेखे पूरे करके पिछले पप दे, पतित पुनीत देवे कराईआ। खेल वखा के इक अलख दे, अलख अगोचर देणा मिलाईआ। घराने रहिण नहीं देणे वक्ख दे, दवार बंक इक सुहाईआ। मेल मिलाउणे पुरख समरथ दे, जो राम रामा धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। मग्घर कहे मैं लोकमात विच चढ़या, प्रभ साहिब दिती वड्याईआ। मैं अक्खर अगम्मी पढ़या, जिस नूं जगत विद्या ना कोए समझाईआ। सच दवारे वड़या, मन्दिर इक्को इक वड्याईआ। प्रभ अबिनाशी तकी अनन्त कलया, कलि कल्की की कार कमाईआ। जिथ्थे जोत दा दीपक बलया, अवर ना कोए रुशनाईआ। जिस जुग चौकड़ी सब नूं छलया, सचखण्ड तक्कया धुर दा माहीआ। जिस दा विछोड़ा होए घड़ी ना पलया, पलक दे पिच्छे सोभा पाईआ। सो आत्म परमात्म धार हो के रलया, निरगुण निरगुण विच समाईआ। जिस दा निहचल धाम अटलया, दर ठांडा इक वखाईआ। उस शब्द संदेशा घल्लया, धुर फ़रमाना बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच हुक्म इक सुणाईआ। मग्घर कहे मैं वेखी दो जहानां पैंदी रास, बिन गोपी काहन वड वड्याईआ। मैं तक्कया पुरख अबिनाश, निरगुण दाता नूर अलाहीआ। मैं वेख्या पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर फोल फुलाईआ। मैं चार जुग दी तकी आस, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ध्यान लगाईआ।

❋

❋

झट पुरख अकाल ने दिता आख, हुक्म अगम्मा इक दृढ़ाईआ। दीन दुनी दा वेख वाक्यात, वाक्या पड़दा इक चुकाईआ। की खेल कायनात, हरि करता रिहा जणाईआ। नूर नुराना तक साख्यात, जल्वागर अगम्म अथाहीआ। जिस दे कोल सब दा भविक्ख्त वाक, वाकिफ़कार आदि जुगादि अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। मग्घर कहे मैनूं आई अगम्मी ख़बर, बेख़बर दिती सुणाईआ। चार कुण्ट रिहा कोए ना सबर, बेसबर होई लोकाईआ। ओह तक की पुकारे पैग़म्बरां कबर, मकबरे देण दुहाईआ। जिस दा उम्मत बणाया टब्बर, वसीला जगत नाम समझाईआ। ओह पाउण लग्गा ग़दर, गदागर करे लोकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां उस दा मंज़ूर कीता अदल, इन्साफ़ इक समझाईआ। दीन दुनी दी धार देवे बदल, बदला चुक्के थांउँ थाँईंआ। सब दे सिर ते कूके अज़ल, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। सदी चौधवीं सब दी पूरी होई मज़ल, मंज़ल अग्गे रही ना राईआ। दीन दयाला करे वज़न, तराज़ू कंडा नाम उठाईआ। जिस झगड़ा मेटणा काया माटी बदन, बदी दा लेखा दए मुकाईआ। छेती हलूणा दए विच अदन, आहला अदना आप उठाईआ। खेल करे सूरा सरबंगण, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सृष्टी दी दृष्टी तके भजन, बन्दगी फोले थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। मग्घर कहे मैं नेत्र खोल्हया सज्जा, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। झट कलयुग आ गया भज्जा, पैंडा पन्ध मुकाईआ। मैनूं कहे मैं दीन दुनी दी करके आया गजा, घर घर अलख जगाईआ। मैनूं प्रभू दी किरपा बिना भगत कोए ना लभ्भा, सृष्टी वेखी थांउँ थाँईंआ। जेहड़ा गुर अवतार पैग़म्बरां पाया दब्बा, दबदबे सारे दिते हटाईआ। सारी दुनिया उफ़ हाए कहे रब्बा, रब्बी नूर ना कोए चमकाईआ। तन बणा के बगला बपड़ा बग्गा, हँकार विकार नाल मिलाईआ। कबुध रूप बणा के कग्गा, मुख कूड़ नाल भराईआ। सच सरनाई कोए ना लग्गा, लग मात्रा दा डेरा ढाहीआ। कलयुग कहे मैं पवित्र रहिण नहीं दिती कोई जगह, धर्म दी धार ना कोए वखाईआ। जिस कारन गोबिन्द दा मेटया अग्गा, बच्चयां जड़ ना कोए लगाईआ। गुरमुख बणा के हीरे नगा, कीमत सृष्ट विच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे मग्घर मेरे मीत, मित्रा दयां जणाईआ। तूं वी रखणा चीत, दाता धुरदरगाहीआ। जिस झगड़ा मेटणा मन्दिर मसीत, काअब्यां परे करे पढ़ाईआ। त्रैगुण हो अतीत, त्रैभवण धनी पर्दा दए उठाईआ। दीन दुनी दी बदल देवे नीत, नीतीवान होए सहाईआ। झट कलयुग रो के मारी चीक, कूक कूक सुणाईआ। दरोही मेरी मिटणी लीक, पैग़म्बरां सके ना कोए बचाईआ। बिना शब्द गुरु तों करे ना कोए तस्दीक,

❋

❋

शहादत अवर ना कोए रखाईआ। मेरा अन्तर होया भय भीत, सिर अग्गे ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे सुण सच्चे मग्घर महीना, महिव दयां जणाईआ। बिना प्रभू तों मुश्किल होणा सब नूं जीणा, जीवण हथ्थ किसे ना आईआ। झगड़ा पैणा लोक तीना, त्रैगुण आपणा रंग बदलाईआ। प्यार रहिणा नहीं रूसा चीना, चिन्ता ग़म नाल सताईआ। खेल वेखणा नर मदीना, की नर नरैण हुक्म वरताईआ। सब दा हक हकूक जाणा छीना, हकूमत अग्गे ना कोए चलाईआ। पुरख अकाल बण के दाना बीना, गहर गम्भीर आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक समझाईआ। कलयुग कहे मैनूं शब्द ने मारी चपेड़, आलस रिहा गंवाईआ। कन्नों फड़ के दिता गेड़, चारों कुण्ट भवाईआ। हुक्म नाल छेड़ के छेड़, हलूणा दिता वखाईआ। किस बिध दीन दुनी दा करना भेड़, आपणी बिधी दे सुणाईआ। उलटा करना गेड़, गेड़े विच दुहाईआ। कलयुग कहे प्रभू तेरा शब्द गुरु होणा दलेर, सूरबीर इक अख्वाईआ। मेटे मात अंधेर, नूर करे रुशनाईआ। बब्बर बण के केहर, धुर दी भबक सुणाईआ। मेहरवान करके मेहर, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक जणाईआ। कलयुग कहे मेरी अरदास, बेनन्ती दयां जणाईआ। जो हुक्म पुरख अबिनाश, सो सहिजे दयां सुणाईआ। किस बिध मेरी पूरी होवे आस, सदी चौधवीं नाल मिलाईआ। हुक्म मन्नणा पुरख अबिनाश, सिर सके ना कोए उठाईआ। मैं दस्सां दोवें जोड़ के हाथ, हथेली हथेली नाल मिलाईआ। मेरा साहिब इक रघुनाथ, रघुपति वड वड्याईआ। जिस दी चार जुग दे शास्त्र गाउंदे गाथ, अक्खरां विच सिफ्त सालाहीआ। उस लहिणा देणा मेरा पूरा करना हिसाब, लेखा अवर रहे ना राईआ। किरपा करे आप महाराज, महिबूब धुरदरगाहीआ। मैं कदमां करां आदाब, निउँ निउँ लागां पाईंआ। हुक्म सुणां अगम्म जनाब, जो अगम्मढ़ी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे अवतार पैग़म्बर मैनूं रहे बोल, धुर शब्दी शब्द जणाईआ। दीन मज़्हब दा रहे कोए ना रोल, रौला दीन दुनी मुकाईआ। पुरख अकाल नाम कंडे धर्म तराज़ू देणा तोल, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। कलयुग कहे सब तों वक्खरा मेरे प्रभ दे नाल गोबिन्द दा इक कौल, जिस दा पड़दा ना कोए उठाईआ। जिस वेले खण्डे दी धार देण लग्गा सी पाहुल, अमृत रस चखाईआ। इक सौ इक पैसा रखया सी उपर धरनी धौल, फेर चरणां हेठ दबाईआ। प्रभू दे नाल कीता कौल, इकरार इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच भेव आप खुल्हाईआ। कलयुग कहे गोबिन्द ने इक सौ इक

❋

❋

पैसा चरण हेठ रखया, सज्जा चरण दिता टिकाईआ। फिर ज़िमीं असमानां वल्ल तक्कया, अक्ख अक्ख विच्चों उठाईआ। फिर जैकारा बोल फत्हिआ, पुरख अकाल सीस निवाईआ। फिर मस्ती विच आपणा आप रत्तया, रंग अगम्म चढ़ाईआ। फिर ख़ुशीआं दे विच हस्सया, प्रेम दी ताली दिती वजाईआ। फिर गुरमुखां अन्दर वसया, प्रेम प्रीती गंढ पवाईआ। फिर बचन कीता सच्चया, सच दिता दृढ़ाईआ। फिर भविक्ख्त वल्ल तक्कया, बिन नैणां नैण उठाईआ। की खेल करे पुरख समरथया, हरि करता धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं पिता पुत दी करे हत्या, पूत पिता बणे कसाईआ। घर घर दिसे रट्टया, रट्टा सके ना कोए गंवाईआ। गोबिन्द ने आपणा खण्डा चक्कया, हथ्थ नाल भवाईआ। झट पुरख अकाल आया नस्सया, जोती नूर दिता चमकाईआ। दुलारे औह वेख अंधेरी मस्सया, तेरे ढईए पिच्छों आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल किहा औह वेख लै जोत शब्द धार दा ढईआ, ढौंका इक्को दे समझाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया होवे नईया, नौका नाम नज़र कोए ना आईआ। विभचार होणा भैणा भईआ, मात पुत अक्ख बदलाईआ। साक सज्जण नहीं रहिणा सईआ, मीत मित्र मुख बदलाईआ। साचे नाम दा दिसे ना कोए गवईआ, आत्म राग ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक सुणाईआ। कलयुग कहे इक सौ इक पैसे ते गोबिन्द पाया भार, ख़ुशी नाल दबाईआ। हेठों धरती कीती पुकार, कूक कूक सुणाईआ। मैनूं माया नाल ना मार, ममता नाल रलाईआ। मेरी तेरे चरण निमस्कार, निउँ निउँ लागां पाईंआ। तूं प्रभ दा सुत दुलार, गोबिन्द सच्चा माहीआ। जाह कलयुग दा बण यार, यराना वेख वखाईआ। झट कलयुग ताड़ी दिती मार, नच्चया टप्पया कुद्दया चाँईं चाँईंआ। औह वेख सदी चौधवीं दा अखाड़, धरनी उत्ते सोभा पाईआ। अग्ग लग्गणी बहत्तर नाड़, तत्व तत ना कोए बुझाईआ। माण रहिणा नहीं पैग़म्बर गुर अवतार, अवतरी आपणी खेल खिलाईआ। गोबिन्द नेत्र ल्या उठाल, निगह निगह विच्चों बदलाईआ। फिर हस्स के किहा कलयुग औह तक लै मेहरवान, जो मेहर नज़र उठाईआ। योधा सूरबीर बलवान, दो जहानां नज़री आईआ। उस प्रगट होणा विच जहान, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। कलयुग किहा मैनूं उस दा माण, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। धरनी किहा गोबिन्द जो मेरी झोली बख्श्या दान, मैं तेरे दर सुटाईआ। तूं साहिब कर परवान, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। गोबिन्द किहा कलयुग इक सौ इक लै चुक्क, आपणी झोली लै भराईआ। कलयुग विंगा कर के मुख, हस्स के दिता दृढ़ाईआ। गोबिन्द मैनूं नहीं भुक्ख, मैं भुक्खी करनी जगत लोकाईआ। अन्त

❋

❋

मेरी सुफल करनी कुख्ख, धरनी वाली कुख्ख दर तेरे वास्ता पाईआ। जिस वेले मेरी औध गई पुज्ज, पूजन जग दा सर्ब मिटाईआ। धुर दी खेल सके कोए ना बुज्झ, अनभव पर्दा ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा रंग रंगाईआ। कलयुग कहे गोबिन्द मैं धुर दा हुक्म सुणाउंदा हां। दर ठांडे सीस निवाउंदा हां। आपणी कीती करनी प्रभ दे अग्गे टिकाउंदा हां। सदी चौधवीं अन्त वेख वखाउंदा हां। की प्रभू बणाए बणत, उस प्रभू नूं सीस निवाउंदा हां। जिस वेले धर्म दा रहिणा नहीं कोई सन्त, उस वेले दा राह तकाउंदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारे मंग मंगाउंदा हां। कलयुग कहे मेरी अरदास, बेनन्ती इक जणाईआ। मेरा देणा साथ, गोबिन्द संग निभाईआ। गोबिन्द किहा शाबाश, तेरे हथ्थ वड्याईआ। उठ ओह तक लै सम्मत शहिनशाही छे छब्बी पोह दी होणी रात, भिन्नड़ी नाल मिलाईआ। भगतां होणी जमात, प्रभ जोत जोत रुशनाईआ। सच संदेशा देवां आख, बिना अक्खरां आप दृढ़ाईआ। जिस वेले सब दा पूरा कीता भविक्ख्त वाक, पेशीनगोईआं वेख वखाईआ। वक्त सुहञ्जणा करे लोकमात, धरनी धरत धवल रंग रंगाईआ। उस वेले कलयुग तेरा होणा खेल तमाश, हरि करता आप कराईआ। तिन्न रंग दा त्रैगुण माया दा तेरा होणा लबास, धुर दे हुक्म नाल रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक हो आईआ। कलयुग कहे गोबिन्द खेल होवे कैसा, किस बिध वेख वखाईआ। मेरा कर्म होवे ना वांग वैशया, हुक्म धुर दा मन्नां चाँईं चाँईंआ। जेहड़ा तेरे चरणां हेठ दब्बया इक सौ इक पैसा, धरनी धरत उत्ते सुहाईआ। इस दा लहिणा की लेखा, मैनूं दे दृढ़ाईआ। गोबिन्द ने किहा कलयुग जिस वेले मेरे सिख बेअदबी करनगे केसा, साह साह ना कोए ध्याईआ। कूड़ी क्रिया आपणा समझणगे पेशा, माया ममता विच हल्काईआ। उस वेले मैं ते मेरा मालक प्रगट होवे सम्बल देसा, देश आपणा इक वसाईआ। दो जहानां बणे नेता, हुक्म देवे थांउँ थाँईंआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं चार जुग दा पूरा करे ठेका, ठेकेदारी सब दी दए मुकाईआ। निरगुण नूर प्रकाश करे उच्चेचा, उच्च अगम्म आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच पड़दा आप उठाईआ। गोबिन्द किहा कलयुग तेरा अन्त खेल खिलावांगा। सन्त सुहेले प्रगट कर के भगत, भगवन्त आपणा मेल मिलावांगा। नवीं धार दस्स के जगत, जुगती धुर दी इक प्रगटावांगा। सब दी पूरी कर के शर्त, शरअ दा लेखा आप चुकावांगा। निरगुण निरवैर हो के आवां परत, पतिपरमेश्वर संग रलावांगा। तेरा लेखा पूरा करां उपर धरत, धरनी धवल नाल उठावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा दर खुल्हावांगा। गोबिन्द किहा जो

❋

❋

इक सौ इक पैसा चरण हेठ ल्या दब्ब, एह कलयुग तेरा अन्त कराईआ। तेरा समां लम्मां नहीं रहिणा वद्ध, शब्दी हुक्म नाल कटाईआ। जिस वेले निरगुण परत के आवां जग, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। निरगुण धार बण सरबग, सूरबीर अख्वाईआ। सब दी पिछली मेट के हद्द, अगला मार्ग इक जणाईआ। भगत भगवान दा मार्ग दस्स, खेल करां चाँईं चाँईंआ। प्रेम प्रीती अन्तर वस, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। लेखा पूरा करां हक, हकीकत आपणी इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। कलयुग कहे एह खेल अगम्म अजीब, निराला दिता जणाईआ। गोबिन्द किहा मेरी हुक्म वाली ताकीद, तैनूं दयां दृढ़ाईआ। शब्द दी लै रसीद, बिन हथ्थां हथ्थ फड़ाईआ। सम्मत शहिनशाही छे रखीं उडीक, अन्तर अन्तर ध्यान रखाईआ। प्रगट होवे लाशरीक, परवरदिगार धुरदरगाहीआ। जिस दे विच हक तौफ़ीक, ताकतवर नूर इलाहीआ। आसा मनसा पूरी करे उम्मीद, तृष्ना दए गंवाईआ। फेर गोबिन्द ने मारी लीक, लाईन दिती लगाईआ। कलयुग ने मारी चीक, चीक चिहाढ़ा दिता पाईआ। की एह खेल होणा ठीक, ठाकर आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा भेव इक चुकाईआ। गोबिन्द किहा कलयुग जिस वेले सम्मत शहिनशाही छे, छब्बी पोह आवेगा। धर्म धार दा पूरा होवे नेंह, निहकलंक कल प्रगटावेगा। अमृत धार बख्श के मेंह, गुरमुखां हिरदे साफ़ करावेगा। भाग लगा के काया माटी साढे तिन्न हथ्थ देह, देहुरा मन्दिर मसीत गुरदवार इक जणावेगा। जिथ्थे सतिगुर शब्द हो के बहि, सिंघासण आसण इक वडयावेगा। जो गुर गोबिन्द दिता कहि, सो पूरा अन्त करावेगा। ओह वेख जन भगतां दा भगत दवारा होणा इक गृह, धाम सुहञ्जणा इक वडयावेगा। कलयुग तेरा पुट्ठा पलँघ जाणा डहि, पुट्ठी कल आप वरतावेगा। कोटां विच्चों कोई गुरमुख विरला भाणा सहे, सृष्ट सबाई आप भुलावेगा। जन भगतां अन्दरों मार के ममता मैं, हउमे गढ़्ह तुड़ावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता अगम्म अथाहीआ। गोबिन्द कहे कलयुग छब्बी पोह दी होणी रात, रुतड़ी सच महकाईआ। लेखा लिख्या जाणा कलम दवात, अक्खर अक्खरां जोड़ जुड़ाईआ। लहिणा देणा होणा बेबाक, लेखा अवर रहे ना राईआ। जो दाइरे दा बणया होणा ताक, सच सिंघासण साहमणे सोभा पाईआ। उस दे विच्चों जन भगतां लघाउँणा आपणा आप, दूजा मदद ना कोए कराईआ। सोहँ सो दा जपणा जाप, हिरदे हिरदे विच समाईआ। आपणा आप कर के पाक, चरण दवारे आउणा चाँईं चाँईंआ। कलयुग इक सौ इक पैसा गोबिन्द दे चरणां देणा राख, बचया रहिण ख़ाली कोए ना पाईआ। उस वेले पंजां लिखारीआं हरि शब्द दा करना जाप, जो हाढ़्ह सतारां दिता लिखाईआ। बाकी

❋

❋

सब ने रहिणा चुप्प चाप, निमस्कार कर के बैठण थांउँ थाँईंआ। फिर अगला लेखा दस्सणा साख्यात, की करता कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। मग्घर कहे मैं सुणया धुर फ़रमाना, सतिगुर शब्द दिता दृढ़ाईआ। जो चौदां गुरमुखां रूप धरया होणा राणा, कल्गी सीस उत्ते टिकाईआ। उन्हां दा इक्को जेहा होवे बाणा, बाण तीर तरकश कंध्याँ उत्ते टिकाईआ। बलधारी बण जवाना, चल्लण चाँईं चाँईंआ। चौदां तबकां नूं इक्को रंग रंगाउणा, अन्दर आशा इक वधाईआ। चौदां लोक हुक्म होवे सुल्ताना, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। मग्घर कहे मेरी अन्त अख़ीरी आस, आशा दयां जणाईआ। छब्बी पोह नूं पंज कुँवार कन्या पाया होवे काला लबास, मेंढी सीस ना कोए गुंदाईआ। मस्तक विच लिख्या होवे आकाश, अलिफ़ ये नाल वड्याईआ। जेब विच पाया होवे इक इक काट, जिस नूं कार्ड कहे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे धुर दा बाप, पिता पुरख अकाल दीन दयाल आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित आपणा हुक्म वरताईआ।

सतिगुर शब्द कहे शब्दी आ गया शब्दी शब्द फ़रिश्ता, भज्जया वाहो दाहीआ। निक्का जेहा बचन सुणाया आहिस्ता आहिस्ता आहिस्ता, हौली हौली रिहा जणाईआ। प्रभू जिन्हां दा तेरे उत्ते निश्चा, इष्ट स्वामी इक्को रहे मनाईआ। पिछला भैण भैणां दा रिश्ता, सुदामे दे गवांढी सोभा पाईआ। अग्गे पूरा कर दे निसचा, भरोसा आपणा नाम वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। द्वापर जुग दा नाता इक, एकँकार दया कमाईआ। स्त्री मर्द सारे सतिगुरु दे सिख, जन्म विच फ़र्क रहे ना राईआ। महिन्दरो नूं जो पिछला लेखा गया दिस, उस दा लहिणा दए समझाईआ। चिट्टे वस्त्र आपणीआं भैणां दा ल्यावे हिस, हिस्सा शब्दी सतिगुर पूर कराईआ। लहिणा मिलणा प्रकाश कौर चरणी नूं बिध किस, तरीका आपणा आपणे हथ्थ रखाईआ। जो आदि जुगादी दा मालक सब दे वड़या विच, पूरब पड़दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एकँकार एका इक, इक इकल्ला आपणी कल वरताईआ।

❋

❋

निरगुण सरगुण दे बटूए दो, वड्डा छोटा रूप बणाईआ। सरगुण नूं वड्डा बख्श्या ते रखया माया दा मोह, एसे कर के अवतार पैग़म्बर गुरु तत्तां वाले इस नूं लै के आपणा वक्त गए लँघाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला आपणयां भगतां नूं कर के निरमोह, माया हथ्थो हथ्थ चलाईआ। प्रीतम सिँघ पाल सिँघ ने लई छोह, फेर गुरमुख रविदास चमारे हथ्थ फड़ाईआ। ओन्हे गौह नाल लई टोह, अन्दर वड़ के ध्यान लगाईआ। फेर हस्स के किहा प्रभ दे दर ते रख दईए बण के गरोह, लालच रहिण कोए ना पाईआ। जिन्हां दे अन्तर बख्शी लो, लोयण आपणा दिता खुल्हाईआ। ओह उसे दे गए हो, ओसे दी माया उसे दी साया उसे दी काया ते उसे दी भेंटे दिती चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। शेर सिँघ दा झुम्बल बाटा, झुग्गी जगत वाली बणाईआ। पूरन सिँघ पूरन जोत प्रकाशा, जोत जोत इलाहीआ। जिस दा खेल अजब तमाशा, हरि करता आप समझाईआ। सच दवारे पा के सच आपणी रासा, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों वखाईआ। चरण जोड़ा जेहड़ा प्रीती विच देवे साथा, प्रीतम आपणा संग बणाईआ। उहदे विच ओह तेल दा निशान जेहड़ा रविदास अठीं दिनी पाउंदा सी विच चराग़ा, ग़रीबी विच आपणा झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सोहणा जोड़ा दिसया छोटा, मेच ना कोए समझाईआ। क्यों प्रभू दा पैर ना लम्मा ना चौड़ा ना मोटा, लम्बाई चौड़ाई नज़र किसे ना आईआ। ना ओह कोई कढ्ढया होवे तिलेधारी नाल गोटा, जगत डोर बंध ना कोए बंधाईआ। जिस वेले प्रकाश होवे उपर जोता, जोत दी चमक विच चमक चमक रुशनाईआ। ओथे किसे दी पुज ना सके सोचा, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। ओह चरण जोड़ा भय देवे चौदां लोका, चौदां तबक दए हिलाईआ। सरगुण माया ने सब नूं करना थोथा, बटूआ वडा दए गवाहीआ। तेल दे दाग़ ने किसे दे घर रहिण नहीं देणा दीवा जगदा वांग जोता, चार कुण्ट अंधेरा दए कराईआ। भगतां दे वास्ते इक निक्का जेहा खेल जगत वास्ते बहुता, बहु आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द संदेशा संदेशा इक जणाईआ।

२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ काका गुरदेव सिँघ जेठूवाल दे सगण नवित सवेरे हरि भगत दवार जेठूवाल

अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभू साडी निमस्कार, दरगाह साची सचखण्ड दवारे सीस निवाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित तेरा खेल अपार, सो पुरख निरँजण तेरी बेपरवाहीआ। हरि पुरख निरँजण शाह पातशाह सच्ची सरकार, शहिनशाह

❋

❋

तेरे हथ्थ वड्याईआ। एकँकार बण सहार, इक इकल्ले दया कमाईआ। आदि निरँजण नूर जोत कर आकार, निराकार डगमगाईआ। अबिनाशी करते दे आधार, मेहरवान महिबूब आपणा रंग रंगाईआ। श्री भगवान पा सार, महासार्थी आपणी कल प्रगटाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर लहिणा देणा सर्ब विचार, विचर के दईए जणाईआ। ब्रह्म लेखा वेखणा विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। तूं आदि जुगादी शब्द गुरु गुर अवतार, पैग़म्बर अगम्म अथाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा खेल वेख्या निरगुण सरगुण धार, पंज तत तत वड्याईआ। निरअक्खर संदेशा देंदा रिहों अक्षर जगत उच्चार, सिफ्त सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड साचे मंग मंगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण तेरा चार जुग दा तक्कया समाज, चार वरन देणा गंवाईआ। तेरे नाम कलमे दी सुणी आवाज़, हुक्म अगम्म अथाहीआ। दृष्टी अन्दर गए जाग, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। खेल दस्स के आए दीन मज़्हब दी याद, मानव मानुख मनुष वंड वंडाईआ। धरनी धरत धवल धौल खेड़ा करके आए आबाद, बेपरवाह दर तेरे सीस झुकाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई पारसी बोधी जैनी अनिन तेरे नाम दा दस्सया रिवाज़, रहिबर राह समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभू तेरी दस्सी धर्म धार दी रीती, जुग जुग राह चलाईआ। खेल खिला के मन्दिर मसीती, शिवदुआले मट्ठां रंग रंगाईआ। आत्म धार दस्स प्रीती, परमात्म आए सुणाईआ। सति सच जणा के नीती, निरगुण निरवैर दिता दृढ़ाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया चाढ़्ह रंग मजीठी, दुरमति मैल धुआईआ। विच शरअ दी रख के लीकी, रस्ता वक्ख वक्ख बदलाईआ। कलमा नाम दस्स हदीसी, हज़रत हज़ूर करी पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे साचा वर, मेहरवान तेरे हथ्थ वड्याईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण साडे सीस प्रभू प्रभ झुकदे, कदीम दे मालक कदम ध्यान लगाईआ। साडे अन्तिम पैंडे मुकदे, कलयुग सदी चौधवीं दए गवाहीआ। असीं सारे वणजारे बणीए तेरी नाम तुक दे, इक्को शब्द होए शनवाईआ। ज़ात पात दीन मज़्हब भेद भाउ मिटा दे मनुख दे, मानव आपणे रंग रंगाईआ। झगड़े रहिण ना शरअ वाली दु:ख दे, छुरी हथ्थ ना कोए उठाईआ। आत्म परमात्म सब नूं साचा सुख दे, गृह मन्दिर कर रुशनाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर दर ठांडे तेरे पुछदे, गल पल्लू वास्ता पाईआ। जे तूं गोबिन्द नाल नाते जोड़े पिता पुत दे, पूत सपूते गुरमुख गोद उठाईआ। कलयुग वाली अन्तिम जड़ पुट्ट दे, लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा धरनी धरत धवल दी गोदी सुट्ट दे, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। पड़दे ओहले रहिण ना लुक दे, अनभव लेखा देणा जणाईआ। लहिणे

❋

❋

मुक जाण मात गर्भ उलटे रुक्ख दे, दस दस मास ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझे यार दर तेरे सजदा सीस झुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण कलयुग मेट दे कूड़ पसारा, क्रिया रहिण कोए ना पाईआ। सतिजुग तेरा सति होवे वरतारा, सति पुरख निरँजण होणा सहाईआ। चार वरन अठारां बरन बख्श इक दवारा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी तेरी शरअ तों होए कोए ना बाहरा, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई इक्को रंग रंगाईआ। तूं पारब्रह्म पतिपरमेश्वर एकँकारा इक इकल्ला नूर अलाहीआ। सति धर्म दी साची बन्न्ह दे धारा, सतिजुग सच दे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक वेख वखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभू मानव ज़ाती बख्श आपणी लग्न, अन्तर आत्म प्रेम बणाईआ। शब्दी धार कर मग्न, सोई सुरती आप उठाईआ। त्रैगुण माया विच मूल ना दगण, अग्नी तत देणा बुझाईआ। सच प्रेम दी चाढ़्ह के रंगण, दुरमति मैल देणी धुआईआ। इक्को तेरे दर ते होवे बन्दन, दूसर सीस ना कोए झुकाईआ। लोकमात तन वजूद जगत विवहारी जो होवे सगण, सगले स्वामी तेरे चरण चरण सरनाईआ। नाता होवे माटी बदन, वजूद महिबूब देणा समझाईआ। तूं मालक ख़ालक करना अदल, इन्साफ़ इक दृढ़ाईआ। पिछली चार जुग दी मर्यादा दे बदल, तबदीली शब्द गुरु समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभू जिन्हां भगतां तेरे उपर होवे निसचा, निहचल धाम देणी वड्याईआ। रूप बणाउणा धर्म दे सिख दा, सिख्या शब्द नाम दृढ़ाईआ। इष्ट दृढ़ाउणा पुरख अकाल इक दा, एकँकार पड़दा आप चुकाईआ। माण बख्शणा मात पित दा, पिता पूत गोद उठाईआ। जो तेरे दवारे होवे विकदा, कीमत करते लैणी पाईआ। उन्हां दा मेल होवे नित दा, आत्म परमात्म मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। अन्तर विकार रहे ना विख दा, कूड़ कुड़यार देणा कढ्ढाईआ। जीवण समझाउणा आपणे भविख दा, पड़दा भविश विच्चों उठाईआ। तुध बिन दूजा दीन दुनी ना कोए नजिट्ठदा, मार्ग इक ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब तेरी सरनाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभू साडी अरदास, बेनन्ती इक दृढ़ाईआ। तेरी सिख्या तेरे पास, जुग जुग भगतां आप वरताईआ। कलयुग अन्तिम निरगुण जोत कर प्रकाश, शब्द दमामा डंक वजाईआ। सृष्टी दृष्टी दीन दुनी कर खुलास, बन्धन शरअ वाले तुड़ाईआ। सच प्रीती दस्सदे आप, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। बन्द किवाड़ी खोल्ह ताक, निज नेत्र नैण कर रुशनाईआ। जिन्हां गुरमुखां नाल बाहरों तन नाल तन दा बणावें साक, अन्दरों आत्म परमात्म आपणे नाल लैणी जुड़ाईआ। अवतार पैग़म्बर

❋

❋

गुर कहिण प्रभू सानूं तेरे उत्ते विश्वाश, विश्व दा लेखा तेरे हथ्थ नज़री आईआ। तेरी मर्यादा चार जुग दे शास्त्र समझ सके ना कोए किताब, अक्खर अक्खरां विच्चों भेव ना कोए खुल्हाईआ। तूं आदि अन्त दा जुगा जुगन्त दा मालक इक महाराज, मेहरवान धुरदरगाहीआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक साचा इक आदाब, अदब नाल सजदा सीस झुकाईआ। सति धर्म सतिजुग साचे तेरा इक्को हुक्म होवे वाहिद, वाहिद तेरे हथ्थ वड्याईआ। दीन दुनी दा आत्म परमात्म बणना गाईड, गाॅड गुड दर तेरे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो सरन सरनाई पुरख अकाल तेरी जाए लाग, दीन दयाल लग मात्रा दा डेरा देणा ढाहीआ।

२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ नम्बरदार प्रीतम सिँघ दे घर पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर

जन भगत कहिण असीं जुग जुग दे पाँधी, मुसाफ़र दीन दुनी जगत लोकाईआ। धरनी धरत धवल धौल जगत विकार तकदे रहे आंधी, माया ममता मोह विकार हँकार ध्यान लगाईआ। साढे तिन्न हथ्थ तपदी तकदे रहे हाण्डी, कल्पणा विच मात कुरलाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर खेल वेखदे रहे स्वांगी, अकल कलधारी की आपणी कल वरताईआ। जीवां जंतां अन्तर धार तकदे रहे की की गुण गांदी, सिफ्ती सिफ्तां विच सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा रंग रंगाईआ। जन भगत कहिण तकदे रहे जगत जहाना, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेस वटाईआ। साहिब सतिगुर दा गाउंदे रहे तराना, तुरीआ तों बाहर सिफ्त सालाहीआ। नाद वजाउंदे रहे अगम्मी धुन्काना, अनरागी रूप प्रगटाईआ। इष्ट मन्नदे रहे श्री भगवाना, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। नाम प्रेम दा तकदे रहे पैमाना, नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। गढ़्ह हँकार तोड़दे रहे अभिमाना, मन मति दा डेरा ढाहीआ। साहिब स्वामी दा तकदे रहे निशाना, निशावर आपणा आप कराईआ। प्रभ किरपा नाल समझया ना कोए बेगाना, बेग़म हो के इक्को ध्यान लगाईआ। बिना शमां तों भगती दा बण परवाना, आपा भगवन उतों वार वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि सज्जण मीत इक अख्वाईआ। जन भगत कहिण जुग जुग तक्कया खेल तख्त निवासी श्री भगवाना, निवास अस्थान भोग लगाईआ। नूर ज़हूर तक शाह सुल्ताना, हुक्म संदेशा मन्नया चाँईं चाँईंआ। निउँ निउँ करदे रहे प्रणामा, परम पुरख धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। झट पासा परत के कहे नामा, नामदेव दृढ़ाईआ। प्रभू मेरे घर दा बणया रिहा कामा,

❋

❋

धन्ना ताली रिहा वजाईआ। मैं वी फड़ खवाया खाणा, उलटी धार बणाईआ। कबीर कहे मैं करा दिता इश्नाना, गंगा नीर दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगत कहिण असीं दस्सीए जन भगतां, कलयुग अन्त अन्त सुणाईआ। सब दीआं पूरीआं हुन्दीआं वेखो शर्तां, शरअ ज़ंजीर रहे ना राईआ। निगह मार लओ जगत चुतरफ़ा, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। रहिण देणा नहीं कोई तफरका, फिरकाप्रस्ती देणी गंवाईआ। हुक्म वरतणा नरायण नर दा, हरि करता आप सुणाईआ। जो मालक घर घर दा, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। गुरमुख सन्त सुहेले फड़दा, मातलोक सुत्तयां ल्ए उठाईआ। सच प्रीती आपे करदा, प्रीतम हो के प्रीतम सिँघ नाल मिलाईआ। तन्दल सुदामे वाले चब्बदा, भगवन आपणी ख़ुशी बणाईआ। पिछला समां गया लँघदा, आपणा पन्ध चुकाईआ। अग्गे खेल वेखो अनन्द दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जिस दा खेल अगम्मी नूरी चन्द दा, नूर जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्यार बख्शे आपणे नाम अगम्मी छन्द दा, छन्द आपणा आप दृढ़ाईआ।

५ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ अजीत दे घर बटाला शहर

कलयुग कहे मैं तक्कया शाह सुल्ताना, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो आदि जुगादी राम रामा, निरगुण निरवैर निराकार अगम्म अथाहीआ। खेल जाणया अगम्मड़े कान्हा, जो नित नवित लख चुरासी आत्म परमात्म गोपी आप प्रनाईआ। नूर नुराना नौजवाना तक्कया वड अमामा, जो अमलां तों रहित सोभा पाईआ। शब्द अगम्मी नाद सुणया धुर कलामा, कल्मयों बाहर पढ़ाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर खेल करे दो जहानां, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी वरते आपणा भाणा, ना कोई मेटे मेटे मिटाईआ। तख्त निवासी पुरख अबिनाशी सति सतिवादी बण के राणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे मैं तक्कया साहिब श्री भगवन्त, हरि भगवन धुरदरगाहीआ। सति सतिवादी सुणया मंत, मन्त्र अगम्म अथाहीआ। जो दो जहानां बणया कन्त, कन्तूहल इक अख्वाईआ। जिस नूं लभ्भदे आदि जुगादी जुग चौकड़ी सन्त, सूफ़ी सफ़िआं विच्चों फोल फुलाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला बणाए आपणी बणत, घड़न भन्न्हणहार आपणी बणत बणाईआ। लख चुरासी वेखे जीव जंत, साध सन्त बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल

❋

❋

धुर दा हरि, हरि करता सहिज सुखदाईआ। कलयुग कहे मैं तक्कया पुरख अकाले कोल बिन अक्खरां अगम्मी फ़रद, बिन सतरां सोभा पाईआ। जिस दा लेखा जाणे कोई ना छुरी करद, खड़ग धार ना कोए जणाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडे कोए ना दर्द, दुखियां दु:ख ना कोए गंवाईआ। आत्म परमात्म मिलण दी समझे कोए ना ग़रज़, ममता कूड़ भरी लोकाईआ। संदेशा नाम देवे कोए ना गरज, जैकारा अलख ना कोए सुणाईआ। सदी चौधवीं मेटे कोए ना अंधेरा गर्द, धूंआँधार होई लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, गृह सच तेरी वड्याईआ। कलयुग कहे मैं तक्कया भगत भगवान दा रिश्ता, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जिथ्थे पक्का होया निसचा, निहचल धाम ध्यान लगाईआ। उथे सीस झुकावे ज़बराईल फ़रिश्ता, निउँ निउँ लागे पाईंआ। झगड़ा रहे ना नरक स्वर्ग बहिशता, दरगाह सच सच समाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला जन भगतां लेख आपे लिखदा, कातब हो के कलम चलाईआ। पूरब लहिणा जाणे किस किस दा, नव सत्त पूरा दए कराईआ। नाता समझा के सतिगुर सिख दा, सिख सतिगुर विच समाईआ। इष्ट दृढ़ा के एकँकार इक दा, इक इक विच मिलाईआ। झगड़ा रहिण ना देवे मन ठगौरी चित दा, चितवन दी लोड़ रहे ना राईआ। भेव खुल्हा के अबिनाशी अचुत दा, चेतन सुरती दए कराईआ। झगड़ा मुका के काया माटी बुत दा, बुतख़ान्यां करे सफ़ाईआ। जन भगतां वक्त सुहञ्जणा करे आपणी रुत दा, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। प्यार बन्न्ह के पिता पुत दा, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। झगड़ा मेट दूई द्वैत दु:ख दा, दलिद्दर हउमे रोग दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, देवणहार इक हो आईआ। कलयुग कहे मैं वेख्या दीन दुनी दा सागर, गहर गम्भीर दया कमाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जन भगतां जन्म कर्म करे उजागर, दुरमति मैल दर लुहाईआ। कोझयां कमल्यां दर आया सर्ब नूं देवे आदर, अदल इन्साफ़ आपणा इक समझाईआ। झगड़ा रहिण ना देवे मक्तूल कातिल, कत्लगाह दा लेखा दए मुकाईआ। सच दवारे आपणा आदल, इन्साफ़ इक्को इक वखाईआ। कोटां विच्चों जन भगत आपणा आप साधण, सदके वारी घोली घोल घुमाईआ। जेहड़े इक्को प्रभू नूं अराधण, राधा कृष्न दए सफ़ाईआ। मेल मिले मोहण माधव, मधुर धुन शनवाईआ। कलयुग कहे मैनूं याद आ गया की संदेशा दिता कृष्न काहन त्रैलोकी नाथ यादव, यद बंस समझाईआ। कलयुग अन्तिम झगड़ा पैणा मनुश आदमी आदम, आदम हव्वा ना कोए सहाईआ। कोटां विच्चों विरला रहे ख़ादम, ख़िदमतगार हो के सेव कमाईआ। गुरमुखां वडे होणे भागण, भाग हिस्सा आपणी झोली पाईआ। नाम दी धार जला चराग़ण, चरगाहां करे रुशनाईआ। भगतां प्रेम प्रीती अन्दर आवे साधण, सिध्ध मार्ग इक जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म राग अराधण,

❋

❋

अवर दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां शब्द सरूपी मारे अवाज़ण, आवाज़ राज़ वाली आप दृढ़ाईआ।