६ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ सुरजीत सिँघ दे घर बटाला शहर
सतिगुर शब्द कहे मैं निरगुण धार उठा, जग नेत्र जगत जहान नज़र ना आईआ। सृष्ट सबाई नौ खण्ड पृथ्मी तुट्ठा, जन भगत सुहेले लवां जगाईआ। सत्तां दीपां कोने कनारे वेखां गुट्ठां, सति सतिवादी हो के ध्यान लगाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन पकड़ उठावे फड़ गुट्टां, हरि गोबिन्द गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। धुर दी करनी वास्ते जुटां, जोड़ी जोत शब्द बणाईआ। कूड़ विकार जगत जहान लुट्टां, लुटेरा बणां थांउँ थाँईंआ। हउमें हंगता जड़ पुट्टां, प्यार मुहब्बत इक दरसाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं पुज्जां, पूजस धाम वेखां चाँईं चाँईंआ। पुरख अकाल दा भेव खुल्हा के गुज्झा, अन्दरों पड़दा दयां चुकाईआ। धर्म निशान्योंं मूल ना उकां, तीरअंदाज़ इक अख्वाईआ। निरइच्छत सब नूं वखावां रुक्का, जो बिन अक्खरां अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दिता दृढ़ाईआ। जीव जंत साध सन्त उठावां सुत्ता, सोया रहिण कोए ना पाईआ। प्रगट हो अबिनाशी अचुता, चेतन सब नूं दयां कराईआ। सतिजुग साची मौले रुता, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। भाग लगा के काया बुता, बुतख़ान्यां करां सफ़ाईआ। जगत विकार करके पुट्ठा, उलटा गेड़ देवां भवाईआ। हरिजन मूल रहे ना खोटा, खोटिउँ खरे दयां बणाईआ। जिस कारन गोबिन्द वारे लखते जिगर टोटा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे मैनूं प्रभ ने दिती थपकी, प्रेम नाल वड्याईआ। ताकत वखा आपणे तप की, तपस्या आपणी देणी प्रगटाईआ। वड्याई रहे ना किसे जप की, रसना जेहवा होए हल्काईआ। धार मिले ना किसे कँवल नभ दी, अमृत रस ना कोए चुआईआ। बुद्धी विषेश रहे ना सब दी, कूड़ क्रिया विच कुरलाईआ। आत्म परमात्म फिरे लभ्भदी, नेत्र लोचन नैण दरस कोए ना पाईआ। सब नूं खेल दस्सदे अज्ज दी, आजज़ हो के सेव कमाईआ। जेहड़ी धार अवतार पैग़म्बरां गुरुआं सब नूं रही सद्ददी, सद्दे सब दे पूर कराईआ। ओह खेल वेखण सूरे सरबग दी, शाह पातशाह शहिनशाह आप वखाईआ। कलयुग सब दी बुद्धी होवे कग्ग दी, बिन हरि किरपा हँस बणन कोए ना पाईआ। तेरी प्रेम चंग्यारी होवे अग्ग दी, अग्नी तत देणी तपाईआ। कल्पणा वेखणी सारे जग दी सांतक सति ना कोए वखाईआ। आपणा निशाना इक्को वार गड्ड लईं, चार कुण्ट देणा झुलाईआ। पर याद रखीं प्रभू भगत सुहेले छड लईं, दूरों निउँ निउँ सीस
❋
❋
निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर ठांडे हथ्थ बन्न्ह लईं, बन्दनां विच बन्धन बन्दगी बन्दयां रहे ना राईआ।
६ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ बंता सिँघ दे गृह
पिण्ड पंज गराईआं
सतिगुर शब्द कहे खेल दस्सां आदि निरँजण, की निरवैर खेल खिलाईआ। दाता बणे दर्द दु:ख भय भञ्जण, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। जोती दीपक भगत सुहेले जिस दे जगण, लोकमात होए रुशनाईआ। उन्हां नेत्र पावां नाम दा अंजन, अंध अज्ञान कूड़ गुआईआ। सच स्वामी मेला सज्जण, पुरख अकाला धुरदरगाहीआ। जो अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर चाढ़्हे रंगण, दुरमति मैल दए धुआईआ। सब दी सांझी करे बन्दन, डण्डावत सजदा सीस जगदीश इक सर्ब निवाईआ। आत्म परमात्म रखे अंगण, पारब्रह्म ब्रह्म गोदी आप टिकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा निरगुण धार सारे मन्नण, सरगुण सहिज करां पढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया कर के दमन, सति सच फड़ाईआ। नव सत्त करा के अमन, मन मनसा मेट मिटाईआ। जन भगत सुहेले बणा के साचा चमन, पत्त टहिणी फुल्ल महकाईआ। अमृत मेघ बरसा के सवण, नाभी कँवल कँवल टपकाईआ। नाम अहूती पवा के विच हवन, अग्नी जोत जोत रुशनाईआ। लेखा पूरा कर के बावन बवन, बलधारी हो के दया कमाईआ। प्रभ दा भेव पाए कवण, गुण कोए कहि सके ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दर इक खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वेखां खेल अपारा, अपरम्पर स्वामी नाल मिलाईआ। जोती नूर कर उज्यारा, अंध अंध्यारा दूर कराईआ। शब्दी शब्द नाम जैकारा, लोआं पुरीआं बाहर सुणाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां दे अधारा, सांतक सति सति वरताईआ। खेल खिला के विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। सम्बल दस्स के धाम न्यारा, निराकार दयां मिलाईआ। जिस दा शब्द रूप गोबिन्द गोबिन्द दोबारा, हरि गोबिन्द इक अख्वाईआ। सो खेल खेले कलि कल्की नर नरायण सच्ची सरकारा, शाह पातशाह अगम्म अथाहीआ। जो चार वरन अठारां बरन मानव मानुख मानस दए सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। इक्को दस्स नाम जैकारा, जुग जुग दे झगड़े दए गंवाईआ। नूर अलाही अलाह कर चमत्कारा, पर्दा पर्दानशीं दए चुकाईआ। सच स्वामी हो के ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिस दा हुक्म वरतण वाला विच काहरा, कहर झल्ले जगत लोकाईआ। नौ सौ नड़िंनवे मील दा होए दाइरा, महीत विच ईद बणाईआ। जोती
❋
❋
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल खिलाए आपणा गहरा, गहर गम्भीर बेनज़ीर जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ।
६ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ दर्शन सिँघ दे घर पिण्ड नया शाला ज़िला गुरदास पुर
सतिगुर शब्द कहे तेई अवतार सुणो आवाज़े, बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द शनवाईआ। पैग़म्बरो सुणो हुक्म धुर महिराबे, महिबूब मालक ख़ालक रिहा दृढ़ाईआ। गुरु धार समझ लओ राजे, राज़क रिज़क रहीम रिहा जणाईआ। निगाह मार लओ आपणे आपणे काअबे, बुतख़ाने वेख वखाईआ। की खेल होया दीन दुनी समाजे, समझ बुद्धी तों परे देणा दृढ़ाईआ। की हुक्म वरतणा आगे, भेव अभेदा दयो समझाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप किस बिध नूरी जोत जगे चराग़े, चरागाहां थल अस्गाह होवे रुशनाईआ। किस बिध गुरमुख हँस बणने कागे, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। किस बिध तन्द सितार वज्जे रबाबे, मन मणका दए भवाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सब दी आपणे हथ्थ पकड़े वागे, दीन दुनी इक्को डोरी तन्द ल्ए बंधाईआ। की खेल कराए इश्क हकीकी ते मिजाज़े, मज़ा कवण रस चखाईआ। किस बिध सजदा सलाम होवे आदाबे, नमो नमस्ते की वखाईआ। किस बिध अन्त अख़ीर कलयुग निकले जनाज़े, अर्थी जगत वाली दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशा इक उपजाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर चुको आपणा पड़दा, नकाब रहे ना राईआ। पैग़म्बर भेव दस्सो आपणे घर दा, ओहला अन्तर रहे ना राईआ। कवण कलमा हकीकी पढ़दा, मंज़ल चढ़े नूर अलाहीआ। मुकामे हक अगम्मे वड़दा, तन वजूद दा डेरा ढाहीआ। सच संदेशा नर नरेशा अगम्मी घल्लदा, सुणावे थाँईं थाँईंआ। भेव खोल्हो जल थल दा, महीअल रंग कवण रंगाईआ। किस बिध लहिणा मुके घड़ी पल दा, कलयुग अन्तिम डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। पुरख अकाल कहे गुरु गुर धार, सतिगुरु दयो जणाईआ। की खेल करे कल्की अवतार, अकल कलधारी आपणी कल प्रगटाईआ। लहिणा देणा सब दा लओ विचार, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। किस गृह मेरी शब्द नाम धुन होवे धुन्कार, अनहद नादी नाम शब्द कवण शनवाईआ। किस महल्ल अटल चमके नूर जोत उज्यार, अंध अंधेर रहे ना राईआ। किस घर अन्दर रस मिले ठंडा ठार, बूँद स्वांती कँवल नाभ चुआईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर सारे पावो सार, महासार्थी आप जणाईआ। किस बिध सतिगुर शब्द होवे ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर आपणा हुक्म वरताईआ। ज़ात पात
❋
❋
दीन मज़्हब दी मेटे खार, कंडा ख़लक ना कोए चुभाईआ। माया ममता नाता कूड़ तोड़े विभचार, दुराचार दा पन्ध मुकाईआ। साचा मार्ग दस्स सच्ची सरकार, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। इक्को रंग रंगा के पुरख नार, नर नरायण होए सहाईआ। सतिजुग साचा सति सति वरतावे कार, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणी कार भुगताईआ। किस बिध सब दी सांझी होवे निमस्कार, नमो नमो सीस झुकाईआ। किस बिध आत्म परमात्म होवे जैकार, जै जैकार करे ख़लक ख़ुदाईआ। ख़ुद मालक ख़ालक प्रगट होवे आप निरँकार, निरवैर आपणी कल धराईआ। गुरमुख जन भगत सुहेले चुरासी विच्चों ल्ए उठाल, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सुत दुलारे बणा आपणे लाल, लालन आपणी गोद टिकाईआ। साचा मार्ग दए सिखाल, सुखमन टेडी बंक ईड़ा पिंगल पार कराईआ। अमृत रस अगम्म प्याल, जगत तृष्ना भुक्ख दए मिटाईआ। अनहद नादी वजा के ताल, सोई सुरत ल्ए उठाईआ। काया मन्दिर अन्दर दीपक दीआ जोती देवे बाल, बाल अंञाणयां करे रुशनाईआ। सम्बल बहि के करे संभाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। झगड़ा मुकावे शाह कंगाल, भगत सुहेले इक्को दर दए वड्याईआ। चुरासी फाँसी विच्चों कर बहाल, दर आपणे ल्ए टिकाईआ। मुर्शद हो के पुछे मुरीदां हाल, गुर चेला आपणा रंग रंगाईआ। झगड़ा मेटे काल महाकाल, कलि कल्की कालख टिक्के दए धुआईआ। साढे तिन्न हथ्थ सुहा के सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक प्रगटाईआ। नाम भण्डारा दे सच्चा धन माल, कोझे कमले दए तराईआ। जीवण ज़िंदगी दा हल्ल करे सवाल, सवाली ख़ाली रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तोड़नहारा जीवण जगत जुगत जंजाल, निरगुण हो के आपणी दया कमाईआ।
साहिब सतिगुर दया कमाई, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। आसा मनसा पूरी करे बिरध माई, जो बेनन्ती रही सुणाईआ। दात पुत्र दी झोली पाई, वस्त अगम्म इक वरताईआ। साढे छत्ती साल ख़ुशीआं नाल ल्ए लँघाई, लाड़ी मौत नेड़ कोए ना आईआ। अग्गे साहिब दे हथ्थ वड्याई, जितनी चाहे होर दए भुगताईआ। राय धर्म ना दए सज़ाई, चित्रगुप्त ना लेख लिखाईआ। जिस दा मालक होवे बेपरवाही, बेपरवाह आपे रंग रंगाईआ। भैणां दी झोली पा के भाई, भाई भाईआं नाल मिलाईआ। एस जन्म दी पिता नूं होवे वधाई, वाधा कुल दे विच कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक धुरदरगाहीआ।
❋
❋
७ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ दर्शन सिँघ दे गृह पिण्ड नया शाला ज़िला गुरदास पुर
हुक्म हज़रते हज़ूरी यक शंभा, शबे रोज़ जणाईआ। मुसाफ़रे सफ़र होए ना लम्बा, ज़िमीं असमान ध्यान लगाईआ। उम्मती धार वेखणा तम्बा, कायनात दे मालक ध्यान लगाईआ। दरे दरबार मुहम्मद कम्बा, थरथराहट विच सुणाईआ। तेरा खेल दिसे अचंभा, अचनचेत की देणा वरताईआ। सब दा हाल होणा मंदा, मंदभाग दिसे लोकाईआ। दरोही फिरनी जेरज अंडा, अण्डज जेरज रहे कुरलाईआ। मेरे कौल इकरार दी खोल्ह दे गंढा, बन्धन रहिण कोए ना पाईआ। तेरा दवारा मंज़ल महिबूब ठंडा, अग्नी तत ना लागे राईआ। मेरा निशान बणा दे गुरमुख दवारे तारा चन्दा, चौदस चन्द शुरू कराईआ। जगत जहान नेत्र दिसे अन्धा, ज्ञान अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। तेरी धार विच रहे कोए ना गंदा, पतित पुनीत देणा बणाईआ। पिछला जुग पिच्छे लँघ, अग्गे मार्ग इक वखाईआ। धुर कलमा चाढ़्ह दे रंगा, रंगत इक्को इक प्रगटाईआ। तेरी कदमबोसी करे प्रेम धार दी गंगा, मुहब्बत वहिण वाले वहाईआ। सच सति दा दे दे अनन्दा, अनन्द आपणा आप जणाईआ। इक्की दन्दां वाला कंघा, कलयुग दा माझे वाले लैण घड़ाईआ। जिस नाल जगत विचार होणा रंडा, दलील बैठे मुख छुपाईआ। तूं साहिब सतिगुर बख्शंदा, बख्शणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। सच सिंघासण ते दिसे इक पलँघा, धार खण्डे वाली चमकाईआ। साहिब सतिगुर मेरे सूरे सरबंगा, सच सुल्तान तेरी सरनाईआ। धरनी धरत धवल दी मंग ल्याउणी प्यार दी वंगा, मासा डेढ दो वड्याईआ। एह हुक्म माझे संदा, गोबिन्द दा लेखा इक सौ इक पैसा दए गवाहीआ। दो जहान जगत निशान दिसे करंगा, हड्ड नाड़ी मास रो रो मारे धाईआ। जिन्हां गुरमुखां उडाउणे पतंगा, ओह उच्ची कूक के कहिण वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। चौदां गुरमुख डांगा सोटे नाल करदे आवण दंगा, शोर ज़ोर ज़ोर दा पाईआ। इक गुरमुख बणया होवे पंडा, मस्तक तिलक किताब बग़ल विच रखाईआ। इक बणया होवे भंडा, भंडी पावे थांउँ थाँईंआ। इक रोंदा आवे रंडा, बौहड़ी बौहड़ी मेरा नाता दयो जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे नाम दा नौबत धार वज्जदा रहे मृदंगा, मर्द मर्दान इक तेरी होवे शनवाईआ।
७ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ महिन्दर सिँघ दे घर पिण्ड मांगा सराए ज़िला अमृतसर
सतिगुर शब्द कहे प्रभ आदि जुगादी वेख फ़रद, जुग जुग पड़दा आप चुकाईआ। दीन दयाले हरि गोपाले दीन दुनी नाल वंड दर्द, मेहरवान महिबूब हो सहाईआ। योधे सूरबीर मर्दाने मर्द, मदद तेरे कोलों मंग मंगाईआ। कलयुग अन्तिम
❋
❋
पुट्ठी सिध्धी कर दे नरद, नर नरायण तेरी सरनाईआ। शरअ दी छुरी रहिण देवीं ना कोई करद, दीन मज़्हब कातिल रूप ना कोए वखाईआ। दर ठांडे इक्को अर्ज़, आरज़ू तेरे अग्गे रखाईआ। पतिपरमेश्वर पूरा करना आपणा फ़र्ज़, फ़ैसला हक हक सुणाईआ। इक्को तेरा नाम तराना होवे तर्ज़, तराज़ू कंडा इक्को हथ्थ उठाईआ। नव सत्त मेट अंधेरा गर्द, गर्द गुबार ना रहे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर सच आस रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ आसा कर दे पूरी, पूरन ब्रह्म दृढ़ाईआ। सच प्रकाश बख्श दे नूरी, नूर नुराने नूर इलाहीआ। मंज़ल मुका दे नेड़ दूरी, दूर दुराडा पन्ध चुकाईआ। कल्पणा मेट दे कलयुग कूड़ी, क्रिया कुकर्म देणी गंवाईआ। सति सच बख्श चरण धूढ़ी, धर्म दे टिक्के ख़ाक रमाईआ। मुहब्बत रंगण चाढ़्ह दे गूढ़्ही, दो जहानां उतर ना जाईआ। हउमे गढ़्ह तोड़ ग़रूरी, निवण सु अक्खर इक समझाईआ। धुर दे हुक्म दे ज़रूरी, ज़रूरत मेरी नाल मिलाईआ। आत्म परमात्म धार कर मशहूरी, मशवरा शब्द जोत पकाईआ। दर दरवेश मंगां मंग हज़ूरी, हज़रतां दे हज़रत अमामा दे अमाम नूर अलाहीआ। सच नाम दी दे मख़मूरी, ख़ुमार इक्को इक दृढ़ाईआ। मैनूं सच बख्श मज़दूरी, हुक्म शब्द नाम दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच वर, दर साचे आस रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू कलयुग अन्तिम कर मेहरवानी, नज़रे कर्म मेहर उठाईआ। तूं आदि जुगादी धुर दा दानी, दयावान तेरी सरनाईआ। झगड़ा मेट दे चारे खाणी, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ भेव चुका दे परा पसन्ती मद्धम बैखरी बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। तूं आदि जुगादि जाण जाणी, जानणहार तेरी वड्याईआ। आत्म ब्रह्म आप पहचानी, पारब्रह्म होणा आप सहाईआ। अमृत रस बख्श दे सब नूं ठंडा पाणी, अग्नी तत दे बुझाईआ। मंज़ल धुर दी दस्स आसानी, असल विच वसल यार समझाईआ। तेरी धार पिच्छे गोबिन्द दे के गया कुरबानी, बच्चे धरनी गोद सवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू तूं आदि जुगादी नेता, नर हरि नरायण अख्वाईआ। मैं आदि अन्त दा तेरा बेटा, दूसर जम्मण वाली कोए ना माईआ। चार जुग दे शास्त्र कराया हेता, ग्रन्थां सिफ्त सालाहीआ। प्यार रख के तेरे देसा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। नाता जोड़ के आदि अन्त हमेशा, हमसाजण ल्या बणाईआ। धरनी धरत धवल धौल खेल तक उपर परदेसा, परदेसी हो के अक्ख खुल्हाईआ। किस बिध झगड़ा मेटणा पंडत पांधे मुलां शेख़ा, शरीअत वंड ना कोए वंडाईआ। सब दा सांझा करना लेखा, लिख्त भविक्ख्त नाल मिलाईआ। दीन दुनी दी बदलणी रेखा, रिषीआं मुनीआं दा पैंडा पन्ध मुकाईआ। निरगुण धार धारके वेसा, विश्व दा झगड़ा देणा मुकाईआ। धर्म दवार दा खोल्ह
❋
❋
के भेता, अनभव पड़दा इक चुकाईआ। पूरब लहिणे दा कर लै चेता, चेतन हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ दुनी धार बदल दे जगत, जगजीवण दाते दया कमाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं आसा मनसा पूरी करदे शर्त, क्षत्रीया आपणा हुक्म वरताईआ। जिस कारन निरगुण धार आयों परत, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। मेरी मंज़ूर कर बेनन्ती अर्ज़, दर ठांडे सीस झुकाईआ। मकरूज़ हो के लाह दे कर्ज़, लेखा अवर रहे ना राईआ। तेरा कुझ ना होवे हर्ज, हर्जाने सब दे पूर कराईआ। आह भरनी पए किसे ना सरद, दुक्खां विच ना कोए दुहाईआ। मेरी आसा मनसा अगम्मी ग़रज़, आसा तेरे अग्गे टिकाईआ। जन भगत सुहेले बणा जो तेरी गावण इक्को तर्ज़, नाम निधाना राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेनन्ती आसा तमन्ना ख़ाहिश पूरी कर सब दी ग़रज़, ग़रज़ आपणी नाल मिलाईआ।
८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ सुरजन सिँघ दे घर पिण्ड मांगा सराए ज़िला अमृतसर
सतिगुर शब्द कहे प्रभ सति दी पूरी करदे मनसा, ममता मोह दे गंवाईआ। हरिजन हरिभगत गुरमुख बणा हँसा, माणक मोती नाम चोग चुगाईआ। चार वरन सुहा इक बंसा, मानव वंड ना कोए वंडाईआ। हउमें गढ़्ह तोड़ दे हंगता, हँ ब्रह्म इक समझाईआ। बोध अगाधा बण धुर दा पंडता, विद्या अगम्म दे समझाईआ। इक्को इष्ट तेरे दी होवे मन्नता, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। गुरसिख साचे बणा धर्म दे सन्ता, सच सज्जण मीत मेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे सति दी पूरी करदे ख़ाहिश, तृष्ना कूड़ रहे ना राईआ। धर्म दी धार करनी ना पए तलाश, खोजण बन कोए ना जाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, अंध अंधेरा दे मिटाईआ। लेखे ला काया माटी आपणी लाश, लासानी आसानी आपणा रंग रंगाईआ। विष्नूं धार शंकर प्यार तके उपर कैलाश, बिन नैणां अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक पड़दा लाहीआ। सतिगुर शब्द कहे सति दी आसा तेरे वस, वास्ता तेरे नाल रखाईआ। सच मुहब्बत दे रस, अमृत अंमिउँ आप बरसाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा रहे नस्स, भज्जे वाहो दाहीआ। तेरा सिफ्ती ढोला गावे जस, वेद पुराणां बाहर पढ़ाईआ। कलयुग मिटे रैण अंधेरी मस्स, नूरी चन्द चन्द चमकाईआ। कूड़ी क्रिया विच
❋
❋
रहे ना कस, धुर दा रंग देणा चमकाईआ। आदि अन्त जुगा जुगन्त पुरख अकाले तेरे वस, वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साहिब सुल्तान तूं सर्ब कला समरथ, कलधारी इक अख्वाईआ।
८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ दर्शन सिँघ दे घर पिण्ड मागा सराए ज़िला अमृतसर
सतिगुर शब्द कहे प्रभू पूरी कर दे तांघ, दर ठांडे मंग मंगाईआ। झगड़ा मेट दे रोज़ा नमाज़ बांग, अज़ां आपणा नाम सुणाईआ। धुर प्रेम दी चाढ़्ह कांग, कलयुग कूड़ी क्रिया दे रुढ़ाईआ। स्वांगी आपणा बदल के स्वांग, सगले साथी होणा सहाईआ। तुध बिन रहे कोई ना बांझ, मेल मेलणा सहिज सुभाईआ। जेहड़ी मुहम्मद अन्तिम मारी चांग, कूक चौदां तबक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झगड़ा मेट दे कर्म कांड, करनी दे करते आपणी दया कमाईआ।
८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ बचन सिँघ दे घर पिण्ड मांगा सराए ज़िला अमृतसर
सतिगुर शब्द कहे पूरी करदे तमन्ना, तामस कूड़ रहे ना राईआ। प्रकाश होवे तेरा इक्को चन्ना, चन्द सितार सीस झुकाईआ। दीन मज़्हब मेट दे बन्ना, हद हदूद दे गंवाईआ। गोबिन्द दा लेखे ला लै कन्ना, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग वखाईआ। सतिजुग तेरा बच्चा नन्हा, नर नरायण लैणा उठाईआ। भाग लगाउणा काया माटी साढे तिन्न हथ्थ तंना, शरीर बेनज़ीर आपणा पर्दा आप चुकाईआ। नेत्रहीण रहे कोए ना अन्न्हा, लोचन नैण देणा खुल्हाईआ। इक्को तेरा हुक्म दर दरबार तेरे मन्ना, दूसर भय ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अगला समां होए ना लम्मा, लमह लमह तेरा ध्यान गाईआ।
८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ प्रीतम सिँघ दे घर पिण्ड मांगा सराए ज़िला अमृतसर
सतिगुर शब्द कहे प्रभ सति सच दी बदल दे रुची, प्रेम प्रीती इक बणाईआ। आत्म धार दस्स दे सुच्ची, संजम नाम वाला दृढ़ाईआ। झगड़ा रहे ना कोए बुती, तन वजूद कर सफ़ाईआ। आपणी मंज़ल दस्स दे उच्ची, उच्च अगम्म पड़दा
❋
❋
उठाईआ। जन भगत सुहेला रहे कोए ना दुखी, दर्दी हो के दर्दीआं दर्द वंडाईआ। उज्जल कर दे मात मुखी, दुरमति मैल आप धुआईआ। भाग लगा दे माता कुख्खी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कूड़ कल्पणा जड़ जाए पुट्टी, निगह निगह विच्चों बदलाईआ। तेरी शब्दी धार जिस वेले जुग चौकड़ी उठी, जगत जहानां करे सफ़ाईआ। कलयुग अन्त अन्तष्करन वेख सृष्टी तुट्ठी, अतोट अतुट आपणा भण्डारा हथ्थ उठाईआ। तेरी वस्त जाए ना लुट्टी, लुटेरा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झगड़ा मुका दे नाम जपणा बुल्ल्हां बुट्टीं, हिरदे अन्दर आपणा आप दे समाईआ।
८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ अजीत सिँघ दे गृह पिण्ड मांगा सराए ज़िला अमृतसर
सतिगुर शब्द कहे मेरे साहिब कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाह धुरदरगाहीआ। कलयुग अन्तिम मेट अंधेरी राती, सतिजुग साचा चन्द कर रुशनाईआ। इक्को तेरे प्रेम प्यार दी होए प्रभाती, सँध्या आपणा नाम देणा समझाईआ। पिछले चार जुग दी लेखे ला लै गाथी, जो अवतार पैग़म्बर गुर गए दृढ़ाईआ। अक्खरां वाली तेरी सिफ्त सालाही पाती, पत्रका मातलोक वड्याईआ। बिरहों तीर अणयाला नाम मार दे काती, शब्दी शब्द कर शनवाईआ। झगड़ा रहे ना मूल ज़ात पाती, दीन मज़्हब दा पन्ध मुकाईआ। अमृत बख्श के बूँद स्वांती, निझर झिरना कँवल नाभ झिराईआ। धुर शब्द सुणा दे अनहद नादी, अनहद आपणा नाद वजाईआ। अगला भेव खोल्ह दे बोध अगाधी, बुद्धी तों परे कर पढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम साबत रही ना किसे समाधी, साधना विच साध सति विच ना कोए समाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द तैनूं रहे अराधी, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। मेल मिले ना सुरत शब्द कृष्ना राधी, सीता सुरती धुर राम ना कोए प्रनाईआ। मनुआ मन सब दा होया बाग़ी, भय भउ ना कोए रखाईआ। तूं मालक ख़ालक आदि जुगादी गाडी, रहिबर इक्को धुरदरगाहीआ। तेरा शब्द गुरु गुरदेव स्वामी अगम्म अगम्मड़ा ढाडी, ढड्ड अवतार पैग़म्बर गुरुआं तन वजूद जगत खड़काईआ। सुर ताल बणाउंदा रिहा तन वजूद हाडी, नाड़ी नाड़ी तार बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर तेरे मंग मंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ किरपा कर गुण निधान, गुणवन्त तेरी वड्याईआ। चार जुग दा पिछला बदल विधान, हुक्म हुक्म विच्चों सुणाईआ। तेरे दर ते झुकदे कोटन कोटि राम, काहन बैठे सीस निवाईआ। पैग़म्बर ख़ाली झोली मंगण दान, गुरु गुर बैठण दर ठांडे सीस निवाईआ। साध सन्त सूफ़ी फ़कीर दर दरवेश हमेश कदमीं डिग्गण आण,
❋
❋
कदीम दे मालक तेरी ओट तकाईआ। सदी चौधवीं अन्त कन्त भगवन्त सति धर्म दा मिटया निशान, निशाना कायम ना कोए कराईआ। तुध बिन जगत गुरु सतिगुर होए ना कोए प्रधान, जगत जिज्ञासू सन्त साध अक्खरां वाली करन पढ़ाईआ। तेरी महिमा पढ़ पढ़ झट लँघण, ग्रन्थां उत्ते ओट तकाईआ। अक्खीं मीट धरन ध्यान, इश्नान क्रिया कर्म कांड बणाईआ। सन्मुख दरस मूल ना पाण, पाहन पूजण थांउँ थाँईंआ। तेरा खेल समझे ना कोए श्री भगवान, शास्त्र शास्त्रां नाल करन लड़ाईआ। तूं सब तों वक्खरा वसे लामुकाम, मुकामे हक तेरी रुशनाईआ। अलिफ़ ये विच तेरी समझ ना आई किसे कलाम, कलमा सिफ्तां वाला गाईआ। तुध बिन तेरी सृष्टी होई निधान, निज नेत्र लोचण नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। किरपा कर नौजवान, मर्द मर्दाने आपणा बल प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं आदि जुगादी जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण सर्ब घटां घट जाणी जाण, जानणहार तेरे हथ्थ सर्ब वड्याईआ।
८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ जागीर सिँघ दे घर पिण्ड मैणीआं ज़िला अमृतसर
सतिगुर शब्द कहे प्रभ जन भगतां पैज संवार, जुग जुग तेरी ओट तकाईआ। जन्म कर्म विच्चों कढ बाहर, चुरासी गेड़ रहे ना राईआ। सचखण्ड बख्श सच्चा दवार, दरगाह साची इक वखाईआ। जिथ्थे तेरी जोत जगे निरँकार, निरवैर सोभा पाईआ। आत्म परमात्म होए प्यार, दूसर मंग ना कोए मंगाईआ। कुदरत कादर तेरे अख्त्यार, ख़ालक ख़लक मख़लूक तेरी सरनाईआ। कलयुग अन्तिम वेख विचार, सदी चौधवीं ध्यान लगाईआ। भरमे भुल्ला सर्ब संसार, नर नरायण तेरा दरस कोए ना पाईआ। चार कुण्ट कूड़ विकार हँकार, विभचार रहे लड़ाईआ। तेरा नाम मन्त्र सके ना कोए विचार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। किरपा कर सच्ची सरकार, शाह पातशाह शहिनशाह दर तेरे मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा पूरा कर चौकड़ी जुग चार, चार कुण्ट दा लेखा दे मुकाईआ।
८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ प्रीतम सिँघ दे घर पिण्ड निज़ामपुर ज़िला अमृतसर
सतिगुर शब्द कहे प्रभ आसा इक अगम्मी, हरि अगम्मड़े दयां दिड़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया झगड़ा मेट दे चम्मी,
❋
❋
चम्म दृष्टी दे बदलाईआ। आपणी खेल दस्सदे नवीं, नव नौ चार दा पन्ध मुकाईआ। जो आसा रख के गया रविदास चमारा रवी, अन्तर अन्तर राह तकाईआ। प्रगट हो के अवतार चव्ही, चार जुग दा लेखा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ मेरी आदि आदि दी आसा, आशा नर हरि दयां दृढ़ाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार तेरा भरवासा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार तेरी सरनाईआ। दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना पा रासा, गोपी काहन आपणा खेल खिलाईआ। दर ठांडे तेरे बण के दासी दासा, सेवक सेवा रूप जणाईआ। झगड़ा मेट दे पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर डेरा ढाहीआ। सदी चौधवीं रहे ना अंधेरी राता, निरगुण नूर चन्द कर रुशनाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं पूरा कर भविक्ख्त वाका, वाकिफ़कार इक्को नज़री आईआ। आत्म परमात्म दीन दुनी दा बदल दे साका, साख्यात आपणी कल प्रगटाईआ। झगड़ा रहे ना ज़ाता पाता, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म देणा जणाईआ। मनुआ मन ना रहे गुस्ताख़ा, बुध बिबेक देणी समझाईआ। नव सत्त तेरा इक्को खेल तमाशा, ख़ालक ख़लक तेरी बेपरवाहीआ। मेहरवान महिबूब सति धर्म दा मार्ग ला दे साचा, सतिजुग सच सच प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे महिबूब, मेहरवान तेरी सरनाईआ। तूं मालक दो जहानां अर्श अरूज, आलीशान हक तेरी शहिनशाहीआ। तेरी मंज़ल हक मकसूद, पिछला पन्ध मुकाईआ। जिस दे पिच्छे अजीत जुझार गए झूझ, आप आपा भेंट कराईआ। उस कारन दीन दुनी दी कढदे दूज, दुतीआ भाओ ना कोए रखाईआ। निर्मल होवे सब दी बुध, दुरमति मैल कर सफ़ाईआ। कलयुग विच बदलदे सतिजुग, सति सतिवादी आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे किरपा कर गुण निधान, दीन दयाल तेरी सरनाईआ। सति धर्म झुला निशान, निशाने कूड़ दे मिटाईआ। आत्म परमात्म बख्श इक ज्ञान, अज्ञान अंधेरा रहे ना राईआ। धुर संदेशा बख्श पैग़ाम, पैग़म्बरां तों परे कर पढ़ाईआ। तेरा मन्त्र इक्को होवे सति सतिनाम, नाउँ निरँकार आप दृढ़ाईआ। तूं आदि जुगादी सब दा काहन, राम रामा सोभा पाईआ। खेल वेख सृष्ट दृष्ट इष्ट दीन दुनी अवाम, नव सत्त ध्यान रखाईआ। कलयुग मेट अंधेरा शाम, शमां नूर जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी दर तेरे मंग मंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू जगत जहान तेरा मंगता, मांगत हो के झोली डाहीआ। हउमे गढ़्ह तोड़ दे हंगता, हर हिरदे कर सफ़ाईआ। सतिजुग प्रकाश कर आपणे चन्न दा, नूर जोत जोत कर रुशनाईआ। भण्डारा बख्श दे नाम धन दा, अतोट
❋
❋
अतुट आप वरताईआ। रूप बणा दे गुरमुख जन दा, जन्म जणेंदी बण माईआ। झगड़ा मुका दे सरोते कन्न दा, अनहद नादी कर शनवाईआ। लेखा रहे ना छप्पर छन्न दा, चरण कँवल बख्शणी इक सरनाईआ। झगड़ा मेट दे कल्पणा मन दा, ममता मोह हँकार विकार गंवाईआ। तेरा रूप नज़र आए सूरे सरबंग दा, सति सरूप सोभा पाईआ। लेखा पूरा करदे गोबिन्द पुरी अनन्द दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी दर तेरे अलख जगाईआ। सतिगुर शब्द कहे तूं मालक ख़ालक आदि, अन्त तेरी सरनाईआ। तेरा खेल ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड तेरी चतुराईआ। शब्द अगम्म सुणा अनाद, निंद्रा दे मिटाईआ। (शब्दी) शब्द सुणा अवाज़, गीत संगीत इक समझाईआ। भेव अभेदा खोल्ह दे राज़, बजर कपाटी कुण्डा दे लाहीआ। निज नेत्र लोचण नैण खोल्ह दे आंख, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। तेरा नूर जोत होवे प्रकाश, ज़हूर इक्को इक वखाईआ। मन मनुआ ना फिरे आज़ाद, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। रसना कूड़ मेट दे स्वाद, निज अमृत रस चखाईआ। बुद्धी जगत रहे ना काग, हँस गुरमुख लै प्रनाईआ। तेरे हथ्थ सब दी वाग, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। प्रेम प्रीती मुहब्बत विच कर विस्माद, बिस्मिल सब दा रूप दरसाईआ। तेरी सरन सरनाई सृष्टी दृष्टी अन्दरों जाए लाग, लग मात्रा दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरुगण सरगुण निरगुण तेरा शब्दी शब्द समाज, दूसर वंड ना कोए वखाईआ।