८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ गुग सिँघ दे घर पिण्ड निज़ाम पुर ज़िला अमृतसर
सतिगुर शब्द कहे प्रभ तेरे भगत दुलारे, दूल्हे धर्म धार अख्वाईआ। जो करदे चरण निमस्कारे, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। आत्म परमात्म बणन मीत मुरारे, मित्र धुर दे सद अख्वाईआ। नेत्र लोचण नैण करन दरस दीदारे, नैण नैणां नाल मिलाईआ। मूर्ख मुग्ध दुष्ट दुराचारे मन अन्दर रखण हँकारे, हउमे रोग वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे जो भगत सुहेला साहिब सतिगुर नहीं झुकदा, कूड़ हरस जगत वखाईआ। उस दा पैंडा सतिगुर दे दर तों चुकदा, घर ठांडे रहिण ना पाईआ। नाता रहे ना प्यो पुत्त दा, गोदी गोद ना कोए सुहाईआ। जगत जीवण होए दु:ख दा, दर्दी दर्द ना कोए वंडाईआ। खेल रहे ना आत्म सुच दा, हँकार विकार नाल भराईआ। झगड़ा मुके काया बुत दा, मेहरवान महिबूब सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। जगत नाता नहीं
❋
❋
कोई चोटी गुत्त दा, निरगुण जोत जोती गंढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू तेरा भगत मेरा मीत, सज्जण सोहणा सोभा पाईआ। जिन्हां दे अन्दर तेरा गीत, गा गा शुकर मनाईआ। काया होए ठांडी सीत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। झगड़ा मेट के ऊच नीच, नीच नीचा रूप दरसाईआ। सति धर्म दी मन्ने रीत, कूड़ी क्रिया जगत मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरिजन साचे लैणे तराईआ। सतिगुर शब्द कहे तेरयां भगतां तकां राह, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। जो तैनूं रहे गा, गा गा शुकर मनाईआ। सीस रहे झुका, निउँ निउँ लागण पाईआ। जो मुख गए भवा, पतित रूप अख्वाईआ। मनमुख जगत रहे अख्वा, पुरख अकाले दीन दयाले दर तेरे मिले ना कोए सरनाईआ। अन्दर आसा होई वांग काँ, विष्टा जगत वाला फुलाईआ। जिन्हां दे अन्दर वसया तेरा नाँ, सो गुरमुख साचे सोभा पाईआ। उन्हां बणना पिता माँ, पूत सपूते अंग लगाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान सद देवीं ठंडी छाँ, शहिनशाह सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सद तेरे हथ्थ न्याँ, न्याँकार दर तेरे मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरण सरन सरन चरण तेरी बलि बलि जां, बलधारी तेरी ओट तकाईआ।
१३ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ गुरचरण सिंघ, सवरन सिँघ दे घर पिण्ड ज़हूरा ज़िला हुश्यारपुर
हिन्दू मुस्लिम सिख जगत धार दा वट्टा, वटांदरा प्रभ ने दिता कराईआ। शब्दी धार जो लिख्या पट्टा, पटनेवाला हुक्म समझाईआ। करे खेल पुरख समरथा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। ओधरों मुहम्मद फिरे नट्ठा, चौदां तबक भज्जे वाहो दाहीआ। परवरदिगार खेल वखाया अक्खां, लोचन नैण खुल्हाईआ। सदी चौधवीं वज्जीआं सट्टां, दो धार कीती लोकाईआ। दीन मज़्हब दी पा के वट्टा, कूड़ नगारा डंक वजाईआ। किसे ने सूर खाधा किसे ने खाधा वच्छा कट्टा, दोहां पई दुहाईआ। अक्ल बुद्धी समझे कोए ना पता, की पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म वरताईआ। ज्ञान ध्यान सार आई ना रत्ता, बुद्धी अक्ल ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक वरताईआ। मानव ज़ाती जगत वटांदरा होया तन सरीर झगड़ा प्या मन कल्पणा वांग बन्दर, बन्दगी सारे गए भुलाईआ। ढाहे गुरदवारे मसीत मन्दिर, मट्ठां अग्ग लगाईआ। लुट्टे सन्त साधन, फ़कीर रहे कुरलाईआ। जगत अंधेरा होया आंधन, दो तरफ़ पई दुहाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक वरताईआ। क्यों हिन्दू मुस्लिम इक दूजे नाल वटया, जगत समझ किसे ना आईआ। जेहड़ा लेखा गोबिन्द सरसे दे विच घत्तया, उस विच पूरा भेत गया लिखाईआ। जिस दी सार पाए कोए ना रतया, पर्दानशीं पर्दा ना कोए उठाईआ। खेल होवे पुरख समरथया, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस वेले गोबिन्द सथ्थर आसण घत्तया, लेटया चाँईं चाँईंआ। शब्द निशाना तीर कस्सया, दो जहानां पार कराईआ। निगह मारी मदीना मक्कया, काअब्यां खोज खुजाईआ। फेर वेख्या बूरयां कक्कयां, की अन्त कार भुगताईआ। जिन्हां झगड़ाया लड़ाया भरावां सक्या, हद्द हद्द नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता अगम्म अथाँईंआ। गोबिन्द प्रभ नाल कीता बचन बिलास, ताली हथ्थां वाली वजाईआ। मेरे साहिब पुरख अबिनाश, पारब्रह्म प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। वेख खेल तमाश, कलि कल्की रूप दरसाईआ। शंकर सवाधान कर उपर कैलाश, ब्रह्मे ब्रह्म नेत्र खुल्हाईआ। विष्नूं वेख मण्डल रास, बिन गोपी काहन समझाईआ। गोबिन्द ख़ुशी विच ल्या लम्बा सास, साह साह विच समाईआ। फेर तकी अंधेरी रात, नैण नैण विच्चों प्रगटाईआ। फेर मारी झात, आपणा बल वखाईआ। उठ के वेख्या जिस कारन पार नहीं कीता ब्यास, आपणा चरण छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। गोबिन्द किहा मैं पार ब्यास ना कीता, पुरख अकाल दिती वड्याईआ। जिस कारन कृष्न अठारां ध्याए लिखी गीता, अर्जन अर्ज़ पूर कराईआ। मुहम्मद मेहर बणाई मसीता, मुसल्ला हक जणाईआ। सब दी तक के नीता, नीतीवान खोज खुजाईआ। जिस वेले कलयुग कल बीता, आपणा पन्ध मुकाईआ। मार्ग दिसे ना कोए ठांडा सीता, अग्नी तत तत जलाईआ। दीन दुनी दी बदले रीता, मन मनसा विच हल्काईआ। बख्शिश करे ना कोए बख्शीशा, नाम निधान ना कोए वरताईआ। जिथ्थे बलि ने मारी लीका, निशान गया लगाईआ। सप्तस ·षीआं रखी उडीका, नक्क ज़िमीं उत्ते घसाईआ। जिथ्थे चरण छुहाया राम वाली सीता, बनबासी डेरा लाईआ। पंजां पांडों तपाया अंगीठा, अग्नी हवन प्रगटाईआ। मुहम्मद कलमे धार दस्सी हदीसा, हज़रत हक पढ़ाईआ। मूसा वेख के मारी चीका, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। नेत्र रो के किहा हज़रत ईसा, असल दे मालक धुरदरगाहीआ। साडी सब दी इक वसीअता, बिन अक्खरां लेख बणाईआ। सतिगुर नानक शब्दी शब्द दा कीता टीका, निरगुण निरगुण कर पढ़ाईआ। पंचम सतिगुर अर्जन धुर नेत्र नाल दीखा, निज लोयण इक खुल्हाईआ। तेग़ बहादर शब्दी धार नाप के फ़ीता, फ़तवा धुर दा गया लगाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम गया बीता, समां समें विच्चों गया बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे
❋
❋
खेल धुर दा हरि, हरि दाता अगम्म अथाहीआ। गुर गोबिन्द शब्द गाया अनरागा, अगम्मी राग अल्हाईआ। ना सोया ना जागा, सोवत जागत इक्को रूप दरसाईआ। नाम निधान आवाज़ सुणाई अनादा, अनहद आप प्रगटाईआ। सब दा लेखा पूरा करना पुरख अकाल दीन दयाल हद्द बणाई वाघा, वटांदरा धुर दा हुक्म दृढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया चाढ़्ह के कांगा, भरम दा वहिण दिता वहाईआ। एह सब तों उत्तम श्रेष्ट कलयुग दी उत्तम यादा, सतिजुग विच करे अगंवाईआ। एहदा हरख़ सोग काहदा, जो हुक्मे अन्दर प्रभ आपणा हुक्म भुगताईआ। एसे कारन जन भगतां होणा वाधा, गुरमुखां मिले वड्याईआ। गुरसिक्खां होवण वड वड भागा, जिन्हां मिले बेपरवाहीआ। जिस ने आपणा साजण साजा, सगल सृष्टी वेख वखाईआ। ओह पुरख अकाला दीन दयाला भाग लगाए विच देस माझा, कलि आपणी कल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। वाघा कहे मेरा वटांदरा होया जग, शहादत शब्द गोबिन्द भुगताईआ। फेर लग्गणी नौ खण्ड पृथ्मी अग्ग, नव सत्त ना कोए बुझाईआ। झगड़ा पैणा दीन मज़्हब दी हद्द, हदूद ना कोए समझाईआ। दीन दुनी सृष्टी दृष्टी अन्दर होणी कग्ग, हँस रूप नज़र कोए ना आईआ। घर बाहर गृह मन्दिर सब ने जाणा छड, सदी चौधवीं रही कुरलाईआ। नार कन्त होणा अड्ड, भैण भ्रावां होए जुदाईआ। तत्ती वाअ जाणी वग, सांतक सति ना कोए कराईआ। की होया जो वटांदरे विच आपणा हिस्सा आए छड, हिस्सा दूजा ल्या दबाईआ। अग्गे वेखणा खेल सूरे सरबग, जो हरि करता मात कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी साहिब धुरदरगाहीआ। वटांदरे विच काहदा दु:ख, प्रभ भाणा सीस उठाईआ। चुरासी लख जूनी वटांदरे विच बदलदा रहे मनुक्ख, जन्म मरन मरन जन्म आपणा खेल वखाईआ। सच वटांदरा जे इक वार हो जावे सतिगुर शब्द दे बण जाउ सुत , गोबिन्द गोबिन्द विच समाईआ। फेर एसे धरती उत्ते तुहाडी मौले रुत, रुतड़ी प्रभ दे नाल महकाईआ। भाग लग्गे काया माटी बुत, तन वजूद होए रुशनाईआ। पर्दा ओहला रहे ना लुक, अंध अंधेर दए मिटाईआ। वटांदरे विच जे पिच्छों नहीं ल्यांदा कुछ, फेर सब कुझ एथे ल्या बणाईआ। जे प्रभू दे प्यार दी इक्को याद रखो तुक, नाम नामा रसना गाईआ। फेर वटांदरे दा पैंडा जाए मुक, चुरासी गेड़ रहे ना राईआ। जन्म कर्म दा रहे कोए ना दु:ख, हिन्द पाक ना कोए वखाईआ। सचखण्ड दवारे साचे बहो ढुक, जिथ्थे मिले माण वड्याईआ। उस प्रभू दे दुलारे बण जाउ सुत , जो अपराधीआं ल्ए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। मानस जन्म वटांदरा जे होवे इक वार, वारता पिछली दए बदलाईआ। हुक्म मन्नो अगम्मे यार, जो यारड़ा
❋
❋
धुरदरगाहीआ। वटांदरे विच बदल के लै जाए विच्चों संसार, संसारी भण्डारी सँघारी सके ना कोए अटकाईआ। मिरतू लोक विच्चों पहुंचाए हरि के दवार, दरगाह साची सच सुहाईआ। अमृत बख्श के ठंडा ठार, अग्नी तत दए गंवाईआ। नाम सुणा के नादी धुन्कार, अनहद नादी नाद वजाईआ। दीपक दीआ जोत कर उज्यार, अंध अंधेरा दए मिटाईआ। सचखण्ड दवारे लै के जाए आप निरँकार, निराकार दया कमाईआ। सच वटांदरे विच मातलोक दा छड जाओ घर बार, वस्तू संग ना कोए उठाईआ। वेखो आपणा गृह जिथ्थे वसे आप करतार, करनी दा करता सोभा पाईआ। जिस तरह जगत हद्द नूं कीता पार, पिच्छों चल के एथे गए आईआ। एथों उठ के जाओ उस सच्चे घर बार, जिथ्थों बदली फेर सके ना कोए कराईआ। वटांदरे विच्चों गुरमुखो वटांदरे दी करो विचार, प्रभ मेला होवे सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण खेल करे अगम्म अपार, अलख अगोचर धुर हुक्म आप वरताईआ।
१४ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ माधा सिँघ दे घर पिण्ड रामूवाला ज़िला फ़िरोज़पुर
गोबिन्द शब्द कहे मैं धुर दा सईआ, साहिब सतिगुर इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी सच नाम दी नईया, अवतार पैग़म्बर गुरु गए चलाईआ। जिस कारन बुल्हे गाया थईआ थईआ, ताल आत्म परमात्म बणाईआ। गोबिन्द शब्द संदेशा अगम्म कहीआ, कहि के गया सुणाईआ। जिस वेले पुरख अकाल खेल करे धुर दा पिता मईआ, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। जन भगतां धर्म राए लेखा मंगे ना उत्ते वहीआ, हिस्सा चित्रगुप्त ना कोए जणाईआ। सो लहिणा पूरा करन आया पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मालवे विच मलवईआ, हरिजन आपणे गोद टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। गोबिन्द शब्द कहे मेरा शब्दी देश पुराणा, जल थल देण गवाहीआ। मेरा निरगुण धार बाणा, सरगुण संग निभाईआ। मेरा शाह पातशाह सच्चा सुल्ताना, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। निरवैर हो के मेहरवाना, मेहर नज़र इक उठाईआ। लेखा वेख दो जहानां, ब्रह्मण्ड खण्ड फोल फुलाईआ। कोटां विच्चों जन भगतां कर परवाना, परम पुरख आपणा भेव चुकाईआ। सुरत शब्द दा दे तराना, तुरीआ तों परे कर पढ़ाईआ। हउमे रोग मेटां बेगाना, मेल मिलावां सहिज सुभाईआ। रहिण देवे ना कोए निथावां, सचखण्ड साचे दए वड्याईआ। जिस वेले गोबिन्द डल्ले दे गल विच पाईंआ बाहवां, दोवें हथ्थ पिट्ठ उत्ते टिकाईआ। हस्स के किहा सतिगुर शब्द हो के हरिजन आपणे आप रावां, सेज सुहञ्जणी डेरा
❋
❋
लाईआ। आत्म परमात्म दीआं पूरीआं करां लावां, चौथे जुग धुर दा संग बणाईआ। चरण छुहा के गराँ ग्रावां, गहर गम्भीर हो के ओहला दयां चुकाईआ। सन्त सुहेला वेखां नाल चावां, चाउ घनेरा इक प्रगटाईआ। सब दा लेखा कर के सावां, सति सति विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्दी गोबिन्द सतिगुर देवणहारा ठंडीआं छावां, अग्नी तत ना कोए तपाईआ।
१४ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ गुरदयाल सिँघ दे घर पिण्ड रामू वाला ज़िला फ़िरोज़पुर
गोबिन्द शब्द कहे मैं वेखां गोबिन्द भविख, सिँघ सिंघ ध्यान लगाईआ। जो धुरदरगाही लेखा गया लिख, चार जुग दे शास्त्र समझ कोए ना पाईआ। सच वस्त दी दे के भिख, भिच्छया नाम गया वरताईआ। सदी चौधवीं सति सरूप रिहा कोए ना दिस, दहि दिशा अक्ख उठाईआ। आत्म परमात्म बणे कोए ना मित, मित्र प्यारा यार संग ना कोए रखाईआ। पुरख अकाल सच प्रीत करे कोए ना हित, पारब्रह्म ब्रह्म रंग ना कोए वखाईआ। धर्म दी धार सच दवार रिहा कोए ना सिख, सिख्या गोबिन्द अन्दर ना किसे टिकाईआ। कूड़ कल्पना जगत वासना गए विक, कीमत टकयां वाली पाईआ। सो पुरख स्वामी अन्तरजामी पुरख अकाल दीन दयाल सदी चौधवीं वेख के आपणी थित, पैग़म्बरां रिहा हिलाईआ। दीन मज़्हब दा दर दरवाज़ा खोल्ह के वेखो भित्त, पर्दा ओहला मात उठाईआ। तुसीं बोध अगाधा नाम निधाना बख्श्या किस किस, कलमा कायनात दयो जणाईआ। कवण मन मनसा रिहा जित्त, हर हिरदे विच वसाईआ। किस अन्तर लग्गी सिक्क, सिखर चोटी चढ़ के प्रभ दा दर्शन पाईआ। मुहब्बत प्यार महिबूब दी रखे तृख, तृष्ना जगत कूड़ गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सतिगुर शब्द शब्द सतिगुर दर ठांडे मंग मंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं गोबिन्द धार तकी, बिन नैणां नैण उठाईआ। हकीकत वेखी हकी, हकूक हक दा पड़दा लाहीआ। महिबूब तक्कया कमलापाती, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी समर्थी, शाह पातशाह शहिनशाह इक अख्वाईआ। सब दी जानणहारा मित गती, लख चुरासी फोल फुलाईआ। वेखणहारा मन मती, नौ खण्ड प्रिथवी खोज खुजाईआ। जिस दा खेल वेखणा अक्खीं, नेत्र लोचन नैण अक्ख उठाईआ। ओह कथा कहाणी करे सच्ची, सच सच नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहर नज़र इक उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं गोबिन्द धार तक्कया दाअवा, हुक्म संदेशा धुरदरगाहीआ। सूरबीर बहादर योधा तक्कया बल बाहवां, तरकश तीर कमान खेल खिलाईआ।
❋
❋
पूत सपूता दुलारा तक्कया पुरख अकाल नाल सावां, इक्को गृह वज्जे वधाईआ। जिस दा खेल दो जहान नाल होया चावां, चाओ घनेरा इक प्रगटाईआ। पुरख अकाल किहा वाहवा, तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग अन्तिम तेरे नाल आवां, निरगुण हो के निरगुण खेल खिलाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्तर निरन्तर बुद्धी वेखां कूड़ क्रिया वाली कावां, गुरमुख हँस सच सरबंस विच्चों फोल फुलाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊच नीच लेखा जाणा थाव थावां, नव सत्त आपणा पन्ध मुकाईआ। धुर संदेशा नाम अगम्मी एकँकार इक्को गावां, वाहिद कलमा धुरदरगाहीआ। खेल करां जन भगत सुहेले जिस वसण थाँ गरावां, नगर खेड़ा फेरा पाईआ। नाम प्याला अमृत रस बूँद स्वांती निझर झिरने आप प्यावां, बाहर मंगण दी लोड़ रहे ना राईआ। चरण धूढ़ सच सरोवर सच दर आप नुहावां, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती अट्ठ सठ तीर्थ पैंडा पन्ध मुकाईआ। चार वरन अठारां बरन मेहरवान महिबूब हो के सिर देवां ठंडीआं छावां, कलयुग कूड़ी क्रिया अग्नी तत ना कोए तपाईआ। चुरासी विच्चों जम की फाँसी विच्चों फड़ बाहों पार लँघवां, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। सतिगुर शब्द किहा हरिजन हरिभगत गुरमुख गुरसिख सूफ़ी सन्त फ़कीर कोई रहिण ना देवां निथावां, जो पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझे यार चरण कँवल कँवल चरण ध्यान ध्यान विच्चों लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दवार सब नूं करके सावां, सम्बल दा मालक हो के लेखा सब दा पूर कराईआ।
१४ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ करतार सिँघ दे घर पिण्ड चड़िक तहिसील मोगा
गोबिन्द शब्द कहे मेरा सतिगुर रूप महाना, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। मैं वसां सचखण्ड सच्चे मकाना, बिन छप्पर छन्न डेरा लाईआ। मेरा मालक शाहो भूप सुल्ताना, नर निरँकार अगम्म अथाहीआ। जिस दा आदि अन्त पैग़ामा, पैग़म्बरां तों बाहर करे पढ़ाईआ। जिस दे दर इक्को सजदा इक सलामा, डण्डावत बन्दना इक रखाईआ। इक्को कलमा नाम कलामा, इक्को इक करे शनवाईआ। जिस दा खेल दो जहानां, निरगुण सरगुण हुक्म वरताईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला पहर के बाणा, जोती जाता पुरख बिधाता वेस वटाईआ। नाम निधान मारे तीर अणयाला, अनडिठड़ी आपणी कार कमाईआ। भगत वछल बण दीन दयाला, अनाथां होए सहाईआ। सदी चौधवीं करे खेल कमाला, कामल मुर्शद आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर
❋
❋
शब्द कहे प्रभ मालक आदि अन्त, अन्तष्करन वेखे जगत लोकाईआ। राज़क रिज़क रहीम जुगा जुगन्त, जुग जुग आपणी खेल खिलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देवणहारा मणीआ मंत, मन्त्र धुर इक समझाईआ। मेल मिलावा होए अगम्मे कन्त, कन्तूहल मिले बेपरवाहीआ। दया कमाए गुरमुख विरले सन्त, भगत भगवान पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच संदेशा इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ दी धार धार अगम्मी, अगम्मढ़ी कार कमाईआ। जनणी कुख्ख कदे ना जम्मी, ज़िमीं असमान ना चरण टिकाईआ। पवण स्वास ना कोए दमी, साह साह ना कोए समाईआ। सूर्या चन्द नूर ना चन्नी, हिस्सा वंड ना कोए वखाईआ। हद्द हदूद कोए ना बन्न्ही, खेल खेले बेपरवाहीआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सद नवीं, नव जोबन रूप सद इक दरसाईआ। जिस दा वसेरा नहीं छप्पर छन्नी, हर घट आपणा खेल वखाईआ। सिफ्त जणाए चौदां सौ तीह अंक पंनीं, अकशर अक्खरां गंढ पवाईआ। लोभ लालच ना कोए तमी, तृष्ना तृखा ना कोए वखाईआ। घड़या जाए ना किते भन्नी, ठठिआर हथ्थ ना कोए छुहाईआ। नेत्र नैण होवे ना अन्न्ही, लोचन बन्द ना कोए कराईआ। सरोत सुणे कोए ना कन्नीं, सरवण कन्न ना कोए बणाईआ। धुर दी धार धर्म दवार दी धनी, धनाढ रूप इक अख्वाईआ। जिस दी आयू आदि जुगादि जुग चौकड़ी लम्मी, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे दाते पुरख बिधाते दीन दयाल दया कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ शब्दी खेल अपारी, अपरम्पर आप कराईआ। लेखा पूरा कर तेई अवतारी, अवतर आपणा हुक्म चलाईआ। पैग़म्बरां लेखे लाए सिक्दारी, सिलसले वार खोज खुजाईआ। गुरु गुरदेव पावे सारी, साहिब सुल्ताना धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं आई अन्तिम वारी, वारस हो के खोज खुजाईआ। शब्द संदेशा देवे एकँकारी, इक इकल्ला वाहिद नूर अलाहीआ। मुहम्मद हमद विच होणा ख़बरदारी, बेख़बर ख़बर सुणाईआ। झगड़ा मुकणा चार यारी, अलिफ़ ये दए गवाहीआ। कातिल मक्तूल शरअ दी करन ख्वारी, शरीअत असलीअत रूप बदलाईआ। अन्तिम इक दी झलणी पैणी ताबयादारी, सिर सके ना कोए उठाईआ। हज़रत ईसा तक लै वीहवीं सदी नेत्र रोवे ज़ारो ज़ारी, बिन नैणां नीर वहाईआ। फिरे दरोही जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, टिल्ले पर्बत रहे कुरलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप कलयुग कला रही साड़ी, कल्पणा अग्नी अग्ग जलाईआ। मानव तड़फे बहत्तर नाड़ी, अमृत मेघ सके ना कोए बरसाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ दा भाणा जद वरते वरते सतारां हाढ़्ही, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप भुल्ल रहे ना राईआ। छब्बी पोह दर ठांडे मंग मंगणी मौत लाड़ी, राय धर्म चित्रगुप्त संग मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर,
❋
❋
सचखण्ड निवासी दया कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे गोबिन्द धार धार दा खण्डा, खड़ग जगत लोकाईआ। खेल होणा विच ब्रह्मण्डां, ब्रह्मांड दए दुहाईआ। झगड़ा वेखणा जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज अन्तर निरन्तर दए दुहाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीरी कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढा पार ना कोए कराईआ। माण रहिणा नहीं सुरस्ती गोदावरी जमना गंगा, रविदास चमारा रिहा दृढ़ाईआ। धर्म दी धार दिसे ना कोए पंडा, आत्म बोध करे ना कोए पढ़ाईआ। जीव जगत जहान सिर ओढण होया नन्गा, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। कलयुग घर घर कराउणा दंगा, दुतीआ भाउ बणाईआ। प्रगट होणा सूरा सरबंगा, हरि करता शहिनशाहीआ। शब्दी गोबिन्द होणा संगा, सगला संग रखाईआ। आत्म सेज बैठ पलँघा, साढे तिन्न हथ्थ सम्बल दए वड्याईआ। अग्गे वक्त ना रहिण देवे लम्बा, जुगां दा मालक आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतां दीन दयाल बण बख्शंदा, बख्शिश रहमत आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग जीव कूड़ कुड़यार मन कल्पणा कोई रहिण नहीं देणा गंदा, कूड़ क्रिया काया माटी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ।
१५ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ महिन्दर कौर दे घर पिण्ड चड़िक तहिसील मोगा
सुण अज़ी खां कुरेशी, अर्श कुर्श दा मालक रिहा जणाईआ। हक दवार तेरी पेशी, पेशवा दा लेखा दे मुकाईआ। तिन्न सौ तरेठ साल धार तेरी देखी, ख़बीस आपणा रंग वखाईआ। अन्त रहे ना कोए शेख़ी, शनाख़त विच दए समझाईआ। इस गृह चों हो जा परदेसी, दर दवारा आपणा राह तकाईआ। जन भगतां नाल सदा करनी नेकी, बदी वाला डेरा ढाहीआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान बख्शिश करे धर्म धार दी बेटी, पिता पूत गोद उठाईआ। ममता मोह दा रहिणा नहीं सेठी, जगत जुग ना कोए चतुराईआ। अन्तिम वार प्रभ कदम लेटी, सजदा सजदा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा हुक्म वरताईआ। कुरेशी कहे मेरी कसम, ख़ुद ख़ुदा सीस निवाईआ। मेरा रहे ना माटी जिस्म, ज़िमीं असमान मेरी दुहाईआ। तेरी चरण धूढ़ मेरी ख़ाक भस्म, ख़ाक ख़ाक विच्चों रमाईआ। इक्को मन्न के तेरा इस्म, आज़म तेरे कदमां सजदा करके ख़ुशी मनाईआ। मैनूं दूर दुराडे तेरे प्रेमी दिसण, बिना अक्खां अक्ख उठाईआ। मेरे साहिब स्वामी पितन, पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। जिन्नां चिर तेरे शब्दी हुक्म दी धार लिखारी ना लिखण, ओन्हां चिर मेरी जूनी जून ना कोए कटाईआ। मेरे मालक ख़ालक प्रितपालक मेरा कदीम दे दे हिस्सण, कदम
❋
❋
कदम कदमबोशी करके नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी आसा मनसा पूरी करे इच्छन, निरइच्छत निरवैर निराकार हो के जन्म मरन मरन जन्म दा लेखा दए मुकाईआ।
१५ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ कपूर सिँघ बराड़ दे घर मोगा शहर
सतिगुर शब्द कहे गोबिन्द धार तक्कया प्रभ पूरन, पूरन रूप समाईआ। जिस दा खेल दो जहान नेड़ दूरन, ब्रह्मण्ड खण्ड हुक्म वरताईआ। हुक्म मन्नणा पैणा सब नूं मजबूरन, सिर सके ना कोए उठाईआ। मस्तक ख़ाक रमाउणी पए धूढ़न, टिक्के ख़ाक वाले रमाईआ। चतुर सुघड़ होणे मूर्ख मूढ़न, दुरमति मैल मैल धुआईआ। जन भगतां दिसणा हाज़र हज़ूरन, हर हिरदे अन्दर बैठा सोभा पाईआ। नाता तोड़ के कूड़ कूड़न, कूड़ कुटम्ब दा डेरा ढाहीआ। जगत जहान कर मशहूरन, हरिजन साचे आप उठाईआ। जोती जल्वा दे के नूरन, नूर नुराना चन्द चमकाईआ। सर्ब कला बण भरपूरन, भरपूर होवे सर्ब थाँईंआ। सतिगुर शब्द कहे जल्वा तकां नूर नुराना नूरन, निराकार निरँकार रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत वछल सब दी आसा मनसा पूरन, पारब्रह्म प्रभ आपणा खेल खिलाईआ।
१५ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ रछपाल कौर दे नवित पिण्ड नाथेवाल ज़िला फ़िरोज़पुर
सतिगुर शब्द कहे प्रभ आदि जुगादी मालक, हरि करता पुरख पुरख धुरदरगाहीआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण होवे सालस, दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना वेख वखाईआ। सन्त सुहेला गुरमुख सज्जण सन्त वेखे बालक, गुरमुख गुर गुर आपणी गोद टिकाईआ। जन्म जन्म दी कर्म कम दी मेट के कालख, नूर नुराना नूर चन्द दए चमकाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी आत्म परमात्म समझ आपणी अमानत, दरगाह साची सचखण्ड दवार टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे रूह बुत प्रभ दी धार, धरनी धरत धवल वड्याईआ। शब्दी शब्द गुरु सिक्दार, आदि जुगादि हुक्म वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादार, संसारी भण्डारी
❋
❋
सँघारी आपणी कार कमाईआ। धुर दा लेखा जाणे सच्ची सरकार, शाह पातशाह शहिनशाह पारब्रह्म अगम्म अथाहीआ। जन भगत सुहेला भगतां पावे सार, महासार्थी आपणी कार कमाईआ। सचखण्ड दवारा खोल्ह कवाड़, सचखण्ड निवासी आपणा पड़दा लाहीआ। आत्म पारमातम कर प्यार, प्रीतम प्रेम प्रीती इक बणाईआ। कलयुग वेखे विगसे पावे सार, वेखणहार दया कमाईआ। गुरमुखां लहिणा देणा पूरा करे आप करतार, करता करीम धुरदरगाहीआ। वक्त सुहञ्जणा पावे सार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पन्द्रां मग्घर करे निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। प्रभ चरण कँवल बलिहार, बलि बलि बलिहारी दर तेरे अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगत प्रभू दे बाल, लाल दुलारे आप बणाईआ। लहिणा देणा लेखा पूरा करे कौर रछपाल, रच्छक हो के वेख वखाईआ। जन्म जन्म दी कर्म कम दी सेवा लेखे लाए घाल, घालणा अवर रहे ना राईआ। चुरासी विच्चों कर बहाल, जम की फाँसी दिती तुड़ाईआ। सचखण्ड दवार बिठा सच्ची धर्मसाल, बंक इक्को इक वखाईआ। जिथ्थे पोह ना सके काल, महाकाल ना कोए चुतराईआ। जोती जोत दीपक बाल, जोती जोत विच समाईआ। किरपा कीती पुरख अकाल, अकल कलधारी आपणी कल प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। रछपाल कौर कहे सुण गुरसिख सिँघ बूड़, बुढेपा जगत रिहा ना राईआ। सतिगुर चरण मिली धूढ़, धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। मेरा अन्तर रिहा ना मूढ़्ह, सुरत शब्द विच समाईआ। आवण जावण कटया गया जूड़, चुरासी बन्धन कोए ना पाईआ। सुणी आवाज़ अगम्मी तूर, तुरीआ तों परे कीती शनवाईआ। अन्त मिल्या अगम्मी नूर, जिस नूर विच नूर गया समाईआ। जन्म दा रिहा ना कोए कसूर, पतित पुनीत रूप बणाईआ। मेरे विछोड़े विच ना होणा मजबूर, मजबूरी प्रभ दे अग्गे चले कोए ना राईआ। दीन दुनी दा नाता वेख्या कूड़, सगला संग ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणा रंग रंगाईआ। रछपाल कौर कहे तेरी मेरी तत्तां वाली जोड़ी, नाता जगत वखाईआ। मैं अरदास करां विश्वाश करां प्रभ छेती आपणे गुरसिख नूं चाढ़्ह दे घोड़ी, वाग आपणे हथ्थ उठाईआ। अग्गे आयू रह जाए थोड़्ही, बहुती लोड़ रहे ना राईआ। धुर दा हुक्म हुक्म कदे ना मोड़ीं, मन्नणा चाँईं चाँईंआ। दरगाह साची सचखण्ड दवार पुरख अकाला दीन दयाला बच्चयां वांग देवे लोरी, दु:ख दर्द ना लागे राईआ। आसा मनसा मूल रहे ना होरी, तृष्ना तृखा ना कोए सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे आप तराईआ। सतिगुर शब्द कहे जो गुरमुख छडे सरीर, तन माटी ख़ाक तजाईआ।
❋
❋
तिस अन्दर रहे ना पीड़, पीर पीरां होए सहाईआ। मंज़ल ओह मिले जिथ्थे बैठा जुलाहा कबीर, कबरां तों बाहर सोभा पाईआ। दर दवारा अन्त अख़ीर, आख़र सतिगुर दए वखाईआ। जिथ्थे वहाउणा पए ना नीर, हन्झूआं हार ना कोए बणाईआ। वस्त्र पहनणा पए ना चीर, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। वास्ता पा के कढणी पए ना लकीर, गल पल्लू ना कोए वखाईआ। झगड़ा रहे ना ग़रीब अमीर, अमरापद इक्को दए जणाईआ। सतिगुर शब्द कहे सतिगुर बदल देवे तकदीर, तदबीर आपणा नाम समझाईआ। प्रभू दर इक्को रूप सारे पातशाह वज़ीर, स्त्री पुरुष वंड ना कोए वंडाईआ। जगत मुहब्बत दी रहे ना कोए ज़ंजीर, कड़ी कड़ी नालों तुड़ाईआ। भगत सुहेला गुरमुख हरिजन कदे ना होवे दिलगीर, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां आवण जावण जन्म मरन दी कट पीड़, भीड़ी गली तों बाहर ज़ाहर आपणे घर वसाईआ।
१६ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ सौदागर सिँघ दे घर पिण्ड नाथेवाला ज़िला फ़िरोज़पुर
सतिगुर शब्द कहे ब्रह्मण्ड खण्ड रहे घुम्मदे, पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर चक्रवर्ती चक्र लगाईआ। निरगुण धार जोती नूर चरण रहे चुम्मदे, नव नौ चार आपणा पन्ध मुकाईआ। नाद सुणदे रहे अगम्मी धुंन दे, जो आवाज़ राज़ पड़दा अगम्म उठाईआ। भेव चुकाउँदे रहे सुन सुन दे, सुन्न समाधी परे अक्ख खुल्हाईआ। खेल वेखदे रहे अबिनाशी गुण दे, गुणवन्ता की आपणा हुक्म वरताईआ। की लेख लिखे अवतार पैग़म्बरां सदी चौधवीं हुण दे, भविक्ख्त इष्ट विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि आपणा हुक्म वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे दो जहान लाउँदे वेखे चक्र, चाकर हो के भज्जण वाहो दाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप धर्म दी धार दिसे कोए ना फ़क्कर, फ़िकरा हक ना कोए सुणाईआ। अक्खरी नाम दी लग्गी वेखी टक्कर, झगड़ा दीन दुनी जणाईआ। मन कल्पणा हँकारी वेखी मकर, सहिसे रोग नाल कुरलाईआ। निरगुण धार दी निरअक्खर धार वाली समझ आई किसे ना सतर, सत्हा समुंद बुलंद ना कोए दृढ़ाईआ। चार जुग दे शास्त्र गृहण कर सके ना इक पत्र, पत्रका लिख लिख मातलोक गए दृढ़ाईआ। किसे सार ना पाई की खेल होणा भगत बहत्तर, नाड़ बहत्तर नाद शनवाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर मानव ज़ाती कर ना सके इकत्तर, एका एके नाल जुड़ाईआ। पुरख अकाल दा समझया ना किसे गृह नछत्र, ब्रह्मवेता ब्रह्मा समझ कोए ना पाईआ। मनू जणा सक्या कोए ना अक्खर, अक्खरी पड़दा कोए ना लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
❋
❋
कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता अगम्म अथाहीआ। सतिगुर शब्द कहे ब्रह्मण्ड खण्ड फिरे नट्ठे, भज्जे वाहो दाहीआ। धर्म दवार होणे इक्ट्ठे, छब्बी पोह रुत सुहाईआ। नाल अवतार पैग़म्बरां गुरुआं चार जुग दे ल्याउणे पटे, पटने वाला नाल मिलाईआ। सब दे लेखे होणे बटे, ज़ीरो ज़ीरो नाल बदलाईआ। नौ गुरमुखां प्रभ दे उतों नौ नौं वार के सुट्टणे टके, साढे नौ दा वक्त जणाईआ। उन्हां गुट्टीं रुमाल होणे खट्टे, सवा गिट्ठ लम्बाई चुड़ाईआ। पिछांह नूं सुट्टे होण पटे, कान्हा कृष्ना पूरी आस जणाईआ। मस्तक पाए होण वट्टे, तिऊड़ी ज़ोर नाल वखाईआ। ओह होवण ज़ात दे जट्ट जट्टे, दूसर संग ना कोए बणाईआ। फेर जैकारा बोलण फ़तिह, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल पुरख समरथे, समरथ तेरी बेपरवाहीआ।
१६ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ नछत्तर सिँघ दे घर पिण्ड नाथे वाला ज़िला फ़िरोज़पुर
सतिगुर शब्द कहे ब्रह्मण्ड खण्ड रहे नस्स, दिवस रैण भज्जण चाँईं चाँईंआ। पुरख अकाल दा गाउँदे जस, तूं मेरा मैं तेरा सिफ्त सालाहीआ। इशारे करदे फिरन रवि शशि, मण्डल मण्डप रहे दृढ़ाईआ। उठो वेखो खेल पुरख समरथ, की करता करनी कार कमाईआ। आदि जुगादि जिस दे वस, जुग चौकड़ी हुक्म वरताईआ। लख चुरासी दीन दुनी इक्को वार विछावण वाला सथ, सथ्थर गोबिन्द दए गवाहीआ। कायनात सृष्टी रिहा मथ, मथणहारा बेपरवाहीआ। लेखा चुकावण लग्गा तत अठ, नौ दर तेरा पन्ध मुकाईआ। लख चुरासी लेखे लावे रत, रती रत खोज खुजाईआ। जेहड़ा साहिब स्वामी पुरख अकाला दीन दयाला आया वत, वतन बेवतन आपणा हुक्म वरताईआ। मानव मानस मानुख बदल देवे मति, मति मतांतर डेरा ढाहीआ। धीरज सन्तोख देवे जत, यथार्थ आपणा हुक्म वरताईआ। दीन मज़्हब दा मेट के फट्ट, पट्टी नाम दए बंधाईआ। जन भगतां सति धर्म दा खोल्ह के हट्ट, भगत दवारा इक वखाईआ। जिथ्थे मिले अंमिउँ रस, अमृत रस आप चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वसणहारा घट घट, घट निवासी मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ।
❋
❋
१६ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ प्रीतम सिँघ दे घर पिण्ड नाथेवाल ज़िला फ़िरोज़पुर
सतिगुर शब्द कहे ब्रह्मण्ड खण्ड बणे रहे पाँधी, जुग चौकड़ी मंज़ल मंज़ल पन्ध मुकाईआ। चार जुग जलधार मन कल्पणा वेखदे रहे आंधी, अन्दर बाहर ध्यान लगाईआ। सुरती तकदे रहे जो शब्द शब्द गुर गांदी, गहर गम्भीर सिफ्त सालाहीआ। माटी ख़ाक वेखदे रहे जो सच सरोवर नहांदी, तीर्थ तट्टां बाहर अक्ख खुल्हाईआ। मनसा जाणदे रहे जो थक्की मांदी, बलहीण जगत अख्वाईआ। बुद्धी तकदे रहे जो हँस होई कागी, काग वांग कुरलाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु वेखदे रहे जो धरदे रहे स्वांग स्वांगी, निरगुण सरगुण आपणा रूप बदलाईआ। जगत कल्पणा वेख्या रुपा चांदी, चंचल मन नाल चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक वरताईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड कहिण असीं जुग चौकड़ी भज्जे दौड़े, घड़ी पल टिकण कोए ना पाईआ। जीव जगत जहान वेखे मिट्ठे कौड़े, अन्तर निरन्तर फोल फुलाईआ। सदी चौधवीं साची मंज़ल चढ़े कोए ना पौड़े, पौड़ी डण्डा हथ्थ किसे ना आईआ। सब दी आशा लेखा पूरा करे ब्राह्मण गौड़े, गुर अवतार पैग़म्बर ध्यान लगाईआ। जिस दे मार्ग कोटन कोटि जुग चौकड़ी लम्मे चौड़े, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी सस्से उपर ला के होड़े, सो पुरख निरजंण आपणा हुक्म वरताईआ। हँ ब्रह्म आत्म धार आपे बौहड़े, बौहड़ी बौहड़ी करदी वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त अन्तर करे ग़ौरे, गहर गम्भीर हो के वेख वखाईआ। इक नाम निधाना श्री भगवाना मन्त्र फोरे, फ़ुरने सब दे बन्द कराईआ। सतिजुग साचा मार्ग कलयुग दी धार विच्चों तोरे, तुरीआ तों परे तुरत आपणा पड़दा लाहीआ। दीन मज़्हब ज़ात पात सब दी टुट्टी आपणे नाल जोड़े, जोड़ी आत्म परमात्म सच बणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड कहिण कलयुग अन्तिम इक प्रभू दी लोड़े, जो लोड़ींदा सज्जण सब दी आसा मनसा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति दी धार तूं मेरा मैं तेरा दस्से दोहरे, दोहां दो राहां विच्चों पार कराईआ।
१६ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड नाथे वाल ज़िला फ़िरोज़पुर
ब्रह्मण्ड खण्ड कहिण असीं जुग चौकड़ी दीन दुनी तकी, जगत तकीआं उत्ते ध्यान लगाईआ। राम दी सीता कृष्न दी वेखी सख़ी, सुख़न सब दे नाल कीते चाँईं चाँईंआ। मूसा ईसा मुहम्मद दी धार वेखी अक्खी, पैग़म्बरां खोज खुजाईआ। नानक गोबिन्द जो वेखी सची, सच सच नाल वड्याईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान वेखी रची, ग्रन्थ सिफ्तां
❋
❋
विच सालाहीआ। दीन मज़्हब दी अग्ग वेखी मच्ची, चार कुण्ट जगत जलाईआ। मनुश देही देही धार वेखी कच्ची, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। नाम कल्मयां दी संसारी वेखी हट्टी, जो हुक्म धुर दा रही सुणाईआ। अक्खरां वाली लिखी होई वेखी पट्टी, सिफ्तां वाली सिफ्त सालाहीआ। दरोही कलयुग अन्तिम मन वासना धार वेखी टप्पी, हद हदूद पिछली गई भुलाईआ। जिस नाल पूरब दी मोहर गई ठप्पी, ठप्पा नाम ना कोए लगाईआ। धर्म दा रिहा कोए ना तपी, तपीश्र बैठे मुख भवाईआ। सति दा रिहा कोए ना पती, पति पत्नी विभचार विच कुरलाईआ। नाम दी दिसे कोए ना रती, रत्न अमोलक हीरा नज़र कोए ना आईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर रही पिट्टी, नेत्र रोवे थांउँ थाँईंआ। बौहड़ी बिना पुरख अकाल तों किसे समझ ना आई क्यों हाहे उत्ते लाई टिप्पी, हँ आपणी कार कमाईआ। चार जुग तों वखरी खेल कर अनडिट्ठी, अनडिठड़ा आपणा हुक्म समझाईआ। जन भगतां हथ्थ रखे पुश्त पनाह पिट्ठी, सीस जगदीश आप टिकाईआ। चुरासी विच्चों सन्त सुहेले बणा के सिक्खी, सिख्या धुर दी दिती दृढ़ाईआ। पूरी करे थित वार रुत सुहञ्जणी मिती मिथी, जो गुर अवतार पैग़म्बर गुरु मिथ के भविक्ख्तां विच गए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झगड़ा मुकावे पथ्थर इट्टी, इट्ट पथ्थर पथ्थर इट्ट नाल टकराईआ।