१६ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ महिन्दर सिँघ दे घर पिण्ड नाथेवाल ज़िला फ़िरोज़पुर
धरनी कहे मेरी मनसा पूरी होई उडीक, साल बसाला वक्त लँघाईआ। सच प्रविटे दी पुज्जी तरीक, तवारीख शब्द दए गवाहीआ। समां साहिब दा आया नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मैनूं हुक्म दी कीती सी तबलीक, शरअ तों बाहर समझाईआ। परवरदिगार आवे लाशरीक, मुर्शद धुरदरगाहीआ। बिना अक्खरां तों दे रसीद, धर्म दी धार दिती जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मेला ल्या मिलाईआ। धरनी कहे एथे आया सी फ़रीद, फ़ायदा मैनूं गया पहुंचाईआ। सच प्रेम दी मना ईद, इबादत विच ध्यान लगाईआ। ढाई घंटे कीती नींद, सुत्ता चाँईं चाँईंआ। जिस विच प्रभ दी वेखी उम्मीद, आंमद विच वड्याईआ। ख़ुशी नाल कीती ताकीद, मैनूं गया सुणाईआ। जिस वेले पैग़म्बर गुरु हो गए शहीद, शहादत वाला रहिण कोए ना पाईआ। तैनूं करे कोए ना ठांडी सीत, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। झगड़ा पैणा मन्दिर मसीत, काअबे रोवण मारन धाईआ। सच दी रहे ना कोए प्रीत, प्रीतम मिलण कोए ना पाईआ। उस वेले सदी चौधवीं जाणी बीत, कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। पुरख अकाला आवे त्रैगुण अतीत, त्रैभवन धनी आपणा खेल
❋
❋
खिलाईआ। मेरे प्यार दी करे तस्दीक, शहादत शब्द गुरु भुगताईआ। नाल खिच्च के मारी लीक, लाईन ऐन दिती वखाईआ। उस दा ढोला होणा तूं मेरा मैं तेरा गीत, गहर गम्भीर अगम्म पढ़ाईआ। झगड़ा मेटणा हस्त कीट, ऊचां नीचां रंग रंगाईआ। फेर ज़ोर दी मारी चीक, फ़रीद आह भर के दिती सुणाईआ। उस नूं कहिणा कलि कल्की अवतार चौबीस, चौथे जुग दा सच्चा माहीआ। झगड़ा मेटणा कूड़ क्रिया अबलीस, लाअनत रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरब आसा मनसा पूरी कीती उम्मीद, तृष्ना तृखा धरनी धरत धवल धौल दए मिटाईआ।
१६ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ जसवन्त सिँघ दे घर पिण्ड राजेआणा तहिसील मोगा
सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुरु रहे फिरदे, जुग चौकड़ी भज्जे वाहो दाहीआ। सेवक सेवादार बणे रहे चिर दे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सेव कमाईआ। भेव दस्सदे रहे अगम्मी पिर दे, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी जगत लिखाईआ। पड़दे खोल्हदे रहे घर थिर दे, नाम निधाना कर शनवाईआ। दीनां मज़्हबां दे गेड़ रहे गिड़दे, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड वंडाईआ। बौहड़ी दरोही दीन दुनी साफ़ कर ना सके हिरदे, हरिजू हर हिरदे अन्दर सके ना कोए वसाईआ। नेत्र नैण हन्झू सब दे रहे किरदे, शांतक सति ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुरु आउंदे रहे जग, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। प्रभ दा भेव खोल्हदे रहे उपर शाह रग, जगत दुनी दा पन्ध मुकाईआ। नाम निधान सुणाउंदे रहे छन्द, अनहद नादी नाद नाद वजाईआ। हँस बणाउंदे रहे मूर्ख मुग्ध कग्ग, नाम माणक मोती चोग चुगाईआ। दीन मज़्हब दी वंडाउंदे रहे हद्द, शरअ विच शरअ दिती बदलाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दी बणा सक्या कोए ना इक यद्द, यके बाद दीगरे गए सारे फेरीआं पाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक दी वंड कीती अलग्ग, हिस्से तत्तां वाले कराईआ। सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी मेल मिलाया ना किसे सरबग, साहिब सुल्तान रंग ना कोए रंगाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश चार वरन अठारां बरन मेट सक्या कोए ना अग्ग, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। अमृत नाम प्याला नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप प्याई किसे ना मध, अनरस रस ना कोए चखाईआ। झगड़ा पा के मास नाड़ी हड्ड, दूई द्वैत विच दीन दुनी गए फसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच दवारे दर तेरे आस
❋
❋
रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुरु पा पा गए फेरी, निरगुण सरगुण रूप धराईआ। खेल खिला के गए गुरु गुर चेरी, मुरीद मुर्शद रंग रंगाईआ। झगड़ा मेट सक्या कोए ना मेरी तेरी, हउमे गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। चार कुण्ट रैण कूड़ ना गई अंधेरी, नूरी चन्द सति ना कोए चमकाईआ। शरअ दी कट सक्या कोए ना बेड़ी, ज़ंजीर शाह हकीर ना कोए तुड़ाईआ। नाम निधान दी सृष्ट सुबाई चाढ़्ह सक्या कोए ना बेड़ी, वञ्झ मुहाणा इक ना कोए रखाईआ। दूर दुराडी मंज़ल दस्सी किसे ना नेड़ी, नेरन नेरा नर नरायण नज़र किसे ना आईआ। चुरसी फाँसी वाली कटी किसे ना जेड़ी, मानस जन्म मानुख सुफल ना कोए कराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पिच्छे औध बीत गई बथेरी, अग्गा समझ किसे ना आईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान हो के नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप करे कोए ना मेहरी, दीनां मज़्हबां ज़ातां पातां बाहर आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार कलयुग अन्त श्री भगवन्त सति धर्म दी सति सच दी धार बन्न्ह के कलयुग अन्तिम वेरी, वैर वैरीआं विच्चों बाहर कढ्ढाईआ।
१६ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ कुलवंत सिँघ दे घर पिण्ड माढ़ी ज़िला फ़िरोज़पुर
सतिगुर शब्द कहे मैं सदी चौधवीं तकी, चौदां तबक वेखे ध्यान लगाईआ। पैग़म्बरां धार वेखी हकी, हकीकत पड़दा आप उठाईआ। अन्तर सृष्टी वेखी मती, मन मनसा खोज खुजाईआ। हवस जहान तकी तत्ती, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। नाम निधान रिहा ना रत्ती, कलमा कायनात ना कोए जणाईआ। हउमे हंगता फिरे नस्सी, नव नौ चार भज्जे वाहो दाहीआ। कथा कहाणी दस्से कोए ना सची, पर्दा सच ना कोए उठाईआ। जगत तृष्ना माया बण के नच्ची, घर घर घूँगट दिता उठाईआ। किसे साहिब ना मिल्या कमलापती, पतिपरमेश्वर दरस कोए ना पाईआ। आत्म जोत प्रकाश होई ना बत्ती, बातन पड़दा ना कोए खुल्हाईआ। अनहद शब्द वज्जी ना सट्टी, सोई सुरती ना कोए उठाईआ। अमृत रस रिहा कोए ना चट्टी, अंमिउँ रस ना कोए चुआईआ। प्रभ मिल्या ना अलखणा अलखी, अलख अगोचर संग ना कोए रखाईआ। निज नेत्र दरस पाए कोए ना अक्खी, नैण नैण ना कोए मिलाईआ। काहन दी दिसे कोए ना सख़ी, बंसरी सच ना कोए जणाईआ। सीता फिरे कोए ना नट्ठी, बनां विच ना कोए दुहाईआ। आत्म परमात्म पढ़े कोए ना पट्टी, पटने वाला दए गवाहीआ। शरअ ज़ंजीर कटाए कोए ना रस्सी, रस्ता मिले ना रहिबर माहीआ। सतिगुर शब्द कहे सच खट्टी किसे ना खट्टी, खटके विच
❋
❋
कूड़ लोकाईआ। भाग लग्गा ना काया मट्टी, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर ना कोए सुहाईआ। बौहड़ी सदी चौधवीं जांदी टप्पी, पिछला पैंडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वेख्या चौदां तबक, तबा तबीअत खोज खुजाईआ। साचा मिले किसे ना सबक, सिख्या हक ना कोए दृढ़ाईआ। जिधर वेखां कूड़ी क्रिया कटक, हउमे गढ़्ह रुढ़ाईआ। मन कल्पणा सारे रहे भटक, तृष्ना तृखा ना कोए बुझाईआ। छुरी शरअ रही झटक, ज़िबह होए ख़लक ख़ुदाईआ। जो आसा रख के गया दसवां अवतार मत्तस, मछली रूप बणाईआ। सच रही कोई ना वस्त, सति धर्म ना कोए जणाईआ। दीनां मज़्हबां लग्गी हसद, अग्नी अग्ग रही तपाईआ। दरोही कायनात दिसे ना वालिद, परवरदिगार वाहिद नज़र आए ना पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक हो सहाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं तकी दीन दुनी ज़मीर, निरन्तर वेख्या चाँईं चाँईंआ। अमृत रस मिले किसे ना सीर, तृष्ना तृखा ना कोए गंवाईआ। उच्ची कूक कहे कबीर, होका हक हक जणाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तुध बिन बदल सके ना कोए तकदीर, तदबीर कम्म किसे ना आईआ। तूं साहिब सुल्ताना बेनज़ीर, नज़रीआ सब दा दे बदलाईआ। तेरे कोल नाम खण्डा हक शमसीर, शरअ दा डेरा देणा ढाहीआ। सतिजुग साचा चौदां तबकां तों बाहर कर तामीर, तामील पैग़म्बर आपणी आप देण कराईआ। अन्त कन्त भगवन्त सब दा लेखा कर अख़ीर, आख़र दे मालक आपणा हुक्म वरताईआ। इक्को रंग रंगा दे शाह हकीर, ऊच नीच दा झगड़ा देणा मुकाईआ। तूं शाह पातशाह पीरन पीर, रसूल रसूलां नज़री आईआ। तेरे दर ठांडे इक्को मंगदे वादअशीर, अर्शीवाद देणी बेपरवाहीआ। पिछली रहे ना किसे उम्मत जागीर, जागरत जोत कर रुशनाईआ। मानव माणस मानुख हद्द मेट लकीर, लाईन ऐन इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धर्म दी धार निरगुण निरगुण बदल देणे चीर, सति धर्म दा भूषन इक्को इक देणा पहनाईआ।
१७ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ नाज़र सिंघ, जागीर सिँघ दे गृह माढ़ी मुस्तफ़ा
सतिगुर शब्द सानूं वज्जे ताअना, अवतार पैग़म्बर गुर रहे सुणाईआ। क्यों वक्खरा वक्खरा जणाया नामा, कलमा कायनात वंड वंडाईआ। क्यों सिफ्ती गाया धुर दा गाणा, गा गा ख़ुशी बणाईआ। क्यों तन वजूद बदलया बाणा, तन शरीर वंड
❋
❋
वंडाईआ। क्यों कंध उठाई तीर कमाना, खण्डा खड़ग खड़काईआ। क्यों दीन मज़्हब खेलया खेल जहाना, जगत जुगत बदलाईआ। क्यों मानव वक्ख वक्ख कीता पीणा खाणा, आहार पवित्र ना कोए रखाईआ। क्यों मज़्हब मुत्तअसब तणया ताणा, शरअ वाला तन्द बणाईआ। क्यों जैकार सुणाया रामा कान्हा, सिफ्तां विच सालाहीआ। क्यों अल्ला अलाह कीआ मस्ताना, ज़बां रंग रंगाईआ। क्यों नाम सति गा तराना, तर्ज़ दीन दुनी बदलाईआ। क्यों वाहिगुरु दस्स निशाना, आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग अन्तिम सारे मारो ध्याना, अवतार पैग़म्बर इक दूजे नूं रहे सुणाईआ। पूरा होया ना किसे निशाना, निशाने सारे गए चुकाईआ। सिख मुरीदां होए ना कोए कल्याणा, कलमा नाम दए दुहाईआ। अल्ला वाहिगुरु राम कृष्न सति जो ल्या ब्याना, सौदेबाज़ी मात कराईआ। मलकीअत वाला दस्सो केहड़ा ख़ाना, हकीकत हक विच्चों जणाईआ। क्यों शरअ दा भरया तल्बाना, टकयां वंड वंडाईआ। सदी चौधवीं केहड़ा करो बहाना, पल्लू लओ छुडाईआ। अन्तिम दीन मज़्हब दा सब नूं देणा पए आब्याना, बचया रहिण कोए ना पाईआ। चार जुग दे शास्त्र बणे अफ़साना, ढोले गावण थांउँ थाँईंआ। किसे भेव खोल्हया ना अन्त मेहरवाना, मेहर नज़र ना कोए उठाईआ। योद्धा सूरबीर बणे कौण जवाना, जो एका डंक दए वजाईआ। उठो वेखो पुरख अकाला दीन दयाला सब तों भरन वाला जुरमाना, जराइम जुरम सब दा वेख वखाईआ। नव सत्त जगत होया शैताना, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बचया रहिण कोए ना पाईआ। अगम्मी सुणे ना कोए पैग़ामा, पैग़म्बर पड़दे लओ उठाईआ। नाम दा जाणे ना कोए दमामा, दमां वाल्यो लओ अंगड़ाईआ। क्यों झगड़ा पाया माटी चामा, चम्म दृष्टी सक्या ना कोए बदलाईआ। क्यों आत्म स्वर्ण होई तामा, जगत तमां विच ललचाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण सच घर दा रिहा कोई ना कामा, फ़रमांबरदारी विच सेव ना कोए कमाईआ। सारे शरअ दे होए ग़ुलामा, सिर सके ना कोए उठाईआ। कलयुग मेटे ना कोए अंधेरी शामा, शमां सूर्या चन्द ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर शब्द तेरा खेल जाणे दो जहानां, अवतार पैग़म्बर गुर गुरु गुर तेरे हुक्म विच भवाईआ।
सारी संगत नवित
पुरख अकाल किरपा करे अपार, जन भगतां दए वड्याईआ। सम्मत शहिनशाही सत्त पावे सार, सति सरूप होए सहाईआ। चार जुग दा पिछला कर्ज़ा उतार, अग्गे झोली दए भराईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वेख विचार, गृह गृह खोज खुजाईआ।
❋
❋
गुरमुखां सीस बंधे आप दस्तार, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र टिकाईआ। कुनबे विच्चों माण बख्श इक सच्ची सरकार, सच दा मार्ग दए वखाईआ। घर घर विच ज़रूर करे एह विहार, आवे जावे चाँईं चाँईंआ। हुक्म संदेशा दे सच्ची सरकार, सतिजुग मर्यादा दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, दर आपणा इक खुल्हाईआ। पुरख अकाल सति धर्म चलाउणी नईया, बेड़ा जगत वखाईआ। जन भगतां घर जा जा दस्तार नाल देवे इक इक रुपईआ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अग्गे धर्म राए कढे कदे ना वहीआ, लेखा मंगे कोए ना राईआ। साहिब सतिगुर बण के सईआ, सज्जण हो के वेख वखाईआ। नौ गुरसिख सदा संग रखईआ, सम्मत सत्त चलणा चाँईं चाँईंआ। नाले लेखा दस्सणा गोबिन्द दा केहड़ा ढईआ, किस बिध लेखा पूर कराईआ। नाल फोटो रखणी अष्टभुज दुर्गा मईआ, सदा प्रभ सिंघासण हेठ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां घर भट्ट बण के बणे गवईआ, सिफ्त गुरमुखां वाली जणाईआ।
१७ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ बसन्त कौर दे गृह
पिण्ड समालसर ज़िला फ़िरोज़पुर
सतिगुर शब्द तेरा गाउंदे रहे गीत, अवतार पैग़म्बर गुर कहिण तेरी सिफ्त सालाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चलाउंदे रहे रीत, नाम निधान श्री भगवान मात प्रगटाईआ। जगत जिज्ञासूआं काया करदे रहे ठंडी सीत, कूड़ क्रिया अग्न बुझाईआ। सच नाम वसाउंदे रहे चीत, चितवित ठगौरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। मेल कराउंदे रहे हस्त कीट, ऊचां नीचां जोड़ जुड़ाईआ। भेव दस्सदे रहे अनडीठ, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी अक्खर अक्खरां नाल जुड़ाईआ। मिट्ठे करदे रहे रीठ, पंज तत काया अमृत रस चुआईआ। दीन मज़्हब दी मारदे रहे लीक, हद्द शरअ वाली बणाईआ। निरगुण जोत करदे रहे तस्दीक, शहादत तत्तां वाली भुगताईआ। भविक्ख्तां विच रख के गए उम्मीद, कलयुग अन्तिम आवे धुर दा माहीआ। जो लख चुरासी परखे नीत, सृष्टी दृष्टी खोज खुजाईआ। त्रैगुण तों हो अतीत, त्रैभवण धनी आपणा हुक्म वरताईआ। साचा कलमा दस्स हदीस, सब तों परे करे पढ़ाईआ। एका छत्र झुला सीस, दो जहानां हुक्म मनाईआ। मालक ख़ालक बण जगदीश, जगदीश्र आपणा पड़दा आप उठाईआ। लहिणा देणा रहे ना बीस, बीस इक इकीस आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सच हुक्म आप सुणाईआ। सतिगुर
❋
❋
शब्द असीं शब्द रहे जणाउंदे, अवतार पैग़म्बर गुरु सेव कमाईआ। वक्खरे वक्खरे ढोले रहे गाउंदे, ओम राम कृष्न अल्ला वाहिगुरु नाम सति सति जणाईआ। अक्खरां वाला लेख रहे लिखाउंदे, जुग जुग धुर दी बणत बणाईआ। प्रभ मिलण दे मार्ग रहे दसाउंदे, रहिबर हो के राह वखाईआ। सच दवार रहे वसाउंदे, दरगाह साची इक सुहाईआ। जगत रीती रहे चलाउंदे, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरदवार वखाईआ। उच्ची कूक कूक कलमा नाम रहे दृढ़ाउंदे, मुरीद सिख संग बणाईआ। वाअज़ घर रहे अलाउंदे, अल्ला तेरी बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं सारे ध्यान लगाउंदे, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। बौहड़ी कलयुग जीव तेरे नाम ना रिदे वसाउंदे, वसल यार ना कोए कराईआ। मन कल्पणा विच चार कुण्ट दहि दिशा भौदे, मन का मणका ना कोए भवाईआ। अन्दर डर रहे ना भय भाउ दे, भाण्डा भरम ना कोए तुड़ाईआ। वणजारे रहे ना नौका नाउँ दे, नईया नाम ना कोए रखाईआ। हँस बुद्धी रूप बणे काउं दे, काग वांग सर्ब कुरलाईआ। नाअरे भुल्ले वाहो वाहो दे, वाहवा तेरा दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सुल्तान श्री भगवान दर तेरे मंग मंगाईआ। सतिगुर शब्द तेरा देंदे रहे संदेशा, अवतार पैग़म्बर गुरु सेव कमाईआ। लोकमात आउंदे रहे हमेशा, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। जगत जहान लिखदे रहे लेखा, बण कातब कलम चलाईआ। प्रभू मिलण दा दस्सदे रहे पेशा, पेशवा हो के पड़दा लाहीआ। सचखण्ड समझाउंदे रहे देसा, दरगाह सच सच वड्याईआ। भेव खुलाउंदे रहे नर नरेशा, नर नरायण इक अख्वाईआ। वंड वंडाउंदे रहे मुच्छ दाढ़ी केसा, मूंड मुंडाए खेल खिलाईआ। आत्म परमात्म कराउंदे रहे हेता, पारब्रह्म प्रभ पड़दा आप उठाईआ। दो जहानां तैनूं दस्सदे रहे नेता, नर निरँकार इक अख्वाईआ। तेरे कोलों दीनां मज़्हबां दा लैंदे रहे ठेका, बोली तेरे नाम वाली चढ़ाईआ। बणदे रहे पूत सपूता बेटा, पिता पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। सब दा अन्तिम कर लै चेता, चेतन हो के दईए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग कूड़ी क्रिया मेट कलेशा, कलकाती लोकमात रहिण ना पाईआ।
१७ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ सुहावा सिँघ दे गृह पिण्ड पंज गराईंआं
सतिगुर शब्द असीं तन पहनया ख़ाकी, अवतार पैग़म्बर गुरु रहे जणाईआ। शब्द घोड़े चढ़े राकी, रकबा दो जहान नापया थांउँ थाँईंआ। पाखर ज़ीन पाई ना काठी, शाह सवारा रूप बदलाईआ। तन संभालया तत आठी, अप तेज वाए
❋
❋
पृथ्मी आकाश मन मति बुध संग रलाईआ। तेरी सिफ्त दे बण के पाठी, महिमा जुग चार चार गाईआ। कलमा कायनात खोल्ह के हाटी, अक्खर वस्त आए वरताईआ। मंज़ल धुर दी दस्स के घाटी, पड़दा शब्दी शब्द उठाईआ। जोत दस्स के नूर ललाटी, भेव अभेदा आए समझाईआ। अनहद शब्द जणा के नादी, नाद धुन धुन प्रगटाईआ। आत्म जोत दस्स प्रकाशी, सच गृह कीती रुशनाईआ। सीस निवा के पुरख अबिनाशी, इष्ट इक्को इक मनाईआ। निरगुण निरगुण पा के रासी, मण्डल मण्डप खेल खिलाईआ। तेरे नाम दी वंड के दाती, जगत जिज्ञासूआं झोली पाईआ। सिमरन करके सँध्या प्रभाती, भरम दा पड़दा आए चुकाईआ। लिव अन्तर ला इकांती, इक इक दा राह वखाईआ। अमृत रस दी दस्स के साती, सति सति समझाईआ। खेल कीता लोकमाती, मता तेरे नाल पकाईआ। चार जुग दे शास्त्र तेरी हुक्म वाली पाती, पत्रका दे के आए थांउँ थाँईंआ। तेरा खेल दस्सया पृथ्मी आकाशी, आकाश आकाशां सोभा पाईआ। तूं सचखण्ड निवासी, दरगाह साची डेरा लाईआ। साडी सब दी पूरी करदे आसी, अवतार पैग़म्बर गुरु सीस निवाईआ। झगड़ा मेट के वरन बरन ज़ात पाती, पंडत काशी कस रहिण कोए ना पाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक बणा इक जमाती, जुमला अक्खर इक बणाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन बणा हमाइती, हमसाजण दया कमाईआ। मेहर नज़र नाल बख्शिश कर अनाइती, मेहर निगह इक उठाईआ। तेरा खेल नूर नूराने वाहिदी, वाहिद आपणी कल प्रगटाईआ। साडा पूरा होया अहिदी, अहिदनामे दईए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद दर तेरे सीस निवाईआ। सतिगुर शब्द असीं तेरी पढ़ी अगम्मी पट्टी, बिन हरफ़ हरूफ़ जणाईआ। जिस दी धार जगत संसार अन्तिम टप्पी, कलि कलूआ दए दुहाईआ। बौहड़ी साडी आसा क्यों पैंदी जांदी नट्टी, नटूए आपणा भेव दे खुल्हाईआ। दीन मज़्हबां दी सानूं भरनी पैणी चट्टी, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। साडी डोर लोकमात जाणी कटी, कटाक्ष हरिजू रिहा लगाईआ। तेरे प्यार विच केहड़ी खट्टी खट्टी, बेखटक दे समझाईआ। क्यों सृष्टी बिरहों विछोड़े विच गई फट्टी, फाटक प्या जगत लोकाईआ। भाग लग्गे ना किसे काया मट्टी, साढे तिन्न हथ्थ ना कोए रुशनाईआ। सदी चौधवीं सानूं सारे जांदे छडी, सगला संग ना कोए निभाईआ। रसना जेहवा सिख मुरीद खा के मास हड्डी, चम्म दृष्टी रूप बदलाईआ। पुरख अकाल दी दिसे कोए ना गद्दी, गदागर हो के दईए दुहाईआ। साडी करनी हुन्दी जांदी रद्दी, सही सच ना कोए पवाईआ। सतिगुर शब्द दीन मज़्हब साडी विरासत नहीं होई यद्दी, यदप तेरे अग्गे सीस झुकाईआ। साडा लहिणा देणा पूरा कर दे परम पुरख दी साची सदी, सदमा जगत रहे ना राईआ। साडी प्रीत अन्त इक नाल लग्गी, लग्गी प्रीत ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप
❋
❋
हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग अन्तिम झगड़ा मेट दे कूड़ कुड़यार बदी, बदला देणा थांउँ थाँईंआ।
१७ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ खेम सिँघ दे घर कोटकपूरा शहर ज़िला बठिंडा
सतिगुर शब्द असीं तैनूं रहे झुकदे, अवतार पैग़म्बर गुरु जुग जुग तैनूं सीस निवाईआ। पर्दे ओहले रहे लुकदे, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। नाम निधान रहे पुछदे, ख़ाली झोलीआं रहे डाहीआ। समें सुहाउंदे रहे तेरी रुत दे, रुतड़ी तेरे नाल महकाईआ। जीवां जंतां लेखा मुकाउंदे रहे जनणी कुख्ख दे, कलयुग नाम नाम समझाईआ। दीन मज़्हबां दा भार रहे चुक्कदे, चार जुग आपणे कंधे डाहीआ। रूप धरदे रहे अबिनाशी सुत दे, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। अन्तिम खेल देखीए कलयुग दु:ख दे, सदी चौधवीं दए गवाहीआ। रूप दिसे ना कोए सच्चे गुरसिख गुरमुख दे, मुरीद मुर्शद विच ना कोए समाईआ। पंच विकारे घर घर कुट्ट दे, गृह गृह आपणा डेरा लाईआ। असीं जाप तकदे बुल्हां बुट्ट दे, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। बौहड़ी भेव खुल्ल्हे ना तेरी इक तुक दे, चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। पर्दे ओहले मिटे ना शाह पातशाह शहिनशाह उच्च दे, अगम्म अथाह संग ना कोए निभाईआ। उठ वेख निशाने चार कुण्ट दे, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरि साहिब सतिगुर शब्दी शब्द गुरदेव तेरी सरनाईआ। सतिगुर शब्द तेरा वक्त दस्सदे रहे सुहञ्जणा, अवतार पैग़म्बर गुरु रहे दृढ़ाईआ। पुरख अकाल जणाया दर्द दु:ख भय भञ्जणा, पारब्रह्म पतिपरमेशवर नूर अलाहीआ। सो पुरख निरँजण दस्सया धुर दा सज्जणा, हरि पुरख निरँजण मेला अगम्म अथाहीआ। जगत नेत्र वेख्या खेल अलखणा, लोचन नैण नैण बदलाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल तेरी करदे रहे प्रदक्खणा, चार कुण्ट भज्जदे रहे वाहो दाहीआ। तेरा हुक्म संदेशा सुणाउंदे रहे बचना, कलमा कायनात दृढ़ाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण तेरी वेखदे रहे रचना, लख चुरासी खोज खुजाईआ। एथे उथे दो जहानां तेरा तक्कया पत्तना, पाँधी बणके जुग जुग पन्ध मुकाईआ। बौहड़ी कलयुग अन्तिम की लोकमात होणी घटना, घट निवासी पुरख अबिनाशी भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। कोटां विच्चों केहड़ा प्रभ दा भगत अमोलक हीरा होणा रत्ना, गुरमुख गुर गुर संग निभाईआ। दरोही क्यों जगत जहान होया सक्खणा, वस्त अगम्म ना कोए वरताईआ। सतिगुर शब्द धुर संदेशा इक्को दस्सणा, की कलि कल्की कार कमाईआ। किस बिध दीन मज़्हब दी मेटे वट्टणा, धर्म दी धार इक प्रगटाईआ। साचे नाम दा खोल्ह के हट्टणा, इक्को
❋
❋
वस्त दए वरताईआ। की बाल अवस्था गोबिन्द संदेशा दे के गया पटणा, की पौंटे धरनी धरत धवल उत्ते गया लिखाईआ। की तीर अणयाला कसणा, बेपरवाह आपणे हथ्थ उठाईआ। किस बिध अवतार पैग़म्बर गुरु निरगुण धार निरगुण नट्ठणा, सच दवारे वाहो दाहीआ। की लहिणा देणा होणा उत्तर पूरब पच्छम दक्खणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक पर्दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द की होणा खेल अनोखा, अवतार पैग़म्बर गुरु पुछण चाँईं चाँईंआ। की खेल होणा कलयुग अन्तिम मौका, मुकम्मल दे दृढ़ाईआ। किस बिध सब दे नाल होणा धोखा, गहिर गम्भीर बेनज़ीर आपणी कार भुगताईआ। की झगड़ा होणा चौदां लोका, चौदां तबक रोवण मारन धाईआ। किस बिध लख चुरासी जीव परखणा खरा खोटा, चारे खाणी ध्यान लगाईआ। कवण दवारे प्रकाश होवे जोता, नूर नुराना डगमगाईआ। सम्बल सच दवारे किस बिध ब्रह्मण गौड़ा होवे सोता, सच सिंघासण पुरख अबिनाशण डेरा लाईआ। किस बिध दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना श्री भगवाना इक्को नाम देवे होका, हुक्म हक हक सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण सतिगुर शब्द सब दीआं दूर कर दे सोचां, चार जुग दी सोच रहे ना राईआ। अन्तिम अन्तर सब दी इक्को लोचा, आशा सर्ब इक वखाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला कलयुग अन्तिम इक्को बहुता, दूसर लोड़ रहे ना राईआ। सतिजुग लावे नाल शौका, कलयुग कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल करे नाल शौका, शाह पातशाह शहिनशाह साहिब सतिगुर आपणा हुक्म वरताईआ।
१८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ भाई बुघर सिँघ दे घर पिण्ड बरगाड़ी ज़िला बठिंडा
सतिगुर शब्द जुग चौकड़ी कीती तेरी सेवा, अवतार पैग़म्बर गुरु रहे जणाईआ। तूं आदि जुगादि सच स्वामी देवी देवा, देव आत्मा तेरा रंग रंगाईआ। तेरा खेल सदा सचखण्ड निहचल धाम निहकेवा, अटल तेरी बेपरवाहीआ। तेरा नाम निधाना सृष्टी दृष्टी अन्दर जपाया नाल रसना जेहवा, बत्ती दन्द सिफ्त सालाहीआ। तेरा खेल अलख अभेवा, अगोचर कहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर दर दरवेश सीस निवाईआ। सतिगुर शब्द जुग चौकड़ी तेरे बणे रहे ख़ादम, अवतार पैग़म्बर गुरु ख़िदमतगार हो के सेव कमाईआ। बोध अगाधा दस्सदे
❋
❋
रहे आत्म, परमात्म ब्रह्म नूर अलाहीआ। · आदम, जोती जाता भेव चुकाईआ। शब्दी धार भेव खोल्हया
बातन, कलमा काया विच प्रगटाईआ। गीत गाया साहिब पुरख अबिनाशण, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरानां राह
तकाईआ। बेअन्त बेपरवाह तैनूं सारे आखण, शाह पातशाह शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। जो मार्ग दस्स के आए लोक
मातण, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई दीन मज़्हब वंड वंडाईआ। दरोही कलयुग होई अन्त अंधेरी रातण, तेरा नाम साचा चन्द
ना कोए चमकाईआ। धुन आत्मक सुणे कोए ना रागण, रसना सृष्ट होई हल्काईआ। तेरा नाम शब्द ना वाचण, पर्दा सके
ना कोए चुकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे बणे रहे दासी दासण, हुक्मे विच भज्जे वाहो दाहीआ। तूं पुरख अकाला
दीन दयाला साहिब अबिनाशण, परवरदिगार सांझा यार इक अख्वाईआ। साडी मनसा पूरी होई ना घाटण, पैंडा पन्ध ना
कोए चुकाईआ। साडे सिख मुरीद सानूं करन ना यादन, याद तेरी गए भुलाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक आदि आदन,
अन्त कन्त भगवन्त इक अख्वाईआ। किरपा कर मोहन माधव माधन, मेहर नज़र इक उठाईआ। सदी चौधवीं कलयुग जीव
आपणा आप मूल ना साधण, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। अक्खरां वाले नाम सारे अराधन, उच्ची कूक कूक जणाईआ।
सुरती विच्चों ना अन्दरों जागण, शब्दी मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका
देणा धुर दा वर, तेरे हथ्थ हथ्थ वड्याईआ। सतिगुर शब्द तेरा मन्नदे रहे कहिणा, अवतार पैग़म्बर गुर बोलण थांउँ थाँईंआ।
जोती धार दरस करदे रहे नैणां, निज नेत्र लोचन नैण नैण खुल्हाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक पंज तत पाया गहिणा, वस्त्र
भूषन इक्को रंग रंगाईआ। तेरी सच सरनाई सिख्या ढहिणा, दूसर अवर ना कोए सीस निवाईआ। सचखण्ड सच दवारे
बहिणा, दरगाह साची सोभा पाईआ। नाता छड के मात पित भाई भैणां, तेरा प्यार ल्या प्रनाईआ। सब ने मन्नया तेरा
भाणा सहिणा, सिर सके ना कोए उठाईआ। बौहड़ी कलयुग वेख सृष्ट सबाई कूड़ वहिण वहिणा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ।
माया ममता लाड़ी मौत खाए डैणा, साह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका
देणा साचा वर, दर साचे सीस निवाईआ। सतिगुर शब्द तेरे नाम दा चलाया जहाज़, नईया नौका ना कोए वड्याईआ।
तेरी सिफ्त दा करके आए आग़ाज़, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। तेरे मिलण दा खोल्ह के आए राज़, पर्दानशीं पर्दा जगत
चुकाईआ। तेरे नाम कलमे दी दस्स आवाज़, गीत ढोले सिफ्तां वाले गाईआ। सुरती शब्द खोल्ह के आए जाग, आलस
निंद्रा कूड़ मिटाईआ। त्रैगुण बुझा के आए आग, अमृत मेघ इक बरसाईआ। हँस बुद्धी बणा के आए काग, काग हँस
उडाईआ। साढे तिन्न हथ्थ घर घर अन्दर तेरा दीपक जोत जगा के आए चराग़, अंध अज्ञान दा डेरा ढाहीआ। आत्म
❋
❋
ब्रह्म सुणा के आए राग, अनरागी आप दृढ़ाईआ। दीन मज़्हब दा ला के आए बाग़, बागबां हो के सेव कमाईआ। बौहड़ी सदी चौधवीं कलयुग अन्तिम सब नूं लग्गा दाग़, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। उत्तम श्रेष्ट होवे किसे ना भाग, भागहीण होए जगत लोकाईआ। झगड़ा प्या तत्तां वाले समाज, समर्गी सति ना कोए वरताईआ। सच प्रेम विच होए ना कोए विस्माद, बिस्मिल रूप ना कोए दरसाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझे यार तेरे अग्गे इक फ़रयाद, अवतार पैग़म्बर गुरु निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सानूं दीनां मज़्हबां विच्चों कर आज़ाद, ज़ात पात दा लेखा दे मुकाईआ। साडी बेनन्ती तेरे अग्गे नाल अर्शाद, अर्श फ़र्श दे मालक कूक सुणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मानव ज़ाती इक्को दस्स आवाज़, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म परमात्म आत्म धुर दी इक पढ़ाईआ। सति धर्म दी सतिजुग सच हथ्थ फड़ आपणे वाग, डोरी अवर ना किसे फड़ाईआ। स्वामी अन्तरजामी तूं रचना रची आदि, अन्त लेखा सब दा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, नेहकंलक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग अन्त श्री भगवन्त धुर नाम दा सुणा इक नाद, अनाद अनादी धुन आप उपजाईआ।
१८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ हरिचन्द सिँघ दे गृह हरिराए पुर
सति प्रीती सतिगुर चरणा, गुरसिख गुरु गुरदेव जणाईआ। कूड़ी क्रिया काम क्रोध लोभ मोह हँकार हरना, आसा तृष्ना संग ना कोए रखाईआ। दिवस रैण तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म शब्द पढ़ना, धुर दा ढोला सहिज सुभाईआ। सच दवार एकँकार मल्लणा दरना, दर दरवेश हो के अलख जगाईआ। मन ममता विच्चों मन मनसा वस करना, कल्पणा मात रहे ना राईआ। सतिगुर प्यार विच धर्म दी धार होवे मरना, मर जीवत रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। जगत वासना मरना जीव जग, धुर दी धार दृढ़ाईआ। त्रैगुण माया पोह ना सके अग्ग, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। निज नेत्र दरस करना सूरे सरबग, सच स्वामी वेख वखाईआ। खेल खेलणा उपर शाह रग, नौ दवारे पन्ध मुकाईआ। जगत वासना रहे ना कग्ग, हँस गुरमुख रूप बणाईआ। घर घर विच्चों लैणा लभ्भ, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। सिर सतिगुर कदमां उत्ते देणा रख, आपणी कीमत ना कोए जणाईआ। जीवत जी दीन दुनी नालों होणा वक्ख, ममता मोह विकार गंवाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। बंस सरबंस सारा देणा छड, हड्ड मास नाड़ी वज्जे वधाईआ। तिस दा सफल होवे मरना जग, जो जगजीवण दाते विच
❋
❋
समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मर जीवत रूप जणाईआ। जग मरना सतिगुर सरनाई, सच मिले वड्याईआ। राय धर्म ना दए सज़ाई, चित्तरगुप्त ना लेख वखाईआ। किरपा करे सहिज सुखदाई, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो आदि अन्त दा माही, जुग जुग भगतां होए सहाईआ। कूड़ क्रिया दए तजाई, मान अभिमान रहे ना राईआ। इक्को ओट ल्ए तकाई, प्रभ मिलणा चाँईं चाँईंआ। आत्म दर सच गृह मन्दिर निज वज्जे वधाई, ख़ुशीआं राग जणाईआ। सो गुरमुख बौहड़ मरे ना मिल्या हरि गोसाँईं, मरजीवत रूप दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। जीवत जीवत जगत संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी देण गवाहीआ। आवे जावे मरे वारो वारा, चुरासी गेड़ ना कोए मुकाईआ। कबीर जुलाहा करे पुकारा, सचखण्ड गढ़्ह उपर चढ़ के दए दुहाईआ। जन भगतो वेखो विगसो पावो सारा, निज नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। जद मरो मरो हरि के दवारा, सतिगुर चरण सरन सरनाईआ। फिर मरना होए ना दूजी वारा, जन्म जन्म ना कोए भवाईआ। मर जीवत जीवत मर वेखो खेल धुर दरबारा, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धर्म दवार दए वड्याईआ। गुरमुख सज्जण सन्त सुहेला कदे ना मरदा, मरजीवत रूप वटाईआ। जगत जहान चों तरदा, दुतर दा लहिणा दए गंवाईआ। गृह वेखे इक्को हरि दा, हरि मन्दिर बहि के ख़ुशी मनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को राग पढ़दा, निरअक्खर अक्खर धार विच्चों समझाईआ। खेल वेख के आपणे घर दा, घर जावे चाँईं चाँईंआ। झगड़ा मुक जाए चेतन जड़ दा, मेला मिले सहिज सुभाईआ। सतिगुर किरपा नाल गुरमुख सच दी मरनी मरदा, जो बौहड़ जन्म ना पाईआ। कबीर कूक कूक पुकार करदा, जुलाहा दए दुहाईआ। जिस दर्शन कीता नरायण नर दा, तिस नर हरि आपणे विच छुपाईआ। सो सन्त सुहेला भवजल पार करदा, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। पैंडा मुके डूंग्घी डल्ल दा, अंध अंधेर रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मरनी आप जणाईआ। साची मरनी सतिगुर हथ्थ, गुरमुखां दए दृढ़ाईआ। जिस दी महिमा सदा अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। जिस देवे नाम निधान दी वथ, वस्त अमोलक झोली पाईआ। सो सच सरनाई जाए ढट्ठ, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। कूड़ कुड़यारा नाता जावे छड, प्रभ मेला मेले सहिज सुभाईआ। ओस दा जन्म ना होवे वत, बेवतन वतन आपणे विच जावे चाँईं चाँईंआ। बिना सतिगुर शब्द तों रखे कोई ना पत, पतिपरमेश्वर संग ना कोए बठाईआ। कबीर जुलाहे किहा सच, संदेसा जगत विच सुणाईआ। एह खेल अक्ल बुद्धी दे नहीं वस, मनसा मन ना कोए वड्याईआ। जिस हिरदे हरिजू जाए
❋
❋
वस, मेहर नज़र उठाईआ। ओह मर जीवत जगत बणाए जस, सिफ्तां विच सालाहीआ। जिन्हां उपर किरपा करे पुरख समरथ, सो बौहड़ जन्म ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहारा धुर दा वर, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझा यार घट निवासी पुरख अबिनाशी जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।
१९ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ मित सिँघ दे गृह बहिमण दीवाना
सतिगुर शब्द धुर नाम वजाया डंका, अवतार पैग़म्बर गुरु रहे जणाईआ। सच दवार सुहाया बंका, बंक दवारी हो के ख़ुशी मनाईआ। भेव खुल्हाया पंज तत सरीर तन का, तन मन्दिर पड़दा लाहीआ। माण गंवाया हउमे मन का, मणका मन दा मन भवाईआ। मानस जीवां रूप समझाया साचे जन का, धर्म दी धार इक दृढ़ाईआ। भेव खुल्हाया हँ दा, हँ ब्रह्म इक वखाईआ। बौहड़ी क्यों झगड़ा प्या माटी चम्म दा, चम्म दृष्टी जगत विच हल्काईआ। सदी चौधवीं समां आया ग़म दा, ग़मी ग़मखार यार ना कोए मिटाईआ। जगत वणजारा होया आसा तृष्ना तम दा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। माण रिहा ना पवण स्वामी दम दा, स्वास स्वास कोए ना गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर घर तेरे मंग मंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुरु सुणो अगम्मी बात, बातन पड़दा दयां उठाईआ। निरगुण धार वेखो मार झात, झाकी लोकमात कराईआ। कूड़ी क्रिया तक्को साख्यात, सन्मुख सब दे सोभा पाईआ। गुरमुख रिहा ना कोए पारजात, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। चारों कुण्ट अंधेरी रात, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराणां सारे पढ़दे गाथ, अञ्जील कुरानां कल्मयां विच सुणाईआ। खेल वेखो पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर फोल फुलाईआ। सति जोत दा रिहा ना कोए प्रकाश, धुआँधार होई लोकाईआ। मन कल्पणा करे ना कोए घात, हउमे रोग ना कोए मिटाईआ। आत्म परमात्म जोड़े कोए ना नात, सुरत शब्द ना कोए समाईआ। क्यों झगड़ा प्या ज़ात पात, दीन मज़्हब रहे कुरलाईआ। उठो वेखो खेल तमाश, ख़लक ख़ालक मख़लूक की आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर संदेशा इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुरु वेखो मार ध्यान, निगह निगह विच्चों बदलाईआ। की लेखा विच जहान, नव सत्त फोल फुलाईआ। दृष्टी रिहा ना ब्रह्म ज्ञान, गृह मन्दिर ना कोए रुशनाईआ। सच झुले ना कोए निशान, नौबत हक ना कोए वजाईआ। हिरदे रमया ना किसे राम, राम रामा दे समझाईआ। रूप नज़र ना आए काहन, बंसरी धुन ना कोए शनवाईआ। पैग़म्बरो भुल्ली तुहाडी कलाम,
❋
❋
कलमा कायनात ना कोए दृढ़ाईआ। अमृत रस पीए ना कोए सतिनाम, सति विच ना कोए समाईआ। फ़तिह जैकारा बोले ना कोए जहान, जहालत भरी कूड़ लोकाईआ। योधे सूरबीर उठो नौजवान, सतिगुर शब्द रिहा सुणाईआ। खेल वेखो श्री भगवान, की करता कार कमाईआ। संदेसा सुणो बिना कान, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। सदी चौधवीं वकष्त पहुंचिआ आण, मुहम्मद चार यारी दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा मालक हुक्म सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुरु वेखो धरनी धरत धवल, धौल ध्यान लगाईआ। जिस नूं कहि के आए नूर इलाही अवल्ल, आलमीन बेपरवाहीआ। जिस दी सिफ्त सुणाई साँवल सवल, मुकन्द मनोहर इक रघुराईआ। जिस दा अमृत रस भरया नाभी कँवल, घट घट मेघ बरसाईआ। जिस दा स्वास पवणी पवण, दम दमां नाल चतुराईआ। उस दा भेव तुहाडे विच्चों जाणे कवण, जगत दे काहन दयो सुणाईआ। जो लेखा जाणे लख चुरासी अवण गवण, दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु कहिण एह खेल अगम्मी हरि दा, सतिगुर शब्द तेरे हथ्थ वड्याईआ। जेहड़ा ना जम्मे ना मरदा, मरजीवत रूप ना कोए बदलाईआ। जो चाहे सो जुग चौकड़ी करदा, करनी दा करता इक अख्वाईआ। सरगुण धार सब तों डरदा, भय विच बैठा सीस निवाईआ। निरगुण निरगुण अक्खर ओसे दा पढ़दा, नाम कलमा सिफ्त सालाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुरु ओसे दी धार ओसे दा बरदा, दर दरवेश दर साचे अलख जगाईआ। कलयुग खेल अन्तिम उसे दी कल दा, कलि कल्की बेपरवाहीआ। जो सचखण्ड सच सिंघासण मल्लदा, अटल महल्ल डेरा लाईआ। जिस दा दीपक जोत अगम्मी बलदा, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी अवतार पैग़म्बर गुरु रिहा घलदा, नाम निधाना श्री भगवाना झोली लोकमात भराईआ। लख चुरासी रिहा छलदा, अछल छलधारी आपणी कार कमाईआ। दरोही उस दा भाणा कदे ना टल्दा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। ओह मालक दो जहान जल थल दा, महीअल आपणी कार भुगताईआ। कलयुग अन्तिम जो शब्द धार रलदा, रूप रंग रेख समझ कोए ना पाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सांझा यार परवरदिगार खेल करे जन भगतां वल्ल दा, वलवले सब दे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित मालक ख़ालक प्रितपालक सचखण्ड दवारे निहचल धाम अटल दा, अटल पदवी पदां तों बाहर आपणी इक रखाईआ।
❋
❋