१९ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ बीबी हरिजिन्दर कौर दे गृह पिण्ड शेख ज़िला बठिंडा
अवतार पैग़म्बर गुरु निगाह मारो काया अन्दर, शब्द गुरु गुरदेव रिहा जणाईआ। क्यों मन मनुआ भज्जे बन्दर, दहि दिशा उठ उठ धाईआ। क्यों नहीं बजर कपाटी ख़ुल्हिआ जन्दर, पर्दा पर्दे विच्चों चुकाईआ। सति सच चढ़ी क्यों नहीं रंगण, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। शब्द अनादी धुन देवे किसे ना अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। तिलक ललाटी मस्तक टिक्का सति लग्गे कोए ना चन्दन, प्रेम प्यार ना कोए रखाईआ। ईड़ा पिंगल सुखमन टेडी बंक मूल ना लँघण, पाँधी आपणा पन्ध मुकाईआ। कोई खेल वेख सके ना ब्रह्म ब्रह्मण्डण, ब्रह्मांड पर्दा ना कोए वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सुणे कोए ना छन्दन, सहिँसा रोग ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण असां मार्ग दस्सया सच्चा, सच सच दृढ़ाईआ। शब्दी भेव रखया ना रता, रत्न अमोलक गुरमुख हीरे आए बणाईआ। पंच विकार कूड़ कुड़यार दस्स के तत तत्तां, तत्व तत तत समझाईआ। मन कल्पणा दस्स के आए पता, शब्दी खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। चेतन कर के आए सुरत धार दी चेतन सता, सति सति विच्चों उपजाईआ। मस्तक जोत ललाट जगा के आए खेल दरसाया पुरख समरथा, महिमा अकथ कथ दृढ़ाईआ। अगम्मी दे के आए अमोलक वथा, निरगुण निरगुण विच टिकाईआ। तेरा गृह वखाया यथार्थ यथा, घर घर विच पर्दा दिता उठाईआ। जिस नूं टेकणा पए किसे ना मथ्था, तन वजूद ना कोए रखाईआ। जैकारा बोलाणा पए ना कोए रसना जेहवा बत्ती दन्दा, ढोला गीत ना कोए सुणाईआ। दरस करना पए ना जगत अक्खां, लोचन कम्म कोए ना आईआ। रसना जेहवा नौ दवारे रस रसना कोए ना चखा, अनरस तेरा खेल वखाईआ। अगम्मी अगम्म सुणा कथा, बिना कथनी तों कथा दिती पढ़ाईआ। तेरा गृह पुरख समरथा, घर सुहञ्जणा आए जणाईआ। जिथ्थे आत्म धार रूप परमात्मा तेरा वसा, सूर्या चन्द ना कोए रुशनाईआ। जिस नूं जगत पैमान्यां विच किसे ना कछा, सवा गिट्ठ दी धार सारे गए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभू तेरा दस्स के आए घराना, गहर गम्भीर बेनज़ीर पड़दा तन वजूद चुकाईआ। सुणा के आए नाम निधाना, मेहरवान सिफ्त सालाहीआ। जणा के आए धुन आत्मक राग अगम्मी गाणा, अनाद अनादी बेपरवाहीआ। प्या के आए अमृत रस जाम महाना, नव रस दा डेरा ढाहीआ। निरगुण नूर जोत प्रकाश दस्सया खेल श्री भगवाना, भगवन तेरी कल धराईआ। आत्म धार दस्सया सति सरूप बलवाना, बलधारी वड वड्याईआ। जिस दा निरगुण विच ना बणया घराना, गृह गृह विच वड्याईआ। जिस नूं नापे शब्द शब्द पैमाना,
❋
❋
जगत नाप ना कोए चतुराईआ। नीकन नीका तेरा नूर नुराना, किरन किरन दी धार किरपा तेरी विच्चों नज़री आईआ। जिस दा सारे दे के गए ब्याना, सिफ्तां वाले ढोले गीत दृढ़ाईआ। ओह तेरा खेल काया माटी चामा, साढे तिन्न हथ्थ वंड वंडाईआ। जिथ्थे वज्जे अगम्मी दमामा, उँगलां ढाई ढाई दरसाईआ। सहिस दल कँवल दा नहीं निशाना, दस्म दुआरी मूँह दे भार सुटाईआ। इस तों अगला खेल महाना, तुरीआ सार कोए ना पाईआ। जिथ्थे शब्द नहीं कोई गाणा, रागी राग ना कोए शनवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ना कोए निशाना, रूप अनूप ना कोए दृढ़ाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझे यार तेरे नूर दा सच टिकाणा, आत्म गृह गृह गृह विच वखाईआ। जिस दा लेखा शास्त्र सिमरत वेद पुराण कहि सके ना कोए ज़बाना, सिफ्तां विच ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण मेरे साहिब स्वामी परवरदिगार यार तूं, तेरी बेपरवाहीआ। तेरा खेल अल्ला हू, हक हक दृढ़ाईआ। भेव खुल्हा दे अन्ना हू, मेहर नज़र इक उठाईआ। लेखा चुका दे आपणी रूह, रूहे रवां तेरी सरनाईआ। तूं मालक सचखण्ड निवासी साढे हथ्थ जूह, जंगल पहाड़ टिल्ले पर्बत समुंद सागर ब्रह्मण्ड खण्ड वेख चाँईं चाँईंआ। आदि जुगादी निरगुण धार शब्द गुरु, पड़दा गुर दे चुकाईआ। जिथ्थे तेरा गृह तेरे दर दा मार्ग हुन्दा शुरू, उथे आत्म आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर पर्दा आप चुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु कहिण असीं दस्सया खेल जगत, जगजीवण दाते सिफ्त सालाहीआ। तेरी आत्म धार दस्सी शक्त, शख्सीअत तेरे नाल वड्याईआ। निरगुण धार निरगुण नाल कर के अर्थ, अर्श फ़र्श दा नाता ल्या जुड़ाईआ। गृह मन्दिर कर के सरच, खोज खोजां चाँईं चाँईंआ। यसू कहे मेरे करास दा जो निशाना उत्ते चर्च, एह निशाना तेरा नूर इलाहीआ। मेरी दर ठांडे ख़ुदा ख़ुद अर्ज़, नूर नुराने दयां सुणाईआ। तेरी रूह तेरी धार तेरी तर्ज़, यकतरफ़ वेख वखाईआ। जिस दी सिफ्त कर ना सके हरफ़, हरूफ़ां विच ना कोए वड्याईआ। मेरा माण ताण तेरे उत्ते मुशरफ़, मुक्षत्री सब तों दयां कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर दरवेश बैठे आस रखाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण पुरख अकाले दीन दयाले तेरा दस्सया रस्ता, रहिबर हो के आए जणाईआ। नाम कलमा वेख्या ससता, कीमत मात ना कोए रखाईआ। चार जुग दे शास्त्र बन्न्हाया बस्ता, जगत डोरी गंढ पवाईआ। तैनूं मालक दस्स अर्शा, अर्शी प्रीतम तेरी सिफ्त सालाहीआ। तेरा भेव खुल्हा के उत्ते फ़र्शा, ज़िमीं ज़मां आए दृढ़ाईआ। दीन दुनी तों मार्ग लाया मसीतां चर्चां, शिवदुआले मट्ठां विच भवाईआ। खेल दस्स के नरायण नर
❋
❋
दा, नर हरि आए समझाईआ। बिना भगतां तों तेरा भेव पाया ना किसे आत्म घर दा, गृह मन्दिर ना खोज खुजाईआ। जिस गृह जोती धार हो के वड़दा, निरगुण आपणा डेरा लाईआ। ना जीवत ना मरदा, सति सरूप विच समाईआ। जिथ्थे द्वैत दा मिटे पड़दा, उथे मिले बेपरवाहीआ। दीपक इक्को नूरी जगदा, जागरत जोत होए रुशनाईआ। जिथ्थे सूर्या चन्द कोए ना चढ़दा, मण्डल मण्डप ना कोए वड्याईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु शास्त्र वेद पुराण कोए ना पढ़दा, विद्या चले ना कोए चतुराईआ। सो खेल तेरा अगम्मे घर दा, ढाई दी ढाई वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दवार एकँकार परवरदिगार सांझे यार भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभू तेरा चार जुग दस्सदे आए गीत, गोबिन्द तेरा नाम दृढ़ाईआ। तैनूं दस्सया त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी तेरी बेपरवाहीआ। जीवां जंतां करदे आए काया ठंडी सीत, कूड़ी क्रिया अग्नी तत बुझाईआ। आत्म परमात्म दस्सदे आए प्रीत, प्रीतम तेरे नाल मिलाईआ। सतिगुर शब्द विचोला बणया बीच, दूजा संग ना कोए रखाईआ। जिथ्थे झगड़ा मुके ऊच नीच, ज़ात पात रहे ना राईआ। लेखा रहे ना मन्दिर मसीत, काअब्यां राह ना कोए तकाईआ। सो गृह तेरा अनडीठ, बिन निज नेत्र बिन ज्ञान अक्ख ना कोए वखाईआ। जिस मम्बर चढ़ के कबीर जुलाहे मारी चीक, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। ओथे शब्द गुरु करे तस्दीक, शहादत आपणी आप भुगताईआ। उस गृह विच तेरे प्रेम प्यार दी लीक, लाईन ऐन इक्को नज़री आईआ। जिथ्थे ठाकर वसे ठाकर हो के ठीक, हरि ठाकर नूर अलाहीआ। सदा बैठा रहे अतीत, त्रैभवण धनी तेरा राह तकाईआ। सो पुरख स्वामी अन्तरजामी हरि पुरख निरँजण ठांडे मीत, मित्र प्यारे वेखणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच गृह निज मन्दिर निज आत्म परमात्म आपणा पड़दा लाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुरु कहिण सो पुरख निरँजण तेरी धार, धरनी धरत धवल धौल आए दृढ़ाईआ। हरि पुरख निरँजण तेरा खेल अपार, अपरम्पर स्वामी आए समझाईआ। एकँकार दस्स के मीत मुरार, मित्र प्यारा इक जणाईआ। आदि निरँजण तेरा नूर नूर उज्यार, जोती जाते तेरे हथ्थ वड्याईआ। अबिनाशी करते पाउणी सार, महासार्थी आपणा बल प्रगटाईआ। श्री भगवान हो के ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर देणी जणाईआ। पारब्रह्म तेरा खेल अपर अपार, अपरम्पर स्वामी पड़दा देणा उठाईआ। काया मन्दिर खोल्ह किवाड़, घर इक्को देणा बणाईआ। जिथ्थे जगे जोत अपार, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। अतीत बैठा त्रैभवण धनी शाह पातशाह सच्ची सरकार, शहिनशाह आपणा खेल खिलाईआ। तिस चरण कँवल आत्म आपणी धार करे निमस्कार, निउँ निउँ लागे पाईंआ। सच मन्दिर सच दवार, सच सच विच प्रगटाईआ। सच घाड़त घड़े आप
❋
❋
ठठिआर, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल करे आप करतार, कुदरत दा करता करनी दा मालक ख़लक दा ख़ालक शब्दी हुक्मी हुक्म आप वरताईआ।
२० मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ धर्मजीत कौर दे गृह
पिण्ड शेख़ ज़िला बठिंडा
सतिगुर शब्द कहे मैं मालक आदि घर थिरना, अवतार पैग़म्बर गुरु गुरु समझाईआ। मेरा खेल जुग चौकड़ी पूरब चिरणा, चिरी विछुन्नी वेख वखाईआ। मैं ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल कोटन कोटि गगन गगनंतर फिरना, ज़िमीं असमानां धरनी धरत धवल धौल आपणी खेल खिलाईआ। सब दी जोती धार वेखां आपणी किरना, किरन किरन खोज खुजाईआ। सदी चौधवीं कलयुग अन्तिम आत्म परमात्म करना निरना, निरवैर हो के इक समझाईआ। तत्तां वाला झगड़ा छिड़ना, अग्गे हो ना कोए मिटाईआ। दीनां मज़्हबां धुर दे हुक्म नाल घिरना, नाम डोरी तन्द बंधाईआ। अमृत मिले किसे ना झिरना, आबेहयात ना खेल वखाईआ। उलटा गेड़ अगम्मी गिड़ना, धुर हुक्म नाल गिढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं खेल दस्सणा निरवैर, अवतार पैग़म्बर गुरु ध्यान लगाईआ। मानव कोई रहिण देणा नहीं ग़ैर, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। शरअ दी धार मेटणी ज़हिर, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। लेखा दस्सणा गम्भीर गहर, गवर पड़दा इक चुकाईआ। सति धर्म चलाउणी लहर, माया ममता मोह रुढ़ाईआ। धर्म दा इक्को वसणा शहर, कसबिआं वाला पन्ध मुकाईआ। सदी चौधवीं मेट के कहर, कला प्रभ दी देणी वरताईआ। जिस विच अग्गे लग्गे ना देर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। सतिगुर शब्द अगम्मी शेर, भबक इक्को नाम लगाईआ। सब दा लेखा लहिणा देणा दए नबेड़, पूरब भविक्ख्त पूर कराईआ। हिस्सा रहे ना ज़बर ज़ेर, शाह पातशाह शहिनशाह आपणी कार कमाईआ। आशा पूरी करे जो गोबिन्द रख के गया नदेड़, अन्त अन्त ध्यान लगाईआ। पुरख अकाल दो जहानां कंध चुक्के बेड़, नईया नौका आपणा नाम वखाईआ। सब दी कल्पणा दए नखेड़, पिछली आस रहे ना राईआ। अग्गे कर के खुल्हा वेहड़, धरनी धरत सुहाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं अगम्मी केहर, प्रभ हुक्म हुक्म वरताईआ। कलयुग मेटां अन्तिम फेर, फिरत फिरत वेखां ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा
❋
❋
हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी हुक्मे अन्दर करे ना देर, दूर दुराडा नेरन नेरा हो के खेल खिलाईआ।
२० मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ परसिंन कौर दे गृह पिण्ड शेख़ ज़िला बठिंडा
सतिगुर शब्द कहे हुक्म संदेशा देवां सति, गुर अवतार पैग़म्बर सति सति दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदलणा तत, तमां लोभ हँकार विकार देणा गंवाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत, रत्न अमोलक हीरे गुरमुख लैणे जणाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलाउणा साचा नत्त, रिश्ता इक्को इक वखाईआ। स्वामी मेलणा कमलापति, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जेहड़ा सर्ब कला समरथ, साहिब सुल्तान इक अख्वाईआ। जन भगतां देवे अगम्मी वथ, वस्त अमोलक नाम वरताईआ। लहिणा देणा चुकावे हथ्थो हथ्थ, मेला मेले सहिज सुभाईआ। झगड़ा मेटे तत अठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध दा पन्ध मुकाईआ। निझर झिरना अमृत बख्शे रस, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। नाम निधान सुणाए नद, अनहद नादी नाद जणाईआ। दीन मज़्हब दी जिथ्थे टुट्टे हद्द, सो गृह मन्दिर सब नूं दए वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सुणा के छन्द, संसा अन्दरों दए चुकाईआ। धर्म नगारा जाए वज्ज, जगत जहान करे शनवाईआ। लेखा मुकाए काअब्यां वाले हज्ज, हुजरा हक हक सुहाईआ। सच दवार वखाए मन्दिर मट्ठ, शिवदुआला इक्को इक प्रगटाईआ। जिथ्थे जोत जगे लट लट, अंध अंधेर रहे ना राईआ। कलमे दा वक्खरा नहीं कोई फट्ट, शरअ ज़ंजीर ना कोए बंधाईआ। इक्को रूप नज़र आवे सच, सच सच विच्चों समझाईआ। भाग लगा के काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह दए वखाईआ। नज़र आवे जो लूं लूं गया रच, साढे तिन्न करोड़ ख़ुशी मनाईआ। अग्नी तत ना जाए मच्च, हउमे रोग ना कोए सताईआ। लेखा दस्स अकथना अकथ, अनभव दृष्टी दए समझाईआ। जिथ्थे आत्म परमात्म दोवें रहे वस, लामुकाम मेहरवान महिबूब इक दरसाईआ। एह खेल यथार्थ यथ, यदी आपणा देणा वरताईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया लथ्थे सथ्थर सथ, गोबिन्द यारड़ा सथ्थर दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वसणहारा घट घट, घट निवासी पुरख अबिनाशी दीन दयाल दयानिध ठाकर स्वामी अन्तरजामी आपणा पड़दा लाहीआ।
❋
❋
२० मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ माया देवी दे गृह पिण्ड शेख़ ज़िला बठिंडा
सतिगुर शब्द कहे धुर हुक्म दा देणा ज़ोर, अवतार पैग़म्बर गुर वेखणा ध्यान लगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणा अंधेरा घोर, अंध अज्ञान देणा गंवाईआ। झगड़ा मेटणा पंज चोर, पंच शब्द नाद धुन कर शनवाईआ। आत्म धार पकड़नी डोर, परमात्म आपणी गंढ पवाईआ। सुरत शब्द वसेरा करना कोल, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। नाम दा डंक वजा के ढोल, कलमा इक्को कायनात देणा सुणाईआ। हर हिरदे अन्दर मौल, मौला मेलणा सहिज सुभाईआ। लख चुरासी नाम कंडे तराज़ू तोल, वज़न करना थांउँ थाँईंआ। सदी चौधवीं रहे ना कोए अनभोल, बेख़बरां ख़बर देणी सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सब दे नाल अन्त मारना रोल, अगम्म अगम्मड़ा आपणा हुक्म वरताईआ। दीन दुनी दा शब्दी धार सांझा करना बोल, अनबोलत आपणा राग सुणाईआ। कलमा नग़मा नाम गीत सुहावां होवे सोहल, सोहला इक्को इक समझाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण मिल के करे चोहल, मुहब्बत प्यार नाता इक बंधाईआ। लेखा वेखे धरनी धरत धवल धौल, धर्म दी धार पड़दा लाहीआ। चार वरनां अठारां बरनां निज आत्म रस दी देवे आपणी पाहुल, बूँद स्वांती सति सच टपकाईआ। सच प्रेम धुर दा रंग लाल गुलाला खेले होल, हौली हौली आपणा संग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अवतार पैग़म्बर गुरु शब्दी धार सतिगुर शब्द रहिण ना देवे अनभोल, अनभुल आपणा हुक्म वरताईआ।
२० मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ महिन्दर कौर दे गृह पिण्ड शेख़ रखाला ज़िला बठिंडा
सतिगुर शब्द कहे धुर दा हुक्म मिलणा छेती, अवतार पैग़म्बर गुरु छत्रधारी रिहा जणाईआ। जिस ने सब दे अन्दर दा बणना भेती, भेव अभेदा अछल अछेदा पड़दा दए उठाईआ। चार जुग दी करनी वेखे लेखी, लिख्त भविक्ख्त नाल मिलाईआ। धुर हुक्म जाणे संदेशी, फ़रमाना अगम्म अथाहीआ। की आसा रख के गया गुर दस दशमेशी, दहि दिशा अक्ख उठाईआ। जिस वेले आवे नर नरेशी, हरि करता धुरदरगाहीआ। सन्त सुहेले भगत जन वेखे लोकमात परदेसी, जन्म दे विछड़यां खोज खुजाईआ। लहिणा देणा पूरा करे मुल्ला शेख़ी, मुसायकां लेखा दए चुकाईआ। आपणी धार दस्स के नेत नेती, नेती नेती आपणा खेल दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चौकड़ी अन्त कन्त करे हमेशी, हमसाजण ग़रीब निवाजण आपणी दया कमाईआ।
❋
❋
२० मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ आत्मा सिँघ दे गृह पिण्ड गदा डोब ज़िला बठिंडा
सतिगुर शब्द कहे की खेल होणा अन्त कलयुग, अवतार पैग़म्बर गुर निज नेत्र लओ उठाईआ। जगत वासना सब दी औध रही पुग, अग्गे पैंडा पन्ध देणा मुकाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला भेव खुल्हाए गुज्झ, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। सदी चौधवीं अन्त मानव ज़ाती जाणा सुझ, भुल्लया रहिण कोए ना पाईआ। जगत मलेछ होणी बुध, मन कल्पणा कूड़ हल्काईआ। हिरदा रिहा किसे ना सुध, सुदी वदी दए गवाहीआ। हउमे हंगता पैणा कुद्द, भज्जे चाँईं चाँईंआ। नव खण्ड पृथ्मी होणा युद्ध, जो लेखा युधिष्टर कृष्न गया दृढ़ाईआ। पर्दा ओहला रहे ना लुक, चौदां लोक चौदां तबक देण दुहाईआ। दीन दुनी दा बदल जाणा रुख़, दरोही फिरे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता धुरदरगाहीआ। सतिगुर शब्द कहे कलयुग औध गई बीत, अवतार पैग़म्बर गुर वेखो बातन ध्यान लगाईआ। काया होए ना किसे ठांडी सीत, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। त्रैगुण होए ना कोए अतीत, त्रैवण धनी ना कोए मिलाईआ। साचा कलमा सुणे ना कोए हदीस, हज़रत रोवण मारन धाईआ। आत्म रही ना कोए प्रीत, पारब्रह्म गए भुलाईआ। झगड़ा प्या हस्त कीट, ऊच नीच करे लड़ाईआ। मन कल्पणा सके कोए ना जीत, शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, सचखण्ड निवासी आपणा हुक्म वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे कलयुग खेल अन्तिम होणा, अवतार पैग़म्बर गुर पड़दा लओ उठाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर रोणा, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। झगड़ा पैणा कोना कोना, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण वेख वखाईआ। विस्तर सेज सिंघासण मिले किसे ना सौणा, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ भज्जण वाहो दाहीआ। नाम गीत मिले किसे ना गाउणा, गहर गम्भीर संग ना कोए रखाईआ। ठंडी मिले कोए ना पौणा, अग्नी अग्ग अग्ग तपाईआ। मेघ बरसे कोए ना सावणा, सांतक सति ना कोए जणाईआ। कलयुग कूड़ होणा हँकारी रावणा, राम राम आख सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल लेखा पूरा करना बलि बावना, जो बावन अनभव दृष्टी विच गया सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे कलयुग मिटणा अंधेर अंध, अंध अज्ञान रहिण ना पाईआ। सब दा पिछला मुके पन्ध, पाँधी नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर शब्द खण्डा फड़ तीर कमंद, दो जहानां दए चलाईआ। दूई द्वैती ढाह के कंध, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के छन्द, आत्म परमात्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। अन्त अख़ीर सदी चौधवीं होए जंग, रूसा चीना वंड वंडाईआ। योरप पाए कोए ना ठंड, दरोही फिरे थांउँ थाँईंआ। ईसा मूसा मुहम्मद
❋
❋
तिन्ने वंडां रहे वंड, दरगाह सच ध्यान लगाईआ। बौहड़ी साडा समां रिहा लँघ, वक्त बेवक्त ना कोए कराईआ। उम्मत होणी नंग, नबी रसूल मारन धाईआ। सदी चौधवीं चौदस रहे मूल ना चन्द, अंध अंधेरा जाणा छाईआ। जगत सुहागी होणा रंड, बेवफ़ा दिसे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि जुगादी सूरा सरबंग, साहिब सतिगुर आपणा हुक्म सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे कलयुग अन्तिम वेखणी हालत, जगत जहान खोज खुजाईआ। पुरख अकाला करे अदालत, सच इन्साफ़ इक कमाईआ। बदी कूड़ दा लेखा वेखे जहालत, पड़दा लाहे थांउँ थाँईंआ। सति सच दी वेखे अमानत, हर हिरदा फोल फुलाईआ। कलयुग दी तृष्ना मेटे तामस, अग्नी तत गंवाईआ। जो संदेशा दे के गया तबरेज़ शमस, शमां नूर ना कोए रुशनाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम होणा गज़ब, गहिर गम्भीर बेनज़ीर आपणा हुक्म वरताईआ। पैग़म्बर होणे तुअज्जब, हैरानी विच दुहाईआ। लेखा मुकणा ज़ात मज़्हब, मानव मानव नाल टकराईआ। परवरदिगार सांझे यार पुरख अकाल दीन दयाल शब्दी शब्द धार शब्द सतिगुर चुकणा आपणा कदम, कदीम दे मालक कुदरत दे कादर करनी दे करते कलयुग दी कल कलि कल्की हो के पूर कराईआ।
२० मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ तेजा सिँघ दे घर पिण्ड सादक ज़िला फ़िरोज़पुर
सतिगुर शब्द कहे खेल करना सूरे सरबग, अवतार पैग़म्बर गुर वेखणा अक्ख उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणी जग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। त्रैगुण माया बुझाउणी अग्ग, तत्व तत अमृत मेघ बरसाईआ। दीन मज़्हब मेटणी हद्द, ज़ात पाती पन्ध मुकाईआ। धुर दा नाम सुणाउणा छन्द, कलमा अगम्म अथाहीआ। निज आत्म परमात्म बख्शणा अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जोत प्रकाश कर अगम्मी चन्द, दो जहान करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म बणा के संग, सगला संगी होए सहाईआ। सेज सुहाए आत्म पलँघ, सुखआसण डेरा लाईआ। नाम निधान वजाए मृदंग, धुन आत्मक राग सुणाईआ। सदी चौधवीं रही लँघ, मुहम्मद वेखे नैण उठाईआ। उम्मत उम्मती होणी नंग, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। ईसा अन्दर आवे रंज, बीसवीं सदी अक्ख खुल्हाईआ। परवरदिगार सांझे यार सब दा लेखा करना भंग, दुतीआ भाउ दए मिटाईआ। सतिजुग साचे हो आप बख्शंद, बख्शिश रहमत आप देणी कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया माया ममता मेट के गंद, पतित पुनीत देणे कराईआ। सब दी आसा मनसा गुर अवतार पैग़म्बरां पूरी करनी मंग, जो भविक्ख्तां विच लिख्तां विच इष्टां विच गए दृढ़ाईआ। अमृत धार वहाउणी गंग, सर सरोवर इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ मार्ग लाउणा सति, अवतार पैग़म्बर गुर वेखो चाँईं चाँईंआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर देणी ब्रह्म मति, पारब्रह्म प्रभ पड़दा आप उठाईआ। निरगुण निरगुण जोड़ना नत, सरगुण साचा संग वखाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत्त, अग्नी तत देणा गंवाईआ। सतिगुर साचा मार्ग दस्स, रस्ता रहिबर देणा समझाईआ। दीन दुनी नूं करके वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। हर हिरदे अन्दर वस, पर्दा निरन्तर देणा चुकाईआ। शब्द अगम्मी मारनी सट्ट, मन का मणका देणा भवाईआ। धर्म दवार दा खोल्ह के हट्ट, वस्त नाम इक वरताईआ। झगड़ा मेट के तीर्थ अठसठ, आत्म सरोवर दए नुहाईआ। हउमे हंगता मेट के फट्ट, पट्टी इक्को नाम बंधाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सब ने गाउणा जस, सिफ्त सालाह करे पढ़ाईआ। मानव मानुख माणस रहिण देवे कोई ना वक्ख, मानव आपणे रंग रंगाईआ। लहिणा देणा मेट चुरासी लख, हरिजन साचे गोद टिकाईआ। दुरमति मैल विकारा कट, अन्तर निरन्तर करे सफ़ाईआ। सतिजुग सति सतिवादी धरनी धरत धवल उपर रख, देवे जगत माण वड्याईआ। गुरमुखां खोल्ह के नेत्र लोचण नैण अक्ख, निज घर करे रुशनाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला बण के कमलापति, पतिपरमेश्वर आपणा पड़दा दए चुकाईआ। जिस पुरख अकाल दीन दयाल नूं गुर अवतार पैग़म्बर गए सद्द, पेशीनगोईआं विच दे दुहाईआ। ओह अन्त कन्त भगवन्त हो प्रगट, पारब्रह्म प्रभ आपणी कल वरताईआ। शब्द गुरु गुरदेव स्वामी आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दी रखणहारा पत, मेहरवान महिबूब हो के सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह अलखणा अलख, अगम्म अगोचर गहर गम्भीर बेनज़ीर लाशरीक आपणा हुक्म वरताईआ।
२० मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ सुलखण सिँघ दे गृह मूंगला ज़िला फ़िरोज़पुर
सतिगुर शब्द कहे वेखणी खेल हरि दी, अवतार पैग़म्बर गुर अक्ख खुल्हाईआ। जिस दी कला होणी चढ़दी, चारों कुण्ट डंक वजाईआ। शब्दी धार शब्द होणी पढ़दी, आत्म परमात्म राग अल्हाईआ। खेल करनी नरायण नर दी, नर हरि आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा आप कराईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ ने खेल करना अपार, अवतार पैग़म्बर वेख वखाईआ। कलि कल्की हो उज्यार, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। शब्दी शब्द हो त्यार, त्रैभवन फोल फुलाईआ। लख चुरासी पावे सार, महासार्थी वड वड्याईआ। कलयुग
❋
❋
कूड़ी क्रिया करे ख्वार, माया ममता मोह मिटाईआ। जन भगतां पैज दए स्वार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लेखा पूरा कर पैग़म्बर गुर अवतार, अवतरी आपणा रंग रंगाईआ। संदेशा दे सच्ची सरकार, सति सच सच दृढ़ाईआ। सब ने रहिणा अवतार पैग़म्बर गुर हुश्यार, होश मदहोश इक रंग बणाईआ। जगत तृष्ना पावे सार, आसा मनसा नाल रखाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सब दा लहिणा देणा दए निवार, पूरब पूरब झोली पाईआ। अग्गे हुक्म सच्ची सरकार, सतिजुग साचे आप जणाईआ। सति सति दा बोल जैकार, नाअरा इक्को इक प्रगटाईआ। जिस दा लेखा अपर अपार, अपरम्पर स्वामी आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग इक रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ खेल आया करन, अवतार पैग़म्बर गुर वेख वखाईआ। जिस दी दो जहान लग्गण सरन, सरनगति इक दृढ़ाईआ। सारे ढोला इक्को पढ़न, सोहँ शब्द बेपरवाहीआ। मंज़ल अगम्मी एकँकार चढ़न, पदवी पद इक समझाईआ। शरअ विच मूल ना लड़न, छुरी करद दए सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अवतार पैग़म्बर गुरु चार जुग दा वायदा कौल इकरार पूरा करे प्रन, परमात्म हो के परम पुरख प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ।
२१ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ राम सिँघ दे गृह फ़िरोज़पुर
सतिगुर शब्द कहे वेखो प्रभ दी करनी, अवतार पैग़म्बर गुर ध्यान लगाईआ। जिस ने सन्त सुहेले लगाए सरनी, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। भगती धार तुक पढ़नी, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। मंज़ल प्रभू साहिब दी चढ़नी, कदम कदम नाल बदलाईआ। दर्शन करना नेत्र हरनी फरनी, लोचन अक्ख उठाईआ। जगत मौत पए ना मरनी, मर जीवत रूप बदलाईआ। फुल्ल फुलवाड़ी साची फलणी, फलीभूत दए कराईआ। वेखो लख चुरासी अग्नी बलणी, तत्व तत तत तपाईआ। सृष्टी कलयुग अन्तिम दलणी, दलिद्दरी रोवण मारन धाईंआ। जन भगतां दरगाह साची मल्लणी, मलकुल मौत नेड़ ना आईआ। प्रेम प्रीती सतिगुर धार होवे सल्लनी, आर पार वेख वखाईआ। दीन दुनी होवे चलनी, थिर रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे वेखो प्रभ दा खेल असचरज, अवतार पैग़म्बर गुर ध्यान लगाईआ। जिस ने छुरी शरअ खोहणी तुहाथों करद, कत्लगाह दा डेरा ढाहीआ। मानव ज़ाती वंडणा दर्द, मानुख इक्को रंग रंगाईआ। चार जुग दी वेख के फ़रद, फ़ैसला हक दए सुणाईआ।
❋
❋
उठो सारे करो अर्ज़, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जिस तुहाडी पूरी करनी ग़रज़, वाक् भविक्ख्त देण गवाहीआ। हउमे रहिण ना देवे मरज़, मरीज़ वेखे थांउँ थाँईंआ। पुट्ठी सिध्धी करके नरद, कलयुग विच सतिजुग दए बदलाईआ। शब्दी धार लेखे लावे करनी वाली शर्त, शरीअत लहिणा वेख वखाईआ। जो निरगुण धार आया परत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। लेखा जाणे फ़र्श अर्श, अर्शी प्रीतम आपणा हुक्म वरताईआ। सब दी तमन्ना वासना ख़ाहिश पूरी करे हरस, हवस वेखे थांउँ थाँईंआ। जन भगत सुहेले जोधे सूरबीर बणा मर्द, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्दी खण्डा वखाए खड़ग, ब्रह्मण्डां आप जणाईआ।
२१ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ कुलवन्त कौर महिन्दर सिँघ दे गृह ख़लील बस्ती
सतिगुर शब्द कहे वेखो खेल प्रभू ख़समाना, अवतार पैग़म्बर गुर नैण उठाईआ। जिस ने जगत जहान नापया नाम शब्द पैमाना, पैमाइश कीती थांउँ थाँईंआ। सो स्वामी बण के अन्तरयामा, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। सारे वेखो आपणा अहिदनामा, वेला वक्त थित वार नाल मिलाईआ। जगत जहान सच नाम दा तक्को मैख़ाना, जाम प्याला दयो वखाईआ। धुर संदेशा तक्को पैग़ामा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी बाहर जणाईआ। क्यों कलयुग होई अंधेरी शामा, शमादान नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। सारे निउँ निउँ करन सलामा, दर ठांडे सीस झुकाईआ। प्रभू असीं ब्यान दयांगे उत्ते जगत सवा रुपईए वाले अशटामा, चौथा जुग ध्यान रखाईआ। नाल शरअ रखांगे कलामा, कलमा तेरा नाल रलाईआ। पंजां लिखारीआं हक फक्क दा लिखणा लेख तमामा, तमा दा लालच रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे दो जहानां, दोए दोए धार धरनी धरत धवल धर्म आपणा आप समझाईआ।
२१ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ गुरदीप सिँघ दे गृह पिण्ड तूत ज़िला फ़िरोज़पुर
सतिगुर शब्द कहे पुरख अकाल दीन दयाल साहिब बख्शंद, अवतार पैग़म्बर गुर तक्को खेल बेपरवाहीआ। जिस कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणा अंधेर अंध, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ध्यान लगाईआ। सतिजुग साचा सच चढ़ाउणा चन्द, धर्म दी ज़ात
❋
❋
मानव ज़ाती इक समझाईआ। मोह विकार हँकार विभचार मेटणा गंद, रसना जेहवा कूड़ ना कोए हल्काईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात दी ढाउणी कंध, दूई द्वैत दा झगड़ा देणा चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्सणा छन्द, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। नाम जपाउणा बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द, अजपा जाप इक प्रगटाईआ। निज आत्म बख्शणा सच अनन्द, परमानंद रस चखाईआ। काया बंक दवार आपणे लँघ, सतिगुर शब्द करे शनवाईआ। अनहद नादी नाद वजा मृदंग, सोई सुरती आप उठाईआ। मन कल्पणा पंच विकार मेट के जंग, शरअ शरीअत लेखा दे मुकाईआ। पर्दा लाह के ब्रह्म हं, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। अमृत रस निझर धार वहाए गंग, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती लेखा दए मुकाईआ। सन्त सुहेले भगत जन लगाए अंग, गुरमुख गुरसिख गुर गुर गोद टिकाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक सब नूं देवे कंड, परवरदिगार पर्दा सके ना कोए चुकाईआ। करे खेल सूरा सरबंग, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दवारे अवतार पैग़म्बर गुरु रहे मंग, निउँ निउँ लागण पाईंआ। सो खेल करे विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, सति सति सति प्रगटाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ मार्ग लाउणा इक, अवतार पैग़म्बर गुर वेखो चाँईं चाँईंआ। सृष्ट सबाई बख्शणी टेक, इक्को इष्ट देणा वखाईआ। मन कल्पणा बुद्धी करनी बिबेक, हँकार विकार विभचार रहिण ना पाईआ। त्रैगुण माया मेटणा सेक, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। कलयुग अन्त बदलणी रेख, ·षी मुनी सके ना कोए समझाईआ। सतिजुग वसाउणा साचे देस, धरनी धरत सोभा पाईआ। लेखा मुकणा गणपति गणेश, विष्न ब्रह्मा शिव नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पैग़म्बर झुक झुक करन आदेस, सजदा धुरदरगाहीआ। अवतार तकण आपणा लेख, भविक्ख्तां खोज खुजाईआ। प्रभ पूरा करना लहिणा देणा गोबिन्द दस दशमेश, दहि दिशा तों बाहर आपणा हुक्म वरताईआ। दो जहानां आपणी पावे सार नर नरेश, नर हरि वड्डा वड वड्याईआ। सदी चौधवीं उम्मत नबी रसूल मेटणा कलेश, कलकाती दए मिटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्सणा सच संदेश, पैग़म्बर नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा हुक्म आप वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ किरपा करनी कलयुग अन्त, अवतार पैग़म्बर गुर वेखणा चाँईं चाँईंआ। प्रगट हो श्री भगवन्त, भगवन आपणा नूर जोत करे रुशनाईआ। हरिजन वेखे गुरमुख साचे सन्त, भगत सुहेले जोड़ जुड़ाईआ। गढ़्ह तोड़े कूड़ी क्रिया हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक समझाईआ। चार वरन अठारां बरन बणाए धर्म दी संगत, दीन मज़्हब ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। नाउँ निरँकारा चाढ़्हे रंगत, दुरमति मैल दए धुआईआ। दूसर दर होए कोए ना मंगत, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपणी
❋
❋
भिच्छया आप वरताईआ। आत्म परमात्म दा बण के कन्त, कन्तूहल हो के साची सेज सुहाईआ। हरख़ सोग मेट के चिन्त, चिन्ता चिखा दए गंवाईआ। लोकमात रहिण दए कोए ना निन्दक, गुरमुख हँस काग ल्ए बणाईआ। मन कल्पणा रहे कोए ना इल्लत, इलम आलमां दए मिटाईआ। कूड़ ख्वारी मेटे ज़िल्लत, शरअ शरअ विच्चों बदलाईआ। लेखा जाण उत्तर पूरब पच्छम दक्खण चारे सिम्मत, सति फ़रमाना इक समझाईआ। सदी चौधवीं अवतार पैग़म्बर गुरु सारे करो हिम्मत, हौसला मातलोक प्रगटाईआ। आत्म धार परमात्म होवे मिलत, नूर नुराना नूर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी पूरी करे भविक्ख्त लिख्त, लेखा लेख अगला आप दृढ़ाईआ।
२१ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ करनैल सिंघ, अजैब सिँघ दे घर फ़रीदकोट शहर
सतिगुर शब्द कहे सुणो नाम कलमा हदीसा, अवतार पैग़म्बर गुरु ध्यान लगाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला करे खेल हरि जगदीशा, जगदीश्र आपणा हुक्म वरताईआ। एका छत्र झुलाए धुर दे सीसा, छत्रधारी रहिण कोए ना पाईआ। लहिणा देणा पूरा करे बीस बीसा, सरगुण ज़ीरो रूप दरसाईआ। प्रगट हो के एकँकार इकीसा, दूआ एका खेल खिलाईआ। कलयुग कूड़ी बदल देवे रीता, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। सतिजुग मार्ग लावे ठांडा सीता, अग्नी अग्ग बुझाईआ। हर हिरदे वसे चीता, चितवित ठगौरी रहे ना राईआ। आत्म परमात्म दस्से धुर दा मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। लहिणा देणा चुकाए जिस बिध गोबिन्द नहीं फोलाया अंगीठा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। परम पुरख दा खेल सदा अनडीठा, अनडिठड़ी कार कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया भन्ने रीठा, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। लहिणा देणा वेखे विष्न ब्रह्मा शिव त्रैगुण अतीता, त्रैभवण धनी ध्यान लगाईआ। मनसा पूरी करे राम सीता, सुरत शब्द नाल मिलाईआ। लेखा जाणे राधा कृष्न जो बीता, बीती कहाणी आप प्रगटाईआ। संदेशा दे के गया हज़रत मूसा ईसा, कलमा कायनात सुणाईआ। मुहम्मद हमद विच लाशरीक दी दस्सी हदीसा, हज़रत हक सुणाईआ। नानक खेल जणाया त्रैगुण अतीता, भेव अभेदा इक वखाईआ। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द धार खेल नीकन नीका, निरगुण निरवैर निराकार आप कराईआ। जिस लहिणा देणा लेखा पूरा करना लख चुरासी ईश जीव जी का, जगदीश्र आपणा हुक्म वरताईआ। झगड़ा मेटणा साढे तिन्न हथ्थ सीं का, रविदास चमारा दए गवाहीआ। मार्ग लाउणा सतिजुग नींह दा, बुन्याद आपणा नाम रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
❋
❋
कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि सतिगुर इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ खेल खिलाउणी अनोखी, अवतार पैग़म्बर गुर अनभव दृष्टी ध्यान लगाईआ। अक्खरां वाली वाचणी सब दी पोथी, पुस्तक वेखे चाँईं चाँईंआ। धार प्रगटाउणी निर्मल जोती, जोती जाता करे रुशनाईआ। जन भगत सुहेले बणा के गोती, गौतम दा लहिणा पूर कराईआ। झगड़ा मेटणा जञ्ञू बोदी टोपी, सेलीआं गल ना कोए लटकाईआ। आत्म परमात्म बणाउणी सर्ब गोपी, काहन धुर दा दया कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट क्रोधी, काम क्रोध लोभ मोह हँकार दए मिटाईआ। शब्द डण्डा धुरदरगाही फड़ के सोटी, सति सतिवादी दए जणाईआ। जीव जंत साध सन्त सब दी साबत वेखे लंगोटी, अन्तर निरन्तर खोज खुजाईआ। जिस पुरख अकाल दीन दयाल नूं लभ्भदे कोटन कोटी, जुग चौकड़ी भज्जण वाहो दाहीआ। सो भगत सुहेला इक अकेला जन भगतां अन्दर चढ़ के चोटी, चोट नाम शब्द तन नगारे रिहा लगाईआ। सुरती रहिण ना देवे सोती, आलस निंद्रा विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। बुद्धी रहिण ना देवे कमली कोझी, बिबेकी आपणा रंग चढ़ाईआ। सतिजुग साचे साचे सन्तां देवे सोझी, गुरमुख मेला मेले सहिज सुभाईआ। नाम निधान सुणा के इक सलोकी, सोहला इक्को इक समझाईआ। झगड़ा मेट के चौदां लोकी, चौदां तबक करे रुशनाईआ। लेखे लावे अवतार पैग़म्बर गुरुआं सोची, सोच सोच विच समाईआ। आसा मनसा पूरी करे लोची, लोचन नेत्र नैणां नाल दिखाईआ। कर्म कांड दा रहिण देवे कोए ना जोगी, जुगीशरां वेख वखाईआ। मन वासना दिसे कोए ना भोगी, कल्पणा कूड़ ना कोए हल्काईआ। सतिजुग साचा सच धर्म दा होए संजोगी, गुर सतिगुर मेला सहिज सुभाईआ। आत्म परमात्म होवे मौजी, मौजी ठाकर इक अख्वाईआ। धरनी धरत धवल धौल दी पवित्र होवे गोदी, जो गोदावरी कन्ढ्ढे बहि के गोबिन्द गया समझाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम खेल करे प्रीतम चोजी, चोला लोकमात बदलाईआ। जन भगतां मेट के हरख़ सोगी, चिन्ता चिखा दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी दृष्टी होवे सोधी, सृष्ट इष्ट इक जणाईआ।