पुस्तकालयभाग २२

२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ गुरदेव सिँघ दे गृह फ़रीदकोट शहर

सतिगुर शब्द कहे प्रभ खेल करना उत्ते बसुधा, अवतार पैग़म्बर गुर आपणी धार प्रगटाईआ। झूठ कराउणा युद्धा, युधिष्टर आसा पूर कराईआ। जो मनसा रख के गया बुद्धा, तिस दा लहिणा झोली पाईआ। मार्ग दरसाउणा सतिजुगा, सति सति दा संग बणाईआ। आत्म ब्रह्म भेव खोल्हणा गुज्झा, बजर कपाटी पड़दा तुड़ाईआ। इक्को नाम कलमा करना उग्घा, उगण

❋

❋

आथण वज्जे वधाईआ। जो संदेशा दे के गया गुर अर्जन बाबा बुढ्ढा, सो लहिणा लहिणेदार झोली पाईआ। जो गोबिन्द धार शब्दी मिल्या रुक्का, पुरख अकाल अकाल दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ खेल करनी उपर धरत, अवतार पैग़म्बर गुरु वेखणा चाँईं चाँईंआ। निरगुण धार आवे परत, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। भेव खुल्हाए अगम्मी अर्श, ओहला अन्तर रहे ना राईआ। सब दी पूरी करे शर्त, शरअ दा लेखा दए मुकाईआ। जो संदेशा दे के गया त्रेता राम भरत, सीता सति नाल मिलाईआ। सो पूरा करे मकरूज़ हो के कर्ज़, देवणहार धुरदरगाहीआ। लेखे लाए अर्जन वाली अर्ज़, जो घनईए अग्गे सुणाईआ। ईसा पूरी होवे ग़रज़, तृष्ना जगत मेट मिटाईआ। मुहम्मद दा लेखा वेखे उत्ते फ़रद, चौदां तबकां बाहर खोज खुजाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे अंधेर गर्द, गदागर करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ खेल करना जल थल, अवतार पैग़म्बर गुर महीअल वेखण ध्यान लगाईआ। दीन दुनी जाए हल्ल, जगत जहान जाए कुरलाईआ। जिन्हां ढोरां लाही खल्ल, तिन्हां देवे अन्त सज़ाईआ। जिन्हां कीता कपट छल, तिन्हां राय धर्म हथ्थ फड़ाईआ। जेहड़े कल काती बणे कल, कलमा गए भुलाईआ। दूई द्वैती लग्गा सल, हउमे रोग लगाईआ। तिन्हां चैन मिले ना पल, पलक दे पिच्छे मिले मेल ना माहीआ। ओह कलयुग कूड़ी क्रिया विच फसे दलदल, दल दलिद्रां बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला निरगुण धार अन्तिम आवे चल, जोती जाता आपणा वेस वटाईआ। जेहड़ी धार वखाई बलि, बलहीण करे लोकाईआ। करनी दा सब नूं देवे फल, चुरासी अन्तर खोज खुजाईआ। जो आत्म परमात्म धार गए रल, तिन्हां मेला मेले सहिज सुभाईआ। बाहर कढे काया अंधेरी डल्ल, डूँग्घी भँवरी ना कोए भवाईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुर देवत शब्द दी धार इक रूप सारे जाण रल, वक्खरा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वसणहारा धाम अटल, निहचल आपणा घर सुहाईआ।

२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ नछत्तर सिँघ दे गृह फ़रीदकोट शहर

सतिगुर शब्द कहे खेल करे सूरा सरबंगा, अवतार पैग़म्बर गुर लैणी अंगड़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे दंगा, दीन मज़्हब दा झगड़ा दए मुकाईआ। आत्म परमात्म बख्शे सच अनन्दा, पारब्रह्म ब्रह्म पड़दा आप उठाईआ। धुन शब्द नाद सुणाए

❋

❋

सच मृदंगा, अनहद नादी आप वजाईआ। अमृत रस धार निझर देवे लेखा रहे ना जलधार गंगा, गोदावरी जमना सुरस्ती पैंडा दए मुकाईआ। जगत जहान जीव मन विकार रहे ना मंदा, दुरमति मैल अन्तर निरन्तर करे सफ़ाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम वेखे कन्ढ्ढा, मुहम्मद आसा नाल मिलाईआ। भेव खुल्हाए ब्रह्मण्डां खण्डां, पुरीआं लोआं पड़दा लाहीआ। हथ्थ फड़ सति सतिवादी सत्त रंग दा डण्डा, डण्डावत बन्दना सब दी दए बदलाईआ। मानव रहिण देवे कोए ना गंदा, बन्दगी इक्को इक दए जणाईआ। निशान मेट के तारा चन्दा, सूर्या सति प्रकाश दए वखाईआ। भुल्लया रहे कोए ना बन्दा, बन्धन शरअ दए तुड़ाईआ। सुरत शब्द करके संगा, सगला साथी होए सहाईआ। भगत सुहेले लाए अंगा, अंगीकार इक हो जाईआ। गुरमुखां सीस रहे ना नन्गा, ओढण आपणा नाम टिकाईआ। दीन दयाल बण बख्शंदा, पतित पापी ल्ए तराईआ। कलयुग पन्ध रहिण ना देवे लम्बा, शब्द गुरु गुरदेव स्वामी शहादत इक भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता अगम्म अथाहीआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू नाम कलमा एका दस्सणा कायनात, अवतार पैग़म्बर गुरु वेखणा ध्यान लगाईआ। झगड़ा मेटणा ज़ात पात, दीन मज़्हब ना कोए वड्याईआ। मार्ग इक्को दस्सणा परम पुरख अबिनाश, परवरदिगार सांझा यार दया कमाईआ। छुरी शरअ करे किसे ना घात, कातिल मक्तूल दा झगड़ा दए चुकाईआ। सदी चौधवीं मेट अंधेरी रात, कलयुग कूड़ी क्रिया दए गंवाईआ। सतिजुग सच बख्श के दात, वस्त अमोलक झोली पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गाथ, परमात्म आत्म करे पढ़ाईआ। चार जुग दा पूरा करे भविक्ख्त वाक, जो अवतार पैग़म्बर गुर संदेशयां विच गए जणाईआ। सब दा बन्द किवाड़ी खोल्ह के ताक, पर्दा अन्दरों दए चुकाईआ। मानव मानव मानस सब दा कर इत्फिाक, निफ़ाक दा देवे डेरा ढाहीआ। ईसा कहे मेरी दरोही मेरा उम्मत नाल होवे तलाक, मुहम्मद वास्ता रिहा पाईआ। मेरा कूक पुकारे कलाक, टक टक आवाज़ सुणाईआ। चार जुग दी शरअ रहिणी नहीं विच किताब, कुतबख़ाने रोवण मारन धाईआ। परवरदिगार सांझे यार महिबूब तेरे अग्गे इक अदाब, कदमां विच सीस झुकाईआ। जगत हुजरा रहे ना कोए महिराब, काअब्यां पए दुहाईआ। झगड़ा छिड़ना विच बग़दाद, बग़लगीर सज्जण संग रखाईआ। धुर कलमे दी सुणे ना कोए आवाज़, पैग़ाम जाणे ना कोए हक इलाहीआ। सदी चौधवीं चौदां तबकां खोल्हणा राज़, राज़क रहीम बेपरवाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुरु जाणा जाग, सचखण्ड जोत जोत विच्चों प्रगटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप हुक्मे अन्दर लग्गणी आग, प्रभ का भाणा मेट सके कोए ना राईआ। दीन दुनी दा बुझणा चराग़, दीवा गुल होए लोकाईआ। पेशीनगोईआं दा पूरा करे ख्वाब, ख्वाजा खिजर वेखे नैण उठाईआ। नेत्र खोल्हे आफ्ताब, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

❋

❋

कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ करना खेल अगम्म, अवतार पैग़म्बर अगम्मढ़ी कार कमाईआ। हरख़ सोग रहे ना ग़म, चिन्ता जगत ना कोए जणाईआ। झगड़ा मेटणा काया माटी चम्म, चम्म दृष्टी देणी बदलाईआ। पवण स्वामी तकणा दम, कवण साह साह ध्याईआ। वैरागी हो के कवण रोवे छम्म छम्म, नीर सीर वहाईआ। कवण बेड़ा रिहा बन्न्ह, इष्ट देव इक मनाईआ। कवण कहे धन्न धन्न, धन्न तेरी बेपरवाहीआ। कवण लेखा जाणे धुर दा कन्न, सरवण संग रलाईआ। कवण भटके विच मन, दहि दिशा उठ उठ धाईआ। कवण तड़फे आसा तृष्ना तम, हउमे हंगता नाल हल्काईआ। लेखा मंगे श्री भगवन, चुरासी फोले चाँईं चाँईंआ। अवतार पैग़म्बर गुरु अगली समझो गल्ल, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जिस सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तुहाडे नाल कीता छल, वल छलधारी हो के आपणा हुक्म मनाईआ। की संदेशा दे के गया बावन बलि, कलयुग अन्तिम पड़दा लाहीआ। प्रगट होवे शाह सुल्तान (बख्शिंद), शाह पातशाह शहिनशाह नूर अलाहीआ। जिस ने सतिजुग सच चढ़ाउणा चन्द, नूर नूर करे रुशनाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला करे खेल विच (ब्रह्मण्ड, जगत जहान) जहालत वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवत भगौती भगत भाग आपणा इक समझाईआ।

२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ रणजीत सिँघ दे घर फ़रीदकोट शहर

सतिगुर शब्द कहे प्रभ उठाया नाम खण्डा, गुर अवतार पैग़म्बर तीर तरकश कंध ना कोए उठाईआ। पावे सार विच ब्रह्मण्डा, लोक परलोक वेखे थांउँ थाँईंआ। लहिणा देणा पूरा करे जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज लेखा दए मुकाईआ। सतिजुग साचा सति धर्म दए अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। कलयुग कूड़ कुकर्म रहिण ना देवे गंदा, तृष्ना मोह विकार हँकार लेखा दए चुकाईआ। अमृत रस निझर धार प्याए अगम्मी गंगा, गहर गम्भीर इक जाम प्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के छन्दा, आत्म परमात्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। पिछला लेखा पिच्छे सब दा लँघ, अवतार पैग़म्बर गुर अग्गे प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। दीन मज़्हब दा झगड़ा करे कोए ना बन्दा, ज़ात पात ना दए दुहाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सब दे होवे संगा, सगला संग बणाईआ। पर्दा लाह के ब्रह्म हंगा, गृह मन्दिर इक सुहाईआ। प्रकाश देवे बिना सूर्या चन्दा, जोत नूर डगमगाईआ। सच दवार दस्स के ठंडा, अग्नी तत दए बुझाईआ। जिस दा भेव पाए कोए ना पंडा, शास्त्र सिफ्त ना कोए सालाहीआ। ओह खेल करे सूरा सरबंगा, शाह पातशाह शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। जोती

❋

❋

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को नाम जगत जहान वजाए मृदंगा, नव सत्त हर घट करे नाद शनवाईआ।

२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ कृपाल सिँघ दे घर पिण्ड गोलेवाल ज़िला बठिंडा

सतिगुर शब्द कहे धुर खेल इललिल्ला बिसमिल्ला, बिस्मिल रूप सुणाईआ। नसीर फ़कीर रहिंदा सी नेत्र बिल्ला, अक्खीआं अक्खीआं नाल वटाईआ। चालीसा कढदा सी सदा चिल्हा, शिला जगत वाला वखाईआ। नौ हथ्थ उच्चा हुन्दा सी टिल्ला, बालू रेत नाल तपाईआ। थल्लयों आसण रखदा सी सिल्हा, जल इक्की सेर सुटाईआ। साढे तिन्न हथ्थ दी उठाई फिरदा सी सिला, विस्तर विस्तर नाल वड्याईआ। जिस वेले गोबिन्द आया शब्दी धार उस नूं मिला, निउँ निउँ सीस निवाईआ। हथ्थ ला के गोबिन्द चिल्ला, निगह असमान वल्ल उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता धुरदरगाहीआ। सतिगुर शब्द कहे खेल अगम्म न्यारा, फ़क्कर हक आवाज़ उठाईआ। गोबिन्द ज़िमीं वल्ल कीता इशारा, तीर मुखी नाल दबाईआ। फेर नेत्र नैण उग्घाड़ा, अर्शां तक्कया चाँईं चाँईंआ। फेर कूक के मारया नाअरा, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। तेरा खेल सच्ची सरकारा, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। फ़कीर निउँ के करी निमस्कारा, चरण ढहि के आपणा आप मिटाईआ। दुहथ्थड़ मार के पिट्टया बौहड़ी तेरा हाढ़ा, हौके विच सुणाईआ। गोबिन्द रूप दरसाया ओह वेख अगम्मी लाड़ा, जिस दा नूर नज़र किसे ना आईआ। जिस दा हुक्म जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, टिल्ले पर्बत फिरे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। फ़कीर किहा मेरा सजदा, सद सद निमस्कारया। मैं परवरदिगार दा बरदा, बन्दा बाहरों नज़री आईआ। तूं खेल वखाया गोबिन्द मेरे घर दा, टिल्ले पर्बत उपर सोभा पाईआ। गोबिन्द झट कन्नों उस नूं फड़दा, चारों कुण्ट दिता भवाईआ। उठ वेख लहिंदा चढ़दा, काअबे परे अक्ख खुल्हाईआ। पर्दा लाहया परवरदिगार दा, सांझा यार दिता जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। गोबिन्द किहा वेख फ़क्कर, फ़ाक्यां तों बिना दयां जणाईआ। चौदां तबक तों परे मेरा चक्र, मुहम्मद बैठा ध्यान लगाईआ। जिस दी धार होणी टक्कर, झगड़ा ख़लक ख़ुदाईआ। फ़कीर ने किहा गोबिन्द मैनूं खवा दे गुड़ शकर, सगन मुख लगाईआ। गोबिन्द ने उत्ते प्रेम दा छिड़क्या अतर, महक दिती महकाईआ। उहदी चोली दी कट के कतर, खण्डे नाल आपणे चरणां हेठ दबाईआ। फेर

❋

❋

लिख के दिता पत्र, फ़रमाना धुरदरगाहीआ। ओह लहिणा ढाई सतर, वद्ध घट ना कोए जणाईआ। फेर विंगी टेडी फड़ के लक्कड़, ज़िमीं विच दिती दबाईआ। जिथ्थे हुन्दे सी काने रक्कड़, फलीभूत दिता वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। गोबिन्द किहा ओ वेख फ़कीर अल्ला, आलमीन जणाईआ। गोबिन्द फड़ के पल्ला, पल्लू गल विच ल्या पाईआ। गोबिन्द ने सज्जे चरण दा वखाया तला, चरण चरण ल्या उठाईआ। जिथ्थे परवरदिगार वेख्या इकल्ला, चारों कुण्ट नज़री आईआ। फेर कूड़ी क्रिया वेख्या हल्ला, रौला दिसया ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। फ़कीर कहे मेरे हक नबी, गोबिन्द तेरी सरनाईआ। तूं आत्म धार तबी, तबीअत मेरी दे बदलाईआ। तेरे हथ्थ वस सभी, ख़ालक मख़लूक तेरी चतुराईआ। एह वेला मिलदा कदी, जुग चौकड़ी हथ्थ किसे ना आईआ। मैं झोली तेरे अग्गे अड्डी, ख़ाली रिहा डाहीआ। मेरा निशाना जावीं गड्डी, मेहर नज़र उठाईआ। खलोता हथ्थ बद्धी, सजदा सीस झुकाईआ। गोबिन्द हस्स के किहा ओह तक चौधवीं सदी, तेरा सदमा रिहा ना राईआ। परवरदिगार आवे नूर रब्बी, नूर नुराना वेस वटाईआ। जिस वेले दीन दुनी अग्ग होवे लग्गी, आबेहयात ना कोए प्याईआ। जगत धार वधी होवे बदी, धर्म दी धार ना कोए वखाईआ। नबीआं तों बाहर जिस वेले चढ़नी नूह नदी, लहर लहर नाल टकराईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं रहिणी नहीं गद्दी, गदागर होवे लोकाईआ। उस वेले आवे साहिब सूरा सरबगी, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। फ़क्कर कोल चढ़दयों आ गया बैरागी, आपणा रूप वटाईआ। गोबिन्द वेख के सोई सुरती जागी, नैण अक्ख खुल्हाईआ। मन रिहा मूल ना ग़ाज़ी, हउमा दिती मिटाईआ। अन्तर अन्तर रिहा अराधी, हिरदे विच वसाईआ। साहिब गोबिन्द मारी आवाज़ी, प्यार नाल कोल बहाईआ। किधर चलया पाँधी, भज्जया वाहो दाहीआ। ओधरों चढ़ के लहिंदिउँ आ गई आंधी, अंधेरा दिता बणाईआ। फ़क्कर ने तुक गाई वाह वाह दी, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। खेल खेली सच मलाह दी, बेड़ी बेड़े नाल मिलाईआ। उथे लोड़ रही ना किसे गवाह दी, शहादत इक दूजे दी आप भुगताईआ। ओधरों बछड़ी आ गई गाँ दी, ढाई साल दी उमर जणाईआ। ओधरों डार आ गई काँ दी, नौ उड के चाँईं चाँईंआ। ओधरों आवाज़ आ गई दुखी माँ दी, हावे पुत विच कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक प्रगटाईआ। गोबिन्द किहा सुण बैरागी, वैराग दे समझाईआ। उस ने किहा मैं बन्दा दाग़ी, अन्दर होई ना कोए सफ़ाईआ। वासना भटके वांग कागी, तृष्ना तृखा

❋

❋

ना कोए बुझाईआ। नाद सुणया ना कोए अनादी, आत्मक राग ना कोए जणाईआ। मनुआ होया बाग़ी, भज्जे वाहो दाहीआ। तृष्ना गई ना साधी, आसा पूर ना कोए वखाईआ। तेरे अग्गे वड्याई काहदी, निउँ निउँ सीस निवाईआ। फ़क्कर ने किहा एहदे कोल दौलत शहिनशाह दी, शाह हो के आप वरताईआ। एहदी धार अगम्मे मलाह दी, खेवट धुर दा सोभा पाईआ। साडी घड़ी दोहां दे दाअ दी, मिल के लईए लगाईआ। दोहां दी आवाज़ सांझी होई हां हां दी, हां हां विच मिलाईआ। घड़ी सुहञ्जणी होई चाअ दी, गोबिन्द मिल के ख़ुशी बणाईआ। जिस कारन वड्याई इस थाँ दी, पर्दा दईए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। गोबिन्द किहा वैरागी तेरा मरना होणा जग, तन रहिण ना पाईआ। फेर लवां सद्द, जन्म जन्म विच्चों वटाईआ। मेलां मेल नाल समरथ, लहिणा झोली पाईआ। फ़क्कर एथे रहिणा वस, जगह सके ना कोए बदलाईआ। जिस वेले आए साहिब अकथ, हरि करता धुरदरगाहीआ। दोहां दा सांझा बणे सथ्थ, सथ्थर इक वखाईआ। जे मंज़ूर उठा लओ हथ्थ, दोहां ल्ए उठाईआ। चरणी डिग्गे ढट्ठ, गोबिन्द सीस निवाईआ। साहिब किहा हस्स, ख़ुशी नाल समझाईआ। बैरागीआ तूं फेर एथे जाणा वस, जिथ्थे आवे धुरदरगाहीआ। मेरे तीर दी मुखी तेरा धर्म निशाना जावे गड्ड, जिस दी जड़ ना कोए उखड़ाईआ। भाग लग्गे काया माटी हड्ड, नाड़ी नाड़ी डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर दवार इक वसाईआ। गोबिन्द किहा पुरख अकाल दया कमावेगा। दोहां बेघरयां दा घर वसावेगा। वैरागी जन्म जन्म दवावेगा। किरपा कर कृपाल प्रगटावेगा। सिर आपणा हथ्थ रखावेगा। समें अनुसार पिछला लहिणा झोली पावेगा। जगत धार तों बाहर वंड वंडावेगा। प्रगट हो सूरा सरबंग, गंढ जगत विच रखावेगा। तुं मेरा मैं तेरा दस्स के छन्द, आत्म परमात्म राग दृढ़ावेगा। तूं मेरे दवार सेवा करनी निशंग, सच सोहणी बणत बणावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म वरतावेगा। सतिगुर शब्द कहे एह किल्ला गोबिन्द दी निशानी, जो शब्द धार जणाईआ। जिथ्थे फ़क्कर मसल्ला रखदा सी मुसलमानी, सजदे विच सीस झुकाईआ। जिथ्थे बैरागी गोबिन्द करया सी ध्यानी, चरण कँवल सरनाईआ। ओह टिल्ले वाली खेल महानी, जगत सोभा पाईआ। जिस नूं जाणे जाण जाणी, जानणहार धुरदरगाहीआ। बख्शे माण माण प्रानी, पारब्रह्म प्रभ हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। किल्ला कहे मैनूं एथे देणा गड्ड, निशानी लओ लगाईआ। गोबिन्द वसे सदा संग, सतिगुर बेपरवाहीआ। अग्गे चाढ़्हे साचा रंग, रंगत दए वखाईआ। माणस जन्म ना होवे भंग, तन वजूद मिले वड्याईआ। मनसा पूरी कर के मंग, तृष्ना दए

❋

❋

बुझाईआ। चाढ़्ह के नूरी चन्द, नूर करे रुशनाईआ। फ़क्कर कहे मैं बण जाणा हुण मलंग, भूमिका देणी तजाईआ। मैं एथों भज्जणा गुरमुख दवारे जाणा जिथ्थे चौदस नूं बणना नूरी चन्द, सितार नाल मिलाईआ। फिर मैनूं पवे ठंड, गोबिन्द दरस करां चाँईं चाँईंआ। उस तों बाद दीन दुनी दा वेखां जंग, चढ़दा लहिंदा आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरा शुकराना गोबिन्द दा वेख्या चिल्ला तीर कमंद, कमान ध्यान लगाईआ। एह पुराणी वंड, पिछली चली आईआ। अग्गे सोहणा बणया संग, सगला संग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कुलवन्त कौर कोलों पिछली पवाई गंढ, जो किल्ला लै के आई किल्ले तों किल्हा गुरमुख दए बणाईआ।

२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ भान सिँघ दे घर पिण्ड गोलेवाल ज़िला बठिंडा

सतिगुर शब्द कहे प्रभ मेटणा कूड़ कुकर्म, कलकाती कल रहिण ना पाईआ। झगड़ा रहिण नहीं देणा वरन बरन, इक्को रंग देणा रंगाईआ। एकँकार बख्शणी इक्को सरन, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। तुक अगम्मी सारे पढ़न, आत्म परमात्म राग अल्हाईआ। मंज़ल हक दी भगत सुहेले चढ़न, पाँधी आपणा पन्ध रखाईआ। कूड़ कुकर्म सारे डरन, सिर सके ना कोए उठाईआ। पुरख अकाला खोल्हे हरन फरन, हरिजन निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। मार्ग देवे तरनी तरन, तारनहार दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, करनहार प्रभ रघुराईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ आपणी प्रगटाउणी कला, अकल कलधारी खेल खिलाईआ। दूई द्वैत मेटणा सल्ला, नाता मुहब्बत विच जुड़ाईआ। धाम दस्सणा निहचल अटला, इक्को इष्ट देणा वखाईआ। भाग लगा के काया माटी खल्ला, ख़ालक ख़लक देणा उठाईआ। अंधेरा रहिण नहीं देणा डूंग्घी डल्ला, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ वरतणा आपणा भाणा, अवतार पैग़म्बर गुर संग वखाईआ। तख्तों लाह के राजा राणा, तख्त निवासी वेख वखाईआ। किरपा करे माण निमाणा, निमाणयां होए सहाईआ। हर घट बण के जाणी जाणा, पर्दा ओहला दए उठाईआ। सोहँ सो दा दस्स के गाणा, गहर गम्भीर मेला मेले सहिज सुभाईआ। सुरत शब्द मिला के हाणी हाणा, सेज सुहञ्जणी इक सुहाईआ। जोती जोत पहन के बाणा, पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। भगत सुहेले जन वेखे विच जहाना, जहालत विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। अमृत रस निझर देवे पीणा खाणा, तृष्ना तृखा कूड़

❋

❋

बुझाईआ। सदी चौधवीं रहिण देवे ना अंधेरी शामा, शमां नूर जोत करे रुशनाईआ। निहकलंक बण महिदी अमामा, कल आपणी कल वखाईआ। मज़्हब दा रहे ना कोए ग़ुलामा, शरअ ज़ंजीर दए तुड़ाईआ। हक हक वजा दमामा, दामनगीर होए सहाईआ। अल्ला हू अन्ना हू आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म धार दस्स के गाणा, कलाम कलमा इक्को इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन हो के भाग हिस्सा सब दा वेख वखाईआ।

२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ हज़ूरा सिँघ दे घर पिण्ड गोलेवाल ज़िला बठिंडा

सतिगुर शब्द कहे प्रभ मालक इक स्वामी, सति सतिवादी सोभा पाईआ। आदि जुगादि दा बानी, जुग जुग हुक्म वरताईआ। पातशाह लासानी, बेअन्त इक अख्वाईआ। कलमा दए पैग़ामी, संदेसा धुरदरगाहीआ। मिटे अंधेर शामी, शमां नूर कर रुशनाईआ। विरोले अट्ठ सट्ठ पाणी, तीर्थ ध्यान लगाईआ। झगड़ा मिटे खाणी, चारे रंग रंगाईआ। मंज़ल दए रुहानी, रूह बुत करे सफ़ाईआ। बख्शे पद निरबाणी, निरवैर हरि रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार भुगताईआ। सतिगुर शब्द कहे गम्भीर गहरा, गवर इक अख्वाईआ। जगत जहान वेखे बहिरा, सोया सर्ब उठाईआ। प्रेम दी बख्शे लहरा, धार इक वखाईआ। कलयुग मेटे कहरा, सच सुच प्रगटाईआ। नगर वसाए शहिरा, जगत दवार वज्जे वधाईआ। माया ममता गंवाए ज़हिरा, अमृत रस इक चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू डूंग्घा सागर, सिन्ध धार वहाईआ। खेल वेखे काया गागर, पर्दा ओहला आप उठाईआ। चुरासी बणे सौदागर, वणज करे थांओं थाँईंआ। प्रेमीआं देवे आदर, अदरश इक प्रगटाईआ। कर्म करे उजागर, दुरमति मैल धुआईआ। दीन दुनी दी बदले आदत, ममता मोह चुकाईआ। दस्से नाम इबादत, कलमा इक पढ़ाईआ। सच देवे ल्याकत, मन का मणका आप भवाईआ। मेट अंधेरी शामत, चन्द नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दी सच देवे न्यामत, निम्म विख रहिण कोए ना पाईआ।

❋

❋

२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ निहाल कौर दे गृह पिण्ड गोलेवाल ज़िला बठिंडा

जन भगतां हरि आप माई बाप, आप आपणी दया कमांयदा। अन्तर मेट अंधेरी रात, साचा नूरी चन्द चमकांयदा। भेव खुल्हा के आपणा आप, पड़दा ओहला आप उठांयदा। मेट मिटा के तीनो ताप, त्रैगुण आपणा रंग रंगांयदा। आत्म परमात्म बण के सज्जण साक, सगला संग रखांयदा। बजर कपाटी खोल्ह के ताक, अंध अंधेरा दूर करांयदा। जुग जन्म दा पूरा कर भविक्ख्त वाक, लख चुरासी विच्चों आप उठांयदा। पुरख अकाला बण के साथ, संगी हो के आपणा संग बणांयदा। जो लहिणा देणा दस्स के गया त्रैलोकी नाथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति दा पर्दा आप उठांयदा। जन भगतां प्रभ साचा संगी, सगला संग निभाईआ। आत्म धार देवे रंगी, रंगत इक्को इक चढ़ाईआ। लेखा रहिण ना देवे मंदी, वडभागी भाग बणाईआ। नेत्र अक्ख खोल्ह के अंधी, लोचन इक करे रुशनाईआ। जोत नूर चाढ़्ह के चन्द नौचन्दी, सति सरूप दए वखाईआ। कर्म कांड दी तोड़ पाबन्दी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपणा घर दरसाईआ। जुग जुग दी आयू कर के लम्बी, जन भगतां देवे माण वड्याईआ। आत्म सेज सुहा पलँघी, सिंघासण आसण इक रखाईआ। धार रहिण ना देवे दोरंगी, दुतीआ भाउ मिटाईआ। पड़दा लाह के विच वरभण्डी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा इक वड्याईआ। जन भगतां प्रभ बख्शे जोत, बख्शणहारा वड्डी वड्याईआ। मन बुद्धी दी मेटे सोच, समझ समझ विच्चों बदलाईआ। पूरी करे मनसा लोच, तृष्ना दए गंवाईआ। लेखा जाण दीप पुष्कर करौच, जम्बु आपणा रंग रंगाईआ। जिथ्थे सुरती सुरत सके ना पहुंच, शब्दी शब्द नाल कुड़माईआ। भाग लगा के काया कोट, कूड़ कुटम्ब दा डेरा ढाहीआ। सति दी सच लगाए चोट, चोटी चढ़ के वेख वखाईआ। जन भगतां करनी पए ना खोज, खोजत खोजत आपणा मेल मिलाईआ। सति सच दा दे के बोध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। जन भगतां प्रभ पूरी करे मनसा, मनसा मन ही मांहि समाईआ। दे वड्याई काग हँसा, हँस काग ल्ए बणाईआ। सतिजुग बणा के साचा बंसा, बंसाँवली आपणी दए वखाईआ। मन हँकारी मार के कंसा, हउमे गढ़्ह तुड़ाईआ। झगड़ा मुका के जीव जंता, जागरत जोत करे रुशनाईआ। बोध अगाधा बण के पंडता, सिख्या देवे थांउँ थाँईंआ। लेखा रहिण ना देवे मन का, मन का मणका दए भवाईआ। प्रकाश दे के जोती चन्न दा, जोती जोत डगमगाईआ। झगड़ा रहे ना आत्म परमात्म संन्ह दा, विचला पैंडा पन्ध मुकाईआ। सहारा रहे ना सरवण कन्न दा, सरोत तों परे करे शनवाईआ। मेल मिला अगम्मे राम दा, सीता सति नाल प्रनाईआ। दरस करा के

❋

❋

साचे काहन दा, राधा रंग दए वखाईआ। भण्डारा बख्श सतिगुर चरण ध्यान दा, चरणोदक इक्को जाम प्याईआ। निशाना मार अणयाले बाण दा, आर पार खेल खिलाईआ। खेल कर गुण निधान दा, गुणवन्ता होए सहाईआ। लख चुरासी विच्चों मात पहचानदा, बेपहचान पर्दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवार देवे माण वड्याईआ। जन भगतां बख्शिश करे आप, हरि आपणी दया कमाईआ। कोट जन्म दे मेट के पाप, दुरमति मैल धुआईआ। सज्जण बण के साथ, सगला साथ बणाईआ। लहिणा देणा देवे हाथ, हथ्थो हथ्थ मुकाईआ। पन्ध मुका पृथ्मी आकाश, पातालां डेरा ढाहीआ। मेट अंधेरी रात, सच चन्द चमकाईआ। पुछणहारा बातन बात, बिन रसना जेहवा बोल बुलाईआ। सच दवार कर प्रभात, सँध्या लेखा रहे ना राईआ। चरण प्रीती दे विश्वास, विषयां तों बाहर कढ्ढाईआ। एथे उथे दो जहानां रखे पास, पुश्त पनाह हथ्थ रखाईआ। कलयुग अन्तिम गुरमुखां दे शाबाश, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां बण के पित मात, पिता पूत एका धागा एका सूत, एका ओढण जगदीश आपणा आप जणाईआ।

निहाल कौर लालो दी भैण सी वलों फुफ्फी, नानक धार मिली वड्याईआ। जिस रोटी पकाई सी सुक्की, ख़ुशीआं विच ख़ुशी बणाईआ। आटा गुन्हिआ सी नाल मुकी, दो हथ्थां नाल दबाईआ। प्रेम विच अन्दरे अन्दर इक गल्ल पुछी, सुरत विच्चों सुरत प्रगटाईआ। नानक कदी साडी वात पुच्छी, मेहर नज़र नाल तराईआ। फेर रो पई उच्ची भुब्बीं भुब्बीं, हाए उफ़ कर दुहाईआ। बिरध अवस्था लक्कों सी कुब्बी, हथ्थ पिट्ठ उत्ते टिकाईआ। प्यार विच किहा सतिगुर तेरा दरस हुन्दा जुग जुगीं, माणस जन्म मिले वड्याईआ। झट नानक दी शब्द धार ओथे पुज्जी, संदेशा दिता सुणाईआ। औह वेख खेल नहीं लुकी, हरि करता आप कराईआ। जिस वेले कलयुग औध पुज्जी, पूजा मुके जगत लोकाईआ। सृष्टी दी भृष्ट होवे बुद्धी, अक्ल चले ना कोए चतुराईआ। माण रहे ना वदी सुदी, अमावस पुन्यां दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नानक धार किहा अक्खां छेती मीट, उतों मुट्ठीआं नाल दबाईआ। ज़ोर दी मार चीक, रो के दे वखाईआ। फेर प्रभू दी रख उडीक, जो दाता धुरदरगाहीआ। जिस दे विच हक तौफ़ीक, परवरदिगार नूर अलाहीआ। तेरी आशा मनसा पूरी करे उम्मीद, तृष्ना वेख वखाईआ। नाल ख़ुशी नाल मारी लीक, लाईन पिछली दिती बदलाईआ। प्रगट हो के लाशरीक, शरक्त वेखे थांउँ थाँईंआ। हक सति दी जाणे तबलीक,

❋

❋

संदेशा देवे अगम्म अथाहीआ। तेरे प्यार दी बन्न्हे प्रीत, प्रीतम इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा पूर कराईआ। चुल्हे हेठ अग्ग सी बलदी, ज़िमीं असमान करे रुशनाईआ। सरगुण नानक आ गया जल्दी, आपणा पन्ध मुकाईआ। ख़बर नहीं किसे घड़ी पल दी, पलकां दे पिच्छे रिहा समझाईआ। ख़बर सुणाई जीवण हल्ल दी, मसला दिता दृढ़ाईआ। जेहड़ी कल्ल ख़बर संदेशा मैनूं घल्लदी, पैग़ाम रही सुणाईआ। उस दी खेल कलयुग कल दी, कलि कल्की वेस वटाईआ। ओने चिर नूं लालो दी भैण फुलका थल्लदी, पक्का कच्चे नाल वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। लालो दी हस्स के किहा हमशीरा, निउँ के सीस निवाईआ। सतिगुर नानक घर नहीं कोई हलवा सीरा, सुक्की रोटी दिती वखाईआ। तूं साहिब पीरन पीरा, मालक धुरदरगाहीआ। वसणहारा हस्त कीड़ा, कीटां विच समाईआ। सिर तों लाह के आपणा लीड़ा, चरणां विच दिता सुटाईआ। गोबिन्द शब्द शब्द गोबिन्द प्रीती तकी अख़ीरा, आख़र वेख वखाईआ। नानक कहे मैं बदल देवां तकदीरा, तदबीर आपणी इक जणाईआ। फेर वखाई जो धार तस्वीरा, तसव्वर दिता कराईआ। जिस वेले मातलोक प्रगट होवे तेरा लालो वीरा, जन्म तेरे नाल जन्म विच्चों मिलाईआ। कर्म कर्म दी कट के भीड़ा, दु:ख दर्द दा डेरा ढाहीआ। सतिगुर हो के शब्द दी धार तेरे कोल डाहवेगा पीढ़ा, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। प्रेम दी धार दस्स वतीरा, पिछला लहिणा दए चुकाईआ। उस दे नैणां वग गया नीरा, हन्झूआं हार बणाईआ। झट प्रगट हो के किहा कबीरा, कबरां तों बाहर सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक दया कमाईआ। कबीर किहा नानक हो कृपाल, आपणी दया कमाईआ। एह बुढ्ढे नढ्ढे सारे तेरे बाल, बच्चे लोकमात अख्वाईआ। लहिणा वेख शहिनशाह कंगाल, ग़रीब निमाणयां गले लगाईआ। चुरासी विच्चों सुरत संभाल, दीनां अनाथां दया कमाईआ। नानक हस्स के किहा तेरा पूरा होए सवाल, लेखा अवर रहे ना राईआ। जिस वेले कलयुग प्रगट होए पुरख अकाल, मेरा मालक धुर दा माहीआ। एस दी सुरत ल्ए संभाल, सम्बल बहि के आपणा हुक्म दए वरताईआ। एसे फुलके नूं परोस के खाए विच थाल, हथ्थां तेरयां नाल पकवाईआ। जगत जुग तों वक्खरी करके चाल, भेव अभेदा आपणे अन्दर छुपाईआ। मेहरवान हो के दीन दयाल, दयानिध आपणी दया कमाईआ। सो वेला वक्त निहाल कौर ल्या संभाल, सोहणा आपणा वक्त जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण करनहारा संभाल, साहिब सतिगुर आपणा हुक्म वरताईआ।

❋

❋

२७ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ गुरमीत सिँघ दे गृह पिण्ड फराला ज़िला जलन्धर

अवतार पैग़म्बर गुर कहिण होई परेशानी, परेशानी विच जणाईआ। चार जुग दी कूक पुकारे कानी, कायनात विच दृढ़ाईआ। अक्खर तकण नाल ध्यानी, निगह नैण उठाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले कर मेहरवानी, मेहरवान महिबूब तेरी सरनाईआ। तूं आदि जुगादि जाण जाणी, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। बिना शब्द गुरु तों रिहा कोए ना बानी, बाण अणयाला तीर ना कोए लगाईआ। नव नौ चार आई हानी, हालत विगड़ी जगत लोकाईआ। दीन दुनी अन्तर निरन्तर होई बेईमानी, बेवा रूप सर्ब दरसाईआ। मस्तक नूर रिहा ना किसे पेशानी, पेशतर तेरा पड़दा ना कोए उठाईआ। दरोही दरोही सारे मन दी करन ग़ुलामी, शरअ ज़ंजीर ना कोए तुड़ाईआ। सदी चौधवीं सब दी होई बदनामी, बदी दा लेखा दे मुकाईआ। धुर संदेशा दे पैग़ामी, पैग़म्बरां तों परे कर पढ़ाईआ। तेरा इक्को कलमा होए कलामी, इक्को शब्द नाम शनवाईआ। कूड़ कुकर्म दी मेट निशानी, निशाना आपणा इक दरसाईआ। साडी अर्ज़ बेनन्ती मानीं, मानव मनुष मानुख दे समझाईआ। हुण पिछली कथा कहाणी काहदी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभ तक लै आपणा लेख, लेखक रहे दृढ़ाईआ। सन्मुख हो के कहे दस दशमेश, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। सवाधान कर के सेज सुहञ्जणी शेष, बाशक बल ना कोए वड्याईआ। साडी सब दी इक आदेस, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले सच धर्म दा दे संदेश, सँध्या सरघी वंड ना कोए वंडाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट कलेश, कर्म कांड दा पन्ध मुकाईआ। लेखा रहे ना मुसायक मुल्ला शेख़, पंडत पांधे ना कोए चतुराईआ। घट घट अन्दर नज़री आ नेत नेत, निज नेत्र कर रुशनाईआ। कूड़ कल्पना करदे खेत, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। लहिणा देणा पूरा कर विष्न ब्रह्मा शिव महेष, गणपति अक्ख खुल्हाईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी इक नरेश, नर नरैण तेरी सरनाईआ। जिस कारन गोबिन्द रखाए मुंड उत्ते केस, तन वजूद सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभू वेख आ नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। सब दा लेखा कर तस्दीक, शहादत शब्द धार भुगताईआ। तेरी चार जुग रखी उडीक, बिन नेत्र नैण अक्ख उठाईआ। कलयुग अन्तिम सांझी कर प्रीत, प्रीतम आपणा रंग रंगाईआ। दीन मज़्हब दा रहे ना कोए शरीक, लाशरीक तेरी सरनाईआ। इक्को कलमा दस्स हदीस, इक्को नाम सच पढ़ाईआ। त्रैगुण तों कर अतीत, त्रैभवण धनी आपणा पड़दा आप चुकाईआ। झगड़ा रहे ना मन्दिर मसीत, गुरदवार इक वखाईआ। जिथ्थे वसे साहिब अतीत, गृह मन्दिर कर

❋

❋

रुशनाईआ। झगड़ा रहे ना ऊच नीच, ज़ात पात ना कोए लड़ाईआ। ठाकर स्वामी होणा मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्सणा गीत, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। रंग रंगाउणा हस्त कीट, कीट कीटां दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार बेपरवाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण पुरख अकाल वेख लै नेड़े, नेरन नेरा ध्यान लगाईआ। दीन मज़्हब मेट दे झेड़े, झगड़ा दे गंवाईआ। भाग लगा के काया खेड़े, खिड़की अन्दरों देणी खुल्हाईआ। मेल मिलाउणा गुरु गुर चेरे, सुरती शब्द संग मिलाईआ। भगतां अन्दर बख्शणे चाउ घनेरे, हउमे रोग देणे गंवाईआ। पर्दा लाह के तेरे मेरे, परमात्म आत्म आत्म परमात्म विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सदके वारी घोल घुमाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण पुरख अकाले आ जा कोल, घर घर विच डेरा लाईआ। नाम शब्द सुणा ढोल, अनहद नाद मृदंग वजाईआ। अमृत रस चखा दे पाहुल, निझर झिरना इक झिराईआ। उलटा कर के नाभ कँवल, कँवला इक खुल्हाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सांझा दस्स के बोल, अनबोलत आपणा राग दृढ़ाईआ। जन भगतां अन्दर जाणा मौल, मौला हो के सोभा पाईआ। दे वड्याई उपर धौल, धरनी धरत धवल निउँ निउँ लागे पाईआ। लेखा पूरा करके इकरार कौल, वक्त सुहञ्जणा दे वड्याईआ। वेखीं सदी चौधवीं ना मारी सतिगुर रोल, अछल छलधारी आपणी कार भुगताईआ। सच दवारा एकँकारा इक्को देणा खोल्ह, ख़ालक ख़लक पड़दा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण जन भगतो प्रभ नूं देवो सद्दा, अन्तर आवाज़ लगाईआ। तुहाडे प्रेम अन्दर बध्धा, जुग जुग आवे चाँईं चाँईंआ। सम्बल सुहावे आपणी जगह, साढे तिन्न हथ्थ वड्याईआ। दर्शन देवे उपर शाह रगा, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। त्रैगुण बुझाए अग्नी अग्गा, अमृत मेघ बरसाईआ। गुरमुख हँस बणाए कग्गा, कागों हँस आप उडाईआ। सच दवार जन भगतां आए भज्जा, पूरब पन्ध मुकाईआ। बिना भगतां तों होर किसे ना लभ्भा, खोज्जयां हथ्थ ना कोए लगाईआ। प्रेम प्रीती प्यार दा दस्सो मज़ा, मज़ाक छुट्टे ख़लक ख़ुदाईआ। क्यों तुसीं चलदे विच उस दी रज़ा, जो राज़क रिज़क रहीम नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणी कार कमाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण भगत सुहेले करो जल्दी, अन्तर अन्तर अन्तष्करन ध्यान लगाईआ। चार कुण्ट अग्नी वेखो बलदी, बलि बावन धार दए गवाहीआ। हउमे हंगता सृष्टी दृष्टी जाए सल दी, तन वजूद पार कराईआ। किसे नूं समझ नहीं घड़ी पल दी, की करता हुक्म वरताईआ। जिस खेल खिलाउणी तीर्थ अट्ठ सट्ठ जल दी,

❋

❋

समुंद सागर दए उलटाईआ। उस दी खेल अछल अछल दी, वलछलधारी आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। जन भगत कहिण साडा साहिब साचा मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जिस ने कलयुग विच सतिजुग बदल दिती रीत, रीतीवान होया सहाईआ। जगत वासना विच्चों कर अतीत, त्रैगुण दा डेरा ढाहीआ। आत्म परमात्म ला प्रीत, घर घर बैठा सोभा पाईआ। शब्द शहादत कर तस्दीक, मोहर आपणा नाम वखाईआ। इक्को रंग रंगा के हस्त कीट, ऊचां नीचां पन्ध चुकाईआ। काया कर के ठांडी सीत, अग्नी तत गंवाईआ। मन कल्पणा कर के भय भीत, भाण्डा भरम दिता भनाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान सच प्यार दी बख्शिश कर बख्शीश, रहमत हक हक वरताईआ। धुर दा कलमा दस्स हदीस, हाज़र हज़ूर करी पढ़ाईआ। साडा साहिब मालक जगदीश, जगदीशर घर घर साचे डेरा लाईआ। जिस दा लेख बीस इकीस, इकीस इकीसा इक अख्वाईआ। एका छत्र झुलाए सीस, छत्रधारी नूर अलाहीआ। दो जहानां ल्ए जीत, हार विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। जन भगत कहिण प्रभ आया भगत दवार, गुरमुख गृह सोभा पाईआ। मेल मिलाया विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी सीस निवाईआ। तकण पैग़म्बर गुर अवतार, बिन नैणां नैण उठाईआ। भगतां मिल गया सांझा यार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दे बणे रहे ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सीस निवाईआ। सो साहिब सुल्तान नौजवान मर्द मर्दान कलि कल्की ल्ए अवतार, जोती जाता पुरख बिधाता आपणी कल प्रगटाईआ। सम्बल बैठा धाम न्यार, सचखण्ड बैठा निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। सो साहिब सुहेला इक अकेला पावे सार, महासार्थी आपणी कार कमाईआ। मित्र प्यारा बण के यार, यार याराना वेख वखाईआ। गुरमुख गुरसिख दे दीदार, गुरमीत गुरदेव दया कमाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु वेख लओ ख़ुशीआं नाल झाती मार, झाकी इक्को वार जणाईआ। जिस नूं बेअन्त बेअन्त बेअन्त कहि के आए पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। सो कलि कल्की ल्ए अवतार, अनक कलधारी आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरकार, सच सच सच आपणा हुक्म वरताईआ।

❋

❋