२८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ चरण कौर दे गृह पिण्ड फराला ज़िला जलन्धर
अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभ अबिनाशी अचुते, अलख अगम्म अगोचर तेरी बेपरवाहीआ। सच दवार तेरा प्रकाश वेख्या असुते, आदि अन्त कहिण कोए ना पाईआ। नाड़ी तत काया दिसे ना बुते, ख़ाकी ख़ाक ना वंड वंडाईआ। दिवस रैण मास बदले कोए ना रुते, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। जागरत रूप दिसे कोए ना सुत्ते, आलस निंद्रा ना कोए वड्याईआ। जनणी जणे कोए ना कुख्खे, जणेंदी बणे कोए ना माईआ। असीं सारे दुलारे तेरे सुते, पिता पूत तेरी वड्याईआ। कर बेनन्ती रहे पुछे, बिना सीस सीस जगदीश झुकाईआ। जुग चौकड़ी तेरे भेव रहे क्यों लुके, पर्दा सक्या ना कोए उठाईआ। दीन दुनी इक धार होई ना मुट्ठे, सगला संग ना कोए बणाईआ। क्यों लोकमात असीं जांदे रहे लुट्टे, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। क्यों दीन मज़्हब दे गाने बध्धे गुट्टे, जुग चौकड़ी साचा सगन मनाईआ। क्यों मनुसां अन्दर पाई फुट्टे, तेरा नाम कलमा करे जुदाईआ। क्यों ना निरगुण धार रूप जुटे, जोड़ी तेरे नाल वखाईआ। क्यों धरनी धरत धवल पाँधी हो के पन्ध ना मुके, मुकम्मल कार ना कोए कमाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी मेहरवान महिबूब क्यों ना तुट्ठे, मेहर नज़र इक उठाईआ। क्यों निरगुण सरगुण आपणा नाम जपाया बुल्ल्हां बुट्टे, रसना जेहवा नाल समझाईआ। क्यों भेव खुल्ल्हया ना तेरा कूटे, कुटीआ मन्दिर ना कोए रुशनाईआ। उठ वेख कलयुग अन्तिम मानव हुल्ले बूटे, पत्त टहिणी रहिण कोए ना पाईआ। सच प्रेम ल्ए कोए ना झूटे, शब्द हुलारा ना कोए रखाईआ। सब दे काया मूधे होए ठूठे, अमृत रस ना कोए भराईआ। कल्पणा विच होए झूठे, हंगता नाल रखाईआ। रस पाए ना कोए अनूठे, विख अन्दरों ना बाहर कढ्ढाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण तेरे धर्म दवार लग्गे साडे अंगूठे, अंगुष्त रहे वखाईआ। झगड़ा मेट काया पंज भूते, अनभव आपणा पड़दा लाहीआ। लेखा रहे ना इश्क माशूके, आशिक इक्को रंग रंगाईआ। साडी अन्तर अन्तर कूके, दरोही दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरे अग्गे मंग मंगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण तेरा वेख्या अजब टिकाणा, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। छप्पर छन्न ना कोए मकाना, दीआ बाती ना कोए रुशनाईआ। पवण पाणी ना कोए निशाना, अप तेज वाए वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई सूर्या चन्द दिसे निशाना, मण्डल मण्डप ना कोए रखाईआ। ना कोई सीआ ना कोई रामा, कान्हा बंसरी धुन ना कोए शनवाईआ। ना पैग़म्बर पढ़े कलामा, सजदा सीस ना कोए निवाईआ। ना कोए मन्त्र सतिनामा, सतिगुर शब्द ना कोए शनवाईआ। ना कोए फ़तिह डंक वज्जे महाना, जै जैकार ना कोए वखाईआ। ना कोए तन वजूद दिसे महिमाना, सरगुण मेल ना कोए
❋
❋
मिलाईआ। ना कोए राग नाद तराना, डौरु डंक ना कोए वजाईआ। ना कोई तीर्थ तट इश्नाना, जलधार ना कोए वहाईआ। ना कोई ज़िमीं ना कोए असमाना, तबक सबक ना कोए पढ़ाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तेरा इक्को नूर जोत जोत प्रधाना, एकँकार इक्को सोभा पाईआ। मेहरवान महिबूब कलयुग अन्तिम वेख मार ध्याना, निगह निगह विच्चों बदलाईआ। सच प्यार दा रहे ना कोए पैमाना, पैमाइश कर ख़लक ख़ुदाईआ। हाहाकार मन कल्पणा करे तमामा, तृष्ना तृखा ना कोए बुझाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी निरगुण धार पहनणा बाणा, बनवासी हो के आपणा हुक्म वरताईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण जाणी जाणा, जानणहार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सरूप सचखण्ड निवासी साहिब सतिगुर सच्चे सुल्ताना, सुत दुलारे परवरदिगारे सांझे यारे दर इक्को मंग मंगाईआ।
२८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ मुणशा सिँघ दे गृह पिण्ड फराला ज़िला जलन्धर
अवतार पैग़म्बर गुर वेखो आपणा अबिनाशी अचुता, सतिगुर शब्द रिहा सुणाईआ। जिस ने लोकमात तुहानूं बणाया लाडले पुत्ता, सुत दुलारे कहि के दिती वड्याईआ। आपणी सिफ्त दीआं दे के दो दो तुकां, नाम कल्मयां विच फसाईआ। चार जुग दे शास्त्रां दा दे के रुक्का, ग्रन्थां रूप वटाईआ। सिफ्त करवा के नाल मुखां, ढोले ल्ए पढ़ाईआ। तुहानूं जन्म दवा के मात दी कुख्खा, तन वजूद नाल सुहाईआ। आप बण के सब तों उच्चा, उच्च अगम्म आपणा नाम समझाईआ। दीन दुनी दी फेर के गली कूचा, गृह गृह दिता भवाईआ। इशारा दे के चार कूट दी कूटा, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण वंड वंडाईआ। अन्तिम वेखो सारे सब दा पैंडा मुका, बाकी नज़र कोए ना आईआ। दीन दुनी दी धार तुहाडा संसार होया रुक्खा, प्रेम प्रीत ना कोए निभाईआ। सब दा वक्त अन्त दा पुज्जा, पूजणयोग ना कोए वखाईआ। अन्तिम मेटे कल कलेश कलयुगा, कलि कल्की खेल खिलाईआ। नाम कलमे दा अग्गे लैण ना देवे भुग्गा, भोग सब दा देवे पाईआ। इक्को सतिगुर शब्द कर के उग्घा, उगण आथण डंक वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा वेखे उपर बसुधा, धरनी धरत धवल ध्यान लगाईआ।
❋
❋
२८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ चरणो दे गृह पिण्ड फराला ज़िला जलन्धर
अवतार पैग़म्बर गुर वेखो आपणा पारब्रह्म, सतिगुर शब्द शब्द शनवाईआ। जिस ने जुग चौकड़ी तुहाडा वन्डया कर्म, करनी दीनां मज़्हबां वाली जणाईआ। झगड़ा पा के माटी चर्म, चम्म दृष्टी विच हल्काईआ। शरअ दा पा के भरम, शरीअत विच भरमाईआ। मज़्हब दा दे के जरम, जन्म दिता बदलाईआ। हिस्सा वंडा के वरन, बरनां गंढ पवाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख विरले भगत सुहेले बख्श आपणे चरण, चरणोदक मुख चुआईआ। सच दवार बख्श के सरन, सरनगति इक वखाईआ। तुहानूं लोकमात सब नूं पाया पढ़न, मक्तब इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच हुक्म इक सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर वेखो पुरख अकाल आपणा बापू, सतिगुर शब्द डंक वजाईआ। जिस दे जुग चौकड़ी जपे जापू, सिफ्तां वाले ढोले गाईआ। ध्यान लगाया दिवस रातू, रैण सबाई खोज खुजाईआ। किसे नूं मदि प्याई किसे दे मुख लगाया तम्बाकू, तमां दी धार विच वखाईआ। किसे नूं छुरी फड़ाई किसे फड़ाया चाकू, चक्र विच सर्ब रखाईआ। किसे नूं सांत बख्श्या किसे नूं बणाया डाकू, धाड़े मज़्हबां वाले लगाईआ। ओह वेख अन्तिम सब दी डोरी काटू, कटाक्ष आपणा नाम रखाईआ। ओस दे साहमणे सन्मुख हो के केहड़ा बोलू केहड़ा करू टाकू, टाक करन वाला नज़र कोए ना आईआ। जिस ने ज़िमीं असमान भवाए वांग लाटू, दिवस रैण नज़र कोए ना आईआ। उस दा जुग चार कोई समझ ना सक्या जादू, भेव सक्या ना कोए खुल्हाईआ। कोटन कोटि तड़फा के मारे साधू, सूफ़ीआं खल्ल लुहाईआ। फिर वी तुसीं उस नूं कहिंदे माधव माधू, मधुर धुन शनवाईआ। जिस ने तुहानूं बणा के आगू, पंजां तत्तां नाल दिता लड़ाईआ। हुण सारे दस्सो की आपणी काढ काढू, नवीं धार समझाईआ। किस बिध सतिगुर साजणा साजू, सहिज दयो प्रगटाईआ। जिस प्रभू दा हथ्थ पैर नक्क कन्न नहीं कोई बाज़ू, बाजां वाल्या की आपणा खेल खिलाईआ। गोबिन्द कहे मेरा पिता पुरख अकाल इक्को आपणा हुक्म करेगा लागू, दूजा शस्त्र ना कोए उठाईआ। हुक्मे अन्दर सृष्ट सबाई दागू, दग़ा फ़रेब दा डेरा ढाहीआ। भगत सुहेला भगवन हो के आ जाऊ आवण जावण आपणी कार कमाईआ। सदी चौधवीं अन्त कन्त भगवन्त सब नूं तोले नाम कन्ढ्ढे तराजू, तक्कड़ इक्को हथ्थ उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दर रिवाजू, राह इक्को इक वखाईआ। दीन मज़्हब दा बदल समाजू, सच दवार इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका नाम धार वजाए रबाबू, सितार असुते सब दी दए हिलाईआ।
❋
❋
२८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ साधू सिँघ दे घर फगवाड़ा ज़िला कपूरथला
अवतार पैग़म्बर गुर वेखो आपणा पुरख अकाल अलाही नूर, सतिगुर शब्द हुक्म शनवाईआ। जिस दे हुक्म अन्दर पंज तत पहनया ज़रूर, लोकमात वेस वटाईआ। शब्द नाद वजाई तूर, तुरीआ तों परे कीती पढ़ाईआ। सच स्वामी दस्सया हजूर, हज़रतां दा मालक धुरदरगाहीआ। कल्मयां विच कीता मशहूर, सिफ्तां विच नाम सालाहीआ। चार जुग बण के उहदे मज़दूर, चाकर रूप सेव कमाईआ। सब नूं दस्सया सर्ब कला भरपूर, बेअन्त इक अख्वाईआ। ओस तुहाडे कोलों दीनां मज़्हबां दा पवाया फ़तूर, फ़तवा शरअ वाला रखाईआ। झगड़ा वेख्या ज़रूर, तन माटी ख़ाक लड़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रहिण नहीं दिता किसे दा ग़रूर, अवतार पैग़म्बर गुर वेखो अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गुर अवतार पैग़म्बर जिस नूं कहि के आए पारब्रह्म बेअन्त, बेपरवाह इक अख्वाईआ। जपदे आए मणीआं मंत, नाम सोहला जगत दृढ़ाईआ। आत्म धार मन्नया कन्त, परमात्म अगम्म अथाहीआ। मालक लख चुरासी जीव जंत, चारे खाणी रंग रंगाईआ। सो लेखा जाणे आदि अन्त, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। भेव ना जणाया बोध अगाध बुद्धी पंडत, अनभव अन्त कहिण कोए ना पाईआ। जो संदेशा दे के आए जंत, फ़रमाना इक अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अवतार पैग़म्बर गुर जिस नूं कहिंदे आए अल्ला, आलमीन बेपरवाहीआ। वसणहारा सचखण्ड सच महल्ला, दरगाह साची सोभा पाईआ। निरगुण धार इक इकल्ला, एकँकार इक अख्वाईआ। जो वसे महीअल जल थला, ब्रह्मण्ड खण्ड समाईआ। जिस दा निहचल धाम अटला, अलख अगोचर वड वड्याईआ। जिस ने तुहाडे हुक्मे अन्दर लोकमात घल्ला, संदेशा दे के धुरदरगाहीआ। दीन मज़्हब दा लाहया सल्ला, ज़ात पात वंड वंडाईआ। तुसां मनुशां उत्ते मनुषां कोलों कराया हल्ला, वैरी शरअ रूप जणाईआ। पुरख अकाल तुहाडा अछल अछला, वल छलधारी आपणी कार कमाईआ। आपणे नाम दा तुहानूं फड़ा के पल्ला, निरगुण निरगुण गंढ वखाईआ। कलयुग अन्त सारे तक्को कवण सिंघासण हरि जू मल्ला, कवण गृह सोभा पाईआ। कवण करनी कर के मात फला, फलीभूत सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गुर अवतार पैग़म्बर जिस नूं कहि के आए महिबूब, मेहरवान नूर अलाहीआ। वसे अर्श उरूज, आलीशान सोभा पाईआ। जिस दी मंज़ल हक मक्सूद, दरगाह साची वड वड्याईआ। महल्ल अटल ऊचो ऊच, सच सिंघासण सोभा पाईआ। जिस दा खेल चारे कूट, दहि दिशा हुक्म वरताईआ। सो पुरख
❋
❋
अकाला दीन दयाला तुहाडे कोलों झगड़ा पवाया काया कलबूत, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड वंडाईआ। प्यार रहिण नहीं दिता पंज भूत, हउमें हंगता नाल टकराईआ। तुहाडे नाम कलमे जगत विच देण सबूत, जो अल्ला वाहिगुरु राम ओम हरी ओम तत सति कहि के आए सुणाईआ। निगह मारो सब दा इक्को जेहा वजूद, पुरख अकाला सब दा इक्को माहीआ। जिधर वेखो ओधर मौजूद, ख़ाली नज़र कोए ना आईआ। क्यों तुसां दीन दुनी दी पाई दूज, दुतीआ भाउ जगत बणाईआ। आपणी मंज़ल दस्सो हक मकसूद, जिथ्थे मिले नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिछली चार जुग दी करनी करनी दा करता करे नेस्तोनाबूद, सतिगुर शब्द शब्द दी धार धार धार प्रगटाईआ।
२८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ६ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड फगवाड़ा ज़िला कपूरथला
जन भगत कहिण वेखो पुरख अकाल तुट्ठा, अवतार पैग़म्बर गुर अक्ख खुल्हाईआ। जिस दे नाम दी चार जुग लुटाई लुट्टा, वणज जगत नाल कराईआ। ओह खेल करे अबिनाशी अचुता, चेतन सब नूं रिहा कराईआ। तुहाडा झगड़ा मेटे जो पाया काया बुता, बुतख़ान्यां करे सफ़ाईआ। सतिजुग सच सुहाए रुता, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। गुरमुख गुरसिख गोद उठाए पुत्ता, आपणे अंग लगाईआ। तुहाडा सब दा पैंडा अन्तिम मुका, मुकम्मल दयां दृढ़ाईआ। तन वजूद रहे कोए ना जुस्सा, जिस्म ज़मीर बदलाईआ। अन्तिम करयो कोए ना ग़ुस्सा, दीन मज़्हब वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दर साचा खेल आप वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे वेखो भगत दवार सुहञ्जणा, अवतार पैग़म्बर गुर अक्ख खुल्हाईआ। जिथ्थे आए आदि निरँजणा, नर नरायण वडी वड्याईआ। दाता बण के दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। नेत्र नाम दा पा के अंजणा, कलयुग अंध अज्ञान गंवाईआ। सुरती शब्द दा बण के सज्जणा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। सच सरोवर कराए मजणा, दुरमति मैल धुआईआ। झगड़ा मेटे काया माटी बदना, दीन मज़्हब दा डेरा ढाहीआ। रंग रंगाए आहला अदना, ऊच नीच ना कोए वखाईआ। जिस ने भगतां पड़दा कज्जणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । जिस नूं तुसां किहा गोपाल मूर्त मधना, सूदन बेपरवाहीआ। सो इक्को जणाए पदना, दवार सच दृढ़ाईआ। जिस दा प्रकाश नूर अगम्मी दीपक जगणा, दो जहान करे रुशनाईआ। जिस दे हुक्म अन्दर जो घड़या सो भज्जणा, थिर रहिण कोए ना पाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर रहिण देवे ना कोए अलग्गणा, वक्खरी
❋
❋
वंड ना कोए वंडाईआ। सदी चौधवीं शब्द दमामा वज्जणा, नौबत हक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे वेखो भगत दवार मंगला, अवतार पैग़म्बर गुरु वेख वखाईआ। शरअ दा दिसे कोए ना संगला, कड़ी कड़ी ना कोए बंधाईआ। इक्को प्रेम प्रीती रंगणा, दूजा रंग ना कोए चढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को दात मंगणा, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। किरपा कर सूरे सरबंगणा, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। हरिजन तेरे लख चुरासी पार लँघणा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। कर्म कांड राय धर्म करे कोए ना वज़ना, लेखा चित्रगुप्त ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचदा मालक दया कमाईआ। जन भगत कहिण साडा साहिब सुहेला इक, एकँकार बेपरवाहीआ। जिस दी धार आत्म सिख, सृष्टी वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दा संदेशा सारे गए लिख, अक्खरां विच सारे कर शनवाईआ। सो भगत सुहेला भगतां करे हित, हितकारी हो के वेख वखाईआ। घर स्वामी बण के मित, मित्र प्यारा पड़दा लाहीआ। सदा साहिब वसे चित्त, मन चित ठगोरी रहे ना राईआ। जन भगतां पूरी करे इच्छ, इच्छया अन्तर भिच्छया झोली पाईआ। वसेरा करके काया विच, विचला पड़दा दए चुकाईआ। सब दा पूरा करे भविख, जो अवतार पैग़म्बर गुरु गए लिखाईआ। लहिणा देणा देवे जिस जिस, जिसत टांक वंड ना कोए वंडाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगत सुहेले शब्दी धार ल्ए खिच्च, मेहरवान मेहरवान मेहरवान आपणी गंढ पवाईआ। एथे ओथे दो जहानां बणके पित, पतिपरमेश्वर गोद टिकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर सदी चौधवीं सब दा लेखा करे चिक, ओहला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी करवट बदल के शब्दी धार जन भगतां हथ्थ रखाए पिट्ठ, पुश्त पनाह आपणी आप जणाईआ।