पहली पोह शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल दरबार विच
नारद कहे भगतो वेखो मैं आ गया गाउंदा, धुर दा राग अल्हाईआ। मेरे अन्दर वड़ के पुरख अकाल अलाउंदा, नादी धुन उपजाईआ। ख़ुशीआं नाल मेरी बोदी हिलाउंदा, दो जहान वखाईआ। सितार मेरे हथ्थ फड़ाउंदा, जो तूं ही तूं ही रही जणाईआ। मैं निउँ निउँ सीस झुकाउंदा, निव निव लागा पाईंआ। दर ठांडे वास्ता पाउंदा, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। चारों कुण्ट वेख वखाउंदा, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण अक्ख खुल्हाईआ। आपणे आप नूं नाले हस्सदा नाले रुवाउंदा, दोवें ताल
❋
❋
बणाईआ। फेर प्रभ दे वल्ल तकाउंदा, चोरी चोरी अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे भगतो वेखो मेरी सितार, सति सति जणाईआ। अगम्मी वाजां रही मार, सोयां रही उठाईआ। कूक करे पुकार, प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। लोआं पूरीआं पावे सार, ब्रह्मण्ड खण्ड ध्यान लगाईआ। करोड़ तेतीसा वेखी धार, विष्न ब्रह्मा शिव फोल फुलाईआ। फिर मैं निगह मारी सचखण्ड दरबार, नैण नैण विच्चों बदलाईआ। मेरी बोदी हिल्ली पंज वार, पंजा दिता लगाईआ। मैं झट कीती निमस्कार, निउँ निउँ सीस निवाईआ। फेर बिना हथ्थां तों मारी लकार, लाईन दिती बणाईआ। तूम्बी नूं मारी मार, किंग उलटी दिती कराईआ। नी कमलीए तक लै अमामा दा अमाम धुर दा परवरदिगार, सांझा यार नूर अलाहीआ। जिस दा खेल सदा जुग चार, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। किंग बोली नाल प्यार, प्रेम विच जणाईआ। नारद तक लै कलि कल्की अवतार, कल आपणी रिहा दरसाईआ। जिस ने लख चुरासी पाउणी सार, दो जहानां वेख वखाईआ। शब्द नाद सुणाए सच्ची धुन्कार, अनहद रागी राग अल्हाईआ। नारद कहे मैं तक्कया टेडी अक्ख नाल, वेख्या की खेल सच्ची सरकार, हरि करता की कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मैं धर्म दवार दा बण गवईआ, छत्ती रागां तों बाहर दिता जणाईआ। संदेशा दिता गुर अवतार पैग़म्बर वेखो आपणा सईआ, जो साहिब सुल्तान धुरदरगाहीआ। नाले तक लओ आपणे नाम दी नईया, जो नौका आए चलाईआ। आपणा लेखा कढ्ढ लओ वहीआ, हिसाब मंगे धुरदरगाहीआ। गोबिन्द दा पूरा हो गया ढईआ, ढौंका ला के ल्ए अंगड़ाईआ। जिस ने लेखा पूरा करना आदि शक्ति जगत भवानी मईआ, मेहरवान महिबूब आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग अन्दर सतिजुग बदल देणा रवईआ, रहिमत आपणा नाम कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। नारद कहे मैं गाउण लग्गा परम पुरख दी तुक, अन्तर अन्तर आवाज़ सुणाईआ। नाले पुट्ठी गर्दन कर के गया झुक, अबिनाशी करते सीस निवाईआ। फेर टेडा कर के मुख, अवतार पैग़म्बर गुरु तके चाँईं चाँईंआ। मैं ताड़ी मार के किहा ओ तुसीं जम्मे माता दी विच्चों कुख्ख, पंज तत्तां वाला रूप बणाईआ। शरीर उत्ते झलदे रहे दु:ख, कष्ट नाल मिलाईआ। आपणी सुहाउंदे रहे रुत, जगत नाल वड्याईआ। हुण तुहाडे कोल की कुछ, मैनूं दयो समझाईआ। किसे दाढ़ी मुना लई किसे कटा लई मुच्छ, की प्रभ ने तुहाडे उत्ते कला दिती वरताईआ। की कलमा नाम पढ़या जिस नाल आत्म मिल्या सुख, मानव ज़ाती रंग रंगाईआ। क्यों सारे हो गए चुप, संदेशा दयो सुणाईआ। नारद कहे मैं वेख्या तुहाडी सृष्टी अन्तर अंधेरा घुप, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ।
❋
❋
तुसीं जाणदे नहीं प्रभ ने जे तुहानूं कोटां विच्चों अणगिणतां विच्चों इक नूं बणा ल्या पुत्त, तुसीं क्यों अणगिणतां दी ज़िमेवारी आपणे उत्ते उठाईआ। सच दस्सो किस ने किस दा भार ल्या चुक्क, गोदी लै के प्रभ दे दर पहुंचाईआ। मैनूं वखावो फड़ लओ मेरा गुट्ट, मैं नाल जावां चाँईं चाँईंआ। जे सिख दी प्रीती सतिगुर नालों जावे टुट्ट, सिख गुरु दा नाता लोकमात रहे ना राईआ। सच दस्सो किस ने अमृत जाम पीता घुट, निझर रस चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा वेला आप जणाईआ। नारद कहे पैग़म्बरो मेरी सलाम, सजदा पुट्ठे हथ्थ कराईआ। केहड़ी तुहाडी कलाम, अलिफ़ ये दयो वखाईआ। की तुहाडा पैग़ाम, जो कायनात आए सुणाईआ। किस दे होए ग़ुलाम, चाकर रूप बदलाईआ। किस दा रखया ईमान, सीस कवण झुकाईआ। कवण मालक ख़ालक तुहाडा अमाम, अमलां तों रहित दयो वखाईआ। क्यों तुसां ख़ुद ख़ुदा दा नाम कीता बदनाम, बदीआं दा डेरा सके कोए ना ढाहीआ। ओह वेखो शब्द गुरु सब ते लाउण लग्गा इल्ज़ाम, बचया रहिण कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं होणी अंधेरी शाम, शमा जोत नूर ना कोए रुशनाईआ। झगड़ा मेट ना सक्या कोए तमाम, तमां विच सारे रहे कुरलाईआ। आपणा आपणा सारे दयो ब्यान, मेरी बोदी रही जणाईआ। मैं चार जुग प्रभ दा भगत निक्का जेहा अणजाण, फिर तुर के आपणा झट लँघाईआ। ना कोए नगर खेड़ा ना कोए मेरा ग्राम, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरदवार वंड ना कोए वंडाईआ। याद रखिओ नहीं ते छब्बी पोह नूं पंजां लिखारीआं ने ल्याउणा अशटांम, पुट्ठे पासे तुहाडे लिख के ब्यान, मोहर सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै देणी लगाईआ। एह फेर हुक्मनामा भेजणा सारे विच जहान, कोई दुनिया दा राष्ट्रपती बचया रहिण ना पाईआ। जिस प्रभू नूं सारयां कीता बदनाम, ओह बदी दा लेखा मंगे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। नारद कहे मेरे सतिगुरु गुरदेवा, देव देवा सरनाईआ। वेखो खेल प्रभू निहकेवा, निहचल धाम रिहा कराईआ। जिस दी सिफ्त कोई कर सके ना जेहवा, रसना ना कोए वड्याईआ। ओह साहिब अलख अभेवा, अगम्म अगोचर आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दी करदे रहे मातलोक विच सेवा, सिफ्ती सिफ्त नाम वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मेरी बोदी वेखो हिलदी, हिल हिल रही वखाईआ। एह खेल अलाही इल्लल दी, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। एह कहिंदी जिथ्थे आत्मा परमात्मा मिलदी, उस दा भेव आया ना कोए खुल्हाईआ। हुण खेल नहीं कोई ढिल दी, धुर दा हुक्म वरते थांओं थाँईंआ। मर्ज़ी चलणी नहीं किसे दे मन दी, दिल दी दलील ना कोए बणाईआ। खेल वरतणी श्री भगवन दी, ना कोए
❋
❋
मेटे मेट मिटाईआ। जोत प्रकाश होणी उस गोबिन्द चन्न दी, जिस नूं सूर्या चन्द सीस निवाईआ। आवाज़ चार कुण्ट आउणी धन्न धन्न दी, धन्न धन्न प्रभू तेरी वड्याईआ। जिस ने चुग़ली रहिण नहीं देणी कन्न दी, अन्तर निरन्तर करनी सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक प्रगटाईआ। नारद कहे जन भगतो मैं आया भज्जा, भजन बन्दगी प्रभ दे कोल रखाईआ। मैं अग्गे करां हथ्थ सज्जा, सज्जणो दयां वखाईआ। सब दे सिर ते कूकदी कज़ा, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। सदी चौधवीं सब ने चक्खणा मज़ा, जो मज़ाक करे ख़लक ख़ुदाईआ। तुसां रहिणा इक प्रभू दी विच रज़ा, राज़क रिज़क रहीम जो अख्वाईआ। जिस दे नाम दी वज्जणी गदा, गदागर करे लोकाईआ। कबीर कहे मैं ते देवण आया सद्दा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जेहड़ा भगत प्रभ दे प्यार विच बध्धा, उहदा लेखा बधक वांग दए मुकाईआ। नारद कहे बधक ने छब्बी पोह नूं सिर नन्गा कर के आउणा अद्धा, उपर पड़दा ना कोए रखाईआ। नारद कहे जम्मू वाल्यो मेरा उस दे हथ्थ विच फड़ा देणा ख़ाली डब्बा, रात दा साढे नौ दा वक्त समझाईआ। गल पाटा होवे झग्गा, तन पोशाक ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मैं देवण आया होका, हुक्म प्रभ दा इक सुणाईआ। जिस दा भाणा वरतणा चौदां लोका, चौदां तबक ना कोए टिकाईआ। पुरीआं लोआं सुणना उस दा नाम सलोका, विष्न ब्रह्मा शिव गाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं समझणा ग़नीमत मौका, वेला वक्त नाल समझाईआ। जन भगतो तुसां आउणा नाल शौंका, सोहणा रंग वखाईआ। जिस ने छड्डया पटना पौंटा, ओह तुहानूं मिले तुहाडा माहीआ। उस दा पूरा हो गया ढईए वाला ढौंका, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। जन भगतों तुहाडा फड़ के सज्जे हथ्थ नाल पौंचा, दस्त दस्त ल्ए उठाईआ। ज़िंदगी विच जीवण विच किसे नूं भरन ना देवे हौका, हउमे रोग गंवाईआ। वक्त सुहञ्जणा होणा छब्बी पोह दा, सम्मत छे नाल वड्याईआ। जन भगतो अग्गे प्रभ दा प्यार होणा दो दो दा, आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को रंग दए बणाईआ। प्रकाश करना जोती धार अगम्मी लो दा, लोयण दए खुल्हाईआ। नाता तोड़ना झूठे मोह दा, मुहब्बत आपणे नाल बणाईआ। तुसां खेल करना रात दे बारां वजे इक दूजे कोलों खोह खोह दा, रौला देणा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। नारद कहे मेरी किंग पावे रौला, कूक कूक सुणाईआ। पैग़म्बरो तक्को मौला, मेहरवान अलाहीआ। पड़दा रहे ना ओहला, भेव अभेद खुल्हाईआ। पूरा करो कौला, इकरार रिहा जणाईआ। अर्शां दा मालक आ गया फ़र्शां उत्ते धौला, धरनी बैठी सीस निवाईआ। सब नूं गाउणा पैणा इक्को ढोला, ढोल माही रिहा दृढ़ाईआ।
❋
❋
सांझा करना बोला, अनबोलत हुक्म वरताईआ। वेख्यो परवरदिगार सांझा यार दो जहाना बण के तोला, सच तराज़ू हथ्थ उठाईआ। नारद कहिंदा मैं हैरान हो गया बौहड़ी दरोही उस ने इक सतिगुर शब्द गुरु सब दा बणा देणा विचोला, विचला लेखा देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि दाता धुरदरगाहीआ। नारद कहे ओह दो जहानो मेरी अलख, अलख अगोचर दा नाअरा दयां लगाईआ। उठो वेखो सवाधान हो जाओ परम पुरख तक्को प्रतख, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जल्वागर नूर अलाहीआ। जो आदि अन्त दा सच, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। जिस ने सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सब दी रखणी पत, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। ओह सब दी जाणे मित गत, गहर गम्भीर आपणा हुक्म वरताईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप जिस दे हुक्म नाल उबलणी रत्त, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। ओह लेखा सब तों मंगे झट, शब्द संदेसा इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे प्रभू मैं आ गया मातलोक विच्चों, फिर के चाँईं चाँईंआ। वेख लै की हालत होणी अवतार पैग़म्बरां गुरुआं पिच्छों, दीन दुनी सति ना कोए समाईआ। किसे नूं लम्भया नहीं पथ्थरां ते विच्चों इट्टों, जल वरोल्यां हथ्थ किछ ना आईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तूं केहड़ी दिशा टिकों, आपणा पड़दा दे चुकाईआ। तेरे उतों कुरबान होया कोए ना विटों, ख़ादम हो के सीस ना कोए निवाईआ। नारद कहे तेरा सुत दुलारा दिसया नहीं जेहड़ा उपज्या तेरे खिट्टों, मात गर्भ ना आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। नारद कहे प्रभू मैं दिवस रैण रिहा फिरदा, घर घर अलख जगाईआ। मैं आसा रखदा रिहा चिरदा, ख़ाहिश तेरे अग्गे टिकाईआ। बौहड़ी मैनूं साफ़ दिसया नहीं कोई हिरदा, जिस हिरदे विच तेरा नूर नज़री आईआ। कोई प्यारा नहीं वेख्या सच्चे पिर दा, जो प्रीतम आपणे रंग रंगाईआ। मैं किसे दे नेत्र विच्चों हन्झू नहीं वेख्या किरदा, जो बिरहों विच आपणा आप तेरी भेंट चढ़ाईआ। पिच्छे बथेरा जुगां दा गेड़ वेख्या गिढ़दा, सतिजुग त्रेता द्वापर गए फेरीआं पाईआ। मैं चाहुंदा लेखा वेखां किवें कलयुग हिसाब निबड़दा, सदी चौधवीं नाल मिलाईआ। किस तरह अवतार पैग़म्बर गुरु आपणयां दीनां मज़्हबां तों विछड़दा, विछोड़े विच सारे देण दुहाईआ। फेर पता लगणा गोबिन्द प्यारे मित्र दा, जिस पिच्छे सथ्थर यार गया हंढाईआ। ओह यार याराने विच्चों नितर दा, लम्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। नारद कहे जन भगतो हुण खेल होणा चोटी सिख़र दा, मंज़ल आख़र देणी वखाईआ। याद रखयो छब्बी पोह नूं त्यार रखणा उहो सोटा किक्कर दा, सत्त रंगे नाल कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म
❋
❋
इक सुणाईआ। नारद कहे प्रभुू मैं तकी तेरी खेल अपारी, अपरम्पर दयां जणाईआ। सृष्टी वेखी सारी, तेरी सार किसे ना पाईआ। तके पैग़म्बर गुर अवतारी, निरँकार निराकार तेरा खेल अगम्म अथाहीआ। चार जुग दी तकी सिक्दारी, हुक्म तेरा धुरदरगाहीआ। कलयुग अन्तिम तेरी आई वारी सच दस्स की आपणी कार कमाईआ। की तूं वी किसे दीन मज़्हब नाल लाउणी यारी, हिस्सया वंड वंडाईआ। सच दस्स तूं तरकश तीर कमान फड़ना कि खण्डा खड़ग कटारी, मानव बण के मानवां नाल आपणी करें लड़ाईआ। जे तूं पुरख अकाला दीन दयाला सब दा सांझा परवरदिगार यारी, याराना इक्को इक बणाईआ। मेरी तेरे चरण कँवल कँवल चरण निमस्कारी, निउँ निउँ लागां पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वाहवा तेरी वज्जदी रहे वधाईआ। नारद कहे प्रभू ना कोई मेरा पिता ते ना कोई मेरी अम्मी, अंमढ़ी नज़र कोए ना आईआ। ना कोई तूं मेरे वास्ते सृष्टी विच कन्या कोई जम्मी, जेहड़ी मैनूं ल्ए प्रनाईआ। ना कोई मेरा सज्जण मीत बणाया तनी, जो सगला संग रखाईआ। ना किसे दी आवाज़ सुणी कन्नी, रसना जेहवा ना कोए चतुराईआ। चार जुग किसे दा कुझ वध्या किसे दा कुझ वध्या ते मेरी बोदी हो गई लम्मी, लम्मी पै के रही जणाईआ। प्रभू जे किरपा करें ते भगतां दा बेड़ा बन्न्हीं, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह धुर दा धनी, धनाढ इक अख्वाईआ। वेखीं आपणयां नूं गुर अवतार पैग़म्बरां दे आखे वी कदे ना डंनी, मेहर निगह कर के सारे पार कराईआ। मैं कुझ नहीं मंगदा मैनूं जुग बीत गए मैं रोटी बन्न्ही कदे नहीं कन्ही, भुक्खा रह के झट लँघाईआ। मैं चाहुंदा जेहड़ी तूं धार चलाउणी नवीं, नौ खण्ड पृथ्मी देणी वरताईआ। जे तूं पुरख अकाल हैं दीन दयाल हैं परवरदिगार हैं सांझा यार हैं ते भगतां दे अन्दर सवीं, सुख आसण तेरे कम्म किसे ना आईआ। सदा इहनां दे विच रहिवीं, जो तेरे दर ते बैठे सीस निवाईआ। इहनां दे मन्दिर विच बहिवीं, साढे तिन्न हथ्थ डेरा लाईआ। जेहड़ी चार जुग तैनूं प्रीत नहीं लभ्भी इन्हां कोलों लवीं, जेहड़े मात पिता भैण भ्रा छड के तेरी ओट तकाईआ। फेर ख़ुशीआं नाल इहनां नूं आपणा नाम भण्डारा देवीं, रातीं सुत्तयां दी झोली देणी भराईआ। नारद कहे प्रभू मैं किंग वजावां ते मेरे मालक तूं आपणयां भगतां दा ढोला गवीं, तूं मेरा मैं तेरा इहो राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। नारद कहे प्रभू मेरी बोदी बड़ी वडी, वड्डया तेरी की वड्याईआ। वेख मैं चार जुग ओ प्रभू तेरे पिच्छे सारी दुनिया छड्डी, नन्गीं पैरीं फिरां चाँईं चाँईंआ। कदे चढ़या नहीं किसे रेल गड्डी, पाँधी हो के भज्जां वाहो दाहीआ। मैं सारी सृष्टी वेखी तेरे नाल प्रीत नहीं किसे दी लग्गी, सारे अवतार पैग़म्बर गुरुआं नूं बैठे सीस निवाईआ। जां मैं भगत दवारे गया उथे वेख्या
❋
❋
भगतां दी तेरे नाल लग्गी, लग मात्रा दा डेरा गए ढाहीआ। ओह हँस तेरे बण गए कग्गी, काग हँस रूप बदलाईआ। मैं खलोता दोवें हथ्थ बद्धी, तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। ओ तूं नूर अलाही रब्बी, मेहरवान इक अख्वाईआ। ओ शाह पातशाह शहिनशाह तूं सारयां दा तबी, गुरमुखां दी तबीअत अन्दरों दे बदलाईआ। किसे दे अन्तर अग्ग रहे ना लग्गी, अमृत मेघ नाल बुझाईआ। जन भगतो वेख्यो कदे कोए खायो ना मच्छी डड्डी, अग्गे मिले सज़ाईआ। तुहाडे माँ प्यो ने किसे संभालणा नहीं पा के विच डब्बी, राय धर्म बैठा मुच्छां नूं वट्ट चढ़ाईआ। वेखो चित्रगुप्त बैठा लेखा कढ्ढी, काल उठ उठ वेखे थांउँ थाँईंआ। याद कर लओ किसे अवतार पैग़म्बर गुर दी कदे नहीं रही गद्दी, बिना पुरख अकाल तों दूजा रहिण कोए ना पाईआ। गुरसिखो जन भगतो इक दूजे नाल करयो कदे ना बदी, बदला लैण दी इच्छया देणी गंवाईआ। हुण अख़ीर आ गया चौधवीं सदी, सदमे विच सारे मारन धाईआ। पुरख अकाल दा मेला हुन्दा कदी कदी, कदीम दे विछड़यां नाता ल्या जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे नरायण, तेरी बेपरवाहीआ। मैं बेनन्ती आया कहिण, कहि के दयां सुणाईआ। मैं चार जुग तक्कया ना कोई भाई ना कोई भैण, धर्म सारे गए गंवाईआ। ना कोई साक ते ना कोई सज्जण सैण, सगला संग ना कोए बणाईआ। मेरे पुरख अकाल साधां सन्तां नूं खा गई माया डैण, बचया रहिण कोए ना पाईआ। सारे वहि गए कूड़ दे वहिण, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जिधर तक्कया स्त्री पुरुष दी निगह बदल गई नैण, शर्म हया दिती गंवाईआ। मज़्हब तक्कया छुरी बण गई कसैण, इन्सानां उत्ते आपणा वार चलाईआ। प्रभू फेर मैं तक्कया बटवारे ने जेहड़ी बाल्मीक वाली लिखी रमाइण, रामा रंग बदलाईआ। उहदे विच्चों ढाई सतरां छड गया जिस वेले दर्शन कीता साख्यात नैण, अक्ख गई शरमाईआ। कलम लिख ना सकी ते ज़बान सकी ना कुछ कहिण, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। नारद कहे मैं बाल्मीक दे हो गया ओहले, आपणा खेल खिलाईआ। पिच्छों हौली जेही बोल बोले, सहिज नाल सुणाईआ। रिषी जी राम दा राम की सुणावे ढोले, मैनूं दयो सुणाईआ। उस मारया हथ्थ उस दे सज्जे डौले, बाहों फड़ के दिता हिलाईआ। बाल्मीक किहा ओए नारदा, जिस वेले ओह आप आया उपर धौले, धर्म दी धार वेख वखाईआ। उस ने चार जुग दे सारे मेट देणे रौले, रौणक आत्मा परमात्मा दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे बालमीक हथ्थ धर ल्या उत्ते ठोडी, सोचां विच ध्यान लगाईआ। मैं हो गया भार गोडी, घुटने दिते टिकाईआ। फेर हथ्थ रख के उत्ते
❋
❋
मोढीं, रिषी दिता हिलाईआ। फेर बण के जोगी, नाअरा दिता लगाईआ। ओह मेरा मालक रसीआ भोगी, जो धुर दा पिता माईआ। बाल्मीक ने मेरे तों अग्गे कीती सोझी, दो हथ्थां ताड़ी दिती वजाईआ। नारदा ओह तक लै मेरा राम मौजी, जो मजलस भगतां नाल बणाईआ। जिस ने कलयुग अन्तिम सब दा बणना खोजी, जुग जन्म दे विछड़े लैणे मिलाईआ। नारद कहे मेरी होर वध गई बोदी, लम्मी हो के हिल्ली चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे बाल्मीक जो छडीआं ढाई सतरां, अज्ज तक ना कोई समझाईआ। रमाइण दा सब ने फोलया पत्रा पत्रा, पत्रका प्रभ दी ना किसे प्रगटाईआ। क्यों उस दे विच्चों अवतार पैग़म्बर गुरुआं नूं ख़तरा, जिस ख़ातर सारे दिते छुडाईआ। उस दा लेखा लिखणा धार सत्तरां बहत्तरां, नाड़ी नाड़ी डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे जिस वेले ढाई सतरां गुरमुख लिखण, छब्बी पोह ख़ुशी मनाईआ। सतिजुग साची सिख्या आवे सिक्खण, आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग कुकर्म आवे पिटण, रो रो मारे धाईआ। सतिगुर शब्द सब नूं आवे जित्तण, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जन भगत प्रभू दे प्यार विच आवण विकण, दूसर हट्ट ना कोए वखाईआ। सब दी पूरी होवे इच्छन, निरइच्छत होवे आप सहाईआ। जो गोबिन्द दा बणया सिक्खण, सो प्रभ दा भगत लोकमात अख्वाईआ। सतिगुर मेला नित नवितन, होवे ना कदे जुदाईआ। भगत भगवान दी आसा उत्ते टिकण, भरवासा आपणा देवे बंधाईआ। इस सृष्टी नूं समझण मिथण, कूड़ी दुनिया कम्म किसे ना आईआ। इक्को सिमरना प्रभू चितण, चित वित ठगौरी रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे जन भगतो मैं पुराणा बुढ्ढा बाबा, चार जुग किसे दी बेबे हथ्थ कोए ना आईआ। मैं फिरया मक्का काअबा, हुजरयां खोज खुजाईआ। तक्कया पुन्न सवाबा, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। वड़ गया काया विच महिराबा, आपणा बल धराईआ। जिधर वेख्या त्रैगुण लग्गी आगा, सांतक सति ना कोए कराईआ। जीव होए कागा, काग वांग कुरलाईआ। मैं सुणया दीन दुनी दा रागा, माया ममता ढोले गाईआ। हुण मैं आ गया विच पंजाबा, पंजाबीओ तुहानूं दयां जणाईआ। जिस वेले गोबिन्द ने नौ वार उडाया सी बाज़ा, दसवीं वारी उडा के बाज़ां वाला आपणा नाम रखाईआ। फेर तक्कया सी वल्ल माझा, हथ्थ दोवें उपर उठाईआ। शब्द सुणया पुरख समराथा, बिन कन्नां आवाज़ अलाहीआ। तेरा मेरा होवे साथा, जोत शब्द रंग वखाईआ। सम्बल दोहां दा होणा वासा, वास्तक दिता दृढ़ाईआ। गोबिन्द किसे नूं हथ्थ नहीं आउणा पृथ्मी ते आकाशा, सारी सृष्टी भज्जे वाहो दाहीआ।
❋
❋
तेरीआं मेरे हथ्थ होणीआं रासां, तूं सारी सृष्टी मेरे हुक्म नाल लैणी भवाईआ। मैं तेरा शाहो शाबाशा, तूं शहिनशाह दो जहान अख्वाईआ। गोबिन्द ख़ुशी विच कीता हासा, अक्ख माझे वल्ल उठाईआ। जां वेख्या चार कुण्ट इक जोत प्रकाशा, दो जहान करे रुशनाईआ। गोबिन्द किहा प्रभू मेरा मन्न लै इक आखा, बेनन्ती विच आपणा सीस झुकाईआ। जेहड़ी सिक्खी बणाई विच विसाखा, वसाह के तेरी झोली देणी पाईआ। फेर तूं बणना कमलापाता, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। मेरा इक्को तूं ही पिता ते तूं ही माता, दूजा नज़र कोए ना आईआ। इक्को तेरा अमृत बाटा, चार जुग निखुट कदे ना जाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त मेटणी वाटा, तूं मेरा संग निभाईआ। एह दोहां दीआं अन्दर अन्दर दीआं बातां, लिखण वाला लिखारी लिख कोई ना पाईआ। जन भगतो ओह दिवस इहो सी पहली पोह ते पहली राता, लिखारीउ लिखणा चाँईं चाँईंआ। प्रभू दे दर उत्ते ना कोई ज़ात ना कोई पाता, ऊच नीच ना कोए वखाईआ। जिथ्थे आत्मा परमात्मा दी होवे गाथा, उथे अवर ना कोए पढ़ाईआ। छब्बी पोह नूं पुरख अकाल ने सब दे मस्तक तिलक लगाउणा माथा, आपणी हथ्थीं सेव कमाईआ। इक सूरबीर वेखणा जेहड़ा योद्धा होवे राठा, आपणा आप सतिगुर भेंट कराईआ। अग्गे फेर चलाउणा साका, हुक्म वरते धुरदरगाहीआ। हुण गोबिन्द प्रभू दा ओह रिहा नहीं काका, बलधारी सतिगुर शब्द अख्वाईआ। जिस ने सदी चौधवीं दा सारा वेखणा वाका, वाक्फकार होणा ख़लक ख़ुदाईआ। जन भगतो सहिज नाल तुहाडे अन्दरों खोल्ह के ताका, बजर कपाटी दा पड़दा देणा लाहीआ। जिथ्थे अमृत सरोवर मारे ठाठां, लहर लहर विच्चों देणी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहिंदा प्रभू मेरा सज्जा हथ्थ बध्धा, खब्बा कन्न उत्ते रखाईआ। मैं चाहुंदा तेरयां भगतां दा कोई नाँ कदे सद्दे ना अधा, पूरा ख़ुशीआं नाल गाईआ। धर्म दा निशाना हर हिरदे होवे गड्डा, गाईड गाॅड इक तूं ही नज़री आईआ। बिना तेरी किरपा तों कोई समझ ना सके वज़्हा, वजूहात आपणा देणा दृढ़ाईआ। दीन मज़्हब दी जन भगत रखे कोए ना हद्दा, हदूद इक्को वेखणी जिथ्थे वसे बेपरवाहीआ। नारद कहे पंजां लिखारीआं छब्बी पोह नूं कोल रखणी गदा, सज्जे पट्ट नाल छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। नारद कहे प्रभू मेरा इक हाढ़ा, हाए हाए हाए कर सुणाईआ। मैं चाहुंदा जावां विच पहाड़ा, पहाड़ीआं विच रह के आपणा झट लँघाईआ। मैं चाहुंदा मैं दीन दुनी वेखां अखाड़ा, मज़्हब मज़्हब नाल टकराईआ। प्रभू मेरा जी करदा तूं घर घर अग्ग ला दे बहत्तर नाड़ा, सांतक सति ना कोए कराईआ। मेरे सहिब जे करें किरपा भगतां नूं रंग चाढ़्ह दे गाढ़ा, रंगण इक रंगाईआ। मेरा मैनूं कहिंदा भगतां दे घर दा मंग वाड़ा, गृह गृह
❋
❋
आपणा फेरा पाईआ। नाले दस्सां नाले हस्सां पुरख अकाल इक्को अगम्मी लाड़ा, जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी लख चुरासी ल्ए प्रनाईआ। मेरा जी करदा किते इक वार मैनूं चाढ़्ह दे खारा, मौली तन्द बंधाईआ। सूहे दुपट्टे नाल मेरा होवे विहारा, जोड़ी वेखां चाँईं चाँईंआ। पर मैनूं कुलखणी देईं ना कुपत्ती नारा, जेहड़ी दिवस रैण करे लड़ाईआ। पर उस वेले व्याह कराउणा जदों चौधवीं सदी दा होवे अन्त कनारा, मुहम्मद बैठे मुख छुपाईआ। ईसा देवे ना कोए इशारा, मूसा नैण ना कोए उठाईआ। फेर मैं बणां कन्त भतारा, सोहणा रूप वखाईआ। पुरख अकाल किहा नारदा एह केहड़ीआं विचारां, विचर के फेर दे सुणाईआ। नारद झट बदल गया कहिंदा नहीं प्रभू नार नालों तेरे नाल बहारां, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। जे विछड़ें रोवां ज़ारो ज़ारा, विछोड़ा झल ना सकां राईआ। मैं कलयुग विच्चों हो के आया मैं धर्म राए दे दवारे वेखीआं ब्याहयां होयां दीआं कतारां, नर्कां वल्ल भज्जण चाँईं चाँईंआ। बड़ीआं बड़ीआं जोबनवन्तीआं वेखीआं मुटयारां, सूरबीर मुच्छां नूं जो वट चढ़ाईआ। हाए मेरे रब्बा खांदे वेखे मारां, जमदूत देण सज़ाईआ। चुरासी भोगदे वारो वारा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी आपणा डेरा लाईआ। मेरे दीन दयाल जिन्हां दीआं अन्दरों तेरे नाल वज्ज गईआं सितारां, ओ सति दे मालक सति तेरे विच रखाईआ। तूं उन्हां दा इक्को सिाहब ते इक्को सतिगुर इक्को पतिपरमेश्वर ते इक्को कन्त भतारा, साहिब स्वामी इक अख्वाईआ। नारद कहे प्रभू मैं मुड़ के बेनन्ती नहीं करदा दुबारा, चार जुग कदे आस ना कोए रखाईआ। क्यों हुण वी मैनूं थोड़ा जेहा इशारा दिता सी गंगा जमना सुरस्ती टेडी अक्ख नाल कर के इशारा, सैनत मातलोक वाली लगाईआ। फेर मैनूं रावी ने ज़ोर नाल किहा ओह नारदा, आह वेख ओह अर्जन जिस सतिगुर नूं तत्ती लोह दा सहारा, मेरे विच बैठा डेरा लाईआ। भज्जा जा उस प्रभू दे दवारा, जिथ्थे द्वारका वासी बैठे सीस झुकाईआ। ना सख़ीआँ रहीआं ना रिहा मंगलाचारा, गोपीआं रास ना कोए रचाईआ। जदों तक्को भगत भगवान दा वसदा रहे दवारा, आदि जुगादि जुग चौकड़ी प्रभ ने आपणी रीत चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। नारद कहे जन भगतो सारे वेखो आपणा आपणा जुस्सा, जिस्म ज़मीर ध्यान लगाईआ। सिख दा ते सतिगुरु दा काहदा ग़ुस्सा, जिस दे ग़ुस्से विच्चों प्रेम नज़री आईआ। जिस वेले इक वार कहि देवे आ मेरे लाडले पुत्ता, पिता हो के गोद टिकाईआ। ओ गुरसिखो समझ लओ मैं सचखण्ड दवार पुज्जा, जिथ्थे बैठा धुरदरगाहीआ। लिखारीओ लिख दयो गुरसिख मात गर्भ विच कदे ना होवे उलटा रुक्खा, नौ महीने अठारां दिन अग्नी ना कोए तपाईआ। याद करयो कदे कोए ना खायो कुट्ठा, शब्द सतिगुर दी रीत चली आईआ। नारद कहे प्रेमीओ प्यारयो गुरसिखो वेखो मुफ्त दी हथ्थ
❋
❋
आई लुट्टा, लुटेरयो लुट्ट लओ चाँईं चाँईंआ। तुहानूं कोई लोड़ नहीं नाम जपण दी बुल्ल्हां बुट्टां, तुहाडे अन्दर वड़ के तुहाडा मिले धुर दा माहीआ। आत्म परमात्म दा करे जुट्टा, जोड़ी आपणे नाल बणाईआ। लुक्या रहिण नहीं देणा किसे गुट्ठा, राती सुत्तयां लैणा जगाईआ। सारयां नूं कर देणा इक मुट्ठा, ज़ात पात दा डेरा ढाहीआ। क्यों पुरख अकाला दीन दयाला मेहरवान हो के तुट्ठा, बख्शिश आपणा नाम वरताईआ। हुण रहिणा नहीं कोए लुका, ओहले सारे देणे चुकाईआ। नारद कहे मैं बड़ा ख़ुश होया ते पढ़ ल्या करांगा दो तुका, ते बहि के आपणा झट लँघाईआ। ना धोणा पए मुखा, ना पाणीआं विच आपणा तन ठराईआ। प्रभू दा प्यार सदा सुक्का, सुख सागर रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला मेले सहिज सुभाईआ। नारद कहे मेरी बोदी मेरे नाल लड़दी, ताअने रही सुणाईआ। कहिंदी वे नारदा तूं कोई गल्ल दस्स चोटी जड़ दी, चेतन नाल मिलाईआ। जा मैं नहीं अक्खरां वाले अक्खर पढ़दी, जो अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। मैं नहीं भिखारन बणना दर दर दी, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठां विच भज्जां चाँई चाँईंआ। मैं होवां वणजारन इक्को हरि दी, जो हर हिरदे रिहा समाईआ। मैं नहीं किसे कोलों डरदी, भय सीस ना कोए रखाईआ। मैं उस प्रभू दे चरणी पड़दी, जो पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जल्वागर नूर अलाहीआ। मैं खेल वेखणी भगतां दे घर घर दी, गृह गृह फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा प्रेम वखाईआ। पुरख अकाल कहे इधर आ ब्राह्मणा, की ब्रह्मा रिहा सुणाईआ। शंकर नूं हो साहमणा, अक्ख अक्ख नाल मिलाईआ। विष्नूं दी तक कामना, की आपणी रिहा प्रगटाईआ। नारद कहे प्रभू मैं ते इक्को शब्द गुरु नूं समझदा जामना, बाकी ओसे दे सेवादार चाकरी रहे कमाईआ। मैं ते इक्को तेरा दर पावणा, जिथ्थे पवण पाणी दी लोड़ रहे ना राईआ। मेरी मनसा इहो कामना, इच्छया तेरे विच टिकाईआ। मैं की दस्सां मेरे भगवानना, भगवन तेरा खेल बेपरवाहीआ। मैं चाहुंदा तूं मातलोक भगतां गृह वसा आपणे गामना, मन्दिर इक जणाईआ। झूठी किसे दी रहे ना तामना, तृखा देणी गंवाईआ। तेरी चरण धूढ़ सब नूं मिले नहावणा, अठसठ दा पन्ध मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला मिले गावणा, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। मैं तेरे दर ते सीस निवावणा, निउँ निउँ लागां पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा सहारा इक तकावणा, ओट अकाल इक रखाईआ।
❋
❋
४ पोह शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं
सतिगुर शब्द सदा मेहरवान, मेहरवान अखवांयदा। जन भगतां देवे दान, जुग जुग झोली मात भरांयदा। सदा सुहेला होए मेहरवान, मेहरवान आप मिलांयदा। जगत जहान वेखे मार ध्यान, गुप्त ज़ाहर फोल फुलांयदा। महिन्दर सिँघ दे सट्ट लग्गणी सी उत्ते कान, तेरां मील दा पथ्थर राह तकांयदा। होणा सी परेशान, परेशानी विच कुरलांयदा। बाल मरना सी इक अंजाण, उमर पंज साल सत्त महीने सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगांयदा। सतिगुर शब्द कीती मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। बण धुर दा बानी, मार्ग आपणा इक जणाईआ। हथ्थ रथ पेशानी, मस्तक रेख उलटाईआ। बख्श दिती जवानी, जोबन रंग चढ़ाईआ। बण के जाण जाणी, आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक हो आईआ। सतिगुर शब्द कहे बख्श्या सच सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। बख्श चरण प्यारा, प्रीती इक वड्याईआ। पिछले कर्म दा लेखा पाड़ा, झगड़ा रिहा ना राईआ। गुरसिक्खां नाल मिल के सफ़ल होया अज्ज दा दिहाढ़ा, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। प्रेम प्रीती चाढ़्ह के रंग गाढ़ा, हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ। जेहड़ा पुलस वाल्यां पुट्टणा सी अज्ज दाढ़ा, ओह चरणां उत्ते छुहाईआ। जन भगतो प्रभ दा हुक्म होवे सदा किसे दाइरा, बिना कार तों कम्म ना कोए कराईआ। तुहाडे जन्म दा कर्म दा जिस ने लेख विचारा, बण के दाता धुरदरगाहीआ। सारी संगत कर दयो इक्को वार निमस्कारा, सीस जगदीश झुकाईआ। महिन्दर सिँघ नूं कहो वाह ओए साडया यारा, यारी साडे नाल निभाईआ। अग्गे जीवण बणया रहे विच संसारा, सुख सागर विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा भगतां दा मित्र प्यारा, मीत मुरारा इक अख्वाईआ।