पुस्तकालयभाग २२

५ पोह शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल सवेर वेले

पंज पोह करे वीह सौ यारां बिक्रमी मेरा लेख बणया सी विच मसीते, मुहम्मद प्रभ दर अग्गे सीस निवाईआ। जिस नूं सोलह साल अज्ज बीते, सोलह कलधारी कृष्न सीस निवाईआ। हुक्म मन्नया सर्ब त्रैगुण अतीते, सिर सक्या ना कोए उठाईआ। जिस कारन जगदीश बहाया विच अंगीठे, ख़ाक नीहां हेठ दबाईआ। लेखे ला के सिँघ मनजीते, मनसा भगतां पूर कराईआ। इक्को रंग रंगा के हस्त कीटे, दुतीआ भउ दिता चुकाईआ। खेल कर ऊचो नीचे, नीच ऊच आप अख्वाईआ।

❋

❋

साचा नाम दस्स हदीसे, करी हक पढ़ाईआ। नींह रखी जिथ्थे भगतां दी फुल्ल फुलवाड़ी महकी बग़ीचे, गुलशन अगम्म अथाहीआ। इक सुणया गीते, ढोला अगम्म अथाहीआ। पंज पोह कहे अगले साल वारी आउणी सी सिँघ सुरजीते, भाईआ नाल मिलणा सी भाईआ। अज्ज इक वजे पाल सिँघ शेर सिँघ इक रूप बण के आए आकाशों नीचे, मता गोबिन्द धार शब्द सिँघ पूरन नाल बणाईआ। दस्स जे तेरे बच्चयां दे तपण अंगीठे, इक सानूं भेंट चढ़ाईआ। गोबिन्द धार हस्स के किहा फेर हथ्थ मारया विच खीसे, ख़ाली हथ्थ वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा खेल जगत जगदीशे, जुग जुग दी रीती चली आईआ। तेरे तेरे जोगे कीते, आपणे हथ्थ रखी ना कोए वड्याईआ। पुरख अकाल जोती नूर ख़ुशी विच किहा वाह मेरे परम प्यारे मीते, मित्रा तेरा सथ्थर यार हंढाईआ। फेर मारी धौल उत्ते इक लीके, साढे तिन्न हथ्थ लम्बाईआ। फेर लेखा वेख्या जो गोबिन्द मस्तक हिन्दसा लाउणा वीह के, सरगुण तों ज़ीरो रूप समझाईआ। जिस विच लहिणे होणे सारे जीव जीअ के, पड़दा ओहला रहे ना राईआ। दीन दयाल किहा पोह पंचम तूं किस नूं उडीके, सच दे सुणाईआ। पोह कहे मैं वेखां पिछले जुग बीते, अगला ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द तेरा लेखा पूरा, पूरन रूप दरसाईआ। मैं सदा हाज़र हज़ूरा, हज़रत बेपरवाहीआ। बख्शी चरण धूढ़ा, टिक्का धुर दा दिता लगाईआ। अग्गे रंग चाढ़्हां गूढ़्हां, उतर कदे ना जाईआ। जेहड़ा पंजां लिखारीआं दे सिर ते कराया जूड़ा, इस दा भेव ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पोह पंज कहे मेरे परम पुरख प्रभ मीत, मित्रा दयां जणाईआ। क्यों साढे तिन्न हथ्थ दी मारी लीक, पर्दा दे उठाईआ। पुरख अकाल किहा एह लेखा सच ठीक, ठाकर आप सुणाईआ। धर्म दी धार विच शब्द दे प्यार विच आयू बख्शी फेर सिँघ सुरजीत, जन्म जन्म विच्चों बदलाईआ। इस दा लेखा पूरा लिखणा चौदां पोह नूं ठीक, पंज लिखारी पगड़ीआं सीस उत्ते टिकाईआ। जम्मू वाले इक्की सिख करन तस्दीक, शहादत मुहब्बत वाली भुगताईआ। माझा मालवा दुआबा पंज पंज गुरसिख होवण विच शरीक, हुक्म प्रभ दा मन्नण चाँईं चाँईंआ। बधक नौ वार उच्ची रो के मारे चीक, चीक चिहाढ़ा देवे पाईआ। जिस दा सताई माघ नूं विछड़ना सी पुत रणजीत, दु:ख जगत वाला बणाईआ। जम्मू वाल्यां दा ख़ाली डब्बा इहो गाउंदा सी गीत, राम सिंहां तेरे सिर ते पग्ग रहिण ना पाईआ। ओए तेरा अद्धा सिर ते सतिगुर वाली झूठी प्रीत, बिना सतिगुर तों होए ना कोए सहाईआ। पंज पोह कहे मेरे साहिब सतिगुर तूं सदा करनी बख्शीश, क्यों मैनूं भगत दवारे दी दिती माण वड्याईआ। जिस विच कलयुग साध सन्त राजयां राणयां दी

❋

❋

रहिण नहीं दिती कोई तौफ़ीक, तोहफ़ा भगतां झोली पाईआ। जिस कारन बधक दा पाटा रखया कमीज़, ओह चीथड़ बच्चे दी दात दे के नवां देणा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। छब्बी पोह कहे मेरी खुल्ह गई अक्ख, पिछला ध्यान लगाईआ। मेरे साहमणे वेला आया प्रतख, गढ़्ही चमकौर दए गवाहीआ। जिस वेले जुझार लग्गी सट्ट, धरनी धरत उत्ते लेटया चाँईं चाँईंआ। रणजीत सिँघ गोबिन्द दा सिख पुज्या झट, सीस गोडे उत्ते टिकाईआ। फेर लग्गा तीर दा फट्ट, धायल कर के विंन्ह गया पवण स्वासी दिती उडाईआ। दोहां दा इक दूजे उत्ते हो गया इक्ट्ठ, छाती छाती नाल टिकाईआ। गोबिन्द ने गढ़्ही चमकौर विच्चों इक उत्ते इक थल्ले रख के हथ्थ, ज़ोर नाल दबाईआ। फेर प्या हस्स, ख़ुशीआं विच वड्याईआ। फेर तक्कया नाल अक्ख, नैण ल्या उठाईआ। तुसीं चलो कोल पुरख समरथ, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। मैं फेर आवांगा वत, बेवतनां लवां तराईआ। तुसीं मेरे प्यार दी रत, रत्न अमोलक हीरे रूप दरसाईआ। मातलोक कर प्रगट, देवां माण वड्याईआ। तुसीं मेरे पिच्छे सथ्थर गए लथ्थ, ते मैं यारड़ा सथ्थर हंढाईआ। एस प्यार दी फेर ज़िंदगी विच्चों ज़िंदगी देवां वथ, वक्खरी कार कमाईआ। फेर मीट के सज्जी अक्ख, उँगल नाल दबाईआ। फेर ज़मीन तों फड़ के कक्ख, फूक मार के अग्ग दिती लगाईआ। जोड़ के प्रभू नूं हथ्थ, सीस दिता झुकाईआ। शब्द अगम्मी आवाज़ सुणी सच, सुनेहड़ा धुरदरगाहीआ। गोबिन्द तेरा लहिणा देणा लेखा पूरा करां हक, हक दा मालक इक हो आईआ। पोह कहे उस लेखे दी धार विच दोहां ने जाणा बच, अग्गे आयू बहुती दए भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। पंज पोह कहे नवां उतार होणा पहले ग्रन्थ, सतारां हाढ़ दी लिख्त दए गवाहीआ। जेहड़ा पुरख अकाल ने किहा अग्गे चलाउणा नवां पन्थ, सिख बणन दी रीती देणी दृढ़ाईआ। जिस नूं कोई बुद्धीवान समझ ना सके असंखा असंख, कोटन कोटि ध्यान लगाईआ। क्यों जिस वेले प्रभू दा इक दवार ते इक होया बंक, दूजा नज़र कोए ना आईआ। इक्को राउ होया ते इक्को रंक, ऊच नीच नज़र ना कोए वखाईआ। उस वेले भगतां दे दवार विच ज़रूर आवे राजा जनक, जिस सीता सपुत्री राम भेंट चढ़ाईआ। पुरख अकाल शब्द दी धार लावे तणक, खिच्चे वाहो दाहीआ। जिस नूं गाया कि वसे पुरी घनक, ओह सम्बल दा मालक बेपरवाहीआ। जिस पूरन दी पूरन बणा के बणत, पूरन पूरन विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। पंज पोह कहे जन भगतो मैनूं दयो कुछ दान, मैं तुहानूं तुहाडा प्रभ दिता मिलाईआ। जे मैनूं नहीं कुछ देणा ते प्रभू दे चरणां दा करो ध्यान, आपणीआं झोलीआं

❋

❋

लओ भराईआ। तुहानूं पता नहीं द्वापर विच की खेल कीता सी काहन, कृष्न कृष्न नाल वड्याईआ। राधा नूं चरण दासी दा दिता सी माण, इहो मेरी थित इहो मेरा वक्त सुहाईआ। नाले मुक्खों किहा सी प्यार नाल राधे शाम, शाम राधे इक्को रूप नज़री आईआ। राधा किहा मेरी चरण कँवल प्रणाम, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। साहिब त्रैलोकी नाथ भगवान, भगवन तेरी बेपरवाहीआ। जिस कोझी कमली कीती परवान, परवाना आपणा ल्या बणाईआ। प्रण कीता मैं कदी बचन बोलांगी नाल ना ज़बान, निंदिआ प्रभू ना कदे अल्हाईआ। कृष्न ने हस्स के वखाया इक निशान, इशारा दिता कराईआ। कमलीए औह तक लै कलयुग विच जहान, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। उस वेले मेरा साहिब आवे हो मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। पैग़म्बरां दा लेखा करे परवान, मुहम्मद संग निभाईआ। पोस महीना देवे दान, वस्त अगम्म वरताईआ। सम्मत शहिनशाही छे होवे महान, महिंमां अकथ कथी ना जाईआ। सदी चौधवीं दी गोली जिस दा समझे ना कोए ईमान, हिन्दू मुस्लिम वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। राधा किहा कौण सदी चौधवीं दी बांदी, मैनूं दे वखाईआ। काहन किहा जिस दा काला लबास होणा ते नौ रंग दी परांदी, नौ खण्ड दी खेल खिलाईआ। जेहड़ी मालवे वाल्यां मूर्ती ल्याउणी गाँ दी, ओह रात दे बारां वजे उस दे हथ्थ देणी फड़ाईआ। फेर कसम लैणी सुगंद लैणी तूं रहीं ना प्यो ना माँ दी, सतिगुर दी सेवा सच कमाईआ। सतिगुर शब्द खेल करनी धर्म दे थाँ दी, द्वारका वासी कहि के गया सुणाईआ। रविदास चमारे खेल करनी सत्त रंग लीड़े वाली छाँ दी, जो सति विच समाईआ। गुरमुख सिँघ आवाज़ लगाउणी कहिणा वड्याई पुरख अकाल तेरे नाँ दी, दूजा माण रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। पंज पोह कहे जन भगतो मेरा सोलह साल लंघिआं, आयू गई बीत। मैं तुहाथों कुछ नहीं मंग्गया, सिर्फ़ करदा रिहा प्रीत। अज्ज सारी रात खलोता रिहा इक टंगया, गाउंदा रिहा प्रभू दे गीत। इक्की वार पैंद ते इक्की वार सरहाणे होया मंज्या, मैं दस्सां सच ठीक। बेनन्ती कीती जे प्रभू तूं मेरा भगतां नाल प्यार गंढया, लोकमात भगत दवार कीता वसनीक। फेर मेरी बेनन्ती सुण सब दा हिरदा रखीं ठंडया, अग्नी तत ना लावीं चीत। की होया जे कलयुग अन्तिम कंढया, तूं कर दे बख्शीश। पंज पोह कहिंदा तेरा भगत होवे ना भाग मंदिआ, नीती विच ना होवे नीच। जिन्हां कारन तूं मारया पंध्या, ते पिछली बदल दिती लीक। सुणा के आपणा छंदिआ, झगड़ा मुकाया मन्दिर मसीत। तूं शहिनशाह सूरा सरबंगया, सदा त्रैगुण अतीत। प्रभू आपणयां भगतां दा भार चुक्क लै कंध्या, ऐवें जगत विच ना घसीट। इन्हां दा लेखा दस्सणा नहीं किसे पांधे पंडया, गृह नछत्र जाणे ना

❋

❋

कोए तरीक। पुरख अकाल कहे पंज पोह मैं एसे करके ते दर्द वन्डया, सतिगुर शब्द करे तस्दीक। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी साहिब अनडीठ। पोह कहे प्रभू मेरा सुफल होया जन्म, बख्शी माण वड्याईआ। भगतां दे अन्दरों मेट दे भरम, भाण्डा भरम दे भनाईआ। आपणे प्यार दा बख्श दे कर्म, करनी दे समझाईआ। जन भगत जदों परसे ते परसे तेरा चरण, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। तेरा नाम सदा पढ़न, हिरदे विच हरि जू जाणा समाईआ। मैं प्यार विच आया लड़न, लड़ाका हो के दयां सुणाईआ। तेरे हो के क्यों ना तेरी मंज़ल चढ़न, दर पुज्जण चाँईं चाँईंआ। मेरा इक इक परण, प्रणाम कर के सीस निवाईआ। सब नूं सांझी बख्श प्रीती चरण, प्रीतम आपणे घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा पल्लू फड़ाउणा लड़न, गंढ आपणे नाल पवाईआ।

पंज पोह तेरा प्रशाद, पंचम विच वड्याईआ। तूं बच्चू बड़ा चंगा जिन्ह सिँघ सुरजीत रणजीत नूं रखया याद, गढ़्ही चमकौर दा वेला ना अजे भुलाईआ। तेरे पिच्छे उन्हां नूं ज़िंदगी दा देवां दाज, मेहर नज़र उठाईआ। नन्गे सिर ते बख्श के ताज, जीवण जीवण दयां वखाईआ। क्यों मेरे शब्द गुरु दा ब्रह्मण्ड खण्ड विच राज, जो चाहां सो लवां भुगताईआ। पंज पोह ख़ुशी विच कीता नाच, नच्चया चाँईं चाँईंआ। प्रभू इक बेनन्ती मन्न लै आज, सीस दयां झुकाईआ। प्यार विच गुरमुख सिँघ नूं इक सौ इक रुपया देवीं दात, आपणे कोलों झोली देवीं पाईआ। पंजां लिखारीआं नूं इक इक बख्शीं कलम दवात, आपणी हथ्थीं देणी फड़ाईआ। एह लेखा नवें जुग दा नवां होउ रिवाज, रीती पिछली देणी बदलाईआ। इहो मेरी बेनन्ती ते इहो मेरी अरदास, प्रभू भगतां नूं अरदासे सोधण वाल्यां तों लैणा बचाईआ। जेहड़े तेरे हो गए ओह तेरे वसण पास, तेरे विच समाईआ। पंज पोह कहिंदा प्रभू कर लै याद बचन ख़ास, राम बन विच लेटया ते तूं आपणा हुक्म दिता दृढ़ाईआ। सीता ने इक वस्त्र सी तन लपेटया, ते नैण प्रभ दे वल्ल रखाईआ। तूं ख़ुशीआं विच आण के वेख्या, फड़ के दिता उठाईआ। हुक्म दिता औह वेख पैग़म्बर मुल्ला शेख्या, कलयुग गुरुआं नाल वड्याईआ। ओए रामा ते राम फेर नहीं किसे नूं आउणा चेतया, चेतन सुरती ना कोए कराईआ। औह वेख वाड़ खांदी खेतया, गुर चेले लुट्टण थांउँ थाँईंआ। फेर मैं आवां ते मेरा गोबिन्द बेटया, मालक बण के धुरदरगाहीआ। पंज पोह कहे इहो दिन सी जिस वेले राम नूं राम ने मथ्था टेक्या, सीस दिता निवाईआ। सीता ने तक्कया नेत्र नेतया, नैण निज खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

❋

❋

आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पंज पोह कहे जिस वेले मेरे विच भगतां दी रखी बुन्याद, भगत दवारा नींह धराईआ। मैं हस्सया कि मैं हुण होया आबाद, प्रभ ने दिती माण वड्याईआ। चार जुग दे विछड़यां नाल मेरा होया साथ, सगला संग बणाईआ। जिस वेले मैं सोहँ सुणी गाथ, मेरे अन्तर अन्तर अन्तर होई रुशनाईआ। फेर प्रभू नूं तक्कया साख्यात, सन्मुख बैठा सोभा पाईआ। फेर मैं वेख्या ओह लेखा लिखावे उत्ते काग़ज़ात, अक्खर अक्खरां नाल जुड़ाईआ। फेर मैं इधर उधर झाक्या मैनूं भगतां दी दिसी जमात, बहुत्यों थोड़्हे ते थोड़्हिउँ बहुते नज़री आईआ। फेर मैं सोचिआ लालो दा मेरे पहले दिन दा हिसाब, जो हिस्सा दिता पाईआ। मैं एसे कर के तिन्न दिन बड़ा कीता याद, प्रभू अग्गे अन्दरे अन्दर वास्ता पाईआ। वेखीं किते किशन सिँघ पंज पोह तों पहलां ना जावे भाज, आपणा पल्लू छुडाईआ। सो मैनूं ख़ुशी होई आज, पंज पोह कहे मेरी भगतां नाल वज्जी वधाईआ। हुण प्रभू मेरे पंचम दा पंच रूप वरता दे प्रशाद, गुरमुखां मुख लगाईआ। जिस नूं खा के जन भगतां दा ठीक हो जावे दिमाग, बदी अन्दर रहे ना राईआ। पंज पोह कहिंदा प्रभू मैं हैरान हां कि सतिगुर शब्द ते सतिगुर पूरन वरगा लभ्भणा नहीं कोई उस्ताद, जेहड़ा मार कुट्ट के झिड़क झम्ब के बिना भगती तों सिध्धे रस्ते लाईआ। जिस दे अग्गे अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दा नहीं कोई जुआब, सारे बैठे सीस निवाईआ। बख्शिश नाल ते रहमत नाल दई जाए सब नूं खिताब, खाता पिछली माफ़ कराईआ। सब दा प्यार विच प्रेम विच मुहब्बत विच ठंडा ते तता वेखे मज़ाज, मज़ाक विच आपणा हुक्म वरताईआ। जिस नूं समझ सके ना कोए जगत सन्त साध, जिज्ञासू सार कोए ना पाईआ। जिस वेले नानक ने पहले दिन वजाई सी रबाब, उँगल सितार नाल छुहाईआ। अक्खां मीटदयां आ गया अगम्मी ख्वाब, शब्द शब्द नाल मिलाईआ। संदेशा सुणया उस महाराज, जो शाह पातशाह शहिनशाह धुरदरगाहीआ। ओ वेख नानक मेरा मेरे दे सिर ते होणा ताज, ताजां वाले जिस नूं सीस निवाईआ। जिस ने भगतां दा रचणा काज, जन्म मरन दोवें आपणे हथ्थ रखाईआ। धर्म दा लगाउणा बाग़, फुलवाड़ी इक महकाईआ। नौ रंग दा गुंचा ल्याउणा ख़ुशी वाली विच मज़ाज, सिंघासण दे अग्गे देणा टिकाईआ। इहो धर्म दी धार तरिपत दा दाज, जिस नाल जगत दी हिरस दए चुकाईआ। पंज पोह कहे जन भगतो तुहानूं पढ़नी ना पए कोए निमाज, रोज्जयां तों दिता छुडाईआ। तुहाडे साहिब कोल तुहाडा लेखा सदा रिहा वाच, वाचक हो के ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंज पोह तेरा प्रेम विच देवे प्रशाद, मोह भगतां नाल रखाईआ।

❋

❋

६ पोह शहिनशाही सम्मत ६ गुरचरण सिँघ दे गृह जम्मू शहर

पोह कहे प्रभ बख्श दे पद, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। दीन मज़्हब दी मेट दे हद्द, हदूद आपणी दे वखाईआ। भगत सुहेले बणाके आपणी यद, यदपि आपणा रंग रंगाईआ। झगड़ा मेट दे काया माटी हड्ड, तन वजूद ना कोए लड़ाईआ। जेहड़े आत्म धार तैनूं गए छड, सो पुरख निरँजण लैणे मिलाईआ। मेरी बेनन्ती चरण कँवल अज्ज, आजज़ हो के सीस झुकाईआ। सब दे पड़दे लैणे कज्ज, मेहर नज़र आप उठाईआ। सच दवारे जाणा सज, साजण हो के होणा सहाईआ। अमृत जाम प्याउणा रज्ज, जगत तृष्ना तृखा मिटाईआ। घर स्वामी कराउणा हज्ज, काअबा इक्को इक वखाईआ। जिथ्थे धुर दा कलमा वज्जे नद, अनादी राग अल्हाईआ। त्रैगुण मूल रहे ना अग्ग, अग्नी तत गंवाईआ। भगतां दरस देणा उपर शाह रग, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत, अमृत मेघ देणा बरसाईआ। सच स्वामी बख्श इक्को मति, तूं मेरा मैं तेरा ढोला देणा दृढ़ाईआ। मेरी बेनन्ती दोवें जोड़ के हथ्थ, नमस्ते डण्डावत सजदे विच सीस झुकाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, साहिब सतिगुर तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। पोह कहे प्रभ मेरी अन्त डण्डावत, सीस जगदीश निवाईआ। तूं मालक सही सलामत, सतिगुर दाता इक अख्वाईआ। सच प्रेम दी बख्श न्यामत, वस्त अमोलक इक वरताईआ। कलयुग मेट अंधेरी शामत, शमा नूर जोत कर रुशनाईआ। मन शब्द ना करे मज़ाहमत, दूई दा लेखा देणा मुकाईआ। हरिजन रहे ना कोए अणजाणत, मूर्ख मूढ़्ह ना कोए वखाईआ। अबलीस पाए कोए ना लाअनत, तमा दा लेखा देणा चुकाईआ। हउ सेवक इक अणजाणत, दर ठांडे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। नारद कहे पोह तूं केहड़ी करदा मिन्नत, प्रभ अग्गे सीस निवाईआ। कुछ धर्म दी सिख लै इज्ज़त, तैनूं दयां जणाईआ। कूड़ी क्रिया दा बण निन्दक, सति सच दी कर वड्याईआ। फिर वेख लै लेखा लहिंदी दिशा सिम्मत, सीमा मुहम्मद वाली हद्द वखाईआ। सब ने होणा हराम निमक, निमख निमख आपणा आप ना कोए कटाईआ। सदी चौधवीं होणी चिन्त, चिन्ता चिखा रूप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरि दाता वड वड्याईआ। नारद कहे पोह वेख लै आपणी वदी सुदी, सुदी वदी बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। पिछली चार जुग दी खेल धुर मालक करनी रद्दी, रहमत आपणी आप कमाईआ। साबत रहिण नहीं देणी कोई गद्दी, गदागर रोवण मारन धाईआ। जगत ख़ुमारी मेटणी मधी, मधुर धुन राग सुणाईआ। जन भगतां होणा नहीं किसे अजी, भय विच ना कोए डराईआ।

❋

❋

साहिब सुल्ताना रखे लज्जी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सदी चौधवीं जांदी लँघी, आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्तिम लेखा आया कन्ढ्ढी, किनारे रहे कुरलाईआ। प्रभ ने खेल करना विच वरभण्डी, ब्रह्मण्ड देण दुहाईआ। शब्द सतिगुरु गुरदेव उठाउणा जंगी, योद्धा बेपरवाहीआ। जिस भगतां कटणी तंगी, सेहन खुल्ल्हा दए बणाईआ। आत्म धार बख्श अनन्दी, निजानंद करे रसाईआ। लेखा जाणे सूरा सरबंगी, शाह पातशाह शहिनशाह आपणी कार कमाईआ। जेहड़ी सृष्टी पिच्छे दीनां मज़्हबां विच वंडी, इक्को रंग रंगाईआ। सब दी आत्मा कर के ठंडी, अग्नी तत दए बुझाईआ। मज़्हब दी रहिण देवे ना कोए पाबन्दी, शरअ दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे जगत धार वरभण्डी, वरभण्ड आपणा हुक्म वरताईआ।

७ पोह शहिनशाही सम्मत ६ जीत सिँघ दे गृह जम्मू शहर

पोह कहे मेरी पवण स्वासी ठंडी, साहिब सतिगुर दिती वड्याईआ। मैं खा के इक सुगंदी, कहां कसम प्रभ दी इक जणाईआ। जन भगतो तूं मेरा मैं तेरा गाउणा छन्दी, शहिनशाह सतिगुर होए सहाईआ। आत्म परमात्म प्रीती जाए गंढी, अग्गे अवर ना कोए तुड़ाईआ। जो चार जुग दी पिछली कीती संधी, सनद गुर अवतार पैग़म्बरां हथ्थ फड़ाईआ। उस दी रहे ना कोए पाबन्दी, जगत शरअ दए तुड़ाईआ। सदी चौधवीं जांदी लँघी, आपणा पन्ध मुकाईआ। पुरख अकाल खेल करनी चंगी, चार कुण्ट वज्जी वधाईआ। सति सच दी देवे अनन्दी, अनन्द अनन्द विच्चों वखाईआ। जेहड़ी वस्त गोबिन्द गोबिन्द मंगी, गोबिन्द झोली दए भराईआ। आयू कल रहे ना लम्बी, अग्गे अवर ना कोए रखाईआ। थल्लयों धरनी रही कम्बी, रो रो रही जणाईआ। सतिगुर शब्द तेरे नाम दी चमके इक्को चण्डी, चण्डका रूप दखाईआ। गुरमुखां आत्म सेज सोहे पलँघी, सुहञ्जणी इक वखाईआ। दूई द्वैती मेटणी कंधी, हउमे रोग गंवाईआ। प्रेम सितार हिलाउणी तन्दी, धुर आपणा राग जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साहिब सुल्तान सूरा सरबंगी, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ।

७ पोह शहिनशाही सम्मत ६ राम कौर दे गृह जम्मू शहर

पोह कहे हुक्म संदेशा देवे पौण उनन्जा, धुर दी धार इक समझाईआ। जिस कारन नानक लाया पंजा, संजे द्वापर

❋

❋

अक्ख उठाईआ। हरि गोबिन्द कली चोला पहनया बवन्जा, बावन धार इक अख्वाईआ। गोबिन्द खड़ग खड़काया खण्डा, शस्त्रधारी रूप बदलाईआ। निगह मारी विच वरभण्डा, वरभण्डी नैण उठाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दा धर्म धार दा वेख्या डण्डा, जो डण्डावत सब दी रिहा बदलाईआ। सदी चौधवीं तक्कया कन्ढ्ढा, अन्त अख़ीर मुहम्मद नीर वहाईआ। झगड़ा मुकदा वेख्या तहिमत तम्बा, टोपी सीस ना कोए सुहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वेख्या कम्बा, धीरज धीर ना कोए बंधाईआ। दिवस रैण वेख्या वेखी वंड शम्बा, एकँकार दिती वड्याईआ। मानव धार वेख्या संसार सीस नन्गा, ओढण नज़र कोए ना आईआ। परवरदिगार सांझे यार दा मुक्कया ढंगा, तरीका तरीक विच्चों वखाईआ। उत्भुज सेत्ज खाणी तकी जेरज अंडा, चारे फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पोह कहे मैं वेखी पारब्रह्म दी शक्ती, आदि शक्ति दए गवाहीआ। झगड़ा तक्कया बूँद रक्ती, तत्व तत खोज खुजाईआ। जुग चौकड़ी तकी भगती, भगवन दिता दरसाईआ। कलयुग अन्तिम दिसे ना कोए व्यक्ति, जो आपणा पड़दा आप चुकाईआ। जिधर वेखां धार होई शक दी, संसा सके ना कोए मिटाईआ। लज्जया मिटे ना किसे नक्क दी, प्रभ मिलण दा मार्ग गए भुलाईआ। आवाज़ सुणी ना कोए हक दी, हकीकत पड़दा ना कोए उठाईआ। सदी चौधवीं वेखी नठदी, भज्जे वाहो दाहीआ। कलयुग खेल तकी भठियाले भट्ठ दी, कूड़ अग्नी रिहा डाहीआ। मन कल्पणा वेखी यक दी, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। माया नागणी तकी खेल सप्प दी, डस्से थांउँ थाँईं थाँईंआ। लड़ी वेखी विकार पप दी, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। वड्याई रही ना किसे जप दी, शास्त्र सारे देण गवाहीआ। चतुराई चले किसे ना मति दी, गुरमति सारे गए भुलाईआ। हुण खेल तकणी कलयुग क्रिया अत दी, अन्त अख़ीर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल करे आपणे आप प्रगट दी, प्रगट हो के आपणा हुक्म वरताईआ।

७ पोह शहिनशाही सम्मत ६ सधरो देवी दे गृह पिण्ड दीवाना ज़िला जम्मू

पोह कहे किरपा करे प्रभ सूरा सरबग, हरि करता धुरदरगाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बुझाए अग्ग, तृष्ना तामस दए मिटाईआ। जन भगत सुहेले लभ्भ, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। देवे दरस उपर शाह रग, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। मन कल्पणा मेट के हद्द, सुरत शब्द नाल मिलाईआ। आत्म परमात्म बणा के आपणी यद, एका नूर दए चमकाईआ।

❋

❋

भाग लगाए काया अंधेरी खड्ड, साढे तिन्न हथ्थ करे रुशनाईआ। मोह विकार हँकार विभचार देवे कढ, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। निरगुण जोत प्रकाश होवे लट लट, नूर नुराना चन्द चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा रंग आप रंगाईआ। पोह कहे जन भगतो गाओ प्रभ दे गीत, गहर गम्भीर वेख वखाईआ। काया काअबा तक्को हक मसीत, मुसल्ला हक नाम विछाईआ। देहुरा सुहावे साहिब अनडीठ, मन्दिर वज्जे राम वधाईआ। ठगौरी रहे ना मनुआ चीत, चेतन सुरती दए कराईआ। झगड़ा मुकाए ऊच नीच, ज़ात पात दा पन्ध मुकाईआ। साचा कलमा दस्स हदीस, हज़रतां तों परे करे पढ़ाईआ। जिस गृह वसे साहिब वसनीक, एकँकारा डेरा लाईआ। सो दवार होए तस्दीक, शहादत आपणी दए भुगताईआ। मानव मानव दिसे ना कोए शरीक, शरक्त कूड़ी दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। पोह कहे जन भगतो गाओ गहर गम्भीर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। शांत होवे शरीर, अग्नी तत बुझाईआ। अमृत बख्शे सीर, निझर झिरना आप झिराईआ। बदल देवे तकदीर, तदबीर आपणी इक वखाईआ। लेखे लावे शाह हकीर, ग़रीब निमाणे गोद उठाईआ। शरअ दा तोड़ ज़ंजीर, साची मंज़ल दए पहुंचाईआ। जिस गृह वसे कबीर, कबरां तों बाहर डेरा लाईआ। सो मालक ख़ालक प्रितपालक झगड़ा मुकाए ग़रीब अमीर, अमरापद इक जणाईआ। सति दा सांझा बख्श के चीर, वस्त्र कूड़ कुड़यारा दए गंवाईआ। मन्दिर चोटी चढ़ अख़ीर, सचखण्ड दवारा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जन भगतां सदा कटणहारा भीड़, चुरासी फाँसी जम की दए तुड़ाईआ।

७ पोह शहिनशाही सम्मत ६ गुरदित सिँघ दे गृह छम्ब ख़ास

पोह कहे मेरा प्रविष्टा सत्त, प्रभ सति दए वड्याईआ। तक प्रेमी तत, तत्व पड़दा आप उठाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत, अमृत मेघ देणा बरसाईआ। धीरज सन्तोख देणा जत, धर्म दी धार इक वखाईआ। मेहरवान महिबूब सिर रखणा हथ्थ, पुश्त पनाह आप टिकाईआ। नाम भण्डारा बख्शणी वथ, अमोलक इक वरताईआ। गाउणा सर्ब कला समरथ, हरि वडा वड वड्याईआ। तेरी महिमा जगत अकथ, जुग चौकड़ी कथ सके कोए ना राईआ। मेरे दोवें ख़ाली हथ्थ, दाता तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। हर हिरदे जाणा वस, वास्तक आपणा रंग रंगाईआ। अमृत निझर देणा रस, बूँद स्वांती नाभी

❋

❋

कँवल टपकाईआ। निज नेत्र खोल्हणी अक्ख, मिलणा प्रतख गुसाँईंआ। तेरे तेरे नालों होवण ना वक्ख, गृह इक्को देणा वसाईआ। मेरा नाम जैकारा होवे अलख, अगोचर तेरी बेपरवाहीआ। दर्शन देणा हो प्रगट, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। जन्म कर्म दा लेखा देणा कट, कटाक्ष इक्को नाम लगाईआ। सति दवारा वखाउणा हट्ट, पड़दा अन्तर निरन्तर उठाईआ। तीर्थ सुहाउणा तट, मुनारा इक्को वेख वखाईआ। नाद सुणाउणा शब्द अनहद, नादी धुन वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पोह कहे प्रभ मेरा दिवस होवे सुहञ्जणा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जन भगतां बणना दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। नेत्र नाम निधान पाउणा अंजणा, दुरमति मैल देणी गंवाईआ। आत्म परमात्म बणना सज्जणा, साक सैण इक हो आईआ। नाम वखाउणा साचा वञ्झणा, मुहाणा धुरदरगाहीआ। प्रेम प्रीती चाढ़्हनी रंगणा, रंगत अगम्म अथाहीआ। जन भगतां दवारा पए कोए ना मंगणा, भिक्खक रूप ना कोए दरसाईआ। इक्को घर वसावे आहला अदना, ऊच नीच दा डेरा ढाहीआ। तूं गोपाल मूर्त मदना, स्वामी इक अख्वाईआ। जिस तारे छींबे नाई कबीर जुलाहे सदना, सैण वेख वखाईआ। अन्तिम सब दा पड़दा कज्जणा, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। पोह कहे मेरे साहिब सुल्ताना, सति सच देणी सरनाईआ। जोधे सूरबीर मर्द मर्दाना, कल तेरी ओट तकाईआ। हुक्म वरताउणा इक जहाना, निरगुण सरगुण आप समझाईआ। शब्दी राग बख्श तराना, तुरीआ तों परे कर पढ़ाईआ। तेरा आत्म नूर मिले महाना, परमात्म तेरे विच समाईआ। सच दवारा इक वखाणा, सचखण्ड साचा आप सुहाईआ। जोती नूर होवे नुराना, अंध अंधेर ना कोए प्रगटाईआ। मेहरवान महिबूब दर तेरे वास्ता पाणा, निउँ निउँ लागां पाईआ। सदी चौधवीं कर ध्याना, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। उम्मत उम्मती बन्न्ह गाना, सगण मनाउणा चाँईं चाँईंआ। कलि कल्की पहरया जामा, जामन होणा बेपरवाहीआ। तेरा भगत सुहेला रहे ना कोए निथावां, निज घर आपणे लैणा टिकाईआ। प्यार मुहब्बत करीं ज्यों लाड लडावण मावां, गोदी गोद गोद वखाईआ। आपणा कंडा तोल तराज़ू निरगुण करीं सावां, वद्ध घट्ट ना कोए बणाईआ। मैं खेल वेखां नाल चावां, चाओ घनेरा इक प्रगटाईआ। पतिपरमेश्वर पारब्रह्म पुरख अकाले इक्को तेरा प्रेम हंढावां, दूजी सेज ना कोए सुहाईआ। गल पल्लू वास्ता पावां, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गृह मन्दिर वेखणा साढे तिन्न हथ्थ गरावां, घर घर अन्तर आपणा नूर नूर कर रुशनाईआ।

❋

❋

८ पोह शहिनशाही सम्मत ६ संसार सिँघ दे गृह छम्ब ख़ास

नारद कहे मैनूं कलयुग दिता इशारा, बिन नैणां नैण उठाईआ। वेख मेरा किनारा, अन्त अन्तष्करन तक ख़लक ख़ुदाईआ। धर्म दा वज्जे ना कोए नगारा, नौबत नाम ना कोए सुणाईआ। नव सत्त धूंआँधारा, प्रभ दा नूर ना कोए चमकाईआ। मोह विकार हँकार लग्गा अखाड़ा, विभचार करे जगत लोकाईआ। झगड़ा प्या पुरख नारा, पिता पूत रिहा लड़ाईआ। सच दा रिहा ना कोए दवारा, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले सारे रहे कुरलाईआ। अठसठ तीर्थ रोवे ज़ारो ज़ारा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। मेरा खेल अपर अपारा, अपरम्पर स्वामी दिता कराईआ। मैं योद्धा सूरबीर बण बलकारा, बल आपणा दिता वखाईआ। हुक्म चलण दिता नहीं पैग़म्बर गुर अवतारा, उम्मत लेखा ना कोए प्रगटाईआ। फिरी दरोही जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, टिल्ले पर्बत दिते हिलाईआ। प्रभ मिल्या ना किसे धुर दा लाड़ा, लाड़ी मौत सब नूं रही प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मैं वेख्या जगत जग, सति सच दी अक्ख उठाईआ। चारों कुण्ट तत्ती वाअ रही वग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मक्के करे कोए ना हज्ज, हुजरा हक ना कोए सुहाईआ। नाम सुणे कोए ना सद, छन्दी राग ना कोए अल्हाईआ। झगड़ा वेख्या दीन मज़्हब दी हद्द, हदूद पार ना कोए कराईआ। प्रभ दी बणे कोई ना यद, बंस सरबंस ना कोए सुहाईआ। सति धर्म नूं सारे गए छड, कूड़ कल्पना विच कुरलाईआ। बिन हरिनामे ख़ाली दिसण हड्ड, रंगत रंग ना कोए रंगाईआ। जगत प्याले हउमे मदि, नाम ख़ुमारी ना कोए रखाईआ। सच दवार किसे पए ना लभ्भ, दर ठांडे सीस ना कोए निवाईआ। अचरज खेल कीती आप प्रभ, कलयुग कलकाती रिहा जणाईआ। हँकार अग्नी रही वग, शोहले जगत विच वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता अगम्म अथाहीआ। नारद कहे मैनूं कलयुग रिहा अवाज़ी मार, कूक कूक सुणाईआ। आह वेख मुहम्मदी यार, सदी चौधवीं पन्ध मुकाईआ। लहिणा तक मुहम्मदी यार, निशान जगत विच वड्याईआ। ईसा सुण पुकार, मूसा मोह तुड़ाईआ। कलमा करे ना कोए प्यार, कायनात ना कोए चतुराईआ। चारों कुण्ट आई हार, जत सति ना कोए चतुराईआ। अन्तिम सब नूं पैणी मार, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। पैग़म्बर रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। की खेल करना परवरदिगार, सांझे यार आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल करे अगम्म अपार, जगत बुद्धी समझ कोए ना पाईआ।

❋

❋

८ पोह शहिनशाही सम्मत ६ ज्ञान चन्द दे गृह पिण्ड ख़ैरोआली ज़िला जम्मू

पोह कहे मैं हुक्म संदेशा देवां श्री भगवान, हरि करता रिहा दृढ़ाईआ। की खेल होणा जगत जहान, जगजीवण दाता पर्दा रिहा चुकाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी मार ध्यान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां भेव रिहा चुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु कर के सवाधान, आलस निंद्रा सब दी दूर कराईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक देवे फ़रमान, फरमांबरदारां आप सुणाईआ। कायनात कलमा तक्को हक इस्लाम, इस्म आज़म पड़दा दयो उठाईआ। क्यों शरअ शरीअत बणी हराम, सिदक सबूरी हक ना कोए कमाईआ। क्यों झगड़ा दिसे अवाम, आलमां इलम ना कोए चतुराईआ। भेद खुल्ल्हया नहीं साढे तिन्न हथ्थ ग्राम, नगर खेड़ा ना कोए वसाईआ। ममता मिटी ना पंज शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होया हल्काईआ। सति धर्म दा रिहा ना कोए ईमान, इस्म आज़म ना कोए जणाईआ। मंज़ल चढ़े ना कोए इन्सान, दरगाह सच ना कोए सुहाईआ। की हुक्म संदेशा देवे देवणहार नौजवान, नर नरायण आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पोह कहे मेरा महीना आया मात, मात्रा भूमी दयां जणाईआ। वेखणा खेल पुरख अबिनाश, हरि करता आपणी कल वरताईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु तकणा साथ, सगला संग बणाईआ। चार जुग दी सिफ्ती तकणी गाथ, अक्खरां वाली मात पढ़ाईआ। किस बिध मेटणी अंधेरी रात, सतिजुग सति करे रुशनाईआ। झगड़ा रहे ना ज़ात पात, दीन दुनी दा पन्ध मुकाईआ। इक्को लेखा दिसे काग़ज़ात, काग़ज़ कलम शाही सिफ्त सालाहीआ। आत्म परमात्म कर आज़ाद, शरअ दा लेखा दए चुकाईआ। धुन सुणाए अगम्मी राग, तुरीआ तों बाहर करे पढ़ाईआ। मन कल्पणा मेट वाद विवाद, कूड़ कुकर्म दा लेखा दए मुकाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी भेव खुल्हाए ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड आपणा रंग रंगाईआ। झगड़ा रहे ना रोज़ा बांग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर हुक्म इक सुणाईआ। पोह कहे मैं सुणया हुक्म अपारा, अपरम्पर स्वामी रिहा जणाईआ। खेल होणा विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाईआ। कलयुग कूक कूक पुकारा, नाअरा इक्को इक सुणाईआ। सदी चौधवीं आई तेरे दवारा, वारस सारे पल्लू रहे छुडाईआ। तेरा हुक्म वरते नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ना कोए मेटणहारा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। दर दरवेश नर नरेश ठांडे करां निमस्कारा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तेरा खेल कलि कल्की अवतारा, निहकलंक आपणा हुक्म वरताईआ। अमाम अमामे वड सिक्दारा, शाहो भूप तेरी रुशनाईआ। अलाही नूर तेरा उज्यारा, अलख अगोचर इक अख्वाईआ। अन्तिम सब दी पावां सारा, महासार्थी भज्जण वाहो दाहीआ।

❋

❋

निशान मेटणा चन्द सितारा, सतह बुलंदी डेरा ढाहीआ। जन भगतां बणना मीत मुरारा, सन्त सुहेले लैणे तराईआ। गुरमुख नूर नूर पावे सारा, दर ठांडा इक दरसाईआ। पोह कहे मेरी डण्डावत बन्दना अनक बारा, अनक कल धारी तेरी इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण तेरा खेल न्यारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग समझ किसे ना आईआ।

८ पोह शहिनशाही सम्मत ६ ज्ञान सिँघ दे गृह पिण्ड नवां चक्क

पोह कहे हरि गोबिन्द अट्ठ वार भवाया रस्सा, अट्ठ पोह दए गवाहीआ। फेर ज़ोर नाल नस्सा, ढाई सौ कदम पन्ध मुकाईआ। फिर खिड़ खिड़ा के हस्सा, ताली दो हथ्थां दिती वजाईआ। फिर पुरख अकाल टेक्या मथ्था, सीस जगदीश निवाईआ। फिर हुक्म सुणया अलखणा अलखा, अलख अगोचर दिता जणाईआ। हरि गोबिन्द तूं बन्न्हणा कमरकसा, कमर धार इक जणाईआ। फेर आवे मेरा गोबिन्द बच्चा, सोहणा रूप बदलाईआ। जिस पहनाउणा जत सति दा कच्छा, पंच ककार नाल रलाईआ। माण वड्याई दे के कक्खां, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। ज़ात पात दा मेट के रट्टा, रटन इक्को देणी लगाईआ। सति सरूप दस्स के तथा, यथार्थ मेरा रंग रंगाईआ। फिर आत्म परमात्म होणी कथा, कथा कहाणी देणी सुणाईआ। शब्द सतिगुर देणी अगम्मी वथा, वस्त अमोलक इक वरताईआ। पारब्रह्म फिरे नट्ठा, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। सन्त भगत करे इक्ट्ठा, जुग जुग विछड़े जोड़ जुड़ाईआ। झगड़ा मुका के पथ्थर वट्टा, पाहन पूजण कोए ना पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्से टप्पा, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। कोई ना खाए वच्छा कट्टा, पंखेरू खल्ल ना कोए लुहाईआ। मदि पीए ना गट गटा, नाम रस आपणा चखाईआ। उस दा खेल होणा विच जट्टा, जटा जूट धारी दए मिटाईआ। सूरबीर बहादर बण के हट्टा कट्टा, हुक्म आपणा इक वरताईआ। भाग लगा के काया मट्टा, सम्बल साढे तिन्न हथ्थ सुहाईआ। धरनी धरत धवल सुफल कराए घट्टा, जिस उपर चरण छुहाईआ। कलयुग उलटी गेड़े लट्ठा, जगत जहान आप भवाईआ। झगड़ा मुका के अट्ठ सट्ठा, चरण सरोवर दए नुहाईआ। मानव मानस बदल के मता, गुरमति इक्को दए समझाईआ। सचखण्ड दवार दा दस्स के पता, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड निवासी सचखण्ड दवार आप वसा, सच गृह आपणा आसण लाईआ।

❋

❋