८ पोह शहिनशाही सम्मत ६ भाग सिँघ दे गृह पिण्ड मलक कैंप
अठ पोह कहे मैं प्रभू दे परसां पग, बिन सीस सीस जगदीश झुकाईआ। जो साहिब सुल्तान सूरा सरबग, शाह पातशाह शहिनशाह बेपरवाहीआ। जिस खेल खेलणा सृष्टी विच जग, जागरत जोत बिन वरन गोत कर रुशनाईआ। त्रैगुण कल्पणा वेखणी अग्ग, नौ खण्ड सत्त दीप फोल फुलाईआ। मक्के काअबिआ मुकणा हज्ज, हुजरयां पड़दा लाहीआ। मन्दिर मसीत शिवदुआले वेखणे मट्ठ, गुरदवार आपणा पन्ध मुकाईआ। लेखा जानणा तीर्थ अट्ठ सट्ठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती ओहला रहे ना राईआ। कर्म कांड दा लेखा तकणा घट घट, गृह गृह अन्दर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पोह कहे प्रभ दा खेल वेखणा महीन, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस दा चार जुग करे ना कोए यकीन, यके बाद दीगरे गुर अवतार पैग़म्बर गए समझाईआ। जो शाह पातशाह शहिनशाह अज़ीम, आलीजाह नूर अलाहीआ। जिस दा हुक्म शब्द नाम कलमा चले कदीम, कुदरत दा मालक धुरदरगाहीआ। जिस नूं कहिंदे ख़ालक ख़लक रहीम, रहमत इक कमाईआ। जिस ने दीन मज़्हब कीती तक्सीम, जुज़ां विच मनुशां वंड वंडाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला सांझी दे तालीम, धुर दी सिख्या इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता अगम्म अथाहीआ। पोह कहे मेरा मेहरवान दए संदेशा, अगम्मी राग जणाईआ। मालक इक नरेशा, नर नरायण बेपरवाहीआ। जिस दा सम्बल सुहञ्जणा देसा, सच गृह वज्जे वधाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे लेखा, सदी चौधवीं खोज खुजाईआ। अवतार पैग़म्बर ना रहे कोए भुलेखा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। झगड़ा मेटे मुल्ला शेख़ा, मुसायकां डेरा ढाहीआ। जिस कारन अर्जन सीस पवाई रेता, रावी भावी नाल रलाईआ। सो परमात्म जन भगतां करे हेता, आत्म मेले सहिज सुभाईआ। सचखण्ड निवासी बण के नेता, नौजवाना मर्द मर्दाना आपणा हुक्म वरताईआ। दीन मज़्हब दा ज़ात पात दा कूड़ कुकर्म दा पूरा कर के ठेका, ठाकर अग्गे आपणा हुक्म वरताईआ। सतिजुग साचा सति दा कर के एका, एकँकार आपणा रंग रंगाईआ। जन भगतां बुध कर के बिबेका, दुरमति मैल धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पोह कहे मैनूं आया हुक्म फ़रमाना, हरि सच सच जणाईआ। खेल वेख दो जहानां, निरगुण सरगुण आप कराईआ। जिस दा हुक्म ना कोए मेटे राजा राणा, रईयत सीस ना कोए उठाईआ। उस कलयुग कूड़ी क्रिया अन्त मिटाणा, अंध अंधेरा दए गंवाईआ। सतिजुग साचा सच प्रगटाणा, सति धर्म करे रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्सणा गाणा, धुर संदेशा इक सुणाईआ। इक्को बेड़ा
❋
❋
चलाउणा वञ्झ मुहाणा, दूसर नईया नौका ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण होवे जान जाणा, जाणी जाण इक अख्वाईआ।
९ पोह शहिनशाही सम्मत ६ पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड मलक कैंप
पोह कहे मैं दस्सां नाल प्यार, भेव अगम्म खुल्हाईआ। नौ प्रविष्टे दिवस विचार, त्रेता जुग ध्यान रखाईआ। राजा जनक मिथलपुरी सिक्दार, धर्म दी धार वड्याईआ। पहाड़ लहिंदे दी दिशा गया नाल विचार, आपणा पन्ध मुकाईआ। तक्कया खेल सच्ची सरकार, हरि करता रंग वखाईआ। जोबनवन्ती दिसी इक नार, जो नर नरायण लिख के गल विच लटकाईआ। रसना तूं ही तूं ही रही उच्चार, हिरदे अन्दर हरि लिव लाईआ। कदे कदे नैण ल्ए उग्घाड़, अक्खी फेर बन्द कराईआ। फिरे विच उजाड़, जंगल चाँईं चाँईंआ। रोवे ज़ारो ज़ार, नैणां नीर वहाईआ। मिले माही मेरा निरँकार, निरवैर अंग लगाईआ। जिस दी सिक विच बीते इक सौ वीह साल, जगत तृष्ना ना कोए रखाईआ। फिरदी वांग कंगाल, तन वस्त्र ना कोए सुहाईआ। खुले्ह रखे वाल, वैरागण रूप वटाईआ। जनक दे कोल कीता आ सवाल, प्रेम नाल सुणाईआ। दस्स किथ्थे मेरा भगवान, मैनूं दे मिलाईआ। जनक अन्तर आया ज्ञान, दृष्टी दृष्टी विचों बदलाईआ। एह भगती विच महान, पूरब जन्म दी सोभा पाईआ। जेकर एहदे घर हो जावे सन्तान, उस लोकमात मिले वड्याईआ। मेरी इच्छया इच्छया बलवान, प्रभ दी आस रखाईआ। हर घट इशारा कीता नौजवान, उँगल असमान वल्ल उठाईआ। ओह तक मेरा मेहरवान, जो हर घट रिहा समाईआ। जिस दे कोलों तैनूं दे के चलया दान, वस्त अमोलक तेरी कुक्ख टिकाईआ। जो मेरे घर होवे परवान, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। उस दा झुल्ले फिर निशान, निशाना जगत जणाईआ। जिस नूं प्रगट हो के मिले राम, राम रामा रूप बदलाईआ। तेरा लेखा रखे विच जहान, जागरत जोत कर रुशनाईआ। फिर जनक ने हथ्थ लाया उत्ते धनुख बाण, चिल्ला तीर तरकश दिता हिलाईआ। फेर हुक्म दिता जाह आपणे मन्दिर मकान, सुख आसण सोभा पाईआ। जिस वेले समां बीत्या खेल होए महान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। तेरे गृह जन्मे बाल अंञाण, बाली बुद्ध वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पोह कहे नौ पोह दिवस सी चंगा, सोहणी रुत सुहाईआ। प्रेम धार वहे गंगा, गंगोतरी रंग वखाईआ। सच दा आया अनन्दा, ठंडी पवण
❋
❋
सुहाईआ। जिस दा भेव जाणे ना कोए पंडा, शास्त्र कहिण कोए ना आईआ। एह खेल साहिब बख्शिंदा, हरि करता रिहा कराईआ। लेखा जगत जहान जीव संदा, सँध्या दा वक्त सुहाईआ। जिस तपसणी दे कोल नहीं कोई बन्दा, ओह किँवला बणी जणेंदी माईआ। मेहर करे गुणी गहिन्दा, हरि दाता वड वड्याईआ। कन्या रूप पंज तत सोहिँदा, सोहणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा रंग चढ़ाईआ। नौ पोह कन्या ल्या जन्म, सीता सति सति वड्याईआ। मईआ रिहा भरम, भरम विच भवाईआ। इहो मेरा धर्म, जनक दी झोली दयां टिकाईआ। जिस दा ना कोए ज़ात ना कोई धर्म, ब्रह्म ब्रह्म विच समाईआ। शब्दी धार पूरा होया प्रन, परम पुरख दिती वड्याईआ। उधरों आ गया इक हरन, छलांगां मारे चाँईं चाँईंआ। किँवला दे आ के लग्गा चरण, नीवां मुख वखाईआ। तपसणी लग्गी फड़न, उस ने सीस दिता झुकाईआ। ओन झट सीता बन्न्ह के लड़न, उहदे गल दिती लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा लेखा आप प्रगटाईआ। हिरन गल बद्धी सीता, सति सति वड्याईआ। उधरों जनक दी वेखो रीता, इक सौ इक साथी नाल चलया चाँईं चाँईंआ। जिथ्थे कौल इकरार सी कीता, ओस धाम पुज्या आपणा पन्ध मुकाईआ। ओधरों मृग आया ठीका, आपणा बल धराईआ। कोलों रोया बाल नीका, कूक कूक सुणाईआ। जिस वेले माणस सुणीआं चीकां, हुक्म सुणया शहिनशाहीआ। जनक ने मारीआं तिन्न लीकां, लाईनां तिन्न बणाईआ। इस नूं फड़ो नाल तोफ़ीका, आपणा बल धराईआ। मृग आ गया नज़दीका, नेड़े आ के सीस झुकाईआ। आह लेखा लै लै जी जी का, जीवण तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जनक ने ध्यान धरया उहनूं वक्त याद आया ठीका, जो रसना बचन दिता सुणाईआ। उस कर के सच प्रीता, आपणी गोदी लई टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रेम प्यार दी धार दस्से रीता, त्रैगुण तों बाहर आपणा खेल खिलाईआ।
९ पोह शहिनशाही सम्मत ६ रसाल सिँघ दे गृह पिण्ड मनावर
जनक ने कन्या वल्ल कीती अक्ख, उँगल मस्तक उत्ते टिकाईआ। प्रभ दा नूर दिसया प्रतख, साख्यात सोभा पाईआ। फेर जैकारा सुणया अलख, अगम्म अगोचर दिता दृढ़ाईआ। तेरा जगत जहान वाला नत, रिश्ता तन वजूद वखाईआ। ओधरों हिरन नेड़े आ गया झट्ट, मुख उपर ल्या उठाईआ। धुर दा हुक्म सुणया सच, सुनेहड़ा बेपरवाहीआ। ख़ुशीआं नाल प्या हस्स, करवट लई बदलाईआ। तेरा खेल प्रभू समरथ, आदि अन्त समझ किसे ना पाईआ। हुण इस कन्या होणा धर्म दवार
❋
❋
दे वस, जनक सपुत्री जगत वड्याईआ। चौदां साल धोणा नहीं मूँह हथ्थ, बाल अवस्था इस दी वड वड्याईआ। जोती जोत सर्पू हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। हिरन ने जनक कीती प्रणाम, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। फिर निगह मारी तमाम, नैण अक्ख उठाईआ। फेर तक्कया राम दा राम, पंज तत वजूद सुहाईआ। फेर वेख्या अंधेरा शाम, नूर ना कोए चमकाईआ। फेर जाणया खेल महान, जूहां जंगल खोज खुजाईआ। फेर बनबासी रूप तक्कया भगवान, भगवन आपणी कल वखाईआ। फिर रावण दा तक्कया निशान, लंकापती की राह तकाईआ। फिर हिरन ने वेख्या बीआबान, निज नेत्र नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। हिरन ने किहा जनक आह लै आपणी वस्त, तेरी झोली पाईआ। फेर खेल होणा उत्ते धरत, धरनी धवल वेख वखाईआ। मैं फिर आवां परत, पतिपरमेश्वर मैनूं रिहा जणाईआ। जिस राम पिच्छे राम दी धार आई उतों अर्श, अर्शी प्रीतम दिती वड्याईआ। पूरब दा लहिणा मुक्कया कर्ज़, लेखा रिहा ना राईआ। अग्गे खेल करना असचरज, अचरज लीला देणी वरताईआ। योधा सूरबीर मर्दाना बण के मर्द, आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। मृग ने किहा वेख मेरा नैण, नैण नैण नाल मिलाईआ। मैं संदेशा आया कहिण, कहि के दयां सुणाईआ। जिस ने तेरी सिफ्तां भरी लिखी रमाइण, राम रामा वड वड्याईआ। उस दा अन्त रहिणा नहीं कोई सैण, सज्जण आपे अख्वाईआ। दिवस रैण मिले ना चैन, बन खोजे थाउँ थाईंआ। जिस वेले समां पहुँचया ऐन, वक्त वक्त नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। हिरन किहा जनक, जनक सपुत्री खेल खिलावांगा। धुर दा हुक्म वेख वखावांगा। लंकापती नाल मिलावांगा। रावण रूप अनूप दरसावांगा। बंक दवारे सोभा पावांगा। राम राम दी वंड वंडावांगा। ब्रह्मण्डां पड़दा लाहवांगा। चण्ड प्रचण्ड दा रूप धरावांगा। जगत धार धार लँघ, आपणी कल वरतावांगा। जिस दा राम नाल संग, सो संग विछोड़ा विच रखावांगा। एह खेल सूरा सरबंग, दूसर अवर ना कोए जणावागा। जिस ने त्रेता करना भंग, दुष्ट हँकारीआं गढ़्ह तुड़ावांगा। मैं तेरे दर तों इक्को वार मंगी मंग, मांगत हो के झोली डाहवांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त सब दा लहिणा देणा लेखा जाणे ब्रह्मण्ड खण्ड विच वरभण्ड, ब्रह्मादी अनादी आपणा पड़दा लाहीआ।
❋
❋
९ पोह शहिनशाही सम्मत ६ साहिब सिँघ दे गृह पिण्ड मनावर
मृग किहा तेरी धर्म धार दी अंस, पारब्रह्म ब्रह्म दिती वड्याईआ। तेरा सति सति दा बंस, सरबंस वज्जे वधाईआ। इस दा अनन्द कारज होणा नाल धनुष, जगत रीती ना कोए वड्याईआ। जगत मनसा रहे ना शंक, संसा देणा चुकाईआ। जिस खेल करना त्रेता अन्त, अन्त आपणा रूप धराईआ। सच विहार बणाए बणत, गुरदेव स्वामी संग रखाईआ। जिथ्थे लेखा नहीं किसे जन्नत, स्वर्ग ना रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। जनक ने वेख्या ध्यान कर अन्तर, अन्तष्करन तों बाहर खोज खुजाईआ। प्रभ दा खेल दिसया निरन्तर, निराकार रिहा वखाईआ। जिस दे ब्याह दा पढ़ना नहीं किसे वेद मन्त्र, वेदी विद्या नाल ना कोए वड्याईआ। ख़ुशी होणी गगन गगनंतर, ज़िमीं असमानां वज्जे वधाईआ। जिस ब्रह्मे दे बीते अनेक मनवन्तर, बैठा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। जनक ने निगह मारी वेख्या अगम्म विचार, परम पुरख दृढ़ाईआ। जिस विच झगड़ा नहीं कोई समाज, जगत रीती ना कोए वखाईआ। धर्म दे पती दा धर्म दा ताज, धर्म दी रखया करे चाँईं चाँईंआ। राम राम दा मुहताज, दूजी लोड़ ना कोए रखाईआ। सीता सति दा लै के दाज, धुर दरबार दी तृष्ना इक रखाईआ। कूड़ी क्रिया छड के राज, रईयत लेखा दए मुकाईआ। जिन्ह चौदां साल मुख धोता नहीं घर पित मात, चौदां साल बनबासी रूप प्रगटाईआ। रघुपति दा देणा साथ, पती पतिवन्त सेव कमाईआ। एह खेल शंकर वेखे उपर कैलाश, कलधारी आपणा पड़दा लाहीआ। जिस राम ने रावण दा करना नास, त्रेता त्रीया रूप बदलाईआ। सती दी सति दा होणा दास, सीता सति विच समाईआ। जिस नूं वेखण पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण जाणे खेल तमाश, जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा हुक्म वरताईआ।
९ पोह शहिनशाही सम्मत ६ तोती देवी दे गृह पिण्ड निगयाल
जनक सपुत्री अवस्था बाल, बाली बुध ध्यान लगाईआ। प्रभ मिले दीन दयाल, दयानिध दया कमाईआ। मेरी सुरती सुरत ल्ए संभाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। झगड़ा मेट के शाह कंगाल, इक्को रंग दए रंगाईआ। जिस त्रेते अवल्लड़ी
❋
❋
चलणी चाल, चाल निराली इक पगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि दाता बेपरवाहीआ। दुलारी आया धुर संदेशा, धुर दे राम दिता दृढ़ाईआ। तेरा राम दे राम नाल लेखा, लिख्त धुर दी दए गवाहीआ। छडणा पैणा बाबल देसा, मिथलपुरी पन्ध मुकाईआ। अयुध्या होणा वेसा, दसरथ सुत रुत सुहाईआ। फेर सौहरा रहिणा नहीं पेका, दोवें देणा तजाईआ। राम दे राम ने बदलणा भेखा, बनबासी रूप प्रगटाईआ। झट सीता ने आपणा मस्तक वेखा, नैण नैण वखाईआ। फेर प्रभ नूं मथ्था टेका, सीस दिता झुकाईआ। तेरा खेल वार अनेका, अकल कलधारी तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। जनक दुलारी तक्कया उपर असमां, असमानी धार पार कराईआ। ना कोई पिता दिसया ना कोई माँ, संगी संग ना कोए निभाईआ। ना कोई राग तराना शब्द दिसया नाँ, सिफ्ती वाली ना कोए पढ़ाईआ। ना कोई संगी साथी पकड़े बांह, सगला संग ना कोए निभाईआ। सतिजुग त्रेता लोकमात करे वाह वा, वाहवा तेरी वड वड्याईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जगत समाज दा चलया राह, दीन दुनी वंड वंडाईआ। फेर वेखे थल अस्गाह, जलां तों पार अक्ख उठाईआ। उफ़ हाए मेरे राम ने हो जाणा मैथों जुदा, की करता कल वरताईआ। बाली बुध कर सकी ना कोए न्याँ, प्रभ दे अग्गे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी लहिणा देणा जाणे थांउँ थाँ, थान थनंतर वेख वखाईआ।
९ पोह शहिनशाही सम्मत ६ शाहणी देवी दे गृह पिण्ड छम्ब
जनक तकी आपणी करनी, प्रभ भगती वेख वखाईआ। जिस विच इक दी मिली सरनी, सरनगति इक अख्वाईआ। जिस दी इक्को तुक सब ने पढ़नी, आत्म परमात्म राग गाईआ। ओह लेखा जाणे चोटी जड़नी, जड़ चेतन फोल फुलाईआ। जिस दे हुक्म नाल सीता खारे चढ़नी, ख़ालस आपणी कार भुगताईआ। उस दा लेखा कोई ना जाणे हरनी फरनी, राम दा राम बेपरवाहीआ। जिस दी धार धार नाल लड़नी, सति असति नाल दए टकराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जनक वेखी धार अनोखी, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जिस नूं समझे कोए ना मातलोकी, लोक लोकांत पड़दा ना कोए उठाईआ। जिस दी भेंटा हो ना सकण माणक मोती, हीरे लाल जवाहर ना कोए चतुराईआ। जिस दी आदि तों जगदी जोती, अन्तिम जोत रुशनाईआ। जिस दी सिफ्तां वाली सारे पढ़न
❋
❋
पोथी, पुस्तक हथ्थां विच उठाईआ। मंज़ल मिले ना औखी, दर ठांडा ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। जनक दे अन्दर होया इक इशारा, सहिज सहिज दरसाईआ। औह वेख खेल अपारा, अपरम्पर रिहा दृढ़ाईआ। जिस सीता दा राम नाल प्यारा, प्यार मुहब्बत विच समाईआ। उस दा होणा अन्त किनारा, विछोड़े विच कुरलाईआ। जुग बीत्या सारा, महासार्थी आपणा रंग रंगाईआ। जिस लेखा लिख्या बण के बाल्मीक बटवारा, भेव अभेदा दए जणाईआ। फेर छडणा पए जगत संसारा, नाता मात तुड़ाईआ। उठ वेख कलयुग अंध अंध्यारा, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। राम दा राम कलि कल्की ल्ए अवतारा, कल आपणी कल प्रगटाईआ। जिस नूं झुकणे पैग़म्बर गुर अवतारा, बैठण सीस निवाईआ। उस दा खेल होणा धरनी धरत उत्ते अपर अपारा, अपरम्पर स्वामी आपणी कार कमाईआ। सीता दा सति दा बणना सहारा, सुरत शब्द नाल कुड़माईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर करे आप निरँकारा, भगत भगती विच भगवन मिलण कोए ना पाईआ। फेर जोत दा दे चमत्कारा, नूर नुराना दए दरसाईआ। जनक झट कीती निमस्कारा, निउँ निउँ लागा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह तेरा आदि अन्त दा इक सहारा, दूजा नज़र कोए ना आईआ।
९ पोह शहिनशाही सम्मत ६ फुमण सिँघ दे गृह पिण्ड छम्ब
बाल्मीक ने मुख विच पा लई कानी, कलम कालम लिखण तों लई बचाईआ। अन्तर आई हैरानी, हैरत विच ध्यान लगाईआ। निगाह कर उपर असमानी, निज नैण करी रुशनाईआ। तकी परम पुरख जोत नुरानी, नूर नुराना सोभा पाईआ। जिस दा खेल अवतार जिस्म जिस्मानी, तत्तां रंग रंगाईआ। शब्द दे धुन्कानी, नादी नाद सुणाईआ। राम दा राम दिसे बानी, बनबासी वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस दी खेल दो जहानी, जनक सपुत्री समझ कोए ना आईआ। फेर करया चरण ध्यानी, प्रभ चरण सीस झुकाईआ। मेरी विद्या दी नहीं कोई विद्वानी, विद्दत माण ना कोए रखाईआ। परम पुरख कर मेहरवानी, मेरा अन्तर मंग मंगाईआ। अबिनाशी करते संदेशा दिता बिना ज़बानी, फ़रमाना धुर दा इक दृढ़ाईआ। उठ वेख त्रेता ना रहे निशानी, राम रावण संग रलाईआ। द्वापर खेल होणा हैरानी, हैरत विच सर्ब कुरलाईआ। कलयुग अन्तिम शाह पातशाह शहिनशाह लेखा जाणे जाण जाणी, जानणहार आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जिस वेले दीन दुनी विच होई
❋
❋
बेईमानी, बेवा रूप होए लोकाईआ। प्रगट होवे योधा सूरबीर बलवानी, बलधारी इक अख्वाईआ। जिस दा लेखा जाणे ना कोए ज्ञानी, जगत विद्या सार कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा रिहा दृढ़ाईआ। बाल्मीक कलम फड़ के हथ्थ, हथ्थ पेशानी उत्ते टिकाईआ। बेनन्ती कर अग्गे पुरख समरथ, सीस जगदीश दिता झुकाईआ। तेरा लेखा अकथना अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। मैनूं अगला मार्ग दस्स, पड़दा दे चुकाईआ। अबिनाशी करता प्या हस्स, जोती धार शब्द शनवाईआ। उठ बटवारे खोल्ह अक्ख, धाड़वी तैनूं धाड़ा दयां वखाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार दा वेख हट्ट, सति धर्म ना कोए विकाईआ। झगड़ा पए तीर्थ तट, मानव मानव नाल टकराईआ। उस वेले होणा साहिब प्रगट, पारब्रह्म प्रभ धुरदरगाहीआ। जिस राम ने राम सीता जाणी छड, लोकमात नज़र कोए ना आईआ। उस दा खेल होणा विच जग, जगजीवण दाता आपणी कार भुगताईआ। भेव खुल्हाए उपर शाह रग, हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ। सीता धार बन्न्हणा तग, नाम निधाना गंढ पवाईआ। खेल वेखणा सूरे सरबग, साहिब सतिगुर आपणा भेव चुकाईआ। जिस वेले सृष्टी दी दृष्टी विच जगत वासना कूड़ कामना लग्गणी अग्ग, तमां तृष्ना ना कोए मिटाईआ। प्रभू दा प्यार सारे जाण छड, संगी संग ना कोए वखाईआ। गुर चेले होवण अड्ड, मुरीद मुर्शद ना गंढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। बाल्मीक कलम नूं कीता पुट्ठी, नेत्र वेख वखाईआ। निगह मारी चारे गुट्ठीं, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण खोज खुजाईआ। सृष्टी सारी दिसदी रुस्सी, प्रभ दा प्यार ना कोए निभाईआ। दिस दे पंज तत जुस्सी, ज़मीर सके ना कोए बदलाईआ। मन कल्पणा सब नूं रही कुस्सी, जगत लालच ना कोए चुकाईआ। मुहब्बत हक रही ना उकी, निशाना उक्या थांउँ थाँईंआ। प्रभ नूं गाउणा मुश्किल हो जाए दो तुकी, आत्म परमात्म राग ना कोए अल्हाईआ। सृष्टी जगत प्यार दी होवे भुक्खी, प्रभू प्रेम ना कोए वखाईआ। आसा रखे जन्म मरन दी कुख्खी, चुरासी पन्ध ना कोए मुकाईआ। एह खेल रहे ना लुकी, पुरख अकाला दए वड्याईआ। जिस वेले सदी चौधवीं अन्तिम ढुकी, आपणा पन्ध मुकाईआ। सीता राम राम सीता इक दूजे दी करन बुत्ती, बुतख़ान्यां विच ध्यान लगाईआ। अबिनाशी करता आपणी मेहर नाल बेशक भगतां नूं आपणी गोद ल्ए चुक्की, भगती वांग भगत भगवन मिलण कोए ना पाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर होई दुखी, दुखियां दर्द ना कोए गंवाईआ। उस वेले बाल्मीक ने इक कूक मारी उच्ची, कूक के दिता सुणाईआ। निरमाणता विच इक गल्ल पुछी, निउँ के सीस झुकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल मेरे साहिब तुठीं, मेहर नज़र उठाईआ। जिस वेले सच दी धार जाए लुट्टी, कलयुग लुटेरा आपणा बल वखाईआ। उस
❋
❋
वेले जन भगतां उज्जल करीं मुखी, दुरमति मैल आप धुआईआ। लोकमात मार झात आप पुच्छी, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। सति धर्म दी साची देवीं बुद्धी, सोझी आपणी इक वखाईआ। तेरी रमज़ रहे ना गुज्झी, पड़दा अन्दरों देणा उठाईआ। प्रेम दी धार रहे ना दूजी, एका रंग देणा रंगाईआ। पतित पुनीत करनी बुद्धी, कूड़ कुड़यार दा डेरा ढाहीआ। लेखा मुकाउणा वदी सुदी, मस्सया अमावस वंड ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस वेले कलयुग दी औध पुग्गी, औध दे मालक अन्त होणा आप सहाईआ।
९ पोह शहिनशाही सम्मत ६ प्रताप सिँघ दे घर पिण्ड दड़ ज़िला जम्मू
बण विच सीता राम दा चरण झस्सया, सहिज सहिज नाल दबाईआ। राम करवट विच बदल के अक्खया, अक्ख लई उठाईआ। फेर ख़ुशीआं दे विच हस्सया, हस्स के दिता सुणाईआ। कमलीए औह तक कलयुग अंधेरी मस्सया, सतिजुग साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। हिरदे हरि किसे नहीं होणा वसया, सगला संग ना कोए बणाईआ। जगत दवारा होणा ढट्ठया, गढ़्ह बंक ना कोए सुहाईआ। अग्ग लग्गे तत अट्ठया, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध कुरलाईआ। पिता पुत दी करे हत्या, नार कन्त विछोड़ा दिसे थाँईं थाँईंआ। धर्म चलावे कोई ना हट्टया वणजारा वणज ना कोए बणाईआ। भाग लग्गे ना किसे काया मट्टया, त्रैगुण अग्नी सर्ब जलाईआ। फिर हथ्थ मार उपर पट्टया, पटने वाला वेख वखाईआ। जिस दा लेखा होणा नाल पुरख समरथया, पारब्रह्म ब्रह्म मिल के वज्जे वधाईआ। फेर राम ने आपणा पासा वट्टया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक वखाईआ। राम किहा सीता आपणा नेत्र खोल्ह, सुरती राम विच समाईआ। प्रेम कंडे तराज़ू तोल, जगत लेखा सहिज सुभाईआ। उठ वेख कलयुग वज्जदा ढोल, डौरु डंका रिहा सुणाईआ। सच वस्त रहे किसे ना कोल, ख़ाली बंक दवारे दिसण थाँईं थाँईंआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म करे कोए ना चोहल, सीता सुरत धुर दे राम ना कोए मिलाईआ। अनबोलत सुणे कोए ना बोल, अनरागी राग ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सीता कहे मेरे धुर दे राम, राम राम दे जणाईआ। की एह खेल होणा तमाम, तमां विच होवे जगत लोकाईआ। राम ने किहा एह खेल श्री भगवान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। कूड़ कल्पना · विच जहान, जहालत भरी होवे
❋
❋
लोकाईआ। ओस वेले पैग़म्बरां दा होणा इस्लाम, समां समें विच्चों बदलाईआ। शरअ दी चले कलाम, राम नाम ना कोए वड्याईआ। मन्त्र होर होणा सतिनाम, फ़तिह डंका इक शनवाईआ। सृष्टी दृष्टी होणी हैरान, हैरत विच सर्ब कुरलाईआ। मज़्हबां दा बणना सर्ब ग़ुलाम, शरअ ज़ंजीर ना कोए तुड़ाईआ। पतिपरमेश्वर होणा बदनाम, बदी दा पन्ध ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। सीता हथ्थ रखया उपर ठोडी, उँगली नाल दबाईआ। राम दे चरण छोहे मस्तक लाया नाल गोडी, नेत्र नीर वहाईआ। मैनूं नज़र आउंदा कलयुग अन्त खेल होणा वेदी सोढी, सोढ बंस मिले वड्याईआ। झगड़ा मेटणा जञ्ञू बोदी, रूप अनूप ल्ए बदलाईआ। जिस ने सृष्टी दृष्टी देणी सोधी, शुध आपणा आप वखाईआ। ओह परम पुरख दा होणा जोगी, जुगीशर धुरदरगाहीआ। जिस हउमे मेटणा रोगी, ममता मोह दए मुकाईआ। उहदा इक्को शब्द होणा सलोकी, तूं मेरा मैं तेरा राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मार्ग आप बदलाईआ। सीता कहे मेरा अन्दरों खुल्ल्हया पड़दा, राम राम दयां जणाईआ। खेल वेख्या लहिंदा चढ़दा, पहाड़ दक्खण फोल फुलाईआ। मैं इक्को नूर तक्कया नरायण नर दा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जो मालक निहचल धाम अटल दा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जिस दा दीपक जोती बलदा, दो जहानां करे रुशनाईआ। उस झगड़ा मुकाउणा कलयुग कल दा, कलि कल्की वेस वटाईआ। ओह मालक जल थल दा, महीअल रिहा समाईआ। जो लेखा जाणे घड़ी पल दा, जुग चौकड़ी आपणे विच टिकाईआ। आत्म परमात्म धार हो के रलदा, नूर नुराना डगमगाईआ। उस दा वेस अवल्लड़ा दिसे अछल अछल दा, वलछल धारी आपणा हुक्म समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सीता कहे मैनूं हुन्दा जाए इशारा, राम राम मेरी दुहाईआ। कलयुग अन्तिम दिसे किनारा, सतिजुग सच चन्द रुशनाईआ। इक्को नूर नूर उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। सम्बल बैठा धाम न्यारा, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। जिस दा शब्द शब्द दुलारा, सूरबीर इक अख्वाईआ। ओह मेटे धूंआँधारा, नूरी चन्द इक चमकाईआ। जिस दा लेखा कागत कलम ना लिखणहारा, शास्त्र देवे ना कोए गवाहीआ। ओह सब दा सांझा मीत मुरारा, परवरदिगार नूर ख़ुदाईआ। जिस ने लेखा चुकाउणा काया साढे तिन्न हथ्थ मुनारा, गृह मन्दिर आप सुहाईआ। दीन मज़्हब दा झगड़ा मेटणा विच संसारा, सिर सके ना कोए उठाईआ। मेरी चरण कँवल निमस्कारा, राम रामा सीस झुकाईआ। चरण धूढ़ लावां छारा, टिक्का ख़ाक रमाईआ। जिस दा आत्म परमात्म परमात्म आत्म धर्म दी धार होणा नाअरा, नर नरायण आपणा डंक वजाईआ। सो पारब्रह्म पतिपरमेश्वर
❋
❋
वेखे विगसे वेखणहारा, हरि करता अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण नित नवित ल्ए अवतारा, अवतरी आपणा हुक्म हुक्म विच वरताईआ।
१० पोह शहिनशाही सम्मत ६ ईश्र सिँघ दे घर पिण्ड दड़ ज़िला जम्मू
राम किहा सीता आह तक लै कलयुग कल, कलकाती नज़री आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा मन कल्पणा वधणा छल, अछल छलधारी आपणा हुक्म वरताईआ। पवित्र रहे ना तीर्थ अठसठ जल, अमृत सरोवर रस ना कोए वखाईआ। फिरे दुहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ महीअल थल, अस्गाह देण दुहाईआ। दूई द्वैती शरअ शरीअत सब नूं लग्गणा सल्ल, हउमे रोग ना कोए मिटाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म निरगुण निरगुण सके कोई ना रल, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। सति धर्म दा रहे कोई ना बल, बलहीण होई लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता अगम्म अथाहीआ। राम किहा उठ वेख मार ध्यान, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। वेख खेल श्री भगवान, नर हरि नरायण आप जणाईआ। जिस दा योद्धा सूरबीर सुत दुलारा नौजवान, गोबिन्द सूरा सोभा पाईआ। जिस ने क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश देणा इक ज्ञान, ज़ात पात दीन मज़्हब दा डेरा ढाहीआ। अमृत रस दस्सणा पीण खाण, दुरमति मैल करे सफ़ाईआ। तरकश तीर खड़ग खण्डा किरपान, शस्त्रधारी नज़री आईआ। जिस दा लेखा लहिणा विच जहान, जहालत कूड़ी दए मिटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी मारे ध्यान, सत्तां दीपां अक्ख खुल्हाईआ। कलयुग मेटे कूड़ निशान, धरनी धरत धवल धौल सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सीता किहा राम कवण होवे गोबिन्द सूरा, सूरबीर दे दृढ़ाईआ। राम किहा पुरख अकाल दा जोती नूरा, नूर नुराना डगमगाईआ। सति धर्म विच होवे पूरा, पूरन ब्रह्म दए समझाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया हूंझे कूड़ा, सति सच दा मार्ग इक प्रगटाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्हा, अमृत जाम प्याला हथ्थ उठाईआ। कोझयां कमल्यां रंग चाढ़्हे गूढ़्हा, दो जहानां नज़र कदे ना आईआ। चरण कँवल बख्शे धूढ़ा, मस्तक टिक्के ख़ाक रमाईआ। पन्ध मुका के नेड़ दूरा, घर इक्को इक सुहाईआ। शब्द अनादी दे के तूरा, तुरीआ तों परे पर्दा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी खेल खिलाईआ। सीता किहा राम गोबिन्द होवे
❋
❋
कौण, प्रभू भेव दे जणाईआ। राम किहा जिस दी सेवा करे पाणी पौण, धरनी धरत सीस निवाईआ। जिस ने कलयुग हँकारी मारना रौण, राह धुर दा इक वखाईआ। माया धारीआं भन्ने धौण, कूड़ी मेटे शहिनशाहीआ। गुरमुखां अमृत बरसे मेघ साउण, अग्नी अन्दरों तत गंवाईआ। चार वरन एका घर आए वसाउण, अठारां बरन दा डेरा ढाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला दस्से गाउण, वाहवा सतिगुर तेरी बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं अन्त आए मुकाउण, मुकम्मल आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर संदेशा इक सुणाईआ। सीता अन्तर आई हैरानी, नैण मीट ध्यान लगाईआ। हथ्थ रखया उत्ते पेशानी, मस्तक ल्या दबाईआ। राम किहा औह वेख खेल महानी, हरि करता आप कराईआ। गोबिन्द सूरा मर्द मर्दानी, योद्धा इक अख्वाईआ। जिस दी सध्धरां भरी जवानी, बुढेपा रंग ना कोए रंगाईआ। जिस दा शब्द तीर कानी, कल्मयां दा लहिणा दए मुकाईआ। कूड़ क्रिया मेटे बेईमानी, माया ममता मोह दए गंवाईआ। प्रभ मिलण दी मंज़ल दस्से आसानी, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सति सरूप रखाए जगत जिस्मानी, रोम रोम ना कोए कटाईआ। रहिबर हो के मंज़ल दस्से इक रुहानी, रूह बुत करे सफ़ाईआ। इक्को कलमा नाम कलामी, कायनात करे पढ़ाईआ। मेल मिलाए पुरख अनामी, मेला होवे सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक नूर अलाहीआ। सीता नेत्र नैण खोल्हया, ज़िमीं असमान ध्यान लगाईआ। राम ख़ुशीआं दे विच बोलया, सहिज नाल दृढ़ाईआ। ओह वेख गोबिन्द दो जहान विचोलया, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर पड़दा रिहा उठाईआ। जिस ने पुरख अकाल दा कंडा तोलया, तराज़ू धर्म दा हथ्थ उठाईआ। उहदा फ़र्के खब्बा सज्जा डौलया, बाहू बल इक जणाईआ। जिस ने कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणा रौलया, हउमे हंगता दए मिटाईआ। सच दवार एकँकार साचा देणा खोल्हया, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। उस ने लहिणा देणा पूरा करना कान्हा कृष्न कला सोलया, अनक कलधारी प्रभ आपणे नाल मिलाईआ। जिस दा वस्त्र सोहवे चोलया, चोली तन मिले वड्याईआ। उस ने अमृत उठ तक लै सीता जन गुरमुखां अन्दर डोल्हिआ, निझर झिरना दिता झिराईआ। सद वसे अन्तर आत्म कोलया, हरि मन्दिर साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित लख चुरासी घट घट अन्तर निरन्तर हो के मौलया, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा रंग रंगाईआ।
❋
❋
१० पोह शहिनशाही सम्मत ६ प्रकाश सिँघ दे गृह पिण्ड दड़ ज़िला जम्मू
राम किहा सीता औह वेख मैनूं शब्द गोबिन्द रिहा दिख, दीख्या विच जणाईआ। जो सब दा लेखा रिहा लिख, चार जुग दा पन्ध मुकाईआ। चार वरन जिस दा होणा सिख, सिक्खी सिख्या इक समझाईआ। सब दा पूरा करे भविख, भविक्ख्त आपणे नाल मिलाईआ। उस ने इष्ट बणाउणा इक, एकँकार देणा दृढ़ाईआ। जन भगतां अन्दर जाणा टिक, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। गुरमुखां रहिणा विच, विचला भेव खुल्हाईआ। जिधर वेखण उधर पए दिस, चारों कुण्ट नज़री आईआ। मन कल्पणा मेटणी विस, विषे विकारां पन्ध चुकाईआ। सतिजुग दा साचा झोली पाउणा हिस, हिस्सा आपणा नाम समझाईआ। मैं हैरान होया पता नहीं लहिणा किस किस, अवतार पैग़म्बर गुर सारे याचक नज़री आईआ। उस झगड़ा मिटाउणा पथ्थर इट्ट, पाहन सीस ना कोए निवाईआ। अमृत बूँद बख्शणी निझर धारा छिट्ट, स्वांती आपणा नाम टपकाईआ। विख रहिण ना देवे विच, खिट पतित पुनीत दए बणाईआ। जिस नूं लभ्भदे कोटन कोटी केते कित, भज्जण वाहो दाहीआ। ओह जन भगतां दर्शन देवे नित, निज नेत्र आपणा पड़दा लाहीआ। अबिनाशी हो के वसे चित, ठगौरी चित रहे ना राईआ। आत्म परमात्म बणे मित, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। अगला हुक्म खेल उहदा अनडिठ, अन्त समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। सीता किहा राम ओह समां किस बिध वेखां, बिधी दे दृढ़ाईआ। जगत ना रहे भुलेखा, भाण्डा भरम भनाईआ। राम ने हथ्थ रखया आपणे उपर केसा, केस खोल्ह के दिते वखाईआ। पहलों रूप धरना दस दशमेशा, फेर शब्दी डंक वजाईआ। जो आदि जुगादि रहे हमेशा, सो गोबिन्द आपणी कार भुगताईआ। सरगुण धार बच्चे करने भेंटा, निरगुण आपणा रंग रंगाईआ। दीन मज़्हब दा अन्त पूरा करना ठेका, सदी चौधवीं दए गवाहीआ। तूं याद रखीं कर लै चेता, चेतन हो के रिहा सुणाईआ। पुरख अकाल होणा इक्को नेता, निज नेत्र भगतां दए खुल्हाईआ। झगड़ा मुकाए मुल्ला शेख़ां, शरअ शरीअत अन्त कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरा लहिणा दए दृढ़ाईआ। राम किहा सीता सवाधान कर लै सुरती, धुर दा शब्द दयां जणाईआ। तूं वी होणा उस वेले फिरदी तुरदी, तत्तां वाला सरीर हंढाईआ। तेरी सार पावे जो धार वासी अनन्द पुर दी, पुरीआं लोआं तों बाहर आपणा खेल खिलाईआ। तेरी आसा पूरन होवे सतिगुर दी, सतिगुर आपणे रंग रंगाईआ। जगत कल्पणा विच ना होवें मुड़दी, जगत तृष्ना ना कोए वधाईआ। झट सीता दोवें हथ्थ जोड़दी, नमस्ते कहि के सीस झुकाईआ। हाए राम राम हो के ना कदे छोड़ दईं, विछोड़े विच दुहाईआ। मेरा जगत जहान ना
❋
❋
बेड़ा रोड़्ह दईं, रुढ़दयां दईं तराईआ। राम किहा तूं आपणा आप आपे उस प्रभू दे चरणां तों घोल दईं, घोली घोल घुमाईआ। निज अन्तर निरन्तर अडोल रहीं, अडुल होए सहाईआ। आत्म परमात्म हो के कोल रहीं, तन वजूद दा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी आत्म परमात्म सच्चा बोल कहीं, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ।
१० पोह शहिनशाही सम्मत ६ सेवा राम दे गृह पिण्ड जिउड़ीआं ज़िला जम्मू
सीता कहे मेरे राम ने खोल्ही दृष्ट, दृष अगम्म दिता वखाईआ। मेरा इक्को होवे इष्ट, इष्ट देव स्वामी बेपरवाहीआ। जन्म जन्म दी मेटे हिरस, हरस दए गंवाईआ। मेहरवान हो के करे तरस, तृखा दए बुझाईआ। जोती जाता हो के आवे परत, पतिपरमेश्वर वेस वटाईआ। भाग लगावे उपर धरनी धरत, धवल रंग रंगाईआ। चार जुग दी पूरी करे शर्त, शरीअत वेखे चाँईं चाँईंआ। मालक बण के फ़र्श अर्श, दो जहानां खोज खुजाईआ। सब दा लहिणा देणा पूरा करे कर्ज़, गुर अवतार पैग़म्बर लेखे लेखे विच्चों चुकाईआ। उस साहिब दा खेल होवे असचरज, अचरज लीला दए वरताईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना बणे मर्द, बेअन्त आपणा हुक्म वरताईआ। ग़रीब निमाणयां वंडे दर्द, कोझयां कमल्यां गले लगाईआ। मेरी आशा दी पूरी करे ग़रज़, निरासा रूप ना कोए दरसाईआ। मेरी मनसा होवे तृप्त, तृप्त दी धार नूर जोत रुशनाईआ। संकट रहे कोई विक्त, कल कलेश दए गंवाईआ। सति धर्म कराए लिख्त, सतिजुग सच्चा राह प्रगटाईआ। प्रेम प्रीती आत्म परमात्म दस्स के इश्क, आशिक माशूक दा झगड़ा दए गंवाईआ। लहिणा देणा पूरा करे कलयुग अन्त सुहेले दिवस, पोह दो छे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक वखाईआ। सीता कहे मैनूं दिसया दूर दुराडा, मेरा माही राम रहीमा। जिस दा हुक्म फ़रमाना डाहढा, खेल करे आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदीमा। जिस दा भाणा वरतणा शब्दी धार सादा, दो जहान नौजवान देवे अगम्म फ़रमाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाद अनादी धार जुगादी शब्द ब्रह्मादी जोत विस्मादी निरगुण निरगुण निरगुण रूप महाना।
❋
❋
१० पोह शहिनशाही सम्मत ६ झण्डू राम सिँघ दे गृह जिउड़ीआं ज़िला जम्मू
राम ने बिन अक्खरां लिखी पाती, पत्रका लई बणाईआ। सीता दी रखी उत्ते छाती, सहिज नाल टिकाईआ। ओह वेख आपणा कमलापाती, राम दा राम बेपरवाहीआ। जेहड़ा जुग चौकड़ी देवे दाती, नित नवित आप वरताईआ। जिस वेले कलयुग होवे अंधेरी राती, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म दा बणे साथी, सगला संग वखाईआ। तूं तकणा खेल पुरख अबिनाशी, नैण नैण नैण उठाईआ। मंज़ल चढ़नी घाटी, जगत पन्ध रहे ना राईआ। आत्म सुहाउणी खाटी, सुहञ्जणी धुर दे रंग रंगाईआ। धुर दा बन्न्हणा साचा नाती, जो नातवां आदि जुगादि दा नूर नूर अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद सदा सद सब दा लहिणा देणा लेखा रिहा वाची, वाचक हो के आपणे विच छुपाईआ।