पुस्तकालयभाग २२

१० पोह शहिनशाही सम्मत ६ सरदारा सिँघ दे गृह पिण्ड सीड़ ज़िला जम्मू

सीता कहे मैं खेल वेखी अदुती, जी राम राम ने दिती वखाईआ। मैं मन्दिरां विच रही ना सुत्ती, सोवत जागत रूप बदलाईआ। नज़र आई कलयुग अन्त सुहञ्जणी रुती, रुतड़ी हरिजू इक महकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं दी औध वेखी मुकी, अग्गे होर ना कोए वधाईआ। मैं शब्द आवाज़ सुणी दो तुकी, सोहँ ढोला धुरदरगाहीआ। जिस नाल भगतां नूं मंज़ल मिलणी उच्ची, उच्च अगम्म अथाह आपणे घर वसाईआ। आत्मा होणी सुच्ची, सुच्च संजम इक दृढ़ाईआ। जिस ने झगड़ा मुका देणा दस्म दुआर त्रैकुटी, मंज़ल आपणी इक वखाईआ। जिथ्थे होवे कोए ना दुखी, सति सति विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। झट राम बदलया आपणा पासा, हथ्थ मस्तक उत्ते टिकाईआ। नैण मीट के कीता हासा, बुल्ल्ह बुल्ल्हां नाल टकराईआ। ओह वेख मेरे राम दा तमाशा, तमाशबीन बणया नूर अलाहीआ। जिस दा चार जुग दस्सणा सब ने खुलासा, भेव अभेद जगत समझाईआ। अन्तिम उस दा नूर होणा प्रकाशा, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस नूं कहिंदे पुरख अबिनाशा, अबिनाशी करता आपणा पड़दा आप चुकाईआ। सम्बल करे वासा, सति सतिवादी आसण सिंघासण इक सुहाईआ। जिस नूं झुकण पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर निउँ निउँ लागण पाईंआ। अवतार पैग़म्बर गुरु होणे दासी दासा, सेवक सेवा सच कमाईआ। जिस दा हर घट निरगुण धार होणा वासा, वस्त अमोलक इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा पड़दा आप उठाईआ।

❋

❋

सीता कहे मेरी निगाह बदली, बदल के रही जणाईआ। धुर राम होणा अदली, इन्साफ़ इक कमाईआ। मक्तूल रहिणा नहीं कोई कत्ली, कातिल दा डेरा ढाहीआ। जन भगतां मंज़ल बख्शी अन्दरली, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा वक्त आप सुहाईआ। राम ने किहा सीता औह तक, बिना अक्खां अक्ख उठाईआ। जिस दा लेखा हकीकत हक, हाकम धुरदरगाहीआ। ओस आउणा वत, वतन मातलोक वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस वेले सृष्टी दी दृष्टी अन्दर उबले रत्त, अग्नी सके ना कोए बुझाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं उस नूं लैणा सद्द, सद्दा देवण थांउँ थाँईंआ। दीन मज़्हब दी मेट हद्द, हदूद आपणी दए वखाईआ। किरपा करे पुरख अकाल यद, यदी आपणा वेस वटाईआ। शब्द सुणा के अगम्मी नद, धुंन अनादी इक सुणाईआ। भगत सुहेले लख चुरासी विच्चों लभ्भ, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। आपणी खेल आपे कर सबब, साहिब सुल्तान निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। चार जुग दा लहिणा देणा मेटे हब्ब, लेखा अवर रहे ना राईआ। जिस दी सरन सरनाई सारे जाणे ढट्ठ, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाईआ। जिस झगड़ा मुकाउणा अट्ठ सट्ठ, गंगा गोदावरी वेखे चाँईं चाँईंआ। नाता रहिण नहीं देणा मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ, काअब्यां परे करे पढ़ाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण धार होवे प्रगट, परवरदिगार सांझा यार निरगुण धार नूर अलाहीआ। जिस ने सतिजुग सति धर्म दा खोल्हणा हट्ट, वस्त अमोलक इक वरताईआ। सीता खिड़ खिड़ा के पई हस्स, वाह राम तेरे राम राम दुहाईआ। की ओह वसे घट घट, गृह गृह आपणा डेरा लाईआ। राम झट उठ के प्या नस्स, नौ नौ कदम उत्तर पूरब वल्ल वधाईआ। फेर बैठ गया झट, हथ्थ छाती उत्ते टिकाईआ। फेर फड़ के सज्जा पट्ट, ज़ोर नाल दबाईआ। सीता ओह वेख मेरा राम समरथ, जो सब दा पिता माईआ। जिस कलयुग अन्तिम आपणे प्यार भगती दी देणी भगतां नूं वथ, बिना भगती तों भगत दए बणाईआ। मेहरवान हो के अन्दर जावे वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। तीर अणयाला निरन्तर मारे कस, दुतीआ भउ दए गंवाईआ। सीता किहा की राम एह सच, राम किहा हां, सच सच राम गुसाँईंआ। आदि अन्त जुगा जुगन्त सब कुछ उस दे हथ्थ, देवणहार इक अख्वाईआ। जिस दी महिमा सदा अकथ कथनी कथ ना सके राईआ। जिस ने उलटी गेड़नी लट्ठ, सृष्टी दृष्टी दए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी लेखा जाणे जगत जीव जहान तत्व तत, तत आपणा ना कोए जणाईआ।

❋

❋

११ पोह शहिनशाही सम्मत ६ गुरनाम सिँघ दे गृह पिण्ड सीड़ ज़िला जम्मू

सीता कहे राम मैं निगह मारी वल्ल लहिंदे, कलयुग अन्त अक्ख खुल्हाईआ। तेरां सौ सतासी रिषी शब्दी धार कुछ कहिंदे, बावन दा लेखा रहे सुणाईआ। इक्ट्ठे हो के धरनी उत्ते बहिंदे, बहि बहि बल प्रगटाईआ। सदी चौधवीं महल्ल मुनारे ढहिंदे, पथ्थर इट्ट रहे कुरलाईआ। भगत भगवान दा भाणा सहिंदे, सिर सके ना कोए उठाईआ। जीव कल वेखे वहिण वहिंदे, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। खेल तक्कया सरहाणा पैंदे, दोवें धारां खोज खुजाईआ। गंगा गुदावरी जमना सुरस्ती दे तके लहिंगे, अंगी अक्खां नाल वेख वखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां सिर लेखे वेखे पैंदे, हिसाब मंगे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। धर्म दी धार वेखी जगत सिसक, सिसकीआं विच दुहाईआ। अमृत रस झिरना ना रिहा रिसक, बूँद स्वांत ना कोए टपकाईआ। मनमति दा होणा इश्क, आत्म परमात्म प्यार ना कोए बणाईआ। झगड़ा पैणा टांक जिसत, निरगुण सरगुण दए दुहाईआ। धर्म दी धार तों सारे जाणे ख़िसक, सच कदम ना कोए टिकाईआ। जगत नेत्रां दा होणा गृहस्त, वडा छोटा बचया रहिण कोए ना पाईआ। सच राम दा मन्ने कोए ना इष्ट, इट्टां पथ्थरां सीस सर्ब निवाईआ। ओह आशा देंदी संदेशा वशिष्ट, विशेष रही समझाईआ। पीरां दा लेखा मुकणा बहिशत, अवतार स्वर्गां दा पन्ध चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि दाता बेपरवाहीआ। सीता कहे ·षी करन इशारे, सतिजुग ध्यान लगाईआ। प्रभू प्रभ निमस्कारे, परम पुरख सरनाईआ। जिस वेले कलि आए किनारे, कलयुग पन्ध मुकाईआ। लेखा मुके पैग़म्बर गुर अवतारे, अवतरी आपणा वेस वटाईआ। निरगुण नूर करे ज़ाहरे, ज़ाहर जहूर डगमगाईआ। अमल कराए चौथे जुग पाए सारे, महासार्थी आपणा रूप बदलाईआ। लेखे लाए जो कौल कीते बलि दवारे, बावन शहादत इक भुगताईआ। भगत सुहेला बण आप निरँकारे, निरवैर आपणा रंग रंगाईआ। जिस नूं सर्ब करन निमस्कारे, नमों नमों सीस झुकाईआ। सो साहिब सुल्ताना मेहरवाना आपणी किरपा धारे, धरनी धरत धवल उत्ते वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आए भगतां दे विच अखाड़े, आपणा बल प्रगटाईआ।

११ पोह शहिनशाही सम्मत ६ लछमी देवी दे गृह पिण्ड सीड़ ज़िला जम्मू

रिषी कहिण साडी निगह तमज़िम, तनज़ीम जगत ना कोए समझाईआ। प्रभ खेल कहि ज़ीनीअन, कोहज़े कुंन ना

❋

❋

कोए चतुराईआ। संदेशा देहीज़े तन तन, खबज़ू खिज़ा ना कोए जणाईआ। जल्वा गुफ़ारे जनगा बन्न, बोसीदा बरिज़ ज़बे ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तासीदा दाओ किलज़ा मिस्त मुअज्ज़ज़े मेहरवां, मेहरवान मेहरवान मेहरवान महिबूब नूर अलाहीआ।

११ पोह शहिनशाही सम्मत ६ प्रकाश चन्द दे गृह पिण्ड मघोवाली ज़िला जम्मू

राम ने राम दा तीर चुक्कया, राम राम राम समाईआ। ओह वेख मेरा लहिणा देणा ढुक्या, खाता अगम्म अथाहीआ। जिस दा लेखा नहीं उत्ते वरके पत्तया, कलम शाही ना रंग रंगाईआ। जिस दी बदले कदे ना सत्तया, सति सरूप समाईआ। जुग चौकड़ी होए ना हत्या, सिर सके ना कोए उठाईआ। उठ वेख द्वापर फिरे नट्ठया, भज्जे वाहो दाहीआ। फिर उलटी गिढ़े लट्ठया, कलयुग ल्ए अंगड़ाईआ। निगह मार मदीना मक्कया, काअब्यां राह तकाईआ। लहिणा देवे बूरे कक्कयां, पुरख अकाला रिहा सुणाईआ। सच रंग विच रहे कोई ना रत्तया, राम राम ना कोए समाईआ। फेर वेख लै डंका वज्जणा फ़तहया, फ़तिह नगारा हथ्थ ना कोए उठाईआ। फेर तक लै गोबिन्द सथ्थर लथ्थया, आसण सेज सुहाईआ। फेर तक लै कलयुग दा मेटणा घट्टया, कटाक्ष धुर दा इक लगाईआ। जिस साहिब ने सब दा मेटणा रट्टया, झगड़ा वेखे थांउँ थाँईंआ। ओह निरगुण धार होवे प्रगटया, जोती जाता नूर अलाहीआ। उस दा दो जहान होवे इक्को हट्टया, वस्त नाम नाम विकाईआ। अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दे मनसूख़ करे पट्टया, हुक्म आपणा इक वरताईआ। जिस वेले कलयुग अन्त टप्पया, सदी चौधवीं संग रखाईआ। ऐ राम उस वेले बिना भगतां तों लाहा किसे ना खट्टया, सृष्टी दृष्टी रोवे मारे धाईआ। राम ने आपणा पासा वट्टया, पिट्ठ ज़िमीं उत्ते टिकाईआ। फिर आपणा सज्जा अंगूठा चट्टया, मुख विच टिकाईआ। फेर वेख्या अक्खर सस्सया, निरगुण सरगुण होड़ा सोभा पाईआ। फिर हाहे वल्ल तक्कया, टिप्पी टापूआं तों बाहर नज़री आईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक दूजे दे हिस्से होया वटया, बटा ज़ीरो कीती लोकाईआ। एह खेल तक पुरख समरथया, राम राम नूं सीस झुकाईआ। तेरा खेल यथार्थ यथ्थया, यदी समझ किसे ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप अंगीठा वेख्या तपया, अग्नी माया मोह वखाईआ। मन मनूआं होया पपया, पतित पुनीत ना कोए जणाईआ। सति दिसे कोए ना जतया, स्त्री पुरुष देण दुहाईआ। एह खेल वेख्या बिना अक्खीआं, लोयण धुर दा इक उठाईआ। ना काहन रिहा ना रहीआं सख़ीआँ, द्वापर मुख भवाईआ।

❋

❋

कलयुग प्रभ दीआं खेलां वेखीआं रचीआं, रचना अगम्म दिती जणाईआ। राम बिना भगतां तों सब दीआं प्रीतां होणीआं कच्चीआं, पक्की गंढ ना कोए बंधाईआ। जगत वासना विच संसारी रूहां होवण नच्चीआं, बिन सतिगुर शब्द शांत ना कोए कराईआ। गुरुआं अवतारां पैग़म्बरां दीआं दीनां मज़्हबां वालीआं होणीआं हिस्से पत्तीआं, पतिपरमेश्वर सांझा यार संग ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा लेखा जाणे जो जगत जहान लिखीआं जाणीआं पट्टीआं, अक्खरां तों बाहर निरअक्खर धार इक दरसाईआ।

११ पोह शहिनशाही सम्मत ६ देवी सिँघ दे गृह पिण्ड मग्घोवाली ज़िला जम्मू

धरनी कहे एथे राम दे अस्व ने मारया सी पौड़, भुक्खे हिणक के दिता वखाईआ। चक्रवर्ती हो के जो करदा सी दौड़, भज्जया वाहो दाहीआ। कूक पुकार के किहा जिस वेले आया ब्रह्मण गौड़, गुर अवतार पैग़म्बरां तों बाहर खेल खिलाईआ। दो जहानां उस दे हथ्थ विच होणी डोर, डोरी शब्द नाम बंधाईआ। उस वेले कलयुग होणा अंधेरा घोर, चांदनी चन्द ना कोए चमकाईआ। साध सन्त बणने ठग्ग चोर, यारी जगत वाली कमाईआ। पंछी पंखी रोणे मोर, पपीहे देण दुहाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरी सब नूं लोड़, दरिंदे परिंदे अक्ख उठाईआ। कलयुग जीवां अन्तर रस मिट्ठे होणे कौड़, अमृत रस ना कोए चखाईआ। अठसठ तीर्थ तालाब बणने जौहड़, अमृत रूप ना कोए बदलाईआ। काया भाण्डे ख़ाली होणे तोड़, कुम्भ रूप ना कोए दरसाईआ। मन वासना लग्गणी दौड़, भटकणा भज्जणी वाहो दाहीआ। धुर दा लेखा सके कोए ना होड़, होड़ा सस्से वाला दए गवाहीआ। किसे दी प्रीती आत्म परमात्म निभे ना तोड़, टुट्टी गंढ ना कोए पवाईआ। बिना प्रभू दी किरपा तों भगत भगवान होणा नहीं जोड़, अजोड़ होए कूड़ लोकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा सति सच दी रहिणी थोड़, थुड़े थिड़क्यां वस्त नाम ना कोए वरताईआ। दरोही फिरनी मढ़ी गोर, मकबरे रोवण मारन धाईआ। नाम कलमे दा होणा खोर, शरअ शरअ नाल टकराईआ। किसे दा रहिणा नहीं कोई ज़ोर, ज़ोरू ज़र रोवे मारे धाईआ। उस वेले कलयुग कल्पणा होणा शोर, शोरश सके ना कोए मिटाईआ। सदी चौधवीं वखाउणा जौहर, जल्वागर हुक्म सुणाईआ। दीन दुनी दा बदल जाणा तौर, तबीअत तबीब ठीक ना कोए जणाईआ। कूड़ मदि दा चलणा दौर, चारों कुण्ट कुण्ट हल्काईआ। सच प्यार दी लग्गणी औड़, लम्भया हथ्थ किछ ना आईआ। गुरु चेले इक दूजे नूं जावण छोड़, मुर्शद मुरीद अंग ना कोए लगाईआ। सति सच वसे किसे ना कोल, गृह मन्दिर ना कोए सुहाईआ। उस वेले परम पुरख ने तोलणा तोल, तराज़ू

❋

❋

धुर दा हथ्थ उठाईआ। सतिगुर शब्द बण अडोल, अडुल हो के वेखे चाँईं चाँईंआ। नाम मृदंगा वजाए ढोल, ढोलकी छैणा ना कोए खड़काईआ। जो चरण प्रीती आपा आप गए घोल, घोल घुमाई वेखे चाँईं चाँईंआ। उस वेले चतुराई चलणी नहीं कला चौदां सोल, सोलह कला ना कोए वड्याईआ। जिस दा अन्त अन्तष्करन तों बाहर दा होणा बोल, अनबोलत आपणा राग दए सुणाईआ। जन भगतां भगत सुहेला बणे विचोल, विचला पड़दा आप खुल्हाईआ। सृष्टी नाल मार के रोल, रूल आपणा दए बदलाईआ। निरगुण धार आउणा उपर धौल, धरनी दा धर्म दए समझाईआ। सच दवारा देवे खोल्ह, सतिजुग सच्चा राह प्रगटाईआ। ओह शाह अस्वारा जोत निरँकारा हर घट जाए मौल, मौला हो के खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, परदयां विच्चों चुकाए पर्दा ओहल, ओहले विच्चों अनमोला आपणा रूप दरसाईआ।

१२ पोह शहिनशाही सम्मत ६ माया देवी दे गृह पिण्ड मग्घोवाली ज़िला जम्मू

सचखण्ड कहे मेरे प्रभ सचे, साहिब सच तेरी वड्याईआ। मेरे दोवें हथ्थ बध्धे, बन्दना करके सीस निवाईआ। तेरा लोकमात खेल हुन्दा कदे कदे, जुग चौकड़ी रीती चली आईआ। बिना भगतां तों तैनूं मातलोक कोई ना सद्दे, धुर आवाज़ ना कोए अल्हाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पैग़म्बरां दीन मज़्हब बणाए अड्डे, जगत हिस्सयां वंड वंडाईआ। वक्खरे वक्खरे जगत निशाने गड्डे, तेरा नाम सिफ्त सालाहीआ। शरअ शरअ नाल कीते दग़े, छुरी बणी जगत कसाईआ। तृष्ना मोह दी लाई अग्गे, लालच विच लड़ाईआ। तेरा खेल सूरे सरबगे, बेपरवाह समझ कोए ना पाईआ। सच दवार मेरे गृह कोए ना हद्दे, क्यों दीन दुनी दिती लड़ाईआ। मैं तेरे अग्गे झोली रिहा अड्डे, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। परम पुरख परमात्म सच दस्स तेरे खेल किस बिध वधे अग्गे, दो जहानां होए रुशनाईआ। पुरख अकाल किहा सचखण्ड ओह तक जन भगत सुहेले मेरे बच्चे, जुग चौकड़ी धुर दी पीढ़ी चली आईआ। जेहड़े नाम विच नहीं कच्चे, काया कंचन गढ़्ह रहे बणाईआ। मेरे प्यार विच रत्ते, रत्न अमोलक हीरे सोभा पाईआ। मैं सिर्फ़ उन्हां नूं दस्सदा आपणे पते, पतिपरमेश्वर हो के राह दरसाईआ। एथे उथे सांझे रखदा खत्ते, खित्ता आपणा इक दृढ़ाईआ। सचखण्ड किहा प्रभू तैथों विछड़ ना जाण किते, कदीम दे मालक दे जणाईआ। पुरख अकाल किहा मेरे आदि दे बच्चे निक्के, निरगुण निरगुण धार विच समाईआ। जिन्हां ज़हूर इक्को दिसे, दहि दिशा सोभा पाईआ। उन्हां बणां धुर दे पिते, पतिपरमेश्वर हो के गोद उठाईआ। सच संदेसे

❋

❋

नाम दे देवां चिट्ठे, धुर अगम्म करां पढ़ाईआ। अमृत रसना बोल दस्सां मिट्ठे, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। मेरे सच सिंघासण सरन सरनाई ढट्ठे, सुख आसण सोभा पाईआ। उन्हां झगड़े मुक गए पथ्थर इट्टे, इक्को इष्ट देव पुरख अकाला रहे मनाईआ। अन्त कलयुग वेखीं निकलदे सिट्टे, नतीजा धर्म दा दयां दृढ़ाईआ। जिन्हां दे कर्म कांड दे लेखे होणे चिट्टे, दुरमति मैल रहे ना राईआ। सचखण्ड ओह सच दवार आ के जाण टिके, दूसर धाम ना कोए वड्याईआ। जेहड़े साची सिख्या नाम दी सिखे, सो सिख सतिगुर विच समाईआ। उठ तक जिन्हां दे लेखे मैं शब्दी धार लिखे, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। जिस नूं समझे ना कोए मुन रिखे, जगत तपस्या ना कोए चतुराईआ। तूं आयो अन्त उन्हां दे हिस्से, सचखण्ड तेरा दर सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एकँकारा इक्को दिसे, इक इकल्ला नूर इलाहीआ।

१२ पोह शहिनशाही सम्मत ६ दौलत राम दे गृह पिण्ड कोटली ज़िला जम्मू

सचखण्ड कहे जन भगतो मेरे गृह पैणा आउणा, अबिनाशी करते दिती वड्याईआ। एथे आलस निंद्रा नहीं कोई सौणा, सोवत जागत रूप ना कोए दरसाईआ। नाद शब्द राग नहीं कोई गाउणा, सिफ्ती सिफ्त ना कोए वड्याईआ। जल धार पाणी नहीं कोई नहाउणा, दुरमति मैल ना कोए वखाईआ। इक्को पतिपरमेश्वर पाउणा, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। जिस ने जोती जोत मिलाउणा, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। फेर ठांडा दर सुहाउणा, सुहञ्जणी रुतड़ी इक महकाईआ। निरगुण निरगुण रंग इक रंगाउणा, सरगुण दा लेखा देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग इक बणाईआ। सचखण्ड कहे जन भगतो तुहाडा सच धर्म अस्थान, गृह मेरा सोभा पाईआ। जिथ्थे सति सरूप वसे भगवान, सति सतिवादी डेरा लाईआ। दीपक जोत जगे महान, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। लख चुरासी धुर दा काहन, राम रामा रूप प्रगटाईआ। जिथ्थे पढ़नी ना पए कोए कलाम, सिफ्तां वाली ना कोए चतुराईआ। मिले शहिनशाह अवाम, पातशाह अगम्म अथाहीआ। जिस दे जुग चौकड़ी ग़ुलाम, अवतार पैग़म्बर गुर सेव कमाईआ। जिस दा शास्त्र गाउँदे नाम, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। सो मेरा गृह वसाँईं ग्राम, नगर इक्को इक वड्याईआ। जिथ्थे कदे ना होवे शाम, अंध अंधेर ना कोए रखाईआ। प्यार मुहब्बत दा प्रेम विच्चों मिले पैग़ाम, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। सजदा करना ना पए सलाम, डण्डावत बन्दना ना कोए रखाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार इक्को होवे मेहरवान,

❋

❋

महिबूब आपणे विच समाईआ। सति सच दा दए जाम, हकीकी हक हक प्याईआ। लेखे मुका देवे एथे उथे सर्ब तमाम, तमा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप मिलाईआ। सचखण्ड कहे जन भगतो तुहाडी भूमिका मेरा गृह, लोकमात ना कोए चतुराईआ। जिथ्थे पुरख अकाला पारब्रह्म इक्को रहे, दीन दयाला दयानिध प्रभ आपणा आसण लाईआ। इक्को सति दी धार वहे, दूजा वहिण ना कोए वहाईआ। जिथ्थे ना कोई नछत्र ना कोई गृह, सूर्या चन्द ना कोए वड्याईआ। ना कोई निरगुण सरगुण धार दिसे शै, विष्न ब्रह्मा शिव बैठे दूर दुराडे सीस निवाईआ। जेहड़ा गृह कदे नहीं होया लै, उतपत वाली वंड ना कोए वंडाईआ। तुहानूं रहे ना किसे दा भय, निर्भय आपणे विच समाईआ। उथे आदि तों अन्त अन्त तों आदि इक्को इक तुक दी जै, दूजा नाअरा ना कोए सुणाईआ। सो साहिब सुल्तान सच प्रीती तुहानूं दए, दयावान दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेल अनक वारी कै, कहि के सके ना कोए समझाईआ।

१२ पोह शहिनशाही सम्मत ६ शिव सिँघ दे गृह पिण्ड सई ख़ुरद ज़िला जम्मू

सचखण्ड कहे प्रभ मेरी अगम्मी मंग, दर मांगत झोली डाहीआ। मैनूं अनडिठड़ी जगह तूं दिता टंग, जिथ्थे वेखण कोए ना पाईआ। चार जुग मेरी सिफ्त दे गंवाए छन्द, अक्खरां नाल चतुराईआ। ना कोए छप्पर दिसे चार दवारी कंध, छन्न नज़र कोए ना आईआ। ना कोई सूर्या ना कोई चन्द, मण्डल मण्डप ना कोए डगमगाईआ। मैनूं आपणे हुक्म अन्दर कीता बन्द, शब्द दा ताला दिता लगाईआ। मैनूं याद आ गया जिस वेले तूं बिना पावे चूल तों डाहया सी पलँघ, आसण इक सुहाईआ। निरगुण धार निरगुण माण अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों वखाईआ। मैं हो गया सां दंग, हैरानी विच सीस निवाईआ। तेरा केहड़ा अनोखा ढंग, की करनी कर जणाईआ। मेहरवान महिबूब कुछ वस्त मैनूं वंड, निउँ के सीस निवाईआ। तूं इशारे नाल मैनूं पाई ठंड, सहिज नाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सचखण्ड कहे मेरा ना कोई रूप, अनूप सति ना कोए वखाईआ। मैं एसे कर के चंगा तूं वसें सति सरूप, सच स्वामी डेरा लाईआ। मेरी ना कोई दिशा ना कोई कूट, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई बूझ सके बूझ, समझ विच समझाईआ। कोटन कोटि अवतार पैग़म्बर गुरु तेरी धार विच्चों कर के गए कूच, कूचा गली

❋

❋

मात फिर के फिर धार तेरी विच समाईआ। मैनूं वड्याई तेरे प्यार दी जिस बणाया ऊचो ऊच, अगम्म अथाह आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सचखण्ड कहे प्रभू मैं ना मरां ना जम्मां, जीवण की दरसाईआ। ना आसा ना तमा, लालच संग ना कोए बणाईआ। ना नाड़ी ना चम्मा, दृष्टी वंड ना कोए वंडाईआ। ना सोग ना ग़मा, चिन्ता विच ना कोए रखाईआ। मैं नित नवित तेरा वेखदा समां, सच स्वामी ध्यान लगाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी बिना तेरयां भगतां तों रहां निकम्मा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेहरवान हो सहाईआ। पुरख अकाल कहे सचखण्ड ना कर गिरयाज़ारी, ज़ाहर जहूर हो के दयां जणाईआ। मेरी खेल अपारी, अपरम्पर हो के दयां दृढ़ाईआ। हुण आई लोकमात मेरी वारी, वारस हो के वेख वखाईआ। तेरी नाल रखां सिक्दारी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिथ्थे भगत भगवान दी होवे यारी, याराना धुरदरगाहीआ। ओहो तेरा महल्ल ओहो तेरी अटारी, ओह गृह तेरा सोभा पाईआ। तेरा रूप ना पुरख ना नारी, नर नरायण होए सहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच पड़दा आप खुल्हाईआ। पुरख अकाल कहे सचखण्ड तैनूं भगतां वेखणा दवार, दर दवार इक दृढ़ाईआ। चौदां पोह दिवस विचार, नेत्र नैण खुल्हाईआ। खेल धुर दा धुर दरबार, गोबिन्द धार धार दरसाईआ। तूं निउँ के करीं निमस्कार, माण ताण गंवाईआ। जिथ्थे मेरा लग्गा होवे दरबार, तूं सिंघासण हेठां वड़ के वेखणा चाँईं चाँईंआ। की खेल कलि कल्की अवतार, निहकलंक कल वरताईआ। जिथ्थे झुकणे पैग़म्बर गुर अवतार, बैठण सीस निवाईआ। ओथे नौ गुरमुख होणे पहरेदार, कमरकसे कमर नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। सतिजुग सचखण्ड तेरी धार वेखे इक्के, एकँकार दए जणाईआ। इक्की गुरमुखां वस्त्र पाउणे चिट्टे, तन तन नाल सुहाईआ। मस्तक संधूरी लाउणे टिक्के, टिक्का इक्को रंग रंगाईआ। मौली तन्द बद्धे होण सज्जे गिट्टे, रंग रंग नाल बदलाईआ। खड़्हे होण इक दूजे दे पिच्छे, सूरबीर रूप धराईआ। सब दी प्रभ मिलण दी होवे इच्छे, दूसर ओट ना कोए जणाईआ। दो बाल विच होण निक्के, आयू यारां साल समझाईआ। साहिब सतिगुर वसया होवे चिते, चेतन सुरती नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। इक्की गुरमुख इक्को नाम दी करन इबादत, ढोला इक्को गाईआ। इक्को वार देण शहादत, गवाह गोबिन्द लैण भुगताईआ। सब दी प्रेम दी होवे सदाकत, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। नख़रे वाली होवे नज़ाकत, नेत्र कज्जल आप पवाईआ। पंजां दी विच्चों कीती होवे हजामत,

❋

❋

सोहणा रूप दरसाईआ। सोलह होण सही सलामत, सोलह कल कृष्न ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदे ना बणे अणजाणत, जानणहार जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ।

१२ पोह शहिनशाही सम्मत ६ तेज भान दे गृह पिण्ड सई ख़ुर्द ज़िला जम्मू

जन भगतो सारे फड़ लओ कन्न, दोवें हथ्थ हथ्थ लगाईआ। प्रभ दा हुक्म लैणा मन्न, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सतिगुरु दी भेंटा करना तन, आपणा वजूद ना कोए रखाईआ। धर्म दी वस्त लैणी धन, आपणी झोली लैणी भराईआ। जगत विच बेड़ा लैणा बन्न्ह, मलाह सतिगुर इक अख्वाईआ। गोबिन्द दे नूरी बणना चन्न, चन्न जोत नूर रुशनाईआ। वेख्यो अग्गे तों नेत्र रिहों ना अन्ह, निज नैण लैणा खुल्हाईआ। गढ़्ह हँकारी देणा भन्न, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। ना कोई ख़ुशी ना कोई ग़म, सतिगुर नूं मिल के सतिगुर विच समाईआ। जिस दे हथ्थ तुहाडा पवण स्वासी दम, सो दामनगीर तुहाडा होए सहाईआ। जगत वैराग विच कदे ना नीर वहायो छम छम, जे सतिगुर विछड़े दिवस रैण चैन ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। जन भगतो कन्न दयो छड, दोए हथ्थ जोड़ के सीस निवाईआ। पुरख अकाल नालों कदे नहीं होणा अड्ड, वक्खरा घर ना कोए वखाईआ। तुसीं ओस प्रभू दी यद, जो यके बाद दीगरे अवतार पैग़म्बर गुरुआं सेव लगाईआ। ओह तुहाडी एथे ओथे रखे लज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिजुग दे रिषीओ किथे जाओगे भज्ज, भज्जयां पन्ध ना कोए मुकाईआ। जिस ने तुहानूं माता पिता तों बाहर ल्या लभ्भ, लभ्भण वाला हो के मिल्या चाँईं चाँईंआ। प्रण कर लओ अज्ज, वायदा सतिगुर नाल बणाईआ। भावें सृष्टी छुट जाए ते छुटे सारा जग, भगत भगवान विछड़ कदे ना जाईआ। एह खेल सूरा सरबग, शाह पातशाह शहिनशाह आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगतो वेखो हार पवाया उत्ते चरणां, चरण प्रीती दए बणाईआ। अग्गे तों तुहाडा सतिगुर दे घर मरना, जीवण सतिगुर झोली पाईआ। तुसां बिना पौड़ी डण्डे तों ओस मंज़ल चढ़ना, जिथ्थे मिले बेपरवाहीआ। ओस सचखण्ड दवारे विच वड़ना, जिथ्थे इक्को जोत नूर रुशनाईआ। किसे दा लेखा पए ना भरना, राय धर्म ना अक्ख उठाईआ। सच दवार एकँकार देवे सरना, साहिब स्वामी होए सहाईआ। परमात्मा आत्मा तुहाडी वरना, वर इक्को सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

❋

❋

आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग दए रंगाईआ। हार कहे मैं चरणी गया छूह, सच सेव कमाईआ। जन भगतो तुहाडी पवित्र होणी रूह, रूह बुत वज्जे वधाईआ। तुसीं परमात्मा दा सरूप हूबहू, दूजा रंग ना कोए रंगाईआ। तुहाडे अन्दरों आवाज़ निकले तूंही तूं, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। तुसां जगत जहान दी छडणी जूह, जंगलां विच ना कोए भवाईआ। तुहाडा अज्ज तों लै के इक्को शब्द सतिगुरु, सतिगुर शब्द इक अख्वाईआ। जदों चाहोगे तुहाडे अन्दर बाहर तुरू, सन्मुख हो के नज़री आईआ। हुण तुहाडे साहिब दा समां होणा शुरू, जिस शरअ दा लेखा देणा मुकाईआ। आपणी करनी तों कदे ना मुड़ू, दो जहानां डंक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। हार कहे मैं सतिगुर चरणी लग्गा, जन भगत दयां वड्याईआ। जन भगतो हुण तुहाडा वधणा अग्गा, पिछला लेखा रहे ना राईआ। वेख्यो कोई रूप ना बणिओ कग्गा, हँस सोहणे सोभा पाईआ। सतिगुरु कदे ना करे दग़ा, फ़रेबां तों बाहर जन भगतां ल्ए मिलाईआ। तुहानूं ओह पतिपरमेश्वर लभ्भा, जिस दी चार जुग सिफ्त रहे सुणाईआ। तुहाडे नाल रहे सदा, विछोड़े विच कदे ना आईआ। तुहाडे प्रेम विच रहे बद्धा, रातीं सुत्तयां अन्दर वड़ के ल्ए जगाईआ। फेर तुहानूं दस्स जाए गुरमुखो केहड़ी मेरी जग्हा, किस थान विच आपणा नूर करां रुशनाईआ। तुसां घर बैठयां सतिगुर शब्द दा लैंदे रहिणा मज़ा, रस रस विच्चों प्रगटाईआ। तुहाडे नेड़ ना आवे कज़ा, काल दा झगड़ा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। हार कहे मेरी पुराणी हिरस, हवस दयां जणाईआ। बड़ा सोहणा सुहञ्जणा दिवस, रैण मिली वड्याईआ। मेरी जुग जुग दी किरस, प्रभ झोली दिती पाईआ। तुहाडी सदा खुल्ही रहे सुरत निरत, निरवैर मिले चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि दाता धुरदरगाहीआ। सतिगुर शब्द कहे सुण शब्दी मीत, गुरमुख शब्दी दयां जणाईआ। शब्द गुरसिख होवे चीत, सिख शब्द सतिगुर विच समाईआ। पुरख अकाल दोहां दे होवे बीच, विचोला बेपरवाहीआ। सतिजुग दी सच चलाउणी रीत, रीती इक समझाईआ। जिस दी करदे रहे उडीक, सो आया बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त दा दूर जन भगतां सदा नज़दीक, नेरन तों नेरा नज़री आईआ।

❋

❋

१३ पोह शहिनशाही सम्मत ६ बेलू राम दे गृह पिण्ड सई ख़ुर्द ज़िला जम्मू

सचखण्ड कहे प्रभ मेरा इक्को बचन सच्चा, सति सच दयां सुणाईआ। मैनूं जम्मण वाली माता नहीं कोई जच्चा, याचक हो के सीस निवाईआ। मेरा तन वजूद माटी ख़ाक नहीं कोई कच्चा, घड़न भन्न्हणहार रूप ना कोए बदलाईआ। मैं जगत जहान कदे नहीं वसा, ब्रह्मण्ड खण्ड नज़र कोए ना आईआ। मैं दो जहान कदे नहीं नस्सा, भज्जया वाहो दाहीआ। इक्को तेरी आस रखां, नित नवित राह तकाईआ। मैनूं समां मिल गया हुण मसां, जिस दी मिसाल पिच्छे ना कोए रखाईआ। मैं चाहुंदा तेरे नाल सदा वसां, चरण कँवल तेरी रहां सरनाईआ। कूड़ दीआं मेटां सफां, मलेछां डेरा ढाहीआ। जिथ्थे तेरया भगतां नूं मिले तेरे नाम दा गफ्फा, ओथे आपणी ख़ुशी बणाईआ। बिना तेरे तों होर होवे किते नहीं नफ़ा, नुकसान विच जुग चौकड़ी नज़री आईआ। मैनूं ख़ुशी तूं कदी नहीं हुन्दा खफ़ा, ग़ुस्सा गिला ना कोए रखाईआ। हुण पिछला लहिणा करना रफ़ा, अग्गे आपणा राह दृढ़ाईआ। मैं सदा तेरा दार वफ़ा, बेवफ़ाई ना कोए रखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आपणे प्यार दा बदल दे सफ़ा, जिस दी जुग चौकड़ी समझ किसे ना आईआ। जिस दे विच तेरे प्रेमीआं नूं सदा मिलदी शफा, चुरासी दा रोग रहे ना राईआ। तेरे प्यार दा होवे जसा, सिफ्तां विच सालाहीआ। जिथ्थे अवतार पैग़म्बर गुरु कहिंदे अच्छा, निरगुण धार भगवन सीस निवाईआ। उथे तत्तां वाला लबास नहीं कोई जञ्ञू बोदी तहिमत कच्छा, सरीरक वंड ना कोए वंडाईआ। जिथ्थे निरगुण धार तूं सब दी करें रच्छा, रच्छक हो के वेख वखाईआ। कोटन कोटि फिरदे मछ कछा, भज्जण वाहो दाहीआ। मैं सच दस्सां आदि तों लै के अन्त (तक) शब्दी सतिगुर बचया बच्चा, दूजा बचया बच्चा रहिण कोए ना पाईआ। मैं दो जहानां निगाह मारी चप्पा चप्पा, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। तेरा सब दे उपर छप्पा, सिर सक्या ना कोए उठाईआ। मैं हैरान हो गया तूं किस बिध माण बख्श्या इक पप्पा, पूरन आपणा रंग रंगाईआ। ओह वेख दुहाई देंदा नानक तपा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जिस गोबिन्द ने गाया सोहँ टप्पा, अन्तिम आपणा रंग जणाईआ। उस दा तेरे नाल होया मता, मतांतर होर ना कोए वखाईआ। जिस नूं तूं आपणा सम्बल दस्सया पता, सच सिंघासण इक सुहाईआ। मेरे मेहरवान उस विच फ़र्क रिहा ना रता, किणका सक्या ना कोए बदलाईआ। मैं तेरा खेल वेखदा यथार्थ यथा, यदी आपणी कार कमाईआ। जिथ्थे तेरे चरण कँवल जन भगत छुहाउँदे मथ्था, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। उथे इक्को निरगुण निरगुण धार कथा, सरगुण जगत ना कोए पढ़ाईआ। जेहड़ा तेरे सथ्थर लथ्था, उस दे अन्दर तेरा नूर वेख्या चाँईं चाँईंआ। सचखण्ड कहे प्रभू भावें मेरीआं नहीं अक्खां, बिन अक्खां तों अक्खां रिहा खुल्हाईआ। मैं निव निव तेरी सरनाई ढट्ठां, ढहि

❋

❋

ढहि सीस निवाईआ। मेरा भेद पाया नहीं मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठां, गुरदवार मेरी वंड ना कोई वंडाईआ। एह तेरीआं जुग जुग दीआं गेड़ीआं लट्ठां, चक्र विच चक्रवर्ती सारे दिते भवाईआ। खेलां खिला के विच तत अट्ठां, अट्ठ नौ दस दा भेव चुकाईआ। मेरे सचखण्ड दवार तूं दे के आपणीआं गट्ठां, गंढ पीच के दिती बंधाईआ। जेहड़ीआं खुल्हीआ नहीं बिना तेरे नाम दी सट्टां, कोटन कोटि साध सन्त जगत लुहार मन दे हथौड़े गए उठाईआ। मेरे अन्दर तेरीआं गुझीआं ओह ढक्का, जिस नूं जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। मेरे अन्दर तेरी बेपरवाही दीआं हट्टां, जिथ्थे वणजारे गुर अवतार पैग़म्बर बैठे झोलीआं डाहीआ। मेरे अन्दर तेरे धर्म धार दीआं मतां, सिख्या भण्डारे भरे चाँईं चाँईंआ। बौहड़ी इक्को दु:ख, बिना तेरी किरपा तों मेरा किसे नूं नहीं पता, सारी सृष्टी बैठी मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैं सदा सदा सद तेरे संग वसां, वसल यार इक्को इक देणा वखाईआ।

१३ पोह शहिनशाही सम्मत ६ गुरा राम दे गृह पिण्ड सई ख़ुर्द ज़िला जम्मू

सचखण्ड कहे प्रभू मेरी दस्सी नहीं किसे बुलंदी, सतह पड़दा ना कोए उठाईआ। मेरी नज़र आई नहीं किसे हद्दबन्दी, लम्बाई चुड़ाई ना कोए जणाईआ। मेरी किसे खाते विच नहीं जम्हांबन्दी, लेखा सके ना कोए बणाईआ। मैनूं इक तेरे हुक्म दी पाबन्दी, पाबन्द हो के तेरे चरणां सीस निवाईआ। तेरी बेअन्त जुग चौकड़ी लँघी, कोटन कोटि काल गए विहाईआ। किसे दे कोल आदि दी मैनूं लभ्भी नहीं संदी, संन्नद सक्या ना कोए वखाईआ। मातलोक तेरे ढोले सुणे छन्दी, रसना वाले राग अल्हाईआ। पर सच दस्स केहड़ी खेल तेरी चंगी, जेहड़ी तेरे विच समाईआ। मेरी अन्तरगत होई अचंभी, हैरानी विच सुणाईआ। पता नहीं तेरी कितनी आयू लम्बी, अग्गे अन्त कहिण कोए ना पाईआ। मेरी अरदास तूं सदा मेरे विच सवीं, सच सिंघासण आसण लाईआ। पर मैनूं ऐं दिसदा तूं खेल खिलाउणी नवीं, नवां जुग देणा लगाईआ। जिस विच तेरा नाउँ होणा अवतार चव्ही, चार जुग दा झगड़ा देणा मुकाईआ। मेरी बन्दना मैनूं वी माण उथे दवीं, देवणहार तेरी सरनाईआ। मेरा दिल करदा मैं वी वेखां कन्ढ्ढा तवी, तरह तरां पन्ध मुकाईआ। जिथ्थे तेरा शब्द गुरु तेरे शब्द दा होणा कवी, तेरे शब्द दी शब्द सालाहीआ। तूं भगतां दा ढोला गवीं, गा के देणा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा सद मेरे संग रव्हीं, रह के आपणी ख़ुशी बणाईआ।

❋

❋

१३ पोह शहिनशाही सम्मत ६ कृष्न लाल दे गृह पिण्ड सई ख़ुर्द ज़िला जम्मू

सचखण्ड कहे प्रभ ना कोई तेरा चक्र चिहन, रूप रंग रेख सक्या ना कोए समझाईआ। ना कोई मेरा घर गृह सिहन, महल्ल अटल ना कोए वड्याईआ। सारे मैनूं सिफ्तां विच कहिण, गुर अवतार पैग़म्बर राग सुणाईआ। मेरे दवारे विच आ के मिलदा चैन, सच सच विच समाईआ। मैनूं दस्स मैनूं किस ने वेख्या नाल नैण, अक्ख अक्ख विच्चों खुल्हाईआ। कवण बणया सच्चा सैण, मेरा संग बणाईआ। किस ने लेखा तक्कया लहण देण, हिसाब किताब दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। सचखण्ड कहे प्रभ मेरा ना कोई मुहीत दस्सया ना कुतर, दाइरा वंड ना कोए वंडाईआ। मेरी दिशा ना कोई पूरब दस्सी उत्तर, पहाड़ दक्खण ना कोए समझाईआ। मैनूं सच दस्स मैं किस दा आदि तों पुत्र, कवण मेरी जणेंदी माईआ। मैं सब तों पहलां किस दा कीता शुकर, शुकराने विच सीस निवाईआ। किस नूं लग्गा झुकण, निउँ निउँ लग्गया पाईंआ। मैं कोटन जुगां पिच्छों तैनूं लग्गा पुछण, गल पल्लू वास्ता पाईआ। मैनूं किस ने लाड नाल किहा पुत्तन, फड़ बाहों गोद बहाईआ। मैं अज्ज तक नहीं सिख्या रुस्सण, रोसे वाली गल्ल ना कोए सुणाईआ। बचन करना दो तुकन, बहुता तकरार ना कोए वखाईआ। किस बिध मेरा उज्जल होया मुखन, मैनूं दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक पड़दा देणा उठाईआ। सचखण्ड कहे प्रभू मेरा दस्स की इरादा, किस बिध ध्यान लगाईआ। मेरा केहड़ा पिता ते केहड़ा दादा, केहड़ी पीढ़ी विच्चों ल्या प्रगटाईआ। केहड़ा मज़्हब केहड़ा समाजा, केहड़ी ज़ात रखाईआ। केहड़ा नाद धुन वाजा, की कीती शनवाईआ। मैं कदों सोया ते कदों जागा, मेरा पड़दा लैणा उठाईआ। किस वेले तूं मेरे अन्दर आयों भागा, वड़या चाँईं चाँईंआ। तूं बण के कन्त सुहागा, सोहणी ख़ुशी लई प्रगटाईआ। मेरी अन्त अख़ीर इक आवाज़ा, सच स्वामी दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा दस्स कवण रूप आदि आदा, अन्त कवण संग वखाईआ।

१३ पोह शहिनशाही सम्मत ६ रवेला राम दे गृह पिण्ड सई ख़ुर्द ज़िला जम्मू

सचखण्ड कहे प्रभ मेरा अन्दर खिड़ खिड़ा के हस्से, हस्स हस्स रिहा जणाईआ। सच दस्सीं, तूं मेरे विच कि मैं तेरे विच दोहां विच्चों कौण वसे, घर कवण रूप दरसाईआ। कि दोवें इक दूजे दे प्यार विच्च फसे, हद्द नज़र कोए ना

❋

❋

आईआ। इक दूजे दे प्रेम दे लईए रसे, रस आपणा ना कोए वखाईआ। किस सहारे मैनूं बध्धा केहड़ी डोरी केहड़े रस्से, रस्ता कवण बणाईआ। किस बिध तेरे मेरे प्यार नाते इक दूजे नाल फसे, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। मैनूं ऐं जापदा मेरे नालों तेरे घर होर अच्छे, मेरे तों उपर होर सोभा पाईआ। जिन्हां दा राह गुर अवतार पैग़म्बर रहे तके, अक्खीं वेखण कोए ना पाईआ। मेरे विच आ के तेरे विच जाण छपे, आपणा रूप रंग रंग रूप देण बदलाईआ। अग्गे किसे दी खुल्ल्ह ना सके अक्खे, निगह नैण ना कोए टिकाईआ। तैनूं अगम्म अगोचर किहा अलखे, लख के गया ना कोए समझाईआ। जुग चौकड़ी तेरे कोलों सारे झके, पुछण दी हिम्मत ना किसे रखाईआ। जेहड़ी तूं वस्त दिती ओसे नाम दे मार के फक्के, आपणा झट गए लँघाईआ। सिफ्तां वाले वक्खरे वक्खरे दस्स के टप्पे, अक्खरां वाली करी पढ़ाईआ। तेरे भय विच डर विच रहे पक्के, सिर सक्या ना कोए उठाईआ। मैं वेख के हुन्दा रिहा हक्के बक्के, हैरानी मेरे अन्तर आईआ। खेल तकदा रिहा दीगरे बाद यके, यक तेरा ध्यान लगाईआ। किरपा कर मेहरवान कुछ मैनूं दे दस्से, आप आपणा पड़दा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे प्यार दे आदि अन्त बज्झे रस्से, तन्द सके ना कोए तुड़ाईआ।