पुस्तकालयभाग २२

१३ पोह शहिनशाही सम्मत ६ नानक चन्द दे गृह पिण्ड सई ख़ुर्द ज़िला जम्मू

सचखण्ड कहे प्रभ कहिंदे सच्ची दरगाह, दरगाह पवण रूप समझाईआ। होर नहीं कोई मेरे वरगा, रूप रंग ना कोए समझाईआ। मैनूं सारे कहिंदे घर हरि दा, जिथ्थे वसे नूर इलाहीआ। मै तेरे कदमां सीस धरदा, निउँ निउँ लागां पाईंआ। मैनूं अज्जे पता नहीं लग्गा किस बिध मेरे अन्दर अवतार पैग़म्बर गुरु पढ़दा, सिख्या तेरी झोली पाईआ। मै मालक कदीम चिर दा, मेरी आयू ना कोए समझाईआ। इक होर दवार मेरे विच रखा घर थिर दा, जिस नूं थिर घर कहि के सारे रहे गाईआ। सारे कहिंदे ओथे प्रीतम मिलदा, प्रिया आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। सचखण्ड कहे प्रभू मैनूं क्यों किहा हक मुकाम, मुकम्मल मैनूं दे दृढ़ाईआ। मेरी सिफ्त करन तमाम, मेरी तामीर दा लेखा ना कोए जणाईआ। मेरे गृह ना कोए दिवस ना कोई शाम, पक्ख वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई कलमा ना कलाम, नग़मा नाम ना कोए दृढ़ाईआ। ना कोई संदेशा सद्दा पैग़ाम, ना कोई अक्खरां वाली शनवाईआ। मैनूं पता नहीं मेरा किस तरह होया इंतज़ाम, बन्दोबस्त कवण कराईआ। किस बिध रचया मेरा ग्राम,

❋

❋

खेड़ा दिता सुहाईआ। केहड़ी मेरे विच्च वसे अवाम, कवण बहि बहि झट लँघाईआ। मेरी सति दी सच दस्स पहिचाण, बेपहचान आपणा हुक्म वरताईआ। मै सिर्फ़ अक्खरां विच सिफ्तां विच काग़ज़ातां दे उत्ते सुणया ब्यान, मेरा नकशा कोई मुसव्वर तसव्वर कर के ना सक्या सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवन, आदि जुगादि जुगादि आदि तेरे संग मेरा खेल महान, नूरी नूर जोत जोत श्री भगवान, भाव भेव मेरा दे खुल्हाईआ।

१३ पोह शहिनशाही सम्मत ६ नंदू दे गृह पिण्ड सई ख़ुर्द ज़िला जम्मू

सचखण्ड कहे प्रभू किस सहारे दिता टंगी, मेरीआं टंगां बाहवां नज़र कोए ना आईआ। मेरा केहड़ा मार्ग रखया ते केहड़ी रखी डण्डी, रस्ता केहड़ा दिता बणाईआ। मैनूं ऐं दिसदा तेरी सृष्टी हो गई अंधी, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मेरी मंज़ल किसे ना लँघी, पैंडा पन्ध ना कोए मुकाईआ। मैं सीस पट्टीआं विच फिरदी वेखी कंघी, मेंढी सुहाग ना कोए गुंदाईआ। धर्म हथेली सच रंग किसे ना रंगी, रंग धुर ना कोए चढ़ाईआ। तैनूं केहड़ी खेल लग्गदी चंगी, परम पुरख देणी समझाईआ। सचखण्ड दवार कहे मैं आपणा आपणे विच्चों वेखां अनन्दी, अनन्द होर ना कोए बणाईआ। क्यों मेरे वास्ते सब दे उत्ते लाई पाबन्दी, दरगाह साची मिलण कोए ना पाईआ। इक्को तेरा शब्द सतिगुर योधा सूरबीर जंगी, जेहड़ा सब नूं रिहा डराईआ। जिस दी कटार आदि अन्त तों नन्गीं, म्यान विच ना कोए रखाईआ। साहिब सतिगुर दर इक्को मंग मंगी, मांगत हो के झोली डाहीआ। मैं लोकमात तकां तेरा खेल सूरे सरबंगी, साहिब सुल्तान संग रखाईआ। मेरी धार रखणी ठंडी, अग्नी तत ना कोए रखाईआ। मैं वी चाहुंदा धरती उत्ते तेरयां भगतां नाल पा के आवां गंढी, रिश्ता धर्म दा इक बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस प्रगटाईआ। सचखण्ड कहे प्रभू मैं भगतां नाल पा के आवां प्यार, प्रेम प्रीती तेरी नाल रखाईआ। जिस वेले आपणा छडो घर बाहर, मेरे घर आउणा चाँईं चाँईंआ। पर याद रखयो मेरा सब तों वक्खरा विहार, विवहारी हो के दयां जणाईआ। मातलोक विच तुहाडे साक सज्जण मात पित पुत्र धी होर बथेरे यार, याराने तन वाले रखाईआ। पर गुरमुखो मेरे कोल उस आउणा जिस दा लेखा कोल मेरी सच्ची सरकार, दूजा साथी संग ना कोए बणाईआ। तुसीं मेरे उत्ते मैं तुहाडे उत्ते सांझा करां एतबार, बेएतबारी दा झगड़ा देणा मुकाईआ। क्यों साडा दोहां दा इक्को पुरख अकाल यार, दूजी यारी ना कोए निभाईआ। समें नाल छड

❋

❋

जाण पैग़म्बर गुर अवतार, संग ना कोए रखाईआ। ओह काहदे मित्र मुरार, जिन्हां ओट ओड़क प्रभ दे उत्ते रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। सचखण्ड कहे प्रभू मैं भगतां नूं खवा के आवां सुगंद, सौंह धर्म वाली चुकाईआ। तुसां मेरा दवारा आउणा लँघ, पिछला पन्ध चुकाईआ। सतिगुर शब्द तुहाडे नाल होवे संग, विछोड़ा विच ना कोए रखाईआ। तुहाडा झगड़ा मुकणा जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज रहिण ना पाईआ। तुसां मेरे गृह चढ़ाउणा चन्द, जोत नूर कर रुशनाईआ। फेर मेरा ख़ुशी होए बन्द बन्द, तुहाडी बन्दगी प्रभ दे लेखे पाईआ। जन भगतो तुसां ख़ुशीआं नाल आउणा निशंग, राह विच ना कोए अटकाईआ। मैं वी पुरख अकाल कोलों मंगी मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सूरा सरबंग, जुग जुग सदा सद सद मेरा घर वसाईआ।

१३ पोह शहिनशाही सम्मत ६ गूहड़ा राम दे गृह पिण्ड सई ख़ुर्द ज़िला जम्मू

सचखण्ड कहे जन भगतो संदेशा देवां हका, हक हक जणाईआ। प्रभू प्रीती विच रहे कोई ना कच्चा, कच्ची गंढ ना कोए पवाईआ। मेरे नाल सांझा कर लओ सारे मता, मनमति दा डेरा ढाहीआ। आत्म आत्म नाता सका, दूजा संग ना कोए निभाईआ। किसे नूं पार करे ना कोए मदीना मक्का, काअबे रहे कुरलाईआ। प्रभ मिल्या नहीं मन्दिर मट्ठा, शिवदुआले देण दुहाईआ। हथ्थ आया नहीं पथ्थर इट्टां, पाहन रोवन मारन धाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि दाता इक अख्वाईआ। सचखण्ड कहे जन भगतो मेरे नाल करो सलाह, मशवरा लओ बणाईआ। सतिगुर शब्द बणाउणा मलाह, दूजा खेवट खेटा नज़र कोए ना आईआ। इक्को पुरख अकाल दा जपणा नाँ, नर निरँकारा आप सुणाईआ। फिर वेखणा सच दवारा मेरा थाँ, जिथ्थे निर्मल नूर जोत रुशनाईआ। मेरी दुहाई ओथे कोई ना पुज्जे जिन्हां सूर खाधी गां, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु सके ना कोए पुचा, जो प्रभ दा हुक्म गए भुलाईआ। ना कोई सहारा देवे पिता माँ, नार कन्त संग ना कोए वखाईआ। वेख्यो ऐवें करयो ना हां विच हां, अन्तर निरन्तर प्रभ आपणा लओ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि दाता धुरदरगाहीआ। सचखण्ड कहे जन भगतो मेरे नाल मिलाओ हथ्थ, दस्त दस्त नाल जुड़ाईआ। दोहां दा मालक होवे पुरख समरथ, दूजा नज़र कोए ना पाईआ। सांझा होवे जस, सिफ्तां सिफ्त सालाहीआ। जिस वेले मातलोक देवो छड, दर मेरे आउणा चाँईं चाँईंआ।

❋

❋

मैं धर्म निशाना सच दवारे देवां गड्ड, गाॅड इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच पड़दा आप चुकाईआ। जन भगत कहिण सचखण्ड तूं आ लोकमात, सानूं मिल के दे वखाईआ। असीं तक्कीए तैनूं साख्यात, पर्दा ओहला रहे ना राईआ। अग्गे तेरा नाम पढ़या उत्ते काग़ज़ात, अक्खरां नाल चतुराईआ। तेरा लम्भया ना किते हिसाब, अंकड़े सक्या ना कोए गिणाईआ। फेर तक्कीए तेरा जनाब, हाज़र हज़ूर नूर इलाहीआ। ज़रा खोल्ह के दस्स आपणी महिराब, जिथ्थे महिबूब वसे नूर इलाहीआ। जिथ्थे नूर नहीं कोई आफ्ताब, शमा चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। जन भगत कहिण सचखण्ड तूं आ जा उपर धरत, धवल फेरा पाईआ। कुछ आपणी दस्स शर्त, शरअ तों बाहर समझाईआ। की खेल तेरा उपर अर्श, अर्शी प्रीतम की आपणा रंग रंगाईआ। की तेरी ख़ाहिश केहड़ी हरस, हवस देणी सुणाईआ। जे तेरे गृह आईए परत, किस बिध पतिपरमेश्वर मेलें चाँईं चाँईंआ। किस धार होवे दरस, दीद कवण रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सचखण्ड कहे जन भगतो मैं साची मंग मंगावांगा। गुरमुख साचे सन्तो, सतिगुर शब्द इक मनावांगा। गुरमुखो जे ओह गया मन्न, उहदे नाल चल के आवांगा। जिस दा ना कोई सरीर वजूद तन, नूर नूर विच समावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सूरा सरबंग, सूरबीर अग्गे आपणा वास्ता पावांगा।

१३ पोह शहिनशाही सम्मत ६ सेवा सिँघ दे गृह कीर पिण्ड ज़िला जम्मू

सचखण्ड कहे जन भगतो मैं आवांगा। चौदस पोह पन्ध मुकावांगा। निरगुण धार निरगुण हो, निरगुण संग रखावांगा। जिस दा रूप ना जाणे को, सो कलि कल्की मेल मिलावांगा। जिस दी एथे ओथे दो जहानां लोअ, लोआं पुरीआं तों बाहर सो साहिब संग रखावांगा। तुहाडा मेरा रिश्ता रहे ना दो, दो तों इक सरूप समावांगा। तुसां मेरा कीता मोह, मैं मुहब्बत तुहाडे विच रलावांगा। तुसीं मेरे साहिब नाल जाणा छोह, मैं तुहाडे नाल मिल के तुहाडे अन्दर डेरा लावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणी कार कमावांगा। सचखण्ड कहे मैं आवां ज़रूर जग, जागरत जोत नाल रुशनाईआ। सच दवारे बहिवां सज, जिथ्थे होवे मेरा शहिनशाहीआ। जन भगतो तुहाडे अन्दर

❋

❋

वसां ते वसां उपर शाह रग, नौ दवारे पन्ध मुकाईआ। मैनूं कोई जाण ना सके बुद्धी वाला कग, हँस गुरमुख वेखण चाँईं चाँईंआ। मैं इक प्रभू दा बंस ते इक वेखणी यद, यदी आपणी अक्ख खुल्हाईआ। तुसीं मैनूं ना लभ्भओ ते मैं आपे तुहानूं लवां लभ्भ, एह मेरी बेपरवाहीआ। मैं तुहाडे सुणने सद, तुसीं सोहँ ढोले गाउणे चाँईं चाँईंआ। मैं तुहाडा दर्शन करां रज्ज, बिन नेत्र नैण आपणा आप तृप्त लवां कराईआ। एह खेल कराउणा सूरे सरबग, जो शाह पातशाह शहिनशाह इक्को बेपरवाहीआ। सचखण्ड कहे ठीक वाक्या मैं सब तों दूर दुराडा वसया अलग्ग, मेरा गुआंढी नज़र कोए ना आईआ। जुगां पिच्छों जे प्रभू किरपा कर के इक अद्धा भगत ल्ए सद्द, ओह वी मेरे विच वड़ के प्रभ दी जोत विच समाईआ। मैं एसे कर के झोली रिहा अड्ड, सन्मुख दयां दुहाईआ। तुसीं मेरे गृह आओ जद, याददाशत ना देणी भुलाईआ। इक वेरां ज़रूर इक्ट्ठे बहांगे सज, सज्जण सज्जणां वल्ल तकाईआ। जिथ्थे शब्द दा नाअरा नहीं नग़ारा नहीं फेर वी प्रभू दे प्यार विच कहिणा तूं मेरा मैं तेरा दोहां दी मुक गई हद्द, हदूद दी वंड ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सचखण्ड कहे मैनूं लिख लिख अक्खरां ने कीता उग्घा, मेरा रूप ना कोए दरसाईआ। मेरी सिफ्त दा सारे लैंदे रहे भुग्गा, जुग जुग हिस्सयां विच वंड वंडाईआ। मेरी मंज़ल ते बिना प्रभू किरपा तों कोई ना पुज्जा, जो पुज्या प्रभ दे चरणां विच बहि के सीस निवाईआ। उस तों अग्गे उस दा भेव गुज्झा, जिस नूं चार युग दा शास्त्र सक्या ना कोए सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु जो आए उपर बसुधा, धरनी धरत धवल उपर आपणा डेरा लाईआ। उन्हां नूं पुरख अकाल दीन दयाल बणा के आपणे पुत्ता, नाम खिलाउणे विच दिता परचाईआ। उन्हां ने एसे कर के सिफ्तां उहदीआं विच गाया ओह साहिब सब तों उच्चा, ऊचो ऊच नूर इलाहीआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कहि के आपणा खहिड़ा छुडाया पंज भूता, तन वजूद दा लेख मुकाईआ। सचखण्ड कहे कोई ग्रन्थ शास्त्र दस्स ना सके मेरी केहड़ी गली ते केहड़ा कूचा, किस गृह अवतार पैग़म्बर गुरु दिते टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि दा अन्त अन्त दा आदि आप आपणा दए सबूता, दूजा साबत करन वाला नज़र कोए ना आईआ।

१३ पोह शहिनशाही सम्मत ६ चरण दास दे गृह पिण्ड सई ख़ुर्द ज़िला जम्मू

सचखण्ड कहे जन भगतो तुसीं मेरे आदी साक, जुग जुग दे नज़री आईआ। तुहाडे वास्ते सदा खुल्हा रखणा ताक,

❋

❋

शब्द गुरु दे अग्गे वास्ता पाईआ। तुसां पूरा करना ओस प्रभू दा वाक, जो भविक्ख्त वाक् सब दे पूर कराईआ। तुहाडा नाम अस्व इक्को होवे राक, रस्ता इक्को मेरा देणा वखाईआ। मेरे साहिब दे बणना चाकर चाक, फ़रमांबरदार रूप दरसाईआ। दीन दुनी तों देणा तलाक, जगत सांझ ना कोए रखाईआ। मेरा तुहाडे नाल बणया रहे अख़लाक, इख्तलाफ़ ना कोए वखाईआ। फेर वेख्यो तुहाडा किवें वधदा प्रताप, हरि प्रतापी देवे माण वड्याईआ। तुसीं सदा तों तूं मेरा मैं तेरा करना जाप, इक्को इक दा राग अल्हाईआ। तुहानूं मिले धुरदरगाही धुर दा बाप, पिता पुरख अकाल गोद उठाईआ। मैनूं आदि तों लै के अन्त तक ओसे दा विश्वास, जिस ने इक्को विशा दिता समझाईआ। जुग चौकड़ी सारे मेरी शाख़, हिस्से लोकमात वंड वंडाईआ। तुहाडी अन्त पूरी होवे आस, तृष्ना रहे ना राईआ। तुहाडा ओथे रखां वास, जिथ्थे निरगुण नूर जोत प्रकाश, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिथ्थे ना पुन्न ना कोई पाप, ना कोई कलमा ना कोई जाप, ना कोई सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवन, सचखण्ड मेरे गृह लेखा मुकाए दिवस रात, घड़ी पल नज़र कोए ना आईआ।

१३ पोह शहिनशाही सम्मत ६ ज्ञान चन्द दे गृह
पिण्ड सई ख़ुर्द ज़िला जम्मू

सचखण्ड कहे जन भगतो मेरा रंग अपारा, आप आपणा दयां जणाईआ। प्रभ दी जोत मेरा सहारा, सहायक इक्को नज़री आईआ। प्रभ दी धार मेरा दवारा, दूजा घर ना कोए दरसाईआ। प्रभ दा चरण मेरा किनारा, अग्गे दर ना कोए रखाईआ। आदि अन्त जुगा जुगन्त जिस दा हुक्म सच्ची सरकारा, सो साहिब मेरा शहिनशाहीआ। मैं उस दा सेवादारा, नित नित सेव कमाईआ। सच सच करां प्यारा, मुहब्बत विच समाईआ। मेरा मालक परवरदिगारा, सांझा नूर ख़ुदाईआ। मैं ओसे दी दरगाह ते ओसे दा दरबारा, जिथ्थे ज़हूर ल्ए प्रगटाईआ। मेरा लेखा कागत कलम ना लिखणहारा, सिफ्तां विच ना कोए जणाईआ। मैं हुक्म दा इक चुबारा, हुक्म हुक्म विच रखाईआ। हुक्म दा चार दवारा, हुक्म दा छप्पर छन्न वखाईआ। हुक्म होवे उज्यारा, हुक्मी हुक्म रुशनाईआ। हुक्म मेरा घर बाहरा, हुक्मी सोभा पाईआ। हुक्मे मेरा अखाड़ा, हुक्मे रंग रंगाईआ। हुक्मे करां प्यारा, हुक्मे मेल मिलाईआ। जन भगतो जिथ्थे नूर नूर निरँकारा, नूर नुराना नूर डगमगाईआ। ओह मेरा आर पार किनारा, मँझधार उस दे विच रखाईआ। जिस दा सब ने कीता इशारा, सैनतां नाल दृढ़ाईआ। जोती

❋

❋

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस गृह जोती जोत करे उज्यारा, सो मेरा ठांडा दरबारा दर इक्को सोभा पाईआ।

१३ पोह शहिनशाही सम्मत ६ राम चन्द दे गृह पिण्ड निकोवाल ज़िला जम्मू

सचखण्ड कहे मैं आदि तों इक कलापा, इकल्ला नज़री आईआ। ना कोई अम्मी ना कोई पापा, मात पित ना कोए रखाईआ। मेरा ना कोई सज्जण ना कोई साका, सगला संग ना कोए बणाईआ। ना कोई नकशा ना कोई ख़ाका, ना कोई मुसव्वर मेरा रूप दए प्रगटाईआ। ना कोई दर ना कोई ताका, कुण्डा वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई भविख ना कोई रागा, ना कोई आवाज़ सुणाईआ। ना कोई मज़्हब ना कोई जाता, ना कोई दीनन दीन बणाईआ। ना कोई तृष्ना ना कोई आशा, ना कोई तम्हा लोभ वखाईआ। ना कोई सिम्मत ना कोई पासा, हद्द हदूद ना कोए वखाईआ। ना कोई पृथ्मी ना कोई आकाशा, गगन गगनंतर ना कोए मण्डलाईआ। ना कोई दिवस ना कोई राता, सूर्या चन्द ना कोए रुशनाईआ। ना कोई सिंघासण ना कोई खाटा, तकीआ लेफ ना कोए वखाईआ। ना कोई रस ना कोई बाटा, ना कोई वंड वंडाईआ। ना कोई ताया ना कोई चाचा, नार कन्त ना रंग रंगाईआ। ना कोई संग ना कोई साथा, प्रभू सच दयां सुणाईआ। ना कोई मस्तक ना कोई माथा, ना कोई धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मैनूं सच दस्स मेरा किथे रखया वासा, कवण धाम चतुराईआ। मैं आपणी महिमा सुणी विच अल्फ़ाज़ां, सिफ्तां वाले ढोले सारे गाईआ। मेरे पिच्छे जगत जहान पढ़े नमाज़ां, भुक्खे रह के झट लँघाईआ। जंगल जूहां मारन वाटां, टिल्ले पर्बत खोज खुजाईआ। फिरन तीर्थ ताटां, भज्जण वाहो दाहीआ। गल वस्त्र रखण पाटा, शृंगार सति ना कोए बणाईआ। मैं बिना हथ्थां तों जोड़दा हाथा, सीस जगदीश निवाईआ। मैनूं मेरी सच दस्स दे गाथा, किस बिध मेरी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। सचखण्ड कहे प्रभू मैं आदि दा इक इकल्ला, अकल कलधारी तेरी बेपरवाहीआ। मेरा सच दस्स किन्ना लम्मां चौड़ा महल्ला, महल्ल अटल की वड्याईआ। किस बिध तेरा दीपक विच बला, निरगुण नूर कीता रुशनाईआ। क्यों मैनूं दस्सया निहचल अटला, नर नरायण सिफ्त सालाहीआ। अग्गे करीं ना वला छला, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। किस कारन मैं फुलया फला, फलीभूत दिता कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। सचखण्ड कहे प्रभू क्यों मेरी धार न्यारी, निरँकार दिती जणाईआ। किस बिध

❋

❋

रची उच्च अटारी, अटल दे मालक देणा समझाईआ। तूं शहिनशाह शाह पातशाह सच्ची सरकारी, पुरख अकाला इक अख्वाईआ। मैं तेरा सेवादारी, आदि अन्त सेव कमाईआ। किस बिध मेरी कीती उसारी, नींह किस धार बंधाईआ। मेरा राह तकदे पैग़म्बर गुर अवतारी, बिन नैणां नैण उठाईआ। किस तरीके नाल मेरे अन्तर करें सिक्दारी, हुक्म आपणा इक चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहरवान दर तेरे सीस निवाईआ। सचखण्ड कहे प्रभू की मेरा दरबारा, दरबान कवण अख्वाईआ। की मेरा घर बाहरा, कवण रंग रंगाईआ। की मेरा किनारा, अन्त दे समझाईआ। की मेरा सहारा, जिस सहारे झट लँघाईआ। की मेरा वरतारा, की करनी हथ्थ फड़ाईआ। की मेरा अधारा, मेहरवान देणा सुणाईआ। क्यों सारे तकदे मेरा राह सच्ची सरकारा, सरगुण बैठे अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब तेरी सरनाईआ। सचखण्ड कहे की प्रभू मैं सच्चा, सच दे सुणाईआ। की मेरा रूप रंग कच्चा, कि कंचन गढ़्ह दएं वड्याईआ। की तूं मेरा पसारा आपे रचा, आपणी रचना नाल रचाईआ। मैनूं सारा दस्स दे पता, पतिपरमेश्वर भेव खुल्हाईआ। की मेरा वी जुग चौकड़ी वांग लिख्या पटा, लेखा अंकड़यां विच बणाईआ। की मेरा वी जगत दवारयां मुल्ल रखया कुझ टका, जिस दी कीमत ना कोए समझाईआ। की मेरी बदली वास्ते तूं वी कोई प्रगट कर देंणा टप्पा, आपणा शब्द शब्द जणाईआ। की मेरा वी बदलण वाला हट्टा, धुर दे हटवाणे देणा दृढ़ाईआ। सचखण्ड कहे प्रभ मैं केहड़ी ख़ुशी विच हस्सां, हस्स के दयां वखाईआ। केहड़ी धार विच नस्सां, भज्जां वाहो दाहीआ। पुरख अकाल किहा ओह वेख लोकमात समां आया मसां, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग गए राह तकाईआ। मैं जन भगतां देणा रसा, बिन रसना रस चखाईआ। सच सुनाउणा जसा, सिफ्तां विच वड्याईआ। मार्ग अगम्मी दस्सां, तेरा राह वखाईआ। जिन्हां दीआं अन्दरों खोलणीआं अक्खां, निज नेत्र नाल रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सचखण्ड सुण हुक्म अनोखा, अवल्लड़ा दयां जणाईआ। तेरा भेव पाए कोई ना पोथा, पुस्तक सके ना कोए दृढ़ाईआ। तेरा मेरे प्यार दा कोठा, महल्ल इक्को इक वड्याईआ। जो आदि तों लै के अन्त तक लम्मा चौड़ा बहुता, जगत नाप ना कोए रखाईआ। जिथ्थे जोत धार धार सोता, सोवत जागत रूप ना कोए बणाईआ। जिथ्थे पुज्जे कोई ना सोचा, समझ विच ना कोए समझाईआ। जिथ्थे धार नहीं कोई लोका, परलोक ना वंड वंडाईआ। जिथ्थे लेखा नहीं कोटन कोटा, असंख असंखां गणित गिणाईआ। जिथ्थे कोई साक सैण नहीं पुत पोता, सरगुण संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा

❋

❋

आप चुकाईआ। सचखण्ड तेरा प्रेम प्यार मेरा घराना, गृह इक्को इक वड्याईआ। जिथ्थे धुर दा नूर नुराना, तेरा नूर नूर रुशनाईआ। बिना मेरे प्यार तों तैनूं नापण वाला नहीं कोई पैमाना, पैमाइश विच कदे ना आईआ। तेरा विहार नहीं नाल जगत ज़माना, ज़िमीं असमानां तों बाहर तेरा गृह वसाईआ। जिथ्थे अवतार पैग़म्बर गुरु बाल निधाना, आपणा बल ना कोए धराईआ। जिथ्थे मेरा सच निशाना, आदि जुगादि जुग जुग झुल्ले वाहो दाहीआ। ओह तेरा महल्ल अटल महाना, सोहणा सोभा पाईआ। जिथ्थे निरवैर वसे श्री भगवाना, निरवैर अगम्म अथाहीआ। उठ वेख लोकमात होया मेहरवाना, मेहर नज़र इक टिकाईआ। जन भगतां देवे बिना भगती तों धुर दा दाना, नाम अगम्मा आप वरताईआ। खेले खेल मर्द मर्दाना, जोती जाता आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त सच दा मालक इक अख्वाना, एकँकार बेपरवाहीआ।

१४ पोह शहिनशाही सम्मत ६ केसरी देवी दे गृह पिण्ड सई ख़ुर्द ज़िला जम्मू

सचखण्ड भगतां देवां सच अनन्दा, सच स्वामी हो के दया कमाईआ। जुग जन्म दे विछड़े आपणे नाल गंढां, आत्म परमात्म मेल मेलां सहिज सुभाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक पावां ठंडा, अमृत नाम मेघ बरसाईआ। चरण प्रीती धुर दी नाल रंगां, रंग मजीठ अगम्म चढ़ाईआ। दीन दयाला हो के उन्हां अन्दर लँघ, नौ दवार ना कोए अटकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गावां छन्दा, आत्म परमात्म पड़दा दयां उठाईआ। मेरा खेल नहीं कोई पंज तत तत्तां वाला बन्दा, बन्दगी विच ना आपणा झट लँघाईआ। बण के साहिब सच्चा बख्शिंदा, बख्शिश रहमत इक कमाईआ। जन्म जन्म दा कर्म कट के गंदा, पतित पुनीत दयां कराईआ। सतिगुर हो के वसां संगा, सगला संग बणाईआ। निझर धार बख्शां गंगा, जमना सुरस्ती गोदावरी नाल मिलाईआ। आवण जावण मेटां पन्धा, चुरासी फाँसी जम कटाईआ। निरवैर हो के लावां अंगा, अंगीकार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक होए सहाईआ। सचखण्ड जन भगतां देवां रस, निझर झिरना आप झिराईआ। मन कल्पणा कर के वस, विख अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। कर प्रकाश कोट रवि शशि, अंध अंधेरा देणा मिटाईआ। निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, लोयण आपणे नाल रलाईआ। अमृत आत्म निझर झट्ट, बूँद स्वांती इक टपकाईआ। धर्म दवार खोल्ह के हट्ट, वस्त नाम दयां वरताईआ। जगत किनारा पन्ध

❋

❋

मुका के तट, गृह इक्को इक वखाईआ। जिथ्थे नूर जोत लट लट, दिवस रैण डगमगाईआ। मेला कर पुरख समरथ, सगला संग आप हो जाईआ। महिमा दस्स शब्द अकथ, जगत विद्या डेरा ढाहीआ। तेरा दवारा देवां दस्स, दहि दिशा पन्ध मुकाईआ। तूं अग्गों मिलणा हस्स, हस्स हस्स आपणी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दवार तेरा घर प्रगट, प्रगट आपणा हुक्म वरताईआ।

१४ पोह शहिनशाही सम्मत ६ अमरो देवी दे गृह पिण्ड सई ख़ुर्द ज़िला जम्मू

सचखण्ड आ वखावां तेरे साथी, परम पुरख चोहल जणाईआ। जिन्हां मन्नी मेरी आखी, आख़र बैठे सीस निवाईआ। धुर दी सुणी साखी, ढोला गीत अगम्म अथाहीआ। जिन्हां नूं संदेशा दिता कमलापाती, पतिपरमेश्वर हो के आप दृढ़ाईआ। उन्हां दी अन्तिम मुकणी वाटी, चुरासी गेड़ा रहे ना राईआ। खेले खेल अलखणा अलाखी, हरि करता धुरदरगाहीआ। तूं वी पूरी करनी आसी, आशा आपणी नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सचखण्ड आ वखावां तेरे सज्जण, मीत मुरारे नज़री आईआ। जिन्हां चरण धूढ़ कीता मजण, दुरमति मैल मात धुआईआ। नेत्र दर्शन कर कर रज्जण, तृष्ना तृखा रही ना राईआ। तूं मेरा मैं तेरा कर के भजन, बन्दगी इक्को झोली पाईआ। ओह लाल अनमुलड़े मेरे रत्न, हीरे दयां वखाईआ। जिन्हां नूं करना पैणा नहीं कोई यतन, यथार्थ तेरे नाल मिलाईआ। मुड़ के आवण आपणे वतन, बेवतन पन्ध मुकाईआ। जिन्हां दा इक्को घाट इक्को पत्तन, इक्को तेरे दर चढ़न चाँईं चाँईंआ। ओह तेरे दवार वसण, सच दवारे सोभा पाईआ। तैनूं मिल के हस्सण, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। जोती धार हो के नच्चण, टप्पण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप मिलाईआ। सचखण्ड आह वेख मेरे मीत, मित्रा दयां दृढ़ाईआ। जिन्हां सतिजुग बदलणी रीत, रीती आपणी इक समझाईआ। जेहड़े गाउंदे धुर दा गीत, तूं मेरा मैं तेरा राग जणाईआ। नाता छड के मन्दिर मसीत, काअब्यां बाहर सोभा पाईआ। त्रैगुण तों हो अतीत, त्रैभवण धनी विच समाईआ। उन्हां दी करनहार शब्द गुरु तस्दीक, शहादत शब्द गुरु भुगताईआ। तेरे दवारे होण वसनीक, पल्लू तेरे नाल गंढाईआ। मैं दोहां नूं करां ताकीद, सहिज नाल दृढ़ाईआ। इक दूजे दी आसा मनसा पूरी करनी उम्मीद, हिरस हवस देणी मिटाईआ। सांझी रखणी प्रीत, प्रीतम मिल के वज्जे वधाईआ।

❋

❋

कलयुग कूड़ी क्रिया पार करनी लीक, लाईन ऐन तेरी दिती वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा इक सुणाईआ। सचखण्ड आ वेख लै मेरे प्यारे गुरमुख, शब्दी गुर गुर धार वड्याईआ। जिन्हां जन्म मरन दा मेटणा दु:ख, आवण जावण रहे ना राईआ। उज्जल होणी जनणी कुख्ख, मिले माण जणेंदी माईआ। आत्म मिलणा सुख, दुक्खां दा डेरा ढाहीआ। लोकमात विच्चों लैणे चुक्क, घर तेरे देणे पहुंचाईआ। जिथ्थे वसे अबिनाशी अचुत, चेतन बैठा सोभा पाईआ। तूं वेख के होणा ख़ुश, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। सब नूं प्यार नाल लईं पुछ, निम्रता विच मेल मिलाईआ। वेखीं किते हो ना जावीं चुप्प, आप आपणा नैण शरमाईआ। जिन्हां नाता छडणा कलयुग अंधेरा घुप, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। ओह गाउंदे आवण तूं मेरा मैं तेरा साची तुक, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। तेरे दवार आ के मेरे चरण कँवल उन्हां दा पैंडा जाए मुक, अग्गे पन्ध ना कोए भवाईआ। ओह सन्त सुहेले जन भगत मेरे शब्द अनादी सुत्त, अपराधी रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी सुहाए सुहञ्जणी रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ।

१४ पोह शहिनशाही सम्मत ६ प्रेम चन्द दे गृह सई ख़ुर्द ज़िला जम्मू

सचखण्ड ओह तक लै मेरे लाल, सो पुरख निरँजण रिहा सुणाईआ। जिन्हां पोह ना सके काल, महाकाल ना कोए चतुराईआ। चित्रगुप्त लेख ना सके वखाल, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। लाड़ी मौत ना चले नाल, आपणा संग बणाईआ। चुरासी करनी पए ना भाल, चारे खाणी अक्ख उठाईआ। मैं उन्हां दी करां प्रितपाल, प्रितपालक हो के वेख वखाईआ। दीनां बंधप हो के दीन दयाल, दया आपणी इक कमाईआ। सचखण्ड वखावां सच्ची धर्मसाल, धर्म दी धार इक दृढ़ाईआ। आपे वेखां मुरीदां हाल, मुर्शद हो के खोज खुजाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करां रुशनाईआ। सब दी लेखे पावां घाल, जो जन आयण सरनाईआ। सतिगुर शब्द बणावां दलाल, विचोला अगम्म अथाहीआ। ज़िंदगी दा हल्ल करां सवाल, जीवण अवर रहे ना राईआ। तूं आउंदयां नूं लैणा संभाल, सम्बल दा मालक रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पड़दा आप उठाईआ। सचखण्ड ओह वेख गुरमुख मेरे रंग रत्ते, रत्न अमोलक नज़री आईआ। जिन्हां दे अन्तर इक्को सत्ते, सति स्वामी वेख वखाईआ। कूड़ी क्रिया छडी मते, सतिगुर मति लई अपणाईआ। जिन्हां दे साफ़ होए खते, लेखा अवर रिहा ना राईआ। अग्नी तत कोए ना तपे, सांतक

❋

❋

सति दिता कराईआ। जिन्हां तूं मेरा मैं तेरा ढोले जपे, सोहँ अगम्म अथाहीआ। ओह आदि अन्त दे मेरे बच्चे, बचपन आपणी झोली पाईआ। ओह छडण मकान काया कच्चे, तन वजूद डेरा ढाहीआ। तेरे दवारे आवण भज्जे, पिछला पन्ध मुकाईआ। सचखण्ड बैठण सजे, हरि करता आप टिकाईआ। प्रेम प्यार दे लैण मज़े, रस इक्को इक चखाईआ। जिथ्थे धुर दा दीपक जगे, जोती जोत विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सचखण्ड ओह तक लै गुरमुख मेरे सन्त, सति दयां जणाईआ। जिन्हां दा इक्को नाम मणीआ मंत, मन दी मनसा दए गंवाईआ। गढ़्ह तोड़्ह के हउमें हंगत, हँ ब्रह्म दे विच समाईआ। बण के साची संगत, ऊच नीच दा डेरा ढाहीआ। दर ठांडे करन मिन्नत, निउँ निउँ सीस निवाईआ। उन्हां ग़म रहे ना चिन्त, चिन्ता चिखा ना दए जलाईआ। पुरख अकाल बख्शणी मिन्नत, दीन दयाल दया कमाईआ। उन्हां तेरी आउणा सिम्मत, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे दर दरबार पुज्जण देवे कोई ना निन्दक, हरिजन साचे आवण चाँईं चाँईंआ।

१४ पोह शहिनशाही सम्मत ६ चेला सिँघ दे गृह पिण्ड सई ख़ुर्द ज़िला जम्मू

सचखण्ड कहे प्रभ जुग जुग खेल वेखे तेरे हरि दे, धुर दा मालक ध्यान लगाईआ। भगत सुहेले तेरे दु:ख रहे भरदे, जगत राज समाज दुहाईआ। दिवस रैण तेरा नाम रहे जपदे, अन्तर वड़ वड़ खोज खुजाईआ। जगत जहान रहे छडदे, तृष्ना तृखा मिटाईआ। वास्ते पा पा रहे लभ्भदे, खोजण थांउँ थाँईंआ। कदी मेले होण नाल सबब दे, सतिजुग त्रेता द्वापर दए दुहाईआ। इशारे मिलदे रहे अक्ख दे, अक्खरां वाली विद्या इक सुणाईआ। छिन मात्रा दर्शन हुन्दे रहे प्रतख दे, साख्यात सरगुण रूप धराईआ। सुनेहड़े सुणदे रहे कच दे, कंचन गढ़्ह ध्यान लगाईआ। तेरी सरनाई रहे ढठदे, दूर दुराडे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहरवान दया कमाईआ। सचखण्ड कहे प्रभ बिन भगती कोई ना तरया, जगत शास्त्र देण गवाहीआ। बिना नाम तों मंज़ल कोए ना चढ़या, गृह सच ना कोए वखाईआ। बिना प्यार तों मिले किसे ना दरया, दर दरवाज़ा ना कोए खुल्हाईआ। की खेल नरायण नरया, मेहरवान देणा दृढ़ाईआ। पुरख अकाल किहा सचखण्ड मेरा निरअक्खर किसे ना पढ़या, विद्या विच ना कोए चतुराईआ। जिस दा शब्दी धार मैं पल्लू फड़या, गंढ आत्म नाल पवाईआ। ओह निर्भय हो कदे ना डरया, भय जगत ना कोए रखाईआ। संसार

❋

❋

सागर विच्चों तरया, तारी इक्को नाम लगाईआ। दरगाह साची सचखण्ड दवारे वड़या, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद आपणा घर वसाईआ। सचखण्ड जिस उपर मैं आपणी किरपा करदा, किरपन लेखे लवां लगाईआ। सो सन्त सुहेला ना जन्मे ना मरदा, मरजीवत रूप वटाईआ। ओह मालक होवे मेरे घर दा, गृह साचे डेरा लाईआ। जिथ्थे इक्को दीपक बलदा, दूजी अवर ना कोए रुशनाईआ। ओह खेल वेखे निहचल धाम अटल दा, सच सिंघासण ध्यान लगाईआ। झगड़ा मुक जाए महीअल जल थल दा, अस्गाहां दा लहिणा जाए मुकाईआ। जोत जोत विच रलदा, जोती जोत विच समाईआ। विछोड़ा होए घड़ी ना पल दा, पारब्रह्म आपणे रंग रंगाईआ। इहो लहिणा मेरी किरपा दे फल दा, फलीभूत दयां कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सचखण्ड कहे प्रभ मैं भगत वेखे तेरे लोकमात, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ध्यान लगाईआ। किसे सुख मिल्या ना दिवस रात, भिन्नड़ी रैण रंग ना कोए रंगाईआ। सारे तेरा मार्ग रहे झाक, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। किसे दा छिन भंगर खोल्हया ताक, पर्दा परदयां विच्चों लाहीआ। शब्द दी दे के आवाज, सुन्न समाध दिता दृढ़ाईआ। निरगुण सरगुण रच के काज, करनी करते कार कमाईआ। सति प्रीती दे के दाद, दौलतमंद दिता बणाईआ। निंद्रा खोल्ह के जाग, जागरत जोत कीती रुशनाईआ। हरि प्रगट हो के कदे नाल रिहा नहीं साख्यात, सगला संग ना कदे रखाईआ। छिन भंगर दरस दिता महिमा लिखाई काग़ज़ात, अक्खर अक्खरां नाल जुड़ाईआ। मजमूआ बणा के अलिफ़ ये अलिफ़ाज़, नग़मा दिता जणाईआ। कलयुग अन्त तेरा मुक्कया अगम्मा राज, जिस दी रवाइत नज़र कोए ना आईआ। मेहरवान महिबूब किरपा करी आप महाराज, निरवैर हो के होया सहाईआ। सीस जगदीश रख के ताज, तख्त निवासी हुक्म सुणाईआ। सति सच दी साजण साज, सज्जण बण के भेव खुल्हाईआ। जन भगत सुहेले मार आवाज़, सोए मात ल्ए उठाईआ। पूरब लहिणा सच दा वाच, वाचक हो के वेख वखाईआ। चरण प्रीती जोड़ के नात, नाता आत्म परमात्म ल्या बंधाईआ। सच नाम दी दे सौग़ात, वस्त अनमुली आप वरताईआ। सचखण्ड कहे मैं वेख के खेल तमाश, तमा पिछली दिती भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल शाहो शाबाश, शहिनशाह तेरी बेपरवाहीआ।

❋

❋

१४ पोह शहिनशाही सम्मत ६ सरदारा सिँघ दे गृह पिण्ड सई ख़ुर्द, सरदारी कैंप ज़िला जम्मू

सचखण्ड कहे मैं तकी जोत निरँकारी, निराकार सोभा पाईआ। जिस ने आवाज़ शब्द अगम्मी मारी, संदेशा दिता दृढ़ाईआ। उठ मातलोक दी कर त्यारी, त्रिलोकी पन्ध मुकाईआ। चलणा नाल हुश्यारी, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां पन्ध मुकाईआ। अग्गे तकणी परम पुरख दी यारी, जो याराने भगतां नाल रखाईआ। जिस दी नव नौ चार पिच्छों आई वारी, वारता पिछली दए गवाहीआ। ओस करनी खेल न्यारी, निरवैर आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता वड वड्याईआ। सचखण्ड कहे जिस वेले आवाज़ वज्जी, मैं सवाधान होया चाँईं चाँईंआ। मैं आपणी आसा तजी, तृष्ना ना कोए रखाईआ। झट जोत अगम्मी जगी, नूर दिता चमकाईआ। मैनूं इक्को दिसी डण्डी, रहिबर रस्ता इक वखाईआ। उठ चल विच वरभण्डी, ब्रह्मण्ड दा पन्ध मुकाईआ। तूं जन भगतां दवार लँघीं, पुजणा चाँईं चाँईंआ। चौदां पोह नूं आसण लाउणा हेठां मंजी, सिंघासण साचा सोभा पाईआ। एहो खेल प्रभू दी चंगी, जो करनी दा करता रिहा कराईआ। तूं आपणा प्रेम प्यार नाल रंगी, मुहब्बत विच वखाईआ। जिस ने दीनां मज़्हबां तोड़नी पाबन्दी, शरअ दा डेरा ढाहीआ। ओह पुरख अकाला दीन दयाला सब दी वखाए संधी, सनद आपणे हथ्थ उठाईआ। फेर वेखीं किस बिध सदी चौधवीं लँघी, दरगाह साची अक्ख खुल्हाईआ। फेर तकीं किस बिध दीन दुनी दी ढैंहदी कंधी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच फ़रमाना इक सुणाईआ। सचखण्ड कहे प्रभ मेरे ठाकर स्वामी, मालक दयां जणाईआ। तूं आदि दा अन्तरयामी, जुग जुग वेख वखाईआ। तैनूं सब ने किहा वसया देस अनामी, मेरे तों परे तेरी बेपरवाहीआ। मैं तेरा नगर ग्रामी, खेड़ा इक अख्वाईआ। जिस नूं याद करन तमामी, तमां दा लालच दिता भराईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं गाईं बाणी, सिफ्तां विच सालाहीआ। तेरा साहिब खेल महानी, सतिगुर तेरी बेपरवाहीआ। किरपा कर शाह सुल्तानी, शहिनशाह तेरी इक शरनाईआ। मैं सुणना चाहुंदा तेरी ज़बानी, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। किस बिध कलयुग अन्तिम जन भगतां उत्ते करें मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। किस बिध लेखे लावें गोबिन्द बच्चया वाली कुरबानी, कायनात दा पड़दा देणा चुकाईआ। कुछ अगली दस्स निशानी, निशाना दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे चरण कँवल सदा चरण ध्यानी, ध्यान तेरे विच रखाईआ।

❋

❋

१४ पोह शहिनशाही सम्मत ६ सोभा दे गृह सई कलां ज़िला जम्मू

सचखण्ड मेरे भगत सुहेले तक जग, पुरख अकाला दीन दयाला रिहा दृढ़ाईआ। जिन्हां दे उपर वसां शाह रग, जगत वासना पन्ध मुकाईआ। त्रैगुण माया बुझा के अग्ग, अमृत मेघ अगम्म बरसाईआ। शब्द अगम्मी वजा के नद, धुन आत्मक राग सुणाईआ। मूर्ख मुग्ध बणा के हँस कग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। लख चुरासी विच्चों लभ्भ, हरिजन आपणा मेल मिलाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म खेल करां सूरा सरबग, अल्पग जीव तराईआ। कूड़ी क्रिया जगत वासना मेट के हद्द, हदूद आपणी इक वखाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी हो के लवां सद्द, सच संदेशा नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर तेरा इक वखाईआ। सचखण्ड औह तक लै मेरे भगत सुहेले, हरि सज्जण इक अख्वाईआ। जिन्हां आदि जुगादि जुग जुग मेले, नित नवित होवां सहाईआ। ओन्हां लेखे पूरे हो गए गुरु गुर चेले, सुरत शब्द शब्द सुरत विच समाईआ। दीन दुनी नालों हो के वेहले, नाता मेरे नाल रहे जुड़ाईआ। ओन्हां लेखा रिहा ना धर्म राए दी जेले, लख चुरासी ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सचखण्ड कहे प्रभ तेरा भगत मात केहड़ा, हरि करते दे दृढ़ाईआ। पुरख अकाल कहे जिन पंचम चुकाया झेड़ा, झगड़ा अवर रिहा ना राईआ। अन्तर आत्म मेरा वेहड़ा, सिहन सोहणा सोभा पाईआ। सद वसां नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध रहे ना राईआ। ओस दा आवण जावण लख चुरासी चुक्कां गेड़ा, चारे खाणी पन्ध मुकाईआ। सतिगुर शब्द बन्न्हे बेड़ा, भार आपणे कंध उठाईआ। जेहड़े गाउंदे गीत तूं मेरा मैं तेरा, ढोला अगम्म अथाहीआ। ओन्हां सुहञ्जणा होवे वेला, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एकँकारा इक इकेला, अकल कलधारी आपणा हुक्म वरताईआ।