१४ पोह शहिनशाही सम्मत ६ अंग्रेज़ सिँघ दे गृह पिण्ड कलां सई ज़िला जम्मू
हरि गोबिन्द दिती अगम्मी पाती, पत्रिका आपणे सीस टिकाईआ। आपणे अन्दर मारी झाती, चौदां पोह दिवस सुहाईआ। खेल करना कमलापाती, पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म वरताईआ। बण के आवे भगतां साथी, सगला संग बणाईआ। जन्म कर्म दे विछड़े तारे पापी, पतित पार कराईआ। अग्गे कथा कहाणी दस्से साची, सच नाल वड्याईआ। जिस चरण छुहाउणा
❋
❋
उपर धरती ख़ाकी, ख़ाका खिच्च के गया वखाईआ। ढाई ढाई हथ्थ दी वाटी, चारों कुण्ट लम्बाई चौड़ाईआ। जिथ्थे सचखण्ड ने आ के कटणी राती, आपणा डेरा लाईआ। सिंघासण बहे पुरख अबिनाशी, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। देवे दात धुर दी दाती, दाता आप वरताईआ। सब दी पूरी करे आसी, तृष्ना दए चुकाईआ। जो सप्तस ·षीआं आपणी दस्सी भविक्ख्त वाकी, पूरी दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, मेहर नज़र इक उठाईआ। धरनी कहे मेरा लेख बणाया भाग, हरि गोबिन्द दिती वड्याईआ। जिस कर के मेरे उत्ते जगया चराग़, दीपक नूर होया रुशनाईआ। मेरी जुग जुग दी बुझी आग, तृष्ना दिती गंवाईआ। सांझा कर समाज, भगत रिहा तराईआ। जिस दी सदा रहे जुग चौकड़ी याद, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। ओह भगतां खेड़ा करन आया आबाद, उजड़े दए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां बख्श के सीस धर्म दा ताज, हुक्म धुर दा इक समझाईआ।
१४ पोह शहिनशाही सम्मत ६ अंग्रेज़ सिँघ दे गृह पिण्ड सई कलां ज़िला जम्मू रात नूं
इकी गुरमुख लाओ पंज जैकार, जम्मू वाले ख़ुशी बणाईआ। पंज लिखारी करो निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। पंज मालवे वाले लाओ धूढ़ी छार, सोहणा रंग रंगाईआ। पंज माझे वाले दोवे हथ्थं लओ उठाल, हथेली हथेली नाल मिलाईआ। पंज दुआबे वाले होणे ख़बरदार, अक्खीं मीट ध्यान लगाईआ। बधक उच्ची कूक पुकार, नाअरा सच सुणाईआ। सारे बैठो नाल प्यार, प्रभ चरण ध्यान लगाईआ। हुक्म सुणो सच्ची सरकार, हरि करता आप सुणाईआ। वेखो खेल अगम्म अपार, अपरम्पर स्वामी रिहा दृढ़ाईआ। हुक्म देवे अगम्मी धार, संदेशा नूर इलाहीआ। दरगाह साची करे ख़बरदार, मुकामे हक उठाईआ। सचखण्ड नैण उग्घाड़, नेत्र नाल मिलाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों आई तेरी वार, वारस हो के प्रभ रिहा सुणाईआ। लोकमात आउणा सच सच्चे दरबार, सच सिंघासण वेख वखाईआ। नाल ल्याउणे पैग़म्बर गुर अवतार, विष्न ब्रह्मा शिव संग बणाईआ। करोड़ तेतीसा भज्जे सुरप्त करे विचार, आपणा नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सचखण्ड तूं मेट आपणा पन्ध, पाँधी हो के पन्ध मुकाईआ। संदेशा दे के आउणा सूर्या चन्द, मण्डप मण्डल देणा समझाईआ। सारे वेखो खेल सूरा सरबंग, हरि करता की कराईआ। जिस दा जुग चौकड़ी सिफ्तां वाला गाया छन्द, नाम कलमे ढोले राग अल्हाईआ। ओह खेल करे
❋
❋
विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड हुक्म वरताईआ। जिस ने झगड़ा मेटणा जेरज, अंड, उत्भुज सेत्ज खोज खुजाईआ। सो साहिब सुल्तान नौजवान मर्द मर्दान की लेखा जाणे अज्ज, रुत रुतड़ी विच्चों बदलाईआ। प्रगट हो के उत्ते जग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। ख़ुशीआं विच सानूं ल्या सद्द, सद्दा शब्द नाम समझाईआ। असीं सारी छडणी हद्द, हदूद दा पैंडा लैणा मुकाईआ। लोकमात जाणा भज्ज, बिन कदमां पन्ध मुकाईआ। जन भगतां कोल बहिणा सज, सज्जण वेखणा नूर इलाहीआ। जिस दा डंक नगारा निरगुण धार जाणा वज्ज, सरगुण धार करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सचखण्ड कहे अवतार पैग़म्बर गुरु जोती धार चलो नाल, निरगुण जोत जोत समाईआ। मेरी वेखो सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक वखाईआ। जिस मेरे उत्ते किरपा करनी दीन दयाल, दयानिध आपणा रंग रंगाईआ। मेरा पूरब पूरा करे सवाल, आसा आपणे नाल रखाईआ। जिस ने जुग चौकड़ी बदली चाल, सतिजुग त्रेता द्वापर पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्त वेखे मुरीदां हाल, मुर्शद हो के बेपरवाहीआ। सारे ख़ुशीआं विच मारन छाल, निरगुण धार लै अंगड़ाईआ। चलो तक्कीए जल्वा नूर जलाल, पैग़म्बर रहे सुणाईआ। जिस दा सिफ्तां विच अक्खरां विच दे के आए अहिवाल, संदेशे धुर सुणाईआ। जिस दे हुक्म अन्दर आदि जुगादि जुग चौकड़ी काल महाकाल, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सचखण्ड कहे असीं सारे भज्जे दौड़े, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। उतरे धर्म धार दे पौड़े, डण्डा हथ्थ ना कोए रखाईआ। जिस दी करनी कोए ना मोड़े, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जिस दा लेखा जाणे ब्राह्मण गौड़े, जोती जाता नूर अलाहीआ। जिस दे पन्ध लम्मे चौड़े, गिणती गणित ना कोए दृढ़ाईआ। सच दवार धरनी उत्ते आ गए कोले, नेरन नेरे नज़री आईआ। सारे पुज गए उपर धौले, धर्म धार दरसाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाया सोहले, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। साडे किसे दे दिसदे नहीं काया वाले पंज तत चोले, चोली जगत ना कोए वखाईआ। सारे शब्दी धार रहे बोले, जन भगतो जगत सुणाईआ। कोटां विच्चों तुसीं थोड़्हे जेहे टोले, प्रभ किरपा नाल मिली वड्याईआ। बचन ज़रूर पूरे होण कौले, जो परम पुरख समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता अगम्म अथाहीआ। सचखण्ड कहे प्रभू असीं आ गए नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मेरे मालक हक शरीक, लाशरीक तेरी सरनाईआ। तूं बख्शी सच तौफ़ीक, हिम्मत इक बणाईआ असीं पुज्जे ठीक चौदां पोह तारीख, वेला वक्त दए गवाहीआ। तेरे चरण कँवल साडी रहे प्रीत, प्रीतम मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे सीस झुकाईआ।
❋
❋
पुरख अकाल कहे सचखण्ड पूरब कर ध्यान, तैनूं दयां सुणाईआ। गोबिन्द वेख निशान, जो धर्म रिहा झुलाईआ तूं सब दे सुणे ब्यान, भुल्ल रहे ना राईआ। की वरत्या खेल जहान, गढ़्ही चमकौर दए गवाहीआ। वेखीं होवीं ना मूल हैरान, हैरानी ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सचखण्ड कहे प्रभू मैनूं आ गया चेता, चेतन हो के दयां सुणाईआ। जिस वेले तेरा गोबिन्द बणया नेता, नर नरायण तेरा हुक्म मनाईआ। मैं उस दा खेल वेखा, बिना अक्खां अक्ख उठाईआ। तेरे हुक्म नाल बदल के आया सां भेसा, आपणा रूप बदलाईआ। क्यों गोबिन्द दिता संदेशा, सुनेहड़ा इक दृढ़ाईआ। मैं तेरा दस दशमेशा, सुत दुलारा तेरा सोभा पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल मेरयां गुरमुखां दा पूरा करदे लेखा, बाकी रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सचखण्ड कहे मैं गढ़्ही चमकौर नूं तक्कया, तक्कया बेपरवाह। जिस दा लेखा लिख कोए ना सक्या, नाल काग़ज़ कलम शाही शाह। मैं खिड़ खिड़ा के हस्सया, ख़ुशी दा नाअरा ला। वाह वाह तेरा खेल पुरख समरथया, मेरे गहर गम्भीरे नूरी अलाह। गोबिन्द ख़ुशीआं दे विच रत्तया, मस्तक नूर रिहा चमका। मैं चारों कुण्ट नट्ठया, भज्जया वाहो दाह। फेर गोबिन्द तीर निशाना कस्या, मुखी असमान वल्ल उठा। मैं ज़िमी तों फोलया घट्टया, ख़ाक दिती उडा। मैं हथ्थ मारया उत्ते पट्टया, पटने वाल्या तेरा लेखा रहे ना राअ। फेर गुरमुखां वल्ल तक्कया, सोहणा नैण उठा। पंज माझे वाले पंज दुआबे वाले पंज मलवईए जुझार दे जेहड़े बणे नाल जथ्थया, सूरबीर नाम धरा। जिन्हां दा गोबिन्द दे वेंहदयां सथ्थर लथ्थया, सीस धड़ होया जुदा। फेर आपणा पासा परतया, नैण नैण विच्चों उलटा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म रिहा सुणा। सचखण्ड कहे मैं गढ़्ही चमकौर तकी निक्की, पुरख अकाल दिती वखाईआ। गोबिन्द दी धार वेखी सिक्खी, सिख्या बेपरवाहीआ। जिस वेले जुझार झूज्या उस वेले गोबिन्द दे कोल एह जम्मू वाले बाकी रह गए सी इक्की, दूजा नज़र कोए ना आईआ। फेर गोबिन्द दी अन्दरों निगह टिकी, ध्यान ध्यान विच रखाईआ। फेर पुरख अकाल नूं अगम्मी चिट्ठी लिखी, शब्दी शब्द सुणाईआ। जे तूं प्रेम प्यार दी धार मैनूं दिती, देवणहार तेरी वड्याईआ। मैनूं तेरी खेल लग्गे मिट्ठी, मिट्ठा रस दिता चखाईआ। मेरा लहिणा देणा पुरख अकाल आप नजिट्ठीं, दूसर लोड़ रहे ना राईआ। झगड़ा रहे ना पथ्थर इट्टीं, पाहन रंग ना कोए रंगाईआ। मेरी सेजा उत्ते लिटीं, आसण आपणा इक बणाईआ। मेरी धार रखीं चिट्टी, निरवैर तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सचखण्ड कहे मैं गढ़्ही चमकौर
❋
❋
वेख्या खेल तमाश, आपणा रूप बदलाईआ। जिस जुझार नूं दिता नहीं सी पाणी ग्लास, पुट्ठा दिता परताईआ। ओस अन्त डिगदे रखी आस, अक्ख गोबिन्द वल्ल टिकाईआ। जे तूं पुरख अकाल दा सुत मैं वी तेरा दास, सदा आपणा संग निभाईआ। जेहड़े मेरे नाल झूजे ख़ास, इन्हां आपणे घर वसाईआ। मेरा इक दा इक नाल होए नात, नाता देणा बंधाईआ। साहिब सतिगुर देवीं दात, बख्शिश रहमत इक कमाईआ। जिस गुरमुख दा नाम सी सिँघ गुलाब, ओह जुझार दे कोल आया चाँईं चाँईंआ। पहलों प्रेम नाल कीता आदाब, सीस दिता झुकाईआ। फेर सिर चुक के पट्ट उत्ते रखया आप, आपणा प्रेम बणाईआ। अन्दर कीता तूं मेरा मैं तेरा जाप, वाह सतिगुर तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सचखण्ड कहे मैं वेख्या खेल अपारा, अपरम्पर दिता वखाईआ। जिस ने चुक्कया सिँघ जुझारा, आपणी सेव कमाईआ। उसनूं लग्गा तीर करारा, आर पार लेखा गया मुकाईआ। ओह डिग्गा मूँह दे भारा, छाती छाती नाल छुहाईआ। फेर गोबिन्द ने ख़ुशीआं विच बोलया प्रभू दा इक जैकारा, वाह वाह तेरी बेपरवाहीआ। तेरे कोल आवे गुरमुखां नाल मिल के मेरा दुलारा, सोहणा रंग रंगाईआ। सचखण्ड कहे मैं उस वेले ख़ुशीआं विच वाह वाह करके ऊची कूक पुकारा, कूक कूक सुणाईआ। पुरख अकाल तेरा खेल न्यारा, गोबिन्द तेरी वड वड्याईआ। ओन्हे चिर नूं इक्कीआं दी आ गई वारा, गोबिन्द संदेशा दिता सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। सचखण्ड कहे गोबिन्द ख़ुशीआं दे विच हस्सया, ताली दिती वजाईआ। फेर गुरमुखां दा कराया कमर कस्सया, हुक्म दिता सुणाईआ। सिर्फ़ पंजां नूं कोल रखया, बाकी गढ़्हीउँ बाहर कढ्ढाईआ। फेर जुझार दे वल्ल तक्कया, जिस दा मेल मिल्या गुरमुख प्यारे भाईआ। फेर अगली कीती इच्छया, पड़दा दिता खुल्हाईआ। तुसां मेरी मन्नणी सिख्या, सिख हो के सतिगुर विच समाईआ। फेर तीर दी मुखी नाल अगम्मी लेख लिख्या, कलम शाही ना हथ्थ उठाईआ। मेरे सूरबीर जवाने निक्कया, तैनूं देवां माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म सुणाईआ। सचखण्ड कहे गोबिन्द ने तीर नाल लिख्या लेख अपारा, धुर दा हुक्म हुक्म सुणाईआ। बच्चयो जिस वेले आवां दुबारा, शब्दी धार जोत समाईआ। मेला मेलां विच संसारा, शहादत धर्म वाली भुगताईआ। फेर धुर दा होया इशारा, पुरख अकाल दिता दृढ़ाईआ। बाल अवस्था फेर विछड़ जाणा तेरा दुलारा, आयू जगत ना कोए वखाईआ। गोबिन्द किहा एह तेरा खेल तेरा सदा सहारा, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। मैं सेवक सेवादार तुमारा, नित नवित सेव कमाईआ। तूं साहिब सुल्तान सिक्दारा, हुक्मी हुक्म चलाईआ। पुरख अकाल पुश्त पनाह दे के थापी मारया
❋
❋
ललकारा, ज़ोर नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द तेरी धार अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। मैं तेरे नाल बदलणी रीत, रीतीवान हो के वेख वखाईआ। तेरे जुझार नूं बख्शां फेर बणा के सिँघ सुरजीत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुलाब दा नाँ होवे सिँघ रणजीत, दोहां दा मेला सहिज सुभाईआ। अन्त समें मेहरवान हो के ज़िंदगी दी करां बख्शीश, रहमत सच कमाईआ। पर याद रखीं इन्हां गुरमुखां नूं इकट्ठयां करना ठीक, सच दी धार विच्चों प्रगटाईआ। तेरी आसा मनसा पूरी होवे उम्मीद, तृष्ना तृप्त दए कराईआ। जेहड़ा शब्द शहादत विच होया शहीद, सतिगुर सीस झोली पाईआ। उहदी धुर दवारे सदा रसीद, सचखण्ड दवार दए गवाहीआ। गुरमुख तेरे करन तस्दीक, इक्की शहादत देण भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गोबिन्द किहा प्रभ तेरी आदि जुगादि मेहरवानी, मेहरवान तेरी वड्याईआ। मैं योधा सूरबीर मर्द मर्दानी, जगत हवस ना कोए रखाईआ। ना कोई लेखा लिखणा कलम कानी, शाही शहादत ना कोए भुगताईआ। तूं आदि जुगादि दा दानी, दाता बेपरवाहीआ। मेरी ते सदा सदा सद गुरमुख होणे निशानी, निशाना जगत विच झुलाईआ। जिन्हां दी मंज़ल होणी आसानी, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। इक्की गुरमुख दयो गवाही, गढ़्ही चमकौर नाल मिलाईआ। जे कहो ज़िंदगी दी दात झोली देवां पाई, मेहर निगह इक उठाईआ। बिना तुहाडे प्रेम तों एह बच सकदे नहीं जगत दे राही, लोकमात रहिण ना पाईआ। जे मंज़ूर उठा लओ बाहीं, इक्की दोवें हथ्थ उठाईआ। जे ख़ुशी माझे मालवे दुआबे वाले रल जाउ नाल चाँईं, उठ के सीस झुकाईआ। फिर पुरख अकाला दीन दयाला होए सहाई, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगतो तुहाडी प्रीती नहीं कोई पराई, प्यार आपणा रूप दरसाईआ। गुरसिक्खां अग्गे गोबिन्द दी आदि आदि दुहाई, कूक कूक गया सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सचखण्ड कहे जन भगतो मैं दस्सां होर निशाना, आपणा ध्यान लगाईआ। गोबिन्द ने अन्त इक्कीआं दे गिट्टयां नूं बन्न्हया सी प्रेम दा गाना, मौली तन्द बंधाईआ। जिस वेले मेरे पुरख अकाल ने बदल देणा ज़माना, मुहम्मद दा लेखा तुहाडे हथ्थ फड़ाईआ। चरण धूढ़ जो टिक्का लगाया उस दा सच ब्याना, संधूर रो के दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति दा मेला ल्ए मिलाईआ। सचखण्ड कहे इक्कीआं विच्चों चौदां झूजे, आपणी सेव कमाईआ। पंजां ने रूप बदलाए इक दूजे, गोबिन्द संग निभाईआ। दो गुरमुख बण के सूंघे, राह खोजण चाँईं चाँईंआ।
❋
❋
ओह वड़ गए वहिण प्रेम दे डूँग्घे, जिथ्थों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। गोबिन्द गढ़्ही विच्चों आउण लग्गयां नेत्र हन्झू ओन्हां दे पूंझे, प्यार विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। सचखण्ड कहे प्रभू तेरा खेल अपारा, वड तेरी बेपरवाहीआ। मेरे नाल पैग़म्बर गुर अवतारा, गढ़्ही चमकौर वेखण आए चाँईं चाँईंआ। चौदां पोह नूं ओहो तेरा नज़ारा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण कार कमाईआ। मैं आया तेरे दवारा, दर ठांडे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। सचखण्ड कहे मैं तेरे सिंघासण हेठां रिहा वड़, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मैं फेर वेख्या सब नूं खड़्ह, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। प्रभू केहड़े तेरी मंज़ल गए चढ़, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सचखण्ड कहे जिस वेले मैं तेरे हुक्म नाल गढ़्ही चमकौर पुज्जा, आपणा फेरा पाईआ। तूं मैनूं हुक्म दिता गुज्झा, सहिज नाल सुणाईआ। सचखण्ड गोबिन्द दे गुरसिख आपणे दवारे ल्याउणे आवे कोई ना दूजा, दर वड़न कोए ना पाईआ। जिन्हां दा प्रेम करना उग्घा, उगण आथण वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच साहिब तेरी सरनाईआ। सचखण्ड कहे मैं आया प्रभ तेरे दरबार, भगतां वेख वखाईआ। तूं बख्शिश कीती अपार, रहमत हक कमाईआ। शहिनशाह सच्ची सरकार, सच तेरी शहिनशाहीआ। तूं डुब्बदे देवें तार, पाहन पार कराईआ। गुरमुख ल्एं उभार, चुरासी विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। प्रभू सच दस्स मैं आया तेरे दर, पिछला पन्ध मुकाईआ। पुरख अकाल किहा उठ वेख लै मेरा घर, घराना दयां दरसाईआ। जिन्हां दा घाड़न लवां घड़, आपणा रंग रंगाईआ। ओह भगत सुहेले मेरे सचखण्ड तेरे अन्दर जावण वड़, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। अज्ज सारयां दा अन्दरों फड़ लै लड़, जो प्रभ नूं बैठे सीस निवाईआ। एह जगत जहान विच ज़िंदगी विच जाण कदे ना मर, मर जीवत रूप वटाईआ। एह लख चुरासी मेरी किरपा नाल जाण तर, डूँग्घे वहिण ना कोए वहाईआ। तूं सारयां प्यारयां भगतां नूं इक्को वार निमस्कार कर, निउँ निउँ वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। सचखण्ड कहे मैनूं सद्दया लोकमात, आपणी दया कमाईआ। मेरयां भगतां दी कदे वेखीं ना ज़ात पात, दीन मज़्हब ना वंड वंडाईआ। इन्हां दा लेखा नहीं उत्ते किसे काग़ज़ात, अक्खरां वाली ना सिफ्त सालाहीआ। एह सब तों उत्तम श्रेष्ट मेरी जमात, जिन्हां नूं जुमला अक्खर इक्को दिता पढ़ाईआ। इन्हां दी पूरी करनी अन्त खाहिश, तमन्ना पूर देणी कराईआ। जगत
❋
❋
विषयां तों बाहर दिता विश्वाश, विश्व दा पड़दा दिता उठाईआ। इन्हां तेरे दर ते मेरी वेखणी रास, सोहणी ख़ुशी बणाईआ। हुण इक्को वार सरयां वल्ल मार लै झात, जो निक्के वड्डे बैठे डेरा लाईआ। चौदां पोह दी याद रखी रात, रुतड़ी प्रभ ने दिती महकाईआ। अज्ज इक्को वार सब दा जन्म कर्म दा लेखा कीता पाक, पतित पुनीत दिते कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सचखण्ड कहे प्रभू मैं मारी अन्तर झाती, ध्यान ल्या लगाईआ। मेरा वाहिदा हो गया कौल इकरार हो गया तेरयां भगतां वास्ते सदा खुल्ल्ही रखां ताकी, खिड़की बन्द ना कोए कराईआ। मैं बणया रहां साथी, सगला संग बणाईआ। तेरे प्यार दी दस्सदा रहां गाथी, ढोला अगम्म अथाहीआ। पर तूं वी पूरा करीं मेरा वाकी, वाक्फकार इक हो आईआ। सदा प्रेम प्यार दी इन्हां नूं बख्शदा रव्हीं दाती, दाता हो के दया कमाईआ। अग्गे रहे किसे ना वाटी, पैंडा देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तूं साहिब पुरख समराथी, समरथ तेरे हथ्थ वड्याईआ। सचखण्ड कहे प्रभू तेरे नाल हो गई मेरी शर्त, शरअ अवर ना कोए रखाईआ। जिस कारन आया उपर धरत, धवल उत्ते पन्ध मुकाईआ। फिर जाणा उपर अर्श, गुर अवतार पैग़म्बर संग रखाईआ। तेरा खेल वखाया असचरज, अचरज लीला तेरी बेपरवाहीआ। जिथ्थे शरअ छुरी दिसे ना करद, कातिल मक्तूला रूप ना कोए वटाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडीं दर्द, दुखियां आपणी गोद उठाईआ। इक बेनन्ती मन्नीं मेरी अर्ज़, आरज़ू दयां सुणाईआ। आपणयां भगतां दी किसे हथ्थ फड़ावीं ना फरद, ज़ुमेवार ना कोए बणाईआ। उन्हां दी लज्जया रखीं होण ना देवीं नपड़द, ओढण आपणा नाम पाईआ। मेरे दवारे दी सिध्धी करीं सड़क, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। घर आपणे आउण निधड़क, भज्जण चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सचखण्ड कहे प्रभू मैं जावां आपणे गृह, दर तेरे तेरा सोभा पाईआ। जिस दा लेखा कोई ना कहे, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। इक्को नूर नुराना तेरा रहे, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मैनूं आदि तों अन्त तक किसे दा नहीं भय, निर्भय तेरी शरनाईआ। जुग चौकड़ी जिन्हां ने कीती तेरी जै, ओह घर मेरे आए चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सचखण्ड उठ जाह आपणे वतन, वतन तेरा बेपरवाहीआ। जिस दा आदि अन्त दा इक्को पत्तन, दूजा तट ना कोए बणाईआ। जिथ्थे भगत सुहेले वसण, निरगुण जोती जोत नूर रुशनाईआ। इक्को पुरख अकाला दीन दयाला तकण, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच
❋
❋
दा हुक्म इक वरताईआ। सचखण्ड कहे मेरी नमो नमो निमस्कार, नमस्ते सीस झुकाईआ। प्रभू तेरयां भगतां दा वसदा रहे दरबार, द्वारकावासी जिथ्थे ध्यान लगाईआ। मेरे नाल चले तेई अवतार, पैग़म्बर संग बणाईआ। गुरु दस करन प्यार, प्रेम प्रीती तेरी बेपरवाहीआ। मैं जुग जुग ख़ादम रव्हां ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। मैं सदा सदा रहवां तेरे दर दवार, सच सच मिले सरनाईआ। तूं बख्शिश कीती अपार, रहमत हक कमाईआ। सुरजीत सिँघ रणजीत सिँघ दी आयू बख्श के विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी हैरान दिते कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द दी सुणनी सुणाउणी, तेज भान दयां दृढ़ाईआ। छब्बी पोह नूं जेहड़ी पग्ग तेरी सपुत्री ने भेंट चढ़ाउणी, ओह राम सिँघ दे सिर देणी बन्हाईआ। जिस दी लजपत सतिगुर मात रखाउणी, इक्कीआं दी शहादत नाल भुगताईआ। बच्चे दा दान झोली पाउण, बिना सतिगुर शब्द तों एह बख्शिश किसे नहीं कराउणी, करन वाला नज़र कोए ना आईआ। गुरमुखो एह कोई गल्लां बातां वाली नहीं सुणाउणी, जो पिच्छे वरत्या अग्गे लेखा पूर कराईआ। गढ़्ही चमकौर दी रौणक उहो अज्ज वखाउणी, जो गोबिन्द आपणे सिक्खां नाल ख़ुशी विच वेखी चाँईं चाँईंआ। एह गल्ल नहीं कदे भुलाउणी, भुल्ल विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक वखाईआ। गढ़्ही चमकौर कहे मैनूं टेक लैण दे प्रभू मथ्था, निउँ निउँ सीस निवाईआ। मैनूं गोबिन्द दे प्यारयां दा ओहो दिसदा जथ्था, जो कमरकसे कस के बैठे चाँईं चाँईंआ। किड्डा सोहणा संग बणया इक्ट्ठा, जुझार दे साथी रंग वखाईआ। एह खेल तेरा अनडिठा, जगत शास्त्र ना कोए दृढ़ाईआ। तेरा भाणा सदा सदा सद सब नूं लग्गे मिट्ठा, मेहरवान तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो तुसीं बड़े वड्डे भगत, प्रभ भगवन दिती माण वड्याईआ। जिन्हां कोई नाम नहीं जपया विच जगत, जगजीवण दाता आपणा रंग रंगाईआ। तुहाडे अन्दर सच प्रेम दी इहो बख्शी शक्त, तुहाडी शख्सीअत गुरमुखां वाली दिती बणाईआ। तुसीं हुण मालक आपणे दा वेख्यो वक्त, वक्त नाल की आपणी कार कमाईआ। जदों चाहोगे सुत्तयां जागदयां चलदयां फिरदयां देवेगा दरस, दीदार आपणा आप कराईआ। सतिगुर शब्द प्यार नूं लैणा परख, पारखू हो के आपणा ध्यान लगाईआ। तुहाडे अन्तर निरन्तर अमृत मेघ देवे बरस, अग्नी तत तत गंवाईआ। तुहाडी लेखे लावे अज्ज दी रैण जो ठंडी सरद, सीतल तुहानूं दए कराईआ। याद रखयो कदी मिन्नत ना करयो हथ्थ जोड़ के अर्ज़ ना करयो प्रभू साडा वंड दर्द, जे सतिगुरु हैं ते तुहाडा दु:ख आपणी झोली पाईआ। इहो खेल करना असचरज, जिस
❋
❋
दी चार जुग समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे अंग्रेज़ सिँघ ज़रा अग्गे आ, तेरा लेखा दयां दृढ़ाईआ। जिस वेले जुझार शहीदी गया सी पा, धड़ ज़िमीं उत्ते टिकाईआ। तेरा नाँ सी आज़म खां, तूं रो के मारी सी धां, ख़ुदा तेरी बेपरवाहीआ। किड्डा सोहणा सूरबीर मेरे भ्रा वरगा भ्रा, जिस दी होई जगत जुदाईआ। मेरा जी करदा इस नूं चुक्क के लै जावां कोल आपणी माँ, गोदी उस दी दयां टिकाईआ। फिर सिर तों कुल्ला दिता लाह, ज़िमीं उत्ते पटकाईआ। फेर दोवें हथ्थ जोड़ के मंगी दुआ, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मेरे मालक ख़ालक प्रितपालक जे तूं सच्चा ते मैनूं कबरां तों पर्हां लईं मिला, मकबरयां विच आसण कदे ना लाईआ। गोबिन्द ने झट निगह लई उठा, सैनत हथ्थ नाल कराईआ। जिस वेले आया ते ज़रूर लवांगा मिला, मुहम्मद दी शरअ विच्चों बाहर आपणे नाल रखाईआ। तैनूं बच्चयां वांग गोदी लवांगा बहा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ज़रूर इन्हां दी ज़िंदगी दा लेखा तेरी झोली देवांगा पा, तेरे गृह वज्जे वधाईआ। एसे कर के सब दा मेला ल्या मिला, सतिगुर शब्द अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। ओस वेले दी शहादत प्यार विच भुगतावे जरनैल सिँघ गवाह, जिस गोबिन्द नूं उच्च दा पीर बणा के आपणे कंध ल्या उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो चाहे सो करे विच जहां, करनहार आदि अन्त दा मालक इक अख्वाईआ।
१५ पोह शहिनशाही सम्मत ६ देवा सिँघ दे गृह पिण्ड सई कलां ज़िला जम्मू
सचखण्ड कहे मेरी सुहाउणी रुता, प्रभ देवे माण वड्याईआ। किरपा करे प्रभ अबिनाशी अचुता, निरगुण निरवैर निराकार अगम्म अथाहीआ। तेरा मार्ग दिसे उच्चा, ऊच अगम्म दया कमाईआ। जगत जीव जहान रहे कोए ना सुत्ता, सुरती शब्द नाल उठाईआ। आपणा भेव रखे ना लुका, ओहला निरन्तर दे चुकाईआ। हउमे रोग मेट दे दुखा, हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। आत्म प्रेम जोड़े टुट्टा, टुटयां गंढ पवाईआ। निज गृह देवे सच दा सुक्खा, प्रेम सागर विच समाईआ। सुफ़ल कराए जनणी कुख्खा, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। उज्जल कराए मात मुखा, मुख दुरमति मैल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा रंग रंगाईआ। सतिजुग कहे प्रभ मेरा वक्त सुहाउणा, सोहणी रुत सुहाईआ। धरनी धरत धवल धौल टिकाउणा, धर्म दी धार नाल रखाईआ। सच दा मन्त्र इक दृढ़ाउणा, आत्म परमात्म
❋
❋
राग अल्हाईआ। क्रिया कूड़ दा पन्ध चुकाउणा, माया ममता मोह चुकाईआ। सच दरबारा इक सुहाउणा, दर इक्को इक वखाईआ। जिथ्थे चार वरन अठारां बरन सीस निवाउणा, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। पुरख अकाला इष्ट इक मनाउणा, देव आत्मा सच्ची कुड़माईआ। सो पुरख निरँजण आपणा खेल खिलाउणा, हरि पुरख निरँजण रंग रंगाईआ। एकँकार संग निभाउणा, आदि निरँजण करे रुशनाईआ। अबिनाशी करते मार्ग समझाउणा, श्री भगवान रहिबर इक अख्वाईआ। पारब्रह्म धुर दा हुक्म वरताउणा, ब्रह्म पर्दा दए उठाईआ। शब्दी शब्द नाद वजाउणा, सोई सुरत जगत उठाईआ। धर्म दी धार धर्म दृढ़ाउणा, मानव जाती इक्को घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा गृह इक वखाईआ। सतिजुग कहे मेरा समां होया सुहाउणा, सोहणी मिले वड्याईआ। दीन दयाला बणे राणा, रईयत दो जहान वेख वखाईआ। सब नूं दस्से इक्को गाणा, सतिगुर सेवा शब्द लगाईआ। अन्तर निरन्तर होवे जाणी जाणा, पर्दे परदयां विच्चों खुल्हाईआ। नव सत्त वेखे मार ध्याना, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जल्वागर बण नूर नुराना, निरवैर आपणा हुक्म वरताईआ। मैनूं लोकमात देवे माणा, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं ख़ुशीआं दे विच जाणा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। धरनी धरत धवल धौल दी गोद टिकाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी इक भगवाना, श्री भगवान धुरदरगाहीआ।
१५ पोह शहिशाही सम्मत ६ बीबी राजो दे घर पिण्ड सई कलां ज़िला जम्मू
सतिजुग कहे प्रभ मेरी इक अरजोई, बेनन्ती दयां जणाईआ। आपणे दर ते देवीं ढोई, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। पहलों कलयुग दी कला खोहीं, लोकमात रहिण ना पाईआ। जगत विकारी रहे ना कोई, कूड़ा नाता देणा तुड़ाईआ। सति धर्म दा बीज सति सतिवादी हो के बोईं, हरि हिरदे रंग रंगाईआ। ग़फ्लत विच कदे ना सोईं, जागरत जोत कर रुशनाईआ। मेरी आशा रही रोई, बिन नैणां नीर वहाईआ। मेरी तमन्ना मोह ममता विच जाए ना मोही, मुहब्बत आपणे नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सतिजुग कहे प्रभ मैनूं बणाईं आपणा सुत दुलारा, पूत सपूता गोद उठाईआ। देवीं नाम अधारा, वस्त अगम्म वरताईआ। सच दा सच इकं जैकारा, इक्को तेरा नाम ध्याईआ। जोती जाते होईं उज्यारा, मेरा सगला संग निभाईआ। दीन दुनी दी पावीं सारा, हर घट अन्तर वेख वखाईआ। कोई जीव मूर्ख मूढ़्ह ना रहे गंवारा, बुध बिबेक देणी कराईआ। इक्को दस्सीं धर्म दवारा, दूजा राह ना
❋
❋
कोए वखाईआ। मैं सब दा बणां मीत मुरारा, मित्र बण के झट लँघाईआ। धरनी उत्ते देंदा रहां इशारा, पुरख अकाले तेरा राह दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब तेरी सरनाईआ। सतिजुग कहे प्रभ मेरी पुश्त पनाह देवीं थापी, देवणहार तेरी वड्याईआ। मेरा लेखा रखीं लोकमाती, मात पित आप हो जाईआ। पहलों कलयुग दे मेटीं कूड़े पापी, पतित रहिण कोए ना पाईआ। भगत बणाईं साथी, संगी धुर दे नाल रलाईआ। आपणे नाम दी खोल्हीं हाटी, वणज इक्को इक दरसाईआ। झगड़ा मेटीं ज़ाती पाती, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। चार वरन करीं इक जमाती, इक्को अक्खर देणा समझाईआ। नौ खण्ड रहे ना अंधेरी राती, साचा चन्द देणा चमकाईआ। तेरे प्रेम दी होवे प्रभाती, सँध्या तेरा रंग वखाईआ। तूं साहिब पुरख समराथी, धुर दे मालक तेरी वड वड्याईआ। मेरी मिन्नत मेरे साहिब मन्नीं आखी, अक्खरां विच दयां सुणाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा करीं राखी, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण तेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा जीवण ज़िंदगी बदल देवीं हयाती, हर हिरदे हरि जू आपणा डेरा लाईआ।
१५ पोह शहिनशाही सम्मत ६ अजीत सिँघ दे गृह पिण्ड सई कलां ज़िला जम्मू
सचखण्ड कहे प्रभ सब दा पूरा कर दे भविक्ख्त, पूरब लहिणा दे चुकाईआ। कलयुग बकाया रहे कोई ना किशत, हिसाब बेबाक देणा कराईआ। फेर सब दी खोल्हीं दृष्ट, पर्दा आप चुकाईआ। इक्को तेरा मन्नण इष्ट, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। सच प्रीती होवे इश्क, मजाज़ी हकीकी इक्को रंग रंगाईआ। नीती अन्दर देणा सिदक, भरोसा देणा बंधाईआ। मेरी सदा ओन्हां नाल होवे मिल्लत, जो तेरा जस गाईआ। मनुआ करे कोई ना इल्लत, चार कुण्ट ना होए हल्काईआ। तेरा रहे कोए ना निन्दक, सिफ्ती ढोले सर्ब सुणाईआ। फेर मैनूं बख्शीं हिम्मत, हर हिरदे अन्दर सेव दयां कमाईआ। प्यार नाल जावां चिम्मट, सोहणा आपणा संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। सतिजुग कहे प्रभ कलयुग दी पहलों पूरी कर लै मनसा, मानसां लहिणा दे चुकाईआ। फेर मेरा सुहावीं बंसा, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जन भगत होण तेरी अंसा, सुत धुर दे देणे प्रगटाईआ। जेहड़े तेरी करदे होण मन्नता, मन मनसा तेरे विच रखाईआ। तूं बोध अगाधी बण के पंडता, धुर दा लेखा देणा दृढ़ाईआ। झगड़ा मेटणा कल्पना मन दा, गुरमति धुर दी देणी समझाईआ। इक्को रूप करना साढे तिन्न हथ्थ तन दा, वक्खरी वंड ना कोए
❋
❋
वंडाईआ। झगड़ा मुकाउणा चुग़ली निंदिआ कन्न दा, सच दा सच देणा प्रगटाईआ। मोह लालच रहे किसे ना धन्न दा, धर्म दी धार सर्ब वखाईआ। संकट रहे कोई ना अन्न दा, भुक्खी मरे ना कोए लोकाईआ। मैं जिधर वेखां ओधरों नाअरा सुणां धन्न धन्न दा, धन्न प्रभू तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा आदि जुगादी खेल अगम्म दा, अगम्म अगम्मड़े तेरे हथ्थ वड्याईआ।
१५ पोह शहिनशाही सम्मत ६ गुरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड सई कलां ज़िला जम्मू
सतिजुग कहे प्रभ पिछली रहे ना कोए मुछन्दगी, मुश्किल हल्ल देणी कराईआ। कलयुग दी आपणे लेखे ला लै बन्दगी, डण्डावत बन्दना आपणी झोली पाईआ। मैनूं बख्शिश करीं आपणे अनन्द दी, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। मैं खेल तकां शब्दी तेरे चन्न दी, दुलारा इक्को सोभा पाईआ। ख़ुशी वेखां बन्द बन्द दी, बन्धन शरअ ना कोए तुड़ाईआ। मेरी धार होवे भगतां संग दी, भगवन तेरा राह तकाईआ। मेरी आशा इहो मंगदी, इक्को तेरा नाम सिफ्त सालाहीआ। खेड रहे ना दीन मज़्हब जंग दी, शरअ कत्लगाह ना कोए प्रगटाईआ। हद्द रहे ना द्वैती कंध दी, दर इक्को होणां सहाईआ। वड्याई रखणी आपणे छन्द दी, ढोला दस्सणा अगम्म अथाहीआ। मंज़ल रहे ना कूड़े पन्ध दी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब तेरे हथ्थ वड्याईआ। सतिजुग कहे प्रभ तूं मेरा बणना अहिबाब, मित्र इक अख्वाईआ। कलयुग दा लेखा पूरा कर हिसाब, बाकी नज़र कोए ना आईआ। पिछली लेखे ला जगत किताब, कुतबख़ाने आपणे विच टिकाईआ। मानव ज़ाती कर आज़ाद, दीन दुनी दा बन्धन आप तुड़ाईआ। सच नाम सुणा आप आवाज़, संदेशा इक अल्हाईआ। झगड़ा रहे ना रोज़ा नमाज़, सजदा सीस ना कोए निवाईआ। पुरख अबिनाशी इक्को सीस सोहे तेरे ताज, दो जहानां हुक्म वरताईआ। फेर मेरा चले सच्चा राज, लोकमात वड वड्याईआ। सब दी आलस निंद्रा खुल्ल्हे जाग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। मेरा वडा होवे भाग, भगवन तेरी ओट तकाईआ। तूं आदि अन्त दा महाराज, मेहरवान होवें सहाईआ। मेरा सति दा होवे समाज, समग्री इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा हुक्म चले वाहिद, वायदे पिछले सब दे पूर कराईआ।
❋
❋
१५ पोह शहिनशाही सम्मत ६ पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड सई ज़िला जम्मू
सतिजुग कहे प्रभ मेरी निमस्कारी, नमो नमो सीस निवाईआ। हुक्म दे दे आपणे जो तेरे कर्मचारी, जुग जुग लोकमात सेव कमाईआ। ओन्हां दस्सदे आई सतिजुग वारी, वारता पिछली देण भुलाईआ। बेख़बर रहे ना कोए पैग़म्बर गुर अवतारी, अवतरे पड़दा देणा चुकाईआ। मेरे विच तेरे नाम दी होवे इक जैकारी, जै जै कार करे लोकाईआ। इक्को तेरा नूर जोत होए उज्यारी, दूसर रूप ना कोए दरसाईआ। इक्को तेरा शब्द सतिगुरु होवे दर दरबारी, दर दरबान सोभा पाईआ। तूं सच दा बणीं भण्डारी, सति सच देणा वरताईआ। इक्को नाम दी बख्श ख़ुमारी, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। किसे तन वजूद रहे ना कोए बीमारी, दुखी जीव ना कोए बिल्लाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा तेरी मुहब्बत दी होवे यारी, यराना अवर ना कोए वखाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह बणना सिक्दारी, सिर सिर आपणा हुक्म वरताईआ। मेरी पैज देवीं संवारी, अपहाज लूल्हा लंगड़ा नज़र कोए ना आईआ। निव निव तेरा होए अधारी, उदर विच होणा आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा नूर जोत निरँकारी, निरवैर तेरे हथ्थ वड्याईआ।
१५ पोह शहिनशाही सम्मत ६ इन्द्र राम दे गृह पिण्ड सई ज़िला जम्मू
सतिजुग कहे प्रभ आपणी पवित्र कर बसुधा, बसन बनवारी दया कमाईआ। कूड़ी क्रिया रहे कोए ना युद्धा, झगड़ा लोभ ना कोए वखाईआ। फेर इक्को आपणा नाम कर उग्घा, उगण आथण वज्जे वधाईआ। दुतीआ भाउ रहे ना दूजा, द्वैत देणी बाहर कढ्ढाईआ। सच सुहञ्जणा वेला होए लुग्गा, सोहणा रंग रंगाईआ। तेरे नाम दा ल्ए कोए ना भुग्गा, हिस्सया वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार बेपरवाहीआ। सतिजुग कहे प्रभ आपणी धौल कर लै साफ़, सुथरी मात बणाईआ। पिछला कर्म कर मुआफ़, मेहर नज़र उठाईआ। जीव रहे ना कोए गुस्ताख़, गिला अन्दरों देणा कढ्ढाईआ। एका नूर कर प्रकाश, जोती जोत डगमगाईआ। पर्दा लाह पुरख अबिनाश, अबिनाशी करते आपणा हुक्म वरताईआ। शंकर हलूणा दे उपर कैलाश, ब्रह्मा ब्रह्म धार उठाईआ। विष्न विश्व दा देवे साथ, सगला संग बणाईआ। आत्म परमात्म प्रसिद्ध कर गाथ, जीव जगत जहान दृढ़ाईआ। पिछली रहे कोई
❋
❋
ना वाट, मंज़ल सब दी पूर कराईआ। कलयुग मेट अंधेरी रात, सच सति चन्न कर रुशनाईआ। इहो मेरी बेनन्ती इहो मेरी आस, ख़ाहिश तेरे अग्गे टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेहरवान महिबूब किरपा कर आप, आप आपणी दया कमाईआ।
१५ पोह शहिनशाही सम्मत ६ वकील सिँघ दे गृह पिण्ड सई ज़िला जम्मू
सतिजुग कहे प्रभ मेरी इक अरदास, आरज़ू अर्ज़ विच जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया सारी कर नास, नास्तिक रहिण कोए ना पाईआ। हर हिरदे अन्दर दे आपणा विश्वास, विषयां विच्चों बाहर कढ लोकाईआ। चारों कुण्ट मेट अंधेरी रात, नूरी जोत चन्द कर रुशनाईआ। दीन मज़्हब कोई करे ना किसे दा घात, घाउ कलमा नाम ना कोए लगाईआ। सच धर्म दी बख्श दात, दौलतमंद आप वरताईआ। भगत सुहेले बणा जमात, सारे इक्को घर समझाईआ। मनुआ रहे ना कोए गुस्ताख़, हउमे रोग देणा मिटाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं रहे कोई ना शाख़, शनाखत आपणी देणी कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। सतिजुग कहे प्रभ कलयुग कूड़ तोड़ दे नाता, नर नरायण दया कमाईआ। पिछला रहे कोई ना साका, अगली अगम्म कर पढ़ाईआ। धर्म दवार दा खोल्ह ताका, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। लहिणा रहे ना ज़ाता पाता, दीन दुनी इक्को रंग रंगाईआ। आप बण सब दा पिता माता, सो पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। सतिजुग कहे प्रभ कलयुग कूड़ रहे ना काती, कलकाती दे मुकाईआ। सब दी ज़िंदगी बदल हयाती, हरि हरि जू वेख वखाईआ। तेरा इष्ट होवे ना बहुभांती, इक्को नाम देणा जपाईआ। आत्म ब्रह्म दा बणना साथी, धुर दा संग रखाईआ। मेरे साहिब सतिगुर फिर मैं तेरी मन्नां आखी, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण धार अलखणा अलाखी, अलख अगोचर बेपरवाह वड तेरी बेपरवाहीआ।
❋
❋