१७ पोह शहिनशाही सम्मत ६ प्यारे लाल दे गृह पिण्ड कलोए ज़िला जम्मू
सतिजुग कहे प्रभ मैं तेरी मंगां रहमत, रहीम ध्यान लगाईआ। कायनात तेरे नाल होवे सहिमत, सहिम दीन मज्हब दा देणा गंवाईआ। झगड़ा मुकाउणा धोती तहिमत, तमां दा लालच रहे ना राईआ। मूर्ख मुग्ध रहे कोई ना अहिमक, हरिजन आपणे लैणे बणाईआ। तेरे धुर कलमे दी वज्जे अगम्मी सैनत, इशारा इक्को इक कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। सतिजुग कहे प्रभ जे मेरी आसा पूरी करें माकूल, मुकम्मल दयां जणाईआ। तेरे हुक्म दा होवे असूल, असलीअत इक्को नज़री आईआ। मेरे विच भेजीं ना कोए रसूल, नन्हे दी लोड़ रहे ना राईआ। तेरा सच पंघूड़ा लवां झूल, हुलारा दो जहान वखाईआ। तूं मालक आदि दा कन्त कन्तूहल, हरि साहिब तेरी सरनाईआ। तेरे नाम दा लैंदा होए ना कोई मसूल, कीमत सके ना कोए पाईआ। प्रेम प्यार दे जगत विच बख्शीं फूल, बरखा धुर दी इक रखाईआ। खेल करनी हसबे मामूल, ज़ाहर ज़हूर तेरी वड्याईआ। वेखीं मेरा कौल इकरार ना जावीं भूल, अभुल तेरे अग्गे सीस निवाईआ। किते लेखा ना करीं अर्ज़ तूल, हिस्सयां वाली वंड वंडाईआ। मैं तेरे प्यार विच सदा रहवां मशग़ूल, नज़र अवर ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
❋
❋
एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैनूं डर भय रहे ना शंकर वाली त्रिशूल, इक्को तेरा सहारा रख के सीस निवाईआ।
१७ पोह शहिनशाही सम्मत ६ लीला वन्ती दे गृह करन नगर जम्मू शहर
सतिजुग कहे प्रभ देणा सच नाम भण्डारा, पुरख अकाल दीन दयाल दया कमाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप निरगुण धार होवे वरतारा, सरगुण झोली लोकमात भराईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म पारब्रह्म ब्रह्म बणना सच सहारा, सहायक नायक नर नरायण इक्को सोभा पाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा तूं मेरा मैं तेरा होए जैकारा, अगम्म अगोचर अथाह तेरा नाम वड्याईआ। साहिब सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना तेरे चरण कँवल होवे निमस्कारा, डण्डावत बन्दना सीस जगदीश इक्को इक निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर सति सरूपी होवण सेवादारा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार तेरा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप दरसाईआ। सतिजुग कहे प्रभ धुर दा देवीं नाम ख़ज़ाना, अतोट अतुट वरताईआ। मालक बण के देणा विच जहाना, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। तेरे धर्म दा धर्म झुल्ले निशाना, निछावर दो जहान कराईआ। सत्त दीप करन परवाना, परम पुरख प्रभ तेरी ओट तकाईआ। चार जुग तों वक्खरा तेरा होए विधाना, जिस दी तरमीम ना कोए कराईआ। शाहो भूप नज़र आए इक सुल्ताना, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। सतिजुग कहे प्रभ देणा नाम अपारा, अपरम्पर स्वामी दया कमाईआ। सतिगुर शब्द होए वरतारा, गृह गृह देवे थांउँ थाँईंआ। तेरा हुक्म वरते सची सरकारा, भय विच होवे सर्ब लोकाईआ। कूड़ी क्रिया होए ना धुँदूकारा, जगत विकारा देणा मिटाईआ। सच धर्म दा होवे इक दवारा, इक्को वस्त नाम वरताईआ। जिस नूं दूर दुराडे निरगुण निरगुण वेखण पैग़म्बर गुर अवतारा, सचखण्ड ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सुल्तान तेरी वड्याईआ। सतिजुग कहे प्रभ तेरे हुक्म दा होवे भय, भय भञ्जण तेरी वड्याईआ। लख चुरासी तेरा भाणा सहि, सिर सके ना कोए उठाईआ। जो अवतार पैग़म्बर गुरु गए कहि, भविक्ख्तां विच शनवाईआ। उस सब दी कराउणी जै, विजै तेरे हथ्थ फड़ाईआ। कूड़ क्रिया करनी लै, सति धर्म देणा प्रगटाईआ। अमृत धार इक्को वहै, कूड़ क्रिया देणी रुढ़ाईआ। तेरी उडीक, विच जुग चौकड़ी बीते कै, गिणती गणित ना कोए गिणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
❋
❋
कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार दर तेरे मंग मंगाईआ। सतिजुग कहे प्रभ दे दे हुक्म अगम्मी, अगम्म अगम्मड़े आप जणाईआ। सृष्टी धार होवे नवीं, नव जुग मिले वड्याईआ। तैनूं सारे उडीकदे अवतार चौवीं, चौबीसवें आपणा रंग दे रंगाईआ। लहण देणा लेखा सब तों लवीं, बाकी रहिण कोए ना पाईआ। वस्त अमोलक सति धर्म दी धरनी धरत धवल धौल दवीं, देवणहार तेरी सरनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म राग गवीं, गहर गम्भीर बेनज़ीर ढोला देणा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, नाम निधाना इक वरताईआ। सतिजुग कहे प्रभ देणा नाम नाम भरपूर, समरथ दया कमाईआ। जोती जल्वा बख्शणा नूर, अंध अंधेर गंवाईआ। शब्द नाद प्रगटाउणी तूर, तुरीआ तों बाहर शनवाईआ। दर्शन देणा हाज़र हज़ूर, हज़रतां दा लेखा रहे ना राईआ। मैं तेरे ठांडे दर दा होवां मज़दूर, चाकर बण के सेव कमाईआ। तूं बख्शिश बख्शणी वाली धूढ़, रहमत रहम विच्चों कमाईआ। मेरे विच होवे कोई ना मूढ़्ह, सुघड़ सुचज्जे गुरमुख भगत लैणे बणाईआ। मैं तेरा सहारा तकां ज़रूर, ज़रूरत तेरे हथ्थ फड़ाईआ। तेरा नाम करां मशहूर, मशवरे नाल रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणा कूड़, हउमे हंगता माया ममता मोह विकार धरनी धरत धवल धौल उतों पार कराईआ।
२१ पोह शहिनशाही सम्मत ६ जसवंत सिँघ दे गृह करतार पुर शहर
सतिजुग कहे प्रभ एका बख्श ओट, ओड़क तेरा ध्यान लगाईआ। सृष्टी दी दृष्टी अन्दरों कढ खोट, कूड़ कुकर्म दा डेरा ढाहीआ। आल्हणिउं डिग्गे उठा बोट, लख चुरासी जीव जंत रहे कुरलाईआ। झगड़ा मेट दे वरन गोत, ज़ात पात ना कोए लड़ाईआ। सच प्रकाश बख्श दे जोत, जोती जाते दया कमाईआ। मन कल्पणा रहे ना सोच, धुर दी समझ देणी दृढ़ाईआ। निज नेत्र खोल्हणा लोच, लोयण इक प्रगटाईआ। तेरे नाम दी नौ खण्ड पृथ्मी होवे सरोत, सरगुण निरगुण आपणा पड़दा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी सरनाईआ। सतिजुग कहे प्रभ जे मैनूं मात करना प्रगट, प्रगट आपणा संग निभाईआ। तूं निरगुण धार वसणा हर घट, घट निवासी दया कमाईआ। लेखा पूरा करना तीर्थ तट, अट्ठ सट्ठ रोवे मारे धाहीआ। तेरे नाम दा इक्को होवे हट्ट, दूसर वस्त ना कोए वरताईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया लेखा मुका नटुआ नट, स्वांगी स्वांग ना कोए वरताईआ। तूं साहिब पुरख
❋
❋
समरथ, हरि दाता अगम्म अथाहीआ। जुग चोकड़ी तेरा चलदा रिहा रथ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दए गवाहीआ। मैं वास्ता पावां दोवें जोड़ के हथ्थ, सीस जगदीश इक निवाईआ। मेरे विच तेरे नाम दा इक्को होवे जस, तूं मेरा मैं तेरा ढोला सिफ्त सालाहीआ। सब दी नेत्र खोल्ह अक्ख, निज नैण कर रुशनाईआ। तेरे तेरी धारों होण कदे ना वक्ख, वक्खरा घर ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझे यार तेरी आस रखाईआ। सतिजुग कहे प्रभ जे मैनूं धरनी धरत धवल मातलोक सुहाउणा, सुहञ्जणी रुत तेरे नाल महकाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला बण के आउणा, जोती जाता आपणा वेस वटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला सब ने गाउणा, रीती कलयुग अन्तिम देणी चलाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म लेखा सर्ब मुकाउणा, मुकम्मल आपणी कार भुगताईआ। शाहो भूप बिन रंग रूप निरवैर पुरख आपणा खेल खिलाउणा, ख़ालक ख़लक मख़लूक तकणा चाँईं चाँईंआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी डंक वजाउणा, दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना आप जणाईआ। हउँ सेवक बालक नन्हा दर तेरे सीस निवाउणा, सतिजुग निउँ निउँ लागे पाईआ। मेरे मालक ख़ालक प्रितपालक पारब्रह्म पतिपरमेश्वर ठांडा दर इक सुहाउणा, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। मेरे अन्दर चार वरन अठारां बरन इक्को रंग रंगाउणा, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई जगत शरअ वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति सच तेरी सरनाईआ। सतिजुग कहे प्रभू जे मैनूं घलणा उपर धरनी, धरत धवल धौल देणी वड्याईआ। सब नूं इक्को तुक पैणी पढ़नी, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। इक्को पुरख अकाल दी रहिणा सरनी, दूजा इष्ट ना कोए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आपणी खेल करनी, ख़ालक ख़लक मख़लूक वेखणा चार कुण्ट दहि दिशा चाँईं चाँईंआ।
२२ पोह शहिनशाही सम्मत ६ हरबंस सिँघ दे गृह करतार पुर शहर
सतिजुग कहे प्रभ माण देणा साचे सुत दा, सुत दुलारा आपणा लैणा बणाईआ। वक्त सुहाउणा आपणी रुत दा, रुतड़ी लोकमात महकाईआ। कोई गुरमुख होए ना हिरदिउँ दु:ख दा, हउमे रोग देणा मिटाईआ। आत्म परमात्म मेला करना साचे सुख दा, दुतीआ भउ रहे ना राईआ। सतिगुर शब्द हो के सब नूं पुछदा, आपणा हुक्म लैणा वरताईआ। अमृत रस प्याला
❋
❋
दयां घुट दा, मदि रसना ना कोए लगाईआ। किसे दा भाग ना होवे निखुट दा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप पुरख अकाल तैनूं होवे झुकदा, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। कलयुग पैंडा होवे मुकदा, अग्गे होर ना कोए वधाईआ। सब दा पाठ होवे इक्को तुक दा, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला देणा गाईआ। ज़ात पात झगड़ा रहे ना मानस मनुक्ख दा, दीन मज़्हब ना वंड वंडाईआ। खेल करना अबिनाशी अचुत दा, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। मैनूं सहारा तेरी इक्को ओट दा, ओड़क दर तेरे सीस निवाईआ। नाम भण्डारा बख्शीं अतोट दा, अतुट निखुट्ट कदे ना जाईआ। इक्को प्रकाश होवे तेरी जोत दा, निरगुण नूर देणा चमकाईआ। प्रभू मैं खेल तकां तेरे चोज दा, चोजी प्रीतम आपणा पड़दा देणा उठाईआ। दु:ख रहे ना हउमे रोग दा, हँकार विकार देणा मिटाईआ। नाता जुड़ जाए धुर संजोग दा, पारब्रह्म प्रभ मिल के वज्जे वधाईआ। दीन दुनी खेल करना आपणी मौज दा, मजलस भगतां नाल रखाईआ। तेरा दवार कदे ना होवे औंत दा, दर दर घर घर वज्जदी रहे वधाईआ। मेरी इक बेनन्ती सतिजुग कहे वक्त होवे सुहञ्जणा शौक दा, शहिनशाह शाह पातशाह आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लेखा आदि जुगादि जुग चौकड़ी लोक परलोक दा, दो जहान नौजवान दर तेरे सीस झुकाईआ।
२२ पोह शहिनशाही सम्मत ६ बन्ना सिँघ दे घर करतारपुर शहर
सतिजुग कहे प्रभ इक्को नाम दी देणी दात, दाते दानी दया कमाईआ। कलयुग मेट अंधेरी रात, धरनी धरत धवल धौल उत्ते रहिण ना पाईआ। झगड़ा रहे ना ज़ात पात, दीन मज़्हब करे ना कोए लड़ाईआ। पिछला लेखा सब दा कर बेबाक, अग्गे मंग ना कोए मंगाईआ। फेर आपणे धर्म दवार दा खोल्ह ताक, पड़दा लोकमात चुकाईआ। जन भगत सुहेले बणा मेरे सज्जण साक, नाता कूड़ क्रिया नालों तुड़ाईआ। मैं सच दवारे तेरे रिहा आख, बिन अक्खरां कहि सुणाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, अबिनाशी करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। हर हिरदे अन्दर होवे तेरा वास, वासना माया ममता मोह हँकार देणी कढ्ढाईआ। तेरी जोत दा होवे प्रकाश, अंध अज्ञान रहे ना राईआ। रुत मौले मेरी पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर वज्जे वधाईआ। सृष्टी दी दृष्टी अन्दर तेरा होवे विश्वास, विषयां तों बाहर देणा कढ्ढाईआ। तूं साहिब सरबगुण तास, गुणवन्ता इक अख्वाईआ। झगड़ा मेट हड्ड नाड़ी मास, आत्म ब्रह्म सर्ब देणा दृढ़ाईआ। शंकर खेल तके उपर कैलाश, ब्रह्मा
❋
❋
ब्रह्म लोक ध्यान लगाईआ। विष्नूं वेखे खेल तमाश, विश्व तेरा रंग सोभा पाईआ। दीन दयाल पुरख अकाल सब दा अन्दर करना साफ़, दुरमति मैल देणी धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा गुरमुख हरि भगत होवे ना कदे गुस्ताख़, ग़ुस्सा अन्दर रहे ना राईआ।
२४ पोह शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल दरबार दे निवासीआं नवित
सतिगुर शब्द नाम दा देवे फक्का, फाका जन्म जन्म दा दए गंवाईआ। अन्तर आत्म कर दए पक्का, पक्का आपणा रंग रंगाईआ। चुरासी विच मिले ना धक्का, जन्म जन्म ना कोए भवाईआ। अग्नी तत ना होवे तता, तपश अन्दरों दए कढ्ढाईआ। कूड़ी क्रिया करे हत्ता, नाम कटार हथ्थ उठाईआ। सति सच दी बख्श के सत्ता, सति सतिवादी आपणा रंग रंगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के पता, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। लहिणा देणा देवे हथ्थो हथ्था, अग्गे वंड ना कोए वंडाईआ। मेहरवाना पुरख समरथा, सिर सब दे हथ्थ टिकाईआ। पैज संवार के यथार्थ यथा, यदी आपणे घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच प्रीती जन भगतां भिच्छया पावे धुर दा फक्का, फ़िकर अगला रहे ना राईआ।
२५ पोह शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं
चौदां तबक सुणो हुक्म अलाही, अलाह आलमीन दृढ़ाईआ। धुर संदेशा देवे बेपरवाही, वाहिद ख़ुदा नूर इलाहीआ। जिस दा खेल होणा अगम्म अथाही, जुग चौकड़ी हुक्म वरताईआ। जिस नूं मुहम्मद बैठा सीस झुकाई, हज़रत निउँ निउँ लागे पाईआ। कदम बोसी विच करे दुहाई तोबा तेरा नाम ख़ुदाईआ। निगह ज़िमीं असमान उठाई, निज नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। फेर तक्कया हज़रत ईसा जगत राही, रहिबर इक अख्वाईआ। जिस दे अन्तर जल्वा नूर रुशनाई, ज़हूर इक प्रगटाईआ। मूसा वेखे अक्ख उठाई, पर्दा परदयां विचों चुकाईआ। दरोही घड़ी लोकमात विच आई, वेला वक्त दए गवाहीआ। सदी बीसवीं होए रुशनाई, निरगुण निरवैर निराकार आपणा रूप दए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। चौदां तबक लैण अंगड़ाई, आलस निंद्रा दूर कराईआ। छब्बी पोह नूं चलणा वाहो दाही, दूर दुराडे पन्ध मुकाईआ। मुहम्मद नाअरा सुणना हक जो लाशरीक जणाई, शरअ दी
❋
❋
शरअ विचों पढ़ाईआ। सदी चौधवीं लेखा मुकणा पुन्न सुआब गुनाही, बचया रहिण कोए ना पाईआ। नबी रसूलां होणी जुदाई, उम्मत उम्मती दए दुहाईआ। की संदेसा रिहा जणाई, बिन अक्खरां आप पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि दाता अगम्म अथाहीआ। चौदां तबक कहिण मानवल ज़लू ज़ेबे ज़न ज़ोती ज़वा, हज़रते नोश गोज़े कमिन हमदे ख़ुदा तोज़े तज़िक यकीते आलमीनो खुज़ा ज़ाहरे ज़बू अलाह वज़ू ज़ोरे ज़गी चासे मज़ू मुहब्बते नूरा वाहिदे अमाम वज़के ज़लो कामिस्ता हबू ज़ख़ता वलू आलिसते वज़ा, ज़ाकोने अज़ा, बाहिशते वज़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक इक अख्वाईआ। चौदां तबक इक दूजे नूं कहिंदे, रसना जेहवा ना कोए हिलाईआ। उठो तक्को वेखो चढ़दे लहिंदे, दक्खण पहाड़ अक्ख उठाईआ। किस बिध अवतार पैग़म्बर गुरु धुर दा भाणा सहिंदे, सिर सके ना कोए उठाईआ। बिन कलमे कलाम धुर अमाम दे कदमां ढहिंदे, बिन सीस सीस निवाईआ। निरअक्खर धार बिन अलिफ़ ये तों धुर दा हुक्म कहिंदे, कहि के रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। चौदां तबक कहिण ऐ मालक धुर अमाम, कामल मुर्शद तेरी बेपरवाहीआ। असीं चल के आईए तमाम, शरअ दी तमां ना कोए रखाईआ। कलमे दा होए ना कोए ग़ुलाम, बन्धन तन्द ना कोए बंधाईआ। तेरा संदेशा हक पैग़ाम, पैग़म्बरां तों परे पढ़ाईआ। तूं शहिनशाह पातशाह सुल्तान, नूर नुराना नूर इलाहीआ। तेरा सदा सदा अगम्म निज़ाम, जिस दी धारा सके ना कोए दृढ़ाईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेल होया महान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। ओह वेख पैग़म्बर करन सलाम, हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद बैठे सीस झुकाईआ। सदी चौधवीं चारों कुण्ट होई अंधेरी शाम, शमा नूर ना कोए रुशनाईआ। तीस बतीस कामल रही ना कोए कलाम, कलमा कायनात ना कोए दुहाईआ। झगड़ा तक दीन मज़्हब अवाम, अमलां तों बाहर ख़लक ख़ुदाईआ। हकीकी प्याए ना कोए जाम, आबेहयात मुख ना कोए चुआईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु सदी चौधवीं संभाल सके ना कोए इंतजाम, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मानव ज़ाती रही कुरलाईआ। दीन मज़्हब छुरी शरअ बण के करे कत्लेआम, कातिल मक्तूल दा रूप बणाईआ। योधा सूरबीर दिसे ना कोए नौजवान, नौबत हक ना कोए वजाईआ। निगह मार मेहरवान महिबूब तक ज़िमीं असमान, चौदां तबक सबक इक ना कोए पढ़ाईआ। सच दा रिहा ना कोए निशान, निशाने कूड़ रहे झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। चौदां तबक कहिण असीं आउणा लोकमात, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। छब्बी पोह सुहञ्जणी होणी रात, सदी चौधवीं वज्जे वधाईआ।
❋
❋
असां लेखा तकणा काग़ज़ात, अलिफ़ ये जो वंड वंडाईआ। शरअ दी तकणी जमात, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। दीन दुनी दे तकणे हालात, मक्के काअब्यां खोज खुजाईआ। जो मुहम्मद हमद विच दे के गया हदाइत, कलमा हक हक सुणाईआ। की होई उस दे विच अशाइत, असल वसल यार कवण कराईआ। कवण देवणहारा अन्त नज़ात, मेहर निगाह इक उठाईआ। चौदां तबक कहिण दरोही कलमे बणाउण वाले पा गए वफ़ात, अन्त नज़र कोए ना आईआ। मन कल्पणा सब दी होई गुस्ताख़, नूरे चशम ना कोए रुशनाईआ। परवरदिगार सांझे यार आपणे हुक्म दा बख्श जज़बात, जज़बा हक दिता दृढ़ाईआ। चौदां तबक उठो वेखो मार झात, बिन नेत्र लोचन नैण अक्ख उठाईआ। जिस दी सिफ्त कीती वज़ाहत, संदेशयां विच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। चौदां तबक कहिण असीं आउणा कलयुग कोल, कल काती वेख वखाईआ। उस वेले ढोली ने वजाउणा ढोल, डंका धर्म दवार लगाईआ। असां इक्को चौदां तबकां सांझा नाअरा अज़ाती बू अज़ाती बू अज़ाती बू देणा बोल, कूक कूक सुणाईआ। चौदां गुरमुख प्रेम नाल साडा तोलण तोल, आयू इक्की साल समझाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच सारे जाण मौल, मौला वेखे नूर अलाहीआ। जिस दा लेखा जाण सके ना कोए भूगोल, काग़ज़ कलम शाही ना कोए चतुराईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी आपणा करे रोल, रूल आपणा इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। चौदां तबक कहिण साडा अन्त होणा ऐन्ड, इंनडैकस नज़र कोए ना आईआ। हज़रत ईसा मुहम्मद नहीं रहिणे फ्रैन्ड, खेल वेखे बेपरवाहीआ। सच दी धार मिले ना हैंड, हैंडज़ अप दए कराईआ। धुर संदेशा नाम कलमा करे सेंड, फ़रमाना अगम्म अथाहीआ। लेखा जाणे योरोशलम लैंड, लैंड मारक इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वडा वड वड्याईआ। चौदां तबक कहिण असीं आउणा उपर धरनी धरत धौल जग, जगत आपणा पन्ध मुकाईआ। जन भगतां दिसणा उपर शाह रग, नव दवारे पन्ध मुकाईआ। फेर वेखणी कलयुग दे कोल धूणी अग्ग, जो अग्नी रही तपाईआ। एह खेल सूरा सरबग, हरि करता रिहा कराईआ। जिस दा नाम वज्जणा अगम्मा नद, दो जहानां आप जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म होणा इक्को छन्द, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा भेव खुल्हाईआ। मानव मानस मानुख इक्को समझा के यद, यदी आपणा रंग रंगाईआ। दीन मज़्हब दी मेट के हद्द, तत्तां वाला झगड़ा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, पुरख अकाला दीन दयाला वाहिद, गाॅड इक अख्वाईआ। चौदां तबक कहिण साडी अन्त होई सलाम, कदमबोसी
❋
❋
विच सीस निवाईआ। हुक्म मन्नणा इक अमाम, जिस दी आमद विच बैठे ध्यान लगाईआ। जिस ने शरअ झगड़े मेटणे तमाम, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई पारसी बोधी जैनी इक्को रंग रंगाईआ। काया खेड़ा सच वेखणा ग्राम, साढे तिन्न हथ्थ पर्दा आप उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म देणा हक पैग़ाम, हकीकत इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। छब्बी पोह कहे मेरा वक्त होणा सुहञ्जणा, धरनी धरत धवल धौल मिले वड्याईआ। प्रभ आउणा दीन दर्द दु:ख भय भञ्जणा, जो भव सागर पार कराईआ। जो जन भगतां नेत्र पाए नाम अंजणा, दुरमति मैल धुआईआ। सच प्रेम दी चाढ़्हे रंगणा, कूड़ी क्रिया दए गंवाईआ। जिस ने तेई अवतार सद्दणा, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुकाउणा पन्धना, पाँधी बण के भज्जण वाहो दाहीआ। दस गुरु गुरदेव साचे धाम सजणा, साजण हो के वेख वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रहे ना अलग्गणा, वक्खरी कार ना कोए कमाईआ। चौदां लोक उठ उठ भज्जणा, पूरब आपणा पन्ध मुकाईआ। सब दा इक्को इक जैकारा लग्गणा, ढोला गाउण चाँईं चाँईंआ। जिस पवरदिगार सांझे यार दा इक नगारा वज्जणा, नाम डंका हक शनवाईआ। उस दा खेल वेखो जो गोपाल मूर्त मदना, सति सरूप सोभा पाईआ। जिस दा करदे रहे हज्जणा, काअब्यां अक्ख उठाईआ। जिस नूं चर्चां विच्चों लभ्भणा, मसीह बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। छब्बी पोह कहे मेरे साहिब दा प्रकाश होणा नूर अगम्मा शमां, शाम कल रहिण ना पाईआ। जिस ने दीन मज़्हब दी मेटणी तमां, जगत तामस दए गंवाईआ। नाम कलमे शरअ दा मेटणा ग़मा, चिन्ता चिन्ता विच्चों चुकाईआ। सति धर्म दा जुग करना रवां, रौणक आत्म परमात्म दृढ़ाईआ। इक्को पुरख अकाल परवरदिगार सांझा यार जपणा दमा, गाॅड गाईड इक बणाईआ। मन कल्पणा करनी मन्हां, मनसा विच ना कोए भटकाईआ। सदी चौधवीं दा लेखा होण नहीं देणा लम्मा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जिस कारन गुरु अर्जन चौदां सौ तीह अंक दा लिख्या पन्ना, तिस कारन पनिशमैंट दए सर्ब लोकाईआ। जिन्हां ने धुर नाम सुण के कन्नां, अन्दर ना ल्या वसाईआ। उन्हां धर्म राए पीड़ना ज्यों वेलणे विच गन्ना, नानक गोबिन्द दोवें देण गवाहीआ। मुहम्मद फिरना भन्ना, चौदां तबक बैठे अक्ख उठाईआ। हज़रत ईसा आपणा वेखे समां, सदी बीसवीं ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन मज़्हब ज़ात पात नाम कलमे दा रहिण ना देवे बन्ना, आत्म परमात्म परमात्म आत्म पारब्रह्म ब्रह्म पड़दा दए चुकाईआ।
❋
❋
२६ पोह शहिनशाही सम्मत ६ सेवा सिँघ नूं पंज प्यारयां विच शामल करन समें
हरि भगत दवार जेठूवाल
बिशन सिँघ दा सुत दुलारा, दर दरबार मिली वड्याईआ। सेवा सिँघ सेवा विच लग्गा प्यारा, प्रेमी प्रीतम दया कमाईआ। चन्द नाल चमक गया सितारा, सत्हा ज़िमीं असमान वज्जी वधाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी करनेहारा, करता पुरख अगम्म अथाहीआ। जिस नूं झुकदे अवतार पैग़म्बर गुरु विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी सीस निवाईआ। देवत सुर करन निमस्कारा, जुग चौकड़ी धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगारा, सांझा यार होए सहाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरि भगत दे के नाम अधारा, उदर दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद आपणा रंग रंगाईआ। बिशन सिँघ कहे मैं सचखण्ड दा वासी, प्रभ सच दिती वड्याईआ। मातलोक दी तकां रासी, मण्डल खोजां चाँईं चाँईंआ। जिस साहिब दी बणया दासी, सेवक हो के सेव कमाईआ। ओह किरपा करे पुरख अबिनाशी, अबिनाश आपणा रंग रंगाईआ। मेरी धर्म धार दी शाखी, शनाखत प्रभ आपणे घर रखाईआ। अर्ज़ बेनन्ती मन्न के आखी, आख़र आपणे घर टिकाईआ। मेरा लहिणा रिहा ना बाकी, पूरब लेखा दिता चुकाईआ। आत्म परमात्म बण के साथी, दरगाह साची सच टिकाईआ। जिथ्थे इक्को निरगुण नूर जोत प्रकाशी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मैं ख़ुशी मनाउणी चौदां पोह दी राती, रुतड़ी प्रभ दी वेख वखाईआ। सेवा सिँघ मेरी याद रखणी बाती, बातन पड़दा दयां खुल्हाईआ। इक्को पुरख अकाल मन्नणा कमलापाती, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। तेरी लेखे लग्गे जीवण ज़िंदगी हयाती, आबे हयात अमृत रस इक चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतां भगत दा वेख्या सगण, सगला संग वखाईआ। जिन्हां दे अन्तर आत्म रंगण, रंग अनडीठ इक चढ़ाईआ। सच प्रीती विच मग्न, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। ओह गुरमुख दीपक लोकमात जगण, जागरत जोत बिन वरन गोत रुशनाईआ। घर ठाकर पाए प्रभ सज्जण, दाता धुरदरगाहीआ। जो चरण धूढ़ कराए मजण, दुरमति मैल करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित लेखा जाणे सूरा सरबंगण, साहिब सुखदाई बेपरवाही आपणी दया कमाईआ।
❋
❋
जलूस दे दरबार पुज्जण ते
सचखण्ड कहे मैं आवांगा। बिन रूप रंग रेख खेल खिलावांगा। निरगुण धार सूरा सरबंग वेख वखावांगा। अवतार पैग़म्बर गुरु नाल मिलावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव साथ ल्यावांगा। करोड़ तेतीसा सच इशारे नाल उठावांगा। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान आप समझावांगा। धरनी धरत धवल धौल वेख गृह अन्तर, निरन्तर आपणा रंग रंगावांगा। चार जुग दा पिछला वाच के मन्त्र, गुर मन्त्र खोज खुजावांगा। लख चुरासी अन्दर तकां बसन्तर, हड्ड मास नाड़ी फोल फुलावांगा। नव सत्त खोज के थान थनंतर, पर्दा ओहला आप चुकावांगा। जिस ब्रह्मे दे कोटां बीते मनवन्तर, धुर संदेशा इक सुणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगावांगा। सचखण्ड कहे मेरा खेल लोकमात, मता प्रभ दे नाल पकाईआ। शब्द गुरु गुरदेव सुणावे गाथ, बिन अक्खरां अक्खर दृढ़ाईआ। जिस दा जुग चौकड़ी खेल तमाश, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कल वरताईआ। उस दा हुक्म सुनेहड़ा मिल्या ख़ास, शब्द अनादी नाद जणाईआ। जिस ने निरगुण निरगुण आत्म परमात्म पाउणी रास, बिन गोपीआं काहन नाच नचाईआ। जिस कलयुग अन्त मेटणी अंधेरी रात, सतिजुग सति चन्द चमकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु जो दस्स के गए भविक्ख्त वाक, वाक्या सब दा ल्ए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सचखण्ड कहे मैं आवांगा उपर धरनी, धरत धवल धौल सुहाईआ। मैं इक्को तुक पढ़नी, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। इक्को पुरख अकाल दी ढहिणा सरनी, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। इक्को धर्म दी धार दस्सणी करनी, दीन मज़्हब ज़ात पात दा पन्ध मुकाईआ। इक्को मंज़ल दस्सणी चढ़नी, जिथ्थे विष्न ब्रह्मा शिव राह विच ना कोए अटकाईआ। इक्को तारी दस्सणी तरनी, दो जहानां पार लँघाईआ। इक्को गृह मन्दिर घर नेत्र खोल्हणा हरनी फरनी, बरनी वरनी ऊच नीच वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सचखण्ड कहे मैं आउणा सवा दस, पोह छब्बी रुत सुहाईआ। जन भगतां हिरदे अन्दर जाणा वस, वास्ता प्रभ दे नाल जुड़ाईआ। धुर दा अमृत देणा रस, बिन रसना जेहवा चखाईआ। उस वेले अवतार पैग़म्बर गुरु आपणे ख़ाली दस्सण हथ्थ, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। बिना सीस तों चरणी जावण ढट्ठ, पुरख अकाल तेरी वड वड्याईआ। साडा दीन मज़्हब दा चल सक्या मूल ना हट्ट, हटवाणे रोवण मारन धाईआ। कूड़ी क्रिया लग्गा फट्ट, ममता मोह रही कुरलाईआ। सिख मुरीद सानूं गए छड, बौहड़ी साडी तेरे अग्गे दुहाईआ। जिस तरह सचखण्ड
❋
❋
विच नहीं कोई अड्ड, अवतार पैग़म्बर गुरु वक्खरा नाम कलमा ना कोए ध्याईआ। मज़्हब दा निशाना सके कोई ना गड्ड, मनुक्ख वंड ना कोए वंडाईआ। असीं आदि तों तेरी जोत दी यद, अन्त तेरी जोत विच समाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले औह वेख साडी चौधवीं बीसवीं सदी दी आ गई हद्द, हदूद अग्गे रही ना राईआ। गोबिन्द होवे गद गद, मेरा ढईआ दए गवाहीआ। चार कुण्ट सृष्टी पीवे प्याले मदि, रसना रस ना कोए चखाईआ। कूड़ कल्पना लग्गी अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। ओह वेख मुहम्मद रिहा भज्ज, चौदां तबक वाहो दाहीआ। ईसा नेत्र रिहा अड्ड, नूरे चशम ध्यान लगाईआ। मूसा ख़ाली वखावे हथ्थ, मस्तक हथ्थ हथ्थ नाल मिलाईआ। अवतार नेत्र बदल गए जग, रामा कृष्ना कृष्ना रामा सीता राधा संग ना कोए वखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मानव होए बगले बप, अन्तर रंग ना कोए रंगाईआ। किसे दा रिहा ना सच्चा तप, तपीश्र वेख लै थांउँ थाँईंआ। माया डस्सणी डस्स गई सप्प, साधां सन्तां डंग लगाईआ। हिरदा रिहा किसे ना पक्क, यक यार वाहिद ना कोए मनाईआ। तेरा खेल पुरख समरथ, तेरी बेपरवाहीआ। असीं सारे गए थक्क, दोए जोड़ सीस निवाईआ। असीं चाहुंदे तेरे सचखण्ड दवारे जाईए वस, वास्ता तेरे नाल रखाईआ। दीन मज़्हब साडा लेखा रहे ना वत, वतन बैठीए चाँईं चाँईंआ। तूं साहिब परमेश्वर पति, पारब्रह्म इक अख्वाईआ। मेरे सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझे यार अन्तर खुल्ल्हे किसे ना अक्ख, अक्खीआं सारे जगत रहे मिलाईआ। निरगुण धार सच्ची सरकार हो प्रतख, भेव अभेदा अछल अछेदा चार वेदां तों बाहर दे समझाईआ। असीं सारे चाहुंदे तूं दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना एकँकार सब दा होवें नेता, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सचखण्ड कहे मैं अज्ज रात नूं सब दा चार जुग दा पिछला दस्स देणा लेखा, बकाया रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाल तेरा इक्को इक आदि जुगादि जुग चौकड़ी शब्द गुरु गुर बेटा, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार नर हरि नरायण सच, साची सच कार कमाईआ।