पुस्तकालयभाग २२

२७ पोह शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं

लिखारीओ कलमां कर लओ पुट्ठीआं, लिखण दी लोड़ रहे ना राईआ। प्यार विच कहो प्रभू पहलों भगतां दीआं रूहां मना लै रुट्ठीआं, रोसा रहिण कोए ना पाईआ। जे सतिगुरु एं इन्हां दीआं कर बुत्तीआं, घर घर फेरा पाईआ। जे मेहरवान हैं ओ सुहा दे इन्हां दीआं रुतीआं, रुतड़ीआं आपणे नाल महकाईआ। तेरे पिच्छे पन्ध मारया तोड़ीआं जुत्तीआं, ओह चम्यारा गंढ दे गंढ के आपणे नाल जुड़ाईआ। जेहड़ीआं जुग चौकड़ी निशान्योंं उकीआं, उन्हां दा उका पैंडा दे मुकाईआ। क्यों पिछल्यां दीआं मुन्यादां मुकीआं, ओह मुकम्मल तेरा वेला वक्त गया आईआ। तेरे हुन्दयां जे तेरयां भगतां दीआं आशा रहिण दुखियां, दुक्खां दा डेरा देणा ढाहीआ। इन्हां कोलों तेरे विछोड़े दीआं पंडां नहीं जाणीआं चुक्कीआं, भार सके ना कोए उठाईआ। तेरे कोल केहड़ीआं कथा कहाणीआं लिखीआं, लुक्या आपणा पर्दा दे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

❋

❋

कर, एका देणा साचा वर, सच आपणा हुक्म वरताईआ। लिखारीओ आपणीआं कलमां कर लओ सिध्धीआं, हथ्थ छाती उत्ते लगाईआ। नाले लिखो नाले अन्दर कहो प्रभू तेरे प्रेम विच गुरमुखां दीआं आशा जाण विंन्हीआं, विंन्ह के दे वखाईआ। जे तेरे हुन्दयां तेरयां भगतां नूं होर लभ्भणीआं पैण बिधीआं, ओ तैनूं बिधाता कौण कहे धुर दा माहीआ। वेख भगतां दीआं आशा किड्डीआं, किथ्थे बैठे ध्यान लगाईआ। ओ जिथ्थे तेरे अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दीआं जोतां छिन्दीआं, उथे देणा बहाईआ। हुण तूं काहन नहीं भगवान हैं तूं केहड़ीआं लाउणीआं उँगलां नाल बिन्दीआं, केहड़े बिन्दराबन विच रास लैणी रचाईआ। केहड़ीआं पट्टीआं वाहुणीआं विंगीआं, टेडा चीर कढ्ढाईआ। केहड़ीआं लक्क नूं मारनीआं लुंगीआं, पेचां वल्ल रखाईआ। केहड़ीआं हलाउणीआं किंगीआं, सुर ताल बणाईआ। ओ इक्को वार, जे सतिगुरु एं तां सब दीआं मेट दे चिन्दीआं, चिन्ता अन्दर रहे ना राईआ। कोई डण्डीआं रहिण नहीं देणीआं विंगीआं, सिध्धा राह देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच आपणा हुक्म वरताईआ। ओह वेख कलमां कहिण फड़ लै आपणा नक्क, हलूणा दे लगाईआ। सब दी झोली पा दे हक, जो हक दे मालक बैठे डेरा लाईआ। साहिब हो के किसे दे अन्दर रहिण ना देवीं शक, सहिँसा सब दा देणा मिटाईआ। इन्हां दीदयां नाल ना लवीं तक, नूर नूर नाल वेखणा चाँईं चाँईंआ। पहलों इन्हां दी चुरासी कट, कलम हुक्म नाल चलाईआ। फेर किरपा कर झट, मेहर निगह नाल उठाईआ। सदा आपणयां चरणां दा खोल्ह के रखीं हट्ट, दवारा इक्को इक वखाईआ। जिथ्थे तेरे भगत होण इकल्ले तेरे साथ, लै के भज्जण वाहो दाहीआ। कोई ऐधर कोई ओधर सारे जाण ढट्ठ, जे वेखें ते पुरख समरथ, सब दा पिता माईआ। की तूं पुराणा जुगां दा चलाउण वाला रथ, रथवाही इक अख्वाईआ। वक्ख वक्ख मार्ग दिते दस्स, पट्टी जगत वाली पढ़ाईआ। हुण ते सब दी हो गई बस, तेरे बच्चू बण के तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। साडी करनी कर दे रफ़, लेखा दे मुकाईआ। किसे नूं गर्मी हो गई किसे नूं हो गई कफ़, तबीब नज़र कोए ना आईआ। सच्ची शफ़ा ना कोई होवे शफ़, शफ़कत नज़र कोए ना आईआ। ओ जगत नेत्रां वाल्या इन्हां अक्खां तों पिछली खोल्ह आपणी अक्ख, प्रतख आपणी दया कमाईआ। ओ तैनूं याद नहीं तूं कौल इकरार कीता मैं इक तों करना लख, लख पातालां आकाशां विच फिराईआ। की तूं कोई पंडत पांधा एं भगतां दे वेखेंगा हथ्थ, हथेलीआं आपणे अग्गे टिकाईआ। ओह वेख बिशन सिँघ कहिंदा मेरी पहली होई चट्ठ, प्रभ ने मार्ग दिता बणाईआ। मैं पुरीआं लोआं आया टप्प, भज्जया वाहो दाहीआ। मेरी निक्की जेही प्यार वाली गप्प, गपौड़ा धुर दा दयां सुणाईआ। जन भगतों उथे कोई अमृत नहीं मिलदा भर के लप्प, प्याला हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। ना कोई पूजा ते ना कोई जप, ना राग रिहा सुणाईआ।

❋

❋

मैं की वेख्या इक्को नूर ते इक्को सति, जो सति सति विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। कलमां कहिण तूं सानूं बख्शिश विच अग्गे कर दिता दान, पंज्जयां नाल दबाईआ। असीं हुण लेखा रहिण नहीं देणा ना किसे सीता ते ना किसे राम, ना किसे गोपी ते ना किसे काहन, ना किसे पैग़म्बर ते ना किसे अमाम, तेरा हुक्म संदेशा लिखणा तमाम, तमां दा झगड़ा रिहा ना राईआ। प्रभू तैनूं एह केहड़ी बीमारी तूं जुग चौकड़ी सारयां नूं आपणे नाम कलमे नाल खुरक खुरक के मज़्हबां दे पा दिते निशान, निशाने जगत विच वखाईआ। शरअ दी दस्सी आपणी धर्म शैतानी वाली कलाम, अवामी खेल खिलाईआ। आप बण के भगवान वडा भलवान नौजवान किसे नूं इक ना मिले ते आप लख चुरासी गोपीआं दा काहन, फिर कहें मैं निराकार, मैं वसया सब तों बाहर, जां तक्कया सब दे अन्दर वड़ के यारां दा यार, यारी चोरी चोरी सब दे नाल कमाईआ। फेर उस वेले कहि देवें मैं सब दा मुख्त्यार, गुर अवतार पैग़म्बर मेरी नार, मैं शहिनशाह सिक्दार, हुक्म आपणा इक चलाईआ। पर याद कर लै हुण बदल गया संसार, विष्न ब्रह्मा शिव दी रहिणी नहीं धार, नाता तुटणा चार यार, इक हुक्म मिलणा जिस ने सब नूं करना ख़बरदार, ओ बेख़बरा ओ बेख़बरा ओ बेख़बरा ख़बर सब नूं देणी सुणाईआ। ओ तूं मुर्शद बणा के पैग़म्बर बणा के कबरां विच दिते सवाल, उथे करदे हाल हाल, साडी पूरी होई घाल, तेरा बैठे राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। कलमां कहिण ओ प्रभू तेरी बड़ी वड्डी समस्सया, समें दे मालक दईए जणाईआ। तूं घट घट दे विच वसया, वसणहार अख्वाईआ। किसे नूं आह ते किसे नूं औह राह दस्सया, रस्ते रसतिआं विच्चों कढ्ढाईआ। शरअ तों बाहर अवतार पैग़म्बर गुरु कोई ना छड्डया, सारयां नूं बन्धन दिते पाईआ। आपणे नाम दे बणा के अड्डया, टिकाणे दिते जणाईआ। सब नूं किहा मैं तुहानूं आपणी कुख्खों कढ्ढया, आपे जम्मण वाली माईआ। ते जे किसे नूं दु:ख प्या ते मातलोक किसे ना लम्भया, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। दीपक हो के जोती जगया, तन अन्दर कीती रुशनाईआ। शब्द नगारा हो के वज्जया, डौरु डंक दिता सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। ओ कलमां कहिंदीआं, इक्ट्ठीआं बहिंदीआं, लम्मीआं पैंदीआं, चरणी ढहिंदीआं, ओह भाणा सहिंदीआं, इक दूजे दे नाल नोकां मिला दयो कहिंदीआं, अज्ज असीं हथ्थ नूं लाउणीआं मैहन्दीआं, अमाम मैहन्दी आपणा रंग रंगाईआ। हुण असीं जाणा दिशा लहिंदीआं, नच्चीए टप्पीए जाईए चाँईं चाँईंआ। फ़रिशतिओ हुक्म ल्याउण वाल्यो आपणे मोढ्ढयां उत्ते चुक लओ वैहन्गीआं, हथ्थ अग्गे पिच्छे रख के भज्जो वाहो दाहीआ। उच्ची कूक कूक

❋

❋

के कहिंदीआं, कहि कहि सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। कलमां कहिण जन भगतो लाह लओ सुस्ती, हथ्थ अक्खां उत्ते फिराईआ। जेहड़ा कोई सूरबीर आओ आपणे भगवान नाल करो कुशती, जिस ने कुशतिआं दे कुशते देणे लगाईआ। तरमीम करन लग्गा ते करन लग्गा दरुस्ती, दरुस्त आपणा हुक्म जणाईआ। मुल्लां शेख़ रहे कोए ना मुफ्ती, मुफ्त विच आए मुफ्त विच दए लुटाईआ। आह वेखो अल्ला राणी ख़ुशी नाल पल्लू चुक्क के पुछदी, नैण टेडी अक्ख वाला बणाईआ। परवरदिगारा सांझा यारा मैनूं पता लग्गा तूं रुत सुहाउणी आपणे गोबिन्द प्यारे सुत दी, जो सुत्तयां जगत ल्ए जगाईआ। तूं शरअ मिटाउणी काया बुत दी, बुतख़ान्यां करनी सफ़ाईआ। तूं खेल रचाउणी लुट दी, ओ लुटेरयो मेरी उम्मत लुटणी चाँईं चाँईंआ। देखीं मेरी लाज रखीं गुत्त दी, चूंडे वाल्यां कोलों ना देवीं पुटाईआ। मैं वी जन्मी तेरी कुख्ख दी, नूर जोत जोत विच्चों आईआ। मैं डर गई जदों सोहणया आवाज़ सुणी तेरी इक तुक दी, जिस ने तुख्म तासीर सारी देणी बदलाईआ। मैनूं ऐं जापणा मुहम्मद दी सदी चौधवीं जांदी मुकदी, जिस दी गोली विचोली बण के कलम रही चलाईआ। जन भगतो एह गल्ल बड़ी दु:ख दी, मुहम्मद दी आसा दए दुहाईआ। जिस उम्मत ने छाँ माणी सी मुहम्मद वरगे रुक्ख दी, बैठी डेरा लाईआ। उस दी अज्ज टहिणी वेखो टुट्ट दी, पत्ता पत्ता दए दुहाईआ। जिस नूं नसीब नहीं होणी पाणी धार घुट्ट दी, तृष्ना जगत ना कोए बुझाईआ। मैं तुहानूं अज्ज पुछदी, प्रभ दे प्यारयो गोबिन्द दे दुलारयो मैनूं दयो सुणाईआ। ओ केहड़े तरीके नाल भुक्ख्यां दी भुक्ख मिटदी, दु:ख रहे ना राईआ। घड़ी आए सुहञ्जणी सुख दी, सति रंग रंगाईआ। जन भगत कहिण ओ कमलीए, जेहड़ी माटी ख़ाक साडे साहिब दे अग्गे झुकदी, लम्मी पै के सीस निवाईआ। ओह तुहाडा प्यार उहदे प्रेम विच्चों लुट्टदी, आपणी झोली ल्ए भराईआ। उहदी हयाती कदे नहीं निखुट दी, खोट्टयां खरे दए बणाईआ। उहदी खेल नहीं किसे मनुक्ख दी, पंजां तत्तां ना वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा फेरा आपे पाईआ। कलम कहे तूं बड़ा सूरबीर बहादर, आपणा आप बणाईआ। बण के करीम कादर, करता इक अख्वाईआ। संसार नूं दस्स के जगत सागर, वहिण कूड़ वाले वहाईआ। आप वड़ के काया वाले गागर, जुग जुग वेस वटाईआ। कल्मयां दा बणदा रिहों सौदागर, जगत वणज वखाईआ। खेल दस्स के पिदर मादर, आपणा पड़दा पड़दयां विच्चों चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। ओ प्रभू तूं फेर करन लग्गा चालाकी, आपणी कल वखाईआ। ओए बाहरों बन्दा ख़ाकी, तन दिसे पोशाकी, अन्दर वाड़ के घोड़ा राकी, ओ शाह सवारा शब्द ते मारें पलाकी, दो जहानां खोल्ह के

❋

❋

ताकी, फफ्फे कुटणीआं वांगू मात भुलेखे पा के लाउण आया टाकी, टकयां दे पिच्छे सारी दुनिया दिती रुलाईआ। मैं चार चुफेरे वेख्या केहड़ा सूरबीर राठी, केहड़ा मंज़ल बा मंज़ल चढ़े फिरे उच्ची नीवीं घाटी, लभ्भदा फिरे अंधेरयां विच राती, केहड़ा दुनिया विच प्रभू दा जमाती, जेहड़ा इक्को नाम पढ़ के दूजा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। कलमां कहिण ख़ुदा तेरीआं ख़ुद दीआं दस्सीआं होईआं कलामां, कायनात देण गवाहीआ। जिस विच पैग़म्बर बणाए ग़ुलामा, बन्धन शरअ वाले रखाईआ। हक दा वजा के दमामा, दामनगीर हो के पल्लू दिते फड़ाईआ। आपणे थोड़े थोड़े वखाए गुदामा, जिथ्थों भण्डारे रिहा वरताईआ। मुहम्मद जदों रोंदा सी पहलों उच्चीआं करे बाहवां, फेर हथ्थ कन्नां उत्ते टिकाईआ। चौदां वार किहा आपणी ज़िंदगी विच ऐ मेरे महिबूब मैं कोई बच्चा तेरा नहीं लावां, मेरा वालद वालदा तेरे बिना नज़र कोए ना आईआ। ख़ुदा ने किहा उठ तैनूं खेल वखावां, सहिज नाल जणाईआ। हज़रत हुण तूं मालक ते फेर तैनूं बणा देवां निथावां, लोकमात घराणा रहिण कोए ना पाईआ। जे बख्श्या ते इक सौ इक टावां टावां, जेहड़ा गोबिन्द इक सौ इक धरनी दी भेंट कराईआ। ओह वी मिल जाए नाल मेरयां भगतां ते नाता बणा ल्ए वांग भरावां, शरअ दा लेखा ना कोए रखाईआ। मुहम्मद किहा ओ मालक मैं तकां तेरीआं राहवां, महिबूब ध्यान लगाईआ। मैं रोवां ते कुरलावां, हन्झूआं हार बणाईआ। परवरदिगार किहा मैं तेरा दिल पर्चावां, प्राचीन दा लेखा दे वखाईआ। कलि कल्की बण के आवां, जोती जामा रूप धराईआ। अमाम अमामा रूप दरसावां, नूर नुराना डगमगाईआ। तेरे गलों शरअ दा लाहवां गलावां, ज़ंजीरां चौदां दयां कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा हुक्म वरताईआ। ओ पंज लिखारीओ कलमां पा लओ विच मूँह, मूँह ज़ोर नाल खुल्हाईआ। नाले लिखो ते नाले अन्दरे अन्दर कहो वेला आ गया नदी नूह, नबी नूह दए दुहाईआ। जिस दी याद विच मुहम्मद ने कलमा कीता सी शुरू, शरअ दा राह तकाईआ। उस वेले फ़रमान होया पैग़ाम आया तेरी सदी चौधवीं तों बाद मेरा कलमा होणा गुरु, दूजा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर करनी कार कमाईआ। मुहम्मद खिड़ खिड़ा के हस्सया, आहा आहा आहा कर के दिता सुणाईआ। ओ प्रभू तेरी शहिनशाही सम्मत छे विच केहड़ी होणी समस्सया, केहड़ा राग सुणाईआ। ख़ुदा ने किहा मेरे वाली खोल्ह लै अक्खीआ, अक्ख मेरे नाल मिलाईआ। ओ मुहम्मद मैं उस वेले पूरन विच होणा वसया, वसल यार वाला कराईआ। सच संदेशा इक्को दस्सया, प्रेम नाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा रंग रंगाईआ। मुहम्मद ख़ुशीआं दे विच

❋

❋

सोया, आसण इक लगाईआ। जां तक्कया पूरन जोत दा पूरन प्रकाश होया, दो जहानां वज्जी वधाईआ। फेर वेख्या मैथों सब कुछ जाणा खोहया, ख़ाली हथ्थ कुरलाईआ। उस ने भगतां नूं देणा ढोया, वस्त अमोलक झोली पाईआ। सच दा बीज देणा बोया, धर्म दी जड़ देणी लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। मुहम्मद आया इक अनन्दा, अनन्द विच समाईआ। साहिब मेरा बख्शंदा, मेहरवान नूर इलाहीआ। उस ने बाहरों वेस वखाउणा पंजां तत्तां वाला बन्दा, हथ्थां पैरां वाला नट्ठे भज्जे वाहो दाहीआ। फेर उस दे कोल चौदां तबकां उत्ते मारन वाला होणा डण्डा, डण्डावत सब दी दए बदलाईआ। फेर आपे बण के कन्त सुहागी आपे हो जाणा रंडा, इक इकल्ला फिरे वाहो दाहीआ। पता नहीं उहनूं एह भाणा क्यों लगदा चंगा, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। मैनूं समां नहीं बख्श्या लम्बा, चौदां सौ साल मेरी झोली पाईआ। नाले थरथराहट विच आ के कम्बा, गोडयां भार हो के दिता सीस झुकाईआ। ख़ुदा ने खेल वखाया अचंभा, हैरानी हैरानी विच्चों प्रगटाईआ। मुहम्मदा ओह वेख मेरा किक्कर वाला टम्बा, किड्डा मोटा सोटा सोहणा नज़री आईआ। जिस ने चहुं जुगां दीनां मज़्हबां दा कर देणा धन्दा, पंजाबी बोली विच प्रसिद्ध मेरा नाम दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। कलमां कहिण सताई पोह दी समस्सया सोहणी ””पूरन जोत दा पूरन प्रकाश होया, अर्श फ़र्श ते कीती रुशनाई होईए।”” क्यों अवतारां पैग़म्बरां दा लेखा जाणा खोहया, ख़ाली हथ्थ देवे कराईआ। कोई भेत रहिण नहीं देणा चूंकि चुनांचे अगरचे मगरचे गोया, गोबिन्द ने आपणा खेल देणा वखाईआ। देवत सुर दूर दुराडा प्रभ दा दर्शन कर के जाणा मोहया, मुहब्बत प्यार वाली बणाईआ। सचखण्ड रहिणा नहीं कोई सोया, आलस निंद्रा सब दी दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। पंज लिखारी सम्बल देस दी मारो लीक, सिध्धी कलम नोक नाल खिचाईआ। संभल मारो लीक, लाईन सोहणी सोभा पाईआ। शब्द गोबिन्द करे तस्दीक, शहादत दए भुगताईआ। वेखो नूरी लाशरीक, शहिनशाह बेपरवाहीआ। जिस दे विच अगम्म तौफ़ीक, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। जिस ने सानूं बणाया अज़ीज़, दिती माण वड्याईआ। ओह भगतां दी पूरी करन आया रीझ, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। सति धर्म दा बीजे बीज, किरसाणा अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। सम्बल कहे मेरे घर होया पूरन प्रकाश, जोत जोत नाल रुशनाईआ। अर्श फ़र्श ते पैंदी रास, सोहणी वज्जी वधाईआ। एस समस्सया दा गुण सी ख़ास, जो लिख के दिती दृढ़ाईआ। बिना इक तों किसे

❋

❋

ते नहीं रखणा विश्वास, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। जो वसे पृथ्मी आकाश, दो जहानां सोभा पाईआ। जन भगतो तुसीं उस दे गुण गाणे ते ओन तुहानूं देणी शाबाश, सिर तुहाडे हथ्थ टिकाईआ। अज्ज ख़ुशी ओह तुहानूं वंडे ओह प्रेम वाले इनामात, जो अनामी देश विच जुग चौकड़ी आपणे घर रखे लुकाईआ। बाकी दुनिया सुणे सिफ्त काग़ज़ात, अक्खरां वाली पढ़ाईआ। तुहाडे साहमणे पूरन पूरन जोत प्रकाश, नूर नुराना नज़री आईआ। अर्श फ़र्श जिस दे दास, सेवक हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। अर्श फ़र्श होई रुशनाई, किरपा करी मेहरवान। जन भगतो तुसीं वेखो चाँईं चाँईं, तुहाडे घर आया भगवान। जोत नूर रिहा रुशनाई, जिस नूं कोटन झुकदे रवि ससि ते भान। जिस दे चरणां हेठां लुकदे, अणगिणत तत्तां वाले राम। जिस दे कोलों हुक्म संदेशे पुछदे, करोड़ी गोपीआं वाले काहन। पैग़म्बर वणजारे जिस दी तुक दे, पैग़ाम सुणन बिना कान। गुरुआं नाते बणाए प्यारे सुत दे, गोबिन्द सूरा दिसे बलवान। हुण वेले उस दे ढुकदे, जो लाड़ा बण के ढुक्कया विच जहान। जिन लेखे मुकाउणे लुट्ट दे, कूड़ी क्रिया मेटे निशान। नाते सांझे करने मानस मानुख दे, सच प्रीती दे के दान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सतिगुर मेहरवान। मेहरवान महिबूब आया, अड़ीओ तक्को नैण उठा। ओह जिस ने ढोला तुहाडा गाया, प्रेम प्रीती नाल चाअ। तुहाडे दर ते मंगण आया, ओ वड्डयो निक्कयो बण जाउ भैण भ्रा। जो तुहानूं आपणी नहीं ते सतिगुरु दी रखो लज्जया, ते आ जाउ शर्म वाले विच हया। क्यों एह मालक पीर पैग़म्बरां दा, ते हकी नूरी ख़ुदा। हाए किस तों होए जुदा, जुज़ आपणा वंड वंडाईआ। ओ इस कारन गोबिन्द अमृत गया प्या, जाम धुर दा मात लिआईआ। क्यों उस नूं गए भुल्ला, माया ममता कर हल्काईआ। ओह आ गया ओह आ गया ओह आ गया तुहाडा बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जिस ने तुहाडे नाल आपणा सांझा कर ल्या नाँ, तूं मेरा मैं तेरा ढोला दिता गाईआ। उस ने कबूल नहीं करना जिन्हां ने सूर खाधा जा गां, पैग़म्बरां गुरुआं नूं साहमणे दए वखाईआ। ओ उस नूं कोई मज़्हब दी नहीं तम्हां, लालच विच कदे ना आईआ। शरअ दा नहीं ग़मां, ग़मखार धुरदरगाहीआ। हद्द नहीं कोई बन्ना, वंड ना कोए वंडाईआ। जन भगतो जिस दा गोबिन्द सोहणा चन्ना, सम्बल बैठा डेरा लाईआ। ओह तुहाडे साहमणे अक्खां तों हो के अन्न्हा, नूरी नूर करे रुशनाईआ। जिस कारन गोबिन्द ने लाया कन्ना, हद्द पिछली दिती मुकाईआ। अग्गे इक्को पुरख अकाल दा होणा समां, दूजा बल ना कोए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। कलमां कहिण ओ दुष्ट दमना अग्गे आ जा भज्ज, आपणा

❋

❋

पन्ध मुकाईआ। चरण बैठणा सज, दर ठांडे सीस निवाईआ। ओ तपसवीआ उठ वेख लै आपणा जग, चारों कुण्ट अग्नी रही तपाईआ। चल तैनूं आपणी समस्सया देवां दस्स, सहिज नाल सुणाईआ। पूरन जोत दा पूरन प्रकाश होया ते लुकदे रवि शशि, सिर सक्या ना कोए उठाईआ। भगत भगवान दोवें रहे हस्स, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। पहले लंगोटी बद्धी ते फेर तेरे साथी ने बन्न्हा लई कच्छ, सोहणा रूप वटाईआ। हुण फेर तकें ते हो गया सरूप स्वच्छ, जगत कपड़ दा लेख दिता मुकाईआ। ओ बच्चयो तुहाडी ज़रूर खोल्हागां अक्ख, वड्डयां छोटयां आपणा रंग रंगाईआ। प्रेम दा देवांगा रस, रसना रस ना कोए वड्याईआ। तुसीं बैठे रिहो ते मैं तुहाडा गावांगा जस, सितार शब्द वाली उठाईआ। जेहड़े मेरे प्यार विच गए फस, उन्हां दा फैसला अन्त देणा मुकाईआ। अजे वी नहीं करनी बस्स, बस्ते पिछल्यां दे सारे देणे बंधाईआ। साहिब ने गंढां देणीआं कस कस, कसम सुगंदां खा के प्रभ तों पल्लू लैणा छुडाईआ। किसे ने अग्गे किसे ने पिच्छे सचखण्ड दरगाह साची नूं जाणा नट्ठ, भज्जण वाहो दाहीआ। फेर होणा इक धाम ते इक्ट्ठ, प्रभ दी समस्सया इहो रही सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। पंज दरबारी प्रभ दे पैर चुम्मो, चम्मदृष्टी दयो गंवाईआ। पंज प्यारे इधर ओधर घुंमो, ख़ुशीआं विच पन्ध मुकाईआ। पंज लिखारी निमस्कार करो वार तिन्नों, त्रैगुण दा डेरा ढाहीआ। जन भगतो तुहाडा प्रकाश करना दिन दिनो, पूरन प्रकाश दी इहो वड्याईआ। क्यों तुसीं गोबिन्द दे दुलारे ते गोबिन्द दे चन्नो, अन्त गोबिन्द गोबिन्द हथ्थ वड्याईआ। हुण लम्मे नहीं सफ़र दिन पोटयां उत्ते गिणों, गिणती दा लेखा दयां चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। ओ वेखो ईसा पुकारे बिना चर्च, चर्चा आपणी रिहा सुणाईआ। सदी बीसवीं दे भगतो भगत दवारे आउण वास्ते कदी महिसूस ना करयो खरच, पैसा धेला कम्म किसे ना आईआ। समझयो ना होया हर्ज, हर्जाने सब दे पूरे दए कराईआ। क्यों परवरदिगार नूं तुहाडे नाल ग़रज़, ग़रीबां दा ग़रीब हो के तुहाडी सेव कमाईआ। बड़ा पुराणा मुनीम बड़ा पुराणा करीम बड़ा पुराणा रहीम जिस ने तुहाडी सांभ के रखी फ़रद, प्यो दादे वल्लों तुहाडा रिकारड हथ्थ किसे ना आईआ। पूरब वाहिदा कौल इकरार वाला बण के मर्दाना मर्द, पाजीआं वाला रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि साहिब बेपरवाहीआ। हज़रत ईसा कहे मैं दस्सां इक अवाज़, मुहब्बत विच जणाईआ। जिस दा खुल्ल्हे कदे ना राज़, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। मैनूं नौ वार वखाया पंज मुखी आपणे सीस दा ताज, पंचम धार प्रगटाईआ। दो जहानां सुणाया इक दा होणा राज, दूजी रईयत रहिण कोए ना पाईआ। मैनूं

❋

❋

फेर वखाया गोबिन्द दे हथ्थ ते उडदा बाज, बाजां वाला नाउँ धराईआ। फेर दरसाया मेरी जोत दा होणा प्रकाश, पूरन प्रकाश करे रुशनाईआ। हज़रत ईसा कहे मैनूं आ गया विश्वास, विश्व दे मालक नूं सीस दिता निवाईआ। ओस वेले मैं दहिले तों लै के किंग तक पत्ते सुट्टे सी ताश, हस्स के किहा ओह दस्म दुआरी चढ़न वाल्यो मेरे पातशाह ने रस्ते बन्द देणे कराईआ। फेर मेरा वक्त दा वखाया कलाक, जो टक टक अवाज़ सुणाईआ। जां मैं वीहवीं सदी तकी मैनूं दिसया सब नाल हो जाणे तलाक, नाता रहिण कोए ना पाईआ। जिस तरह मैं पाई वफ़ात, फेर हुक्म लिखणा नाल कलम दवात, सब दा लेखा मुकाउणा इक्को छब्बी पोह दी रात, संदेशा धुरदरगाह जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। ईसा कहे भगतो तुसीं बहुते ते नहीं थक्के, सच दयो सुणाईआ। वेखो मेरा ख़ुदा फिरदा मदीने मक्के, काअब्यां खोज खुजाईआ। जिन्हां खाधे खल्लां लाह के कट्टे, कटड़ आपणा हुक्म सुणाईआ। ओह धर्म दवारे तों अग्गे कोए ना टप्पे, चुरासी विच दए भवाईआ। क्यों पुरख अकाल दीन दयाल ने हुक्म नाल पुट्ठे करा दिते पप्पे, पूरन ब्रह्म ना कोए दृढ़ाईआ। जिंना चिर भगत बणन ना पक्के, ओनां चिर जगत विच सन्त साध सूफ़ी फ़कीर दरगाह दी मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। हुण कोई सतिगुरु ओह नहीं जिहनूं ख़रीद लओगे नाल टके, माया वाला लालच जगत वखाईआ। हुण ग़रीबां दे दाइरे विच गया टप्पे, मायाधारी सके ना कोए बाहर कढ्ढाईआ। उन्हां दे अन्दर वसे, जिन्हां दा गोबिन्द इक्को माहीआ। ओह आपणे वेले वक्त नूं तके, कन्ढ्ढी बैठा धुरदरगाहीआ। जो शब्द संदेशा निरगुण धार दिता नानक तपे, सचखण्ड सच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। ईसा कहे मैं तक्कया अगम्म नज़ारा, नज़रीआ ल्या बदलाईआ। जिस वेले मेरा होणा किनारा, अन्तिम दए गवाहीआ। उस वेले प्रगट होवे एकँकारा, परवरदिगारा नूर इलाहीआ। जिस दा हुक्म वरते विच संसारा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सब ने बन्दना डण्डावत करनी निमस्कारा, सजदयां विच सीस झुकाईआ। उस दा आत्मा परमात्मा दा होणा इक जैकारा, आपणा इकल्ला नाम ना किसे जपाईआ। मेरा निक्का जेहा इशारा, जो प्रभ ने सैनत दिती लगाईआ। जिस वेले गोबिन्द आया दुबारा, दुहरा खेल खिलाईआ। उहदा सम्बल होणा साढे तिन्न हथ्थ दा मुनारा, मुनी रिषी समझ कोए ना पाईआ। उहदा समस्सया वाला छब्बी पोह दा होणा दिहाढ़ा, त्यौहार जगत नाल रलाईआ। सताई पोह नूं आपणी ख़ुशीआं वाली सुणनी वारा, भगतां सिफ्त विच सालाहीआ। पूरन जोत दा पूरन प्रकाश होया एह वी खेल अपारा, अपरम्पर रंग रंगाईआ। अर्श फ़र्श दए अधारा, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगतां बख्शे प्यारा, मुहब्बत आपणे नाल मिलाईआ।

❋

❋

सब दा लेखे लग्गा आया दिहाढ़ा, मज़दूरी मुहब्बत वाली सब दी झोली दए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच प्रेम दा बणया रहे वरतारा, देवणहार आपणी दया कमाईआ।

२८ पोह शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल शादीआं समें

सतिगुर शब्द बहुत गुणवन्ता, गहर गम्भीर अख्वाईआ। जिस बणाई सच दी बणता, मार्ग सच लगाईआ। धर्म दी धार उपजाई संगता, धुर दा संग रखाईआ। धुर नाम दा बणे पंडता, बुद्धी तों परे बोध दए कराईआ। सच प्रीती अन्दर रंगदा, रंगण अगम्म चढ़ाईआ। जिस निशान बणाया तारे चन्द दा, अन्त लेखा पूर कराईआ। जिस खेल खिलाया गोबिन्द पुर अनन्द दा, अनन्द अनन्द नाल जणाईआ। उस दे हुक्म नाल जुग चौकड़ी जांदा लँघदा, पाँधी बण के पन्ध मुकाईआ। अग्गे पुरख अकाल कोलों इक वस्त मंगदा, ख़ाली झोली रिहा वखाईआ। जन भगतां लेखा रहे ना मंद दा, दर ठांडे देणी माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द आदि अन्त दलेर, दयावान अख्वाईआ। करदा आया मेहर, मुहब्बत विच वड्याईआ। बण के दो जहानां केहर, भबक सिँघ वाली लगाईआ। जिस ने झगड़ा मेटणा अण्डज जेर, जगत खाणी पन्ध मुकाईआ। अन्तर रहिण नहीं देणी तेर मेर, तेरा मेरा इक्को घर वसाईआ। कूड़ी क्रिया करनी ढेर, ख़ाकी ख़ाक विच मिलाईआ। कलयुग दा लेखा अन्त नबेड़, सतिजुग दा साचा राह चलाईआ। जन भगतां चाढ़्ह के आपणे बेड़, बेड़ी नईया नौका आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सतिगुर शब्द करदा अदली बदली, जुग जुग खेल खिलाईआ। सच दवार दा बण के अदली, इन्साफ़ आपणा दए प्रगटाईआ। गुरमुख बणा के हीरे रत्नी, अमोलक वंड वंडाईआ। पिछली पिच्छे मेट के मतनी, मति अगली दए समझाईआ। ओह भगत ओह गुरसिख जेहड़े प्रभू दे दवारे बणन पति ते पत्नी, दूजा प्रभ दा मीत ना कोए अख्वाईआ। जिस ने एथे उथे पति रखणी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आत्मा रहिण ना देवे सक्खणी, प्रेम प्रीती झोली पाईआ। जन भगतो एह चार जुग दी शरअ दी हद्द टप्पणी, इस तों वड्डी भगती होर नज़र कोए ना आईआ। इक्को आत्म परमात्म तुक रटणी, रट्टा समाजां दए मुकाईआ। जिस ने तुहाडी चुरासी कटणी, ओह करता होए सहाईआ। एह फेर रुत कदे नहीं लभ्भणी, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप

❋

❋

हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस ने सतिजुग दी साची रचना रचनी, रच रच के आपणी रचना आप प्रगटाईआ।

३० पोह शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल लोहड़ी समें

सतिगुर शब्द शब्द दी दे दलीला, जगत बुद्धी ना संग रखाईआ। सच दस्स क्यों गोबिन्द चढ़या अस्व नीला, नीली धार की चतुराईआ। क्यों वस्त्र पाया पीला, गुरसिख शृंगार सुहाईआ। क्यों घास दा तोड़या तीला, तिनका हथ्थ उठाईआ। क्यों आप तुड़ाया बाज़ कोलों चीलां, चरागाहां देण दुहाईआ। क्यों पुरख अकाल बणाया वसीला, वसल इक्को इक रखाईआ। क्यों बंस सरबंस वारयां कबीला, जगत निशान ना कोए वखाईआ। क्यों बण के छैल छबीला, आप आपणा गया समाईआ। क्यों आपणे आउण दी पा के गया ताहीला, तारीख तवारीख विच बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, साहिब तेरी शरनाईआ। सतिगुर शब्द किहा एह खेल आकाशां उत्ते, अर्श वज्जे वधाईआ। जिथ्थे पुरख अकाल सुहाए रुते, रुतड़ी आपणे नाल बणाईआ। उथे कोटन अवतार पैग़म्बर गुरु सुते, बिन आलस निंद्रा डेरा लाईआ। जिन्हां नूं सच दी धार गोदी चुक्के, चुक्क चुक्क आपणे रंग रंगाईआ। जिस वेले अवतारां पैग़म्बरां पैंडे मुके, अन्त अख़ीर नज़री आईआ। उस वेले भाग लगाया गोबिन्द दे जुस्से, जिस्म इस्म इक बणाईआ। जिस दे कोलों जगत शरीअत रुस्से, पासा मुख बदलाईआ। ओह सब दे लहिणे पुछे, पुछणहार इक हो आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द क्यों गोबिन्द गाया नहीं राग, शब्दी शब्द शब्द नाद सुणाईआ। क्यों हथ्थ उठाया बाज़, अगम्मी बणत बणाईआ। क्यों कल्गी सुहाई बिना ताज़, तख्त निवासी राह तकाईआ। क्यों चार वरन दा रचया काज, सिक्खी सिख्या विच वड्याईआ। क्यों धर्म चलाया जहाज़, चप्पू मलाह वाहिगुरु शब्द जणाईआ। क्यों सृष्टी दा सांझा कीता समाज, समग्री इक्को इक वरताईआ। क्यों पुरख अकाल दी सुणाई अवाज़, आपणा नाम ना कोए वड्याईआ। क्यों चारों कुण्ट रखी भाज, बिना सम्बल तों संभल के पैर ना किते टिकाईआ। क्यों संदेशा दिता खेल करां माझ, अन्त आपणी कल प्रगटाईआ। इस दा सति दे जवाब, सच नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी किरपा आप कमाईआ। सतिगुर शब्द क्यों गोबिन्द कीता कमरकस्सा, बन्धन बंध बंधाईआ। क्यों तेड़ पवाया कच्छा, तन माटी जोड़ जुड़ाईआ। क्यों ग़रीबां कीती रच्छा, दुखियां दर्द वंडाईआ।

❋

❋

क्यों पुरी अनन्द छड के नस्सा, भज्जया वाहो दाहीआ। क्यों होड़ा लाया उपर सस्सा, हाहे टिप्पी तीर कमान जणाईआ। क्यों पूरनमाशी पाठ कीता दिन इक सौ अठा, चारे कुण्ट वंड वंडाईआ। क्यों चार वरन अठारां बरनां कीता इक्ट्ठा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश जोड़ जुड़ाईआ। क्यों अमृत जाम प्याया गट गटा, धुर दा रस चखाईआ। क्यों चीथड़ पुराणा वखाया फटा, माछूवाड़े डेरा लाईआ। क्यों खुल्ल्हीआं छड के लटां, पीर उच्च नाम दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सतिगुर शब्द तूं आदि आदि दा दानी, दयावान अख्वाईआ। इक धर्म दी कर मेहरवानी, मेहर निगह उठाईआ। क्यों गोबिन्द दिती कुरबानी, खण्डे किरपानां नाल लड़ाईआ। क्यों मेट के आपणी निशानी, गुरमुखां रंग रंगाईआ। क्यों खेल खेलया चण्डी आदि शक्ति भवानी, चण्ड प्रचण्ड नाम वखाईआ। क्यों शरअ दी तोड़ ग़ुलामी, शरीअत विच रखाईआ। क्यों बवन्जा कवी बणाए इनामी, बुद्धी बल वखाईआ। क्यों जीउँदा चढ़या काहनी, भार फट्टयां उत्ते टिकाईआ। क्यों हुक्म लेखा दस्सया शाह सुल्तानी, भेव अभेद खुल्हाईआ। क्यों सम्मत शहिनशाही छे लेखा दस्सया रुहानी, रूह बुत तों पार कराईआ। क्यों हुक्म दिता जम्मू वाल्या फट्टा ल्याउणा मुरदयां वाला विच्चों मढ़ी मसाणी, छब्बी पोह रैण रुत्त सुहाईआ। क्यों खेल नूर नुरानी, जोती जाता आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द की खेल श्री भगवान, सच दे सुणाईआ। क्यों नहीं इक्की टके जम्मू वाल्यां नूं कीते दान, फट्टे वाला नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर शब्द कहे एह हुक्म धुर फ़रमान, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। सुण हुक्म ला के कान, संदेशा इक अलाहीआ। की होया जे भुल्ल गए गुरमुख रूप इन्सान, भुल्लयां हो सहाईआ। सब तेरे बच्चे अंञाण, बाली बुध ना कोए चतुराईआ। सतारां हाढ़्ह नूं एह ज़रूर भुगताउणा भुगतान, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। इक्की गुरसिख गोबिन्द नूं फट्टे उत्ते टिकाण, वारो वारी चुक्क के ल्यावण चाँईं चाँईंआ। सारी संगत ख़ुशी करनी असीं जीउँदयां सतिगुर जीउँदे दी लाह लई मकाण, मरयां रोण कोए ना पाईआ। एह समां वेखे जगत जहान, सोहणा रूप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हो के हरि (मेहरवान), आपणा खेल खिलाईआ।

❋

❋