पुस्तकालयभाग २२

१ माघ शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल

माघ कहे मैं खेल वेख्या सति सरूपया, सति सति वज्जी वधाईआ। निगह मारी चारे कूटया, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। दीन दुनी दी तकी पूज्या, समग्री हथ्थ उठाईआ। लेखा एका दूज्या, धुर रंग ना कोए वखाईआ। धुर हुक्म किसे ना बूझया, बुझी ना हवस हरस लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब सहिज सुखदाईआ। माघ कहे मैं ख़ुशीआं जावां हस्स, हस्ती तक अगम्म अथाहीआ। जिस जगत तृष्ना कीती वस, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। सच प्रेम दा देवे रस, रस्ता आप खुल्हाईआ। धुर दा मार्ग दस्स, धर्म धार समझाईआ। मेटे रैण अंधेरी मस, नूर चन्द चमकाईआ। सिफ्त सालाही जस, धुर दे ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। माघ कहे मैं तक्कया गहर गम्भीर, हरि गवर बेपरवाहीआ। जिस दा लेखा पातशाह फ़कीर, शहिनशाह हकीर रंग रंगाईआ। जुग चौकड़ी बदले तकदीर, तदबीर आपणे विच छुपाईआ। जिस दा होका दिता कबीर, गढ़्ह उत्ते चढ़ के दिती दुहाईआ। ओह कलयुग लेखा पूरा करे अख़ीर, भगतां होए सहाईआ। लेखे लावे जन्म कर्म सिँघ जसबीर, सुत ऊधम सिँघ वड्याईआ। जिस दी सिंघासण थल्ले सांभ के रखी तस्वीर, मेहर नज़र इक टिकाईआ। उस दा पिता बणा के फ़कीर, फ़िकरा शब्द सुणाईआ। गल वैरागीआं वाले चीर, खुल्हड़े केस केस समझाईआ। मेहरवान बख्श के धीर, धीरज आप धराईआ। तेरा बच्चा भैणां नालों विछड़न नहीं दिता वीर, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। काया गढ़्ह शब्द दी धार कर तामीर, मन्दिर इक सुहाईआ। उहनूं मारे ना कोए शमशीर, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जदों चाहे बदल देवे तकदीर, तदबीर आपणे हथ्थ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। माघ कहे मैं तकां नाल अक्ख, बिन अक्खीआं अक्ख खुल्हाईआ। साहिब वेखां प्रतख, प्रभ दाता धुरदरगाहीआ। जिस ने किरपा करके ल्या रख, पंज गुरमुख देण गवाहीआ। नौ दवारयां दा जगत प्यार रस, रसां वाले नौ गन्ने कूक कूक सुणाईआ। बिना प्रभू दी किरपा तों सके कोए ना बच, बचपन झोली कोए ना पाईआ। इक्को हुक्म शब्द गुरु दा सच, सच सतिगुर शब्द अख्वाईआ। जो भाग लगावे काया कच्च, कंचन गढ़्ह सुहाईआ। लूं लूं अन्दर जावे रच, बेपरवाह आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। माघ कहे मैंनूं गन्ने करन इशारा, अन्तर निरन्तर ध्यान लगाईआ। साडा रस पीवे सर्ब संसारा, रसना रस विच समाईआ। साडा भोग जगत दवारा, जुगती जीवण नाल रलाईआ। पर जन भगतो

❋

❋

गन्ने कहिण असीं रो के मारीए ललकारा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। बिना पुरख अकाल तों मिट्ठा रस नहीं कोई संसारा, चारे खाणी कम्म किसे ना आईआ। जेहड़ा तुहाडी ख़ातर जोत सरूप हो के आया दुबारा, एसे करके दोबारे जीवण तुहाडी झोली पाईआ। जिस दा अवतार पैग़म्बर गुरुआं नाम विच कीता मज़ाहरा, सिफ्तां विच सालाहीआ। ओह सतिगुर शब्द बण के शाइरा, शरअ दे बन्धन रिहा कटाईआ। लेखा पूरा करे हो के ज़हूर ज़ाहरा, ज़ाहर आपणी कल धराईआ। इस दे बदले झगड़ा पैणा विच काहरा, कामल मुर्शद दए सुणाईआ। हरिजन रहे कोए ना बाहरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। माघ कहे जन भगतो आपणी जन्म दी कर लओ बदली, बदला राय धर्म दा दयो चुकाईआ। पुरख अकाला तुहाडा अदली, इन्साफ़ इक्को इक वखाईआ। जो आया भगतां दी यद लई, यदी आपणा हुक्म सुणाईआ। जिस ने तुहाडी आत्म धार सद्द लई, सद्दा शब्द वाला जणाईआ। चुरासी विच्चों कढ लई, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। माघ कहे पंजे गुरमुख नौआं गन्नयां दे करन टोटे, दो दो चार बणाईआ। जिस कारन खरे होणे खोटे, धुर दे रंग नाल रंगाईआ। बच्चे पार कराए छोटे, वड्डयां माण वड्याईआ। जिस रलणा सी प्रभू दी जोते, ओह जोती जोत करे रुशनाईआ। भवजल मारने पए ना गोते, डूंग्घा वहिण ना कोए वखाईआ। मात पित कोई कर सक्या ना सोचे, सोच समझ तों बाहर आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर मस्तक लेख बणाईआ। माघ कहे जन भगतो सुणो मेरी धर्म दी कथा, कहि के दयां जणाईआ। पतिपरमेश्वर मन्नो यथार्थ यथा, यदी आपणा ध्यान लगाईआ। इक्को साहिब नूं टेको मथ्था, दूसर सीस ना कदे निवाईआ। जिस दा खेल मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठां, गुरदवारयां वंड वंडाईआ। धार बणा के अट्ठ सठा, जलधारा वहिण वहाईआ। चार जुग दे शास्त्र सुणा के टप्पा, सिफ्तां वाले ढोले राग जणाईआ। अन्तिम हो के आप प्रगटा, परगणा सम्बल इक सुहाईआ। निरगुण धार फिरे नट्ठा, भज्जे वाहो दाहीआ। वेस वटा पुरख समरथा, हरि करनी कार कमाईआ। गुरमुख सन्त जन भगत कर इक्ट्ठा, इक्को रंग रंगाईआ। योद्धा सूरबीर बहादर बण के हट्टा कटा, बलधारी आपणा बल प्रगटाईआ। जो दर आयां मेहरवान हो के ज़िंदगी दा देवे गफ्फा, बन्दगी धुर दी झोली पाईआ। चुरासी विच भवावण वास्ते कदे ना होवे ख़फ़ा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सब दी ज़िंदगी विच्चों जीवण दा बदलया सफ़ा, वरका दिता उलटाईआ। धुर मुहब्बत दा मिले नफ़ा, नुकसान नज़र कोए ना आईआ। जो प्रभू दवारे आया ओह पुरख अकाल दा बच्चा, बचपन आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप

❋

❋

हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। माघ कहे मेरा इक्को इक संदेश, बिना सँध्या प्रभाती दयां जणाईआ। जन भगतो करना प्रभू दा हेत, हितकारी हो के ख़ुशी बणाईआ। वेखणा नेत नेत, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। जिस माण बख्शणा सब नूं पहली चेत, दुलारे धर्म वाले प्रगटाईआ। नाम सदा रखे हमेश, ज़िंदगी ज़िंदगी नाल बणाईआ। सृष्टी दृष्टी जगत दिसे मलेछ, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। जन भगतां किरपा करदा आया सदा हमेश, हम साजण दया कमाईआ। जो मालक नर नरेश, नर हरि वड्डी वड्याईआ। सो वस के सम्बल देस, सभा भगतां नाल लगाईआ। शहिनशाह बण नरेश, नर नरायण हुक्म सुणाईआ। जो लहिणा देणा दस दशमेश, सो अन्तिम पूरा दए कराईआ। झगड़ा मुका के मुल्ला शेख़, शरअ दा डेरा ढाहीआ। जो मिट्ठा रस पिता पुत्त ने प्रभू दी कीता भेंट, गन्ना जगत नाम समझाईआ। तिस कारन हरि बख्शे सच्ची टेक, टिक्के मस्तक नाम लगाईआ। जन्म कर्म दी बदल दिती रेख, रेखा आपणे नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सहाई होवे सदा हमेश, हमसज्जण बण के दया कमाईआ।

३ माघ शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल

नाम सुरमे बख्शे सतिगुर सलाई, साहिब सुल्तान दया कमाईआ। किरपा करे आप रघुराई, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। निज नेत्र नैण होए रुशनाई, अंध अज्ञान रहे ना राईआ। अन्तर वज्जदी रहे वधाई, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। मिले प्रेम माण वड्याई, ममता मोह ना कोए रखाईआ। बख्शिश विच रहमत करे आप गुसाँईं, गहर गम्भीर रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक दया कमाईआ। सलाई कहे मैं अक्खीआं वेख्या रंग, रंगत बेपरवाहीआ। धनंतर दे साथी दी एह मंग, सतिजुग दी कलयुग पूर कराईआ। त्रेता द्वापर गया लँघ, आपणा पन्ध मुकाईआ। एह सतिगुर शब्द मेलण दा ढंग, मेला मेलया सहिज सुभाईआ। दर्शन देवे काया मन्दिर अन्दर लँघ, जगत दवार दा डेरा ढाहीआ। द्वैती रहिण ना देवे कंध, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। आत्म सेज सुहाए पलँघ, सच सिंघासण डेरा लाईआ। करे प्रकाश बिना सूरीआं चन्द, नूरी जोत नूर रुशनाईआ। लेखे लाए हँ ब्रह्म, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। सच प्रीती धुर दा धर्म, धर्म दी धार आप बणाईआ। लेखे लग्गा मानस जन्म, कर्म कम दा डेरा ढाहीआ। एथे उथे दो जहानां परम पुरख दी मिले सरन, सहारा इक्को इक वखाईआ। झगड़ा रहे ना मरन डरन, चुरासी फाँसी दए

❋

❋

कटाईआ। हरिजन हरिभगत साचे पौड़े चढ़न, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। सतिगुर शब्द सदा तरनी तरन, तारनहार दया कमाईआ। जिस दा कौल इकरार पूरा होया प्रन, प्रानपति हो के होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दवार गृह इक वखाए घरन, जो घराना आदि अन्त जन भगतां नज़री आईआ।

४ माघ शहिनशाही सम्मत ६ ऊधम सिँघ दे गृह पिण्ड जलालाबाद ज़िला अमृतसर

सम्मत शहिनशाही छे कहे मेरी रुत सुहंझणी चार माघ, मग्न प्रभ ने दिता कराईआ। जन भगत फुलवाड़ी वेखी बग़ीचा बाग़, बाग़बान धुर दे दिता महकाईआ। जिथ्थे हरिजन सुहेले रहे जाग, जागरत जोत बिन वरन गोत रुशनाईआ। हँस होए गुरमुख रहे ना काग, माणक मोती चोग चुगाईआ। दुरमति मैल धो के दाग़, पुनीत आपणे रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म दस्स के राग, अनुरागी पड़दा दिता उठाईआ। शब्द अगम्मी मार के आवाज़, सोई सुरत अकाल मूर्त उठाईआ। अनभव दृष्टी खोल्ह के राज़, पर्दा ओहला दिता चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। चार माघ कहे मेरा दिवस सुहञ्जणा, प्रभ दिती माण वड्याईआ। मेरा मालक आदि निरँजणा, नर नरायण धुरदरगाहीआ। दाता दानी दर्द दु:ख भय भञ्जणा, हरिजन भवसागर पार कराईआ। चरण धूढ़ करा के मजणा, दुरमति मैल दए धुआईआ। लेखे ला के आहला अदना, राउ रंकां एका रंग रंगाईआ। संदेशा दे के धुर दा बचना, शब्द अगम्मी करे पढ़ाईआ। कलयुग विच सतिजुग वखावे रचना, रचना आपणे नाल रचाईआ। मनुआ मन ना दहि दिशा नच्चणा, चार कुण्ट ना उठ उठ धाहीआ। मेहरवान महिबूब सिर आपणा हथ्थ रखणा, रक्षक हो के होए सहाईआ। जिस दा लेखा पिच्छे पौंटा पटना, पाटल मेला धुरदरगाहीआ। उस रूप अनूप अगम्मी धार वट्टणा, शब्दी शब्द खेल वखाईआ। खोज्जयां किसे आए हथ्थ ना, नेत्र अक्ख ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि करता अगम्म अथाहीआ। माघ कहे मेरी रुत सुहञ्जणी आई, आवत आवत ख़ुशी मनाईआ। प्रभ मिल्या बेपरवाही, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। जिस भेद खोल्हया मालक बण के धुरदरगाही, सचखण्ड निवासी पड़दा लाहीआ। ओह लेखे लावे जो गोबिन्द बूटा पुट्टया काही, जिस दा काग़ज़ कलम भेव कोए ना पाईआ। सतिगुर शब्द शब्दी धार बणया राही, रहिबर नूर नुराना नूर इलाहीआ। जिस ने कलयुग कूड़ी क्रिया बदल देणी शाही, शाहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ।

❋

❋

सच धर्म मार्ग दए वखाई, वाहवा आपणा रंग रंगाईआ। जिस निरगुण धार नानक नूं बणाया सुराही, सो सुराही नाम प्याला दए प्याईआ। जिस ने गोबिन्द बल बख्श्या बाही, बलधारी वड वड्याईआ। सो निरगुण नूर करे रुशनाई, जोती जाता डगमगाईआ। गुरमुख भगत सुहेले रिहा तराई, तारनहारा इक अख्वाईआ। तिस साहिब सतिगुर उतों बलि बलि जाई, बलिहारे बलिहार घोली घोल घुमाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला बण के धुर दा माही, मुहब्बत मेहरवान महिबूब इक जणाईआ। माघ कहे जिस मेरी रुत सुहाई, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। मैं प्रभ भगतां दयां वधाई, मुबारक विच अबारत कलमा नाम लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी भगत भगवान होवे ना कदे जुदाई, वक्खरा जुज़ ना कोए वखाईआ।

५ माघ शहिनशाही सम्मत ६ लक्षमण सिँघ दे गृह पिण्ड रुढ़का कलां ज़िला जलन्धर

पंज माघ कहे शब्द दी धार साचा मजण, सतिगुर पुरख अकाल दया कमाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला मिले धुर दा सज्जण, हरि करता अगम्म अथाहीआ। मन विकारी कूड़ कुड़यारे भाण्डे भज्जण, ममता मोह विकार दए मिटाईआ। भाग लगाए काया माटी साढे तिन्न हथ्थ बदन, तन वजूद महिबूब करे रुशनाईआ। जिस नूं जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण धार सारे लभ्भण, दिवस रैण खोजण थांओं थाँईंआ। सो स्वामी अन्तरजामी निरगुण धार धार मग्न, रूप अनूप सोभा पाईआ। जिस दे लख चुरासी जीव जंत दीपक जोती जगण, नव सत्त सति रुशनाईआ। ओह साहिब सुल्तान सूरा सरबंगण, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दे नाम दमामे दो जहानां वज्जण, निरगुण सरगुण करे शनवाईआ। सो कलयुग अंतिम मेटे हद्दन, हद्द हदूद दए गंवाईआ। जिस दे हुक्म नाल जुग जुग दे मार्ग लग्गण, सो सतिजुग सच दए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता अगम्म अथाहीआ। माघ कहे हरि सतिगुर शब्द सच्चा इश्नान, इष्ट देव स्वामी इक दृढ़ाईआ। जो आदि अन्त दा रमईआ राम, हर घट सोभा पाईआ। जो लख चुरासी काहन, आत्म परमात्म गोपी सर्ब प्रनाईआ। जो नूर नुराना अलाही अमाम, अमलां तों रहित जल्वागर अख्वाईआ। जिस नूं नानक कीता प्रणाम, परम पुरख पुरख जणाईआ। जिस गोबिन्द फतिह डंक वजाया आण, आण इक सब नूं समझाईआ। सो मालक ख़ालक प्रितपालक दो जहान, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार अख्वाईआ। योद्धा सूरबीर बली बलवान, बल

❋

❋

आपणा ल्ए प्रगटाईआ। कलयुग अन्त कूड़ी क्रिया मेटे मात निशान, सति धर्म इक वखाईआ। शरअ दा झगड़ा रहे ना विच अवाम, अमलां तों रहित दए समझाईआ। चारों कुण्ट मेट अंधेरी शाम, शमां नूर जोत करे रुशनाईआ। मज़्हब दा दिसे ना कोए गुलाम, शरीअत ज़ंजीर दए कटाईआ। एको रंग रंगाए सर्ब इन्सान, तत्तां वंड ना कोए वंडाईआ। साचा मन्दिर दसाए मकाण, गृह इक्को इक दृढ़ाईआ। जिथ्थे वसे श्री भगवान, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। ना कोई हिन्दू मुस्लमान, ज़ाती बन्धन ना कोए पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर साचा इक वखाईआ। माघ कहे मेरी नमो नमो निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ । मेरे शहिनशाह सिक्दार, तेरी बेपरवाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर बीते विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी वेखण अक्ख उठाईआ। संदेशा देवण पैग़म्बर गुर अवतार, गुरु गुरदेव देव जणाईआ। चारों कुण्ट होया धूंआँधार, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। आत्म परमात्म करे ना कोए प्यार, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। जगत जहान ग़फ्लत विच सुत्ता पैर पसार, निज नेत्र लोचण नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। चारों कुण्ट निगह मार, नव सत्त आपणा पड़दा लाहीआ। मेरी बेनन्ती अरदास तेरे दवार, दर ठांडे मंग मंगाईआ। दुरमति मैल सब दी अन्दरों उतार, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण बचया रहिण कोए ना पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सब नूं दस्स जैकार, जै जै कार करे ख़लक ख़ुदाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार, सांझा यार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरकार, साहिब सतिगुर दर तेरे सीस निवाईआ।

६ माघ शहिनशाही सम्मत ६ केहर सिँघ पिण्ड रुढ़का कलां ज़िला जंलधर

किरपा करे श्री भगवाना, हरि करता दया कमाईआ। जुग चौकड़ी देवे अगम्मा दाना, निरगुण निरवैर अगम्म अथाहीआ। लख चुरासी वेख जीव जहाना, चारे खाणी फोल फुलाईआ। जन भगत सुहेले कर परवाना, परम पुरख प्रभ देवे माण वड्याईआ। चरण धूढ़ करा इश्नाना, मजन सच दए समझाईआ। अन्तर आत्म दे ज्ञाना, अंध अज्ञान दे गंवाईआ। घर स्वामी मिल के कान्हा, नाम धुन करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक होए सहाईआ। सतिगुर शब्द धार गुणवंता, गहर गम्भीर अख्वाईआ। मेल मिलावे आत्म परमात्म नारी कन्ता, कन्तूहल इक अख्वाईआ। धर्म दी धार रंग चढ़ावे बसन्ता, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगता, निवण

❋

❋

सु अक्खर इक जणाईआ। मणका फेर के मन का, मन दी ममता मोह दए चुकाईआ। कर प्रकाश जोती चन्न दा, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। भण्डारा दे के नाम धन दा, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे हरि साहिब स्वामी बख्शिंदा, बख्शणहार इक अख्वाईआ। वड दाता गुणी गहिन्दा, गहर गम्भीर वड वड्याईआ। धुर दी धार अमृत सिन्धा, सागर सच समाईआ। जुग जुग जन भगतां मेटे चिन्दा, जन्म जन्म दा रोग मिटाईआ। झगड़ा मुका के जिओ पिण्डा, ब्रह्मण्ड खण्ड दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी हरिजन साचे आत्म धार बणाए आपणी बिन्दा, पारब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म आपणा रूप दरसाईआ।

६ माघ शहिनशाही सम्मत ६ गर्दावर सिँघ दे गृह पिण्ड रुढ़का कलां ज़िला जलन्धर

सच इश्नान सतिगुर चरण धूढ़ी, जिथ्थे पवण पाणी सीस निवाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ही, पतित पापीआं दुरमति मैल धुआईआ। सच धार दी रंगत चाढ़्हे गूढ़्ही, जो एथे ओथे दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। मन कल्पणा ख़ाहिश रहे ना कूड़ी, सति सच सच विच मिलाईआ। शब्दी नाद वजा के तूरी, तुरीआ तों परे राग अल्हाईआ। निरगुण नूर बख्शे जोत नूरी, अंध अज्ञान दए गंवाईआ। जन भगतां आसा मनसा करे पूरी, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। दरस वखाए हाज़र हज़ूरी, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, भिक्खक मंग मंगाईआ। सच इश्नान सतिगुरु चरण, मिले माण वड्याईआ। भरम मिटे वरन बरन, ब्रह्मांड भेव खुल्हाईआ। निज नेत्र खोल्हे हरन फरन, लोचण नैण अक्ख रुशनाईआ। साची मंज़ल बख्शे चढ़न, गृह पड़दा आप उठाईआ। जिथ्थे आत्म परमात्म दोवें इक्को ढोला पढ़न, तूं मेरा मैं तेरा राग सुणाईआ। झगड़ा रहे ना जन्म मरन, मरन जन्म दा लेखा दए चुकाईआ। किरपा करे पुरख अकाला तरनी तरन, तारनहार अगम्म अथाहीआ। जो आदि जुगादी हार भन्न्हण घड़न, समरथ पुरख शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, वर दाता दया कमाईआ। सच इश्नान प्रभू दी प्रीत, प्रीतम इक जणाईआ। काया होवे ठांडी सीत, अग्नी तत ना लागे राईआ। झगड़ा मिट जाए ऊच नीच, ज़ात पात दा पन्ध मुकाईआ। साचा सुणे नाम हदीस, हज़रतां तों बाहर पढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा साचा होवे

❋

❋

गीत, आत्म परमात्म सिफ्त सालाहीआ। लेखा रहे ना मन्दिर मसीत, काया काअबा इक रुशनाईआ। जिस दी सतिगुर शब्द शब्दी धार करे तस्दीक, शहिनशाह खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सहिज सहिज सुखदाईआ। सच इश्नान गुरमुख गुर गुर देवे रंग, रंगत इक रंगाईआ। आत्म धार सुहाए सच पलँघ, सुख आसण सोभा पाईआ। नाम वजाए अगम्मा मृदंग, जगत साज ना कोए शनवाईआ। निरगुण निरगुण देवे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। कर प्रकाश बिना सूर्या चन्द, जोती जोत डगमगाईआ। झगड़ा मेट ब्रह्मण्ड खण्ड, पुरी लोअ दा पन्ध ना कोए वखाईआ। किरपा करे सूरा सरबंग, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगतां बख्श के धुर दा संग, सगला संग आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित एका एक साहिब बख्शंद, बख्शणहार अगम्म अथाह इक अख्वाईआ।

७ माघ शहिनशाही सम्मत ६ डोगर सिँघ दे गृह पिण्ड सुन्नड़ कलां ज़िला जलन्धर

माघ कहे दुनिया वेखी रोज़ नहाउँदी, तन माटी ख़ाक करे सफ़ाईआ। दुरमति मैल ना कोए धुआउंदी, अन्तर निरन्तर वज्जे ना सच वधाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द प्रभ दा नाम ध्याउँदी, हिरदे हर ना कोए वसाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान राग गाउँदी, पढ़ पुस्तक मन प्रचाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेल ना कोए मिलाउँदी, निरगुण नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। सचखण्ड दवार एकँकार तेरा दरस मूल ना पाउँदी, नव सत्त डेरा कोए ना ढाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया घर घर अग्नी लाउँदी, सांतक सति ना कोए वरताईआ। मानस जीवां बुद्धी होई काउँ दी, हँस रूप ना कोए बदलाईआ। वड्याई रही ना पिता माउँ दी, इष्ट गुरदेव सीस ना कोए झुकाईआ। खेल हो गई कूड़ पसाउ दी, चार कुण्ट दहि दिशा सति धर्म नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। माघ कहे प्रभ दुनिया वेखी नहाती धोती, धोती टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। ग़फ्लत विच्चों उठी ना सोती, निंद्रा जगत ना कोए खुल्हाईआ। माणक बणे कोए ना मोती, गुरमुख रूप ना कोए दरसाईआ। अन्तर वासना निकले ना खोटी, कूड़ी क्रिया बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। तेरे नाम शब्द दी लग्गे कोए ना चोटी, सोई सुरती ना कोए हिलाईआ। सच प्रकाश जगे ना जोती, अंध अंधेर ना कोए मिटाईआ। तेरा नाम जपदे पूजा करदे रोटी, निरगुण

❋

❋

निरवैर निराकार तेरा दरस कोए ना पाईआ। मैं तकां नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप की तेरी धार धार सलोकी, नाम अक्खर वक्खरे वक्खरे सिफ्तां वाले सारे गाईआ। बौहड़ी तेरी मंज़ल आत्मा कोई ना पहुंची, सचखण्ड दवारे बैठा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। माघ कहे प्रभ मैं दीन दुनी दा तक्कया इश्नान, अमृत वेले उठ उठ नहाईआ। तेरा दरस मिले ना किसे भगवान, अन्तर रंग ना कोए रंगाईआ। सुरती मिले ना धुर दे राम, सति विच ना कोए समाईआ। नज़र आए ना अगम्मी काहन, बंसरी नाम ना कोए सुणाईआ। नूरी चमके ना कोए भान, पैग़म्बर धुर मेल ना कोए मिलाईआ। रसना पढ़दे सतिनाम, सति सतिवादी तेरा दर ना कोए रुनशाईआ। फ़तिह डंका वज्जे ना कोए जहान, पंच विकार सृष्ट होई हल्काईआ। शास्त्र सिमरत पढ़दे वेद पुराण, अञ्जील कुरान अक्ख उठाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ मस्तक सर्ब रगढ़ाण, पाहन पूजस झट लँघाईआ। दरोही परवरदिगार पुरख अकाल तेरा दरस मूल ना पाउण, निज नेत्र लोयण नैण ना अक्ख खुल्हाईआ। माघ कहे मैं हो गया हैरान, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण चारों कुण्ट वेख वखाईआ। मुहब्बत रही ना विच इन्सान, इन्सानीअत सारे गए गंवाईआ। दीन मज़्हब दी शरअ होई शैतान, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई करन लड़ाईआ। तेरे नाम नूं करन बदनाम, कलमा कायनात कुरलाईआ। किरपा कर साहिब मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। अन्तर सब नूं दे ज्ञान, पर्दा ओहला दे चुकाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दी दे पहचान, धुर दा नूर कर रुशनाईआ। चरण धूढ़ इक्को वार बख्श दे सच प्रीती दा इश्नान, जिस विच जन्म कर्म दी दुरमति मैल रहे ना राईआ। तूं ठाकर स्वामी अन्तरजामी परम पुरख सुल्तान, पारब्रह्म बेअन्त बेपरवाह इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां बख्श दे इक्को वार सति सच दा दान, दूसर दर दरवेश हो के मंगण कोए ना जाईआ।

७ माघ शहिनशाही सम्मत ६ प्रकाश कौर दे गृह पिण्ड सुन्नड़ कलां ज़िला जलन्धर

दीन दुनी नहाउँदी नाल पाणी, जल आब नाल वड्याईआ। रसना पढ़दी बाणी, ढोले सिफ्त सालाहीआ। अन्तर धरे ना कोए ध्यानी, निरन्तर पड़दा ना कोए उठाईआ। बुद्धी तों परे बणे ना कोए ज्ञानी, ब्रह्म भेव ना कोए खुल्हाईआ। लेखा चुक्के ना जिस्म जिस्मानी, ज़मीर सके ना कोए बदलाईआ। मंज़ल लभ्भे ना इक रुहानी, रूह बुत ना वज्जे वधाईआ। सीस

❋

❋

झुके ना शाह सुल्तानी, शहिनशाह नज़र किसे ना आईआ। लख चुरासी दी मुके ना कोए ग़ुलामी, जन्म कर्म दा ज़ंजीर ना कोए कटाईआ। ऐ पुरख अकाल दीन दयाल तुध बिन करे ना कोए मेहरवानी, मेहरवान सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जगत जहान अन्तष्करन होया नादानी, बुध बिबेक ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकंलक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरण धूढ़ धूढ़ चरण धुर तेरा होवे इक इश्नानी, आसा रोग रहे ना राईआ।

७ माघ शहिनशाही सम्मत ६ प्रीतम सिँघ दे घर पिण्ड जंडयाला ज़िला जलन्धर

माघ कहे प्रभ सृष्टी नहा नहा थक्की, जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। बिन तेरी किरपा प्रीती होई किसे ना पक्की, सगला संग ना कोए निभाईआ। मैं चार कुण्ट दृष्टी सब दी तकी, बिना अक्खां अक्ख उठाईआ। सन्त सुहेला दिसे ना कोई हकी, हकीकत रंग ना कोए रंगाईआ। ज़िंदगी सब दी पै गई नट्टी, नटुआ कलयुग स्वांग वरताईआ। तेरे प्रेम दी पढ़े कोए ना पट्टी, पटने वाला रिहा सुणाईआ। मन कल्पणा चार कुण्ट फिरदी नट्ठी, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फिरी दुहाई तीर्थ अठसठी, गंगा गुदावरी जमना सुरस्ती नेत्र रो रो मारे धाहीआ।

७ माघ शहिनशाही सम्मत ६ पिन्दर सिँघ दे गृह पिण्ड जंडयाला ज़िला जलन्धर

माघ कहे प्रभ जल पाणी खेल वेख्या नीर, नेरन नेर ध्यान लगाईआ। तेरा साथ तक्कया पीरन पीर, पीर पैग़म्बर धुरदरगाहीआ। शरअ दे कट सक्या ना कोए ज़ंजीर, फाँसी गलों ना कोए लुहाईआ। जगत नहावण विच बदली ना किसे तकदीर, तदबीर हथ्थ किसे ना आईआ। बिन तेरी किरपा पार उतर ना सक्या कबीर, कबरां तों बाहर रिहा जणाईआ। तूं मेहरवान महिबूब तेरा खेल अजीब, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। कलयुग अन्त सब दे पाटे चीथड़ होए लीर लीर, रंग मजीठ ना कोए रंगाईआ। मेरी आसा होई दिलगीर, निरासा विच दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी सति सतिवादी देणी धीर धराईआ। माघ कहे मैं प्रभू तक्कया जगत सरोवर, डूंग्घे सागर फोल फुलाईआ। तेरे प्यार दा मिले ना कोए ज़र ज़ोवर, ज़ेर ज़ज़ी ना कोए वखाईआ। सालेहिज़ शोज़ेनेवर, नैण

❋

❋

अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। माने ज़खतू तज़ूने कोवर, कायम मुकाम तेरा भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर तेरे आस रखाईआ।

७ माघ शहिनशाही सम्मत ६ उजागर सिँघ दे गृह पिण्ड सरींह ज़िला जलन्धर

माघ कहे प्रभ जगत जहान वेख्या न्हाता धोता, सोहणा रूप बणाईआ। तेरे दर कोए ना पहुंचा, मंज़ल हक नज़र किसे ना आईआ। तेरा रूप किसे ना सोचा, सति सरूप ना कोए समाईआ। मनसा होए पूरी ना लोचा, लोयण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मारदे गोता, ममता वहिण विच डुबाईआ। भाग लग्गे ना काया कोठा, साढे तिन्न हथ्थ ना कोए वड्याईआ। मन वासना जीव जंत होया थोथा, बुध बिबेक ना कोए बणाईआ। मैं सुणया अगम्म सलोका, सोहला तेरा वड वड्याईआ। जिस ने ख़बरदार कीता संग मुहम्मद चौदां तबकां चौदां लोका, तबा सब दी दिती बदलाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा किसे संभलया नहीं तेरा मौका, मुकम्मल भेव कोए ना पाईआ। गोबिन्द दा पूरा हो गया ढईए वाला ढौंका, सदी चौधवीं संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी आसा मनसा तेरे अन्तर दूसर खेल नहीं किसे भाउ का, भय नज़र कोए ना आईआ।

७ माघ शहिनशाही सम्मत ६ उजागर सिँघ दे गृह पिण्ड सरींह ज़िला जलन्धर

माघ कहे मैं दर दवारे झुका, गृह ठांडे सीस निवाईआ। शब्दी धार शब्द संदेसा पुछा, जगत विद्या ना कोए वड्याईआ। मैं खेल करना दीप कुशा, कछ मछ दे मालक देणा जणाईआ। की झगड़ा पाउणा तन माटी जुस्सा, जिस्म ज़मीर देणा बदलाईआ। किस बिध मुहम्मद लेखा मुका, मुकम्मल देणा दृढ़ाईआ। ईसा रहे ना रुट्ठा, मूसा जोड़ जुड़ाईआ। पारब्रह्म तेरा लेखा दीन दुनी होणा पुट्ठा, की पुट्ठी कल वरताईआ। जाप रहिणा नहीं किसे दा बुल्हां बुट्टां, रसना जेहवा ना कोए चतुराईआ। कवण कूट कवण दिशा तेरे हुक्म दी पैणी लुट्टा, लुटेरा कूड़ कुकर्म नाल मिलाईआ। सीस तेरे कदमां सुट्टां, चरण कँवल निउँ निउँ लागां पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पवित्र दिसे कोए ना काया बुता, बुतख़ाने नव सत्त देण दुहाईआ।

❋

❋

७ माघ शहिनशाही सम्मत ६ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड खेड़ा ज़िला जलन्धर

माघ कहे प्रभ मैं वेखी सृष्टी थक्की मांदी, जन्म जन्म दा पन्ध ना कोए मुकाईआ। सच सरोवर मूल कोए ना नहांदी, अठसठ तीर्थ कम्म किसे ना आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा दी बणी पाँधी, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। लालच पै गया रुपा चांदी, नाम अमोलक हीरा नाम तेरा हथ्थ किसे ना आईआ। दीन मज़्हब दोंह धिरां दी, ज़ात पाती खोज खुजाईआ। शरअ शरअ नाल टकरांदी, सांतक सति ना कोए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। दीन दुनी वेखी थक्की टुट्टी, आत्म परमात्म टुट्टी गंढ ना कोए पवाईआ। श्री भगवान तेरे नालों लिव सब दी छुट्टी, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। तैनूं गाउंदे रसना बुल्ल्हां बुट्टीं, हिरदे सक्या ना कोए वसाईआ। सति धर्म दा गाना रिहा किसे ना गुट्टीं, गोबिन्द खण्डा खड़ग ना कोए उठाईआ। दरोही सृष्टी दी अन्तर धार गई लुट्टी, कलयुग लुटेरा सब नूं गया खाईआ। मुहब्बत वाली जड़ गई पुट्टी, पिता पूत करे लड़ाईआ। सवाणी सुरत ना उठी सुत्ती, शब्दी कन्त ना अंग लगाईआ। साढे तिन्न हथ्थ सोहे ना रुती, रंग मजीठ ना कोए चढ़ाईआ। तेरी आत्म तेरे नालों लुकी, परमात्म तेरा नूर दरस कोए ना पाईआ। मेहरवान महिबूब मुहब्बत विच सदी चौधवीं अन्तिम पुच्छी, घर घर पर्दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरि वडे तेरी वड्याईआ। दीन दुनी दा रिहा धर्म ना नाता, प्रभ वेखी ख़लक ख़ुदाईआ। तेरा नूर नज़र ना आए धुर दा दाता, दातार तेरा पड़दा ना कोए उठाईआ। जिधर तकां अंधेरी राता, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान पढ़दे गाथा, अक्खरां वाली सिफ्त सालाहीआ। तेरी मंज़ल चढ़े ना कोए पुरख समराथा, दरगाह साची सचखण्ड दवारे मिलण कोए ना आईआ। दीन मज़्हब वरन बरन ज़ात पात खुल्ल्हया हाटा, तन वजूद माटी ख़ाक रहे विकाईआ। तेरा नाम कलमा दिसे कोए ना साचा, सच विच सच ना कोए समाईआ। झगड़ा तक्कया जीउ पिण्ड काचा, पंज तत सांतक सति ना कोए कराईआ। किरपा निधान स्वामी ठाकर कलयुग अन्त इक बेनन्ती इक्को मन्न आखा, आख़र निउँ निउँ सीस झुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं पूरा करदे भविक्ख्त वाका, पेशीनगोईआं आपणे संग रखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ब्रह्मण्ड खण्ड दा बदल दे ख़ाका, पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगत सुहेले हरिजन खोल्हीं अन्दरों ताका, पर्दा निरन्तर रहिण ना पाईआ। तूं साहिब सतिगुर सदा सदा समराथा, समरथ तेरी इक सरनाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म तूं मेरा मैं तेरा मानव ज़ाती दस्स दे गाथा, गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणा नाम समझाईआ। सच

❋

❋

धर्म दा सतिजुग धरनी धरत धवल धौल उत्ते धर्म दा बण आका, कलयुग कूड़ी क्रिया दे मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एथे ओथे दो जहानां निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण हरिजन साचे होणा राखा, रक्षक हो के सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।

७ माघ शहिनशाही सम्मत ६ लाल सिँघ दे गृह पिण्ड हेरां ज़िला जलन्धर

धरनी कहे हाए उफ़ मेरया अब्बा, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। नव सत्त तेरा नूरी नूर कोए ना लभ्भा, चन्द चांदना ना कोए रुशनाईआ। दीपक शम्हां सति सरूप कोए ना जगा, अंध अंधेर ना कोए गंवाईआ। मंज़ल मिले ना किसे उपर शाह रगा, नौ दवारे पन्ध ना कोए मुकाईआ। शब्द अनादी नाद कोए ना वज्जा, अनुरागी राग ना कोए सुणाईआ। कूड़ क्रिया पार होए किसे ना हद्दा, सति सच ना कोए प्रगटाईआ। आत्म रस अमृत पीवे कोए ना मधा, मधुर धुन सुणन कोए ना पाईआ। सच दवार एकँकार तेरे मन्दिर कोए ना सजा, साजण संग ना कोए रखाईआ। मेरे उत्ते कर के वेख लै गजा, लख चुरासी फोल फुलाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म ल्ए कोई ना मज़ा, तैनूं मज़ाक करे ख़लक ख़ुदाईआ। बिन तेरी किरपा चले कोई ना विच रज़ा, राज़क रिज़क रहीम वेखणा ध्यान लगाईआ। मेरा अन्त अख़ीर बेनज़ीर निरमाणता विच सद्दा, होका हक दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। धरनी कहे मेरे प्रभ साहिब स्वामी मीत, हरि सज्जण दयां सुणाईआ। त्रैगुण दिसे ना कोए अतीत, त्रैभवण धनी तेरा दरस कोए ना पाईआ। सति सच दी रही कोई ना रीत, कूड़ क्रिया जगत वड्याईआ। सिर झुके ना कोए जगदीश, जगदीश्र मिलण कोए ना पाईआ। सृष्टी दी दृष्टी विच रही ना कोए हदीस, हज़रत बैठे मुख भवाईआ। झगड़ा प्या ऊच नीच, ज़ात पात रही कुरलाईआ। सच नाम करे ना कोए बख्शीश, रहमत हक ना कोए कमाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार फिरे अबलीस, मन ममता नाल मिलाईआ। दरोही तेरे अग्गे मेरी इक्को चीक, चरण कँवल रो के दयां दुहाईआ। आपणा समां तक लै वेख लै तारीख, जो अवतार पैग़म्बर गुर भविक्ख्तां विच गए जणाईआ। मेहरवान महिबूब लाशरीक, परवरदिगार दया कमाईआ। तेरे विच हक तौफ़ीक, तारीफ़ तेरी विच सिफ्त सालाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे लीक, सति धर्म दा सच राह प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू वेख लै आ के मेरी उपर छाती, सीना आपणा खोज खुजाईआ। मेला मिले ना किसे कमलापाती,

❋

❋

पतिपरमेश्वर तेरा दरस कोए ना पाईआ। नव सत्त अंधेरी राती, नूर नुराना चन्द ना कोए चमकाईआ। मंज़ल चढ़े कोए ना घाटी, अधवाटे बैठी तेरी ख़लक ख़ुदाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म मिले कोई ना साथी, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए कराईआ। जीवण ज़िंदगी बदले ना किसे हयाती, आबेहयात ना कोए प्याईआ। झगड़ा प्या काग़ज़ाती, दीन मज़्हब शरअ दी करे लड़ाईआ। नूर नज़र ना आए तेरा आफ्ताबी महिराबी, मेहर मुहब्बत तेरी ना कोए दृढ़ाईआ। जो संदेशा दे के आया नानक निरगुण सरगुण बग़दादी, बग़लगीर हो के लेखा पिछला पूर कराईआ। मेरी आदि अन्त दी इक आवाज़ी, आरज़ू विच सीस निवाईआ। सदी चौधवीं बणना मेरा इमदादी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। शरअ दा रहे ना कोए काज़ी, कजीआ सब दा देणा चुकाईआ। उम्मत दी रहे ना कोए अराज़ी, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा लेखा लहिणा देणा मानव ज़ाती करना मतवाज़ी, मेहरवान आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार मेरी आसा पूर कराईआ। धरनी कहे प्रभ वेख लै आपणा जगत, दीन दुनी खोज खुजाईआ। पिछले कौल इकरारां दी तक लै शर्त, पेशीनगोईआं वेख वखाईआ। तेरा समां आ गया वक्त, घड़ी पल दए गवाहीआ। आपणी किरपा नाल बणा लै गुरमुख सुहेले भगत, हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। उन्हां लेखे ला लै बूँद रक्त, जेहड़े आत्म परमात्म तेरा राग अल्हाईआ। ओह लख चुरासी फेर आवण ना परत, पतिपरमेश्वर तेरे विच समाईआ। लेखा पूरा कर दे अर्श फ़र्श, दो जहानां डेरा ढाहीआ। मेरी बेनन्ती मंज़ूर कर दे अर्ज़, आरज़ू तेरे अग्गे रखाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडीं दर्द, कोझे कमल्यां गले लगाईआ। शरअ दी छुरी मेट दे करद, कातिल मक्तूल दा डेरा ढाहीआ। आपणी खेल दस्सीं असचरज, अचरज आपणा रंग देणा रंगाईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, शाह पातशाह इक अख्वाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणी अंधेर गर्द, धुंद विकार देणा गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार जोती शब्दी (धार) हो के आउणा परत, पतिपरमेश्वर उपर धरनी धरत धवल धौल आपणा रंग देणा रंगाईआ।