८ माघ शहिनशाही सम्मत ६ सरवण सिँघ दे गृह पिण्ड हेर ज़िला जलन्धर
धरनी कहे प्रभ मेरा उत्तम करदे कर्म, श्रेष्ट आपणी दया कमाईआ। मेरे उत्ते सच दा होवे धर्म, अधर्मी नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा मेट दे माटी चर्म, चम्म दृष्टी सब दी दे बदलाईआ। ज़ात पात दा रहे ना भरम, आत्म ब्रह्म दे समझाईआ।
❋
❋
नेत्र खोल्ह दे हरन फरन, हरिजन साचे लै उपजाईआ। आपणे लेखे ला लै सब दा जरम, जन्म आपणी झोली पाईआ। झगड़ा मेट दे वरन बरन, इक्को रंग देणा चढ़ाईआ। मैं निमाणी हो के डिग्गां तेरी सरन, चरण धूढ़ ख़ाक रमाईआ। तूं आदि जुगादि दा करता करनी करन, करता पुरख इक अख्वाईआ। मैं चाहुंदी दीन दुनी तेरा इक्को ढोला पढ़न, इक्को धुर दा नाम वड्याईआ। सचखण्ड निवासी तेरी मंज़ल चढ़न, जगत विकार अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। सचखण्ड दुआरे पुज्जण तेरे दरन, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा देणा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद तेरी इक सरनाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरी नमों नमों निमस्कारा, डण्डावत सजदा सीस झुकाईआ। तूं आदि अन्त दा परवरदिगारा, पुरख अकाला बेपरवाहीआ। लख चुरासी मित्र प्यारा, चारे खाणी रंग रंगाईआ। शाहो भूप वड सिक्दारा, शहिनशाह इक अख्वाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरे सेवादारा, अवतार पैग़म्बर गुर तेरा नाम शब्द करन शनवाईआ। मेरे साहिब स्वामी तेरे कोल अगम्म भण्डारा, निरगुण सरगुण दएं वरताईआ। कलयुग मेट दे धूंआँधारा, सतिजुग सच चन्द कर रुशनाईआ। मानव ज़ाती बख्श प्यारा, चार वरन अठारां बरन करे ना कोए लड़ाईआ। तेरा धर्म दा सांझा होवे इक दवारा, जिस भगत दवार हरिजन बैठण चाँईं चाँईंआ। इक्को नाम शब्द होवे जैकारा, कलमा इक्को सिफ्त सालाहीआ। तूं आत्म परमात्म परमात्म आत्म मीत मुरारा, पारब्रह्म ब्रह्म मेला लैणा मिलाईआ। अमृत रस बूँद बख्श दे ठंडी ठारा, अग्नी तत दे गंवाईआ। सति धर्म दा मेरे उत्ते सति पा दे वरतारा, सति सतिवादी पड़दा देणा उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरा नूर होवे चमत्कारा, जोती जाते डगमगाईआ। अन्त कन्त भगवन्त धूढ़ी मस्तक लावां छारा, ख़ाक आपणा रंग रंगाईआ। दीन दुनी दा सांझा कर विवहारा, विवहारी आपणी खेल खिलाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन नित नवित बख्श दीदारा, सन्मुख हो के नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण निराधार दो जहान सच्ची सरकारा, दर तेरे धुर दी आस रखाईआ।
८ माघ शहिनशाही सम्मत ६ मनजीत कौर दे गृह पिण्ड नूर पुर ज़िला जलन्धर
धरनी कहे प्रभ तेरी चरण धूढ़ी लावां ख़ाक, ख़ाकी ख़ाक मिले वड्याईआ। मेहरवान महिबूब दीन दुनी करदे पाक, पतित पुनीत दे कराईआ। कलयुग अन्तिम मेट अंधेरी रात, सति सतिवादी सति चन्द कर रुशनाईआ। मेरी बेनन्ती इक्को अरदास, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप धर्म दी होवे रास, रस्ता इक्को देणा प्रगटाईआ। अवतार
❋
❋
पैग़म्बरां गुरुआं पूरी करनी आस, जो भविक्ख्तां विच गए सुणाईआ। तेरा खेल तकां उपर आकाश, गगन गगनंतर वज्जे वधाईआ। किरपा कर लोकमात, मेहर नज़र नज़र उठाईआ। सृष्टी दी दृष्टी अन्दर मार झात, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। सति प्रेम दा जोड़ नात, रिश्ता मुहब्बत विच रखाईआ। चार जुग दा झगड़ा रहे ना काग़ज़ात, कलमा कलमे नाल ना कोए टकराईआ। सदी चौधवीं लेखे ला आपणी ख़िदमात, ख़ादम हो के सीस निवाईआ। धर्म दी धार मेरे उत्ते दिसे ना कोए जमात, सति सति विच ना कोए समाईआ। जो निरगुण सरगुण धार नानक गोबिन्द गया आख, बिन अक्खरां कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे मेरे प्रभ साहिब स्वामी मीते, धुर सज्जण दयां दृढ़ाईआ। मेरे उत्ते आ निरगुण सरगुण धार नीचे, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जुग चौकड़ी पिछले बीते, कलयुग वेखे नैण उठाईआ। झगड़ा प्या मन्दिर मसीते, काअबे रो रो देण दुहाईआ। मेहरवान मेहर कर त्रैगुण अतीते, त्रैभवन धनी तेरी सरनाईआ। लहिणा देणा वेख दस दशमेश गोबिन्द अंगीठे, संदेशा कवण धार जणाईआ। बौहड़ी क्यों मेरे उत्ते कलयुग जीव होए कौड़े रीठे, अमृत रस ना कोए भराईआ। तेरे उत्ते रही ना किसे प्रतीते, प्रीतम मिलण कोए ना पाईआ। सचखण्ड पुज्जे ना कोए नज़दीके, जन्म जन्म दा पन्ध मुकाईआ। झगड़ा प्या हस्त कीटे, ऊच नीच करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे मेरे सतिगुर पुरख एक, हरि साहिब तेरी सरनाईआ। साची रही कोए ना टेक, टिक्का नाम ना कोए लगाईआ। चारों कुण्ट वध्या भेख, भेखाधारी होई लोकाईआ। निज नेत्र तैनूं सके कोए ना वेख, लोचण नैण अक्ख ना कोए उठाईआ। बौहड़ी कलयुग कूड़ी क्रिया बदल दे रेख, ·षी मुनी सारे रहे कुरलाईआ। धुर दा नज़र आए किसे ना देस, परदेस बैठे राह तकाईआ। सदी चौधवीं चले किसे ना पेश, जो पेशतर पेशीनगोई मुहम्मद गया दृढ़ाईआ। याद कर लै गोबिन्द वाला संदेश, जो माछूवाड़े गया सुणाईआ। सो मालक हो के अन्तिम वेख, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। धरनी कहे मेरे ठाकर स्वामी अब्बा, दर तेरे झोली डाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे सभा, सफा मलेछ रहिण ना पाईआ। शब्दी सतिगुर पा दे दब्बा, सिर सके ना कोए उठाईआ। माया मोह दा रहे कोए ना लब्बा, कूड़ा लालच अन्दरों देणा कढ्ढाईआ। इक्को तेरे नाम दी होवे सदा, तूं ही तूं ही राग देणा दृढ़ाईआ। तुध बिन तेरी जाण सके कोए ना वज्हा, वजूहात समझ कोए ना आईआ। दीन दुनी दी मेरे उत्ते बदल दे तबा, तबीअत तबीब हो के देणी बदलाईआ। किरपा कर के जन भगतां
❋
❋
दर्शन दे उपर शाह रगा, शहिनशाह आपणा रंग रंगाईआ। त्रैगुण अग्नी ना साड़े अग्गा, तत्व तत ना कोए जलाईआ। मेरे उत्ते धर्म दवारा वसा, सचखण्ड वासी बणा जगह, घराना इक्को इक प्रगटाईआ। जिथ्थे तेरा नाम नगारा होवे वज्जा, अनादी नाद कर शनवाईआ। हँस बुद्धी होवे ना कग्गा, काग वांग ना कोए कुरलाईआ। अमृत रस बख्श दे मज़ा, मज़ाक कूड़ देणा चुकाईआ। मैं सदा चलां तेरी विच रज़ा, राज़क रिज़क रहीम तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग अन्त अख़ीर बेनज़ीर कूड़ी क्रिया मेट दे हद्दा, हदूद आपणी आप दे जणाईआ।
९ माघ शहिनशाही सम्मत ६ फ़कीर सिँघ दे गृह मजीद पुर ज़िला जलन्धर
धरनी कहे पुरख अकाल मेरा सुण लै दु:ख, धरत धवल धौल हो के दयां सुणाईआ। मेरे अन्तर निरन्तर मिले कोई ना सुख, सांतक सति नज़र कोए ना आईआ। सच प्यार विच रिहा ना कोए मनुक्ख, मानस मानव तेरे रंग ना कोए समाईआ। भाग लग्गे ना किसे जनणी कुख्ख, भगत जन्मे कोए ना माईआ। आत्म परमात्म लिव सब दी गई छुट्ट, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। जीव जंत जगत जहान भाग गए निखुट, कर्म कांड दा डेरा कोए ना ढाहीआ। सन्त सुहेले मौले किसे ना रुत, रुतड़ी तेरा नाम ना कोए महकाईआ। मेरे मेहरवान अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले सदी चौधवीं अन्तिम उठ, परवरदिगार सांझे यार लै अंगड़ाईआ। तेरे कदमां उत्ते जावां झुक, निउँ निउँ सीस जगदीश मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। गेड़ा मिटे ना किसे मात गर्भ उलटा रुख़, नौ अठारां डेरा कोए ना ढाहीआ। तेरी सृष्टी दृष्टी विच तेरा निशाना गई उक, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी दर तेरे मिलण कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। धरनी कहे मेरे साहिब पुरख समरथ, सति सच तेरी सरनाईआ। चरण कँवल जावां ढट्ठ, निउँ निउँ लागां पाईआ। सति धर्म दा खोल्ह दे हट्ट, कूड़ क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। हर हिरदे अन्दर वसा दे सच, नाम सति सति समझाईआ। भाग लगा दे काया माटी कच्च, साढे तिन्न हथ्थ कंचन गढ़्ह दे सुहाईआ। लूं लूं अन्दर जा रच, रचना आपणी दे वखाईआ। मनुआ मन ना सके नच्च, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत, रत्न अमोलक हीरे गुरमुख लै प्रगटाईआ। बीज बीज आपणे वत, धर्म दी धार मार्ग इक समझाईआ। सदी चौधवीं सब दी पति रख, रक्षक हो के दया कमाईआ। जन भगतां खोल्ह दे नेत्र
❋
❋
अक्ख, लोचन नैण कर रुशनाईआ। तेरे तैथों होण कदे ना वक्ख, वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। मैं बिना हथ्थां तों जोड़दी हथ्थ, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे किरपा कर मेरे मेहरवाना, मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग विच सतिजुग बख्श दे दाना, दाते आपणी दया कमाईआ। सति जोत प्रकाश कर भाना, कोटन कोटि रवि ससि जिस नूं सीस झुकाईआ। धर्म दी धार झुला निशाना, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरा नूर नज़री आईआ। आत्म ब्रह्म दा बण कान्हा, सीता सुरत शब्द प्रनाईआ। धुर दा पैग़म्बर बण अमामा, नबी रसूलां पन्ध मुकाईआ। सतिगुर शब्द हो बलवाना, बलधारी आपणा बल प्रगटाईआ। तैनूं झुकदे होण दो जहानां, विष्न ब्रह्मा शिव बैठण सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। धरनी कहे मेरा सजदा इक सलाम, कदमबोसी विच सीस झुकाईआ। मेरे मालक अगम्म अमाम, परवरदिगार तेरी सरनाईआ। साचा कलमा दे कलाम, कायनात इक पढ़ाईआ। धर्म दी धार चुक्क इकदाम, कदीम दे मालक आपणा कदम लै बदलाईआ। शरअ दा झगड़ा मेट विच अवाम, अमलां तों रहित कर ख़लक ख़ुदाईआ। वेखण तेरा नूर सारे जल्वागर तमाम, तमा मज़्हब रोब रहे ना राईआ। मानव ज़ाती उत्ते कर एहसान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। इक्को रंग रंगा दे नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप इन्सान, हिँसा अहिँसा रहिण कोए ना पाईआ। तूं परम पुरख परमात्म आत्म तेरा नूर जहान, जोती जाते तेरी वड वड्याईआ। धरनी कहे मैं निमाणी कोझी कमली दर तेरे मंगां दान, भिखारी हो के झोली डाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले किरपन किरपा विच मेरी रख लै आण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त नित नवित निरगुण निरवैर निराकार निरँकार परवरदिगार सच्ची सरकार साहिब सुल्तान, महिबूब मेहरवान सच तेरी ओट तकाईआ।
९ माघ शहिनशाही सम्मत ६ महिन्दर सिंघ, मुखत्यार सिँघ पिण्ड हरनाम पुरा ज़िला जलन्धर
धरनी कहे पुरख अकाल वड प्रबीना, परम पुरख तेरी सरनाईआ। मेरा ठांडा करदे सीना, अमृत मेघ इक बरसाईआ। झगड़ा मेट दे दीनां, मज़्हबां इस्म इक्को इक जणाईआ। लेखा रहे ना माया तीना, त्रैभवण धनी आपणी दया कमाईआ।
❋
❋
मैं तड़फदी वांग मीना, सच सरोवर देणा नुहाईआ। मेरे उत्ते दरोही तेरा नाम किसे ना चीना, कलमे वाले कलमे गए भुलाईआ। सच दा रिहा कोई ना अधीना, कूड़ क्रिया चार कुण्ट डंक वजाईआ। तेरा प्रेमी प्यारा हीरा दिसे ना कोए नगीना, माणक मोती रूप ना कोए जणाईआ। मेरी नमों नमों निमस्कार मेरे मालक ख़ालक इक आमीना, अमल वेख ख़लक ख़ुदाईआ। अर्श दे मालक फ़र्श उत्ते आ ज़मीना, ज़मीर सब दी खोज खुजाईआ। रहमत कर मेरे रहीमा, रहमान तेरी वड्याईआ। कलयुग कूड़ा बाहर कढ दे कमीना, जो सब दी पति रिहा गंवाईआ। फिरे दरोही विच मक्का मदीना, पैग़म्बर मकबरयां विच रहे कुरलाईआ। मेरे उत्ते मानव दी रहे ना कोए तक्सीमा, तत्व तत वंड ना कोए वंडाईआ। सदी चौधवीं मेरा वक्त होए ग़नीमा, ग़मख़ार आउणा चाँईं चाँईंआ। सति सच दा सब नूं दस्स दे जीणा, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच आपणा नाम वरताईआ। धरनी कहे मेरे भगवन्त, पुरख अकाल तेरी वड्याईआ। इक्को दस्स दे अगम्मा मंत, मंतव सब दा हल्ल कराईआ। झगड़ा मेट दे जीव जंत, जागरत जोत कर रुशनाईआ। गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक समझाईआ। सो पुरख निरँजण शब्दी धार बण के पंडत, कलमा कायनात सुणाईआ। मेरी दर ठांडे इक्को मिन्नत, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सदी चौधवीं मेरे विच रही कोए ना हिम्मत, धरनी कहे मैं हौसला रही ढाहीआ। चारों कुण्ट कलयुग करे इल्लत, इलम आलमां रिहा भुलाईआ। धर्म दिसे किसे ना सिम्मत, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण सारे वेखण नैण उठाईआ। तेरी सृष्टी तेरी होई निन्दक, कूड़ी क्रिया कर्म वड्याईआ। दिवस रैण मैनूं इहो चिन्त, तेरे मानव तैनूं गए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे तेरी पूरी आस कराईआ। धरनी कहे मेरा कदमां सीस रिहा झुक, सजदे विच जणाईआ। मेरा अन्तिम मेट दे दु:ख, दुखड़ा कूड़ रहे ना राईआ। मेरी सुफल करा दे कुख्ख, जनणी बणा दे जणेंदी माईआ। तैनूं भुल्लया रहे ना कोए मनुक्ख, हर हिरदे अन्दर आपणा नाम देणा जणाईआ। कलयुग अन्तिम वेला रिहा ढुक, भगत दवार दए गवाहीआ। मेरे साहिब स्वामी मालक ख़ालक उठ, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा बल प्रगटाईआ। दीन दुनी दा बदल दे रुख़, मार्ग पन्थ इक्को इक वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सारे गावण तुक, तुख्म तासीर देणा बदलाईआ। मोह विकार हँकार मेरे अन्दरों कढ कुट्ट, शब्द खण्डा नाम हथ्थ उठाईआ। मेरे उत्ते तेरे भगतां दी मौले रुत, रुतड़ी तेरे नाल महकाईआ। किरपा कर अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां जगत जिज्ञासूआं आ के पुछ, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ टिकाईआ। लहिणा देणा लेखा पूरा करदे शब्दी गोबिन्द दुलारे सुत , सुत्तयां लै जगाईआ। हरि सन्त सुहेले आपणी
❋
❋
गोदी चुक्क, दर ठांडे दे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी आसा सचखण्ड सच दवारे जाए पुज, पूजनीक तेरे अग्गे वास्ता पाईआ।
१० माघ शहिनशाही सम्मत ६ प्यारा सिँघ दे गृह पिण्ड बस्ती जांगला
धरनी कहे पुरख अकाल सूरे सरबग, हरि करते दया कमाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कूड़ दी लग्गी अग्ग, सति सच दी धार नज़र ना आईआ। कलयुग जीव हँस बुद्धी होई कग्ग, गुरमुख रंग ना कोए रंगाईआ। तेरा दरस करे ना कोए उपर शाह रग, नौ दवारे पन्ध ना कोए मुकाईआ। माया ममता विच सारे गए बज्झ, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। जिधर तकां दीन मज़्हब दी हद्द, ज़ात पात करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। धरती कहे प्रभू सदी चौधवीं वेख लै मेरी हालत, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ। सृष्टी दृष्टी होई जहालत, सति सच ना कोए वखाईआ। धर्म दी दिसे ना कोए अदालत, इन्साफ़ हक ना कोए कमाईआ। मनुआ घर घर करे बग़ावत, बग़लगीर संग ना कोए निभाईआ। तेरे प्यार विच दीन दुनी होई अणजाणत, आत्म आत्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। मेहरवान महिबूब मुहब्बत विच सच प्यार दी बख्श न्यामत, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आपणी दया कमाईआ। कलयुग रैण अंधेरी मेट शामत, शमा नूरी चन्द कर रुशनाईआ। तूं आदि जुगादि सही सलामत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्तिम तेरा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभ मेरे उत्ते वेख अधर्म, चार कुण्ट अंधेरा छाईआ। मेरी रेखा बदल दे कर्म, जीवां जंतां कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। हउमे हंगता रहे कोए ना भरम, भाण्डा भरम देणा भनाईआ। झगड़ा मेट दे वरन बरन, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को तेरी ओट सब नूं होवे सरन, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला सारे पढ़न, आत्म परमात्म तेरा राग अगम्म अथाहीआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी तेरी मंज़ल सारे चढ़न, अधवाटे रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभ कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे धब्बा, दाग़ रहिण कोए ना पाईआ। सति धर्म दी साची लगा दे सभा, सुबह शाम तेरे नाम दी वज्जे वधाईआ। शरअ ज़ंजीर विच होवे कोए ना बध्धा, दीन मज़्हब दा लेखा देणा गंवाईआ। सज्जण मीत किसे नाल कोए करे ना दग़ा, पतित पुनीत कर लोकाईआ। जन्म कर्म दा सब दा लेखा करदे बग्गा, मेहरवान मेहरवान
❋
❋
मेहर नज़र उठाईआ। सतिजुग धार अमृत रस बूंद स्वांती दे दे मज़ा, रसना रस देणा चखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा सारे चलण तेरी विच रज़ा, राज़क रिज़क रहीम तेरी ओट तकाईआ। माया ममता मोह विकार रहे ना लबा, लोभ कूड़ देणा गंवाईआ। सच धर्म दी सब दी सांझी इक्को होवे जग्हा, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरदवार इक्को गृह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे झोली डाहीआ। धरनी कहे पुरख अकाल गुर अवतार पैग़म्बर पा के गए वंडां, दरोही तेरा नाम दुहाईआ। मैं दरवेश हो के जगत भिखारन मंग मंगां, निम्रता विच सीस निवाईआ। इक्को रंग रंगा दे मानव ज़ाती मानस बन्दा, बन्दगी आपणी इक दृढ़ाईआ। भेव खुल्हा दे ब्रह्म हंगा, हँ ब्रह्म पड़दा आप उठाईआ। आत्म परमात्म बणा दे संगा, सगला संग रखाईआ। निझर झिरना झिरा दे धुर दी धार गंगा, अमृत रस अगम्म वखाईआ। बोध अगाधा बण जा पंडा, धुर दा नाम शब्द कर शनवाईआ। झगड़ा मेट दे जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज आपणा खेल खिलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरे प्यार दा सब नूं आवे अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों देणा प्रगटाईआ। मैं चाहुंदी सदी चौधवीं अन्तिम लेखा पूरा कर दे निशान तारा चन्दा, मुहम्मद लहिणा हमद विच आपणी झोली पाईआ। सति धर्म दी धार सृष्टी दृष्टी अन्दर तेरा गावे इक्को छन्दा, शहिनशाह इक्को तेरे नाम दी वज्जे वधाईआ। कलयुग अग्गे पन्ध रहे ना लम्बा, सतिजुग सच देणा प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित साहिब बख्शिंदा, बख्शणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ।
१० माघ शहिनशाही सम्मत ६ जागीर सिँघ दे गृह बस्ती शिकार पुर ज़िला जलन्धर
धरनी कहे प्रभ मेरे उत्ते होवे धर्म दी बस्ती, सच दा खेड़ा सोभा पाईआ। सब दे अन्दर तेरे नाम दी होवे मस्ती, मस्त मस्ताने लैणे बणाईआ। इक्को तेरा नूर नज़र आए धुर दी हस्ती, हस्त कीटां वज्जे वधाईआ। अमृत धार वहे तेरे रस दी, रसना जेहवा ना कोए हल्काईआ। कथा कहाणी होवे तेरे जस दी, सिफ्त सालाही ढोले गाईआ। कलयुग रैण अंधेरी मेट मस दी, नूर चन्द कर रुशनाईआ। मैं रो रो तैनूं दस्सदी, गल पल्लू इक वखाईआ। चारों कुण्ट नस्सदी, भज्जां वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, पुरख अकाल तेरे हथ्थ वड्याईआ। धरनी कहे प्रभ मेरे उत्ते होवे तेरा धर्म दवारा, कूड़ा नगर नज़र कोए ना आईआ। तेरे नाम दा होवे जैकारा, इक्को नाद
❋
❋
वज्जे वधाईआ। तेरे नूर दा होवे चमत्कारा, अंध अंधेरा देणा गंवाईआ। शाह पातशाह तूं होवें सिक्दारा, हुक्म इक्को वरते थांउँ थाँईंआ। सब दा तेरे चरण कँवल होवे निमस्कारा, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे गर्द गुबारा, अंध अज्ञान दे चुकाईआ। तूं शहिनशाह पातशाह साजण बण प्यारा, प्रीतम हो के दया कमाईआ। मेरी नमो नमो डण्डावत बन्दना निमस्कारा, दर तेरे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते तेरा होवे धर्म दा राज, रईयत हरिजन लै बणाईआ। सति सच दा हेवे ताज, तख्त निवासी इक्को सोभा पाईआ। ग़रीब निमाणयां रखीं लाज, कोझयां कमल्यां गले लगाईआ। धुर दे नाम दा चलावीं जहाज, बेड़ा इक्को इक प्रगटाईआ। आत्म परमात्म दस्सीं आवाज़, राग इक्को इक सुणाईआ। भेव चुकाईं बोध अगाध, बुद्धी तों परे पढ़ाईआ। सब दे सिर ते देवीं साध, साधना इक्को इक वखाईआ। मानव मानस मानुक्ख तेरी सरन जाइण लाग, लग मात्रा दा डेरा ढाहीआ। जगत विकारा होवे त्याग, त्रैगुण अतीते होणा सहाईआ। चार वरन दा सांझा कर समाज, समग्री आपणा नाम वरताईआ। मेरे वडे होवण भाग, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। पुरख अकाल तेरी जोत दा जगे चिराग़, चार कुण्ट करे रुशनाईआ। तूं इक्को होवीं गुरु महाराज, मेहरवान बेपरवाहीआ। मैं तेरे दर दी होई मुहताज, भिखारन हो के मंग मंगाईआ। वेखीं दे ना देवीं जवाब, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को इक एकँकार रही अराध, दूसर नाम ना कोए ध्याईआ।
१० माघ शहिनशाही सम्मत ६ ज्ञान सिँघ दे गृह पिण्ड सुरख पुर ज़िला कपूरथला
धरनी कहे प्रभ मैं तेरी धरनी धरत धवल धौल बसुधा, बेसुध हो के दयां सुणाईआ। कूड़ी क्रिया मेरे उत्ते करे युद्धा, जगत विकार हँकार विभचार नाल लड़ाईआ। मेहरवान महिबूब मेरा कर्म कर दे उग्घा, पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। हउमे रोग गवा दे कलयुगा, कलकाती रहिण कोए ना पाईआ। तेरे नाम दा ल्ए कोई ना भुग्गा, वढी खोरां सफा देणी उठाईआ। आपणे आत्म आपे दस्स दे आपणा मुद्दा, मुद्दत दे मालक दया कमाईआ। उठ वेख सदी चौधवीं वक्त पुग्गा, मुहम्मद भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, परवरदिगार तेरी सरनाईआ। धरनी धरत धवल धौल कहे मेरा साफ़ करदे अन्तर, अन्तष्करन वेख ख़लक ख़ुदाईआ। सति धर्म दी बणा बणतर, घड़न भन्न्हणहार दया कमाईआ। त्रैगुण माया कूड़ मेट बसन्तर, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी
❋
❋
तेरा इक्को होवे मन्त्र, इक्को वज्जे नाम वधाईआ। कर प्रकाश गगन गगनंतर, गहर गम्भीर पर्दा दे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर घर साचे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा लहिणा देणा कर दे पूरा, लेखा अन्त रहे ना राईआ। तूं शहिनशाह पातशाह सूरा, सरबग तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया हूंझ दे कूड़ा, सति धर्म दा मार्ग इक प्रगटाईआ। मानस रहे कोई ना मूर्ख मूढ़्हा, बुध बिबेक देणी कराईआ। चार वरन अठारां बरन तेरी मस्तक लावण चरण धूढ़ा, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। सब नूं चाढ़्ह दे इक्को रंग गूढ़्हा, दीन मज़्हब दा लेखा रहे ना राईआ। जोती जाते पुरख बिधाते काया मन्दिर दिस हाज़र हज़ूरा, परमात्म आत्म आपणा खेल खिलाईआ। तेरा नज़री आए इक्को जोती नूरा, नूर नुराने पड़दा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दवारे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरे उत्ते कर किरपा, कृपाल हो के दया कमाईआ। मेरी दीन दी कट दे बिपता, दुखी हो के रही सुणाईआ। सारी सृष्टी दृष्टी अन्दर रूप बणा दे सिख दा, नाम सिख्या इक समझाईआ। जो शास्त्र सिमरत वेद पुराण तेरी महिमा रिहा लिखदा, तिस दा लहिणा आपणे लेखे लाईआ। मैं चाहुंदी मेरे उत्ते मार्ग होवे एकँकार इक दा, दूजा इष्ट नज़र कोए ना आईआ। सदी चौधवीं बौहड़ी मनुआ किसे ना टिकदा, साध सन्त सूफ़ी फ़कीर रोवण मारन धाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक वेख वखाईआ। धरनी कहे प्रभ मैनूं इक्को बख्श दे आपणी टेक, दूसर सीस ना कदे निवाईआ। कलयुग विच सतिजुग बदल दे रेख, ·षीआं मुनीआं पैंडा दे मुकाईआ। काया मन्दिर अन्दर वड़ के खोल्ह भेत, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। हर घट नज़र आ नेतन नेत, निज लोचन नैण कर रुशनाईआ। घर स्वामी ठाकर मैनूं ल्ए वेख, बाहर लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। मैं आपा करां तेरी चरण भेंट, हभ कुझ तेरी झोली पाईआ। तूं जुग चौकड़ी खेवट खेट, मालक बेपरवाह अख्वाहीआ। सच सुहञ्जणा करदे मेरा देस, सम्बल आपणा रंग रंगाईआ। तेरा जोत सरूपी नज़री आवे वेस, शब्दी डंक देणा वजाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर विष्न शिव ब्रह्मा देवत सुर तैनूं करन आदेस, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल तेरे निउँ निउँ लागण पाईआ। तूं सच स्वामी आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा रहवीं हमेश, हम साजण इक्को नज़री आईआ। धरनी कहे मेरे मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेरा साफ़ सुथरा करदे पेट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अनादी शब्द ब्रह्मादी निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एका बख्शणा आपणा शब्दी हेत, शब्द सतिगुर शब्द गुरदेवा देव आत्मा आपणा रंग रंगाईआ।
❋
❋
१० माघ शहिनशाही सम्मत ६ दौलत सिँघ दे गृह कपूरथला शहर
धरनी कहे मेरे साहिब सूरे सरबंग, हरि करते तेरी सरनाईआ। सच प्रीती चाढ़्ह दे रंग, रंगत आपणा नाम रंगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करदे भंग, जगत विकार दे मिटाईआ। आपणा भेव खुल्हा दे सति सरूप ब्रह्म, पारब्रह्म आपणी दया कमाईआ। झगड़ा रहे ना काया माटी चर्म, चम्म दृष्टी सब दी दे बदलाईआ। लेखा मुका दे ज़ात पात वरन बरन, दीन मज़्हब दा डेरा ढाहीआ। मेरे साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी तेरी इक्को सरन, सरनगति अवर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मांगत हो के झोली डाहीआ। धरनी कहे प्रभ मेरी पवित्र करदे गोदी, दुरमति मैल रहिण ना पाईआ। सब दी आत्म दे सोधी, बुध बिबेक देणी कराईआ। सच नाम बणा जोगी, जुगीशर आपणा भेव खुल्हाईआ। हउमे दा रहे कोए ना रोगी, हंगता गढ़्ह देणा तुड़ाईआ। आत्म परमात्म मेला कर धुर संजोगी, जुग विछड़े जोड़ जुड़ाईआ। तूं साहिब स्वामी ठाकर मौजी, मजलस चार वरन वखाईआ। तेरा इक्को होवे नाम सलोकी, सोहला सच सच सुणाईआ। झगड़ा रहे ना चौदां तबक चौदां लोकी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार बेपरवाहीआ। धरनी कहे मेरा सुहा दे मन्दिर, इक्को नूर कर रुशनाईआ। जन भगतां तोड़ के बजर कपाटी जन्दर, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। प्रकाश कर दे अंधेरी कन्दर, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। मनुआ दहि दिशा ना भवे बन्दर, सांतक सति देणा वरताईआ। लोड़ रहे ना प्रकाश सूर्या चन्द्र, तेरा नूर नुराना सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार आपणी दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं दर तेरे दी मंगती, मांगत हो के झोली डाहीआ। गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगती, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। आपणे नाम दी दस्स दे पंगती, निरअक्खर धार दे समझाईआ। कल्पणा रहे ना मनूए मन दी, ममता मोह देणा चुकाईआ। लड़ाई रहे ना कूड़े तन दी, तत्व इक्को देणा समझाईआ। लो देणी अगम्मे चन्न दी, लोयण अन्दरों इक खुल्हाईआ। सफा मेटणी कूड़े ग़म दी, ग़मखार होणा सहाईआ। मुहब्बत बख्शणी आपणे ब्रह्म दी, पारब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। धरनी कहे तेरे नाम दी इक्को होवे पूजा, पूरन ब्रह्म सर्ब समझाईआ। मार्ग रहे कोई ना दूजा, दुतीआ भाउ देणा गंवाईआ। कोझयां कमल्यां कँवल कर मूधा, नाभी झिरना इक झिराईआ। तेरा दवारा सब नूं होवे सूझा, दर पड़दा देणा उठाईआ। भेव रहे कोई ना गूझा, घर घर विच वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वड दाते तेरी वड वड्याईआ।
❋
❋
धरनी कहे मेरे साहिब श्री भगवन्त, हरि भगवन दयां जणाईआ। तेरा इक्को होवे मंत, मन्त्र नाम कलमा बेपरवाहीआ। रसना जेहवा गाए जीव जंत, बत्ती दन्द दन्द मिलाईआ। सति धर्म दी सच बणा बणत, कलयुग कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। चार वरन धर्म दी धार तेरे होण सन्त, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए रखाईआ। तेरी महिमा आदि जुगादि सदा अनन्त, कथनी कथ सके ना राईआ। मेरी अन्दरों मेट दे चिन्त, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। मेरे उत्ते मेरे साहिब तेरा रहे कोई ना निन्दक, निंदिआ चुग़ली देणी गंवाईआ। आपणे सतिगुर शब्द नूं बख्श हिम्मत, हौसला आपणा आप जणाईआ। ओह फिरे उत्तर पूरब पच्छम दक्खण चारों सिम्मत, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप आपणा पन्ध मुकाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म सच प्यार दी होवे मिल्लत, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित तेरी सच नाम दी खिल्लत, सतिजुग साचे देणा पहनाईआ।
११ माघ शहिनशाही सम्मत ६ गुरदयाल सिँघ दे गृह कपूरथला शहर
धरनी कहे प्रभ कलयुग जीव होए नाशुकरे, शुकर गुज़ार ना कोए अख्वाईआ। जेहड़े आत्म रूप तेरी धारों उतरे, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण, बैठे डेरा लाईआ। तेरे कौल इकरार धुर दिउँ मुकरे, मन्नण वाला नज़र कोए ना आईआ। मेरे कीते टुकड़े टुकड़े, हिस्सया वंड वंडाईआ। बौहड़ी मेरे कोई सुणे ना दुखड़े, दर्दी हो ना दर्द वंडाईआ। दुरमति मैल धोए कोई ना मुखड़े, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। मेरी मौले सच ना रुतड़े, रुतड़ी रुत ना कोए महकाईआ। तेरे मार्गां सारे उखड़े, औझड़ भज्जण वाहो दाहीआ। किरपा कर स्वामी मुढले, हरि करते दया कमाईआ। मेरी अन्तर आशा बुज्झ लै, की अन्तष्करन करे दुहाईआ। मेरी कलयुग अन्तिम सुझ लै, समझ आपणे नाल मिलाईआ। तेरा किसे रिहा ना कुझ भय, भय सिर ना कोए रखाईआ। झगड़ा प्या काया माटी गृह गृह, तन मन्दिर ना कोए सफ़ाईआ। तूं आदि जुगादी जुग चौकड़ी सब नूं करदा लै, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रहिण कोए ना पाईआ। हुण किरपा करके मेरे उत्ते आपणे नाम दी करदे जै, जै जैकारा इक सुणाईआ। सच दवारे आ के बहि, बैकुण्ठ निवासी डेरा लाईआ। झगड़ा रहे तूं ना मैं, मैं ममता दे चुकाईआ। आदि अन्त इक्को तूं हैं, एकँकारा इक अख्वाईआ। सच वस्त भण्डारा दे दे नाम शै, शहिनशाह हो के आप
❋
❋
वरताईआ। बिन तेरी किरपा पवित्र ना होवे थैं, थान थनंतर सोभा कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। धरनी कहे मेरा गृह करदे उच्चा, दर दे वड्याईआ। तेरा नाम वरते सुच्चा, संजम इक्को देणा समझाईआ। मानव रहे कोए ना लुच्चा, कूड़ी क्रिया देणी गंवाईआ। ज्ञान दे दे पंज तत मनुक्खा, मानव पड़दा आपणा लाहीआ। शरअ दा रहे कोई ना दुखा, कूड़ दर्द देणा मिटाईआ। नाम भण्डारा दे दे करके उग्घा, उगण आथण वज्जे वधाईआ। तेरा राह तकदे अवतार पैग़म्बर गुरु आसा रख के गया बुद्धा, बुद्धी तों परे ध्यान लगाईआ। मैं चाहुंदी मेरे उत्ते इक वार कराईं युद्धा, फेर युद्ध दी लोड़ रहे ना राईआ। साफ़ करदे पाणी दुद्धा, हुक्म धुर दा इक वरताईआ। सच धर्म दा सब नूं समझा दे मुद्दा, मुद्दत दे मालक दया कमाईआ। लेखा मुका दे कलयुगा, सतिजुग कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैनूं माण दे मैं तेरी चरण धूढ़ लैण वाली बसुधा, बेसुध हो के तेरे अग्गे वास्ता पाईआ।
११ माघ शहिनशाही सम्मत ६ करतार सिँघ दे घर कपूरथला शहर
धरनी कहे किरपा कर प्रभू मेरी सच्ची सरकार, नेत्र रो रो दयां दुहाईआ। मैं जुग चौकड़ी अवतार पैग़म्बरां गुरुआं चुक्कया भार, दीन मज़्हब दा बोझ मेरे उत्ते गए टिकाईआ। खेल करदे गए खड़ग खण्डा तलवार, तरकश तीर कमान कंध्याँ उत्ते रखाईआ। मानव ज़ाती तन वजूद माटी धार वहाउंदे गए धार, ख़ून मेरे उत्ते डुल्हाईआ। हिस्से वंडां वंड के मेरे टुकड़े करके गए विच संसार, हद्द नाम कलमे वाली बणाईआ। मेरी चार कुण्ट दहि दिशा बणया ना कोए मुख्त्यार, मुख्त्यारनामे तेरे नाम दे सर्ब वखाईआ। लिख के गए शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गुरु ग्रन्थ कर प्यार, त्रैगुण अतीते तेरी सिफ्त सालाहीआ। मंगां मंगदे गए कलयुग अन्तिम आवे कलि कल्की अवतार, निहकलंक आपणी कल प्रगटाईआ। सो कलयुग कूड़ी क्रिया तेरे उतों हौला करे भार, कूड़ कुकर्म दा बोझ रहे ना राईआ। मैं सदी चौधवीं चार कुण्ट फिरी वारो वार, दिवस रैण भज्जी वाहो दाहीआ। मुहब्बत विच मिल्या कोए ना यार, प्रेम प्रीती सच ना कोए कमाईआ। मैं रो के करां गिरयाज़ार, गिरया गिरया ध्यान लगाईआ। तुध बिन दिसे ना कोए सहार, सहारा नज़र कोए ना आईआ। धरनी कहे किरपा कर मेरे निरँकार, निरगुण निरवैर तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर
❋
❋
साचे सीस निवाईआ। धरनी कहे मैनूं करदे पतित पुनीत, पतित पावन दया कमाईआ। मेरा लेखा वेख लै मैं भार उठाया मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ गुरदवारे सीने उत्ते रखाईआ। जुग जुग दी तेरी दस्सी रीत, जो सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अवतार पैग़म्बर गुरु गए समझाईआ। अन्त वेख झगड़ा प्या हस्त कीट, राउ रंक करे लड़ाईआ। तेरे प्यार दा गाए कोई ना गीत, गहर गम्भीर तेरी याद ना कोए रखाईआ। मैं रो के मारां चीक, कूक कूक सुणाईआ। कलयुग जीवां साफ़ होए किसे ना नीत, नीतीवान नज़र कोए ना आईआ। तेरे नाल हकीकी करे ना कोए प्रीत, प्रीतम तेरा प्यार ना कोए वखाईआ। मेरे साहिब सुल्ताना नौजवाना मेरी आसा मनसा पूरी कर उडीक, दर ठांडे सीस निवाईआ। कलयुग विच सतिजुग बदल दे तवारीख, तारीख पिछली नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल सदा अनडीठ, जग नेत्र जिज्ञासूआं नज़र कोए ना आईआ।
११ माघ शहिनशाही सम्मत ६ अमर कौर दे गृह कपूरथला शहर
धरनी कहे प्रभ मेरी किड्डी वड्डी लम्मी सोहणी सेज, आदि दी आदि नज़री आईआ। मेरे उत्ते आपणा जोती जल्वा कर तेज, तेज़ धार आपणी इक प्रगटाईआ। वेखीं अवतार पैग़म्बर गुर हुण ना देवीं भेज, जो भजन बन्दगी करके आपणा झट लँघाईआ। तेरे नाम कलमे नूं दीनां मज़्हबां विच दए ना वेच, हिस्सा जगत विच रखाईआ। मेरे सुहावे सुहञ्जणे देस, साहिब आपणा रंग रंगाईआ। मैं चाहुंदी इक्को तेरा होवे अगम्मड़ा वेस, वेस आपणा लैणा बदलाईआ। नूर नुराने करना भेस, भेख कूड़ा देणा मुकाईआ। नौ सौ चौरानवे जुग चौकड़ी पिच्छों मेरी बदल दे रेख, जो रिखव देव ध्यान लगाईआ। ओह वेख वास्ता पाउंदे विष्न ब्रह्मा शिव महेष, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। दुहाई देवे सहँसर नामा शेष, नेत्र नीर वहाईआ। सृष्टी दा मालक अन्तिम बण इक्को एक, एकँकार दया कमाईआ। मेरे उत्ते सब नूं होवे तेरी चरण टेक, टिक्के धूढ़ी ख़ाक देणे लगाईआ। वक्खरा वक्खरा मानस ज़ाती रहे कोए ना पेट, आहार विवहार इक्को देणा बणाईआ। सब दा सांझा बणना खेवट खेट, खिटे विच्चों हउमे रोग गंवाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले इक वार मेरी सेज सुहञ्जणी उत्ते लेट, सीना शांत दे कराईआ। मैं अवतार पैग़म्बर गुरु सारे कर दिते तेरी भेंट, मढ़ीआं कबरां विच तन वजूद गए छुपाईआ। तूं मालक इक नर नरेश, नर नरायण तेरी सरनाईआ। मनसा पूरी करदे दस दशमेश, गोबिन्द दुलारा आपणे रंग रंगाईआ। दूसर
❋
❋
चले कोई ना पेश, पेशतर सारे गए सुणाईआ। झगड़ा मुका दे मुल्लां शेख, शख्सीअत आपणी इक दृढ़ाईआ। नज़री आ नेत्र नेत, निज नैण कर रुशनाईआ। भाग लगाउणा गुरमुख दवारे तीजी चेत, चेत्र आपणा रंग रंगाईआ। फिर कलयुग दा लेखा करना पछेत, अगेत आपणा हुक्म वरताईआ। खोल्ह के दस्सणा धुर दा भेत, पड़दा ओहला रहे ना राईआ। धरनी कहे जन भगतां नूं दस्सणा इक इक मुट्ठी सारे ल्यावण रेत, सज्जी कन्नी गंढ पवाईआ। धर्म दा विवहार होणा माझे देस, मजलस भगतां नाल रखाईआ। इक्को छत्र वेखां सीस नर नरेश, नर नरायण तेरी सरनाईआ। लिखारीआं खुल्हड़े रखणे केस, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच आपणी खेल खिलाईआ। धरनी कहे मेरी किस्मत जागे सोती, मैं सुत्ती लवां अंगड़ाईआ। लिखारीआं तेड़ बन्न्हणी साड़्ही नाल धोती, दुहरा आपणा खेल खिलाईआ। सत्त रंग दी शब्दी धार सतिगुर कोल होवे सोटी, सोहणा रंग रंगाईआ। पंज गुरमुखां तेड़ बन्न्ही होवे लंगोटी, लंगड़ा लूल्हा रूप बणाईआ। पंज गुरमुख लाल करन होठी, आपणा बल धराईआ। पंजां खुल्ही रखी होवे चोटी, पगड़ीउँ बाहर सोभा पाईआ। पंजां मन भरया होवे नाल करोपी, ग़ुस्से विच देण दुहाईआ। पंज बणे होण लोभी, लालच विच मंगण चाँईं चाँईंआ। पंज बणे होण धोबी, वस्त्र कंध्याँ उत्ते उठाईआ। पंजां दे हथ्थ विच होवे सोटी, साढे तिन्न हथ्थ लम्बाईआ। एह खेल प्रभू प्रभ चोजी, हरि करते देणा कराईआ। मेरी आसा इहो चिरोकी, धरनी धरत धवल रही सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां अन्दर आपणी देणी सोझी, समझ रमज़ नाल खुल्हाईआ।