११ माघ शहिनशाही सम्मत ६ गुरबचन सिँघ दे गृह पिण्ड अहिमदपुर ज़िला कपूरथला
धरनी कहे मेरे मालक प्रितपालक ख़ालक वाली अर्श, साहिब सुल्तान श्री भगवान सीस निवाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार मन्न मेरी अर्ज़, आरज़ू पुरख अकाल दीन दयाल तेरे अग्गे रखाईआ। जोत सरूपी परवरदिगार आ परष्त, पष्तिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं पूरी करदे शर्त, शरअ दा लेखा आपणी झोली पाईआ। इक्को नाम निधान सुणा तर्ज़, तरह तरह दा लेखा दे मुकाईआ। तेरा शब्द अनादी मारे ग़र्ज, गूंज इक्को इक प्रगटाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दे वरज, माया ममता मोह मिटाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां वंड दर्द, दीनां अनाथां हो सहाईआ। आपणा खेल दस्स असचरज, अचरज लीला दे वरताईआ। तूं आदि दा योधा सूरबीर मर्दाना मर्द, मदद तेरी मंग मंगाईआ। छुरी
❋
❋
शरअ कत्ल कोए करे ना करद, कातिल मक्तूल दा झगड़ा दे मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, पुरख अकाल दीन दयाल तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभ मैं रखी तेरी आस, तृष्ना तृप्त दे कराईआ। निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, प्रकाशवान होवे तेरी ख़लक ख़ुदाईआ। सति धर्म दी सत्त दीप पा रास, नौ खण्ड आपणा रंग रंगाईआ। किरपा कर सर्ब गुणतास, गहर गम्भीर होणा सहाईआ। झगड़ा मेट दे दीन मज़्हब ज़ात पात, ऊच नीच राउ रंक वंड ना कोए वंडाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म दे साथ, पारब्रह्म ब्रह्म सगला संग बणाईआ। तूं मेहरवान अनाथां नाथ, दीनन दया आप कमाईआ। तेरा खेल वेखे शंकर उत्ते कैलाश, ब्रह्मा ब्रह्म धार नैण उठाईआ। विष्नूं नूं विश्व दे विश्वाश, विशा आपणा दे दृढ़ाईआ। मैं दर भिखारन नूं बख्श अगम्मी दात, दाता हो के झोली दे भराईआ। मेरे उत्ते कलयुग कूड़ कुकर्म दी रहे ना अंधेरी रात, सतिजुग सति चन्द चमकाईआ। मानस ज़ाती दिसे भैण भ्रात, दुतीआ भाओ ना कोए रखाईआ। पूरब पूरा करदे भविक्ख्त वाक, वाक्या आपणा रंग रंगाईआ। सब दे अन्दरों खोल्ह दे ताक, बजर कपाटी पड़दा दे चुकाईआ। शब्द अनादी सुणा दे आवाज़, धुन आपणी इक जणाईआ। गृह गृह तेरी जोत होवे प्रकाश, घर घर विच कर रुशनाईआ। तूं साहिब सतिगुर परम पुरख महाराज, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। वेखीं मैनूं कोझी कमली नूं दे ना देवीं जवाब, दर तेरे चरण धूढ़ ख़ाक रमाईआ। मेरे परवरदिगार करीं इमदाद, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग अन्तिम सब दी खोल्ह दे जाग, निज नेत्र लोचण नैण कर रुशनाईआ। हरिजन हँस बणा दे काग, काग वांग ना कोए कुरलाईआ। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर जगा दे चराग़, निरगुण नूर नूर चमकाईआ। मेरे उत्ते सतिजुग खेड़ा कर आबाद, घराना इक वसाईआ। सारे तैनूं लैण अराध, हिरदे अन्दर हरि वसाईआ। तेरे नाम दा अनरस लैण स्वाद, जेहवा रस ना कोए वड्याईआ। तेरा धर्म दा होवे समाज, समग्री सति देणी वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। धरनी कहे मैं कोझी कमली निमाणी, गुणवन्त तेरी सरनाईआ। मेरे उत्ते वसदी चारे खाणी, चुरासी तेरी सोभा पाईआ। मेरे उत्ते अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं गाई तेरी बाणी, ढोले सिफ्तां वाले सालाहीआ। मेरे उत्ते सर सरोवर तेरा पवित्र पाणी, जल थल महीअल सारे सोभा पाईआ। मेरी बेनन्ती मन्न मेरे साहिब सुल्तानी, शहिनशाह दयां दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट निशानी, निशाना सतिजुग धर्म इक झुलाईआ। झगड़ा मेट दे कूड़ अवामी, अमलां तों रहित कर ख़लक ख़ुदाईआ। धुर संदेशा नाम कलमा दे पैग़ामी, पैग़म्बरां तों परे कर पढ़ाईआ। तूं प्रगट हो वाहिद इक नूरानी, नूर नुराना नूर इलाहीआ। मेरे उत्ते रैण रहे ना अंधेरी शामी, शम्हां नूर जोत देणा चमकाईआ। ज़ंजीरां दी
❋
❋
कट ग़ुलामी, गुरबत अन्दरों देणी कढ्ढाईआ। तूं मालक हक पैग़ामी, मेहरवान इक अख्वाईआ। धरनी कहे तूं घट घट दा जाण जाणी, अन्तरजामी तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा मेल करा दे बाहमी, तेरे विछोड़े विच विछड़ कोए ना जाईआ।
१२ माघ शहिनशाही सम्मत ६ जुगिन्दर सिँघ दे गृह पिण्ड अहिमदपुर ज़िला कपूरथला
धरनी कहे प्रभ तूं मेरा आदि आदि दा माली, मालक अन्त तक अख्वाईआ। मैं तेरी लख चुरासी सृष्टी संभाली, जुग चौकड़ी आपणे विच टिकाईआ। अग्गे कदी ना होई सवाली, झोली ख़ाली ना कोए वखाईआ। बौहड़ी हुण मेरी धर्म दी करे ना कोए दलाली, विचोला नज़र कोए ना आईआ। मानव सारे खांदे झटका ते हलाली, झट किस बिध लवां लँघाईआ। फल रिहा किसे ना डाली, ख़ाली टाहणे देण दुहाईआ। तेरा प्यार मुहब्बत होया जाहली, अन्तिम मेल ना कोए कराईआ। तूं किरपा कर दे शहिनशाह शाली, हरि सतिगुरु तेरी सरनाईआ। मैं कीती कोई नहीं काहली, जुग चौकड़ी बैठी रही ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेरा आपे बणे पाली, प्रितपालक हो के मेरी आसा पूर कराईआ।
१२ माघ शहिनशाही सम्मत ६ फुम्मण सिँघ दे गृह पिण्ड अहिमदपुर ज़िला कपूरथला
धरनी कहे प्रभ मैं तेरी चारे खाणी चुक्की, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर होई मूल ना दुखी, दु:ख विच ना कदे कुरलाईआ। मेरी आशा मेरे अन्दर रही लुकी, बाहर सकी ना मूल कढ्ढाईआ। कलयुग अन्तिम तेरी सृष्टी तेरे निशान्योंं उकी, तेरा मार्ग गई भुलाईआ। तेरी धार समझे ना कोए दो तुकी, आत्म परमात्म संग ना कोए बणाईआ। कूड़ विकारा रिहा मैनूं कुट्ठी, माया ममता नाल मिलाईआ। तेरी धार तेरे नालों टुट्टी, टुटयां गंढ ना कोए पवाईआ। बौहड़ी कलयुग लुटेरा मैनूं जांदा लुट्टी, चार कुण्ट आपणा बल वखाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु लुक गए गुट्ठीं, प्रगट हो के बल ना कोए जणाईआ। मेरी पवित्र ख़ाक रही ना मुट्ठी, ज़र्रा ज़र्रा दए दुहाईआ। मेहरवान महिबूब हो के आप उठीं, निरगुण निरवैर लै अंगड़ाईआ। आपणे नाल सब दी करनी रुची, रचना आपणी दे वखाईआ। मेरी सफा करदे सुच्ची, संजम आपणा इक समझाईआ। मैं कूक पुकारां उच्ची, उच्च अगम्म दयां सुणाईआ। मैं नेत्र रो रो वैराग विच फुट्टी, नैणां नीर वहाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नहीं ते मैनूं दे दे ख़ुशी, जगत जहान महापरलो आपणी धार बणाईआ।
१२ माघ शहिनशाही सम्मत ६ जीत सिँघ दे गृह अहमदपुर ज़िला कपूरथला
धरनी कहे प्रभ बख्श दे आपणा रंग, रंगीन रंगत दे चढ़ाईआ। सच नाम वजा मृदंग, नाद अगम्मी इक सुणाईआ। सेज सुहञ्जणी सुहा मेरा पलँघ, सुखआसण आपणा डेरा लाईआ। मेरी आदि आदि दी मंग, पारब्रह्म प्रभ पूरी दे कराईआ। सदी चौधवीं रही लँघ, सद्दा देवे थांउँ थाँईंआ। कूड़ी क्रिया कर दे भंग, ममता मोह रहिण ना पाईआ। झूठ पखण्ड रहे ना डम्ब, सति सच देणा वरताईआ। मैं पाप नाल रही कम्ब, थर थराहट विच कुरलाईआ। प्रभ किते माता कुक्खों पई ना जम्म, निरगुण नूर जोत जोत कर रुशनाईआ। झगड़ा मेट दे काया माटी चम्म, आत्म ब्रह्म दे समझाईआ। मैं नेत्र रोवां छम्म छम्म, हन्झूआं हार बणाईआ। मेरा मेट दे दुक्खां वाला ग़म, ग़मखार होणा सहाईआ। मैनूं तृष्ना रहे कोई ना तम, तमा तेरी झोली पाईआ। जिधर तकां नज़री आए तेरा ब्रह्म, परम पुरख तेरा नूर रुशनाईआ। मेरा सति दा सति करदे कर्म, कूड़ कर्म दा डेरा ढाहीआ। मैं चाहुंदी मेरे उत्ते सारे तेरा इक्को नाम पढ़न, सिख्या इक देणी सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सारे मंज़ल तेरी चढ़न, चढ़दी धार आप दरसाईआ।
१२ माघ शहिनशाही सम्मत ६ कर्म सिँघ दे गृह पिण्ड अहमदपुर ज़िला कपूरथला
धरनी कहे प्रभ क्यों मैनूं कहिंदे धरती माँ, मानव रसना नाल गाईआ। मेरे ख़सम दा केहड़ा नाँ, सच देणा समझाईआ। वसे केहड़े थाँ, थनंतर सोभा पाईआ। जिस दवारे मैं जां, जा के सीस निवाईआ। पकड़े मेरी बांह, फड़ बाहों ल्ए उठाईआ। मैं निमाणी होई गां, पाली नज़र कोए ना आईआ। किस बिध आपणा झट लँघां, चारों कुण्ट तेरी दुहाईआ। सिर देवे कोई ना ठंडी छाँ, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। मेरा कवण करे न्याँ, इन्साफ़ अदल कवण कमाईआ। मैनूं मिले कोई ना थाँ, भज्जां वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म देणा सुणाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा केहड़ा ख़सम, ख़समाने दे जणाईआ। जो मेरे उत्ते आया मैं करके छड्डया भस्म, अवतार
❋
❋
पैग़म्बर गुरु रहिण कोए ना पाईआ। मेरी नज़र ना आवे कोई चशम, दीद नाल दीद ना कोए मिलाईआ। किसे दा नज़र नहीं आउंदा माटी जिस्म, जिस्म ज़मीन बण के गई खाईआ। हाए मैं किस दी खावां कसम, किस नूं वड्डा कहि के सीस निवाईआ। मेरा केहड़ा होवे इस्म, आलीशान कवण शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा दस दे केहड़ा कन्त, कन्तूहल कवण अख्वाईआ। मैं जुग चौकड़ी सारे खा गई साध सन्त, भगत सूफ़ी बचया रहिण कोए ना पाईआ। मैं लख चुरासी हज़म कर गई जीव जंत, मेरा पेट ना कोए भराईआ। मैं कोटन कोटि बदला दिते तेरे नाम मंत, मन्त्र जीवण वाला रहिण कोए ना पाईआ। मैनूं विद्या देण वाला दिसे कोए ना पंडत, जो आया सो मैं खा के दिता मुकाईआ। मेरी तेरे अग्गे मिन्नत, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। मेरा मालक दस्स दिसे केहड़ी सिम्मत, मैं खोजां चाँईं चाँईंआ। मेरी सगली मिट जाए चिन्त, चिन्ता रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा केहड़ा हक महिबूब, जो मुहब्बत विच रखाईआ। हर दम रहे मेरे कोल मौजूद, सगला संग बणाईआ। जुग चौकड़ी मैनूं रखे महफ्ूज़, दूसर अक्ख ना कोए उठाईआ। मेरे विच्चों झगड़ा मेटे दूज, दुतीआ भाउ मुकाईआ। आपणा घराना दस्से गूझ, पड़दा देवे लाहीआ। मैनूं बख्शे सूझ, संजम इक समझाईआ। ओहदा इक्को हलकारा इक्को चाकर होवे दूत, इक्को हुक्म संदेशा दए दृढ़ाईआ। मैं नहीं चाहुंदी मेरा मालक होवे कोई काया वाला पंज भूत, जो जम्मे ते मर जाईआ। जिस दा आदि अन्त दा आवा जाए ऊत, अन्त निशान ना कोए रखाईआ। तेरे हुक्म अन्दर कर जाए कूच, मेरा कूचा गली दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा गृह घराना दस्स जिथ्थे तेरी मंज़ले मकसूद, अग्गे मंज़ल रहे ना राईआ।
१२ माघ शहिनशाही सम्मत ६ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड कोटली इबराहीम खां ज़िला जलन्धर
धरनी कहे मेरे साहिब श्री भगवाना, भगवन भगवन्त तेरी ओट तकाईआ। मेरे आदि अन्त दे रामा, मेहरवान महिबूब तेरी बेपरवाहीआ। मेरे सति सच दे कान्हा, काहन तेरे निउँ निउँ लागां पाईआ। मेरे पैग़म्बर धुर अमामा, तेरी धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मेरे सतिगुर सति शब्द दमामा, डंका सुणां चाँईं चाँईंआ। उठ वेख कलयुग अंधेरी शामा, शम्हा नूर ना कोए रुशनाईआ। झगड़ा प्या जीव जहाना, जागरत जोत ना कोए डगमगाईआ। तन वजूद वेख्या तृष्ना तामा, अमृत मेघ ना
❋
❋
कोए बरसाईआ। माण रिहा ना कलमे कलामा, कायनात रोवे मारे धाईआ। तूं मेरा साहिब स्वामी अन्तरजामा, अन्तरजामी हो के खोज खुजाईआ। सब दा वेख पूरब लिख्या ब्याना, भविक्ख्तां खोज खुजाईआ। सति दा सच दा रिहा ना कोए टिकाणा, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ सारे देण दुहाईआ। तीर्थ तट ना कोए इश्नाना, गंगा गोदावारी जमना सुरस्ती अक्ख शरमाईआ। झगड़ा प्या अञ्जील कुराना, शास्त्र सिमरत करन लड़ाईआ। तेरे प्यार मुहब्बत दा मिले कोए ना जामा, हकीकी जाम ना कोए प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। धरनी कहे मेरे साहिब सुल्तानी, स्वामी हरि सज्जण तेरी वड्याईआ। उठ वेख लै आपणी चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पड़दा लाहीआ। चार जुग दी पिछली तक लै बाणी, जो बाण अणयाला तीर चलाईआ। तीर्थ सरोवर तक लै पाणी, अट्ठ सट्ठ खोज खुजाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेले मेल कोए ना हाणी, पारब्रह्म ब्रह्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। चारों कुण्ट शरअ शैतानी, शरीअत रही कुरलाईआ। तेरी मंज़ल मिले ना किसे आसानी, मेहरवान महिबूब दर मिलण कोए ना आईआ। पंच विकार चढ़ी तुग्यानी, जीव जहाना रही रुढ़ाईआ। सच धर्म दी दिसे ना कोए निशानी, निशाने बैठे मुख भवाईआ। बिन तेरी किरपा होए ना किसे कल्याणी, कलमा संग ना कोए निभाईआ। शाह सुल्ताने आ विच मैदानी, निरगुण धार लोकमात लै अंगड़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट कहाणी, कथा आपणी इक समझाईआ। सृष्टी दृष्टी पुणी छाणी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे मेरे मालक गहर गम्भीरा, हरि गवर दयां दृढ़ाईआ। लेखा वेख पंज तत सरीरा, मानस मानव मानुख खोज खुजाईआ। सच दा रिहा कोए ना धीरा, धीरज धर्म ना कोए जणाईआ। हउमे सब नूं लग्गी पीड़ा, माया ममता रही सताईआ। तेरे प्यार दा चुक्के कोए ना बीड़ा, खण्डे खड़ग सर्ब रहे खड़काईआ। तेरे नाम दा मस्तक दिसे किसे ना चीरा, चिरी विछुन्ने तेरा मेल ना कोए मिलाईआ। तूं कृपाल हो के दीन दुनी दी अन्दरों बदल दे ज़मीरा, ज़ाहर ज़हूर आपणा नूर कर रुशनाईआ। तेरे हथ्थ सब दी तकदीरा, तदबीर आपणी दे समझाईआ। झगड़ा मेट दे हस्ट कीड़ा, ऊच नीच इक्को रंग रंगाईआ। लेखा रहे ना ग़रीब अमीरा, अमरापद दे मालक दर तेरे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरख अकाले दीन दयाले तूं आदि जुगादी परवरदिगार सांझा यार पीरन पीरा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर आपणी आसा तेरे अग्गे रही रखाईआ।
❋
❋
१२ माघ शहिनशाही सम्मत ६ बलजीत सिँघ दे गृह पिण्ड जैतोवाली ज़िला जलन्धर
धरनी कहे प्रभ किरपा कर, कृपाल दयाल दया कमाईआ। निरगुण निरवैर नर नरायण जोत धर, पुरख अकाले आपणा पड़दा दे उठाईआ। चरण सरोवर बणा अगम्मा सर, सरनगति इक्को दे वखाईआ। मानव ज़ाती धर्म दा इक्को खोल्ह दर, ग़रीब निमाणयां दर्द वंडाईआ। तेरा नाम निधाना सृष्टी दृष्टी अन्दर जाए पढ़, धुर दा राग नाद कर शनवाईआ। सच स्वामी सति सरूपी हो के खड़्ह, सन्मुख हो के नज़री आईआ। झगड़ा मेट दे काया माटी धड़, दीन मज़्हब ना करे लड़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया पुट्ट दे जड़, सति धर्म दा मार्ग इक वखाईआ। तेरा सांझा समझे दो जहानां घर, गृह मन्दिर इक सुहाईआ। मेरी ख़ाली झोली भर, भण्डारा धुर दा नाम वरताईआ। कूड़ा रहे ना जोबन ज़र, ज़र्रं ज़र्रं आपणा नूर दे चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, श्री भगवान तेरी वड वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू किरपा कर दे धुर दे मित्र, हरि सति सच दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चढ़ी सिख़र, चोटी सब दी बैठी डेरा लाईआ। माया ममता मोह विकार किसे अन्दरों सके ना निकल, हउमे गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। पंच विकार मूल ना जित्तण, जीव जंत रहे कुरलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप कलयुग कर्म कर दे मिथण, मिथ्या दस्स सर्ब लोकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर तेरा शब्द संदेश लिखण, तूं मेरा मैं तेरा दिता जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर पल्लू वास्ता पाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरा वेख लै मात घराना, नव सत्त ध्यान लगाईआ। तेरा मानुख होया बेगाना, सच प्रेम ना कोए बणाईआ। धर्म दा दिसे ना कोए यराना, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। निरगुण निरगुण गाए कोई ना गाणा, सरगुण वज्जदी वेख वधाईआ। चारों कुण्ट मान अभिमाना, हउमे गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। शरअ खेल करे शैताना, शरीअत विच ना कोए वड्याईआ। भाग लग्गे ना किसे साढे तिन्न हथ्थ मकाना, पंज तत सोभा कोए ना पाईआ। तेरा नाम बणया अफ़साना, सृष्टी रसना नाल गाईआ। तूं मालक प्रगट हो इक्को धुर दा कान्हा,
तूं आदि जुगादी एकँकार रामा, रहम आपणा दे कमाईआ। जिस नूं झुकदे अवतार पैग़म्बर गुरु विच जहाना, निव निव लागण पाईआ। सजदयां विच करन सलामां, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। भेत खोल्ह आपणा कलयुग अमामा, पड़दा ओहला रहे ना राईआ। कलि कल्की वड बलवाना, बलधारी भेव खुल्हाईआ। निहकलंक शाह सुल्ताना, तेरी सरन सच सरनाईआ। कलयुग अन्तिम मेट निशाना, कूड़ कुकर्म रहिण ना पाईआ। सतिजुग मेरे उत्ते कर प्रधाना, सति सच दा मार्ग दे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर,
❋
❋
निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लेखा अगम्म अथाह कोई कर ना सके ब्याना, कथनी जगत ना कोए वड्याईआ।
१२ माघ शहिनशाही सम्मत ६ हरभजन कौर दे गृह पिण्ड कोटली थान सिँघ ज़िला जलन्धर
धरनी कहे प्रभ मेरी पूरी कर दे सध्धर, सदा सदा सद तेरा ध्यान लगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे ग़दर, गदा आपणी नाम इक उठाईआ। दीन मज़्हब दी धारा कर दे पद्धर, रोड़ा अग्गे ना कोए अटकाईआ। इक्को आपणे नाम दी धुन सुणा दे मधुर, सति सुरीली आप जणाईआ। सच प्यारयां भगतां दा कर कदर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरी मेहर दी निगाह होवे नदर, नज़रीआ सब दा दे बदलाईआ। शरअ छुरी करे किसे ना कत्ल, मक्तूल रूप ना कोए दरसाईआ। तेरा इक्को इन्साफ़ होवे अदल, अदालत इक्को नज़री आईआ। कलयुग विच सतिजुग जावे बदल, बदली शब्द नाम दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे प्रभ मेहरवान कर दे मेहरवानी, मेरी आसा वेख वखाईआ। मेरी ख़ुशीआं भरी जवानी, जोबन कलयुग रिहा गंवाईआ। चारों कुण्ट वेख बेईमानी, सति धर्म ना कोए रखाईआ। शरीअत शरअ होई शैतानी, धीरज धर्म ना कोए प्रगटाईआ। किरपा कर मेरे दाते धुर दे दानी, दयावान दया कमाईआ। इक्को रंग रंगा दे चारे खाणी, ख़ालस आपणा मेल मिलाईआ। तूं सर्ब घटा घट जाण जाणी, जानणहार वड वड्याईआ। अमृत रस बख्श दे पाणी, अंमिउँ रस आप चुआईआ। हुण रीती मेट दे पुराणी, निव निव दर तेरे सीस निवाईआ। सतिजुग दी सच चले कहाणी, कहावत गुर अवतार पैग़म्बरां पूर देणी कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति सच आप वरताईआ। धरनी कहे मेरी वेख पुराणी हरस, हउमे दयां जणाईआ। मेहरवान कर तरस, रहमत हक कमाईआ। अमृत मेघ अगम्मा बरस, कलयुग अग्नी दे बुझाईआ। झगड़ा मेट दे मन्दिर मसीत चर्च, चर्चा आपणी दे जणाईआ। जिस नाल सारे जीव जंत जाण परच, प्राचीन दा झगड़ा रहे ना राईआ। तूं मालक वाली अर्श, अर्शी प्रीतम इक अख्वाईआ। कर किरपा उत्ते धरत, धरनी रो रो मारे धाईआ। तेरा साख्यात होवे दरस, दीद ईद कर रुशनाईआ। बेनन्ती मंज़ूर होवे अर्ज़, आरज़ू तेरे अग्गे रखाईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, मुद्दत दे मालक मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ग़रीब निमाणयां वंड दर्द, दीना नाथ अनाथां हो सहाईआ।
❋
❋
१३ माघ शहिनशाही सम्मत ६ गुरदयाल सिँघ दे गृह पिण्ड चीमां कलां ज़िला जलन्धर
धरनी कहे प्रभ किस नूं मेरी लज्जया दी होवे अणख, अणखीला ल्ए अंगड़ाईआ। धर्म दे बल दा उठाए धनुख, धनुष कंध लटकाईआ। मेरी पूरी करे आसा मनस, मनुशां भेव खुल्हाईआ। द्वापर इक हँकारी कंस, कलयुग अनगिणत नज़री आईआ। सच दी दिसे कोई ना जिनस, जन्म सारे गए बदलाईआ। हउमे रोग दिसे हिँस, आहिँसा विच दुहाईआ। किस बिध कूड़ी क्रिया जाए बिनस, बिस्मिल सब नूं दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभ कौण फड़े खड़ग तीर कमान, खण्डा कवण खड़काईआ। किस नूं होवे मेरी आण, आनन फ़ानन तेरा रूप दए दरसाईआ। योद्धा सूरबीर बणे बलवान, बलधारी ल्ए अंगड़ाईआ। झगड़ा मेटे कूड़ निशान, निशाना धर्म दए झुलाईआ। सति सच दा करे ऐलान, संदेशा देवे धुरदरगाहीआ। हुक्म सुणावे अगम्म फ़रमान, फ़ुरन्यां बाहर दृढ़ाईआ। इक्को पूजा दस्से तेरी श्री भगवान, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। इक्को सांझा करे विधान, पिछला लेखा दए मुकाईआ। आत्म दा आत्म होए ज्ञान, ब्रह्म दा ब्रह्म जोड़ जुड़ाईआ। शरअ दी शरअ मेटे निशान, शरअ दी शरअ इक समझाईआ। साचा मन्दिर दस्से मकान, दवार इक्को इक सुहाईआ। जिथ्थे तेरा नूर जोत महान, प्रकाश बेपरवाहीआ। मेरी भूमिका पवित्र होवे अस्थान, अस्थिल तेरा गृह नज़री आईआ। मेरे साहिब स्वामी मेरी बेनन्ती कर परवान, परम पुरख तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं बाली बुध अंञाण, मात चले ना कोए चतुराईआ। तूं मालक मेरा सवाधान, स्वच्छ हो के देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन मेरी करे ना कोए पहचान, बेपहचान तेरी आस रखाईआ।
१३ माघ शहिनशाही सम्मत ६ गुरदेव सिँघ दे गृह पिण्ड दुसांझ खुरद ज़िला जलन्धर
धरनी कहे पुरख अकाल धुर दे बली, बलधारी सीस निवाईआ। वेखीं मैनूं अन्त ना छलीं, अछल छलधारी आपणी खेल खिलाईआ। मैं आपणा सीस रखया तेरी तली, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। मैं फिरां तेरे दवारे तेरी गली, दरोही दरोही आवाज़ सुणाईआ। मेरी आसा मनसा इक इकल्ली, अकल कलधारी तेरा राह तकाईआ। दर ठांडे दवार तेरे खड़्ही, गल पल्लू वास्ता पाईआ। लेखा पूरा कर दे जो आसा रखी हज़रत अली, मुहम्मद पैग़म्बर नाल सालाहीआ। सदी चौधवीं वेख फली, पति टहिणी ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार
❋
❋
तेरी वड्याईआ। धरनी कहे मैं आपणा आप वारां, वारता पिछली दयां दुहराईआ। मैं खेल तक्कया तेई अवतारां, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। पैग़म्बरां वेख्या कनारा, लोकमात ध्यान लगाईआ। गुरुआं वेख्या दवारा, दोहरा पड़दा आप चुकाईआ। हुण चार कुण्ट होया अंध्यारा, अंध अज्ञान दे गंवाईआ। सच दा दिसे ना कोए दरबारा, अदल इन्साफ़ ना कोए रखाईआ। सृष्टी दृष्टी रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरा रूप दिसे ना ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। मैनूं ऐं दिसदा मेरा झगड़ा मेरे उत्ते होणा पहलों काहरा, कायनात रंग रंगाईआ। जिस दा छिआनवे योजन होणा दाइरा, दाइम मुकाम हुक्म सुणाईआ। सदी चौधवीं दा खेल अन्तिम शाइरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब बेपरवाहीआ। धरनी कहे मेरा इक्को इक नाअरा, नर नरायण दयां सुणाईआ। मुहम्मद लेखा टुट्टणा चार यारा, याराना तोड़ ना कोए निभाईआ। नौ सत्त दिसे ना कोए सहारा, सहायक नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट अंध अंध्यारा, नूर चन्द ना कोए रुशनाईआ। मेरा तेरे अग्गे हाढ़ा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। होणा सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, टिल्ले पर्बत ध्यान लगाईआ। मेरे उत्ते कलयुग कलकाती लाउणा अखाड़ा, खण्डा खड़ग नाल खड़काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, नर नरायण सहिज सुखदाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा वेख लै अन्तष्करन, हरि करते दयां दृढ़ाईआ। इक्को तेरी रखां सरन, सरन इक सरनाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद लग्गे लड़न, आपणी लैण अंगड़ाईआ। कलयुग वहिण लग्गे हढ़न, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। कलयुग जीव तेरी मंज़ल मूल ना चढ़न, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। मेरे उत्ते लेखा होणा सीस धड़न, धड़ सीस देण दुहाईआ। तूं दीनां मज़्हबां उखेड़नी जड़न, चोटी चढ़ के आपणा हुक्म वरताईआ। लेखा रहे ना वरन बरन, ज़ात पात दा पन्ध मुकाईआ। पुरख अकाला करनी करन, हरि करता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी तरनी तरन, तारनहार तेरी ओट तकाईआ।
१४ माघ शहिनशाही सम्मत ६ दर्शन सिँघ दे गृह पिण्ड दुसांझ ज़िला जलन्धर
धरनी कहे प्रभ मेरे सीने लग्गी आतश, अग्नी अग्ग रही जलाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कूड़ी क्रिया दिसे साज़िश, सज्जण तेरा प्रेम ना कोए वखाईआ। माया मोह वेखी नालिश, नर नरायण तेरा रंग ना कोए रंगाईआ। चार वरन बणया
❋
❋
रूप ना ख़ालस, ख़ालस ख़ालसा दिस कोए ना आईआ। मेरे साहिब क्यों कीती आलस, सवाधान हो के लै अंगड़ाईआ। कूड़ी क्रिया मेट जहालत, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। मेरे उत्ते सच दर सच दी कर अदालत, इन्साफ़ आपणा इक समझाईआ। शरअ दी रहे ना कोए बग़ावत, बग़लगीर कर लोकाईआ। धर्म दी बख्श इक न्यामत, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेरे उत्ते तेरे कहर दी आवे ना कोए क्यामत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा लेखा वेख वखाईआ। धरनी कहे मैं की दस्सां, साहिब साहिब सुणाईआ। मेरीआं रोंदीआं बिना अक्खां तों अक्खां, अक्खरां वाली दिसे ना कोए पढ़ाईआ। वास्ता तेरे अग्गे घत्तां, दरोही तेरा नाम दुहाईआ। उफ़ हाए सृष्टी दीआं मारीआं गईआं मतां, मनमति नाल रलाईआ। लग्गी अग्ग पंजां तत्तां, सांतक सति ना कोए कराईआ। मानस भुक्खे हो गए मानस रत्तां, रत्न अमोलक तेरा नाम हथ्थ किसे ना आईआ। भेखाधारी सीस वधावण जटां, जटा जूट कूड़ कुकर्म विच लिव लाईआ। दीन मज़्हब दीआं ख़ाली वेख हट्टां, नाम भण्डारा वस्त ना कोए टिकाईआ। जिधर वेखां काम क्रोध दीआं पैंदीआं सट्टां, सिर सके ना कोए उठाईआ। मैं खुल्हड़े केस आपणे पिटां, पटने वाले दयां जणाईआ। सूरबीर जे तूं रूप धरया सति सतिवादी जट्टां, जागरत जोत तेरी रुशनाईआ। होर किस दवारे नट्ठां, भज्जां वाहो दाहीआ। मेरे उतों झगड़ा मेट दे मन्दिर मसीत शिवदुआले मट्ठां, गुरदवार झगड़ा रहे ना राईआ। लहिणा पूरा कर दे अट्ठ सट्ठां, तीर्थ तट देण दुहाईआ। राग सुणना पए ना कोई कोलों भट्टां, ताल तलवाड़े ना कोए शनवाईआ। इक्को तेरा नाम साहिब सुल्तान रट्टां, रट्टे पिछले देणे चुकाईआ। धुर दा लाहा तेरे चरण कँवल खट्टां, खटका अगला देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब तेरी सरनाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते रिहा कोई ना धर्म, धुर धाम दे मालक दयां जणाईआ। मेरा दुखी होया चर्म, बिन नैणां नीर वहाईआ। मेरे विच सतिजुग दा बदल दे जरम, जन्म आपणे विच्चों दवाईआ। पिछला रहे कोए ना भरम, भाण्डा भरम देणा भनाईआ। इक्को तेरी सब नूं होवे सरन, दूजा इष्ट नज़र कोए ना आईआ। भगतां खुल्हा होवे हरन फरन, निज नेत्र लोचन नैण तेरा दर्शन पाईआ। लेखा रहे ना वरन बरन, ज़ात पात ना वंड वंडाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा तूं मेरा मैं तेरा सारे ढोला पढ़न, आत्म परमात्म तेरा नाम ध्याईआ। तेरी मंज़ल सचखण्ड निवासी चढ़न, अधविचकार ना कोए अटकाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक तरनी तरन, तारनहार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग अन्त सब दा पूरा कर दे प्रन, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपणे विच समाईआ।
❋
❋
१४ माघ शहिनशाही सम्मत ६ संतोख सिँघ दे गृह पिण्ड सोढ्ढीआं ज़िला जलन्धर
धरनी कहे दोवें जोड़ के हथ्थ, हरि करते सीस निवाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। मैं चरण कँवल रही ढट्ठ, सरनगति इक टिकाईआ। धर्म दा रिहा कोए ना हट्ट, कूड़ क्रिया होए हल्काईआ। धीरज दिसे कोए ना सति, सति सतिवाद ना कोए दरसाईआ। कलयुग जीवां उलटी हो गई मति, गुरमति गए भुलाईआ। नाड़ बहत्तर उबले रत्त, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मनुआ रिहा किसे ना वस, दहि दिशा उठ उठ धाईआ। बूँद स्वांती मिले किसे ना रस, झिरना निझर ना कोए झिराईआ। अणयाला तीर मारे कोई ना कस, बजर कपाट ना कोए तुड़ाईआ। शब्द अनाद सुणे ना नद, अनहद नादी नाद ना कोए सुणाईआ। जोत जगे ना लट लट, अंध अज्ञान ना कोए मिटाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारे मारया फट्ट, घाउ डूँग्घा दिता लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक दया कमाईआ। धरनी कहे मेरा नेत्र वहाए नीर, बिन नैणां छहिबर लाईआ। मेरे शहिनशाह पीरां दे पीर, हज़रत धुरदरगाहीआ। मेरे चीथड़ पाटे वेख लीर, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। मेरी आसा होई दिलगीर, धीरज धीर ना कोए धराईआ। झगड़ा प्या शाह हकीर, शाह सुल्तान रहे कुरलाईआ। किसे दी पवित्र ना होए ज़मीर, सच विच ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक मेहर नज़र उठाईआ। धरनी कहे मैं रो रो दस्सां हाल, प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। चारों कुण्ट मेरा ज़वाल, आबरू रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वज्जे ताल, तलवाड़ा ममता मोह नाल मिलाईआ। धर्म दा रिहा ना कोए दलाल, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। सच दी दिसे ना कोए धर्मसाल, साढे तिन्न हथ्थ ना होए रुशनाईआ। जोती जल्वागर ना होए जलाल, नूरे चशम ना कोए रुशनाईआ। मेरी बेनन्ती इक सवाल, दर ठांडे सीस झुकाईआ। आ के वेख मुरीदां हाल, हरि मुर्शद बेपरवाहीआ। तेरी चार कुण्ट करदी भाल, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण भज्जां वाहो दाहीआ। तुध बिन करे ना कोए प्रितपाल, प्रितपालक आपणा फेरा लैणा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। धरनी कहे मैं रो रो मारां नाअरा, होका हक सुणाईआ। तूं मेरा परवरदिगारा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जल्वागर नूर इलाहीआ। पल्लू छुडा गए पैग़म्बर गुर अवतारा, सगला संग ना कोए निभाईआ। सदी चौधवीं दा तक किनारा, चौदां तबक नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मुहम्मद कूक करे पुकारा, तोबा तेरा नाम दुहाईआ। लेखा तकणा चार यारा, सगला संग ना कोए रखाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते लग्गणा इक अखाड़ा, खड़ग खड़ग नाल खड़काईआ।
❋
❋
नव सत्त होणा धुंदूकारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मांगत हो के मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे वेख खुल्हड़े केस, मेंढी सीस ना कोए गुंदाईआ। तूं मालक आदि जुगादि हमेश, हम साजण नज़री आईआ। जिस जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कीता भेस, भेखा धारी रूप बदलाईआ। हुण लहिणा देणा लेखा पूरा करदे गोबिन्द दस दशमेश, दहि दिशा अक्ख उठाईआ। हलूणा दे दे विष्नूं सुत्ता रहे ना बाशक सेज, सहँसर मुख सिफ्त ना कोए वड्याईआ। ब्रह्मा तेरा झल ना सके तेज, जोती जाते पुरख बिधाते कर रुशनाईआ। शंकर छड कैलाश नूं ल्ए वेख, बिन नैणा नैण उठाईआ। मैं मंगती दर तेरे दर दरवेश, भिखारी हो के सीस निवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया नाल मेरा भरया पेट, लेखा अवर ना कोए जणाईआ। मैं सब कुछ करदी तेरे भेंट, दर तेरे दयां टिकाईआ। तूं आदि जुगादी खेवट खेट, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर धुर दा मालक दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार तेरे चरण कँवल आदेस, देस देसांतरां दे मालक मेहरवान मेहरवान मेहरवान होणा आप सहाईआ।
१५ माघ शहिनशाही सम्मत ६ लक्षमण सिँघ दे गृह पिण्ड धनौरी ज़िला रोपड़
धरनी कहे प्रभ मेरा सुहञ्जणा होवे मौका, मुकम्मल दयां दृढ़ाईआ। तेरे नाम दा इक्को होवे होका, हुक्म साहिब सुल्तान सच देणा सुणाईआ। सिफ्त सलाही इक्को होवे सलोका, इक्को कलमा नाम पढ़ाईआ। इक्को अक्खरां वाला होवे पोथा, इक्को शब्द करे अगंवाईआ। इक्को प्रकाश होवे निर्मल जोता, इक्को नूर देणा चमकाईआ। मानव रहे कोए ना सोता, सोयां सुरत देणी खुल्हाईआ। कूड़ी क्रिया विच मारे कोई ना गोता, फड़ बाहों लैणा तराईआ। दुरमति पाप कलेवर सब दा जाए धोता, पतित पुनीत देणे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं नेत्र रोवां छम्म छम्म, छहिबर तेरा प्रेम लगाईआ। मेरा सुखाला कर दे दम, दामनगीर आप हो जाईआ। झगड़ा मेट दे जगत दृष्टी चम्म, चम्म दृष्टी दे बदलाईआ। हरख़ सोग रहे ना ग़म, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। मेरा बेड़ा देणा बन्न्ह, बन्न्हणहार तेरी वड्याईआ। मेहरवान मेरी बेनन्ती लैणी मन्न, मनसा मन दी पूर कराईआ। सति सच दी वस्तू देणी धन, नाम भण्डारा इक वरताईआ। जीव बणाउणे आपणे जन, बणना जणेंदी आप माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे झोली डाहीआ। धरनी कहे प्रभू मेरा
❋
❋
पूरा करना काम, काम क्रोध लोभ मोह हँकार देणा गंवाईआ। इक्को तेरा उपजे नाम, नाउँ निरँकारा देणा दृढ़ाईआ। अमृत रस दा देणा जाम, हकीकी इक प्याईआ। शरअ दा रहे ना कोए ग़ुलाम, ज़ंजीर बेनज़ीर देणे तुड़ाईआ। तूं मालक इक अवाम, मेहरवान इक अख्वाईआ। मेरी बेनन्ती करीं परवान, परम पुरख तेरी सरनाईआ। मेरे उतों झगड़ा मेटणा तमाम, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। कूड़ी क्रिया मेटणी शाम, शमा नूर देणा चमकाईआ। मैं सुणना चाहुंदी तेरा इक पैग़ाम, पैग़म्बरां तों बाहर देणा सुणाईआ। मेरा सजदयां तों बाहर सलाम, निउँ निउँ लागां पाईआ। मेरे उत्ते तेरे शब्द गुरु दा होवे इक्को इंतज़ाम, बन्दोबस्त इक्को हथ्थ फड़ाईआ। चार कुण्ट करे ना कोए हराम, धर्म दी धार देणी प्रगटाईआ। मेरा नगर खेड़ा वसाउणा ग्राम, गृह इक्को वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा अन्तर प्यार दा होवे रंग, रंग अगम्म देणा चढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया करे ना जंग, जंग जू आपणा भय देणा रखाईआ। मेरी आसा मनसा इहो मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। तेरे नाम दा दो जहानां वज्जे मृदंग, नाद अनादी देणा सुणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल आवीं लँघ, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मेरे उत्ते आपणी सेज सुहाउणी पलँघ, सम्बल बहि के ख़ुशी मनाईआ। दूई द्वैत दीन दुनी दी ढाउणी कंध, दुतीआ भाउ देणा मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सब दा होवे छन्द, दूसर ओट ना कदे तकाईआ। मेरे सीने तेरे प्यार दी होवे ठंड, अग्नी तत देणा बुझाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी मेरा भाग होण ना देवीं मंद, मंदभागण होणा आप सहाईआ। तेरा इक दुलारा एकँकारा नूर नुराना श्री भगवाना शब्दी तकां चन्द, चन्द चादना इक रुशनाईआ। मेरा ख़ुशी कर दे बन्द बन्द, बन्दगी विच दर तेरे सीस निवाईआ। सति धर्म विच्चों सच देणा अनन्द, अनन्द आपणा इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी निरगुण निरवैर मैनूं लगा लै आपणे अंग, अंगीकार आप हो जाईआ।
१६ माघ शहिनशाही सम्मत ६ जगीर सिँघ दे गृह पिण्ड रंगीलपुर ज़िला रोपड़
धरनी कहे प्रभ लख चुरासी सुत्ती मेरे उत्ते छाती, छत्रधारी बैठे आसण लाईआ। सच वस्त नाम भण्डारा दिसे कोल किसे ना दाती, दाते दानी दया देणी कमाईआ। सदी चौधवीं मेट अंधेरी राती, रुुतड़ी आपणे नाल लैणी महकाईआ। इक्को अमृत बूँद बख्श स्वांती, अग्नी तत देणा बुझाईआ। सब दी सांझी इक्को करदे ज़ाती, दीन मज़्हब दा झगड़ा रहे ना राईआ।
❋
❋
इक्को नाम कलमा इक्को पट्टी पढ़ा जमाती, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। आत्म परमात्म बण अगम्मा साथी, सगला संग निभाईआ। मेरी निमस्कार दोवें जोड़ के हाथी, ख़ादम हो के सीस निवाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला सर्ब कला समराथी, भरपूर इक अख्वाईआ। कलयुग अन्तिम मेरी मन्न आखी, आख़र दयां सुणाईआ। ग़ुस्सा गिला रहे ना कोए गुस्ताख़ी, ग़मी दा डेरा देणा ढाहीआ। तेरे नाम दी होवे सच प्रभाती, प्रभू जिस विच सारे तेरा नाम ध्याईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं लेखा रहे ना बाकी, बाकायदा सब दा देणा मुकाईआ। मनुआ रहे कोए ना आकी, हउमे गढ़्ह देणा तुड़ाईआ। नाम प्याला देणा बण के साकी, जाम धुर दा हथ्थ उठाईआ। आपणे मिलण दी खोल्हीं ताकी, पड़दा अन्दरों देणा चुकाईआ। कूड़ी क्रिया करे ना कोए चलाकी, सति सच सब नूं देणा समझाईआ। लेखा मुका दे बन्दा ख़ाकी, ख़ालस आपणा जोड़ जुड़ाईआ। मेरी बेनन्ती धर्म धार दी साची, साचे सज्जण दयां सुणाईआ। लूं लूं अन्दर राचीं, रचना आपणी देणी प्रगटाईआ। मेरे तन लग्गे मूल ना आंची, अग्नी तत ना मूल जलाईआ। मेरी (नौ सौ चौरानवे) चौकड़ी जुग दी पूरी करनी आसी, आहिस्ता आहिस्ता मंग मंगाईआ। तूं करता पुरख अबिनाशी, पारब्रह्म तेरी बेपरवाहीआ। मेरे उत्ते सति दी पा रासी, निरगुण निरगुण गोपी काहन काहन गोपी आप नचाईआ। तेरे हुक्म दा हुक्म होवे इनकलाबी, बदली करदे ख़लक ख़ुदाईआ। महिबूब नज़र आवे महिराबी, दर इक्को इक सुहाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान कर शताबी, शरअ दा लेखा देणा मुकाईआ। मैं जिधर तकां मेरे उत्ते सब मानव नूं होवे आज़ादी, बन्धन मज़्हब ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरे उतों कूड़ क्रिया दी कर बर्बादी, नेस्तोनाबूद करके जड़ देणी उखड़ाईआ।