१६ माघ शहिनशाही सम्मत ६ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड राजो माजरा ज़िला रोपड़
धरनी कहे प्रभ तेरी चरण मस्तक लावां धूढ़ा, धर्म दा टिक्का ख़ाक रमाईआ। मेरे उतों कलयुग कूड़ी क्रिया हूंझ दे कूड़ा, कुकर्म दा लेखा रहे ना राईआ। चतुर सुघड़ बणा दे मूर्ख मूढ़्हा, नाम निधाना इक समझाईआ। मानव ज़ाती रंग चाढ़्ह दे गूढ़्हा, निरगुण निरवैर तेरा रंग उतर कदे ना जाईआ। तूं दाता योधा बहादर सूरा, साहिब सुल्तान अख्वाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं भविक्ख्त करदे पूरा, पूरन ब्रह्म दे समझाईआ। इक्को तेरी जोत दा नज़र आए नूरा, अंध अंधेरा देणा मिटाईआ। जन भगतां नज़र आउणा हाज़र हज़ूरा, सच स्वामी हो के सोभा पाईआ। तोड़ना गढ़्ह हउमें हंगता ग़रूरा,
❋
❋
निवण सु अक्खर इक जणाईआ। मैं जुग चौकड़ी तेरे दर दी रही मज़दूरा, सेवक हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभ मैं तेरी मस्तक लावां ख़ाक, धूढ़ चरण रमाईआ। सृष्टी दृष्टी करदे पाक, पतित पुनीत दे बणाईआ। सब दे अन्दरों खोल्ह दे ताक, पड़दा बजर कपाट तुड़ाईआ। शब्द अगम्मी सुणा दे नाद, अनादी धुन कर शनवाईआ। भेव खुल्हा दे ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड रंग रंगाईआ। तूं मालक ख़ालक आदि जुगादि, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर बर्बाद, मेरे उत्ते रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा होवे आदि, धर्म दी जड़ देणी लगाईआ। तेरे शब्द गुरु दा होवे राज, रईयत आत्मा ल्ए बणाईआ। नवीं मेरे उत्ते साजणा साज, पिछला लेखा दे मुकाईआ। नाम दस्स दे बोध अगाध, बुद्धी तों परे तेरी पढ़ाईआ। सब दा सांझा कर समाज, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। लेखे विच लेखा ला दे पूरा कर हिसाब, निस्बत आपणे नाल मिलाईआ। तूं दो जहानां श्री भगवाना शहिनशाह महाराज, तख्त निवासी इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब दर तेरे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरे उत्ते करनी मेहर, निगह मेहर उठाईआ। इक्को रंग रंगाउणे गुरु गुर चेर, चेला गुर भेव रहे ना राईआ। कूड़ी क्रिया करनी ख़ाक ढेर, सति सच देणा प्रगटाईआ। झगड़ा मुकाउणा अण्डज जेर, उत्भुज सेत्ज आपणे रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं मुहम्मद लेखा देणा नबेड़, बाकी अवर ना कोए रखाईआ। हुक्मे अन्दर गेड़ना गेड़, लख चुरासी देणी भवाईआ। मेरा धर्म दा दवारा दिसे खेड़, नगर नौ खण्ड देणा सुहाईआ। मेहरवान करीं ना डेर, महिबूब तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा सतिगुर शब्द शब्द गुर सति आदि जुगादी एकँकारा शेर, भबक विच सबक आपणा देणा जणाईआ।
१६ माघ शहिनशाही सम्मत ६ हज़ूरा सिँघ दे गृह पिण्ड गुराया ज़िला जलन्धर
धरनी के प्रभ मेरे सीस रही ना चुन्नी, ओढण नज़र कोए ना आईआ। सच दा रिहा कोए ना ·षी मुनी, मोन धारी बैठे मुख भवाईआ। आत्मा परमात्मा दा दिसे कोए ना गुणी, गुणवन्त ना कोए अख्वाईआ। तेरे नाम शब्द दी सुणे कोए ना धुनी, धुन आत्मक राग ना कोए शनवाईआ। मेरी पुकार दातार कलयुग अन्तिम सुणीं, अणसुणत ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेहरवान तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभ मेरे उत्ते रिहा
❋
❋
कोए ना पड़दा, पर्दानशी तेरी दुहाईआ। मालक दिसे कोए ना घर दा, बेघर होई लोकाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं कोलों कोई ना डरदा, भय सृष्टी दृष्टी विच्चों गई चुकाईआ। दीन मज़्हब बौहड़ी मेरे उत्ते लड़दा, तेरे नाम कलमे धरया रूप कसाईआ। किसे भेत ना आया चोटी जड़ दा, चेतन सुरत ना कोए वखाईआ। भय रिहा ना नरायण नर दा, नर हरि तेरी ओट ना कोए तकाईआ। उठ वेख खेल कलयुग कल दा, की कलकाती कार कमाईआ। जिस साथ बणाया पंज विकारे दल दा, आसा तृष्ना नाल मिलाईआ। गृह भुलाया तेरा निहचल धाम अटल दा, सचखण्ड साचा नज़र किसे ना आईआ। नज़ारा तक लै कपट छल द, अछल छलधारी आपणा फेरा पाईआ। ज़ोर रिहा नहीं किसे सूरबीर दे बल दा, बलधारी बैठे सीस निवाईआ। तेरा हुक्म संदेशा निहचल धाम कोए ना घलदा, नग़मा नाम ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरे सीस तों लथ्था चीर, चिरी विछुन्ने दया देणी कमाईआ। मेरा नेत्र नैण वहावे नीर, अक्खां छहिबर लाईआ। मेरी बदल दे तकदीर, तदबीर आपणी नाल मिलाईआ। मेरे उतों शरअ दे कट ज़ंजीर, शरीअत दा लेखा देणा मुकाईआ। इक्को रंग रंगाउणा शाह हकीर, शहिनशाह मेहर नज़र उठाईआ। तैनूं झुकदे पैग़म्बर पीर, अवतार गुर सीस निवाईआ। सदी चौधवीं मेरा बणना दस्तगीर, दस्त दस्त नाल मिलाईआ। मैं चाहुंदी सब दी बदल दे ज़मीर, ज़ाहर ज़हूर आपणा नूर कर रुशनाईआ। तूं मालक ख़ालक बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र कोए ना आईआ। मेरी आसा अन्त होए दिलगीर, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते रिहा कोए ना ओढण, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। कलयुग जीव वेखे कोटी कोटन, अणगिणत ध्यान लगाईआ। साची मंज़ल चढ़े कोए ना चोटन, चोटी चढ़ तेरा दरस कोए ना पाईआ। दरोही एह आल्हणिउं डिग्गे बोटन, सदी चौधवीं फेर ना कोए उठाईआ। उठ वेख फिरी दुहाई चौदां लोकन, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। तेरा नाम गाए ना कोए सलोकन, सोहला हक ना कोए जणाईआ। सारी सृष्टी दृष्टी विच्चों हो गई मेरी दोख़न, दुखियां दु:ख ना कोए मिटाईआ। धर्म दा रिहा कोए ना जोबन, बलहीण दयां सुणाईआ। तुध बिन मेरा कारज कोई ना आवे सोधण, जो सुदी वदी तों बाहर आपणा खेल खिलाईआ। मेरा मार्ग पन्ध लम्बा नहीं कोई जगत वाला योजन, जुगती आपणी देणी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हउमे हंगता कूड़ी क्रिया कढ दे रोगण, चिन्ता सब दे अन्दरों दे मिटाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरे उपर ना किसे सहारा, पुरख अकाले दीन दयाले धुर दे साहिब दयां जणाईआ। मैं दुहाई
❋
❋
कीती अग्गे पैग़म्बर गुर अवतारा, कूक कूक सुणाईआ। संदेशा दिता कलयुग वेखो अन्त कनारा, नईया डोले थांउँ थाँईंआ। लहिणा देदा मुकणा मुहम्मद चार यारा, सदी चौधवीं संग मिलाईआ। चारों कुण्ट वेख अंध अंध्यारा, धुर दा चन्द ना कोए चमकाईआ। मेरी इक्को कूक पुकार दो जहानां सुणना नाअरा, नर नरायण दयां जणाईआ। तुध बिन दूसर अवर ना कोए कलि कल्की अवतारा, अवतरी आपणा हुक्म देणा सुणाईआ। मैं निउँ निउँ सजदयां विच करां निमस्कारा, डण्डावत बन्दना करके धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरकारा, धुर दे मालक तेरी इक्को ओट तकाईआ।
१७ माघ शहिनशाही सम्मत ६ गुरदेव सिँघ दे गृह नवां पिण्ड ज़िला जलन्धर
धरनी कहे प्रभ किरपा कर मेरे कमलापती, पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझे यार दया कमाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वाअ वगे तत्ती, पुरख अकाले दीन दयाले अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। नाम निधाना तेरी धार दिसे ना रती, रत्न अमोलक काया गोलक विच टिकाईआ। सच धर्म मुहब्बत विच आत्मा होवे कोई ना सती, सति सरूप शाहो भूप बिन रंग रूप तेरे विच ना कोए समाईआ। जिधर तकां कूड़ कुकर्म दी दिसे हट्टी, कलयुग वणजारा सोभा पाईआ। मैं चारों कुण्ट भज्जी नट्ठी, दिवस रैण वाहो दाहीआ। सन्त महात्मा दिसया मूल ना भट्टी, सूफ़ी फ़कीर फ़िकरा हक ना कोए सुणाईआ। सब दी डोर प्रेम वाली तेरे नालों कटी, कटाक्ष हक ना कोए लगाईआ। धर्म दा रिहा कोए ना जती, यथार्थ तेरा प्यार ना कोए वखाईआ। अमृत रस रिहा कोए ना छकी, विख कूड़ भरी लोकाईआ। बौहड़ी मैं सब कुछ वेखां अक्खीं, नौ खण्ड पृथ्मी बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे प्रभ वेख लै आपणी धरत धवल धौल, धर्म दवारा नज़र कोए ना आईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर गई डोल, सति सन्तोख ना कोए जणाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म जाए कोई ना मौल, जोती जाते पुरख बिधाते तेरा नूर नज़र किसे ना आईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक मुहम्मद दा पूरा कर दे कौल, वाहिदा पिछला तोड़ निभाईआ। गोबिन्द दा लेखा तक लै जो चार वरनां दिती पाहुल, अमृत बिन रसना रस जणाईआ। राम दा लहिणा वेख लै जो दस्सया ब्राह्मण रौल, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सदी बीसवीं तोलणा पूरा तोल, हज़रत ईसा बैठा नैण उठाईआ। आदि अन्त जुगा जुगन्त जुग चौकड़ी दा लेखा तेरे कोल, कुल मालक तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। मैं आपणा आप देवां घोल, घोली घोल घोल घुमाईआ।
❋
❋
तेरा नाम शब्द इक्को होवे बोल, अनबोलत आपणा राग देणा दृढ़ाईआ। सतिजुग सच दवारा एकँकारा इक इकल्ला मेरे उत्ते खोल्ह, ख़ालक ख़लक मख़लूक देणा समझाईआ। मैं निमाणी मिट्टी ख़ाक जिस नूं सारे कहिंदे धौल, धर्म दया दा पूत मेरी गोदी देणा टिकाईआ। तेरा इक्को होवे असूल, असल दे मालक वसल आपणा देणा जणाईआ। तेरा हुक्म सुणना धुर दा अगम्म माकूल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। दीन मज़्हब दा झगड़ा रहे ना कातिल मक्तूल, कत्लगाह दा डेरा देणा ढाहीआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर तेरा नाम प्यार पंघूड़ा लईए झूल, हुलारा दो जहान श्री भगवान नौजवान देणा लगाईआ। औह वेख मेरे उत्ते शंकर सुट्टी बैठा त्रशूल, विष्नूं नेत्र अक्ख ना कोए उठाईआ। ब्रह्मा तेरे चरण दी लावे धूल, बिन मस्तक ख़ाक ख़ाक रमाईआ। तूं मालक इक कन्त कन्तूहल, करतार तेरी वड्याईआ। जो तेरे हो के तैनूं गए भूल, भुल्लयां मार्ग दे समझाईआ। सच मुहब्बत विच कर मशगूल, मुश्किल जन्म कर्म दी दे गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दुनी दा लेखा रहे ना अर्ज़ तूल, चार कुण्ट दहि दिशा इक्को रूप देणा दरसाईआ।
१७ माघ शहिनशाही सम्मत ६ प्यारा सिँघ दे गृह माडल टाऊन जलन्धर
धरनी कहे प्रभ कलयुग जीवां खोल्ह दे जाग, जागरत जोत बिन वरन गोत कर रुशनाईआ। हँस बुद्धी बणा दे काग, कागों हँस रूप दे वखाईआ। हर हिरदे अन्तर निरन्तर उपजे तेरा वेराग, वैरी अन्दरों बाहर देणे कढ्ढाईआ। मन कल्पणा सृष्टी दृष्टी अन्दर दे त्याग, त्रैगुण अतीते आपणी दया कमाईआ । निझर झिरना अमृत रस दे स्वाद, बूँद स्वांती अगम्म टपकाईआ। धुन आत्मक सुणा अगम्मी नाद, बिन रसना जेहवा ढोला गाईआ। निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, गृह मन्दिर होवे रुशनाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म निरगुण निरगुण बण साथ, सरगुण मेला मेल सहिज सुभाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक पुरख समराथ, अलख अगोचर अगम्म अथाह तेरी वड वड्याईआ। मैं निमाणी जोड़ां दोवें हाथ, मुहब्बत मुहब्बत नाल मिलाईआ। कलयुग विच सतिजुग सच धर्म चला दे राथ, रथवाही आपणा हुक्म वरताईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं पूरा कर दे भविक्ख्त वाक, वाकिफ़कार होणा ख़लक ख़ुदाईआ। चार वरन अठारां बरन धर्म दी धार कर इत्फिाक, दीन मज़्हब आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी दर तेरे झोली डाहीआ। धरनी कहे प्रभ मेरी झोली देणी भर, नाम भण्डारा अतुट वरताईआ। दर्शन करां
❋
❋
नरायण नर, नर हरि इक्को नज़री आईआ। मेरा खोल्हणा बन्द कवाड़ी दर, बजर कपाटी पड़दा देणा उठाईआ। नहाउणा अगम्मे सर, सर सरोवर इक्को देणा जणाईआ। जिस विच्चों लख चुरासी जावां तर, आवण जावण गेड़ा रहे ना राईआ। तेरी धार जावां रल, जोती जोत जोत समाईआ। सचखण्ड वसां महल्ल अटल, दरगाह साची सोभा पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे कल, कल काती रहिण कोए ना पाईआ। पंज विकारा देणा दल, शब्दी धार इक प्रगटाईआ। सृष्टी दृष्टी विच्चों कढ दे कपट छल, हँकार विकार लेखा देणा मुकाईआ। मैं तेरे चरण सरन जावां बलि बलि, बलकारी आपणा आप तेरी भेंट चढ़ाईआ। तूं मालक जल थल, महीअल तेरा रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सज्जण सहिज सुखदाईआ। धरनी कहे प्रभ दे दे सच भण्डारा, सति सतिवादी दया कमाईआ। तेरी वस्त मिले सति थारा, थिर घर वासी इक्को तेरा रूप नज़री आईआ। भगत सुहेला बण मीत मुरारा, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। भाग लगा दे काया माटी साढे तिन्न हथ्थ मुनारा, घर विच घर मेला मेल सहिज सुभाईआ। तेरा जोती जोत होवे चमत्कारा, नूर नुराना नज़री आईआ। जिथ्थे नज़र ना आए सूर्या चन्द सितारा, मण्डल मण्डप ना डेरा लाईआ। मेरी अर्ज़ बेनन्ती एका एक एकँकारा, अकल कलधारी दयां जणाईआ। सदी चौधवीं चार कुण्ट वेख अंध अंध्यारा, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। मुहम्मद अन्त अख़ीर मारे आपणा नाअरा, हकीकत हक रिहा सुणाईआ। मूसा रोवे ज़ारो ज़ारा, ईसा नेत्र नैणां नीर वहाईआ। दस गुर करे पुकारा, जोती शब्द धार दुहाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी निराकार निरँकार हो ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर आपणा वेस वटाईआ। कूड़ी क्रिया चारों कुण्ट कर पार किनारा, दीन दुनी विच रहिण कोए ना पाईआ। तेरा राह तकदे सारे कलि कल्की अवतारा, निहकलंक तेरी ओट तकाईआ। धरनी कहे मैं तेरी चरण धूढ़ मस्तक लावां छारा, मिट्टी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। तूं अमाम अमामा मेहरवान बण सिक्दारा, महिबूब तेरा राह तकाईआ। मेरी नमो नमो डण्डावत बन्दना निमस्कारा, सजदयां विच कदमबोसी कर के आपणी ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। धरनी कहे प्रभ ओह वेख तेरे आउंदे भगत, भगवन तैनूं दयां दृढ़ाईआ। तूं बैठा उत्ते अर्श, अर्शी प्रीतम बेपरवाहीआ। निगह मार उत्ते फ़र्श, ज़िमीं ज़मां खोज खुजाईआ। ग़रीब निमाणयां उत्ते कर तरस, रहमत आपणी हक कमाईआ। अमृत मेघ अगम्मा बरस, बूँद स्वांती मुख चुआईआ। निज नेत्र ज्ञान नेत्र दिव्य नेत्र दे दरस, दोए लोचन लोड़ रहे ना राईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। मेरी मंज़ूर कर अर्ज़, बेनन्ती तेरे अग्गे रखाईआ। शरअ छुरी मेट दे करद, कत्लगाह दा लेखा दे मुकाईआ। प्रेमी प्यारयां
❋
❋
सूफ़ीआं सन्तां वंड दर्द, दर्दी हो के दया कमाईआ। तेरा खेल तकां असचरज, अचरज लीला देणी जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा आप सहाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते रोवण तेरे सन्त, सज्जण तेरा ध्यान लगाईआ। राह तक्कण धुर दे मंत, मन्त्र तेरी ओट रखाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमें हंगत, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। तूं बोध अगाधा पंडत, चार जुग दे शास्त्र तेरी सिफ्त सालाहीआ। तूं कल धारी अनन्त, अनन्त कलधारी तेरी समझ किसे ना आईआ। ओह वेख कलयुग आपणा जीव जंत, चार कुण्ट सर्ब कुरलाईआ। आत्म परमात्म बणे किसे ना बणत, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक होणा आप सहाईआ। धरनी कहे प्रभ तेरा राह तकदे गुरमुख, मुक्खों तेरा नाम ध्याईआ। आपणे विछोड़े दा मेट दे दु:ख, सन्मुख हो के नज़री आईआ। लेखा मुका दे जनणी कुख्ख, फेर जन्म दी लोड़ रहे ना राईआ। कूड़ी क्रिया अन्दरों जड़ दे पुट्ट, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण ना पाईआ। तेरा प्यार अन्तिम ना जाए टुट्ट, टुटयां लैणा जुड़ाईआ। जेहड़ी लिव गई छुट्ट, सो सुरत शब्द मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। किरपा करनी अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म तेरी ओट तकाईआ। उन्हां उज्जल करना मुख, जेहड़े तेरा बैठे राह तकाईआ। भेव रहे ना ओहला लुक, अन्तर निरन्तर मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। तूं आत्म परमात्म परमात्म आत्म दस्सणी तुक, शब्द अनाद अनादी धुन कर शनवाईआ। लेखे ला दे मानस देही मनुक्ख, मानव आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे मेरे निरँकार, निरवैर दयां सुणाईआ। आत्म ब्रह्म बख्श प्यार, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरकार, अवतार पैग़म्बर गुर विष्न ब्रह्मा देवत सुर सब तैनूं सीस निवाईआ। सजदे करदे वारो वार, खादम हो के धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। ख़ाली झोलीआं रहे वखाल, मांगत हो के मंगण थांउँ थाँईंआ। तूं साहिब सुल्ताना पुरख अकाल, परम पुरख बेपरवाहीआ। सब दे उत्ते हो दयाल, दीन दयाल आपणी दया कमाईआ। लेखे ला लै शाह कंगाल, ग़रीब निमाणयां पड़दा देणा चुकाईआ। जेहड़े गुरमुख तेरे प्यार विच होए बेहाल, बिहबल हो के रोवण मारन धाईआ। उन्हां दे अन्तर निरन्तर चलणा नाल नाल, काया मन्दिर अन्दर मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। तूं पुरख बिधाता साढे तिन्न हथ्थ तेरी धर्मसाल, दवारा इक्को देणा सुहाईआ। धरनी कहे मैं मंगां मंग विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी संग ना कोए रखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया प्रभू दे निवार, निरवैर हो के आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,
❋
❋
आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरकार, साहिब सुल्तान नौजवान मर्द मर्दान श्री भगवान तेरी आस रखाईआ।
१७ माघ शहिनशाही सम्मत ६ नगीना सिँघ दे गृह माडल हाउस जलन्धर
धरनी कहे प्रभ मैनूं बख्श दे दात, दाते दानी दया कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अंधेरी रात, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। आत्म परमात्म अगम्मी दस्स दे गाथ, गहर गम्भीर बेनज़ीर पड़दा देणा उठाईआ। मेरी बेनन्ती दोए जोड़ के हाथ, हस्त दस्त नाल मिलाईआ। तूं सर्ब कला समराथ, समरथ इक अख्वाईआ। तेरी सिफ्त सालाह अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। निरगुण धार खेल कर प्रगट, परगणे दीन मज़्हब वेख चाँईं चाँईंआ। नौ खण्ड पृथ्मी उबले रत्त, सत्त दीप रहे कुरलाईआ। कलयुग झगड़ा पाया मन मति, गुरमति सारे गए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरी सुहञ्जणी कर दे रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। तूं अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म नूर अलाहीआ। कलयुग जीव बणा लै आपणे सुत, दुलारे रंग रंगाईआ। भाग लगा दे काया बुत, बुतख़ान्यां कर रुशनाईआ। पंज विकारा कढ कुट्ट, हउमे रोग दे गंवाईआ। जेहड़ी लिव तेरे नालों गई छुट, छुट्टी लिव तेरे नाल जुड़ाईआ। दे नाम भण्डारा अतुट, अतोट दे वरताईआ। मेरा साहिब सतिगुर मेट दे दु:ख, दुखी हो के दयां सुणाईआ। सुफल कर दे कुख्ख, दर तेरे निउँ निउँ लागां पाईआ। मेरा उज्जल होवे मुख, दुरमति मैल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे हथ्थ सब कुछ, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ।
१७ माघ शहिनशाही सम्मत ६ गुरदयाल सिँघ दे गृह जलन्धर शहर
धरनी कहे प्रभ मेरा घर बणा दे सुहञ्जणा, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। तूं दाता दानी दर्द दु:ख भय भञ्जणा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। सच प्रीती धूढ़ी इश्नान करा दे मजना, दुरमति मैल देणी धुआईआ। आदि जुगादी बणना साचा सज्जणा, साजण मीत तेरी ओट रखाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा मेरे उतों कढणा, शब्दी हुक्म कर शनवाईआ। सतिजुग साचा चाहीए लग्गणा, लग मात्रा दा लेखा देणा मुकाईआ। तेरा नाम दमामा इक्को इक वज्जणा, दो जहानां डंक
❋
❋
सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा लेख देणा बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा गृह बणा दे चंगा, चरण कँवल तेरी सरनाईआ। तेरे शब्द दा वज्जे अगम्म मृदंगा, जगत ताल तलवाड़ा नज़र कोए ना आईआ। आत्म ब्रह्म बख्श सब नूं अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। सदी चौधवीं निशान मेट दे तारा चन्दा, चन्द नूर तेरा डगमगाईआ। बन्दगी तों ख़ाली रहे कोए ना बन्दा, बन्दना आपणी देणी समझाईआ। नेत्रहीण रहे कोए ना अन्धा, लोचन इक्को इक खुल्हाईआ। अमृत धार वहा दे गंगा, सिन्ध सागर रूप दरसाईआ। दर तेरे सवालण हो के मंगां, भिखारन हो के झोली डाहीआ। तूं साहिब सूरा सरबंगा, शहिनशाह इक अख्वाईआ। कलयुग वेख लै अन्तिम कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी बैठी रोवां मारां धाईआ। अगला सफ़र करीं ना लम्बा, तेरे हथ्थ वड्याईआ। लेखा वेख गोबिन्द संधा, जो माछूवाड़े दिता दृढ़ाईआ। शब्द दी शब्द धार होणी पाबन्दा, पाबन्दी दीन मज़्हब वाली चुकाईआ। मैं तेरा खेल तकणा चाहुंदी अचंभा, अजब निराले देणा वखाईआ। तेरी धार मेरे उत्ते खड़के खड़ग नाल ना खण्डा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे लेख बणा दे आपे, आपणी दया कमाईआ। तुध बिन दूजा कोई ना जापे, नेत्र नैण ना कोए रुशनाईआ। तेरे हुक्म संदेशे साचे, अवतार पैग़म्बर गुरु गए दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे पापे, पतित पुनीत सारे दे वखाईआ। चिन्ता रोग रहे ना संतापे, ममता मोह देणा मिटाईआ। मेरा हिरदा थर थर कांपे, बौहड़ी तेरा नाम दुहाईआ। सब नूं भुल्लया तेरा जापे, जग जीवण दाते तैनूं हिरदे सके ना कोए वसाईआ। मैं सब दे तके पूजा पाठे, सिमरन जोग अभ्आसां विच ध्यान रखाईआ। रूह बुत होया किसे ना पाके, सति सरूप ना कोए समाईआ। सदी चौधवीं सब नूं आए घाटे, घाटा पूर ना कोए कराईआ। आत्म परमात्म तुटे नाते, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। तेरे उतों उडया सब विश्वाशे, विषयां भरी कूड़ लोकाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाशे, मेहरवान दर तेरे अलख जगाईआ। इक्को तेरा नूर होवे प्रकाशे, नौ खण्ड अंध अंधेरा देणा गंवाईआ। तेरा खेल होवे हकीकी हक महिराबे, महिबूब तेरी वज्जे वधाईआ। लहिणा देणा लेखा पूरा कर दे जो नानक दस्स के आया विच बग़दादे, बग़लगीर आपणा खेल देणा खिल्हाईआ। जो आवाज़ दिती सति दी धार सितार रबाबे, रबीउल सानी विच दृढ़ाईआ। जिथ्थे इश्क रहे ना हकीकी मजाज़े, दोहां दी मंज़ल देणी चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड निवासी तेरे अग्गे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरे अन्तर पा दे ठंड, अग्नी तत रहे ना राईआ। सब दी सुरती शब्दी शब्द नाल गंढ, सोया रहिण कोए ना पाईआ। अन्तर आत्म दे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ।
❋
❋
गुरमुख सन्त सुहेले वेख आपणे चन्द, भगत भगवन्त जोड़ जुड़ाईआ। सब दा ख़ुशी कर दे बन्द बन्द, बन्दना आपणी इक समझाईआ। तूं दीन दयाल साहिब बख्शंद, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नाम निधान श्री भगवान हर हिरदे अन्दर देणा वंड, बाहर मंगण दी लोड़ रहे ना राईआ। कूड़ी क्रिया कर दे खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग नाम खड़काईआ। मेरी आसा मनसा पूरी कर दे मंग, मांगत हो के सीस निवाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी तेरे सच दा वज्जे मृदंग, मर्द मर्दाने श्री भगवाने करनी इक शनवाईआ। जुग चौकड़ी नौ सौ चौरानवे पिच्छे गए लँघ, जुग जुग आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल तकां ब्रह्मण्ड खण्ड विच वरभण्ड, आपणी दया देणी कमाईआ।
१८ माघ शहिनशाही सम्मत ६ प्यारा सिँघ दे गृह जलन्धर
धरनी कहे प्रभ साचा रिहा कोई ना हाटा, वस्त तेरा नाम ना कोए वरताईआ। अमृत रिहा किसे ना बाटा, ख़ाली बरतण देण दुहाईआ। उठ वेख चारों कुण्ट अंधेरी राता, सच रिहा किसे ना थाँईंआ। मेरा कोझी कमली दा खुल्ल्हा झाटा, मेंढी सीस ना कोए गुंदाईआ। मेरा चीथड़ पुराणा पाटा, ओढण नज़र कोए ना आईआ। तेरयां दीनां मज़्हबां पाया मैनूं घाटा, घाटे विच मेरी दुहाईआ। मैं दुखी हो गई विच ज़ाता पाता, हिस्सयां वाली वंड वेख वखाईआ। मैं बचन दस्सां इक्को साचा, सच दयां सुणाईआ। तेरा जीउ पिण्ड पंज तत काया काचा, कंचन गढ़्ह दे वड्याईआ। आत्म परमात्म आपणा दस्स नाता, नातवां पूरब लेखा वेख वखाईआ। मेरे उत्ते बख्श प्रेम दीआं सच सौगातां, वस्त अगम्मढ़ी आप वरताईआ। मैं थक्क गई सुण सुण के तेरीआं सिफ्तां वालीआं गाथां, जुग चौकड़ी अवतार पैग़म्बर गुरुआं दिती दुहाईआ। सहायक बणया ना कोए नाथ अनाथां, दीनां गले ना कोए लगाईआ। दीन दुनी दा मालक बणया ना कोए सूरबीर बांका, बलधारी नज़र कोए ना आईआ। तन वजूद दा सारे बदलदे रहे ख़ाका, जो मिटी ख़ाक विच समाईआ। तेरा जल्वा नूर नूर ना कदे प्रकाशा, दो जहान ना कोए रुशनाईआ। की होया जे गोपी काहनां पवाईआं रासां, राम सीता बनां विच भवाईआ। की होया जे पैग़म्बरां कलामां विच तैनूं जाता, सिफ्त संदेशा ढोला गाईआ। की होया जे गुरुआं मन्नया तेरा आखा, भाणे विच बहि के सीस निवाईआ। मैं चाहुंदी तूं प्रगट हो साख़िआता, स्वच्छ सरूप इक्को नज़री आईआ। मेरा अन्तर कर दे पवित्र पाका, पतित पुनीत दे बणाईआ। तूं सब दा जोती जाता, पतिपरमेश्वर तेरी वड्याईआ। स्वच्छ सुहञ्जणी सेज बणा दे खाटा,
❋
❋
खटीआ आपणा आप तेरे अग्गे टिकाईआ। बौहड़ी अग्गे होण ना लम्मीआं वाटां, लेखा तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरा अन्तर होवे इक, एकँकार देणा कराईआ। मेरा लेखा देणा लिख, लेख लेख विच्चों बदलाईआ। मैं भिखारन मंगां भिक्ख, ख़ाली झोली देणी भराईआ। मैं चाहुंदी मेरे उत्ते सारी मानव ज़ाती तेरा रूप होवे सिख, सिख्या साहिब सुल्तान देणी दृढ़ाईआ। सृष्टी सारे जानण मिथ, मिथ्या दिसे सर्ब लोकाईआ। इक्को वार आपणी सुहञ्जणी कर दे थित, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। परमात्म हो के वस चित, मन चित ठगोरी रहे ना राईआ। कूड़ी क्रिया लवां जित्त, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मैं तेरा दर्शन चाहुंदी नित, नवित आपणा रंग रंगाईआ। वेखीं कदे बन्द ना करीं भित, भीतर दा पड़दा देणा चुकाईआ। चारों कुण्ट आवीं दिस, दहि दिशा तेरी रुशनाईआ। मेरी पूरी करनी इच्छ, मनसा तेरे विच छुपाईआ। मैं होर ना मंगां किछ, निउँ निउँ लागां पाईआ। तूं सब दा प्रीतम प्यारा एक एकँकारा होवें इक, इक इकल्ले तेरी वज्जे वधाईआ। कलयुग अन्तिम सब दा लहिणा देणा लै नजिठ, लेखा अवर रहे ना राईआ। वेखीं मैनूं देवीं ना पिट्ठ, करवट आपणी ना मूल बदलाईआ। बौहड़ी मेरे उतों पूजा हटा दईं पथ्थर इट्ट, पाहन सीस ना कोए निवाईआ। सब दी सुरती तेरे उत्ते जाए टिक, टिक्का इक्को मस्तक नाम देणा लगाईआ। तूं सब दे वसीं विच, विचला भेव देणा खुल्हाईआ। मैं चाहुंदी तेरा दर्शन होवे नित, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरे उत्ते दीन मज़्हब दा होवे कोई ना हिस्स, हिस्सेदारी पिछली देणी चुकाईआ।
१८ माघ शहिनशाही सम्मत ६ गुरनाम सिँघ दे गृह पिण्ड सूरा नस्सी ज़िला जलन्धर
धरनी कहे प्रभ सब दा वायदा पूरा करीं कौल इकरार पक्का, मेहरवान दया कमाईआ। फिरे दरोही विच मदीना मक्का, काअब्यां पए दुहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी देणा अन्तिम धक्का, धुर दा हुक्म नाल मिलाईआ। झगड़ा छिड़ना विच बूरा कक्का, मसीह बैठा वसीह ध्यान लगाईआ। जिस कारन गोबिन्द सथ्थर लथ्था, मेरे उत्ते सेज गया हंढाईआ। मैं उस दा लहिणा देणा लेखा वेखां नाल अक्खां, लोचन धर्म देणा खुल्हाईआ। चारों कुण्ट उठ उठ नस्सां, भज्जां वाहो दाहीआ। सदी चौधवीं मूल ना थक्कां, थकावट विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे मेरे साहिब स्वामी यक्क, वाहिद सीस निवाईआ। मेरा मैनूं दे दे हक, हकीकत दे मालक
❋
❋
दया कमाईआ। पिछला लेखा सब करदे फ़क, फ़िकरा अग्गे आपणा दे दृढ़ाईआ। तूं सर्ब कला समरथ, सो पुरख निरँजण तेरी वड वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण तेरे अग्गे जोड़ां हथ्थ, एकँकारा निउँ निउँ लागां पाईआ। आदि निरँजण तेरा नूर नुराना तकां सच, अबिनाशी करते देणी माण वड्याईआ। श्री भगवान तेरी सरन सरनाई रही ढट्ठ, पारब्रह्म तेरे निउँ निउँ लागां पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेरे विच्चों देणी कढ, काम क्रोध लोभ मोह हँकार तन वजूद रहिण ना पाईआ। इक्को तेरा नाम निधाना श्री भगवाना गावां सद, छन्द धुर दा दयां जणाईआ। दीन मज़्हब दी मेटणी हद्द, हदूद आपणी देणी वखाईआ। जिथ्थे दीपक जोत रिहा जग, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। मिले मेल सूरे सरबग, जो शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेहरवान मेहरवान मेहरवान आपणी किरपा कर दे झट, दूर दुराडा पन्ध रहिण ना पाईआ।
१८ माघ शहिनशाही सम्मत ६ जरनैल सिँघ दे गृह पिण्ड सगवाल ज़िला जलन्धर
धरनी कहे प्रभू तूं मेरा पित मात, पुरख अकाल दीन दयाल तेरी सरनाईआ। मेहरवान महिबूब मेट दे अंधेरी रात, निरगुण निरवैर नूरी चन्द कर रुशनाईआ। झगड़ा रहे ना ज़ात पात, दीन दुनी इक्को रंग देणा रंगाईआ। तूं साहिब सुल्ताना श्री भगवाना पुरख समराथ, बेअन्त बेपरवाह अख्वाईआ। मिन्नतां करां दोए जोड़ के हाथ, झुक झुक लागां पाईआ। मेरी आसा मनसा पूरी कर दे ख़ाहिश, ख़ालस आपणा भेव खुल्हाईआ। निरगुण निरवैर मैं तेरी दासी दास, सेवक हो के सेव कमाईआ। निगह मार उतों आकाश, प्रिथवी रो रो दए दुहाईआ। मेरे स्वामी आ जा मेरे पास, कलयुग आपणी करवट लै बदलाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु जो शब्द संदेशे विच गए आख, कौल सब दा पूर कराईआ। तुध बिन करे ना कोए इमदाद, मालक नज़र कोए ना आईआ। मैं चाहुंदी सब दी अन्दरों खुल्ल्हे जाग, सोया रहिण कोए ना पाईआ। त्रैगुण अग्न बुझा दे आग, अमृत मेघ इक बरसाईआ। आपणा मजन करा दे धर्म धार दे माघ, अंमिउँ रस इक चुआईआ। हर हिरदे अन्दरों मेट दे कूड़ा दाग़, दुरमति मैल दे धुआईआ। मेरे करदे वड वड भाग, भागहीण ना रहे लोकाईआ। काया मन्दिर अन्दर तेरा नूरी जगे चिराग़, जल्वागर तेरी होवे रुशनाईआ। तूं मालक ख़ालक आदि अन्त दा कन्त सुहाग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं इक्को तेरी ओट, ओड़क दयां जणाईआ। प्रकाश करदे आपणी जोत, जोती जाते होणा आप सहाईआ। किसे दी चले कोए ना सोच,
❋
❋
समझ विच ना कोए चतुराईआ। आपणी नाम ख़ुमारी नाल कर मदहोश, मधुर धुन राग सुणाईआ। मन कल्पणा तेरे प्यार विच हो जाए ख़ामोश, उच्ची कूक ना कोए जणाईआ। भाग लगा दे काया माटी पोश, पंज तत तन दे वड्याईआ। मानव ज़ाती काया मन्दिर अन्दर तैनूं सारे लैण खोज, बाहर खोजण दा झगड़ा दे मुकाईआ। बुद्धी तों परे आपणे शब्द दा दे बोध, नाम निधाना श्री भगवाना इक दृढ़ाईआ। तेरी चरण प्रीती होवे सब दा जोग, तन भूषन इक्को नाम देणे रंगाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते कूड़ कुड़यारां दा रहे कोए ना बोझ, पतित पुनीत सारे देणे बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी आसा मनसा आपे बुज्झ, अन्तरजामी दया कमाईआ। सारी सृष्टी दी दृष्टी कर दे सुद्ध, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। पंच विकार करे ना युद्ध, धर्म दा खण्डा दे चमकाईआ। मेरे विच्चों बाहर कढ दे कलयुग, सतिजुग सच दे प्रगटाईआ। सब नूं तेरे नाम दी आवे सुध, समझ समझ विच्चों देणी बदलाईआ। माया ममता दी औध जाए पुग, हँकार विकार ना कोए हल्काईआ। तेरा भाणा कदे ना जावे रुक, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। मेरे साहिब सुल्तान तेरे कदमां जावां झुक, डण्डावत बन्दना सजदे विच सीस झुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सारे तेरी गावण इक्को तुक, तुख्म तासीर दीन दुनी देणा बदलाईआ। तेरे कोल सब कुछ, बेपरवाह सच भण्डारा देणा वरताईआ। पड़दा ओहला रहे ना लुक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरे चरण ढट्ठी, ढहि ढहि सीस निवाईआ। सारी सृष्टी आपणे नाम नाल कर लै इक्ट्ठी, विछड़या रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर दे मट्ठी, अमृत मेघ नाम बरसाईआ। सच नाम दी सच पढ़ा दे पट्टी, पटने वाला नाल मिलाईआ। जिस ने तेरे पिच्छे माछूवाड़े दी सेज कटी, सूलां सथ्थर गया हंढाईआ। उस दी धार प्रगटा दे नाम बख्श दे गुरमुखां अन्दर रती, रत्न अमोलक हीरे देणे बणाईआ। तूं सब दा मालक परम पुरख कमलापती, पतिपरमेश्वर होणा आप सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी अन्तिम लज्जया रखीं, रखणहार तेरी सरनाईआ। मैं तेरा निरगुण खेल वेखां अक्खीं, आख़र आपणा पड़दा देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण तेरी शब्द कहाणी सच्ची, सतिगुर शब्द शब्द सतिगुर गुरु गुरदेव वड वड्याईआ।
❋
❋
२१ माघ शहिनशाही सम्मत ६ बीबी जुगिन्दर कौर दे नवित हरि भगत दवार जेठूवाल
धरनी कहे प्रभ मैनूं विष्न ब्रह्मा शिव करन इशारे, इशारा धुर दा इक लगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर रहे ललकारे, ज़ोर ज़ोर सुणाईआ। उठ वेख कलि कल्की अवतारे, निहकलंक बेपरवाहीआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमान चन्द सितारे, सतह बुलंदी उपर ध्यान लगाईआ। कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड धूढ़ी लावण छारे, मस्तक टिक्के धुर रंगाईआ। जिस नूं कागद कलम शाही लिख लिख हारे, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। ओह खेल करे नर निरँकारे, नरायण अगम्म अथाहीआ। जिस दे भविक्ख्त सब ने उच्चारे, सिफ्तां वाले ढोले गाईआ। ओह निरगुण नूर करे उज्यारे, जोती जाता डगमगाईआ। शब्द संदेशा देवे आपणी धारे, धरनी कहे मेरे उत्ते सुणाईआ। लेख लिखाए अगम्म अपारे, अलख अगोचर आपणी कार भुगताईआ। जिस दा हुक्म सच्ची सरकारे, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। मैं निउँ निउँ करां निमस्कारे, ढहि ढहि लागां पाईआ। जिस ने आपणी लिख्त लिखाउणी शुरू कीती दुबारे, दोहरी जगत धार बदलाईआ। सृष्टी दृष्टी आप उग्घाड़े, नोक कलम नाल हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे जिस दी लिख्त शुरू होई दुबारा, धुर दी धार वड्याईआ। बाल अवस्था बाल कन्या नानक दे के गया इशारा, संदेशा अगम्म जणाईआ। तेरा लहिणा देणा नाल कलि कल्की अवतारा, अवतरी आपणा हुक्म वरताईआ। शब्दी धार दा दए इशारा, शब्द शब्द नाल शनवाईआ। सेवा विच सेवा देवे बल अपारा, अपरम्पर बेपरवाहीआ। जिस दा लेख सदा रहे जुग चारा, चौकड़ी आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे अन्तर आ गई हैरानी, मैं की दयां सुणाईआ। तेरा भगत बड़ा बलवानी सूरबीर ध्यान लगाईआ। गुरदयाल सिँघ कहे मेरी बणाउणी धर्म निशानी, निशाना जगत विच प्रगटाईआ। मेरे दवार दा बणना बानी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। तूं दाता धुर दा दानी, दयावान अख्वाईआ। मेरे गृह करीं मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। सम्मत शहिनशाही नौ विच मेरी आशा होण ना देवीं पुराणी, पुनह पुनह सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, पन्द्रां अठारां दी मेरी मंग सहिज नाल दयां सुणाईआ। गुरदयाल सिँघ कहे मैं तेरा बल देवणहारा बलीदान, बावन ध्यान लगाईआ। मेरी बेनन्ती श्री भगवान, दर ठांडे दयां जणाईआ । मेरे प्यार दा हुंदा सी इक दरबान, जो मनज़ूना नाम बणाईआ। रोज़ मैनूं कराउंदा हुंदा सी इश्नान, नड़िंनवे साल सेव कमाईआ। जिस वेले बावन आया मंगण दान, आपणा रूप बदलाईआ। मेरे नाल उस ने कीती प्रणाम, सीस दिता झुकाईआ। बावन ने थापी दिती आण, हथ्थ पुश्त पनाह टिकाईआ।
❋
❋
रो के किहा मैनूं मिला दे मेरा भगवान, तेरे हथ्थ वड्याईआ। बल कहे मैं आख्या तूं मेहरवान, मेहर नाल तराईआ। बावन किहा औह कलयुग तक मार ध्यान, नेत्र नैण उठाईआ। एस दा जन्म फेर होवे विच जहान, तेरे गृह गृह मिले वड्याईआ। तेरे सुत दा सुत होवे निधान, सति सतिवादी रूप समझाईआ। दरगाह सच होवे परवान, परम पुरख देवे वड्याईआ। दोहां ने सीस झुकाया ख़ुशी विच गाया गाण, तेरी बेपरवाहीआ। बावन दा लेखा होया परवान, परम पुरख दिती वड्याईआ। जिस दरबान दा रूप जगजीत सिँघ जन्मया विच जहान, गृह गृह विच्चों मिली वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक मनाईआ। गुरदयाल सिँघ कहे मेरा गृह होवे अठारां पन्दरा, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। चार दर होए धर्म दे मन्दिरा, दर दवार सोहणा नज़री आईआ। मेरी प्यार दी होए बन्द बन्दना, डण्डावत इक समझाईआ। जिथ्थे तेरी धूढ़ दा मिले चन्दना, धुर दा तिलक रखाईआ। इस तों परे होर कुछ नहीं मंगणा, मंगण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल सूरे सरबंगणा, सति सच तेरी सरनाईआ।