पुस्तकालयभाग २२

२७ माघ शहिनशाही सम्मत ६ रणजीत सिँघ दे गृह ग्वाल टोली ज़िला फ़िरोंज़पुर छाउणी

शंकर कहे प्रभू मेरी आदि अन्त दी तेरी शर्ती, शरअ सके ना कोए बदलाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रीतम अर्शी, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। मेरी तेरे अग्गे बेनन्ती अर्ज़ी, आरज़ू दयां सुणाईआ। तूं क्यों कीती आपणी मर्ज़ी, मेहरवान देणा समझाईआ। मेरी खेल चोटी जड़ दी, अस्थूल वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। शंकर कहे प्रभू मैं तेरी शक्ती, शख़श नज़र कोए ना आईआ। तेरा प्यार मेरी भगती, भगवन अवर ना कोए वड्याईआ। तेरी खेल नरायण नर दी, नर हरि तेरी सरनाईआ। की धार तकी मैं कलयुग कल दी, कलि कल्की दयां सुणाईआ। तूं खेल खिलाई अछल अछल दी, वलछल धारी आपणा हुक्म वरताईआ। तेरी कीती आदि अन्त कदे ना टल्दी, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। धार रही ना जल थल दी, महीअल सारे रहे कुरलाईआ। तेरी कीती करनी कदे ना टल्दी, ना कोई मेटे मेटे मिटाईआ। कथा कहाणी रही कोए ना मेरे हल्ल दी, साहिब तूं हालत दिती बदलाईआ। तेरी खेल तकां निहचल धाम अटल दी, सचखण्ड निवासी तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार दया कमाईआ। शंकर कहे मेरे सूरे सरबंग, साहिब तेरी सरनाईआ।

❋

❋

मैनूं तेरा इक्को रंग, रंगत अगम्म अथाहीआ। मैं मांगत हो के मंगां मंग, दर ठांडे सीस निवाईआ। क्यों आपणी मर्यादा कीती भंग, असूल असल विचों बदलाईआ। मेरे तन ओढण कोई ना दिसे वेखां वजूद नंग, तशका गल सुहाईआ। मैं वेख के होया दंग, हैरानी विच कुरलाईआ। की खेल कीता विच वरभण्ड, मेरे मालक धुरदरगाहीआ। मैं भोला नाथ हो के पावां डण्ड, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मेरी नन्गी हो गई कंड, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए रखाईआ। कोटन कोटि तेरे जुग चौकड़ी गए लँघ, लोकमात अवतार पैग़म्बर गुरु सेव कमाईआ। जन्म विचों जन्म दी किसे ना दिती दात वंड, वंडणहारा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेरे साहिब तेरी सरनाईआ। शंकर कहे प्रभू मैं पाउण लग्गा शोर, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। क्यों तूं वरत्या आपणा ज़ोर, बल दिता प्रगटाईआ। ओह वेख अंधेरा घोर, चारों कुण्ट नज़री आईआ। तेरे साध सन्त बणे ठग्ग चोर, शरअ कूड़ विच लड़ाईआ। सुरती शब्द सके कोए ना जोड़, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। मन वासना सारे रहे दौड़, काम कामनी नाल हल्काईआ। तेरी मंज़ल चढ़े कोए ना पौड़, सचखण्ड निवासी नज़र कोए ना आईआ। बौहड़ी साडी रही कोए ना लोड़, लोड़ींदे सज्जण तेरे अग्गे दुहाईआ। तैनूं अवतार पैग़म्बर गुरुआं किहा बन्दी छोड़, बन्धन सब दे दे कटाईआ। बौहड़ी तेरा हुक्म मैं मूल ना सकां मोड़, अग्गे हो ना कदे अटकाईआ। जो उपज्या अवतार पैग़म्बर गुरु मैं सारे छडे तोर, बच्चया रहिण कोए ना पाईआ। किस बिध तूं भगतां भाग कीते मथोर, मेहरवान देणा सुणाईआ। की मैं तेरा हो गया कमज़ोर, बलहीण नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक मंग मंगाईआ। शंकर कहे प्रभू मैं वेखां केहड़ी तेरी हद्द, हदूद नज़र कोए ना आईआ। क्यों मेरी करनी कीती रद्द, आपणा हुक्म हुक्म वरताईआ। क्यों ना मैनूं दस्सया सद्द, संदेशा आप सुणाईआ। एह भगत मेरी यद, बंस इक्को इक वड्याईआ। बिना मेरे हुक्म तों सरीर कोए ना सके छड, नाता तन ना कोए तुड़ाईआ। मैं छेती आउंदा भज्ज, दर तेरे सीस निवाईआ। तूं साहिब पुरख समरथ, वड दाता बेपरवाहीआ। मेरी दुहाई मैं चाहुंदा घर घर जगावां अलख, अगम्म अगम्मड़े दयां सुणाईआ। मैं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं विष्न शिव ने करना इक्ट्ठ, ब्रह्मा लैणा नाल मिलाईआ। ओह वेखो खेल झट, झटका हुक्म दा देणा जणाईआ। वेखो रूप पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जो साख्यात नज़री आवे जट्ट, ज़ाहर ज़हूर आपणी कल वरताईआ। जिस नूं चाहे मेरे तों बिना ल्ए रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन्म विच्चों जन्म दे के धुर दी अगम्मी वथ, वस्त अमोलक आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। शंकर कहे मैं अवाज़

❋

❋

मारां आपणे सज्जणां, ज़ोर नाल सुणाईआ। विष्न ब्रह्मे उठ के भज्जणा, आउणा चाँईं चाँईंआ। तेई अवतारां अस्थान तज्जणा, बिना कदम कदम लैणा उठाईआ। पैग़म्बरां आपणी मंज़ल लँघणा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। गुरुआं खेल तकणा सूरे सरबंगणा, सति सच सति समझाईआ। आओ जिस नूं सारे करदे रहे बन्दना, सजदयां विच सीस झुकाईआ। ओह आपणी करनी दी करे आप उलँघणा, आपणा हुक्म रिहा बदलाईआ। जिस ने साडा भाण्डा अन्तिम भन्न्हणा, थिर रहिण कोए ना पाईआ। जिस दा इक्को शब्दी धार गोबिन्द चन्दना, दो जहान करे रुशनाईआ। उस खेल कीता विच वरभण्डणा, ब्रह्मण्ड दए वखाईआ। शंकर कहे जन भगतां दा बण के सज्जणा, गुरमुख ल्ए तराईआ। जिस नूं मढ़ी गोर सी दब्बणा, मिट्टी अग्नी ख़ाक रलाईआ। उन्हां नूं नाम दा दे के सगणा, सोहणा रंग चढ़ाईआ। प्रकाश हो के दीपक जगणा, अंध अंधेर मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सच साहिब सुखदाईआ। शंकर कहे ब्रह्मे हाए मेरी बौहड़ी, दरोही विच दुहाईआ। विष्नूं उठ के वेखीं दौड़ीं, पिछला पन्ध मुकाईआ। अवतार दो जहानां लाओ पौड़ी, डण्डा इक्को इक जणाईआ। पैग़म्बरां मंज़ल ना रखणी सौड़ी, दूर दुराडा डेरा ढाहीआ। गुरुआं तकणा धुर दा जौहरी, हरि करता बेपरवाहीआ। जिस कीती खेल अवर की औरी, भेव कोए ना पाईआ। धार बदल दे एका दूआ दोहरी, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। भगतां आपणे नाल बणा के जोड़ी, जोड़ा धुर दा दए समझाईआ। सारे तक्को जिन्हां दी आयू रह गई सी थोड़्ही, दिवस लोकमात समझाईआ। उन्हां नूं बख्श दिता शंकर कहे साडे सारयां कोलों चोरी, बौहड़ी सानूं समझ कोए ना आईआ। साडे शास्त्र सिमरत वेद पुराण बण सके कोए ना घोरी, पड़दा अगम्म ना कोए खुल्हाईआ। सारे उठो हथ्थ बिना हथ्थां तों लओ जोड़ी, नमो नमस्ते विच सीस झुकाईआ। वेखीं प्रभू अग्गे वास्ते एह रस्ता ना देवीं तोरी, तुरत आपणा हुक्म मनाईआ। बेशक तेरी आत्मा बज्झी नाल प्रेम दी डोरी, दूसर नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। ब्रह्मा कहे प्रभू मेरा ब्रह्म वेख सति, सति सतिवादी दयां जणाईआ। विष्नूं कहे तेरी मित गति, प्रभ तेरे विच नज़री आईआ। तेई अवतार मारन हथ्थां उत्ते हथ्थ, हथेली हथेली नाल टकराईआ। पैग़म्बर चौदां तबक रहे नट्ठ, भज्जण वाहो दाहीआ। नानक गोबिन्द शब्दी धार रहे दस्स, संदेशा धुरदरगाहीआ। ओ शंकर एहदे कोल नहीं किसे दा वस, वास्ते पा के पुरख अकाल इक्को सीस दयो झुकाईआ। असीं चार जुग दे गावण वाले जस, सिफ्तां विच सालाहीआ। जिथ्थे जिथ्थे सानूं दिता रख, उथे उथे बहि के आपणा झट लईए लँघाईआ। एहदी मर्ज़ी जे भावे ते भगतां नूं कदे होण ना देवे अड्ड, वक्खरी वंड ना कइ

❋

❋

वंडाईआ। जिस वेले चाहे उसे वेले ल्ए रख, रखणहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। शंकर कहे ओह वेखो चित्रगुप्त टेकदा मथ्था, बिन ख़ाक ख़ाक रमाईआ। नाले करदा आवे कथा, संदेशा धुरदरगाहीआ। मैं ख़बर देवां यथार्थ यथा, यदी दयां दृढ़ाईआ। दूर दुराडा आया नस्सा, भज्जया वाहो दाहीआ। तेरे दवारे पुज्या मसां, आपणा पन्ध मुकाईआ। नेत्र नीर वहाया अक्खां, रो के दिता वखाईआ। शंकर मैं की दस्सां, तेरा नाम दुहाईआ। फेर दोहथ्थड़ मारी उत्ते पट्टां, पटने वाला नज़री आईआ। इशारा कर के किहा रूप धारया वांग जट्टां, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। जिस दे नाल पुरख समरथा, समरथ बेपरवाहीआ। मैं सुनेहड़ा दस्सां सच्चा, सच सच नाल जणाईआ। मेरे लेखे विच चित्रगुप्त कहे रणजीत सिँघ दा मकान रहिणा नहीं सी साढे तिन्न हथ्थ दा कच्चा, पंज तत ना कोए चतुराईआ। बौहड़ी धुर दे मालक ने उस नूं बणा के आपणा बच्चा, बचपन विच्चों बचपन दिता बदलाईआ। सारयां नूं छड के गोबिन्द दा बण गया सका, पिछला लेखा लेखे विच रखाईआ। फेर कढ ल्या ओह धुर दा हुक्म वेख जिस दे उत्ते पटने वाले दा पट्टा, बिना पट्टी तों दिता लिखाईआ। झट राय धर्म आ गया नट्ठा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। शंकर आपणीआं वेख लम्मीआं लटां, की बाशक गल लटकाईआ। मैं सारा लेखा तेरे अग्गे सट्टां, आपणे ख़ाली हथ्थ वखाईआ। मैं वेखे सारे तेरे मट्ठा, शिवदुआले खोज खुजाईआ। दुहाई दरोही ओ पुरख अकाल ने उलटी गेड़ दिती लट्ठा, मैनूं समझ कोए ना आईआ। जेहड़ा साढे तिन्न हथ्थ शरीर अज्ज चुक्या होणा सी उत्ते फट्टा, ख़ाकी ख़ाक विच मिलाईआ। उस नूं आत्मा परमात्मा परमात्मा आत्मा दा दस्स के इक्को टप्पा, चुरासी दे टापूआं विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। अग्गे आपणे नाम दा ला के ठप्पा, मोहर सच दी दिती वखाईआ। नवें जुग दा ते नवें प्यार दा बख्श के गफ्फा, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। राय धर्म कहे मेरा अक्खरां वाला रह नहीं गया कोई सफ़ा, लिखण वाली ना कोए कलम शाहीआ। मेरा हुक्म हो गया रफा, ओह वेख दूत सारे रोवण मारन धाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। राय धर्म कहे शंकर मेरे अन्दर आ गया शंका, सहिज नाल जणाईआ। चुरासी विच्चों मेरा कोई सहि ना सके तनका, भज्जा आवे वाहो दाहीआ। मैं ज़ुंमेवार देवणहार डंन का, लख चुरासी खेल खिलाईआ। पता नहीं क्यों प्रभू नूं प्यार आ गया उस गोबिन्द चन्न का, जो चन्द चांदना जोत नूर रुशनाईआ। मालक बण गया साचे संग का, सगला संग वखाईआ। लहिणा देणा पूरा कर दे चमकौर जंग दा, जंगजू आपणा लेखा दे मुकाईआ। जिस रस माणया सी नीले वाले तंग दा, तंगदस्ती विच्चों आपे बाहर कढ्ढाईआ। साथी बण के पुरख अकाल सूरे सरबंग

❋

❋

दा, साहिब आपणी कल वरताईआ। जेहड़ा किसे दवारे नहीं कदी मंगदा, मांगत हो के झोली कदे ना डाहीआ। ओह खेल करे सूरे सरबंग दा, सूरबीर वड वड्याईआ। मैनूं ऐं दिसदा राय धर्म कहे जिवें रणजीत सिँघ फिर राम सिँघ दे घर जम्मदा, जन्म जन्म विच्चों बदलाईआ। जिस कृपाल हो के दयाल हो के नाता तुटण नहीं दिता काया माटी चम्म दा, चम्म दा दम आपणे रंग रंगाईआ। जेहड़ा नेत्र नीर वगणा सी छम्म छम्म दा, ओह शमा दा दीपक गुरमुख दिता जगाईआ। जेहड़ा गृह बणना सी दुखड़ा ग़म दा, ग़मखार हो के दिलदार हो के धुर दा यार हो के निराकार हो के निरँकार हो के सच्ची सरकार हो के सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। चित्रगुप्त कहे राय धर्म आह वेख लै मेरी पुस्तक, जो लेखे सब दे रही लिखाईआ। जां तक्कया कुकर्म दे थाँ ते भगत दी उस्तत, केहड़े वेले लिख के मेरा लेखा गया बदलाईआ। ओ वेख जिस नूं पैग़म्बर कहिंदे मुरशद, ओह मुर्शद बेपरवाहीआ। पता नहीं उस नूं सचखण्ड विच्चों केहड़े वेले मिल गई फुरसत, वेहला हो के गुरमुखां जन्म गया बदलाईआ। उस दी महिमा की ते वड्याई की उल्फ़त, सिफ्तां विच की सालाहीआ। जिस दा आदि दा धर्म बगीचा ते भगत गुलशन, गुल प्रेम वाले महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला दए मिलाईआ। चित्रगुप्त कहे अवतार पैग़म्बर गुरु सहिबानो, ब्रह्मा विष्न जी शंकर दयां सुणाईआ। मेरे लेखे विच्चों कोई आपणे सिख मुरीद पहचानो, जिस नूं फड़ के बाहर लओ कढ्ढाईआ। खण्डे खड़ग खिच्चण वाले किरपानो, तीर तरकश कंध्याँ उत्ते उठाईआ। तत्तां वाल्यो जवानो, आपणी लओ अंगड़ाईआ। ओ धरती दे महिमानो, चार दिन कट के फिर भज्जे वाहो दाहीआ। वेखो खेल श्री भगवानो, की करता कल वरताईआ। सारे इक दा करो ध्यानो, बिन नैण नैण उठाईआ। मशहूरी विच दयो ब्यानो, इक्को इक वार दृढ़ाईआ। आपणा आपणा नाम दस्सो पैग़ामो, सिफ्तां विच सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण करीए की ध्यान, चित्रगुप्त वेख की वखाईआ। असीं ते बरदे श्री भगवान, जुग जुग सेव कमाईआ। असीं आप वेख के होए हैरान, हैरानी विच दईए जणाईआ। जिस ने नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दी पिछली आपणी कीती बदली आप आण, आपणी दया कमाईआ। जन भगतां ज़िंदगी विच्चों ज़िंदगी दा बख्श दान, दाता दानी होया आप सहाईआ। काहन कहे मैं अर्जन कोल कीता सी इक ब्यान, बिना लिखण तों दिता सुणाईआ। जिस वेले मेरा मालक आया श्री भगवान बेपहचान नूर इलाहीआ। ओह जिस वेले चाहे आपणयां भगतां नूं देवे माण, वड्याई आपणे हथ्थ वखाईआ। जींवदयां दी जींवदयां

❋

❋

कर देवे कल्याण, जीवण विच मरन दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस दा चाहे उस दा खड़ा कर देवे निशान, निशाने पिछले दए मुकाईआ। आदि दा आदि अन्त दा अन्त सतिगुर शब्द शब्द सतिगुर सदा मेहरवान, मेहरवान दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा लेख आप बदलाईआ। सारे कहिण शंकर अन्त वेख लै खेल मुकी, मुकम्मल सारे दईए दृढ़ाईआ। ओह जिस दी शब्द धार दो तुकी, दो जहान बेड़ा पार कराईआ। सारे मंज़ूर कर लईए जिस दे भगत सचखण्ड विच वसदे सुखी, मातलोक उन्हां दा होए सहाईआ। जन्म दे के बिना मात दी कुख्खी, जन्म जन्म विच्चों बदलाईआ। लटकण नहीं दिता दस मास उलटा रुक्खी, मात गर्भ अग्नी तत ना कोए तपाईआ। भाग लगाया पिता पुत्तीं, पिता पूत आपणा रंग रंगाईआ। जिस दी मिट्टी ख़ाक इस गृह विच्चों अज्ज जाणी सी चुक्की, चार काहनी कंध्याँ उत्ते उठाईआ। उस परिवार नूं बेपरवाह करके सुखी, सुख सतिगुर शब्द विच रखाईआ। सृष्टी जगत विहार दी भुक्खी, अगला संग ना कोए बणाईआ। जिस माता दी अज्ज कुख्ख जाणी सी लुट्टी, लुटेरा राय धर्म नज़र किसे ना आईआ। उस दा मालक उस दा उज्जल करे मुखी, मुख मुखड़े नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता आपणी करनी कार कमाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण सारे कहि दईए वाह वा, सतिगुरु तेरी बेपरवाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण सीस दईए निवा, निव निव सीस झुकाईआ। चित्रगुप्त कहे राय धर्म एह दाता बेपरवाह, बेपरवाह अग्गे चले ना कोए चतुराईआ। सारे रल के सताई माघ नूं बण जाईए गवाह, शहादत सतिगुर शब्द वाली भुगताईआ। राम सिँघ ते राम होया सहा, सहायक इक्को नज़री आईआ। तेरा बच्चा बचा के तेरी झोली दिता पा, आपणे ख़ाली हथ्थ रखाईआ। तेरे परिवार तों तेरा लेखा दिता लिखा, दूजा लिखारी ना कोए वखाईआ। इन्हां दी कलम दे लेख ने तेरा घर दिता वसा, जे एह लिखण वाले ना हुन्दे तेरा हुन्दा ना कोए सहाईआ। एह चार जुग दे बच्चे प्रभू दे भगत बल दा लेखा ते बावन बणया गवाह, जिस नूं चार जुग दे शास्त्र सकण ना मूल समझाईआ। जन भगतां दा भगतां वाला राह, मार्ग पन्थ पन्थ मार्ग सतिगुर नज़री आईआ। जेहड़ी सिख्या गोबिन्द गया समझा, सो गोबिन्द पूर दए कराईआ। जिस नूं मुहम्मद किहा ख़ुदा, ईसा मूसा जिस नूं सीस झुकाईआ। जिस नूं राधा कृष्न ल्या अपणा, आप अपणा मूल चुकाईआ। ओह दाता आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां लहिणा देणा देवे थांउँ थाँ, थान थनंतर खोज खुजाईआ। जिस ने बख्शिश कीती रणजीत सिँघ दे उत्ते पिता ते माँ, मात पिता दा पिता रूप आप बदलाईआ। सदा सदा सद होवे सहा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक

❋

❋

नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बधक दी फड़ के बांह, राम सिँघ दा लेखे ला के नाँ, नाउ निरँकार आपणा इक दरसाईआ।

२८ माघ शहिनशाही सम्मत ६ राम सिँघ दे गृह फ़िरोज़पुर छाउणी

जो गुरमुख सतिगुरु दवार खलोते, तट किनारा इक ध्यान लगाईआ। ओह जगत जहान शौह दरया खावण ना गोते, कूड़ी क्रिया डूँग्घे वहिण ना कोए वहाईआ। सुरती अन्दर रहिण मूल ना सोते, आलस निंद्रा ग़फ्लत ना कोए वखाईआ। सतिगुर पूरा उठावे नाल शब्द सोटे, भय भउ इक जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्से सच सलोके, सोहला एकँकार अगम्म अथाहीआ। माया ममता कूड़ी क्रिया कढे विच्चों धोखे, हउमे रोग दए मिटाईआ। भाग लगावे काया माटी कोठे, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। प्रकाश बख्श के निर्मल जोते, अंध अंधेर दए गंवाईआ। अनादी धुन लगा के चोटे, चोटी चढ़ के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जो गुरमुख आए सतिगुरु दवार, सति सच सरनाईआ। सतिगुर बख्शे नाम अधार, उदर दा लेखा दए मुकाईआ। किरपा करे आप निरँकार, निरवैर दया कमाईआ। कलयुग अन्दर पावे सार, महासार्थी हो के वेख वखाईआ। कूड़ कल्पणा मेटे अंध अंध्यार, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। अमृत बख्श के ठंडा ठार, अग्नी तत दए बुझाईआ। शब्द अनादी दए धुन्कार, धुन आत्मक राग सुणाईआ। निर्मल दीपक जोती दीआ दए बाल, अगम्म अथाह बेपरवाह करे रुशनाईआ। साढे तिन्न हथ्थ बणा के सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक प्रगटाईआ। दर्शन देवे दीन दयाल, दयानिध ठाकर आपणा पड़दा दए उठाईआ। सुरती शब्द मुरीद मुर्शद हो के पुछे मुरीदां हाल, गृह मन्दिर वेख वखाईआ। झगड़ा मुका के काल महाकाल, मेहरवान होए सहाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत बिन वरन गोत करे रुशनाईआ। सतिगुर शब्द हो के करे आप संभाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। जो गुरमुख सतिगुर दवार पुज्जा, पूरब पिछला पन्ध मुकाईआ। सतिगुर किरपा करे उपर बसुधा, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। अन्तर निरन्तर भेव खुल्हावे गुज्झा, पर्दा बजर कपाट तुड़ाईआ। घर प्रकाश करे उदा, जिस नूं सूर्या चन्द सीस निवाईआ। परमात्म आत्म धार दस्स के मुद्दा, मुद्दत दे विछड़े ल्ए मिलाईआ। भाग लगा के काया साढे तिन्न हथ्थ दा झुग्गा, झुग्गी वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस दा वेला अन्त कर्म कांड दा होवे पुज्जा, पूजा आपणी दए दृढ़ाईआ। निर्मल करा के बुद्धा, बुद्धी बिबेक दए बणाईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। जो गुरमुख सतिगुरु दवारे जाए आ, दर ठांडे सीस निवाईआ। सतिगुर शब्द शब्दी पकड़े बांह, बाज़ू आपणे नाल बंधाईआ। परमात्म आत्म बणे मलाह, खेवट खेट अगम्म अथाहीआ। सच सरोवर ल्ए नुहा, दुरमति मैल आप धुआईआ। हँस बुद्धी बणाए फड़ के काँ, कागों हँस उडाईआ। इक दृढ़ा के आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा दए समझाईआ। जिथ्थे शरअ नहीं सूर ते गां, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को सति सतिवादी अगम्मा थाँ, थान थनंतर सोभा पाईआ। सो भगतां जणाए आपणा ग्रां, गृह मन्दिर इक वड्याईआ। जिथ्थे निर्मल नूर जोत होए रुशना, अंध अंधेर नज़र ना आईआ। सारे करन वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुरु नूर विच नूर रहे समा, वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। सो पुरख अकाल दीन दयाल समरथ सतिगुर जन भगतां बण के पिता माँ, गुरमुख आपणी गोद उठाईआ। दरगाह साची सचखण्ड दवार निथाव्याँ देवे थाँ, धर्म दवार इक वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक नूर इलाहीआ। सतिगुरु दवारे जो जन आया, हउमे हंगता रोग गंवाईआ। त्रैगुण कूड़ी मेटे माया, ममता मोह दए चुकाईआ। निरगुण सरगुण सिर रखे आपणा साया, अग्नी तत ना लागे राईआ। सतिगुर शब्द शब्द सतिगुर कन्ढ्ढे बैठे सारे पार लँघाया, फड़ बाहों आप तराईआ। गोबिन्द दा बेड़ा गोबिन्द कंध टिकाया, गोबिन्द गोबिन्द होया सहाईआ। सतिगुर शब्द शब्द शब्द दा जहाज़ चलाया, नाम शब्द इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन उपर आपणी दया आप कमाया, सो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरि भगत हरि सतिगुर विच समाईआ।

पहली फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं

चार जुग दे भगत सूफ़ी सन्त फ़कीर, मशवरा दरगाह साची सचखण्ड रहे बणाईआ। बेनन्ती करीए अग्गे बेनज़ीर, जो नज़रीआ सब दा दए बदलाईआ। सारे कहिण उठ शरोमणी भगत कबीर, बेपरवाह लै अंगड़ाईआ। परवरदिगार नूं कहो शरअ दी बदल देवे लकीर, लाईन ऐन आपणी दए समझाईआ। झगड़ा मेट दे शाह हकीर, राउ रंक इक्को रंग रंगाईआ। आपणी नवीं दस्स तदबीर, तरीका इक दृढ़ाईआ। दीन मज़्हब शरअ दा तुट्टे ज़ंजीर, ज़र्रं ज़र्रं तेरा नूर नज़री आईआ। दीन दुनी दी बदल देणी ज़मीर, ज़ाहर ज़हूर आपणा पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका

❋

❋

देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। भगत सूफ़ी सन्त कहिण फ़कीर साडी इक बेनन्ती, आरज़ू अर्ज़ विच जणाईआ। तूं बोध अगाधा शब्द अनादा पंडती, परवरदिगार नूर इलाहीआ। तूं कूड़ी खेल मिटा दे पंज तत तन दी, गृह इक्को कर रुशनाईआ। कल्पणा मेट दे मनूए मन दी, ममता मोह दे चुकाईआ। आसा पूरी कर दे गोबिन्द चन्न दी, जिस नूं सूर्या चन्द सीस निवाईआ। अवाज़ पवित्र कर दे जगत वाले कन्न दी, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। सोझी दे दे आपणे ब्रह्म दी, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। शरअ जणा दे इक्को धर्म दी, धर्म दी धार इक प्रगटाईआ। लड़ाई रहे ना ज़ात पात वरन दी, बरन दा लेखा देणा चुकाईआ। ओट दस्स दे इक्को आपणे चरण दी, चरण चरणोदक देणा प्याईआ। अक्ख खोल्ह दे हरन फरन दी, निज नेत्र कर रुशनाईआ। दुरमति मैल धो दे जन्म जन्म दी, हरिजन आपणे घर वसाईआ। चिन्ता मेट दे कल्पणा भरम दी, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। सिख्या दे दे इक्को नाम आपणा पढ़न दी, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। मंज़ल दस्स दे आपणे चढ़न दी, चौथे पद तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। भगत फ़कीर सूफ़ी कहिण सन्त, साहिब तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर दे अन्त, अन्तष्करन सब दा दे बदलाईआ। तेरे नाम दा इक्को होवे मंत, मन्त्र इक्को देणा समझाईआ। आत्म परमात्म नज़री आवे कन्त, कन्त कन्तूहल तेरी सरनाईआ। हउमे गढ़्ह तोड़ दे हंगत, हँ ब्रह्म इक दृढ़ाईआ। झगड़ा रहे ना जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज पड़दा देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरि वड्डे तेरी वड वड्याईआ। सन्त भगत सूफ़ी कहिण साडी अर्ज़ांई, तमन्ना तेरे अग्गे रखाईआ। तेरे नाम दी इक दरोही, दरोही तेरा नाम दुहाईआ। तेरी किरपा बिना तैनूं मिल ना सके कोई, कोटन कोटि बैठे ध्यान लगाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी सदी चौधवीं मिले कोई ना ढोई, दूर दुराडे सारे रोवण मारन धाईआ। तूं पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कलयुग अन्तिम आत्म सब दी मोही, मोह मुहब्बत आपणे नाल रखाईआ। जीवां जंतां सुरती उठा सोई, सोई सुरत शब्द हलूणे नाल जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। भगत सन्त सूफ़ी कहिण तेरी चरण धूढ़ी लाईए ख़ाक, मस्तक इक रमाईआ। कलयुग मेट अंधेरी रात, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं पूरा कर भविक्ख्त वाक, पेशीनगोईआं तेरी झोली पाईआ। निरगुण नूर जोत तेरा होवे प्रकाश, कलि कल्की तेरी बेपरवाहीआ। निहकलंक तेरा होवे इक विश्वाश, विषयां तों बाहर आपणा हुक्म वरताईआ। धुर दे अमाम देणा साथ, सगला संग बणाईआ। चार जुग तों वक्खरी दस्सणी गाथ, गहर गम्भीर करनी अगम्म पढ़ाईआ। सति धर्म चलाउणा राथ,

❋

❋

रथ रथवाही आपणी दया कमाईआ। सति धर्म दा मार्ग लाउणा साच, सच दी करनी कार कमाईआ। भेव खुल्हाउणा काया माटी काच, कंचन गढ़्ह वज्जे वधाईआ। लूं लूं अन्दर जाणा राच, साढे तिन्न करोड़ तेरी रुशनाईआ। तूं पूरन पूरन करनी आस, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। हउ बालक तेरे दास, सेवक सेवा विच समाईआ। खेल वखा दे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर आपणा नूर कर रुशनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दोवें जोड़ के हाथ, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला सर्ब कला समराथ, शाह पातशाह शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। भगत सन्त सूफ़ी फ़कीर तकण तेरी अगम्मी अक्ख, आख़र आपणी दया कमाईआ। निरगुण नूर जोत नज़र आ प्रतख, पारब्रह्म प्रभ आपणा पड़दा लाहीआ। तेरा सुणीए जैकारा नाम अलख, अलख अगोचर देणा दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे तत, तत्व आत्म ब्रह्म देणा समझाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत्त, रत्ती रत आपणे रंग रंगाईआ। पतिपरमेश्वर हो के रखणी त्त, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। साडे सब दे ख़ाली हथ्थ, वस्तू हथ्थ ना कोए उठाईआ। तेरे चरण कँवल रहे ढट्ठ, डण्डावत बन्दना नमस्ते सजदयां विच सीस झुकाईआ। सचखण्ड दवारे तेरी धार विच्चों धर्म दी धार कीता इक्ट्ठ, तन वजूद ना कोए जणाईआ। तेरा जल्वा तक्कीए नूर नुराने लट लट, चार कुण्ट अंधेरा नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाले दीन दयाले सच धर्म दा खोल्ह दे हट्ट, वस्त इक्को नाम देणी वरताईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात दूई द्वैत दा मेट दे फट्ट, पट्टी नाम वाली बंधाईआ। इक्को नाम कलमा सारे लैण रट, रट्टा जगत ना कोए वखाईआ। जन भगतां दरस देणा जोत सरूपी नट्ठ नट्ठ, जोती धार भज्जणा वाहो दाहीआ। जिधर तक्कीए उधर तेरा रूप होवे प्रतख, पारब्रह्म अगम्म अथाहीआ। बीज बीज दे आपणे वत, तन वजूद आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार दया कमाईआ। कबीर कहे सुणो मेरी सलाह, सर्ब सहिज नाल सुणाईआ। सारे मन्नो इक मलाह, बेड़ा इक्को हथ्थ फड़ाईआ। दीन मज़्हब दा लओ कोई ना नाँ, नाउँ निरँकारा इक जणाईआ। पहलों सारे झगड़ा मेटो सूर गां, ढोरां पशूआं खल्ल ना कोए लुहाईआ। वेखो फेर धरती धरनी धवल धौल जगत दी माँ, जम्मण वाली जगत दी माईआ। फेर आपणे आपणे छडो ग्रां, गहर गम्भीर ध्यान रखाईआ। फेर सारे कहो प्रभू वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक वाहिद इक ख़ुदा, गाॅड अलाह तेरी बेपरवाहीआ। राम कृष्न तेरा नूर अला, सतिनाम सति सति विच समाईआ। फेर सारे खड़्ही कर दयो बांह, भगत सन्त फ़कीर बचया रहिण कोए ना पाईआ। उच्ची कूक के कहो प्रभू तेरा इक्को जपांगे नाँ, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ।

❋

❋

इक्को तेरा पवित्र होवे थाँ, थनंतर इक्को सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, जुग जुग आपणा रंग रंगाईआ। कबीर कहे सुणो भगत सूफ़ी सन्त, सति सति दयां जणाईआ। इक्को सब दा होवे भगवन्त, भगवन इक्को नज़री आईआ। मुल्लां शेख़ बणिओ कोए ना पंडत, वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। सारे परवरदिगार सांझे यार पुरख अकाल अग्गे करो मिन्नत, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। प्रभू शरअ दा झगड़ा मेट दे उत्तर पूरब पच्छम दक्खण जगत वाली सिम्मत, शरअ दी रहे कोए ना लड़ाईआ। जन भगतां बख्श आपणी हिम्मत, हौसले नाम वाले वधाईआ। हउमे कढ दे विच्चों चिन्त, रोग सोग देणा गंवाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म साची दस्स मिल्लत, पारब्रह्म प्रभ मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। चार कुण्ट दिसे कोए ना निन्दक, पुरख अबिनाशी ढोले सारे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहारा तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। कबीर कहे सारे वेखो कलयुग घोर, घोरी हो के ध्यान लगाईआ। सब दे अन्दर वड़या कलयुग चोर, लुटेरा, बणया थांउँ थाँईंआ। जिस ने सति धर्म दी कटी डोर, अन्तर निरन्तर गंढ ना कोए पवाईआ। कूड़ कुड़यारा हो के पाया शोर, शौहर दा मेल ना कोए मिलाईआ। बुद्धी कीती अवर की और, औरत मर्द दिते लड़ाईआ। आप फिरदा चढ़ के घोड़, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। अग्गे हो के कोई ना सके मोड़, सारे बैठे मुख छुपाईआ। ऐस वेले प्रभू दी सब नूं लोड़, लोड़ींदा साजण होए सहाईआ। सारे बिना हथ्थां तों हथ्थ लओ जोड़, कबीर कबरां तों बाहर रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। कबीर कहे वेखो इक्को नूर नुराना, नर नरायण ध्यान लगाईआ। जिस दा शब्द धुर फ़रमाना, पैग़ाम कलमा अगम्म अथाहीआ। जिस दा सारे हुक्म करन परवाना, अवतार पैग़म्बर गुर सिर सके ना कोए उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सिर झुकाउणा, निउँ निउँ लागण पाईंआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला खेल करे महाना, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। जिस ने दीन दुनी दा बदल देणा ज़माना, ज़िमीं असमानां खोज खुजाईआ। लेखा पूरा करे सीता रामा, राधा कृष्ना आपणे विच समाईआ। पैग़म्बरां लेखा मुकाए विच जहाना, पैग़ाम आपणा इक दृढ़ाईआ। गुरुआं दे के शब्द गुण निधाना, गुणवन्ता आपणी कार कमाईआ। जोती धार पहर के जामा, शब्द शब्दी डंक वजाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा हो प्रधाना, पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। जिस ने सम्बल इक सुहाना, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। धर्म दी धार आए विच मैदाना, मदद संग ना कोए वखाईआ। लख चुरासी बण के अन्तरजामा, चारे खाणी खोजे थांउँ थाँईंआ। कलयुग कूड़ी कल्पणा शरअ तोड़े ग़ुलामा, ग़ुरबत अन्दरों देवे कढ्ढाईआ। एका धर्म वजा दमामा, दामनगीर

❋

❋

होए सहाईआ। भेव खुल्हाए आप अमामा, आप आपणा पड़दा लाहीआ। कलयुग कूड़ी रैण मेट के शामा, शमा नूर जोत करे रुशनाईआ। अन्तर आत्म बख्श ज्ञाना, अज्ञान अंधेर दए मिटाईआ। जिस दा दो जहान झुलणा निशाना, एथे ओथे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, देवणहार इक अख्वाईआ। भगत सन्त सूफ़ी फ़कीर कहिण कबीरा साडी अन्त इक्को ख़ाहिश, ख़ालस दईए दृढ़ाईआ। साडा इक दे उत्ते विश्वाश, विषयां वाला गुरु मन्नण कोए ना पाईआ। जिस सतिगुर शब्द दी ब्रह्मण्ड खण्ड अगम्मी रास, बिन गोपी काहन आपणा नाच नचाईआ। जिस दी चार जुग कोई वरनण ना कर सक्या ज़ात पात, मज़्हब सक्या ना कोए समझाईआ। जिस दी सिफ्तां वाली हथ्थ आई ना कोए लुग़ात, अक्खरां विच ना कोए वड्याईआ। भेव पा ना सके चार जुग दे शास्त्र अते किताब, कलम शाही ना कोए चतुराईआ। उस दी आदि तों अन्त तक इक्को इक शब्द अगम्मी बात, जो बातन पड़दे सब दे दए खुल्हाईआ। सारे भगत इक्ट्ठे हो के दईए इक आवाज़, होका हक सुणाईआ। तेरा नाम कलमा तेरी जगत नमाज़, रोज़ा तेरी रज़ा विच वड्याईआ। तूं मेहरवान महिबूब अन्तर खोल्ह दे आपणा राज़, पड़दा रहे ना राईआ। सब दा सांझा कर समाज, समग्री नाम वाली वरताईआ। तेरे नाम दे सारे होण मुहताज, लोड़वंद कर लोकाईआ। तेरे शब्द दी धार सुरती जावे जाग, सोया रहिण कोए ना पाईआ। सारे कहिंदे गए अवतार पैग़म्बर गुरुआं पिच्छों तूं आउणा बाद, वाहिद आपणा रूप दरसाईआ। असीं चाहुंदे इक्को तेरे हुक्म नाल दो जहान हो जाए इनकलाब, लेखा लिखण दी लोड़ रहे ना राईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझा यार, ओह लेखा पूरा कर दे जो निरगुण सरगुण दे के आया विच बगदाद, बगलीआं कंधे उत्ते लटकाईआ। जिस दा किसे कोल नहीं जवाब, सवाल करन वाला सवाली नज़र कोए ना आईआ। भगत सन्त सूफ़ी फ़कीर संग कबीर दरगाह साची सचखण्ड मुकामे हक हक दे मालक तैनूं सारे करन अदाब, अदब नाल बिना सीस तों झुक झुक सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त दे मालक इक्को सीस जगदीश होवे ताज, तख्त निवासी पुरख अबिनाशी तेरा हुक्म वरताईआ।