१४ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ बसन्त कौर दे सरीर छडण ते पिण्ड मलूवाल ज़िला अमृतसर
बसन्त कौर तेरी मौली रुत परिवार बंस, लोकमात महक महक महकाईआ। प्रभ दी धार विच तेरा अन्त, अन्तष्करन सतिगुर विच समाईआ। नाता तुटा जीव जंत, जगत लेखा पूर कराईआ। गृह स्वामी पाया धुर दा कन्त, पतिपरमेश्वर
❋
❋
नूर इलाहीआ। जिथ्थे चार जुग दे बैठे भगत सन्त, सचखण्ड साचे आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद आपणा रंग रंगाईआ। बसन्त कौर तेरी मौली रुत, रुतड़ी सच सच महकाईआ। प्यार मिल्या धीआं पुत्त, दोहत पोत सोभा पाईआ। अन्तिम लेखा नाल अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म प्रभ आपणे घर वसाईआ। भगत भगवान दोवें इके दवार बहिण उठ, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। आत्मा जगत जहान विच्चों गई छुट, परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। दीन दयाल आपणी गोदी चुक्क, सचखण्ड दवारे दए टिकाईआ। जिथ्थे उज्जल होवे मुख, दुरमति मैल रहे ना राईआ। एथे ओथे सच्चा सुख, सुखआसण इक सुहाईआ। मात गर्भ फेर उलटा होणा पए ना रुक्ख, चुरासी फाँसी दए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणे घर वसाईआ। बसन्त कौर तेरा पिछला लहिणा संग, सगला संग वखाईआ। जगत जहान मंज़ल गई लँघ, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। शब्द सिंघासण तेरा पलँघ, महाराज शेर सिँघ आप विछाईआ। जिस दा अन्तिम वेला तूं वेख्या सी नाल अनन्द, पुरी घनक सोभा पाईआ। ओह तेरे अन्त विच अन्त दा आप मुका पन्ध, मुसाफ़र सफ़र ना कोए कराईआ। जम की फाँसी कट के बन्द, बन्दगी आपणे लेखे लाईआ। सदा ला के रखे अंग, अंगीकार इक हो जाईआ। जिथ्थे धर्म धार दा चन्द, गुरमुख सिँघ पाल बैठा सोभा पाईआ। जिस नूं झुकदे खण्ड ब्रह्मण्ड, पुरी लोअ ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा गृह इक वसाईआ। बसन्त कौर नाड़ बहत्तर ना उबले रत्त, रती रत्त आप महकाईआ। लेखा पूरा होया पत्नी पत, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। संसार धीरज रिहा जत, सन्तोख विच वड वड्याईआ। अन्त वेख ख़ाली हथ्थ, जगत साक सज्जण संग ना कोए निभाईआ। बंस सरबंस सारे जाण छड, पल्लू गंढ ना कोए बंधाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना रखे पत, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। तेरा लेखे लाया तूं मेरा मैं तेरा गाया जस, सिफ्तां वाली सिफ्त तेरे नाल रखाईआ। तेरी सेवा सदा अणथक्क, दिवस रैण रंग रंगाईआ। तेरा नाता जुड़ गया पक्क, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। हुण सचखण्ड साचे जाणा वस, जिथ्थे मिले मेल इक्को बेपरवाहीआ। शब्द दी धार मिले रस, अमृत अंमिउँ रस चखाईआ। बंस परिवार नूं सच संदेशे विच दस्स, कहि के दे दृढ़ाईआ। सतिगुर दे अग्गे नहीं कोई किसे दा वस, हुक्मे अन्दर झल्लणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद आपणे गृह टिकाईआ। बसन्त कौर कहे सुणो मेरे परिवार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर दयां दृढ़ाईआ। मेरा शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरकार, परम पुरख पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस किरपा
❋
❋
कीती विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव दा लेख मुकाईआ। धुर दी दात दिती दातार, दयावान दया कमाईआ। आत्मा सिँघ दा छड घर बाहर, सचखण्ड बैठी सोभा पाईआ। जिथ्थे गुरदयाल सिँघ रिहा ललकार, सवरन भज्जे चाँईं चाँईंआ। बुध सिँघ प्रेम वहावे धार, बिन नैणां नीर वहाईआ। मैं खेल तक्कया अपर अपार, अपरम्पर स्वामी दिता दृढ़ाईआ। मैं सुणावां उच्ची कूक पुकार, कूक कूक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवार दए वड्याईआ। बसन्त कौर कहे मेरा घर बार सुहञ्जणा, सोहणा नज़री आईआ। जिथ्थे वसे आदि निरँजणा, पुरख अकाल शहिनशाहीआ। दाता दानी दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भवसागर पार कराईआ। मूर्त गोपाल मदना, मधु सूदन नूर इलाहीआ। जिस गृह विच मेरा आत्म दीवा जगणा, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। ओह दवारा जन भगतो किसे विरले गुरमुख लँघणा, बिना पुरख अकाल दे पार ना कोए कराईआ। मेरे पिच्छों कोई नेत्र नीर वहाए ना अंझणा, आंसूआं हार ना कोए बणाईआ। मैनूं सच दी चढ़ गई रंगणा, सच सच विच समाईआ। मेरी अन्त अख़ीर दी इक्को वार कीती बन्दना, जिस विच बन्दीख़ाना गई तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दर देवे वड्याईआ। बसन्त कौर कहे मेरा नहीं कोई पवण स्वास, साह साह ना कोए वड्याईआ। मैं वेखी उस प्रभू दी रास, जो बिन गोपी काहन खेल खिलाईआ। मेरी अन्तिम पूरी होई आस, भगत दवारे जा के दर्शन पाईआ। मेरा शुरू दा विश्वास, वासना सतिगुर चरण रखाईआ। सो लै के गया उपर आकाश, पातालां विच ना कोए भवाईआ। जिथ्थे इक्को निर्मल नूर जोत प्रकाश, प्रकाश अगम्म अथाहीआ। मेरा सच घर सच गृह सच मन्दिर सच दवार सच बंक होया वास, वास्ता इक्को नाल रखाईआ। बंस परिवार नूं शब्दी धार देवां आख, आख़र दयां दृढ़ाईआ। वेख्यो कोई प्यार ना करयो मेरी लाश, काया पंज तत माटी ख़ाक कम्म किसे ना आईआ। मेरे सतिगुर दे दरबार पहली चेत नूं इक मेरे प्यार दा चढ़ाउणा ग्लास, जिस उत्ते मेरा नाम लिख के देणा लगाईआ। फेर दस्सां जो सम्मत सत्त घर घर दा चलणा रिवाज, पगड़ी गुरमुखां सीस टिकाईआ। जिस कारन पुरख अकाल दीन दयाल मैनूं सचखण्ड मारी आवाज़, दर घर साचे ल्या बुलाईआ। मेरा लहिणा देणा दीन दुनी बाहर जगत समाज, नीती इक्को बेपरवाहीआ। जगत जहान दे दु:ख सुख दे चलदे रहिंदे काज, विवहारी विवहार विच आपणा हुक्म वरताईआ। मेरा शरीर सब नूं दे गया जुआब, नाते कूड़े गया तुड़ाईआ। मेरी अरदास बेनन्ती मंज़ूर होई घर उस सतिगुरु महाराज, जो महाबली इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। बसन्त कौर कहे जिस वेले होवे मेरा
❋
❋
संस्कार, सिसकी भरन कोए ना पाईआ। आत्मा सिँघ फ़ौजा सिँघ प्यारा सिँघ दरबारा सिँघ लम्बू लावण कुण्ट चार, चारों कुण्ट आंच लगाईआ। प्रीतम सिँघ बोले इक्की जैकार, हथ्थ छाती उत्ते टिकाईआ। जिस छाती उत्ते खांदा रिहा सी मार, छब्बी साल देण गवाहीआ। मेरे अन्दर इक वेरां आई सी विचार, पातशाह दया दए कमाईआ। प्रीतम सिँघ दा दु:ख मैं अन्दर ना सकी सहार, अन्दरे अन्दर दिती दुहाईआ। फेर सतिगुर किहा एह मार तेरे अन्त दा बणे प्यार, प्रीती तेरे नाल निभाईआ। क्यों तूं छोटे हुन्दे नूं दिता पाल, पालणा कीती चाँईं चाँईंआ। उस वेले दी सतिगुर सतिगुर करे संभाल, सम्बल बैठा दया कमाईआ। तेरे नेड़े ना आए काल महाकाल, राय धर्म चित्रगुप्त लेख ना कोए वखाईआ। सचखण्ड दवार एकँकार बिठा दिती सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक्को नज़री आईआ। चुरासी विच्चों जम की फाँसी विच्चों जगत दी उदासी विच्चों कर के बहाल, सांतक सति सति विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फल लगाया तेरे काया जगत वाले डाल, बंस सरबंस मातलोक सोभा पाईआ।
१५ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ बख्शीश सिँघ दे गृह पिण्ड कादराबाद ज़िला अमृतसर
पुरख अकाल कहे सन्त भगत सूफ़ी फ़कीर लिखो आपणे रुक्के, बिना अक्खरां निरअक्खर धार जणाईआ। कौल इकरार वायदा करो साडे पिछले पैंडे मुके, पूरब नज़र कोए ना आईआ। दीन मज़्हब दा भार कोए ना चुक्के, ज़ात पात संग ना कोए रखाईआ। नाम कलमे वंड विच कोए ना दुखे, हउमे रोग ना कोए सताईआ। मंज़ल विच बणे कोई ना उच्चे, वड्डा वड ना कोए वड्याईआ। शरअ दे रिहो मूल ना भुक्खे, तृष्ना जगत वाली गंवाईआ। धर्म निशान्योंं कोए ना उके, उगण आथण ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर भगत लिख के दयो आपणी पाती, पत्रका होवे अगम्म अथाहीआ। सति धर्म दे सारे बणो साथी, सगला संग बणाईआ। इक्को नाम दे बणना पाठी, पूजा मज़्हब देणी तजाईआ। इक्को नूर दी बणना ज़ाती, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। झगड़ा छडणा काग़ज़ाती, हउमे हंगता देणी मिटाईआ। सब ने आपणे आप दी करनी आज़ादी, बन्धन शरअ ना कोए रखाईआ। इक्को सतिगुर शब्द मन्नणा अनादी, नाम धुन इक शनवाईआ। संदेशा सुणना बोध अगाधी, बुद्धी तों परे नाम पढ़ाईआ। सचखण्ड दवारे सब ने होणा राज़ी, राज़क रिज़क रहीम दया कमाईआ। अग्गे वास्ते लेखा रख्यो पंडत
❋
❋
मुल्लां शेख़ कोए ना काज़ी, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को इक सुणना संदेशा अगम्म आवाज़ी, तुरीआ तों परे तुरत आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर बिना कलम शाही तों लिखो चिट्ठी, हरफ़ हरूफ़ ना कोए लिखाईआ। झगड़ा छडणा पथ्थर इट्टी, पाहन रंग ना कोए रंगाईआ। वड्याई दिसे ना पंज तत ख़ाक मिट्टी, काया बुत ना कोए चतुराईआ। सारे मिल के सरगुण निरगुण दूआ एका बणाओ इक्की, अन्तिम एकँकार विच समाईआ। मानव ज़ाती होए धर्म दी सिक्खी, सिख सति रूप दरसाईआ। सुरती सब दी होवे टिकी, इष्ट पुरख अकाल जणाईआ। सारे लिखो मंज़ूर हाहे उत्ते टिप्पी, हँ ब्रह्म चतुराईआ। सो धार लिखो अनडिठी, जिस दी समझ कोए ना पाईआ। पन्द्रां फग्गण याद रखणी मिती, मित्र प्यारा रिहा दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि वडा वड वड्याईआ। पुरख अकाल कहे सन्त सूफ़ी फ़कीर लिखो आपणी आशा, आशा आपणे नाल मिलाईआ। ज़िमी असमान तक्को पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतरां खोज खुजाईआ। फेर करो इक भरवासा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। दीनां मज़्हबां वाले सारा छडो इलाका, ज़ातां पातां संग ना कोए वखाईआ। प्यार मुहब्बत विच करो इत्फिाका, मेल मेलणा सहिज सुभाईआ। लिखो सब दा इक्को पुरख अकाल पिता माता, दूजी जम्मण वाली कोए ना माईआ। जो एथे ओथे दो जहानां राखा, रखया करे थांउँ थाँईंआ। ओह प्रगट होवे पुरख समराथा, समरथ बेपरवाहीआ। जिस दा सिफ्तां विच अवतार पैग़म्बर गुरुआं गाया भविक्ख्त वाका, वाक्या वेखे चाँईं चाँईंआ। माण रहिण देवे ना किसे अवतार पैग़म्बर गुर जगत दे चाचा, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। जन भगतां बणके दासी दासा, सेवक सेवा सच आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लेखे लावे सूफ़ी सन्त फ़कीर भगत अरदासा, बेनन्ती बेअन्त आपणे विच समाईआ।
१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ सवरन सिँघ दे गृह पिण्ड कादराबाद ज़िला अमृतसर
भगत सन्त सूफ़ी फ़कीर दयो ब्याना, बिन अक्खरां लेख लिखणा धुरदरगाहीआ। सब दा इष्ट होवे इक विष्नूं भगवाना, दूआ दूजा दूसर नज़र कोए ना आईआ। आदि पुरख अपरम्पर स्वामी होवे इक्को कान्हा, काहन कृष्न इक्को अगम्म अथाहीआ। धुर दा राम राम होवे महाना, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। जिस दा रूप अनूप होए बेपहचाना, जग नेत्र नज़र किसे
❋
❋
ना आईआ। उसदा इक्को सोहला गाणा, जो गहर गम्भीर बेनज़ीर शब्द शनवाईआ। खेल करे एथे ओथे दो जहानां, वाली दो जहान वड वड्याईआ। सति सतिवादी जिस दा होवे तराना, नाम कलमे सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा इक सुणाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर भगत लेखा लिखो धर्म इबारत, लहिणा बिन कलम शाहीआ। मज़्हब दी रहे ना कोए शरारत, शरअ दा झगड़ा देणा चुकाईआ। नूर नुराना शाह सुल्ताना अगम्मी चन्द वेखणा विच भारत, सप्तस रिख भारद्वाज दए गवाहीआ। ब्रह्मण्डां खण्डां दरोही फेरे उठ उठ नारद, निरगुण धार ल्ए अंगड़ाईआ। सब दा मालक होवे इक्को वारस, वसल इक्को दए वखाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं रहे ना कोए सफ़ारिश, सफा सब दी दए चुकाईआ। सच नाम दी ल्ए कोए ना आढ़त, जगत धड़त ना कोए धड़वाईआ। इक्को हुक्म संदेशा श्री भगवान होवे मारफ़त, महिबूब इक्को रंग रंगाईआ। अक्खरां वाला रहे कोए ना आरफ़, उल्फ़त जगत ना कोए वड्याईआ। संदेशयां वाला लिखणा पए कोए ना कार्ड, हरफ़ हरूफ़ ना सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर शब्द शब्द सतिगुर दो जहानां बणे लारड, ला इक्को इक रखाईआ।
१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ संपूरन कौर दे गृह पिण्ड कादराबाद ज़िला अमृतसर
सन्त भगत सूफ़ी फ़कीर दयो आपणा इकबाल, किबले अज़ हुक्म बेपरवाहीआ। पुरख अकाल सब दी सांझी कर धर्मसाल, दवारा इक्को इक वड्याईआ। जिथ्थे वस्त मिले नाम तेरा धन माल, ख़ज़ाना अगम्म अथाह वरताईआ। दीन मज़्हब दा रहे ना कोए सवाल, जवाबी मंग ना कोए मंगाईआ। ज़माना बदल दे हाल, हालत वेख जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सन्त भगत सूफ़ी लिखो आपणी अगम्म तमन्ना, आशा दयो दृढ़ाईआ। सारे कहो प्रभू पूरा कर दे गोबिन्द वाला कन्ना, जिस नूं कायनात समझ सक्या कोए ना राईआ। दीन मज़्हब दा मेट दे बन्ना, बनावट कूड़ ना कोए रखाईआ। इक्को रंग रंगा दे काया माटी तना, तन वजूद वज्जे वधाईआ। तेरा तेरे हथ्थ समां, सच स्वामी तेरी ओट तकाईआ। अग्गे वक्त रहे ना लम्मा, डण्डावत विच बैठे सीस निवाईआ। झगड़ा पैणा काया माटी चम्मा, चम्म दृष्टी देणी बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
❋
❋
एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ज़ात पात दी सब दे अन्दरों कढ दे तम्हा, लालच जगत जहान रहे ना राईआ।
१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ करनैल सिँघ दे गृह पिण्ड कादराबाद ज़िला अमृतसर
सूफ़ी सन्त फ़कीर भगत आपणी आख़िर दयो सलाह, मशवरा मुशतरका इक बणाईआ। जिस दा इक्को मेरा शब्द गुरु होवे गवाह, दूजी शहादत ना कोए भुगताईआ। इक्को मन्नणा सब ने धर्म मलाह, बेड़ा इक्को हथ्थ फड़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा कहि के करना वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। राम कृष्न ओम अल्ला वाहिगुरु गाॅड इक्को समझणा ख़ुदा, ख़ुदी ख़ुदग़रज़ ना कोए रखाईआ। अग्गे वास्ते बणो ना कदे कोए जुज़ा, हिस्सा जुज़ वंड ना कोए वंडाईआ। इक महिबूब मन्नणा दिलरुबा, मुहब्बत मेहर नाल मिलाईआ। दीन मज़्हब दी किसे विच रहे ना कोए अदा, अदालती हुक्म सुणना चाँईं चाँईंआ। पिछली नूं पिच्छे कहि दयो अलविदा, अन्त आपणी अक्ख उठाईआ। अगला मार्ग सब दा होवे सिध्धा, सुध आपणी इक जणाईआ। धुर नाम कलमे विच अन्तर जाए विधा, विद्या इक्को दए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर भगत लिखो इक्को अगम्मा भाग, भगवन दए जणाईआ। इक्को नूरी जोत तक्को चराग़, जो चरागाहां करे रुशनाईआ। जिस कलयुग कूड़ी क्रिया धोणा दाग़, दुरमति मैल करे सफ़ाईआ। सब दा सांझा करना समाज, समग्री आपणा नाम वरताईआ। काया गृह मन्दिर घर सब नूं कर के आबाद, इबादत इक्को दए दृढ़ाईआ। हाज़र हज़ूर हज़रत बण ज़नाब, जनाबेआली आलीशान आपणा गृह वखाईआ। जिथ्थे पढ़नी ना पए कोए किताब, कुतबख़ाना नज़र कोए ना आईआ। इक्को सजदा दस्से आदाब, डण्डावत बन्दना इक दृढ़ाईआ। इक्को महिबूब मिले अहिबाब, मुहब्बत पै दर पै जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मार्ग रस्ता दस्से इक्को वाहिद, वाहिदे सब दे पूर कराईआ।
१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ बूड़ सिँघ दे गृह पिण्ड कादराबाद अमृतसर
सन्त भगत फ़कीर सूफ़ी सुणो अगम्म कलाम, फ़रमाना धुरदरगाहीआ। सब ने मन्नणा इक अमाम, निरगुण निरवैर
❋
❋
नूर इलाहीआ। शरअ दा रहे ना कोए ग़ुलाम, बन्धन जगत देणे तुड़ाईआ। प्यार मुहब्बत दा नाता रखणा नाल अवाम, अमल दस्सणा सहिज सुखदाईआ। मज़्हब दा करे ना कोए जराइम, मुजरम रूप ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर भगत इक्को करनी बन्दना, बन्दगी इक जणाईआ। बिना पुरख अकाल तों दर कोई नहीं मंगणा, भिखारी रूप ना कोए वखाईआ। सच हुक्म दी करे ना कोए उलँघणा, भय भउ नाल दृढ़ाईआ। पिछला लेखा सब नूं पैणा छडणा, कलयुग अन्तिम पन्ध मुकाईआ। धर्म निशाना धर्म दवारे इक्को गड्डणा, सच धर्म दी धार इक झुलाईआ। सतिजुग साचा सति सतिवादी हो के लग्गणा, लागत कीमत ना कोए रखाईआ। जिन्हां भगतां भगवान दा परिवार हो के वधणा, वाधा आपणे हथ्थ रखाईआ। पूरब लेखा जगत जिज्ञासूआं मूल ना लभ्भणा, खोज्जयां हथ्थ कुछ ना आईआ। इक्को नाम दमामा वज्जणा, डंका धुरदरगाहीआ। इक्को दीपक जोत जगणा, दो जहानां करे रुशनाईआ। इक्को तख्त निवासी सजणा, सचखण्ड दवारे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सूरा सरबंगणा, योधा युद्ध तों बाहर इक्को नज़री आईआ।
१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ अमराउ सिँघ दे गृह पिण्ड बल ज़िला गुरदास पुर
सन्त भगत सूफ़ी फ़कीर, फ़िकरा नाम कलमा इक्को लैणा गाईआ। शरअ शरीअत तोड़ ज़ंजीर, ज़ाहर ज़हूर मन्नणा बेपरवाहीआ। जिस विच बदल जाए सर्ब तकदीर, तदबीर इक्को लैणी अपणाईआ। उठ के होका दे कबीर, काअब्यां तों बाहर दे जणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार अगम्मी पीर, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर हुक्म सुणाईआ। जिथ्थे मेला होवे शाह हकीर, राउ रंक मिले वड्याईआ। अमृत बख्शे ठंडा सीर, नीर नर नरायण निझर धार चुआईआ। दीन दुनी दी बदल जाए ज़मीर, ज़र्रा ज़र्रा करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी सच संदेशा इक सुणाईआ। सन्त भगत फ़कीर सूफ़ी करो इक इरादा, विश्वाश विश्व दा इक जणाईआ। शब्द नाम धुन सुणो अनादा, अनुरागी आप जणाईआ। भेव अभेदा खोल्हे बोध अगाधा, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। सति धर्म विच कोए ना होवे अलाहिदा, दीन मज़्हब ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। शाहो भूप पुरख अकाला इक्को मन्नणा राजन राजा, जो लख चुरासी जीव जंत साध सन्त सूफ़ी फ़कीर रईयत रिहा बणाईआ।
❋
❋
उस दा खेल तकणा निरगुण सरगुण देस माझा, मजलस भगतां नाल लगाईआ। जिस दा हुजरा हक महिबूब वाला मुहब्बत मिले काया काअबा, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। एका निरगुण नूर जोत करे प्रकाशा, अंधेर अंध अज्ञान दए मिटाईआ। इक्को नाम जणाए स्वास स्वासा, चार वरन अठारां बरन इक्को रंग रंगाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी सब दा इक्को पिता इक्को माता, दूसर जनणी नज़र कोए ना आईआ। जिस दी चार जुग दे शास्त्र गाउंदे गाथा, अवतार पैग़म्बर गुरु सिफ्तां विच गए सालाहीआ। सो परवरदिगारा हरि निरँकारा सर्ब कला समराथा, ख़ालक ख़लक आपणी खेल कराईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर भगत जन इक्को चरण कँवल इष्ट देव पुरख अकाल टेकिओ माथा, मस्तक अवर ना किसे झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण लख चुरासी आत्म परमात्म परम पुरख हो के राजा, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा वेस वटाईआ।
१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ मस्सा सिँघ दे गृह पिण्ड बल ज़िला गुरदास पुर
सूफ़ी सन्त फ़कीर भगत पिछली तक्को आपणी करनी, हरि करता आप दृढ़ाईआ। कलम शाही लेख लेखणी तक्को पढ़नी, की सिफ्तां विच कीती सालाहीआ। की वंड वंडाई वरनी बरनी, ज़ातां पातां सोभा पाईआ। अन्त इक दे लग्गे चरणी, चरणोदक पी के ख़ुशी बणाईआ। सब दी इक्को अक्ख नेत्र हरनी फरनी, अन्दर वंड ना कोए वंडाईआ। धार जानणी चोटी जड़नी, पड़दा ओहला आप रखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल अग्गे आपणी करनी करनी, हरि करता सर्ब दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशा इक सुणाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर भगत वेखो आपणी भगत पुराणी, वेद पुराण देण गवाहीआ। आपणी रसना जेहवा वाली तक्को बाणी, जो रागां नादां विच कीती शनवाईआ। आपणे जन्म जन्म दी वेखो खाणी, गृह गृह पर्दा फोल फुलाईआ। आपणे मज़्हब दी दस्सो निशानी, निशाना दयो प्रगटाईआ। आपणे जीवण दी दस्सो कहाणी, किस बिध आपणा झट लँघाईआ। मेहरवान महिबूब अग्गे तक्कयो बणया अगम्मा दानी, वस्त अमोलक आप वरताईआ। झगड़ा मेट ज़िमीं असमानी, दो जहानां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। सन्त भगत सूफ़ी जन भगत वेखो खेल हरि अगम्मा, जिस दी आगमन विच बैठे ध्यान लगाईआ। जगत दी धार बदल दए समां, समाप्त करे
❋
❋
कूड़ लोकाईआ। झगड़ा मेटे काया चम्मा, चम्म दृष्टी दए बदलाईआ। मज़्हब दी रहिण देवे कोई ना तमां, तामस तृखा दए गंवाईआ। साचा मार्ग ला दे नवां, नव नौ चार दा रूप बदलाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नव सत्त रहिण देवे कोई ना बन्ना, बाण अणयाला तीर चलाईआ। लेखा वेखे चौदां सौ तीस अंक दा पन्ना, जिस दी पनिशमेंट विच दिसे सर्ब लोकाईआ। गोबिन्द दी शब्द गुरु दी धार कन्ना, कायनात दा पर्दा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा अगम्म भण्डार सच वस्त नाम धना, धनाढ आपणी दया कमाईआ।
१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ मोहण सिँघ दे गृह पिण्ड तारा चक्क ज़िला गुरदास पुर
भगत सन्त सूफ़ी फ़कीर लिखो इकरारनामा, जगत हरफ़ ना कोए लिखाईआ। सब ने इक्को इष्ट मन्नणा श्री भगवाना, आदि अन्त दा मालक जो धुरदरगाहीआ। इक्को नाम कलमा पढ़ना कलामा, इक्को शब्दी शब्दी ढोला गाईआ। इक्को घर गृह करना बिसरामा, वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को मन्नणा अन्तरजामा, निरगुण निराकार निरँकार ध्यान लगाईआ। शरअ दा रहे ना कोए ग़ुलामा, मज़्हब दा बन्धन ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सूफ़ी फ़कीर सन्त भगत सारे खोल्हो अक्ख, बिन अक्खां वेख वखाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर निरगुण नूर तक्को प्रतख, पारब्रह्म प्रभ नज़री आईआ। क्यों दीनां मज़्हबां कीता वक्ख, कलमे नाम वंड वंडाईआ। मेरा आदि दा इक्को जस, अन्त दी सिफ्त इक समझाईआ। सारे माणो इक रस, रस्ता इक्को बेपरवाहीआ। पिछली करनी दी होवे बस, बस्ता सब दा दए बंधाईआ। अग्गे खेल पुरख समरथ, हरि करता आप दृढ़ाईआ। नाम निधान नौजवान निरगुण धार डोरी पावे नथ्थ, सति सरूपी धुर दी गंढ पवाईआ। शब्दी शब्द जणाए महिमा अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। कलयुग विच सतिजुग चलाउणा रथ, रथ रथवाही हो के वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत सन्त सूफ़ी फ़कीर दीन मज़्हब विच रहिण ना देवे वक्ख, सृष्टी दृष्टी अन्दर धुर दा मेल मिलाए सहिज सुभाईआ।
❋
❋
१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ महिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड धीरा दईआ ज़िला गुरदास पुर
सन्त भगत सूफ़ी फ़कीर वेखो आपणी पिछली करनी, करनी दा करता आप जणाईआ। किस बिध लोकमात तरे साची तरनी, जगत जिज्ञासूआं विच्चों आपणा पल्लू छुडाईआ। किस गृह प्रभ सरनाई मिली सरनी, सहारा इक्को नज़री आईआ। किस बिध मंज़ल मिली चढ़नी, पाँधी बण के बैठे पन्ध मुकाईआ। केहड़ी नाम तुक मिली पढ़नी, कलमा नाम शब्द कवण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर वेखो भगत, पूरब ध्यान लगाईआ। की करनी कीती विच जगत, जगत जहान दयो दृढ़ाईआ। किस बिध तुहाडे उत्ते होया तरस, रहमत सच कमाईआ। अमृत मेघ दिता बरस, अंमिउँ रस अगम्म चुआईआ। तुहाडी पूरी कीती शर्त, शरअ ज़ंजीर कटाईआ। आशा जगत रही ना ग़रज़, ग़रीब निमाणे गोद टिकाईआ। अगला खेल वेखणा असचरज, अचरज लीला आप वखाईआ। योद्धा सूरबीर बण के मर्दाना मर्द, हुक्म देवे थांउँ थाँईंआ। ग़रीब निमाणयां वंडे दर्द, हरिजन साचे गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे हुक्म सुणाईआ। सन्त भगत सूफ़ी सुणो फ़कीर फ़िकरा, फ़िकर रहे ना राईआ। चार जुग दा बिन हरफ़ां वाला वेखो शिजरा, जिस दी हदूद ना कोए बणाईआ। जो संदेशा दिता काहन कृष्ना बिन्दरा, बिधी नाल जणाईआ। मेरी रास नहीं रहिणी बन बिन्दरा, गोपी काहन ना कोए वड्याईआ। कलयुग जगत जहान पंज तत ख़ाली होणा पिंजरा, नाम वस्त ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि , आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। सूफ़ी फ़कीर भगत वेखो सन्त, सति ध्यान लगाईआ। कल काती होवे अन्त, अन्तष्करन दए बदलाईआ। सतिजुग दा साचा प्रगटे मंत, मंतव सब दे हल कराईआ। जन भगतां मौले रुत बसन्त, फुलवाड़ी आप महकाईआ। हउमें गढ़्ह तोड़ के हंगत, हँ ब्रह्म वेख वखाईआ। परमात्म आत्म बण के कन्त, कन्त कन्तूहल होए सहाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्से छंत, नाम ढोला धुरदरगाहीआ। लेखा जाण जीव जंत, चुरासी वेखे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति धर्म दी सच बणाए बणत, सति सतिवादी सति सच दा मार्ग इक दरसाईआ।
❋
❋
१७ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ अवतार सिँघ दे गृह पिण्ड माढ़ी पनूआं ज़िंला गुरदास पुर
सन्त भगत सूफ़ी फ़कीर करन निमस्कार, डण्डावत बन्दना सजदा सीस झुकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी किरपा कर अपर अपार, पतिपरमेश्वर निरगुण निरवैर दया कमाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल पा सार, ज़िमीं असमान दो जहान खोज खुजाईआ। तेरा राह तकदे पैग़बंर गुर अवतार, बेअन्त पड़दा देणा उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट दहि दिशा होया धूंआँधार, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी तेरा नूर ना कोए रुशनाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म मिले किसे ना प्रीतम यार, परवरदिगार सांझे यार कलमा हक ना कोए दृढ़ाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक होए हाहाकार, पंज तत ब्रह्म मति सति शब्द ना कोए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर घर ठांडे मंग मंगाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर जन भगत दर तेरे करन अर्ज़ांई, आजिज़ हो के सीस निवाईआ। जगत जहान श्री भगवान मिले किसे ना ढोई, दर घर साचे मिलण कोए ना आईआ। अन्तर निरन्तर निरगुण धार आत्म तेरी रोई, सांतक सति सतिवादी धीर ना कोए रखाईआ। अमृत रस निझर झिरना रिहा कोए ना चोई, बूँद स्वांत मेहरवान महिबूब ना कोए टपकाईआ। जगत सुहेला भगत भगवान नज़र ना आए कोई, कोटन कोटि बैठे अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर भगत बिन हथ्थां जोड़न हथ्थ, दर ठांडे सीस निवाईआ। पुरख अकाल साहिब समरथ, पारब्रह्म तेरी वड वड्याईआ। झगड़ा मेट के काया तत अठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध आपणे रंग रंगाईआ। दुरमति मैल हर हिरदिउँ अन्दरों कट, कटाक्ष आपणा नाम लगाईआ। सच दवार खोल्ह दे हट्ट, वस्त इक्को इक वरताईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सारे नाम लैण रट, रट्टा कूड़ी क्रिया देणा चुकाईआ। अमृत अम्मीउँ देणा रस, रसना रस ना कोए वड्याईआ। निज नेत्र लोचण नैण खोल्ह दे अक्ख, बिन अक्खरां दस्स आपणी पढ़ाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते निरगुण नूर कर प्रकाश, अंध अज्ञान रहिण ना पाईआ। साचे मण्डल बिन गोपी काहन पा रास, निरगुण निरगुण आपणी कल वरताईआ। हउँ सेवक तेरे दासी दास, दर ठांडे मंग मंगाईआ। सृष्टी दी दृष्टी अन्दर कर वास, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। तूं साहिब सर्ब गुणतास, गुणवन्ता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन दूजा देवे कोए ना साथ, सगला संगी नज़र कोए ना आईआ।
❋
❋
१७ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ रणधीर सिँघ दे गृह पिण्ड माढ़ी पनूआं ज़िला गुरदास पुर
भगत सन्त सूफ़ी फ़कीर कहिण प्रभू साडा सजदा, डण्डावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। सदी चौधवीं वेख खेल घर घर दा, काया गृह गृह ध्यान लगाईआ। तेरा मानव बणया कोए ना तेरा बरदा, बन्दीख़ाना सके ना कोए तुड़ाईआ। भय विच भाउ कोए ना करदा, निम्रता विच सीस ना कोए झुकाईआ। वरन वरन नाल लड़दा, मज़्हब मज़्हब नाल टकराईआ। बौहड़ी दरोही तेरी मंज़ल कोए ना चढ़दा, सचखण्ड दवारे मिलण कोए ना जाईआ। तेरा दरस पावे कोए ना नरायण नर दा, नर हरि तेरा रंग ना कोए रंगाईआ। ज़ोर वध गया कलयुग कल दा, कलकाती आपणी कल रहे वरताईआ। खेल हो गया कपट छल दा, अछल छलधारी तेरी सार किसे ना आईआ। तूं मालक ख़ालक जल थल दा, महीअल तेरी वड वड्याईआ। आपणा भेव दस्स निहचल धाम अटल दा, अटल पदवी इक दृढ़ाईआ। बिन तेरी किरपा आत्म परमात्म जोत कोए ना रलदा, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। मेहरवान महिबूब झगड़ा मेट दे पंच विकारे दल दा, कूड़ कुड़यार दलिद्दर अन्दरों दे कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब तेरी सरनाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर भगत कहिण साडी नमो नमो निमस्कार, दर ठांडे ख़ाक धूढ़ रमाईआ। प्रभू उठ वेख आपणा संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ। नाल रला तेई अवतार, हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद अक्ख खुल्हाईआ। सतिगुर दस लै उठाल, नानक गोबिन्द भेव चुकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दीन दुनी दी वेख चाल, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। बिन हरिनामे सारे होए कंगाल, नाम धन दौलत नज़र कोए ना आईआ। मुरीदां मुर्शद पुछे कोए ना हाल, हालत बिगड़ी जगत लोकाईआ। सति धर्म दा वज्जे कोए ना ताल, तलवाड़ा रंग ना कोए रंगाईआ। सचखण्ड निवासी तेरी नज़र ना आए किसे धर्मसाल, दरगाह साची सोभा कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं साडी अन्त कन्त भगवन्त इक बेनन्ती इक सवाल, सवाली हो के मंग मंगाईआ। श्री भगवान नौजवान मर्द मर्दान आपणी सृष्टी दृष्टी अन्दर संभाल, सम्बल बहि के आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन आदि जुगादि जुग चौकड़ी करे ना कोए प्रितपाल, प्रितपालक ख़ालक नज़र कोए ना आईआ।
❋
❋
१७ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ बीबी सुरिन्दर कौर दे गृह पिण्ड माढ़ी पनूआं ज़िला गुरदास पुर
सन्त भगत सूफ़ी कहिण प्रभ साडा तेरे अग्गे होका, तेरे हुक्म नाल जणाईआ। सति रिहा ना किसे लोका, चौदां लोक देण गवाहीआ। माण रिहा ना किसे सलोका, सोहले रोवण मारन धाईआ। वेख आपणा जुग चौथा, की कलयुग कल वरताईआ। धर्म दी धार समझे कोए ना पोथा, पुस्तक सारे फोल फुलाईआ। मेहरवान महिबूब सदी चौधवीं तक मौका, मुकम्मल आपणी दया कमाईआ। तेरा नाम जपदे सारे बुल्ल्हां होठां, हिरदे सक्या ना कोए वसाईआ। दीन मज़्हब दीआं चार कुण्ट चोटां, चोटी चढ़ के तेरा दरस कोए ना पाईआ। मनूआं मन होया खोटा, दिवस रैण माया ममता विच ललचाईआ। आसा मनसा पूरी करदे साडी लोचा, दर तेरे आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां अन्तर निरन्तर अवर रहिण नहीं देणी सोचा, सोच समझ शब्द रमज़ नाल आपणे नाल रखाईआ।
१७ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ विरसा सिँघ दे गृह श्री हरि गोबिन्द पुरा शहर ज़िला गुरदास पुर
सन्त भगत सूफ़ी कहिण प्रभ मेट दे क्रिया कुकर्म हूंझ दे कूड़ा, कायनात काया मन्दिर अन्दर कर सफ़ाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझे यार चतुर सुघड़ बणा मूर्ख मूढ़्हा, अंध अज्ञान विच जहान लोकमात रहिण ना पाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार सच ध्यान बख्श दे चरण धूढ़ा, श्री भगवान नौजवान मर्द मर्दान टिक्के ख़ाक नाम रमाईआ। चार वरन अठारां बरन सच प्रीती रंग चाढ़्ह दे गूढ़्हा, एथे ओथे दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। हउमे हंगता गढ़्ह तोड़ ग़रूरा, पुरख अबिनाशी घट निवासी आपणी दया कमाईआ। सति सरूप शाहो भूप निरगुण जोत बख्श दे नूरा, अनहद नादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द धुन कर शनवाईआ। सति सरूप दरस दिखा हाज़र हज़ूरा, हज़रतां दे हज़रत आपणा पर्दा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। सूफ़ी फ़कीर जन भगत करन अरदास, सचखण्ड दवारे दरगाह साची मुकामे हक हक सीस निवाईआ। परवरदिगार सांझे यार परम पुरख आत्म परमात्म पा रास, निरवैर निराकार निरँकार बिन गोपी काहन आपणी खेल खिलाईआ। दीन दयाल दयानिध ठाकर सब दी पूरी कर आस, निरासा नज़र कोए ना आईआ। कूड़ क्रिया कर्म कांड झगड़ा मेट ज़ात पात, दीन मज़्हब आत्म ब्रह्म दे समझाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कलयुग रहे ना अंधेरी रात, सतिजुग साचा चन्द नूर जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत
❋
❋
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दरगाह साची सचखण्ड दवार इक्को आस रखाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर भगत नेत्र नैण वहावण नीर, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह गुणी गहीर, गहर गवर तेरी सरनाईआ। आपणा खेल दस्स बेनज़ीर, नज़रीआ सब दा दे बदलाईआ। शरअ तोड़ ज़ंजीर, शरीअत अगम्मी इक जणाईआ। चार जुग दी पिछली मेट लकीर, लाईन ऐन आपणी दे समझाईआ। जिस नूं कट सके ना कोए शमशीर, शस्त्र वंड ना कोए वंडाईआ। सृष्टी दृष्टी रहे ना मात दिलगीर, दिलबर हो के होणा सहाईआ। हउमे हंगता कढ दे पीड़, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों अग्गे कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर जन भगत रहे झुक, निउँ निउँ सीस निवाईआ। पुरख अकाल कलयुग कूड़ी क्रिया पैंडा जाए मुक, मुकम्मल आपणा हुक्म दे वरताईआ। तेरे नाम दा गीत सुहागी इक्को होवे तुक, तुख्म तासीर इक्को दो जहान दे बदलाईआ। हर हिरदे अन्दर कर सुच्च, संजम आप इक दृढ़ाईआ। पवित्र कर दे मात गर्भ दे उलटे रुक्ख, नव अठारां पन्ध मुकाईआ। धुर दा मालक हो के तुठ, दयावान दया कमाईआ। कूड़ क्रिया दी रहे कोए ना लुट्ट, लुटेरा कलयुग मातलोक विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। सतिगुर सच दुलारा तेरा जाए उठ, सति सतिवादी हो के ल्ए अंगड़ाईआ। अमृत जाम प्याए हर हिरदे अन्दर घुट्ट, नाम प्याला हथ्थ उठाईआ। निरन्तर लिव किसे ना जाए छुट, अन्तर आपणा मेल कराईआ। तूं पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अबिनाशी अचुत, चेतन सुरती सब दी दे कराईआ। माया ममता झगड़ा मेट तृष्ना भुक्ख, सांतक सति आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। साधू सन्त फ़कीर भगत नेत्र खोल्हण अक्ख, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, हरि सतिगुर तेरी वड वड्याईआ। सृष्टी होई तेरी तेरे नालों वक्ख, गृह मन्दिर मिल के वज्जे ना कोए वधाईआ। मन कल्पणा सारे रहे नट्ठ, दिवस रैण भज्जण वाहो दाहीआ। तेरा अक्खरां वाला नाम रहे रट, सिफ्तां वाली जगत वड्याईआ। जगत दवार दी मंज़ल सके कोए ना टप्प, ब्रह्मण्ड खण्ड टापूआं पन्ध मुकाईआ। सच दवार दा इक्को खोल्ह दे हट्ट, नाम निधान श्री भगवान आप वरताईआ। मानव ज़ाती लाहा ल्ए खट्ट, खटका अवर रहे ना राईआ। शब्द अगम्मी हरि अगम्मड़े मार सट्ट, सोई सुरत अकाल मूर्त लै जगाईआ। शब्द धुन सुणा अनहद, नादी नाद आप जणाईआ। निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, अंध अज्ञान देणा मिटाईआ। काया मन्दिर अन्दर सच दवार पा आपणी रास, सुरती शब्द मिल के वज्जे वधाईआ। पन्ध मुका पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर लेखा दे चुकाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी पतिपरमेश्वर तेरे अग्गे इक अरदास,
❋
❋
बेनन्ती बिनै दिती दृढ़ाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं पूरा कर भविक्ख्त वाक, वाक्या वेख जगत लोकाईआ। बिन तेरी किरपा खुल्ल्हे किसे ना ताक, पर्दा अन्दरों ना कोए उठाईआ। दीन दुनी कर थक्की पूजा पाठ, ढोले सिफ्तां वाले गाईआ। भाग लग्गा किसे ना काया माट, गृह मन्दिर ना कोए रुशनाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान सन्त भगत सूफ़ी फ़कीर कहिण कलयुग कलि कल्की मेट अंधेरी रात, नव सत्त ब्रह्म मति श्री भगवन्त भगवन आपणी दया देणी कमाईआ।