१७ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ करतार सिँघ दे गृह पिण्ड भूम्बली ज़िला गुरदास पुर
सन्त भगत सूफ़ी कहिण पुरख अकाल सच्चे सुल्तानी, शाह पातशाह शहिनशाह दर तेरे मंग मंगाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार धुर दे यार आदि अन्त दे दानी, दयावान दीन दयाल मेहर नज़र इक उठाईआ। सत्त दीप नौ खण्ड चार कुण्ट दहि दिशा कूड़ी क्रिया मेट बेईमानी, माया ममता मोह हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी तेरी होवे इक निशानी, अलख अगोचर अगम्म अथाह पड़दा देणा चुकाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्तर निरन्तर जल्वा बख्श जोत नुरानी, अंध अज्ञान श्री भगवान नौजवान मर्द मर्दान देणा गंवाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परम पुरख हर हिरदे बणना जाण जाणी, जानणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरी महिमा सिफ्त सालाह बेपरवाह लिखी जाए नाल कलम ना कानी, स्याही चले ना कोए चतुराईआ। भेव अभेव खोल्ह दे मंज़ल महिबूब दस्स रुहानी, रूह बुत अबिनाशी अचुत आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक लेखा जाण जगत अवामी, कामल मुर्शद तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड दवार एकँकार तेरे अग्गे झोली डाहीआ। जन भगत सन्त सूफ़ी फ़कीर आखण नाल ज़ोर, बौहड़ी दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा हर घट अन्दर वड़या चोर, सति वस्त अमोलक लुट्टे थांउँ थाँईंआ। बिना तेरी दीप जोत होया अंधेरा घोर, सूर्या चन्न कम्म किसे ना आईआ। अबिनाशी करते घट निवासी तेरी सब नूं लोड़, लोड़ींदे साजण आपणा पड़दा देणा चुकाईआ। पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड ज़िमीं असमान शब्दी सतिगुर उठ उठ दौड़, दो जहानां आपणा पन्ध मुकाईआ। हऊमे हंगता माया ममता कूड़ी क्रिया भन्न दे रीठा कौड़, अमृत अंमिउँ रस बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द देणा चुआईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म विछड़ी सब दी जोड़, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। मानस जन्म जगत जहान जावे सौर, सूरबीर सुल्तान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगत सन्त कहिण प्रभू पुरख अकाल दीन दयाल अन्तष्करन विच तेरी साची लोड़, निरन्तर मेल मेलणा सहिज सुभाईआ। जोती
❋
❋
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि नित नवित जुग चौकड़ी तेरा खेल अगम्म लेखा मुका दे तोर मोर, आत्म परमात्म परमात्म आत्म पर्दा रहे ना राईआ।
१७ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ जुगिन्दर सिँघ दे गृह पिण्ड डडवां ज़िला गुरदास पुर
सन्त भगत सूफ़ी फ़कीर कहिण प्रभ मेट कलयुग अंधेरी राती, नव नौ चार कूड़ी क्रिया दे मुकाईआ। अमृत रस निझर झिरना बख्श बूंद स्वांती, अगम्म अथाह अंमिउँ रस आप चुआईआ। नाम निधान श्री भगवान एका बख्श अगम्मी दाती, दयानिध ठाकर स्वामी आपणी दया कमाईआ। काईआ मन्दिर अन्दर बोध अगाधे मार झाती, पर्दा परदयां विचें आप उठाईआ। तेरे नाम रस दा दिसे कोए ना साकी, सच प्याला दीन दयाला हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। गृह मन्दिर अन्दर मंज़ल चड़े कोए ना घाटी, सचखण्ड दवार एकँकार मिलण कोए ना आईआ। आवण जावण लख चुरासी मुके किसे ना वाटी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा दरस कोए ना पाईआ। दीन दुनी दा झगड़ा तक काग़ज़ाती, तेरा नाम कलमा करे लड़ाईआ। सच दा सच बणे ना कोए इमदादी, सगला संग ना कोए निभाईआ। सदी चौधवीं सृष्टी दृष्टी अन्दर होई बाग़ी, मन हँकार विकार ना कोए मिटाईआ। धुन आत्मक शब्द राग दा दिसे कोए ना रागी, अनहद नादी नाद ना कोए शनवाईआ। बौहड़ी कलयुग जीवां सोई सुरत मूल ना जागी, अकाल मूर्त तेरे विच ना कोए समाईआ। दरगाह सच घर दा दिसे कोए ना हाजी, हुजरा हक तेरा नज़र कोए ना आईआ। किरपा कर मेहरवान महिबूब अगम्मे वाहिदी, वाहवा तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड दवार एकँकार दर ठांडे मंग मंगाईआ। भगत सन्त फ़कीर सूफ़ी कहिण प्रभ आपणी दीन दुनी वेख, बिन नेत्र नैण अक्ख उठाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वध्या भेख, सति सच नज़र कोए ना आईआ। तेरा नूर नुराना नूर सके कोए ना वेख, जोती जाते पुरख बिधाते तेरा दरस कोए ना पाईआ। झगड़ा प्या ज़ात पात मुल्ला शेख, मुसायक पंडत काज़ी रहे कुरलाईआ। धर्म धार दी रुत्त बसन्त मौले कोए ना चेत, चेतन सुरत ना कोए कराईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म करे कोए ना हेत, निरगुण निरगुण मेला मेल ना कोए मिलाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर वेख आपणी खेड, अवतार पैग़म्बर गुर बैठ ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दरगाह साची सच दवार दर तेरे मंग मंगाईआ। जन भगत कहिण प्रभ अवतार पैग़म्बर गुरु
❋
❋
तक, निरगुण धार ध्यान लगाईआ। तूं सर्ब कला समरथ, समरथ बेपरवाहीआ। सब दे ख़ाली होए हथ्थ, चारो कुण्ट रहे वखाईआ। निरगुण सरगुण धार रहे नस्स, दो जहान भज्जण वाहो दाहीआ। जिधर तकण चार कुण्ट दहि दिशा कलयुग अंधेरी रैण मस्स, मस्त ख़ुमारी नाम ना कोए रखाईआ। जो नाम कलमा जगत जिज्ञासू आए दस्स, अक्खरां विच सिफ्ती ढोले गाईआ। उन्हां माणे कोए ना रस, रस्ता काया मन्दिर अन्दर नज़र किसे ना आईआ। बिन हरिनामे ख़ाली होए हट्ट, वस्त अमोलक काया गोलक ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक ख़ालक प्रितपालक पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। जन भगत सन्त कहिण प्रभ वेख लै आपणी सृष्टी, श्रेष्ट आपणा ध्यान लगाईआ। अन्तर खुल्ही किसे ना दृष्टी, देव आत्मा वज्जे ना कोए वधाईआ। तेरे नाम निधान बेड़े चढ़े कोए ना किशती, दरगाह साची मिलण कोए ना जाईआ। सिदक भरोसा रिहा ना किसे गृहस्ती, सांतक सति ना कोए जणाईआ। लेखा मुका दे टांक जिसती, एका दूआ भरम ना कोए मिटाईआ। साडी बेनंती असीं पूजा चाहुंदे एकँकार इक दी, इक इकल्ले तेरी सच सरनाईआ। खेल ख़त्म करदे पथ्थर इट्ट दी, पाहन पूजण कोए ना जाईआ। दुहाई शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान पढ़दयां सुरत किसे ना टिकदी, मन मनसा तेरे विच ना कोए समाईआ। वड्याई रही ना मुन रिख दी, ·षीशर मुनीश्र बैठे मुख भवाईआ। साची धार समझा दे परम पुरख परमात्म आत्म गोबिन्द धार धुर दे सिख दी, सिख्या सति सच जणाईआ। आसा मनसा प्यार मुहब्बत दस्स दे आपणे हित दी, हितकारी हो के मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी नूर नुरानी शाह सुल्तानी जोत अगम्मी धार किसे ना दिसदी, जग नेत्र जिज्ञासू पेखण कोए ना पाईआ।
१७ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ जागीर सिँघ दे गृह पिण्ड सोहल ज़िला गुरदास पुर
भगत सन्त सूफ़ी फ़कीर करो ना सोग, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला कलयुग मेटे हउमे रोग, हंगता गढ़्ह दए तुड़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्से साचा जोग, जुगती काया मन्दिर अन्दर इक समझाईआ। अमृत रस निझर बख्शे चोग, बूँद स्वांती इक अकांती आप टपकाईआ। शब्द अनादी अनहद सुणाए सलोक, सोहला अगम्म अथाह दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक जणाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर ना करो कोई विचार, विचरण दी लोड़ रहे ना राईआ। सो पुरख निरँजण किरपा करे विच संसार, हरि
❋
❋
पुरख निरँजण आपणी दया कमाईआ। एकँकारा खेले खेल सच्ची सरकार, आदि निरँजण जोती जाता डगमगाईआ। अबिनाशी करता पावे सार, श्री भगवान वेखे थांउँ थाँईंआ। पारब्रह्म प्रभ पड़दा दए उतार, ब्रह्म मेला होए सहिज सुभाईआ। शब्द अनादी नाद जणाए धुन्कार, अनरागी आपणा राग दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक होए सहाईआ। सन्त भगत सूफ़ी ना अन्दर करो ग़म, चिन्ता नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाला झगड़ा मेटे काया माटी चम्म, चम्म दृष्टी सृष्टी अन्तर निरन्तर दए बदलाईआ। पवण स्वासी लेखा जाणे दम, दामनगीर आपणी करनी खेल खिलाईआ। पड़दा लाहे आत्म ब्रह्म, पारब्रह्म जल्वागर एका नूर करे रुशनाईआ। सतिजुग साचा सच चलाए धर्म, धरनी धरत धवल धौल वज्जे वधाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे कुकर्म, कर्म कांड दा लेखा दए चुकाईआ। जन भगतां नेत्र खोल्हे हरन फरन, निज लोचण नैण करे रुशनाईआ। सच प्रीती बख्श आपणे चरण, चरणोदक अमृत जाम प्याईआ। आत्म परमात्म ढोला दस्से पढ़न, सिख्या साख्यात इक समझाईआ। गृह मन्दिर अन्दर मंज़ल दस्से चढ़न, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर अन्तर अन्तर वेखो मार के झाती, पर्दा पर्दानशीं आप उठाईआ। सब दा लेखा लहिणा देणा पूरा कर बाकी, बाकायदा आपणा हुक्म वरताईआ। सतिजुग कथा कहाणी दस्सां साची, सति सतिवादी आपणा हुक्म वरताईआ। बोध अगाधा शब्द जणावां अनादी, अनहद नाद आत्म धुन आप उपजाईआ। शरअ रहिण ना देवां मुल्लां काज़ी, सदी चौधवीं मुहम्मद लेखा पूर कराईआ। हज़रत ईसा रहे ना कोए इमदादी, मूसा मुसलसल आपणा हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा धर्म इक प्रगटाईआ। सन्त भगत सूफ़ी सुणो अगम्म फ़रमाना, हरि करता आप दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम वरते प्रभ दा भाणा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। तख्त निवासी रहे कोए ना राजा राणा, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा होए हैराना, हैरानी अन्दर सर्ब कुरलाईआ। नव सत्त रहे कोए ना माणा, माण ताण ना कोए जणाईआ। इक्को हुक्म वरते श्री भगवाना, भगवन आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन आपणी करनी हरि करता आपणे हुक्म नाल वरताईआ।
❋
❋
१८ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ गुरचरण सिँघ दे गृह पिण्ड पंडोरी ज़िला कपूरथला
सूफ़ी सन्त फ़कीर भगत कहिण प्रभ तकी तेरी चार जुग दी आरजा, आजज़ हो के बैठे ध्यान लगाईआ। भेव आया ना किसे अगम्मी शब्द सार दा, सार शब्द सार किसे ना पाईआ। कन्ढ्ढा तक्कया नहीं आर पार दा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी अन्त कहिण कोए ना पाईआ। लेखा जाणया नहीं अगम्मी यार दा, अगम्म अगम्मड़े तेरी वड वड्याईआ। खेल तक्कया जीव जगत जहान संसार दा, संसारी भण्डारी सँघारी जो बैठे खेल बणाईआ। तेरा रूप अनूप वेख्या परवरदिगार दा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक ध्यान लगाईआ। दर तेरे बिन तेरी किरपा ना कोए पुकारदा, पुनह पुनह सीस ना कोए निवाईआ। कलयुग अन्तिम वेख तेरा दीन मज़्हब बणया गढ़्ह हँकार दा, हउमे हंगता ना कोए गंवाईआ। सति सरूप किसे नज़र ना आए तेरा सति करतार दा, करते पुरख तेरा दरस कोए ना पाईआ। जगत मलेछां रूप धरया ग़द्दार दा, बेमुख होई कूड़ लोकाईआ। बेख़बर संदेशा दे दे नाम ख़बरदार दा, आलस निंद्रा ग़फ्लत सब दी दे मिटाईआ। वक्त सुहञ्जणा कर आपणी सतिगुर शब्द बहार दा, रुतड़ी इक्को इक महकाईआ। गुलशन महका दे हरिजन रूप बणा गुलज़ार दा, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। वक्त सुहञ्जणा होए तेरे दरस दीदार दा, निज नेत्र लोचन नैण कर रुशनाईआ। झगड़ा मुका दे अवतार पैग़म्बर गुरु मुख्त्यार दा, मुख्त्यारनामा रहिण कोए ना पाईआ। जीव जगत जहान इक्को तेरा नाम होवे उच्चारदा, इक्को ढोला सोहला सिफ्त सालाहीआ। इक्को लेखा होवे कातब तेरे लिखार दा, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को लहिणा देणा होवे मानस ज़ाती भगत दवार दा, भगवन आपणा संग रखाईआ। कलयुग कूड़ा किसे ना होवे वंगारदा, कूड़ कुड़यार देणा मिटाईआ। मेल मिलावे आत्म परमात्म पुरख नार दा, नर नरायण इक्को गृह सुहाईआ। जिथ्थे तेरा शब्द अगम्मी राग सुणावे तेरी धुन्कार दा, अनरागी अगम्म दृढ़ाईआ। प्रकाश होवे तेरे ज़हूर ज़ाहर दा, निरगुण निरवैर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगत सुहेले कोई ना तारदा, सूफ़ी सन्त फ़कीरां दरगाह साची सचखण्ड ना कोए बहाईआ।
१९ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ जुगिन्दर सिँघ दे गृह पिण्ड फतिह गढ़्ह ज़िला कपूरथला
सन्त भगत सूफ़ी कहिण प्रभ कलयुग मेट अंधेरी रैण, अंध अज्ञान दे चुकाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर खोल्ह निज नैण, लोचन नैण अक्ख प्रतख इक गुसाँईंआ। चार वरन अठारां बरन नाता जोड़ भाई भैण, दीन मज़्हब शरअ करे ना कोए लड़ाईआ।
❋
❋
कूड़ी क्रिया विच कलयुग जीव मूल ना वहिण, नाम धार एकँकार इक दरसाईआ। सदी चौधवीं मुहम्मद पूरा कर दे लैण देण, बीस बीसे हज़रत ईसा नाल मिलाईआ। लेखा बाकी रहे ना कोए बाल्मीक रमाइण, राम रामा श्री भगवाना आपणा पड़दा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे ओट तकाईआ। जन भगत सन्त सूफ़ी कहिण प्रभ बख्श अगम्मी वथ, प्रेम प्रीती इक वरताईआ। सतिजुग सच चला रथ, रथ रथवाही हो सहाईआ। तूं सर्ब कला समरथ, करता पुरख इक अख्वाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर दे भट्ठ, भाण्डा भरम भाओ भनाईआ। प्रकाश कर दे तत अठ, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। हर घट अन्दर धीरज दे सति, सति सन्तोख आपणा नाम दृढ़ाईआ। जगत जीवां पवित्र कर के मति, मन मति दा डेरा ढाहीआ। सचखण्ड निवासी इक्को मार्ग दे दस्स, दहि दिशा तेरी होवे सच पढ़ाईआ। हर हिरदे जाणा वस, घट घट आपणा आसण लाईआ। तेरी सरन सरनाई जगत जिज्ञासू जाण ढट्ठ, डण्डावत बन्दना सजदा सीस इक जगदीश निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरनी धरत धवल धौल उत्ते धर्म दी धार चला दे सच, सच दे मालक आपणा हुक्म वरताईआ।
१९ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ मुणशी राम दे गृह पिण्ड बेगोवाल ज़िला हुश्यारपुर
सूफ़ी सन्त भगत रहे आख, बिन अक्खरां रहे दृढ़ाईआ। धुर दे मालक साहिब अबिनाश, अबिनाशी करते ध्यान लगाईआ। तेरी सृष्टी होई गुस्ताख़, मन मनसा विच हल्काईआ। आत्म परमात्म नाता तुटा साक, सज्जण सतिगुर मेल ना कोए मिलाईआ। रूह बुत दिसे कोए ना पाक, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। जो अवतार पैग़म्बर गुर गए आख, संदेशा धुर दा इक दृढ़ाईआ। सो सब दा लेखा वेख मार झात, पर्दा ओहला मात उठाईआ। सति सच दा रिहा कोए ना साथ, धर्म दवार ना कोए चतुराईआ। रसना जेहवा सारी सृष्टी करदी पाठ, अन्तर लिव ना कोए लगाईआ। साची मंज़ल चढ़े कोए ना घाट, सचखण्ड दवारे तेरा दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण निरवैर इक्को तेरे उत्ते विश्वास, विश्व दे मालक मेहर नज़र लैणी उठाईआ।
❋
❋
१९ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ अर्जन सिँघ दे गृह पिण्ड सलीम पुर ज़िला हश्यारपुर
सन्त भगत सूफ़ी कहिण प्रभू तेरीआं अन्त उडीकां, बिन नैणां सर्ब ध्यान लगाईआ। चार जुग दे शास्त्र सिमरत वेद पुराण करन तस्दीकां, शहादत अवतार पैग़म्बर गुरु रहे भुगताईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया उत्ते अन्तिम मार आण के लीकां, लाईन ऐन आपणी दे लगाईआ। लेखा वेख लख चुरासी जीव जीअ का, जागरत जोत बिन वरन गोत आप प्रगटाईआ। तूं साहिब स्वामी वड राजन राज , नर नरायण अगम्म अथाहीआ। तुध बिन सदी चौधवीं दिसे कोए ना मीता, मित्र प्यारा नज़र कोए ना आईआ। बौहड़ी कलयुग अन्दर सतिजुग बदल दे रीता, रीतीवान तेरी वड्याईआ। कूड़ी क्रिया रस मेट दे फीका, अमृत अंमिउँ रस आप चुआईआ। तूं मेरा मैं तेरा सब नूं दस्स दे गीता, गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणा हुक्म सुणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप झगड़ा मेट दे मन्दिर मसीता, काअब्यां करे ना कोए लड़ाईआ। तेरा नाम निधाना नौजवाना सब नूं लग्गे मीठा, अनरस आपणा दे चखाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक पंज तत कौड़ा रहे मूल ना रीठा, विख रूप नज़र ना आईआ। सांतक सति करा दे साढे तिन्न हथ्थ अंगीठा, त्रैगुण माया अग्न ना कोए जलाईआ। जन भगत कहिण प्रभ रंग चाढ़्ह अगम्म मजीठा, सन्त साजण बैठे ध्यान लगाईआ। आत्म ब्रह्म दस्स आपणी प्रीता, प्रीतम आपणा मेल मिलाईआ। झगड़ा रहे ना ऊचां नीचां, ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को नाम कलमा तेरी होवे हदीसा, हज़रतां तों बाहर कर पढ़ाईआ। सच दवार एकँकार दस्स आप जगदीशा, जगदीश्र आपणी दया कमाईआ। सदी चौधवीं लेखा पूरा कर दे बीस बीसा, बीस इकीसे आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दो जहान तेरा अगम्म बागीचा, बाग़बान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ।
१९ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ भगवान सिँघ दे गृह पिण्ड ओड़ मुड़ टांडा ज़िला हुश्यार पुर
सन्त भगत सूफ़ी कहिण प्रभ भगती दा रिहा कोए ना मुल्ल, अमुल्ल तेरी सार किसे ना पाईआ। अन्तर आत्म दीपक सब दा होया गुल्ल, निरगुण नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। नाभी खिड़या किसे ना फुल्ल, कँवल रंग ना कोए रंगाईआ। अमृत सब दा गया डुल्ल्ह, बूँद स्वांती रस ना कोए चखाईआ। रसना गाउंदे नाल बुल्ल्ह, हिरदे सक्या ना कोए वसाईआ। त्रैगुण अग्नी बले काया चुल्ल्ह, सांतक सति ना कोए वरताईआ। माया ममता विच गए रुल, फड़ बाहों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ।
❋
❋
साचे तोल मूल ना गए तुल, कीमत सच ना कोए चुकाईआ। भाग लग्गा ना किसे कुल, कुल मालक तेरी बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं मानव बूटा रिहा हुल, पत्त टहिणी फल फुल्ल नज़र कोए ना आईआ। तूं मालक किरपा करदे सुल्हकुल, सृष्ट सबाई दया कमाईआ। चरण चरणोदक दे दे धूल, धूल टिक्के ख़ाक रमाईआ। आत्म परमात्म दस्स असूल, असल आपणा पड़दा लाहीआ। मेल मिला कन्त कन्तूहल, हरि करते धुरदरगाहीआ। तैनूं सजदा करदे पैग़म्बर रसूल, अवतार गुरु सीस झुकाईआ। सच बेनन्ती कर कबूल, किबलेअज तेरी वड्याईआ। तेरा शब्द हुक्म सदा माकूल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तेरे नाम दा सच पंघूँणा लैण झूल, जीव जहान हो सहाईआ। किसे कम्म ना आवे शंकर वाली त्रिशूल, नाम कलमे रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। जन भगत सन्त सूफ़ी दर तेरे अगम्मी ढट्ठे, ढहि ढहि सीस निवाईआ। झगड़ा मेट दे मन्दिर मट्ठे, मसीतां मसला हल्ल कराईआ। वरन बरन कर इक्ट्ठे, ज़ात पात भरम ना कोए भुलाईआ। भाग लगा काया मट्टे, साढे तिन्न हथ्थ कर रुशनाईआ। नज़र आ तत अठे, पर्दा ओहला दे चुकाईआ। कलयुग जीव तेरे नाम जाण रत्ते, रत्न अमोलक लै बणाईआ। कूड़ विकार उत्ते विजै पा फ़त्हे, डंका इक्को नाम सुणाईआ। तन वजूद कोई ना तपे, तृष्ना अग्न देणी बुझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सृष्ट सबाई इक्को नाम जपे, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश बणा सज्जण सके, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई इक्को गंढ पवाईआ। बिना तेरे दरस दूसर इष्ट कोई ना तके, इक्को जल्वा नूर कर रुशनाईआ। मेहरवान पुरख समरथे, तेरे हथ्थ वड्याईआ। सब दे परवान कर टेके मथ्थे, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत जीव जहान निरगुण धार सरगुण तेरे बच्चे, बचपन सब दा आपणे लेखे लाईआ।
१९ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ अमरीक सिँघ दे गृह पिण्ड सराई ज़िला हुश्यार पुर
सूफ़ी सन्त भगत जन कहिण श्री भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। सो पुरख निरँजण होणा मेहरवान, हरि पुरख निरँजण पर्दा अगम्म उठाईआ। आदि निरँजण दीपक जोत जगाउणा महान, अबिनाशी करते अंध अंधेरा देणा मिटाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर हो सवाधान, सति सतिवादी आपणी लै अंगड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मार ध्यान, दो जहानां पर्दा दे चुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु लेखा वेख ज़िमी असमान, ज़ाहर ज़हूर आपणी कल प्रगटाईआ। सच धर्म दा रिहा
❋
❋
ना कोए निशान, कूड़ निशाने जगत झुलाईआ। अमृत रस मिले ना पीण खाण, रसन विकार कूड़ हल्काईआ। अनादी धुन सुणे ना कोए सच धुन्कान, शब्द अनुरागी राग ना कोए जणाईआ। काया मन्दिर अन्दर होया सुंञ मसाण, सच समग्री हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। जन भगत सन्त सूफ़ी कहिण किरपा कर सतिगुरु मीत, मित्र प्यारे तेरी सरनाईआ। आत्म ब्रह्म पारब्रह्म दस्स दे रीत, रीतीवान अन्तर निरन्तर पड़दा देणा उठाईआ। शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी सुणा गीत, अगम्म अगम्मड़े आपणा राग अलाहीआ। निरगुण निरवैर निरँकार वस चीत, चेतन सुरती दे वखाईआ। मालक ख़ालक प्रितपालक बण जगदीश, जगदीश्र आपणा संग निभाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट विपरीत, प्रीतम प्रीत आपणी दे चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। सन्त भगत सूफ़ी कहिण वेख कलयुग अन्त अंधेरा, अंध अज्ञान दे मिटाईआ। कूड़ क्रिया चुका दे डेरा, सति सच शब्द कर शनवाईआ। भेव खुल्हा दे तेरा मेरा, आत्म परमात्म नूर इक चमकाईआ। मन कल्पणा रहे कोए ना झेड़ा, झगड़ा कूड़ ना कोए लड़ाईआ। साढे तिन्न हथ्थ वसा दे खेड़ा, खिड़की बन्द किवाड़ी दे खुल्हाईआ। शौह दरया ना रुढ़े बेड़ा, नईया नौका आपणे नाम चढ़ाईआ। आवण जावण रहे ना अण्डज जेरा, उत्भुज सेत्ज पन्ध देणा मुकाईआ। मेहरवान मेहरवान महिबूब करदे मेहरा, मेहर नज़र इक उठाईआ। साबत रिहा कोए ना चेरा, चेला गुर संग ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी दया कमाईआ। सन्त भगत सूफ़ी कहिण किरपा कर प्रभू गुणवन्ते, गहर गम्भीर तेरी सरनाईआ। गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगते, हँ ब्रह्म इक जणाईआ। जीव जहान तेरे मंगते, ख़ाली झोली दे भराईआ। नाम अगम्मे रंग दे, मजीठी इक्को इक वखाईआ। झगड़े मुका दे भुक्ख नंग दे, भण्डारा अतुट इक वरताईआ। जुग चौकड़ी गए लँघदे, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। बचन पूरे करदे गोबिन्द चन्न दे, माछूवाड़ा दए गवाहीआ। तेरे जैकारे होवण धन्न धन्न दे, धन्न तेरी सरनाईआ। लेखे मुका दे सरवन कन्न दे, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। मोह मुका दे ममता मन दे, मनसा सब दी पूर कराईआ। दुखड़े मेट दे अन्दरों ग़म दे, ग़मखार हो सहाईआ। झगड़े चुका दे काया माटी चम्म दे, चम्म दृष्टी दे बदलाईआ। हुक्म संदेशे दे इक ब्रह्म दे, पारब्रह्म आपणा मेल मिलाईआ। चार वरन मीत बणा दे साचे धर्म दे, धर्म दी धार इक रखाईआ। लेखे रहिण ना कूड़े कर्म दे, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त निरगुण धार तेरे विच्चों जन्म दे, दूसर जम्मण वाली कोए ना माईआ। अन्तिम पड़दे लाह दे भरम दे, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। इशारे दे दे नेत्र हरन
❋
❋
फरन दे, निज नैण कर रुशनाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले परवरदिगार सांझे यार असीं वणजारे तेरे चरण दे, चरणोदक धुर दा जाम देणा प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी किरपा नाल गुरमुख तेरी मंज़ल चढ़दे, चढ़दे लहिंदे दक्खण पहाड़ अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर ज़ाहर ज़हूर निरगुण निरवैर तेरा दर्शन पाईआ।
१९ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ मेला सिँघ दे गृह पिण्ड सराई ज़िला हुश्यार पुर
सन्त भगत सूफ़ी कहिण प्रभ किरपा कर अदुती, दुतीआ भाउ दे मिटाईआ। प्रेम प्यार बख्श पंज भूती, पंचम आपणा रंग रंगाईआ। सुरती रहे किसे ना सुत्ती, शब्द इशारे नाल उठाईआ। आत्म परमात्म ला दे रुची, रचना आपणी दे वखाईआ। काया करनी कर सुच्ची, संजम धुर दा दे समझाईआ। मंज़ल महिबूब मिले तेरी उच्ची, उच्च अगम्म अथाह पड़दा देणा उठाईआ। जन्नत ज़िंदगी जावे किसे ना लुट्टी, कलयुग लुटेरा नेड़ किसे ना आईआ। होणा सहाई चारे कूटी, दहि दिशा ध्यान रखाईआ। अमृत रस देणा घुट्टी, निझर झिरना आप झिराईआ। तेरी प्रीत जावे ना टुट्टी, टुटयां लैणा गंढाईआ। आपणी धार दस्स दो तुकी, तूं मेरा मैं तेरा पड़दा लाहीआ। मन मनसा रहे ना भुक्खी, तृप्त देणी कराईआ। भाग लगाउणा साची कुख्खी, जन्म जन्म विच्चों बदलाईआ। तेरा मानव तेरे दवार होवे सुखी, सुख सागर विच समाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त धरनी धरत धवल धौल उत्ते आ के पुच्छी, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरी मंज़ल रहे ना लुकी, निरन्तर पड़दा देणा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेहरवान मेहरवान मेहरवान हो के तुट्ठीं, बख्शिश रहमत आपणी सच कमाईआ।
१९ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ हरभजन सिँघ दे गृह पिण्ड बैहरम पुर ज़िला हुश्यार पुर
सन्त भगत सूफ़ी फ़कीर कहिण प्रभ किरपा करदे कलयुग जीवां काया मन्दिर, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। भाग लगा दे डूँग्घी कन्दर, गृह आपणा रंग रंगाईआ। तेरा प्रकाश होवे अंधेरी कन्दर, जोती जाते डगमगाईआ। बजर कपाटी तोड़ दे जन्दर, अनभव पड़दा आप खुल्हाईआ। मनुआ दहि दिशा ना भवे बन्दर, डोरी शब्द तन्द रखाईआ। तेरे दर सवाली हो के आए मंगण, मांगत हो के झोली डाहीआ। कलयुग जीवां अंग लगा आपणे अंगण, अंगीकार इक अख्वाईआ। शब्द
❋
❋
नाद वजा मृदंगण, अनहद नादी धुन प्रगटाईआ। तेरा प्यार मुहब्बत वाला होवे भजन, बन्दगी बन्दना सच दे समझाईआ। दीपक जोती घर घर जगण, शम्हा नूर कर रुशनाईआ। आत्म परमात्म रहे मूल ना अग्न, नाता बिधाता लैणा जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड निवासी दर तेरे आस रखाईआ। भगत सन्त सूफ़ी कहिण प्रभू किरपा कर अगम्म, अगम्मढ़ी कार कमाईआ। भाग लगा दे काया माटी चम्म, चम्म दृष्टी सृष्टी दे बदलाईआ। हरख़ सोग मेट दे चिन्ता ग़म, ग़मखार आपणा रंग रंगाईआ। ममता मोह रहे ना तृष्ना तम, सांतक सति आप कराईआ। हउमे हंगता भाण्डा भरम भन्न, भय भउ इक जणाईआ। तेरे घर सब दा होवे जरम, जन्म आपणे लेखे लाईआ। झगड़ा मेट दे वरन बरन, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा हुक्म वरताईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तेरी इक्को होवे सरन, सरनगति इक समझाईआ। सारी सृष्टी पूजे तेरे कँवल चरण, दूसर इष्ट ना कोए मनाईआ। नेत्र खोल्ह दे हरन फरन, निज नेत्र लोचन नैण कर रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोले सारे पढ़न, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। सचखण्ड दवार एकँकार सन्त भगत सुहेले तेरे चढ़न, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती धार जोत विच रलण, नूर नूर विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार दीन दयाल तेरी इक सरनाईआ। सन्त भगत सूफ़ी कहिण प्रभ दे दे नाम अनडिठ, अनडिठड़ी दया कमाईआ। ग़रीब निमाणयां बणना मित, मित्र प्यारा रूप बदलाईआ। आत्म परमात्म करना हित, हितकारी हो के वेख वखाईआ। हर घट अन्दर आउणा दिस, दहि दिशा कर रुशनाईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी पित, पतिपरमेश्वर तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी अन्तर निरन्तर मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। सन्त भगत सूफ़ी कहिण दे दे नाम भारी वस्त, अमोलक इक वरताईआ। झगड़ा मेट दे कीट हस्त, कीट कीटां कर रुशनाईआ। नाम ख़ुमारी दे मस्त, मस्त दीवाने दे बणाईआ। निरगुण नूर दे दरस, आदर्श आपणा इक दृढ़ाईआ। अमृत मेघ अगम्मा बरस, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। जन्म कर्म दी मेट हरस, हवस चुरासी दे गंवाईआ। तेरे बिरहो विछोड़े विच रहे तड़प, रहमत हक देणी कमाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले निगह कर उपर धरत, धवल धौल नैणां नीर रही वहाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं पूरी करदे शर्त, शरअ दा लेखा दे चुकाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक वाली अर्श, अर्शी प्रीतम तेरे हथ्थ वड्याईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर परवरदिगार सांझे यार तेरी ग़रज़, ग़रीब निमाणयां हो सहाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट निवासी सब दी मंज़ूर कर अर्ज़, आरज़ू तेरे अग्गे टिकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अंधेरा
❋
❋
गर्द, सतिजुग साचा चन्द कर रुशनाईआ। तूं योधा सूरबीर मर्दाना मर्द, समरथ पुरख इक अख्वाईआ। ग़रीब निमाणयां वंड दर्द, दुखियां दु:ख दे गंवाईआ। तेरा खेल तक्कीए असचरज, अचरज लीला देणी जणाईआ। लहिणा पूरा कर दे मसीह लेखा रहे ना चर्च, चरागाहां कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग कूड़ी क्रिया छुरी शरअ मेट दे करद, कातिल मक्तूल मक्तूल कातिल कत्लगाह बेपरवाह लेखा दे मुकाईआ।
२० फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ तरसेम सिँघ दे गृह पिण्ड खुरदन ज़िला हुश्यार पुर
जन भगतो कलयुग अन्तर सतिजुग ज़रूर लग्गे, कूड़ क्रिया लोभ मोह हँकार रहिण ना पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दा दीपक जोत इक्को जगे, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर करे रुशनाईआ। शब्द अगम्मी नाद दो जहानां वज्जे, लोकमात करे शनवाईआ। जन भगत सुहेले लख चुरासी विच्चों लभ्भे, सन्त साजण सूफ़ी आपणे रंग रंगाईआ। कूड़ी क्रिया पार कराए नौ दवार हद्दे, मन कल्पणा दए गंवाईआ। निझर धार अमृत रस चुआए मधे, तृष्ना भुक्ख कूड़ दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच दा सच इक समझाईआ। जन भगतो सतिजुग साचा मातलोक जावे आ, आपणा पन्ध मुकाईआ। किरपा करे बेपरवाह, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। अंध अंधेरा दए मिटा, सतिजुग साचा चन्द रुशनाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु बणाए गवाह, शहादत शब्द नाम भुगताईआ। सदी चौधवीं लेखा दए मुका, मुहम्मद लहिणा पूर कराईआ। ईसा लेखा दए चुका, बीस बीसा होए सहाईआ। गोबिन्द मनसा वेख वखा, कलि कल्की आपणी कल वरताईआ। ज़िमी असमानां दए हिला, धरनी धरत धवल खोज खुजाईआ। कलयुग माया ममता मेटे वबा, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। सति धर्म दा मार्ग ला, लाअ नवां नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग अन्दर सतिजुग होवे प्रधान, परम पुरख दए वड्याईआ। सृष्टी दृष्टी बख्शे इक ज्ञान, अज्ञान अंधेरा दए चुकाईआ। सब दा इष्ट होवे श्री भगवान, सिल पाहन पूजण कोए ना जाईआ। आत्म दीप जोत जगाए महान, महिमा आपणी अकथ दृढ़ाईआ। सति धर्म दा सच होए विधान, हुक्म सच सच वरताईआ। जिस नूं अवतार पैग़म्बर गुरु करन परवान, भगत सन्त सूफ़ी सारे सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सुणन ला के कान, नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ।
❋
❋
धर्म दा धर्म झुलाए निशान, निशाना दो जहान वखाईआ। नज़री आए धुर दा राम, रमईआ आपणा रूप बदलाईआ। सोभा पाए घनईया शाम, काहन कान्हा वड वड्याईआ। प्रगट होवे पैग़म्बरां दा अमाम, अमलां तों रहित नूर इलाहीआ। योद्धा सूर बली बलवान, कलि कल्की इक अख्वाईआ। जिस नूं झुके ज़िमीं असमान, दो जहान निव निव लागण पाईंआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला सति स्वामी होवे मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगत सुहेले करे परवान, परम पुरख प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। जन भगतो सतिजुग साचा होवे प्रसिद्ध, परम पुरख दए वड्याईआ। धर्म दी धार जणाए बिध, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। लेखा पूरा कर नव निध, अठारां सिद्ध पड़दा लाहीआ। जन भगतां गुरमुखां अन्तर निरन्तर जाए विध, तीर अणयाला नाम चलाईआ। भाग लगा के जीउ पिण्ड, साढे तिन्न हथ्थ करे रुशनाईआ। अमृत वहाए सागर सिन्ध, गहर गम्भीर आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा बखशिंद, बख्शिश रहमत आपणी आप कमाईआ।
२० फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ सविन्दर सिँघ दे गृह पिण्ड रूपोवाल ज़िला हुश्यार पुर
सति धर्म जन भगतां देवे संग, अन्तर आत्म संग निभाईआ। सच प्रीती चाढ़्हे रंग, जगत जहान उतर कदे ना जाईआ। शब्द नाम वज्जे मृदंग, धुन अगम्मी राग सुणाईआ। निज गृह मिले अनन्द, सुख सागर विच समाईआ। प्रकाश होवे बिन सूर्या चन्द, जोती जोत डगमगाईआ। दीन दयाल बणे बख्शंद, श्री भगवान होए सहाईआ। जगत विकार देवे दंड, डण्डावत बन्दना आपणी इक समझाईआ। हउमे कर के खण्ड खण्ड, हंगता गढ़्ह दए तुड़ाईआ। देवे वड्याई विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड वज्जे वधाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्सणा छन्द, साची सिख्या इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मेला ल्ए मिलाईआ। जन भगतां देवे वस्त नाम अनमुल्ली, करता कीमत ना कोए रखाईआ। भाग लगा के काया कुल्ली, कुल्ल मालक होए सहाईआ। लेखा चुकावे रसना बुल्ल्हीं, हिरदे अन्दर आपणा डेरा लाईआ। चरण कँवल देवे धूली, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। साची सिख्या दए असूली, असल आपणा इक समझाईआ। संदेशा नाम होवे माकूली, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दवारा इक सुहाईआ। जन भगतां बख्शे सच प्रीत, प्रीतम आपणी दया कमाईआ। साचा कलमा दे हदीस, निर अक्खर
❋
❋
करे पढ़ाईआ। छत्र झुला अगम्मे सीस, जगदीश होए सहाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे रीत, रीतीवान आपणा पड़दा लाहीआ। एका रंग रंगाए हस्त कीट, ऊच नीच दा डेरा ढाहीआ। काया चोली चाढ़्हे रंग मजीठ, बसन बनवारी आप रंगाईआ। जन भगतां कदे ना देवे पीठ, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे लीक, मार्ग सतिजुग इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पतित पापीआं करे पुनीत, पतित पावन आपणी दया कमाईआ।
२० फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ धन्ना सिँघ दे गृह पिण्ड कुल्लीआं ज़िला हुश्यारपुर
जन भगत कहिण प्रभ तेरी धार जाणे ना कोए सोहँ सो, परमात्म आत्म आत्म परमात्म तेरा मेल ना कोए मिलाईआ। निज नेत्र अन्तर निरन्तर होवे किसे ना लो, लोचण लोयण दीप अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चार कुण्ट वध्या मोह, माया ममता विच सृष्टी दृष्टी होई हल्काईआ। पंच विकार हँकार बणया गरोह, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी तेरी सार किसे ना आईआ। अमृत रस निझर झिरना सके कोए ना चो, बूंद स्वांती इक अकांती नाभी कँवल ना कोए टपकाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात इक दूजे नाल करे धरोह, सदी चौधवीं पिता पूत बणया रूप कसाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म सके कोए ना छोह, सुरत शब्द जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। पड़दा लाह सके ना कोई एका दो, दूआ एका रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड निवासी आपणी दया कमाईआ। जन भगत कहिण प्रभ काया रिहा किसे ना सति, सति विच ना कोए समाईआ। आत्म ब्रह्म जाणे ना कोए तत, तत्व तेरा भेव ना कोए खुल्हाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी बहत्तर नाड़ी उबले रत, सांतक सति ना कोए कराईआ। धर्म दी धार रिहा ना जत, सन्तोख विच ना कोए समाईआ। निज नेत्र खुल्ल्हे किसे ना अक्ख, प्रतख तेरा दरस कोए ना पाईआ। तूं वसणहारा घट घट, हर घट मालक होणा सहाईआ। निरगुण नूर जोत कर प्रगट, परगणे दीन मज़्हब वेख थांउँ थाँईंआ। चार वरन अठारां बरन सांझा खोल्ह हट्ट, ज़ात पात दा झगड़ा दे चुकाईआ। वस्त अगम्मी नाम दे वथ, अमोलक आप वरताईआ। तूं साहिब सर्ब कला समरथ, स्वामी नूर इलाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुरु तेरा गा के गए जस, सिफ्तां विच ढोले सोहले राग नाद शनवाईआ। अन्तिम तेरा राह सारे रहे तक, बेनज़ीर बिन नैणां अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दवारे आस रखाईआ। जन भगत कहिण सदी चौधवीं तेरी अन्तिम आसा, मुहम्मद महिबूब
❋
❋
तेरा ध्यान लगाईआ। हज़रत ईसा होण ना देईं निरासा, ... ... ... ... ... ... ... आपणा पड़दा लाहीआ। गोबिन्द पूरा कर भरवासा, भाण्डा भरम जगत भनाईआ। निरगुण नूर जोत कर प्रकाशा, दो जहानां नज़री आईआ। तूं मालक इक अबिनाशा, करता धुरदरगाहीआ। कलयुग अन्तिम वेख आपणी रासा, बिन गोपी काहन खेल खिलाईआ। तेरा आत्म रिहा ना किसे स्वासा, हिरदे सके ना कोए वसाईआ। झगड़ा प्या मन्दिर मस्जिद माठा, शिवदुआले रहे कुरलाईआ। नेत्र रोवे तीर्थ ताटा, गंगा गुदावरी जमना सुरस्ती मारे धाईंआ। अमृत रस रिहा ना गोबिन्द बाटा, बूंद स्वांती ना कोए चुआईआ। चार वरन अठारां बरन प्या घाटा, दीन मज़्हब देण दुहाईआ। परम पुरख परमात्म तेरी आत्म मारे अवाज़ा, शब्दी शब्द धार शनवाईआ। तूं शाहो भूप वड राजा, रईयत दो जहान वेख वखाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार कलधारी मातलोक वेख जगत समाजा, समग्री सब दी फोल फुलाईआ। मानव ज़ाती अन्तर सब नूं लग्गा दागा, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। हँस बुद्धी होई कागा, दिवस रैण कुरलाईआ। बिन तेरी किरपा सोया जीव कोए ना जागा, सुरत शब्द ना कोए मिलाईआ। मेहरवान महिबूब कलयुग अन्तिम बदल दे रिवाजा, सतिजुग सच सच प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दा शब्द दे अनुरागा, अनहद नादी आपणी धुन उपजाईआ।