२० फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ ख़िआल सिँघ दे गृह पिण्ड दसूआ ज़िला हुश्यारपुर
जन भगतो तुहाडा जन्म सतिगुर लाए मुजरे, राय धर्म दा मुज़रम रहिण कोए ना पाईआ। तुहाडी सिफ्त सालाह वड्याई आप उच्चरे, जगत उच्चारन दी लोड़ रहे ना राईआ। रातीं सुत्तयां दरस वखाए काया हुजरे, गृह मन्दिर वेख वखाईआ। तुहाडे मानस जन्म सुधरे, वदी सुदी दा लेखा दिता मुकाईआ। तुहाडी खातर निरगुण धार हो के उतरे, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण वेख वखाईआ। पूत सपूत बणाए सपुत्रे, सो पुरख निरँजण आपणी गोद टिकाईआ। लेखा रहे ना कोए मातलोक दी नुकरे, फड़ बाहों बाहर कढ्ढाईआ। तुहाडा जीवन महल्ल सचखण्ड दवारे उसरे, दरगाह साची सोभा पाईआ। किसे समझ ना देवे दूसरे, दो जहानां वेखण कोए ना पाईआ। तुहाडे जन्म कर्म होए सुरखरे, लेखा अवर रिहा ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगतो तुहाडा जन्म सतिगुर भेंटा, बन्दगी अवर रही ना राईआ। शब्दी धार बणाए बेटा, पिता पूत गोद सुहाईआ। धुरदरगाही बण के खेवट
❋
❋
खेटा, नईया नौका नाम चढ़ाईआ। आत्म परमात्म करे हेता, हितकारी हो के वेख वखाईआ। चार जुग ना भुल्लया चेता, चेतन सब नूं ल्ए कराईआ। पुरख अकाला बण के नेता, निज नैण दरस वखाईआ। जन्म कर्म दा पूरा कर के लेखा, अगला लहिणा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दवार वखाए इक्को सचखण्ड देसा, दिशा अवर नज़र कोए ना आईआ।
२० फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ वतन सिँघ दे गृह पिण्ड शरीह पुर ज़िला हुश्यारपुर
जन भगतो तुहाडा गृह सुहाउणा, सुहञ्जणा इक्को नज़री आईआ। जिथ्थे वसे श्री भगवाना, भगवन मीता धुरदरगाहीआ। दीपक जोत जगे महाना, नूर नुराना सोभा पाईआ। छप्पर छन्न ना कोए छुहाना, चार दीवार ना वंड वंडाईआ। सूर्या चन्द कोए ना भाना, मण्डल मण्डप ना कोए वखाईआ। ना कोई ज़िमीं ना कोए असमाना, धरनी धवल ना कोए वखाईआ। ना कोई सीता ना कोई रामा, इष्ट देव ना कोए मनाईआ। ना कोई गोपी ना कोई कान्हा, बंसरी धुंन ना कोए शनवाईआ। ना कोई पैग़म्बर पढ़े कलामा, सिफ्ती सिफ्त ना कोए वड्याईआ। ना कोई मन्त्र सतिनामा, ना कोई फ़तिह डंक वजाईआ। ना कोई तीर्थ तट इश्नाना, जल धार ना कोए वखाईआ। ना कोए मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मट्ठ निशाना, गुरदवार ना वंड वंडाईआ। ना कोई रसना जेहवा बत्ती दन्द गाणा, अक्खरां वाली करे ना कोए पढ़ाईआ। ना कोई ब्रह्म पारब्रह्म वेखो मार ध्याना, लोचण नैण नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। ना कोए नाद धुन धुन्काना, धुनी नाद ना कोए सुणाईआ। ना कोई अमृत रस पीणा खाणा, रसना जेहवा ना कोए हल्काईआ। ना कोए वस्त्र सेज जगत सिंघासण दिसे सर्हाणा, तकीआ नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को देवे चरण प्रीती साचा दाना, दाता दानी दयावान दीन दयाल आप वरताईआ।
२० फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ दयाल सिँघ दे गृह पिण्ड डड्डां ज़िला हुश्यारपुर
जन भगत कहिण प्रभ तेरी एका ओट, कलयुग अन्त श्री भगवान बैठे ध्यान लगाईआ। शब्द अगम्मी निरगुण सरगुण ला दे चोट, सोई सुरत अकाल मूर्त दे जगाईआ। कूड़ी क्रिया हउमे हंगता अन्दरों कढ दे खोट, माया ममता मोह विकार
❋
❋
रहिण ना पाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म वेख आपणा गोत, दूई द्वैत पर्दा दे चुकाईआ। इक्को बख्श निर्मल धार आपणी जोत, नूर नुराने नूर दे चमकाईआ। अमृत रस नाम ख़ुमारी कर मदहोश, मधुर धुन धुर दे काहन इक सुणाईआ। आसा मनसा पूरी करदे लोच, निज नेत्र अन्तर दे खुल्हाईआ। मन कल्पणा रहे कोई ना सोच, बुद्धी तों परे कर पढ़ाईआ। इक्को सुणीएं तेरा नाम सलोक, सोहला ढोला देणा दृढ़ाईआ। झगड़ा रहे ना चौदां लोक, चौदां तबक पन्ध मुकाईआ। हउमे रहे किसे ना रोग, निवण सु अक्खर देणा जणाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी सच दवारे कर आपणा संजोग, संजोगी हो के मेल मिलाईआ। जन भगत तेरा सहि ना सकण विजोग, विछोड़े विच देण दुहाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दस्स आपणी मौज, मजलस आपणे नाल रखाईआ। दुरमति मैल अन्दरों धोत, पतित पुनीत दे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण सरगुण वखा आपणे चोज, चोजी हो के काया चोले आपणी दया कमाईआ।
२० फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ करतार सिँघ दे गृह पिण्ड पंज ढेरा ज़िला हुश्यारपुर
जन भगत कहिण प्रभ मेट अंधेरा अंध, अंध अज्ञान दे गंवाईआ। कर प्रकाश अगम्मी चन्द, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। हउमे हंगता ढाह दे कंध, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। अन्तर आत्म दे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों वखाईआ। सति सरूप पा ठंड, अग्नी अग्ग दे बुझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाईए छन्द, संसा रोग रहे ना राईआ। जन्म जन्म दा मेटणा पन्ध, पाँधी सफर ना कोए भवाईआ। जुग जन्म दी टुट्टी लैणी गंढ, गंढणहार गोपाल स्वामी आपणा जोड़ जुड़ाईआ। तेरी धार होवे ना रंड, सुहागण कन्त कन्तूहल लैणी अपणाईआ। अमृत धार नीर वहाउणा गंग, सीर सागर इक प्रगटाईआ। जगत जहान जाईए लँघ, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। आत्म सेज सुहाउणी पलँघ, सच सिंघासण डेरा लाईआ। नाम शब्द वजाउणा मृदंग, नाद अनादी आप प्रगटाईआ। दर ठांडे मंगी मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। कलयुग अन्तिम सारे आसावंद, ख़ाहिश तमन्ना तेरे अग्गे रखाईआ। तेरे हुक्म दे हुक्म पाबन्द, बन्दना विच सीस निवाईआ। मानस जन्म ना होवे भंग, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। जन भगत कहिण प्रभ किरपा कर आपणी आप, आपणी दया कमाईआ। तूं त्रैगुण माया तोड़ दे ताप, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। हउमे रोग ना रहे संताप, माया ममता मोह चुकाईआ। पतित पुनीत कर पाक, पतित पावन तेरे
❋
❋
हथ्थ वड्याईआ। नाम अगम्मी चढ़ा राथ, रथ रथवाही हो सहाईआ। आत्म ब्रह्म दस गाथ, परमात्म मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। साडे ख़ाली वेख हाथ, वस्त संग ना कोए रखाईआ। तेरे चरण छूहीए मस्तक माथ, टिक्का ख़ाक ख़ाक रमाईआ। सब दी दुरमति मैल काट, कटाक्ष आपणा नाम लगाईआ। कलयुग अन्तिम मुके वाट, अगला पन्ध रहे ना राईआ। तेरी जोत विच होवे निवास, अस्थान भूमिका इक्को सोभा पाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, मेहरवान होणा सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी पूरी करनी आस, निरासा रहिण कोए ना पाईआ।
२१ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ लाल सिँघ दे गृह पिण्ड पंज ढेरा ज़िला हुश्यार पुर
सूफ़ी सन्त भगत सारे इक्ट्ठे हो के कहिण, दरगाह साची सचखण्ड प्रभ चरण ध्यान लगाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले दीन दुनी वेख आपणे अगम्मे नैण, जोती जाते पुरख बिधाते अगम्मी अक्ख खुल्हाईआ। साचा मित्र प्यारा दिसे कोए ना सैण, सज्जण संग ना कोए निभाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता नाल रमाइण, राम कृष्न इष्ट ना कोए वड्याईआ। साचे कलमे करे कोए ना गायण, पैग़म्बरां संग ना कोए निभाईआ। नाम सति ल्ए कोए ना लहण, ख़ाली हथ्थ सर्ब वखाईआ। डंका वज्जे फ़तिह ना ऐन, गृह मन्दिर ना कोए शनवाईआ। सृष्टी दृष्टी आवे किसे ना चैन, चार कुण्ट कूड़ हल्काईआ। जगत जिज्ञासू पावण वैण, लख चुरासी रोवे मारे धाईआ। गुरु चेले होए तरफ़ैण, मुरीद मुर्शद संग ना कोए बणाईआ। कलयुग माया ममता वहिन्दा वहिण, पार किनारा नज़र किसे ना आईआ। नाता तुट्टा भाई भैण, पिता पूत ना गोद उठाईआ। झगड़ा प्या हिन्दू मुस्लिम इसाई सिख पारसी बोधी जैन, विपरीत होई लोकाईआ। उठ वेख खेल विच हिन्दवाइण, दो जहानां मालक दया कमाईआ। सब दा लेखा पूरा कर नर नरायण, नर हरि आपणा पर्दा दे उठाईआ। कूड़ कल्पना मेट जगत गलैण, गिला रहिण कोए ना पाईआ। नेत्र रोंदे वेख हसन हुसैन, करबला रोवे मारे धाईआ। लाड़ी मौत चार कुण्ट उठ उठ वेखे डैण, काल नग़ारा डंक रिहा वजाईआ। झगड़ा तक शरअ शरायण, शरीअत आपणा रूप बदलाईआ। तेरे तेरे नालों होए परायण, परा पसन्ती मद्धम बैखरी सार किसे ना आईआ। जगत मनसा बणी कसायण, छुरी कूड़ हथ्थ उठाईआ। अमीर ग़रीब इक दूजे नाल खहिण, राउ रंक करे लड़ाईआ। साचा नाम वस्त्र मिले किसे ना गहिण, तन शृंगार ना कोए कराईआ। रौला पाया पंच पंचाँइण, पंचम रंग ना कोए रंगाईआ। सति धर्म दी दिसे किसे ना लाईन, मार्ग तेरा गए भुलाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदी चौधवीं चार कुण्ट दहि दिशा नेत्र नैण सर्ब शरमाइण, सन्मुख हो के तेरा दरस कोए ना पाईआ।
२१ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ हज़ारा सिँघ दे गृह पिण्ड पंज ढेरा ज़िला हुश्यार पुर
जन भगत सूफ़ी सन्त कहिण प्रभ तेरा नाता गया टुट्ट, टुटयां गंढ ना कोए पवाईआ। अन्तर लिव सब दी गई छुट, छुटकी लिव ना कोए जुड़ाईआ। अमृत जाम मिले कोए ना घुट, अंमिउँ रस ना कोए चखाईआ। किरपा कर अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदल दे रुत, सतिजुग साची रुत दे महकाईआ। उज्जल कर जीवां मुख, दुरमति मैल धुआईआ। आपणे नाम दा बख्शीं सुख, चरण प्रीती इक सरनाईआ। उलटा रहे गर्भ ना रुक्ख, नव अठारां दा गेड़ा चुकाईआ। तेरा मानव बूटा रिहा सुक्क, हरया सिंच ना कोए कराईआ। निरगुण धार आ के पुछ, निरवैर हो के वेख वखाईआ। ग़रीब निमाणयां गोदी चुक्क, कोझयां कमल्यां गले लगाईआ। अपराधी रहे कोए ना सुत , सुत दुलारे लै अपनाईआ। भाग लगा दे काया बुत, पंज तत वज्जे वधाईआ। मेहरवान मेहरवान हो के उठ, मेहर नज़र टिकाईआ। भगतां सन्तां उत्ते तुठ, गुरमुख आपणे घर वसाईआ। अन्तिम तेरी सब नूं ओट, ओड़क तेरी आस रखाईआ। सुरत शब्द लगा दे चोट, चोटी चढ़ के लै जगाईआ। हउमें अन्दरों कढ दे खोट, खोटे खरे आप बणाईआ। तैनूं लभ्भदे कोटी कोट, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जाते पर्दा देणा उठाईआ। झगड़ा रहे ना वरन गोत, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। कूड़ी क्रिया कढ दे सोच, समझ आपणे नाल रखाईआ। सच प्रीती बख्श दे जोग, जोगीशर होणा सहाईआ। हउमे हंगता कट दे रोग, सुख सागर विच समाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दे दे चोग, चुग़ली निंदिआ तों बाहर रखाईआ। आत्म रस बख्श भोग, भस्मड़ आपणा मेल मिलाईआ। कलयुग अन्तिम कर संजोग, विजोग दा लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाग लगा के काया बंक कोट, दर दवारा एकँकारा इक्को इक सुहाईआ।
२१ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ राम सिंघ, दरबारा सिंघ, मंगा सिँघ दे गृह पिण्ड गालड़ीआं ज़िला हुश्यारपुर
जन भगत कहिण प्रभ कलयुग कर वक्त सुहञ्जणा, अन्तष्करन बदल ख़लक ख़ुदाईआ। मेहर कर मेहरवाना दर्द दु:ख
❋
❋
भय भञ्जणा, जगत सागर पार देणा कराईआ। निज नेत्र ज्ञान दे आपणा अंजणा, नैण अगम्म कर रुशनाईआ। सच दवार करा धूढ़ी मजणा, दुरमति मैल दे धुआईआ। पवित्र होवे माटी ख़ाक बदना, बदी दा लेखा रहे ना राईआ। इक्को रंग रंगा दे आहला अदना, ज़ात पात दे गंवाईआ। धुरदरगाही बण सज्जणा, सैण इक अख्वाईआ। तुध बिन कलयुग कूड़ा भाण्डा मूल ना भज्जणा, भजन बन्दगी वाले सारे देण दुहाईआ। सति धर्म दा मार्ग मूल ना लग्गणा, लग मात्रा दा डेरा कोए ना ढाहीआ। दर तेरे ठांडे इक्को बन्दना, बन्दगी सजदयां विच सीस झुकाईआ। किरपा कर गोपाल मूर्त मदना, मद सूदन तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। जन भगत कहिण प्रभ कर अगम्मी मेहरवानी, महिव महिबूब आपणी दया कमाईआ। प्रकाश कर जोत नूर नुरानी, निरगुण निरवैर निराकार नज़री आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट तुग्यानी, हउमे हंगता दे चुकाईआ। लख चुरासी बण जाण जाणी, जानणहार तेरी सरनाईआ। तेरी महिमा लिखी ना जाए कलम कानी, कायनात ना कोए चतुराईआ। चार जुग दा झगड़ा मेट दीवानी, शास्त्र सिमरत रहे कुरलाईआ। अट्ठ सट्ठ तीर्थ रोवे पाणी, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नीर वहाईआ। तेरी समझ सके कोए ना बाणी, बाण अणयाला तीर ना कोए लगाईआ। सदी चौधवीं मंज़ल चढ़े ना कोए रूहानी, रूह बुत ना वज्जे वधाईआ। चार वरन अठारां बरन होई बेईमानी, दीन मज़्हब ज़ात पात सति विच ना कोए समाईआ। कल्पणा करे ना कोए कुरबानी, काया काअबे तेरा दरस कोए ना पाईआ। चारों कुण्ट कूड़ निशानी, दहि दिशा डंक वजाईआ। जल्वा रिहा ना किसे पेशानी, नूर ज़हूर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड दवार एकँकार इक इकल्ले तेरी आस रखाईआ। जन भगत कहिण प्रभ दे दे अगम्मी धूल, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। सति सच तेरा असूल, असलीअत आपणी दे समझाईआ। कलयुग अन्त मुका दे मूल, अनमुल्ल तेरे हथ्थ वड्याईआ। जे तेरी सृष्टी गई भूल, भुल्लयां गले लगाईआ। तूं मालक कन्त कन्तूहल, हरि करता इक अख्वाईआ। दुहाई देंदे तेरे पैग़म्बर रसूल, वेखण थांउँ थाँईंआ। सब दी बेनन्ती कर कबूल, अर्ज़ आरज़ू तेरे अग्गे टिकाईआ। जन भगत सुहेले तेरा शब्द पंघूड़ा लैण झूल, हुलारा दो जहान झुलाईआ। शब्दी हुक्म दे माकूल, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरे अग्गे झोली डाहीआ। जन भगत कहिण प्रभ ख़ाली भर दे झोली, वस्त अगम्म वरताईआ। सृष्टी दी दृष्टी अन्दर बोल दे बोली, अनबोलत आपणा रंग रंगाईआ। भाग लगा दे काया चोली, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। बजर कपाटी पड़दा खोल्हीं, निज नैण कर रुशनाईआ। मनूआं मन ना
❋
❋
पावे रौली, पंच विकार दा डेरा ढाहीआ। मिले वड्याई उपर धौली, धरनी धरत धवल सोभा पाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं पूरा कर कौली, कौल इकरार खोज खुजाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप हर हिरदे अन्दर कलयुग पाउंदा रौली, अट्ठे पहर शोर मचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी दया कमाईआ। जन भगत कहिण किरपा करदे सिन्ध सागर, गहर गम्भीर तेरी सरनाईआ। भाग लगा दे काया गागर, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। निर्मल कर्म कर उजागर, दुरमति मैल रहे ना राईआ। धर्म वणजारा बण सौदागर, सौदा इक्को इक वखाईआ। नाम रत्न दे रत्नागर, रत्ती रत्त रंग रंगाईआ। तुध बिन करे कोए ना आदल, इन्साफ़ नज़र कोए ना आईआ। दुनिया दा झगड़ा मेट मक्तूल कातिल, कत्लगाह दा लेखा रहे ना राईआ। आपणा दर्शन दे बातन, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। सन्त सूफ़ी सारे तैनूं आखण, भगत बैठे ध्यान लगाईआ। अन्तर निरन्तर तेरा नाम वाचण, रसना जेहवा बुल्ल्ह ना कोए हिलाईआ। तूं साहिब पुरख अबिनाशण, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। सच स्वामी पा रासन, सुरती शब्द गोपी काहन नाच नचाईआ। लेखे विच पूरी कर आसन, निरासा नज़र कोए ना आईआ। तेरा हर घट अन्दर वासन, वसया हर घट थाँईंआ। आदि अन्त ना होए विनासन, जन्म मरन ना कोए रखाईआ। उच्च अगम्म पाक पाकन, पलीत तेरी बेपरवाहीआ। साची मंज़ल चढ़ा घाटण, अध विचकार ना कोए अटकाईआ। जन्म जन्म दी मुके वाटण, चुरासी गेड़ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल पृथ्मी आकाशण, गगन गगनंतर निरन्तर अन्तर पर्दा ओहला बण शब्द विचोला देणा चुकाईआ।
२१ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ जीआ लाल दे गृह तलवाड़ा शहर
जन भगत सन्त सूफ़ी कहिण शहिनशाह बेनज़ीर, नज़रीआ सब दा दे बदलाईआ। अमृत आत्म बख्श अगम्मा सीर, धुर दी धार जाम प्याईआ। सति सन्तोख बख्श दे धीर, धर्म धार दृढ़ाईआ। झगड़ा मुका दे शाह हकीर, ऊच नीच दा डेरा ढाहीआ। सति सच दी दस्स तदबीर, तरीका धुर दा इक समझाईआ। दीन मज़्हब दी मेट लकीर, लाईन ऐन इक वखाईआ। शरअ छुरी ना रहे शमशीर, कत्लगाह ना दिसे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। जन भगत सन्त सूफ़ी कहिण पुरख अकाल
❋
❋
कर सख़ावत, सुख़न सब दा पूर कराईआ। धुर दा नाम दे न्यामत, नर नरायण दया कमाईआ। मन मनुआ मेट बग़ावत, बगलगीर कर लोकाईआ। झगड़ा रहे ना कोए अदावत, अदल इन्साफ़ इक समझाईआ। कूड़ी क्रिया मेट बनावट, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दरगाह साची तेरी ओट तकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु रहे उडीक, जन भगत सुहेले ध्यान लगाईआ। आपणी आदि अन्त दी वेख तारीख, तवारीख धुर दी फोल फुलाईआ। जिस दी धार सदा बारीक, जग नेत्र नज़र कोए ना आईआ। जिस नूं तन वजूद करे ना कोए तस्दीक, शहादत मात ना कोए भुगताईआ। सो सब दी आसा पूरी करनी उम्मीद, आमद विच बैठे अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार दीन दयाल दया कमाईआ। जन भगत सूफ़ी कहिण तेरे अग्गे इक्को सजदा, सीस जगदीश झुकाईआ। वेख खेल आपणे घर दा, लोकमात नैण उठाईआ। साचा बणे कोए ना बरदा, बन्दीख़ाना ना कोए तुड़ाईआ। तेरा नाम कलमा रसना जेहवा जीव जंत पढ़दा, साध सन्त सिफ्तां वाले ढोले गाईआ। बौहड़ी तेरा मन्त्र कोए ना पढ़दा, दरगाह साची मिलण कोए ना आईआ। इश्नान करे ना कोए साचे सर दा, अट्ठ सट्ठ भज्जण वाहो दाहीआ। प्यार मिले ना नरायण नर दा, निज नैण लोचन नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। माण मिटे ना हँकारी गढ़्ह दा, विकार हँकार ना कोए तजाईआ। पंच विकारा घर घर लड़दा, दिवस रैण करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वस्त अमोलक अगम्म वरताईआ। सन्त भगत सूफ़ी कहिण मेहरवान परवरदिगार लाशरीक, शरअ शरक्त दे गंवाईआ। तेरे विच हक तौफ़ीक, तोबा तेरा नाम दुहाईआ। सारे तेरी करन उडीक, जुग चौकड़ी बैठे अक्ख उठाईआ। सदी चौधवीं रही बीत, मुहम्मद वेखे चाँईं चाँईंआ। ईसा तके बीस बीस, बीस बीसे हरि जगदीशे तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार अतोट अतुट वरताईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर कहिण साडी चरण कँवल निमस्कार, नमो नमो नमो सीस झुकाईआ। वेख विगस कर विचार, विचरण दी लोड़ रहे ना राईआ। चारों कुण्ट धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। कूड़ कुकर्म वध्या विभचार, माया ममता मोह हल्काईआ। सज्जण दिसे ना कोए मीत मुरार, सच प्रीती संग ना कोए रखाईआ। झगड़ा प्या पुरख नार, नर नरायण होणा सहाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु दिसे ना कोए मुखत्यार, चार कुण्ट दहि दिशा सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। वरन बरन ज़ात पात दीन मज़्हब शरअ दी मारे ललकार, शरीअत विच कुरलाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह उठ वेख सच्ची सरकार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझे यार आपणा ध्यान लगाईआ। नव नौ
❋
❋
चार दिसे हार, नव सत्त दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर दवार एकँकार ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। भगत कहिण आदि अन्त दे मालक, मेहरवान तेरी सरनाईआ। किरपा कर ख़लक दे ख़ालक, मख़लूक रही कुरलाईआ। तुध बिन दिसे ना कोए सालस, सति सुख़न ना कोए दृढ़ाईआ। बिन तेरे हक दिसे ना कोए अदालत, इन्साफ़ सच ना कोए कमाईआ। कलयुग जीवां शब्द धार इक्को दे ज़मानत, ज़ामन आपणा आप बणाईआ। आत्म वेख आपणी अमानत, साढे तिन्न हथ्थ अन्दर फोल फुलाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तेरा आउणा होवे अचानक, अचनचेत आपणी कल वरताईआ। कलयुग समां तक भयानक, भय भाओ आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी दीन दयाल आपणा रंग रंगाईआ। सूफ़ी सन्त कहिण तेरा नाम दुहाई, दरोही दरोही हाल सुणाईआ। किरपा कर जगत गुसाँईं, गहर गम्भीर बेनज़ीर पड़दा आप उठाईआ। तुध बिन पकड़े ना कोए बाहीं, बलहीण होई लोकाईआ। परमात्म आत्म होई जुदाई, विछड़यां मेल ना कोए मिलाईआ। अमृत जाम दे प्याई, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। शब्द नाद सुणाई, अनहद नादी नाद वजाईआ। निरगुण जोत कर रुशनाई, अंध अंधेर रहे ना राईआ। आत्म ब्रह्म दे समझाई, पर्दा ओहला आप उठाईआ। सच दवारा दे दरसाई, दरस दीद इक कराईआ। सचखण्ड खण्ड दवार बहाईं, सुख आसण इक टिकाईआ। जिथ्थे जन्मे फेर कोए ना माई, जन्म मरन रहे ना राईआ। लख चुरासी कटणी फाही, फाँसी जम ना कोए लटकाईआ। राय धर्म ना दए सज़ाई, चित्रगुप्त ना वेख वखाईआ। किरपा करनी बेपरवाही, बेअन्त तेरी ओट तकाईआ। तूं आदि अन्त दा साचा माही, मेहरवान नूर इलाहीआ। जिस कारन गोबिन्द बूटा पुट्टया काही, कायनात वेखणा थांउँ थाँईंआ। रहिबर बणना दो जहान राही, रस्ता इक्को देणा दृढ़ाईआ। दीन मज़्हब दा झगड़ा देणा मुकाई, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। धुर दा ढोला सच संदेशा नाम सुणाई, कलमा इक्को गाईआ। वाहिद आपणी रमज़ लगाई, वाहवा आपणा पड़दा लाहीआ। तेरा मेला होवे चाँईं चाँईं, चाओ घनेरा इक प्रगटाईआ। तूं जल्वागर नूर अलाही, आलमीन इक अख्वाईआ। शाह पातशाह तेरी सच्ची शहिनशाही, सचखण्ड दवार नज़री आईआ। झगड़ा मुकाउणा थल अस्गाही, गहर गम्भीर इक्को गृह देणा दरसाईआ। तेरे चरण कँवल कँवल चरण होवे सरनाई, सरनगति इक अख्वाईआ। सन्त भगत सूफ़ी कहिण तेरा नाम दुहाई, दूजा राग ना कोए सुणाईआ। कलयुग जीवां कूड़ी मेटणी शाही, दुरमति मैल देणी धुआईआ। सदी चौधवीं अन्त बचाँई, बचपन आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,
❋
❋
आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी तेरा ढोला गीत नाउँ निरँकार सुणीए थांउँ थाँईं, थान थनंतर गगन गगनंतर हर घट जीव तेरी धर्म धार दी वज्जे वधाईआ।
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ हरिसंगत दे नवित तलवाड़ा शहर
पुरख अबिनाशी किरपा धार, धरनी धरत धवल धौल दया कमाईआ। निरगुण सरगुण वेख आपणा संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। लहिणा तक तेई अवतार, त्रैगुण अतीते आपणा पड़दा लाहीआ। पैग़म्बरां पा सार, महासार्थी आपणा बल प्रगटाईआ। गुरुआं कर विचार, विचर के सब नूं दे दृढ़ाईआ। चारों कुण्ट धूंआँधार, नूर चन्द ना कोए रुशनाईआ। शास्त्र सिमरत पढ़ पढ़ थक्का संसार, वेद पुराण अञ्जील कुरान फोल फुलाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ तक गुरदवार, नौ खण्ड सत्त दीप आपणा पड़दा लाहीआ। चार जुग दे सिफ्तां वाले नाम वेख निरँकार, नर नरायण ध्यान लगाईआ। बौहड़ी चारों कुण्ट आई हार, दरोही तेरा दर ना कोए खुल्हाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम सारे गए हार, बली बल ना कोए वखाईआ। डण्डावत बन्दना विच साडी निमस्कार, सज्जदयां विच सीस झुकाईआ। जोती जाते हो ज़ाहर, पुरख बिधाते आपणा ज़हूर दे प्रगटाईआ। कलकाती कर ख्वार, कूड़ विकारा दे मिटाईआ। शब्द खण्डा खिच्च कटार, कटाक्ष नाम वाला लगाईआ। दो जहानां हो उज्यार, उज्जल आपणा आप कराईआ। दीन दुनी वेख दुख्यार, दुखियां दर्द मिटाईआ। तूं मालक सांझा यार, परवरदिगार अगम्म अथाहीआ। दर ठांडे इक पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। झगड़ा मेट दे नौ दवार, जगत वासना रहे ना राईआ। शाह रग दे उपर चढ़ शाह सवार, आपणा पन्ध मुकाईआ। त्रैकुटी दा लेखा दे निवार, सुरत तुरत भेव चुकाईआ। शब्द अनादी दे धुन्कार, अगम्मी धुन सुणाईआ। अमृत बख्श ठंडा ठार, ठाकर हो के दे वरताईआ। मंज़ल रहे ना कोए दुष्वार, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। घर विच घर दिसे ज़ाहर, निरगुण तेरा नूर रुशनाईआ। फड़ बांहों जाणा तार, त्रैगुण अतीते आपणी दया कमाईआ। सच दवार खोल्हणा कवाड़, बन्दीख़ाना मेरा देणा तुड़ाईआ। साची मंज़ल देणा चाढ़्ह, मज़ल पिछली पन्ध मुकाईआ। तेरा धर्म दा दिसे अखाड़, बिन गोपी काहन नाच नचाईआ। मालक बणना इक्को लाड़, लाड़ा शहिनशाहीआ। तेरी धार शब्द सार विच सार मिले निरँकार, निराकार तेरे गृह वज्जे वधाईआ। सच सिंघासण करना प्यार, प्रीतम आपणा प्रेम वखाईआ। आत्मा परमात्मा मेल मिलाउणा कन्त सुहागी नार, संजोग लैणा बणाईआ। बिन हथ्थां तों करां निमस्कार, घर ठांडे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा
❋
❋
वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्त कन्त भगवन्त मेहर करनी अपर अपार, अपरम्पर स्वामी अन्तरजामी पड़दा देणा उठाईआ।
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ जागीर सिँघ दे गृह तलवाड़ा शहर
जन भगत कहिण प्रभ इक्को आसा, आसा तेरे नाल रलाईआ। चरण प्रीती दे भरवासा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। नाम बख्श स्वास स्वासा, साह साह तेरा नाम ध्याईआ। काया मण्डल पा रासा, सुरत शब्द गोपी काहन नाच नचाईआ। निज गृह तेरा दिसे वासा, वास्ता आपणा पड़दा देणा उठाईआ। तेरा रूप नज़री आवे पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर वज्जे वधाईआ। चुरासी विच्चों होवे बन्द खुलासा, बन्दी छोड़ दया देणी कमाईआ। तेरे दर तों जाए ना कोए निरासा, निरासता रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदल दे पासा, करवट आपणी लै बदलाईआ। तूं आदि जुगादि साहिब पुरख अबिनाशा, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। शंकर वेखे उपर कैलाशा, ब्रह्मा ब्रह्म ध्यान लगाईआ। विष्नूं तेरे नाम दी बोले भाषा, पेशीनगोई रिहा दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे शाहो भूप शाबाशा, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया तोड़े नाता, सतिजुग सच सच प्रगटाईआ। चार जुग दा पिछला कढे खाता, फ़रदां फोले थांउँ थाँईंआ। सो पुरख अकाले दीन दयाले तूं सर्ब कला समराथा, साहिब तेरे हथ्थ वड्याईआ। ग़रीब निमाणयां मन्न आखा, कोझयां कमल्यां गले लगाईआ। तूं धुरदरगाही देवणहारा दाता, वस्त अगम्म दे वरताईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म तूं मेरा मैं तेरा सृष्ट सबाई होवे जापा, जगजीवण दाते इक्को नाम देणा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा हुक्म वरते पृथ्मी आकाशा, गगन मण्डल ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल मन्नण चाँईं चाँईंआ।
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ जुगिन्दर सिँघ दे गृह तलवाड़ा शहर
जन भगतो मैं सब दा जाण जाणी, जानणहार इक अख्वाईआ। सो पुरख निरँजण शाह सुल्तानी, हरि पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। एकँकारा मर्द मर्दानी, आदि निरँजण नूर इलाहीआ। अबिनाशी करता हुक्मरानी, श्री भगवान वड वड्याईआ। पारब्रह्म खेल महानी, पतिपरमेश्वर हो के आप कराईआ। शब्दी धार सुत बलवानी, योधा सूर इक प्रगटाईआ। विष्न ब्रह्मा
❋
❋
शिव जिस दी निशानी, निशाना निरगुण धार इक प्रगटाईआ। लख चुरासी जिस दी बणी खाणी, चारे खाणी वंड वंडाईआ। त्रैगुण माया खेल नादानी, निरवैर आपणा हुक्म वरताईआ। जुग चौकड़ी खेल खेलां विच दो जहानी, निरगुण सरगुण आपणा वेस वटाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं कर धुर फ़रमानी, नाम निधाना इक दृढ़ाईआ। लेखा लेख मस्तक पेशानी, आपणा भेव खुल्हाईआ। कलयुग अन्तिम वेखां मार ध्यानी, नौ खण्ड सत्त दीप ध्यान लगाईआ। चारों कुण्ट वधी बेईमानी, बेवा रूप होई लोकाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार चढ़ी तुग्यानी, चार वरन अठारां बरन रही रुढ़ाईआ। सति धर्म रिहा ना जिस्म जिस्मानी, ज़मीर बदली कूड़ लोकाईआ। मंज़ल चढ़े ना कोए रुहानी, रूह बुत ना वज्जे वधाईआ। मन मनुआ होया अभिमानी, मन का मणका ना कोए भवाईआ। अमृत रस मिले किसे ना ठंडा पाणी, अट्ठ सट्ठ रोवण मारन धाईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद मट्ठ दिसे कूड़ निशानी, नाम निशाना ना कोए झुलाईआ। हर हिरदे अन्दर माया ममता कीती वैरानी, वैरी मीत समझ कोए ना पाईआ। किसे दी लेखे लग्गे ना तरल जवानी, जोबन सच ना कोए हंढाईआ। सुरत शब्द सुणे ना कोए धुन्कानी, धुन नाद ना कोए शनवाईआ। जोत जगे ना दीपक निरगुण नूर नुरानी, अंध अज्ञान ना कोए मिटाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द सिफ्त सालाही मेरी पढ़दे जगत अक्खरां नाल बाणी, सोहले ढोले गाईआ। मेहरवान मुहब्बत कर के मंगण ना सच्चा दानी, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। बिना गोबिन्द दी धार सच करे ना कोए कुरबानी, करबले वाले रोवण मारन धाईंआ। सदी चौधवीं चौदां तबक होई हैरानी, हैरत विच सारे नैण उठाईआ। शरअ दी कोई कट ना सके ग़ुलामी, ग़ुरबत अन्दरों ना कोए कढ्ढाईआ। परवरदिगार सांझा यार ना मिले अमामी, अमलां तों रहित ना कोए कराईआ। जन भगतो जिधर तकां मेरे नाम दी होवे बदनामी, बदी दा डेरा कोए ना ढाहीआ। सच सुणे ना कोए पैग़ामी, पैग़म्बर बैठे सीस झुकाईआ। अन्त लेखा मुकणा वेखो इस्लामी, इस्म आपणा इक दृढ़ाईआ। पुरख अकाल कहे मैं मालक ख़ालक प्रितपालक वाली दो जहानी, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड दवारा एकँकारा जन भगतां इक्को मंज़ल दस्से आसानी, प्रेम भगती विच एहसान ना कोए जणाईआ।
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ रेशम सिँघ दे गृह पिण्ड मकेरीआं ज़िला हुश्यार पुर
जन भगतो मैं हर घट अन्दर वेखां, लख चुरासी अन्दर ध्यान लगाईआ। कर्म कांड रहिण ना देवां भुलेखा, भरम
❋
❋
विच ना कोए भरमाईआ। मेरा आदि अन्त अनडिठड़ा देसा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बदलां वेसा, वेस अनेका रूप बदलाईआ। दो जहानां बणां नेता, शाह पातशाह आप अख्वाईआ। सब दा पड़दा जाणा भेता, भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। कलयुग अन्तिम सब दा पूरा करां ठेका, ठाकर हो के हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी दया कमाईआ। जन भगतो मेरा लेखा आदि अन्त, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। वेखां साध सन्त, सूफ़ीआं खोज खुजाईआ। तकां जेहवा मंत, रसना गुण वड्याईआ। जाणां हउमे हंगत, गढ़्हां फोल फुलाईआ। वेखां धुर दी संगत, संगी साथी मेल मिलाईआ। सति दी सच बणावां बणत, धुरदरगाही घाड़त आप घड़ाईआ। कलयुग करावां अन्त, अन्तष्करन वेख ख़लक ख़ुदाईआ। सतिजुग बणावां बणत, धुर दा हुक्म वरताईआ। लख चुरासी बण के कन्त, आत्म सेजा इक हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्दी धार पंडत, बोध अगाधा अगाध इक अख्वाईआ।
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ बलवन्त सिँघ दे गृह मुकेरीआं ज़िला हुश्यार पुर
जगत धार दी लग्गी गर्मी, गर्मा गर्म रही कराईआ। गर्मी विच्चों प्यार दी निकली नरमी, निरमाणता आपणा रूप बदलाईआ। सतिगुर नाम दी बूटी ब्रह्मी, ब्रह्म लेखा दए चुकाईआ। साहिब दी चरणी लग्ग के फिर कदे ना जरमी, चुरासी विच कदे ना आईआ। अकाल पुरख दी इक्को सरनी, दूजी सरन ना कोए वड्याईआ। इक्को वार लेखा मुक जाए उपर धरनी, धरनी तों परे आकाशां तों परे सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। इक्को प्रेम प्यार दी होवे मरनी, मर जीवत रूप वटाईआ। किरपा करे आप निहकर्मी, कर्म कांड दा लेखा दए मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को आत्म परमात्म तुक पढ़नी, जगत विद्या तों बाहर दए समझाईआ। फिर साहिब सुल्तान सतिगुर किरपा आप करनी, करता पुरख होए आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तन वजूद अन्दर वेखे बदल के प्रेम प्यार धार दी गर्मी, जो रोम रोम रोम गर्म दए कराईआ।
❋
❋
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ लाल चन्द दे गृह पिण्ड भीम पुर ज़िला गुरदास पुर
जन भगत कहिण प्रभ सब दा इक्को लेखा, निरँकार अगम्म अथाहीआ। लख चुरासी आत्म परमात्म कर साचा हेता, हितकारी हो के आपणी दया कमाईआ। सदी चौधवीं कलयुग अन्तिम सब दा पूरा कर लेखा, अवतार पैग़म्बर गुर बाकी रहिण कोए ना पाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी धर्म दी धार खोल्ह भेता, भेव अभेद आपणा दे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वड दाते तेरी इक सरनाईआ। जन भगत कहिण प्रभ धुर दे ठाकर, स्वामी सच तेरी सरनाईआ। भाग लगा दे डूँग्घी गागर, गहर गम्भीर हो सहाईआ। सति सच कर आदल, धर्म इन्साफ़ इक बणाईआ। शरअ दा रहे कोए ना कातिल, मज़्हब दी करे ना कोए लड़ाईआ। भेव अभेदा खोल्ह दे बातन, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। तूं पुरख अकाल अकाल अबिनाशण, हरि करता नूर इलाहीआ। धरनी धरत धवल धौल उत्ते पा रासन, सुरती शब्दी गोपी काहन नचाईआ। सति धर्म दा जोड़ नातन, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। निज गृह कर आपणा वासण, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। निरगुण नूर कर प्रकाशन, अंध अंधेर रहे ना राईआ। मंज़ल आपणी चढ़ा घाटण, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। लख चुरासी मिटे वाटण, पाँधी पन्ध देणा मुकाईआ। तूं साहिब पुरख अबिनाशण, हरि करता अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी सर्ब कला समराथण, समरथ स्वामी अन्तरजामी अन्तष्करन वेख दीन दुनी जगत लोकाईआ।
२३ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ कुशल्लया देवी दे गृह पिण्ड भीम पुर ज़िला गुरदास पुर
जन भगतो प्रभ किरपा करे आप, आप आपणी दया कमाईआ। जन्म जन्म दे मेटे पाप, पतित पुनीत आप बणाईआ। हउमे रोग मेटे संताप, सहिँसा अन्दरों दए कढ्ढाईआ। आत्म परमात्म दस्से जाप, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। झगड़ा मेटे ज़ात पात, दीन मज़्हब दा डेरा ढाहीआ। अन्तर रहे ना अंधेरी रात, निरगुण नूर चन्द करे रुशनाईआ। सतिगुर हो के देवे साथ, सगला संग बणाईआ। मंज़ल पौड़ी चढ़ाए घाट, अगला पिछला पन्ध मुकाईआ। जन्म जन्म दी मेटे वाट, चुरासी देवे फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दवार इक सुहाईआ। जन भगतो किरपा करे दीन दयाला, दयानिध दया कमाईआ। काया मन्दिर वखाए सच्ची धर्मसाला, काअबा इक्को इक
❋
❋
सुहाईआ। जिथ्थे निरगुण दीपक करे उजाला, जोती जोत डगमगाईआ। दुरमति मैल दाग़ रहे ना काला, कूड़ी क्रिया दए चुकाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाला, जागरत जोत करे रुशनाईआ। साचा मार्ग दस्स सुखाला, ईड़ा पिंगल सुखमन तों बाहर आपणा पड़दा लाहीआ। नाम दे सच्चा धन्न माला, भण्डारा अतोट अतुट वरताईआ। जीवन जुगती बदल देवे चाला, चाल आपणे नाल रखाईआ। जन्म कर्म दा हल्ल करे सवाला, अग्गे लेखा रहे ना राईआ। शब्द अनाद वजा के ताला, धुन अगम्मी आवाज़ सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे भूत भविक्ख्त हाला, हालत तके जगत लोकाईआ।
२३ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ देव राज दे गृह पिण्ड भीम पुर ज़िला गुरदास पुर
जन भगतो इक्को जपणा सोहँ मंत, मंतव मानस जन्म हल्ल कराईआ। धर्म दी धार बणना सन्त, सतिगुर शब्द विच समाईआ। गढ़्ह तोड़ना हउमे हंगत, हँ ब्रह्म रूप प्रगटाईआ। सच दी धार बणना पंडत, बुद्धी तों परे बोध कराईआ। पुरख अबिनाशी पाउणा कन्त, हरि करता अगम्म अथाहीआ। मानस जन्म बणाउणी बणत, सच सच रंग रंगाईआ। पन्ध मुकाउणा स्वर्ग बहिशत जन्नत, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जिथ्थे मिले साहिब भगवन्त, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जोती जोत समाउणा अन्त, अन्तष्करन दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। जन भगतो प्रभ दा जपणा नाम अगम्मा, अलख अगोचर अगम्म अथाह दए जणाईआ। भाग लगाउणा काया माटी चम्मा, चम्म दृष्टी लैणी बदलाईआ। पवण स्वास जपाउणा दमा, साह साह विच्चों प्रगटाईआ। हरख़ सोग मेटणा ग़मा, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। वैरागी हो के नीर वहाउणा छम छमा, त्याग कूड़ क्रिया जणाईआ। दीन मज़्हब दा मेटणा बन्ना, बन्दगी करनी ख़लक ख़ुदाईआ। सतिजुग सच तकणा समां, समाप्त होवे कूड़ लोकाईआ। सतिजुग साचा करना रवां, मार्ग लोकमात लगाईआ। निरगुण धार सरगुण अन्दर चमकणा हो के नूरी चन्ना, सूर्या चन्द तों करनी बाहर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा नाम निधाना अगम्मी धना, धन दौलत दर इक्को इक वरताईआ।
❋
❋