२९ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ किशन सिँघ दे गृह पिण्ड अल्लड़्हपिण्डी ज़िला गुरदास पुर
नारद कहे भगतो वेखो मेरा गुण, गुणी निधान बण के गया आईआ। मेरा शब्द लओ सुण, अणसुणत दयां जणाईआ। सुणो अनादी धुन, अनरागी राग उपजाईआ। कुछ मैनूं दान करो पुन्न, पूरन ब्रह्म दयां समझाईआ। मैनूं इयों जापदा तुहानूं प्रभ ने ल्या चुण, चोणवें गुरमुख डेरा लाईआ। मैं वी बड़ा पुराणा मुन, मुनीश्र बेपरवाहीआ। तुसीं सारे दस्सो रब्ब नेड़े कि घसुंन, वेरवा सब ने देणा सुणाईआ। ओ तुसीं उस परमात्मा नूं मन्नदे जेहड़ा भवावे विच लख चुरासी जून, चारे खाणींआ विच भवाईआ। मेरे कोल प्रेम प्यार दी पौण, हुलारा सब नूं दयां वखाईआ। मैं प्यार विच सब नूं देणा सौण, सुख आसण उत्ते टिकाईआ। तुसीं मेरे साथी बणे मैं तुहानूं आया जगाउण, हमसाजण आपणे नाल रलाईआ। दस्सो तुहाडे विच्चों प्रभू नूं छडेगा कौण, जिस छड देणा ओह बाहवां दयो उठाईआ। फेर आकड़ नाल फिरो उच्ची करके धौण, तुहानूं विकार विच्चों रोकण वाला नज़र कोए ना आईआ। गाँ सूर नूं प्रेम नाल छको ते त्यार होवो वास्ते छकाउण, शकवा अन्दर रहे ना राईआ। तुहानूं की लोड़ पई ए उस प्रभू दे गाउ गाउण, जेहड़ा जग नेत्रां नाल वेखण कोए ना पाईआ। मेरे वल्ल तक्को मैं तुहानूं आपणे कोलों सब कुछ आया दवाउण, देवणहारा बण के चाँईं चाँईंआ। जगत भय विच्चों आया कढाउण, अवतार पैग़म्बर गुरु दा डर रहे ना राईआ। मैं इक्को सिख्या आया पढ़ाउण, पुस्तक हथ्थ ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे ओह तक्को जुलाहा आवे नस्सया, कबीर वाहो दाहीआ। मैं उहनूं वेख के खिड़ खिड़ा के हस्सया, ताली हथ्थां वाली वजाईआ। इशारा कीता जा वेख आपणी अंधेरी मस्सया, तेरे राम दा चन्न नज़र कोए ना आईआ। अक्खरां वाले वेख जस्या, सिफ्तां वाली सिफ्त वड्याईआ। तेरा प्रभू किसे दे नहीं अन्दर वसया, जिस दे अग्गे वास्ते पा पा के आपणा जन्म गया गंवाईआ। ओह तक इक होर खेल होड़ा उपर सस्सया, समझ तों परे समझ जणाईआ। हाहे दी टिप्पी दा लेख किसे ना लिख्या, लेखक कातब चले ना कोए चतुराईआ। कलयुग चार कुण्ट फिरे नट्ठया, भज्जे वाहो दाहीआ। झट बोदी ते हथ्थ मार कहे आह वेख कलयुग अन्त
❋
❋
सब दा अन्त अख़ीरी पटया, जो पटने वाला आपणे हथ्थ रखाईआ। जिन्हां दीन दुनी नूं ज़ीरो करना ज़ीरो नाल बटया, ज़ीरो दा ज़ीरो रूप समाईआ। ओह वेख मातलोक विच्चों सब दा नाम कटया, अग्गे दाख़ला हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जेहड़ा खाधा सूर गाँ ते वच्छा कट्टया, कट कट के सब दे हिस्से धर्म राए हथ्थ फड़ाईआ। किसे दी कीमत नहीं पैणी पैसा धेला टक्या, अमुल्ल मुल्ल ना कोए रखाईआ। कबीरा ओह तक लै सब दा चीथड़ पुराणा फटया, फट्टयां उत्ते लेटी दिसे लोकाईआ। मैं जगत जहान दी हद्द टप्पया, टापूआं तों बाहर डेरा लाईआ। मैं इधर तक्कया उधर तक्कया जगत जहान विच्चों भगतां ने खहिड़ा छड दिता पथ्थर वट्टया, जेहड़े पिछले भगत आसा रख के गए ओह आसा दिती बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे जन भगतो मेरा नाम जपो साह साह, साहिब मैं इक्को नज़री आईआ। जे चाहोगे गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नाल दयां प्रना, जो प्रणाम करके मैनूं झट लँघाईआ। मैं समरथ पिछले बख्श दयांगा गुनाह, गुनाहगार ना कोए अख्वाईआ। मैं सृष्टी कर दयां फ़नाह, फ़नाह फ़िल्ला होए लोकाईआ। चुरासी लख करां सुआह, धूढ़ी सब दी दयां उडाईआ। मेरा इक्को इक गवाह, जो शहादत दए भुगताईआ। खेल करे थांउँ थाँ, थान थनंतर आपणा हुक्म वरताईआ। मेरी कराए वाह वाह, वाहवा होवे वड वड्याईआ। मैं फिरां जल अस्गाह, थलां विच डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। कबीर कहे सुण मुनी नारदा, नरद पुट्ठी सिध्धी वेख वखाईआ। औह तक खेल शब्द सार दा, जिस दी सार किसे ना आईआ। जो मालक आर पार दा, पारब्रह्म नूर अलाहीआ। जन भगतां फिरे तारदा, तारनहार आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जिस भय चुकाया पैग़म्बर गुर अवतार दा, भउ रहिण कोए ना पाईआ। ओह भगत जन तैनूं कलयुग अन्त कदे नहीं निमस्कार दा, भावें कितनी दे माण वड्याईआ। उन्हां सथ्थर हंढाया इक्को अगम्मी यार दा, यराना यराने नाल रखाईआ। एह खेल अगम्म अथाह उस सच्ची सरकार दा, जो शाह पातशाह शहिनशाह इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। नारद कहे जन भगतो तुसीं क्यों नहीं कीती हां, मेरी हां विच हां मिलाईआ। क्यों नहीं उठाई बांह, नाता प्रभ दे नालों तुड़ाईआ। मैं तुहाडे गुण गां, तुसीं क्यों नहीं गा के आपणी ख़ुशी बणाईआ। मेरा जी करदा मैं प्रभ नालों सब नूं दयां भुला, मिल्या नज़र कोए ना आईआ। जे तुसीं मैनूं हस्स के इक वार लओ बुला, बुल्हे तों परे की मंज़ल दयां समझाईआ। वेख्यो आपणा जन्म ऐवें ना ल्ओ रुला, खाणा पीणा छड के पुरख अकाल विच समाईआ। तुसीं मेरे नाल कर लओ सुल्हा, सुल्हकुल मैं इक्को नूर इलाहीआ।
❋
❋
तुसीं याद रखो मैं फ़तूर पा देणा विच काज़ी मुल्लां, मुलाणे देणे रुलाईआ। मैं भँवर नहीं रहिण देणे उत्ते फुल्लां, सुगंधी नज़र कोए ना आईआ। मैं किसे घर अग्ग नहीं बलण देणी चुल्ल्हा, चारों कुण्ट अग्नी देणी लगाईआ। नाम दा किसे कोल रहिण नहीं देणा तुला, वञ्झ मुहाणा साथ ना कोए वखाईआ। इक्को दवार वखाउणा खुल्हा, जिथ्थे ख़लक बैठी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी बेपरवाहीआ। कबीर कहे नारदा ना दे झांसे, आपणा आप बदलाईआ। एह उस प्रभ दे प्यार विच फांसे, जेहड़ा जम की फाँसी दए कटाईआ। इहनां दे अन्दर निरगुण धार रखे वासे, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। तूं नहीं जाणदा इन्हां दे जीवण दे ख़ुलासे, कथनी तों बाहर इन्हां दी सिफ्त सालाहीआ। एह बिना पुरख अकाल तों तेरे वरगे पंडतां नूं कदे नहीं टेकदे माथे, सीस ना कदे निवाईआ। विकदे नहीं लालच लोभ वाले हाटे, गंगा गुदावरी जमना सुरस्ती दी लोड़ ना कोए रखाईआ। इन्हां बणाया नाल प्रभू दे साथे, जो हर हिरदे विच समाईआ। तेरे मक्कार विच कोए ना फांसे, बन्धन तेरा कम्म किसे ना आईआ। नारद बिना ताली तों कीते हासे, हस्स के दिता जणाईआ। मैं वी देवां इहनां नूं शाबाशे, जेहड़े इक्को ओट रख के प्रभ साचे नूं सीस निवाईआ। कबीर ने मस्तक रखया आपणे हाथे, उँगलां तिन्न नाल छुहाईआ। निमस्कार कीती पुरख अबिनाशे, सीस जगदीश दिता निवाईआ। फेर खेल दस्सया आकाशे, की करता कार कमाईआ। नारदा जिन्हां दे अन्दर अन्तर दिता विश्वाशे, विश्व दा मेला मेलया सहिज सुभाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला निरगुण धार जोती जाता हो प्रकाशे, प्रकाशवान इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा खेल तमाशे, तमाशबीन बेपरवाहीआ।
२९ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ बीबी ध्यानो दे गृह पिण्ड अल्लड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर
नारद कहे मैनूं पैग़म्बरां किहा खोदा, ख़ुद मुख दाढ़ी ना कोए रखाईआ। मैं हिला के आपणा बोदा, हवा सब नूं दिती लगाईआ। नाले कहे वेखो मैं किड्डा योधा, चार जुग दा नज़री आईआ। जिस ने आपणा आप सोधा, सोध साध के प्रभ दे नाल रखाईआ। मेरे कोल इक अगम्मी बोझा, जिस नूं जेब कहे लोकाईआ। पैग़म्बरो मैं तुहाडा बन्द कीता उहदे विच रोज़ा, नमाज़ बग़ल विच टिकाईआ। मेरा वेख्यो होर अगम्मी मोजज़ा, मुअज़ज़ हो के दयां वखाईआ। कलयुग अन्त पुरख अकाल इक्को भगतां नूं देणी सोभा, सुहबत आपणे नाल रखाईआ। बाकी सब नूं दीन मज़्हब दा दे के लोभा, लालच
❋
❋
विच देणा फसाईआ। इक्को वार चौदस चन्द दा चौधवीं सदी लाउणा गोडा, घुटणे सब दे दए निवाईआ। मेरा मुख ना जाणिओ रोडा, मज़्हबां दी रोड ते चलण वाल्यो तुहानूं दयां जणाईआ। शरअ दी मोरी तक्को खोडा, ख़ुद आपणा ध्यान उठाईआ। जिस खेल खिलाया वेदी सोढा, सोढ बंस रंग रंगाईआ। उस अगम्मी आपणा ओढण ओढा, जिस दी समझ कोए ना पाईआ। उस ने सब दा बदल देणा मोढा, मज़्हबां भार ना कोए उठाईआ। इक्को होणा भगतां जोगा, जुगीशरां पन्ध मुकाईआ। साढे तिन्न हथ्थ दा पहन के चोगा, सम्बल आपणा देस वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे रोगा, रोगीआं रोग गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन पार कराए कमला कोझा, मेहर नज़र इक उठाईआ।
२९ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ बीबी चरणो दे गृह पिण्ड अल्लड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर
नारद कहे मैनूं पैग़म्बरां मारीआं हाकां, ज़ोर ज़ोर नाल सुणाईआ। मैं हस्स के किहा की कहिंदे हो काका, काकिओ दयो सुणाईआ। मैनूं सच दस्सो क्यों तुहाडी उम्मत मुन्नाया झाटा, सीस पति गंवाईआ। क्यों मिट्टी दी कनाली विच गुन्नया आटा, पड़दा दयो उठाईआ। क्यों कलमा गाया नाल सफ़ाता, सिफ्तां विच वड्याईआ। क्यों अलिफ़ ये बणाया ख़ुलासा, ख़ुद दयो सुणाईआ। क्यों ना चंगीआं लग्गीआं पैंदीआं रासां, गोपी काहन वेख वखाईआ। तुहाडीआं केहड़ीआं लम्मीआं आसां, मैनूं दयो समझाईआ। ओह वेखो तुहाडीआं पूरीआं हो गईआं ख़ाहिशां, तमन्ना रही ना राईआ। दीनां मज़्हबां दीआं कटीआं जाणीआं शाख़ां, शनाख़त करे धुरदरगाहीआ। मैं इक्को बचन संदेशा आखां, आख के दयां दृढ़ाईआ। सारे खोल्ह के वेखो ताका, पड़दा ओहला रहे ना राईआ। अन्तिम खेल करे पुरख अबिनाशा, अबिनाशी आपणी कार कमाईआ। सदी चौधवीं सब दा होवे बन्द ख़ुलासा, बन्दीख़ाने दए तुड़ाईआ। मैनूं मेरे साहिब उत्ते भरवासा, भरम भेव ना कोए रखाईआ। जिस दा बणया दासी दासा, सेवक हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दुनी दा बदल देवे पाशा, पेशीनगोई चिह मेगोई सब दी वेख वखाईआ।
❋
❋
२९ फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ बीबी जीतो गृह पिण्ड अल्लड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर
नारद कहे चौदां तबकां तों बाहर मैनूं मिल गई अलिफ़ ये, दोवें भज्जण वाहो दाहीआ। इक दो सिम्मतां तकीआं फेर कहिण से, तीजी अक्ख खुल्हाईआ। चौथा पद कहिण केहड़ा विच देह, तन वजूद सोभा पाईआ। किस पैग़म्बर नाल नेंह, मुहब्बत कवण रखाईआ। नारद कहे मैं उन्हां नूं हस्स के किहा कमलया एह खेल सारी होण वाली खेह, ख़ाक पंज तत नज़र कोए ना आईआ। ओह वेखो अग्गे बे, बेबे तुहाडी धुर दी माईआ। ओह तक्को अग्गे खेल पे, पिता पुरख अकाल धुर दा माहीआ। ओह जाणो अग्गे ते, तख्ता ज़िमी असमान उलटाईआ। ओह समझो अग्गे टे, टाल मटोल करन वाला अग्गे रहिण कोए ना पाईआ। ओह वेखो खे दी से, साबत सबर सबूरी वाला दिस कोए ना आईआ। नारद कहे मैनूं दोहां किहा ब्राह्मणा वे, एह की रिहा सुणाईआ। ओह तक लै साडी जे, जगत बन्धना विच बंधाईआ। जीम दे नाल तक लै चे, चारों कुण्ट पए दुहाईआ। ओह वेख अगम्मी खे, ख़ालक ख़लक रिहा दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। नारद कहे मैं किहा नी तक लओ आपणा दाल, दलिद्दर वेखो जगत लोकाईआ। वेखो आपणा डाल, पत्त टहिणी सोभा कोए ना पाईआ। वेखो आपणा ज़ाल, ज़र्रा ज़र्रा रिहा कुरलाईआ। रे तक्को की कहि रही कमाल, कूक कूक सुणाईआ। ड़े कहे ड़ाड़ मिटे ना जगत जहान, दीन दुनी रोवे मारे धाईआ। ज़े कहे सब दा आउणा ज़वाल, ज़ाहर ज़हूर हुक्म वरताईआ। जे कहे जोर जुलम दे ज़ीज़ इज़ते चौदां तबकां तों बाहर, सबक इलम आलम ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता अगम्म अथाहीआ। नारद कहे मैं तक्कया रूप सीन, त्रै त्रैलोकी मुख उठाईआ। खेल वेख्या शीन, शमा नूर चशम रुशनाईआ। निगह मारी तक्कया स्वाद, सबर रूप ना कोए दरसाईआ। पड़दा लाहया ज़वाद, ज़ाबते विच ना कोए लोकाईआ। तोए यकतरफ होया निकाब, पर्दा दिता उठाईआ। ज़ोए ज़ालम कूड़ तों दिता ज़ुआल, आज़म आलीशान दिता दृढ़ाईआ। ऐन अक्ख खुल्ही पढ़ी अगम्मी किताब, जिस दा हरफ़ हरूफ़ नज़र कोए ना आईआ। ग़ैन ग़ज़ब दा वेख्या महिराब, जिथ्थे खेल बेपरवाहीआ। फे दा फ़िकर होया अन्त सब नूं मिलणा अज़ाब, बचया रहिण कोए ना पाईआ। कआफ़ कातिल मक्तूल दा पूरा होणा हिसाब, दो जहान लेखा चुक्के थांउँ थाँईंआ। कीफ कर्म दा वेखणा भाग, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। गाफ़ गदागर होणे सर्ब जो शहिनशाह आलीजाह जनाब, आबरू माण जगत गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मैं अग्गे होया मैनूं मिल गई लाम, लम्मा
❋
❋
चौड़ा रूप बणाईआ। मैं हस्स के किहा मीम दा मज़मून नहीं रहिणा कलाम, कायनात ना कोए चतुराईआ। नून दा नुक्ता नहीं रहिणा निशान, निशाने सब दे दए बदलाईआ। वा वास्ते पावे पीर पैग़म्बर दरगाह साची बण ग़ुलाम, सजदयां विच सीस झुकाईआ। हे हथ्थ जोड़ करन प्रणाम, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। हमज़े दा किसे उत्ते होणा नहीं एहसान, आशा सब दी वेख वखाईआ। ये याद कर लै यक दा हुक्म होणा वाहिद दा कलमा होणा सुणना अवाम, आम दा झगड़ा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मार्ग इक समझाईआ। नारद कहे चौदां तबकां तों बाहर विद्या पढ़ी अनोखी, अलिफ़ ये ना कोए समझाईआ। जिस दा लेख लिख्या नहीं विच किसे पोथी, पुस्तक ग्रन्थ ना कोए दृढ़ाईआ। जिस दी मंज़ल जाणे कोए ना चोटी, जड़ वेखण कोए ना पाईआ। उस मेरी आसा उठाई सोती, हलूणा दिता लगाईआ। चपेड़ मार के किहा नारदा जा वेख अगम्मी जोती, जोती जाता धुरदरगाहीआ। सम्बल बैठा आपणी कोठी, सच दवारे नज़री आईआ। नारद कहे मैं उँगल रख लई आपणी उपर ठोडी, सोचां विच आपणा आप डुबाईआ। फेर हो गया भार गोडीं, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। फेर मैं कुल तकां वेदी ते सोढी, जिथ्थे नानक गोबिन्द रूप ष्गिआ बदलाईआ। झट धुर दे शब्द ने मैनूं दिती सोझी, समझ दिती दिड़ाईआ। ब्राह्मणा पहलों हथ्थ फेर आपणी बोदी, उँगलां अक्खां नाल छुहाईआ। निगह मार तक लै ठाकर मौजी, जो मजलस भगतां नाल रखाईआ। ओह आदि अन्त दा बोधी, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। ओह आत्म ब्रह्म दा धोबी, दुरमति मैल दए धुआईआ। हउमे कटे रोगी, ममता मोह चुकाईआ। आत्मा परमात्मा दा बणे संजोगी, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी सृष्टी दृष्टी विच्चों आपे जाए सोधी, सुध शुध शुधी विच आप कराईआ।
३० फग्गुण शहिनशाही सम्मत ६ बीबी दीपो दे गृह पिण्ड दोस्तपुर ज़िला गुरदासपुर
नारद कहे पैग़म्बर वेखो ख़ुदा बड़ा कानूनी, कायदा बकायदा आपणा हुक्म वरताईआ। तुहानूं दस्स के हरफ़ां वाली मज़मूनी, मजमूआ आपणा दिता जणाईआ। खेल खिला के इक तों दूणी, एका दूआ वंड वंडाईआ। रसना ज़बान दी बदल के कूणी, हद्द हदूद दिती वंडाईआ। संसार लालच बख्श्या बेरूनी, ब्रह्म दा पड़दा रखया छुपाईआ। भेव दस्से ना किसे अंदरूनी, अन्तष्करन ना कोए चतुराईआ। ओह तक्को जिस कौरो पांडो अठारां भराए अकशूणी, इक कशूणी अठाई लख
❋
❋
जणाईआ। उस दी खेल अगम्मी होणी, होणी आपणे हुक्म अन्दर भवाईआ। सुख दी नींद किसे ना सौणी, सुख आसण जगत देवे तजाईआ। शांत आवे ना किसे पौणी, पवण पाणी अग्ग ना कोए बुझाईआ। जिस ने सब दी पति गवाउणी, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जन भगतां सोई सुरत जगाउणी, सुत्तयां ल्ए उठाईआ। दीन दुनी कूड़ कल्पणा विच रुवाउणी, रूह बुत करे ना कोए सफ़ाईआ। सदी चौधवीं खेल वरताउणी, चारों कुण्ट पए दुहाईआ। अगम्मी खेल आप खिलाउणी, ख़ालक ख़लक दया कमाईआ। सच दस्सां जोती धार इक प्रगटाउणी, प्रगट होवे धुर दा माहीआ। पिछली कीती सारी ढाउणी, अग्गे आपणा हुक्म वरताईआ। माया ममता विच सृष्टी सर्ब तरसाउणी, धीरज धीर ना कोए धराईआ। शब्द हलूणे नाल कायनात कल्मयां वाली आप उठाउणी, काअब्यां दए हिलाईआ। शरअ दी शरअ नाल पाए अड़ौणी, अग्गे करे ना कोए सफ़ाईआ। अल्ला राम राम अल्ला नाल लड़ाउणी, लड़ सके ना कोए बंधाईआ। ख़ुदा गाॅड वंड वंडाउणी, गाईड नज़र कोए ना आईआ। शब्द राड इक उठाउणी, चारों कुण्ट दए वखाईआ। तुहाडी कीती पैग़म्बरो आपणे लेखे पाउणी, परवरदिगार आपणे विच समाईआ। सतिजुग दी धार सच चलाउणी, चाल निराली इक जणाईआ। आत्म परमात्म धार दरसाउणी, दरस दीद दए कराईआ। सच नूर जोत चमकाउणी, चमक अहिमकां विच चमकाईआ। हुक्म दी हुक्म नाल बदली कराउणी, बदला चुक्के थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची सिख्या इक समझाउणी, साख्यात हो के करे अगम्म पढ़ाईआ।
३० फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ गुरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड सोहण ज़िला गुरदास पुर
नारद कहे अवतार पैग़म्बर गुरु तक्को अगम्मी तालीम, तुलबे हो के बिन अक्खरां ध्यान लगाईआ। विद्याला मकतब तक्को आलीशान अज़ीम, जिथ्थे आहला अदना नज़र कोए ना आईआ। सिख्या देवे कुदरत दा करीम, बेऐब परवरदिगार नूर इलाहीआ। जेहड़ा दीन दुनी दी मेट देवे तक्सीम, फ़िरकेदारी दा फ़र्क दए गंवाईआ। साची धार दस्से महीन, निज नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। आत्म परमात्म भरोसा दए यकीन, वाहिद पड़दा आपणा आप दए उठाईआ। मन कल्पणा जिस दे होए अधीन, त्रैगुण अग्नी तत ना कोए तपाईआ। सिख्या देवे नवीं नवीन, नव दवारयां बाहर करे पढ़ाईआ। जिथ्थे मनसा होए ना कदे ग़मगीन, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। जिस दी कोई कर ना सके तरमीम, अदल विच बदली ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ।
❋
❋
नारद कहे पैग़म्बरो पढ़ो अगम्मी सिख्या, अल्फ़ ये तों बाहर पढ़ाईआ। जिस दा अक्खर लेख विच नहीं कोई लिख्या, काग़ज़ कलम शाही ना कोए समझाईआ। ओह संदेशा देवे धुर दा पित्तया, पिता पुरख अकाल नूर इलाहीआ। जिस दा मज़मून जगत विच ना कदे विकया, हट्टां विच ना कोए टिकाईआ। ओह खेल करे अनडिठया, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर सदी चौधवीं दा कढे सिट्टया, लाशरीक आपणा हुक्म वरताईआ। औह वेखो तुहाडा कलमा दोहथ्थड़ मार के पिट्टया, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। रोज़े नमाज़ां विच मन किसे ना टिकया, आबेहयात मुख ना कोए चुआईआ। बुत बुतख़ान्यां विच्चों किसे ना जित्तया, रूह रवां ना कोए कराईआ। आपणे मज़्हबां दा वेखो हिस्सया, जो वंडां आए वंडाईआ। साचा रिहा कोए ना मित्तया, दोस्त संग ना कोए बणाईआ। आत्म परमात्म करे कोए ना हितया, हितकारी संग ना कोए वखाईआ। अन्त जगत जहान दिसे मिथ्या, मिथी दिसे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे सो पुरख निरँजण सुणो संदेश, सँध्या सरघी तों बाहर दृढ़ाईआ। हरि पुरख निरँजण दा सुणो उपदेश, चार जुग दी विद्या तों बाहर करे पढ़ाईआ। एकँकार दा तक्को लेख, जिस नूं कातब लिख ना कोए समझाईआ। आदि निरँजण दा खेल वेखो विशेष, जो विश्व दा मालक इक प्रगटाईआ। अबिनाशी करते दा तक्को देस, जो देस देसातरां तों बाहर नज़री आईआ। श्री भगवान दा खेल तक्को जो रहे हमेश, जुग चौकड़ी आपणी खेल खिलाईआ। पारब्रह्म दा वेखो भेत, अनभव दृष्टी अक्ख खुल्हाईआ। जो सब दे वसे नेतन नेत, निज घर बैठा डेरा लाईआ। उस सब सृष्टी दी दृष्टी अन्दर आत्म परमात्म दस्सणा हेत, हितकारी हो के दया कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करनी खेत, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। रुत बसन्त मानव ज़ाती मौले चेत, चेतन सुरती सब दी दए कराईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे कलेश, कलकाती रहिण कोए ना पाईआ। जो अन्तिम आशा रख के गया दस दशमेश, दहि दिशा तों बाहर ध्यान लगाईआ। सो लेखा पूरा करे नर नरेश, सचखण्ड वासी आपणा हुक्म वरताईआ। अन्त झगड़ा मुकाए मुल्लां शेख़, मुसायकां मसला हल्ल कराईआ। दीन दुनी दी बदल देवे रेख, जिस दी ·षी मुनी खेल समझ सकण ना राईआ। ओह भाग लगावे सम्बल देस, सुहञ्जणा इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्टी दी दृष्टी अन्तर निरन्तर बुद्धी करे विशेष, विश्व दा मालक ख़लक दा ख़ालक मख़लूक दा मालक, तल्ब सब दी पूर कराईआ।
❋
❋
३० फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ गुरदेव सिँघ दे गृह पिण्ड शोहण ज़िला गुरदास पुर
नारद कहे वेखो बदल रही रुत, रुतड़ी आपणा आप बदलाईआ। प्रभ दा नाम होणा दो तुक, दोहरा रंग रंगाईआ। भाग लग्गणा काया बुत, बुतख़ाने वज्जे वधाईआ। प्रभ दे दुलारे होणे सुत , जन भगत नज़री आईआ। जिन्हां गोदी ल्ए चुक्क, चुकन्ना हो के वेखे थांउँ थाँईंआं। आत्म ब्रह्म दा देवे सुक्ख, दु:ख दर्द दा डेरा ढाहीआ। जामा लेखे लाए मनुक्ख, मानस आपणे लेखे लाईआ। उलटा होण ना देवे रुक्ख, गर्भ वास ना अग्न तपाईआ। जे कोई मैनूं लवे पुछ, मैं सब नूं देणा सुणाईआ। चुरासी विच्चों निकलणा कम्म तुछ, जे तुछ बुद्धी वाले प्रभ दे लागण पाईंआ। जो एथे उथे रखे ख़ुश, ख़ुशीआं विच वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बख्शणहारा सच सुच, सति आपणा आप दरसाईआ।
३० फग्गुण शहिनशाही सम्मत ६ हरिभजन सिँघ दे गृह पिण्ड जीऊ जुलाई ज़िला गुरदास पुर
सतिगुर पूरा नदरी नदर निहाल, मेहर नदर नाल तराईआ। त्रैगुण माया तोड़ जगत जंजाल, रजो तमो सतो दा डेरा ढाहीआ। सोई सुरत ल्ए उठाल, शब्द अनादी नाद करे शनवाईआ। आपे पुछे मुरीदां हाल, मुर्शद बण के धुरदरगाहीआ। नाता तोड़े काल महाकाल, चुरासी फाँसी दए कटाईआ। सच दवार बठाए सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड साचा इक सुहाईआ। जिथ्थे झगड़ा नहीं शाह कंगाल, ऊच नीच ना कोए अख्वाईआ। सतिगुर शब्द बण दलाल, जगत जहान पन्ध मुकाईआ। गुरमुख वेखे आपणे लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सतिगुर पूरा नदर निहाल, नज़र नज़र विच्चों बदलाईआ। सतिगुर पूरा करे मेहर नदर, नज़रीआ अन्दरों दए बदलाईआ। आसा मनसा पूरी करे सध्धर, सदमा कूड़ रहे ना राईआ। मनुआ मन ना पाए ग़दर, पंज विकार ना कोए लड़ाईआ। सुरती शब्द नाल देवे बदल, बदली प्रेम विच रखाईआ। काया मन्दिर अन्दर बहि के करे अदल, इन्साफ़ आपणे हथ्थ रखाईआ। कूड़ी क्रिया नाम खण्डे नाल करे कत्ल, मक्तूल दा लेखा दए चुकाईआ। गुरसिक्खां करना पए कोए ना यतन, यथार्थ जिन्हां ते आपणी दया कमाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपणा वखाए अगम्मा वतन, जिथ्थों बेवतन होई लोकाईआ। जो साहिब सतिगुर दे घाट आ गया पत्तन, सो नाम बेड़े ल्ए चढ़ाईआ। एथे ओथे मालक होवे लाजा रखण, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नाम अमोलक दे के धुर दा रत्न, कीमत आपणे, विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा
❋
❋
वर, सचखण्ड निवासी मेहर नज़र उठाईआ। भेव खोल्हे सतिगुर पूरा जिस उपर नदर करदा, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। भेव खुल्हावे आपणे घर दा, घर घर विच पड़दा दए चुकाईआ। जिथ्थे अमृत बूंद स्वांत निजर झिरना झिरदा, नाभी कँवल कँवल खुल्हाईआ। मनुआ दहि दिशा ना उठ उठ फिरदा, सतिगुर शब्द डोरी नाल बंधाईआ। आत्मा मेले जुग जन्म विछड़या चिर दा, चिरी विछुन्ने आपणे नाल मिलाईआ। राग सुणावे आपणी धुन दा, अनहद नादी नाद वजाईआ। भेव रहे ना अगम्मी सुन्न दा, सुन्न समाधी तों बाहर कढ्ढाईआ। जिथ्थे जाम रहे ना बुल्ल्ह दा, रसना वाली ना कोए पढ़ाईआ। उथे खेल होवे इक्को गहर गम्भीर बेनज़ीर सुल्हकुल दा, कुल मालक नज़री आईआ। गुरमुखां बूटा कदे ना हुलदा, जिन्हां नूं सतिगुर अमृत नाम फल लगाईआ। ओह मातलोक कदे ना भुल्ल दा, जिस ते मेहर नदर नज़रवान आप टिकाईआ। चुरासी विच कदे ना रुलदा, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। सच तराज़ू कंडे तुलदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा मालक बेपरवाहीआ। सतिगुर नदर देवे तार, तारनहार दया कमाईआ। किरपा करे विच संसार संसा रोग दए मिटाईआ। अन्दरों कढ कूड़ विकार, हँकार दए चुकाईआ। सच प्रेम दी वजा सितार, सोई सुरत दए उठाईआ। लेखा मुका के नौ दवार, ईड़ा पिंगल सुखमन पन्ध मुकाईआ। अमृत बख्श के ठंडा ठार, झिरना निजर आप झिराईआ। शब्द सुणा अनादी धुन्कार, अगम्मी राग अल्हाईआ। दीआ बाती घर कमलापाती दीआ जोती देवे बाल, सूर्या चन्न दी लोड़ रहे ना राईआ। काया मन्दिर अन्दर वखाए सच्ची धर्मसाल, घर घर विच पड़दा लाहीआ। जेहड़े गुरमुख सतिगुर दे बण जाण लाल, लाल गुलाल रंग दए चढ़ाईआ। उन्हां नूं दिने जागदयां राती सुत्तयां दर्शन दे के नदरी नदर करे निहाल, नज़र निज नेत्र नज़र नाल मिलाईआ। फिर ना जुआब रह जाए ना सवाल, सवाल जुआब विच जुआब सवाल मिल के दोवें आपणा आप जाण मिटाईआ। फेर जिधर तके उधर वेखे परम पुरख मेहरवान, मेहरवान मेहरवान जो मेहर नज़र उठाईआ। जो आदि अन्त जुगा जुगन्त आत्म परमात्म परमात्म आत्म सति सरूप शाहो भूप शहिनशाह श्री भगवान , सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा सद मेहर दा जन भगतां देंदा रहे दान, दाता दानी हो के आपणी वस्त नाम वरताईआ।
❋
❋
३० फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ धिरता सिँघ दे गृह पिण्ड कलानौर ज़िला गुरदास पुर
नारद कहे मैं चार कुण्ट दौड़या, दहि दिशा पन्ध मुकाईआ। जगत जहान रीठा होया कौड़या, अमृत रस ना कोए भराईआ। धर्म दे चढ़े कोए ना पौड़या, मंज़ल हक ना कोए मुकाईआ। मनुआ सके कोए ना होड़या, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। सुरत शब्द मेल किसे ना जोड़या, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। सतिगुर शब्द चढ़े कोए ना घोड़या, करनी पन्ध ना कोए मुकाईआ। सब ने आपणा आपणा बेड़ा रोढ़या, नईया नौका नाम हथ्थ किसे ना आईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरा पन्ध मुके ना सौड़या, भीड़ी गली पार ना कोए कराईआ। कलयुग साधां सन्तां दे सीस ते झुलदे चौरया, धर्म दा छत्र ना कोए झुलाईआ। मानस जन्म किसे ना सौरया, सौहरे पईए मिले ना कोए वड्याईआ। प्रभू मैं तक्कया नाल ग़ौरया, गहर गवर ध्यान लगाईआ। पंज विकार दा चले दौरया, दर दर पई दुहाईआ। तेरी दीन दुनी दा बदलया तौरया, तार सितार ना कोए हिलाईआ। खावंद मिले किसे ना शौहरया, कन्त भगवन्त तेरी सेज ना कोए हंढाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सृष्टी दृष्टी अन्दर शोरया, धीरज धीर ना कोए धराईआ। वर पावे कोए ना लोड़या, दुहागण रूप दिसे लोकाईआ। बौहड़ी तेरे नालों सब दा होया विछोड़या, विछड़यां मेल ना कोए मिलाईआ। किसे दा भाग ना दिसे मथोरया, मथन कूड़ कर्म ना कोए कराईआ। घर घर अन्दर कूड़ क्रोध हँकार करे खोरया, शरअ नाल शरअ टकराईआ। एस वेले पुरख अकाले दीन दयाले तेरी लोड़या, परवरदिगार सांझे यार तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा दिसे कोए ना होरया। नारद कहे मैं सब दा तक्कया अन्तरशकरन, हरि करते दयां दृढ़ाईआ। प्रीती लग्गी किसे ना तेरे चरण, चरण धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। झगड़ा किसे ना मिटे मरन, मर जीवत रूप ना कोए रखाईआ। बेशक सारे तेरे ढोले पढ़न, ढोल माही तेरा दरस कोए ना पाईआ। जगत वासना विच सारे अड़न, कल्पणा करे ना कोए सफ़ाईआ। भय विच मूल ना डरन, निर्भय होई लोकाईआ। माण टुट्टे ना हँकारी गढ़्हन, सति सरूप ना कोए समाईआ। दरोही तेरी मंज़ल मूल ना चढ़न, चढ़दा लहिंदा वेख ध्यान लगाईआ। सदी चौधवीं मानस जन्म सर्ब हरन, हरन फरन निज नेत्र ना कोए खुल्हाईआ। झगड़ा मिटे ना वरन बरन, ज़ात अज़ाती पन्ध ना कोए मुकाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले बिन तेरी किरपा कलयुग जीव मूल ना तरन, भवजल पार ना कोए कराईआ। सतिगुर शब्द फड़ा लड़न, पल्लू नाम गंढ पवाईआ। तूं मालक भन्न्हण घड़न, समरथ इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। नारद कहे मैं फिरया जहान जगत, हुक्मे हुक्म सेव कमाईआ। साचा
❋
❋
दिसे कोए ना भगत, भगवान रंग ना कोए रंगाईआ। सतिगुर दी लभ्भे कोए ना शक्त, शक्ती नूर नुरानी नूर ना कोए चमकाईआ। मैं निगह मारी उत्ते फ़र्श, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। किसे दी मिटी नहीं अन्दरों हरस, हवस विच सर्ब लोकाईआ। अमृत मेघ देवे कोए ना बरस, बूंद स्वांती जाम ना कोए प्याईआ। प्रभ दर्शन नूं सारे रहे तरस, तृष्ना तृखा ना कोए चुकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कलयुग अन्तिम आप परत, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। सब दी आसा मनसा पूरी कर दे शर्त, शरअ दा लेखा रहे ना राईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां उत्ते कर तरस, रहीम हो के रहम आप कमाईआ। दुखियां दु:ख वंड दर्द, दर्दीआं दर्द आप मिटाईआ। तेरा खेल सदा असचरज, अचरज लीला दे जणाईआ। तूं योधा सूरबीर मर्दाना मर्द, मेहरवान मेहरवान मेहरवान इक अख्वाईआ। शरअ छुरी मेट दे करद, कातिल मक्तूल दा लेखा रहे ना राईआ। मेरी बेनन्ती मंज़ूर करनी अर्ज़, आरज़ू तेरे अग्गे रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अंधेरा गर्द, गर्दिश मोह विकार हँकार दे मुकाईआ।
३० फग्गण शहिनशाही सम्मत ६ बीबी सुखराज दे गृह पिण्ड कलानौर ज़िला गुरदास पुर
नारद कहे सुण फग्गणा, फल्गुण आपणा ध्यान लगाईआ। सच दस्स अगला साल किहो जेहा लग्गणा, पहली चेत की चतुराईआ। की शब्द दमामा वज्जणा, जगत जहानां करे शनवाईआ। की हुक्म होणा सूरा सरबंगणा, शाह पातशाह शहिनशाह की आपणा हुक्म वरताईआ। की खेल करना गोपाल मूर्त मदना, मधसूदन आपणी कार कमाईआ। की लेखा होणा आहला अदना, पर्दा परदयां विच्चों देणा चुकाईआ। किस गृह दवार धर्म दी धार दीपक जगणा, अंध अंधेर रहे ना राईआ। किस दा मेल होणा नाल स्वामी सज्जणा, सतिगुर शब्द जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। फग्गण कहे सुण हुक्म सूरे सरबंग, धुर दा दयां जणाईआ। जो संदेसा दे के गया गोबिन्द पुरी अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जिस दा लेखा नहीं नाल जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज बन्धन ना कोए पवाईआ। याद रखणा पहली चेत जगत सिंघासण शब्द दी धार उलटा करना पलँघ, धर्म दी रीती दयां दृढ़ाईआ। सृष्टी दी दृष्टी होणी अंध, सच चन्द ना कोए चमकाईआ। झगड़ा वेखणा नव खण्ड, नव दर दर हल्काईआ। पुरख अकाला दीन दयाला खेल करे सूरा सरबंग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि,
❋
❋
सच दा भेव आप खुल्हाईआ। फल्गुण कहे पुट्ठा सिंघासण देणा डाह, पहली चेत चेतन दए कराईआ। फेर सब ने कहिणा वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। एह खेल कराउणा ख़ुद ख़ुदा, ख़ुदी तकबरी वेखे थांउँ थाँईंआ। रूह बुत तकणे जुदा, जुज़ वेखे थांउँ थाँईंआ। जिस नूं कहिंदे वाहिद अल्ला, आलमीन आपणा पड़दा दए उठाईआ। साचा हुक्म करे रवां, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। दीन दुनी दा बदलणा समां, समझ समझ विच्चों बदलाईआ। वास्ता पाउणा संग मुहम्मद यार चव्हां, चार यारी साथ बणाईआ। सदी चौधवीं लेखा तकणा तामस तम्हां, तमन्ना वेखणी थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरख सोग़ जणाए कोए ना ग़मां, ग़मखार हो के ग़मी सब दी दए चुकाईआ।
पहली चेत शहिनशाही सम्मत ७ मंगल सिँघ दे गृह पिण्ड फतूपुर ज़िला गुरदास पुर
सम्मत छे कहे मेरी अन्त अख़ीरी रात गई बीत, फल्गुण आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं प्रभ दी तकी अगम्मी रीत, सचखण्ड साचे ध्यान लगाईआ। जिथ्थे बैठा इक अतीत, त्रैगुण नज़र कोए ना आईआ। रूप दिसया ना कोए मन्दिर मसीत, शिवदुआला मट्ठ गुरदवार ना कोए वखाईआ। इयों जापदा उस ने दीन दुनी दी बदल देणी रीत, रीतीवान धुरदरगाहीआ। जो हर घट वसया चीत, मन चित ठगौरी दए गंवाईआ। आत्म परमात्म दी दस्से प्रीत, प्रीतम हो के पड़दा दए उठाईआ। झगड़ा मेटे हस्त कीट, ऊच नीच इक्को रंग रंगाईआ। धुर दे नाम दी दए हदीस, हज़रतां तों अग्गे करे पढ़ाईआ। भगतां आसा मनसा पूरी करे उम्मीद, तृष्ना तृखा जगत वाली बुझाईआ। काया माटी करके ठांडी सीत, अग्नी तत दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सम्मत छे कहे मेरा समां गया लँघ, लोकमात आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं शब्द दा सुणया अगम्मी छन्द, संदेशा धुरदरगाहीआ। निरगुण जोती धार दा तक्कया चन्द, नूर नुराना डगमगाईआ। शब्दी धार वेख्या पलँघ, पावा चूल नज़र कोए ना आईआ। जोती जाता तक्कया सूरा सरबंग, शाह पातशाह शहिनशाह जो इक्को नाम वजाए मृदंग, दूसर तार सितार ना कोए हिलाईआ। जिस दा आदि अन्त दा इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जिस दे दवारे उत्ते सम्मत शहिनशाह छे मंगे मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। प्रभू मेरा साथ बणा दे जिस छड्डया पुरी अनन्द, सरगुण दा निरगुण रूप बदलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे पन्ध, पाँधी सफ़र विच ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा
❋
❋
वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी धार दा धर्म विच होवे रंग, दूसर रंगत नज़र कोए ना आईआ।
पहली चेत शहिनशाही सम्मत ७ गुलज़ार सिँघ दे गृह पिण्ड फतू पुर ज़िला गुरदास पुर
सम्मत छे कहे मैं वेखी अगम्मी पाती, पत्रिका धुरदरगाहीआ। जिस विच कथा कहाणी साची आखी, शास्त्रां तों बाहर दिती दृढ़ाईआ। भगवान भगतां करे राखी, रक्षक हो के रिहा जणाईआ। फेर लेख तक्कया पिछली पिच्छे बख्श दिती गुस्ताख़ी, अग्गे बख्शिश ना कोए कराईआ। सच दी सच करे इन्साफ़ी, इन्साफ़ अदल आपणे हथ्थ रखाईआ। जेहड़ा मन्न के भुल्ल जावे अग्गे मिले मूल ना मुआफ़ी, दोबारा हरिसंगत विच कदे ना आईआ। मेरा लहिणा देणा सम्मत छे कहे इहो अख़ीर बाकी, जो बाकायदा दिता दृढ़ाईआ। अग्गे धर्म दी चलणी हाटी, सच दा सच वणज वखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल खेल करे बहु भांती, भेव अभेद आपणे विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी पूरी करे आसी, आसा आसा विच मिलाईआ।
पहली चेत शहिनशाही सम्मत ७ जुगिन्दर सिँघ दे गृह पिण्ड फ़तूपुर ज़िला गुरदास पुर
सम्मत छे कहे मेरी निमस्कार, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। सत्त दा सति होवे विचार, सति सति विच रखाईआ। जो आशा रखी पैग़म्बर गुर अवतार, जुगा जुगन्तर ध्यान लगाईआ। मंगदे रहे तेरे कोलों दाता दातार, ख़ाली झोलीआं अग्गे डाहीआ। तेरी सच दी करनी धर्म दी होवे कार, करते पुरख तेरी बेपरवाहीआ। जेहड़ी खेल असीं कर नहीं सके विच संसार, आपणा बल ना कोए वखाईआ। सो किरपा करीं आप निरँकार, निरवैर तेरी ओट तकाईआ। वेला वक्त लैणा विचार, विचरण दी लोड़ रहे ना राईआ। सो वक्त सुहञ्जणा होया अपर अपार, अपरम्पर स्वामी देणी माण वड्याईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु कहिण भगतो उठो आपणी धार, सारे लओ अंगड़ाईआ। निगह मारो धरनी धरत धवल धौल उपर एका वार, एका नैण उठाईआ। सारे रल के कहीए पतिपरमेश्वर धुर दे स्वामी अकल कलधारी आपणयां भगतां दे सिर ते बन्न्ह दे दस्तार, जिस दस्तार दी आस सारे बैठे रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सम्मत छे कहे मेरी नमो नमो बन्दना, निमस्कार सरनाईआ। सम्मत सत्त शहिनशाही लग्गणा,
❋
❋
पहली चेत रुत सुहाईआ। भगत दवार हरि भगतां दा दीपक जगणा, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। करे खेल पुरख समरथणा, हरि वड्डा वड वड्याईआ। पंजां प्यारयां सीस बन्न्हे पग्गना, पगड़ी आपणा हथ्थ छुहाईआ। लिखारीआं नाल सद्दणा, सीस दस्तार दए टिकाईआ। जिन्हां इक्को रूप वेखणा आहला अदना, वड्डा छोटा ना कोए समझाईआ। पंजां दरबारीआं करनी बन्दना, निउँ निउँ सीस निवाईआ। शब्द विहार दा सतिगुर धार दा संगत प्यार दा सब तों पूरा करना सगणा, सगली आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दा मालक बणे सज्जणा, सज्जण हो के पंजां प्यारयां पंजां लिखारीआं पंजां दरबारीआं नाल सज्जे नाल खब्बा खब्बे नाल सज्जा आपणा हथ्थ ल्ए मिलाईआ।