पुस्तकालयभाग २२

पहली चेत शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं

पुरख अकाल कहे सम्मत शहिनशाही सत्त अगम्मी चेता, चेतन तैनूं दयां कराईआ। गोबिन्द शब्द धार संग बणावां तेरा नेता, निरगुण निरवैर निरँकार आपणा हुक्म सुणाईआ। दो जहानां खोल्हां भेता, पर्दा ओहला रहे ना राईआ। जन भगतां करना हेता, हितकारी हो के वेख वखाईआ। तक लै सदी चौधवीं मुहम्मद पूरा होणा ठेका, ठाकर लेखा वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। चेत कहे मेरे भगवन्त, हरि भगवन दयां दृढ़ाईआ। सतिगुर शब्द अगम्मा बख्श कन्त, कन्तूहल बेपरवाहीआ। जिस दा इक्को होवे मंत, मंतव हल्ल करे लोकाईआ। बुद्धी तों परे होवे पंडत, शास्त्रां तों बाहर करे पढ़ाईआ। सब दा गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे अन्त, अन्तष्करन वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। मेरी मौली धर्म धार दी रुत बसन्त, रुतड़ी तेरे नाल महकाईआ। संदेशा देवे जीव जंत, चुरासी लख आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पुरख अकाल कहे चेत मेरा शब्द गुरु अगम्मा, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। जिस नूं ना कोए लालच ना कोए तमा, तामस तृष्ना ना कोए रखाईआ। हरख सोग़ कोए ना ग़मा, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। सिफ्त गाए ना कदे दम दमा, साह साह ना कोए चतुराईआ। उस दे कोलों जुग लवावां नवां, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी दा पन्ध मुकाईआ। धुर संदेशा इक्को दवां, दो जहानां आप जणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड फिरना नाल चवां, पुरी लोअ भज्जणा वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच

❋

❋

दा हुक्म इक सुणाईआ। चेत कहे प्रभ मेरी इक्को इक मनसा, दर ठांडे दयां दृढ़ाईआ। जन भगत रूप बणा दे हँसा, काग रूप ना कोए दरसाईआ। तेरा सति दा होवे बंसा, परिवार इक्को इक वखाईआ। आत्म परमात्म मेल मिला नार कन्ता, सुहागी आपणा पड़दा उठाईआ। नव सत्त सब तैनूं होवे मन्नदा, मन दी कल्पणा दे गंवाईआ। झगड़ा मुका दे तेरा नाम सुणना सरवण कन्न दा, अन्तर आत्म धुन अनादी कर शनवाईआ। चेत कहे मैं साथ मंगां ते इक्को तेरे चन्न दा, दूसर लोड़ ना कोए रखाईआ। जिस नूं प्यार ना होवे तन दा, जगत लोभ लालच ना कोए हल्काईआ। कूड़ विकार नूं होवे डंनदा, तेरा नाम खण्डा चमकाईआ। हरिजन रूप बणा दे जन दा, आप बण जणेंदी माईआ। चार वरन अठारां बरन बेड़ा होवे बन्न्हदा, शब्दी सतिगुर आपणे कंध उठाईआ। लख चुरासी कूड़ी क्रिया होवे डंनदा, अदल इन्साफ़ इक कमाईआ। उहदा नाता इक्को प्यार होवे ब्रह्म दा, पारब्रह्म तेरे विच समाईआ। चेत कहे वेखीं किते मैनूं साथ ना देवीं सतिगुर चम्म दा, चम्म दृष्टी दी लोड़ ना कोए रखाईआ। मैं ओह सतिगुरु कदे नहीं मन्नदा, जेहड़ा माता दी कुखों जम्मदा, दस दस मास अग्न विच रखाईआ। मेरा साथी ओह होवे जेहड़ा लेखा जाणे इक गल्ल दा, जेहड़ी गल्ल नानक आपणे विच गया छुपाईआ। लख चुरासी दा भार होवे झलदा, दीनां मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। ओह मालक होवे अस्गाह जल थल दा, टिल्ले पर्बत खोज खुजाईआ। मैं जदों तकां ओह आत्म परमात्म विच होवे रलदा, तन वजूद दा खहिड़ा दए चुकाईआ। उह वसनीक होवे निहचल धाम अटल दा, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरदवारयां विच आपणा आप ना बन्द कराईआ। ओहदा मसला होवे कलयुग मसला हल्ल दा, हालत सब दी दए बदलाईआ। ओह समरथ होवे अकथ होवे जन भगतां दे अन्दर शब्द संदेशा होवे घल्लदा, अक्खरां तों बाहर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। पुरख अकाल कहे चेता मेरा शब्द गुरु गुरु गोबिन्द, गोबिन्द गोबिन्द धार समाईआ। जो आदि तों अन्त तक अनादी बिन्द, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। जिस दा मालक गहर गम्भीर गुणी गहिन्द, गवर इक अख्वाईआ। ओह लेखा जाणे लख चुरासी जीउ पिण्ड, इंड ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। ओह बख्शणहारा होवे अमृत धारा सिन्ध, बूँद स्वांती इक टपकाईआ। जिस दी आदि जुगादि कोई कर ना सके निन्द, निंदिआ विच कदे ना आईआ। जिस ने रस माणया नहीं कदे लिंग, जगत सेज ना कोए वड्याईआ। जिस ने जगत सितार वजाई कदे नहीं किंग, हद्दां विच ना वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। चेत कहे प्रभू इक्को मंग, मांगत हो के दयां जणाईआ। सतिगुर शब्द दा होवे संग, सगला संग वखाईआ।

❋

❋

मैं इक्को चाहुंदा जेहड़ा पुरी अनन्द नूं गया छड अनंद, अनन्द अनन्द तेरे विच समाईआ। हुण उहनूं मज़्हबां विच कदे ना करीं बन्द, बन्दीख़ाने विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। ओह लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां दो जहानां धारा आवे लँघ, पन्ध मुकाए चाँईं चाँईंआ। सम्बल बहि वजाए मृदंग, नाम निधाना अगम्म अथाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा सब नूं दस्से छन्द, सहिँसा अवर रहे ना राईआ। बन्दी तोड़ होवे बख्शंद, रहमत हक कमाईआ। जिस नूं शस्त्रां नाल करना पए ना जंग, भथ्था तीर कमान ना कंध उठाईआ। छिन्न विच दो जहान आर पार जाए लँघ, आउंदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। जन भगतां तेरा प्यार जाए वंड, काया मन्दिर अन्दर आप टिकाईआ। पंच विकारे देवे दंड, डण्डावत इक्को दए समझाईआ। धुन अनादी सुणाए नाद अनहद, अगम्म करे शनवाईआ। कलयुग अन्त मेट अंधेरी रातन, रुतड़ी धर्म धार महकाईआ। तेरा भेव खुल्हाए बातन, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिस नूं अवतार पैग़म्बर गुरु सारे वाहवा आखण, वाहिगुरु तेरी वड वड्याईआ। उस दा इक्को तट किनारा होवे पातन, दूजा घाट ना कोए जणाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाईआं देवे साथन, सगला संगी इक हो आईआ। ग़रीब निमाणे वेखे अनाथण, कोझे कमले गले लगाईआ। आत्म परमात्म दस्से जापण, नाम निधाना इक दृढ़ाईआ। जिस उत्ते किरपा करे कोट जन्म दे मेट देवे पापन, पतित पुनीत दए कराईआ। हर घट रखे आपणा वासण, लख चुरासी विच समाईआ। झगड़ा मेटे ज़ात पातन, दीन मज़्हब आपणे विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। पुरख अकाल कहे सुण सम्मत सत्त दुलारे, दूल्हिआ दयां जणाईआ। वेख खेल अगम्म अपारे, अलख अगोचर रिहा कराईआ। जिस ने भेजे पैग़म्बर गुर अवतारे, तन वजूद नाल वड्याईआ। धुर दे शब्द दे दिते नज़ारे, नूर नज़र आप जणाईआ। सो खेल करे करतारे, कुदरत दा मालक धुरदरगाहीआ। कलयुग लेखा वेखे अन्त किनारे, दो जहानां खोज खुजाईआ। सतिगुर शब्द भेजे योधा सूरबीर बलकारे, बलधारी इक अख्वाईआ। जो कलयुग कूड़ी क्रिया कढे बाहरे, धरनी धरत धवल धौल रहिण ना पाईआ। इक्को डंका फ़तिह करे जैकारे, जै जै कार ख़लक ख़ुदाईआ। सृष्टी दृष्टी बणाए शब्द अधारे, मन मनसा कूड़ गंवाईआ। लेखा मुकाए नौ दवारे, नव नौ चार दा डेरा ढाहीआ। जिस दे मुहम्मद दे के गया इशारे, मूसा ईसा बैठे ध्यान लगाईआ। वेद व्यासा बण लिखारे, कातब हो के कलम चलाईआ। जिस दे राम कृष्न बणन पनिहारे, सेवक हो के सेव कमाईआ। ओह खेल करे विच संसारे, संसारी भण्डारी सँघारी जिस नूं सीस निवाईआ। उस दा शब्द गुरु गुरदेव आदि जुगादी सब दी पावे सारे, महासार्थी हो के वेखे थांउँ थाँईंआ। जिस नूं कोई मारे ना खण्डा खड़ग तलवारे, तीर तरकश ना कोए चतुराईआ। कदे डुब्बे ना जल धारे,

❋

❋

अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। मढ़ीआं विच कोए ना साड़े, मकबरयां विच ना कोए दबाईआ। मज़्हबां वाले ना पाए पुआड़े, पुस्तक पढ़ ना झट लँघाईआ। जिस ने सतिजुग त्रेता द्वापर दो धड़ कराए अखाड़े, मानव मानव नाल टकराईआ। ओह लेखा जाणे जीव जहान सारे, चारे कुण्ट खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। चेत कहे प्रभ शब्द सतिगुर करा दे मिलाप, मिलणी हर जगदीश कराईआ। आत्म परमात्म सब नूं जपा दे जाप, जगजीवण दाते दे वड्याईआ। सतिगुर मेटे तीनों ताप, त्रैगुण अग्न ना लागे राईआ। अन्तर निरन्तर होवे साफ़, पतित पुनीत दए बणाईआ। जन्म कर्म दा लेखा करे मुआफ़, पूरब लहिणा रहे ना राईआ। पन्ध मुकाए गर्भ मात, जूनी विच ना कोए भवाईआ। मन कल्पणा करे घात, घाउ आपणा नाम लगाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे अंधेरी रात, कलयुग कल्पणा दए मुकाईआ। सहिँसा रोग ना रहे संताप, हउमे गढ़्ह तुड़्हाईआ। जे सतिगुर दे हुन्दयां गुरसिख करन पूजा पाठ, फिर सतिगुर दी लोड़ ना कोए रखाईआ। सतिगुर सो जेहड़ा निगह नाल कोट जन्म दे पापी कर दए पाक, दुरमति मैल दए धुआईआ। रातीं सुत्तयां दिने जागदयां प्रेम विच अन्दरों खोल्ह दए ताक, पर्दा परदयां विच्चों दए चुकाईआ। प्रगट हो के दर्शन दए साख्यात, सन्मुख हो के नज़री आईआ। आपणी मंज़ल पौड़ी चढ़ाए आपणे घाट, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। राय धर्म चित्रगुप्त कोए अक्ख ना सके झाक, विष्न ब्रह्मा शिव दूरों दूरों सीस निवाईआ। सारे शब्दी धार देण आख, वाहवा गोबिन्द शब्द तेरी वड्याईआ। तूं गुरमुखां भगतां सन्तां बणाई आपणी जमात, जुमला अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। पुरख अकाल कहे चेत मेरा सतिगुर शब्द सूरा, सूरबीर अख्वाईआ। जद तके हाज़र हज़ूरा, हज़रतां दा हज़रत धुरदरगाहीआ। जद वेखे जोत अगम्मी नूरा, नूर नुराना डगमगाईआ। आदि अन्त बचन दा पूरा, पूरन ब्रह्म दए समझाईआ। मेहर करके चतुर बणा के मूर्ख मूढ़्हा, कोझयां कमल्यां दए वड्याईआ। जन भगतां बख्श के अगम्मी धूढ़ा, टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। रंग चाढ़्ह दए गूढ़्हा, दो जहान उतर कदे ना जाईआ। दुखड़ा रहे ना कोए वसूरा, विसरयां आपणा मेल मिलाईआ। पन्ध मुकाए नेड़ दूरा, काया घर विच घर दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी वस्त इक वरताईआ। चेत कहे प्रभू मेरी इक्को आसा, आशा दयां जणाईआ। चरण कँवल दे भरवासा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। तूं साहिब साहिब अबिनाशा, करता अगम्म अथाहीआ। सब दा पूरा कर दे वाका, वाकिफ़कार हो सहाईआ। तूं इक्को धुर दा आका, अक्ल बुद्धी तों बाहर तेरी पढ़ाईआ। तेरा सतिगुर शब्द दो जहानां होवे राखा, दूजा रहिण कोए

❋

❋

ना पाईआ। चार जुग अवतार पैग़म्बर गुरु तेरे बालक जगत पित जग काका, नंन्हिआं लोकमात खेल खिलाईआ। तेरा सतिगुर शब्द उहन्हां दे तन चुक्की फिरदा रिहा आपणे ढाका, लोरीआं नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहार दर तेरे अलख जगाईआ। पुरख अकाल कहे सतिगुर शब्द तेरा होवे मीत, चेत दयां जणाईआ। जिस दीन दुनी दी बदलणी रीत, रीतीवान इक हो जाईआ। सब दा सांझा करना गीत, गीत गोबिन्द इक दृढ़ाईआ। पन्ध मुकाउणा हस्त कीट, हस्त कीट दए वड्याईआ। मार्ग दस्स इक अनडीठ, अगम्मढ़ी कार कमाईआ। सब दे वसे चीत, चित वित ठगौरी रहे ना राईआ। मन कल्पणा ल्ए जीत, हार रहिण कोए ना पाईआ। ओह सचखण्ड दा होवे वसनीक, थिर घर भगतां मेला मेले सहिज सुभाईआ। ज़रूर तेरे नाल मिल के करदा जाए बख्शीश, रहमत रहीम वाली वरताईआ। उस सतिगुर शब्द ने जन भगतां दस्तार बन्न्हणी सीस, सीस सतिगुर आपणे लेखे लाईआ। ख़ुशीआं नाल जिन्हां दा जीवण जाए बीत, बीत्या जीवण आपणे लेखे पाईआ। सतिगुर हो के कदे ना देवे पीठ, करवट ना कदे बदलाईआ। मिट्ठे कौड़े करे रीठ, कौड़े मिट्ठे आप बणाईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग मजीठ, मेहरवान रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच द मेला दए मिलाईआ। पुरख अकाल कहे चेत सतिगुर शब्द नूं कर निमस्कार, डण्डावत बन्दना सजदा सीस झुकाईआ। फिर जोत तक पैग़म्बर गुर अवतार, जो मेरे विच समाईआ। फेर ब्रह्मा शिव विष्न दी वेख धार, जो संसारी भण्डारी सँघारी सोभा पाईआ। फेर चार जुग दी तक गुफ़तार, जो गुफ़त शनीद करी पढ़ाईआ। फेर खेल तक सच्ची सरकार, जो हरि करता रिहा कराईआ। जिस भगतां पैज देणी संवार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिजुग दा सच करे विहार, विवहारी आपणी करनी कार कमाईआ। अग्गे रहिण देवे ना कोए उधार, पिछला लेखा झोली पाईआ। आत्म परमात्म बण के यार, यारड़ा सथ्थर ल्ए हंढाईआ। सतिगुर शब्द हो के ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। आलस निंद्रा विच्चों कढे बाहर, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। मंज़ल रहिण ना देवे दुष्वार, दुश्मण अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। अमृत रस बख्शे ठंडा ठार, बूँद स्वांती नाभी कँवल निजर झिरना आप झिराईआ। आत्म दीपक देवे बाल, नूर नुराना डगमगाईआ। सचखण्ड वखाए सच्ची धर्मसाल, जिथ्थे वसे गोबिन्द धुर दा माहीआ। पोह सके ना काल महाकाल, सारे बैठण सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। चेत कहे प्रभू सतिगुर शब्द नूं मेरी नमस्ते, नमों नमों नमों सीस निवाईआ। सतिगुर शब्द मैनूं इक्को बचन दस्स दे, दहि दिशा तों बाहर जणाईआ। किस बिध तूं भेव खोल्हणे ज्ञान नेत्र अक्ख दे, प्रतख

❋

❋

रूप प्रगटाईआ। भगतां दे खेड़े रहिण वसदे, जगत जहान उजड़ कदे ना जाईआ। पुरख अकाल दा नाम रहिण जपदे, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। पैंडे पार कर जाण चुरासी वाली हद्द दे, खाणीआं विच ना कोए भवाईआ। दर्शन करन पुरख समरथ दे, जोती जोत विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मार्ग इक वखाईआ। चेत कहे मैं मातलोक विच चढ़या, चढ़दा लहिंदा दक्खण पहाड़ वेख वखाईआ। मैं सतिगुर शब्द दा शब्द पढ़या, जिस दी अक्खरां वाली नहीं लिखाईआ। मैं भय विच भउ विच डरया, निउँ के सीस निवाईआ। फेर हस्स के किहा ओ मेरे मित्र अड़या, मैनूं दे समझाईआ। किस बिध तेरा घाड़न घड़या, प्रभ ने तेरी बणत बणाईआ। जे तूं अग्नी अग्ग कदे नहीं सड़या, जलधारा ना कोए डुबाईआ। सच दस्स तूं किस दवारे खड़्हया, किस गृह मन्दिर आपणी सोभा पाईआ। सतिगुर शब्द कहे चेत आह तक ज़रया, ज़र्रा ज़र्रा ज़र्रा तैनूं दयां समझाईआ। मेरा खेल उस प्रभू ने करया, जो करनहार करता धुरदरगाहीआ। मैं ओसे गृह मन्दिर दवार विच पलया, जिथ्थे पालण वाली दिसे कोए ना माईआ। हुण वेखीं मेरा बलया, बलधारी सारे देणे खपाईआ। क्यों ओ मेरे साहिब दा हुक्म कदे ना टलया, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सतिगुर शब्द किसे कोलों ना जावे छलया, वल छल विच सारी सृष्टी दए भुलाईआ। हुण मैं मातलोक दा डेरा मल्लया, गृह गृह आपणा हुक्म वरताईआ। सच पुछें सतिगुर शब्द हो के जन भगतां दे काया मन्दिर अन्दर अज्ज दी रात तों जाणा चलया, सत्त रंग दा आपणा रूप देणा दरसाईआ। नंन्हिआ बच्चयां नूं कहिणा आओ मेरे बल्लया, बच्चे धुर दे गोद टिकाईआ। जिथ्थे पुरख अकाल दा दीपक जोत बलया, दूजी अवर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहर नज़र इक उठाईआ। सतिगुर शब्द धार गया आ, दो जहान नज़र किसे ना आईआ। गोबिन्द ने गोबिन्द बणाया गवाह, बेड़ा धर्म दा कंध उठाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु सारे शहादत दयो भुगता, भगवन आपणा हुक्म सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वेखो थांउँ थाँ, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। तुहाडे सब दे हुन्दयां क्यों कलयुग जीवां दी बुद्धी हो गई वांग काँ, चारों कुण्ट काग वांग कुरलाईआ। किसे ने सूर खाधा किसे ने खाधी गां, नाम कलमे वाला नज़र कोए ना आईआ। तुसीं दस्सो किस दे सिर उत्ते दिती ठंडी छाँ, कलयुग अग्नी तों ल्या बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सब दा वेखणा मूला, अन्तर अन्तर खोज खुजाईआ। मैं कोई लंगड़ा नहीं लूल्हा, दो जहान फिरन दी हिम्मत ना कोए रखाईआ। मैं किसे नूं नहीं भूला, लख चुरासी वेखां चाँईं चाँईंआ। याद कर लओ जदों बदलया सतिगुर शब्द ने बदलया असूला, असल विच्चों

❋

❋

असल प्रगटाईआ। जिस दा फ़रमान हुक्म सदा माकूला, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिसनूं झुकदे सजदे करदे पैग़म्बर नबी रसूला, रसम विच कसम खा के आपणा झट्ट लँघाईआ। सतिगुर शब्द आदि तों अन्त तक सब दा दूल्हा, दुल्हन लख चुरासी ल्ए प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा राह इक जणाईआ। चेत कहे सतिगुर शब्द तैथों बलिहारी, बलि बलि आपणा आप कराईआ। मेरे नाल मेरा प्रीतम हो के लावीं यारी, यराना कूड़ ना कोए रखाईआ। याद कर लै गोबिन्द हो के माछूवाड़े दी सेज माणी सी सथ्थर सूलां कीती प्यारी, मुहब्बत इक नाल जणाईआ। जो सतिगुर शब्द तेरे हुन्दयां भगतां दी आत्मा रह जाऐ कँवारी, फेर सके ना कोए प्रनाईआ। धन्न भाग तेरी लोकमात आई वारी, वारता पिछली दे बदलाईआ। तेरा जस होवे आत्मा रस होवे मन वस होवे ब्रह्म ते पारब्रह्म रूप बण जाए नर ते नारी, नर नरायण इक्को सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक अगम्म अथाहीआ। सतिगुर शब्द कहे चेत तेरा करां वक्त सुहञ्जणा, लोकमात वड्याईआ। जन भगतां मेला मिलावां नाल दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भवसागर पार कराईआ। नेत्र पा के अगम्मी अंजणा, निज नैण दयां खुल्हाईआ। साचे नाम दा हथ्थ पहना के कंगणा, बन्धन इक्को दयां दरसाईआ। जन भगतो बिना पुरख अकाल तों दूजा घर कदे नहीं मंगणा, झोली किसे अग्गे ना डाहीआ। जदों करो ते करो श्री भगवान नूं बन्दना, पंजां तत्तां वाले नूं सीस ना कदे झुकाईआ। सतिगुर ओह जो शब्द दी धार तुहाडी आत्मा नाल हंढणा, सरीर छडण तों बाद तुहाडा मालक बण के सचखण्ड लै जाए चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चेत कहे सतिगुर शब्द मेरी अरदास, बेनन्ती इक सुणाईआ। मैनूं याद आ गया जे बसन्त कौर दा ल्यांदा होवे ग्लास, ते घर वाले हाज़र देण कराईआ। फेर जे दुआबिउँ आई होवे खाट, ते हीआं सेरू पावे उपर देण उठाईआ। जे तिन्न रंग दी चादर दा नाल होवे लबास, खोल्ह के गुरमुखां देण वखाईआ। जेहड़ीआं छोटीआ मोटीआं वस्तूआं रखीआं विच परात, टकयां वाली दयो हिलाईआ। जन भगतो अज्ज तों समझ लैणी इक्को बात, अग्गे भुल्ल रहे ना राईआ। किसे भगत दे सरीर छडण तों पिछो किसे नूं कोई किसे बख्शणी नहीं दात, मंजा पीढ़ा लीड़ा भाण्डा वस्त्र ग्लास भेंटा कदे ना किसे नूं कराईआ। अज्ज तों तुहाडा धर्म दा बदल गया राज, कलयुग दी कूड़ी क्रिया देणी गंवाईआ। हुण तुहाडे सतिगुर शब्द ने नवां साजणा साज, साजण इक्को इक अख्वाईआ। जन भगतो आपणे सीस तों लाह के ताज, दस्तारां पंजां प्यारयां सिर टिकाईआ। जे पिच्छे सुत्ते रहे ते हुण जाणा जाग, अग्गे सौण दा लेखा देणा मुकाईआ। हुण भगत ते भगवान दा बणना समाज, जगत

❋

❋

वंड ना कोए वखाईआ। अज्ज तों समझ लैणा तुहाडे तों वड्डा ना कोए सन्त ते ना कोए साध, सो सन्त जो आपणे प्रभ नूं मिल के आपणा रंग ल्ए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहर नज़र इक उठाईआ। चेत कहे सतिगुर शब्द मैं आपा तैथों वारया, घोली घोल घुमाईआ। कदी तूं गोबिद पुरख अकाल दा सुत दुलारया, लोकमात आपणी खेल खिलाईआ। फेर छड के पंज तत आकारया, जोती जोत विच समाईआ। हुण पुरख अकाल ने तेरा खेल विचारया, आपणी दया कमाईआ। तूं आयों बण के दूल्हा निरगुण निरवैर निराकारया, निरँकार हो के आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मार्ग इक वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे चेत सम्मत सत्त दी सति वाली त्यारी, त्रैगुण अतीता हो के दयां दृढ़ाईआ। मेरी धार दी धार पंच दे पंच लिखारी, पंचम दा लेखा पूर कराईआ। जिन्हां दी परम पुरख ने पैज संवारी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। उन्हां दे सीस ते रखणी आप दस्तारी, मेहरवान हो मेहर नज़र उठाईआ। सतिगुर शब्द दे घर ना कोए पुरख ते ना कोए नारी, आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संदेशा इक्को इक जणाईआ। सतिगुर शब्द कहे चेत तैनूं होए चाओ घनेरा, अन्तर वज्जे वधाईआ। भगत भगवान दा बणया बेड़ा, मलाह दूजा नज़र कोए ना आईआ। इक्को घर दोहां दा डेरा, वक्खरा मन्दिर ना कोए जणाईआ। इक्को गृह सुहञ्जणा वेहड़ा, इक्को बंक दवारा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा सुख़न इक अल्हाईआ। पंज प्यारे हथ्थ नाल मिलाउणा हथ्थ, हथ्थ छुट कदे ना जाईआ। इथे ओथे कदे नहीं होणा वक्ख, वक्खरा घर ना कोए वखाईआ। जन भगतो लोक लज्जया विच कदी शर्म नहीं करनी अक्ख, सन्मुख हो के बैठणा चाँईं चाँईंआ। विछोड़े विच इक दूजे तों कदे नहीं जाणा नस्स, पल्लू जगत वाला छुडाईआ। याद कर लओ तुसीं सतिगुर शब्द दे जाल विच गए फस, तुहाडा सज्जण मित्र बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। पंज दरबारी हथ्थ नाल हथ्थ घुट्टो, घुट्ट के दयो वखाईआ। कूड़ी क्रिया दी जड़ पुट्टो, पटणे वाला आपणे हिरदे विच रखाईआ। शौह दरया विच सुट्टो, जिथ्थों फेर बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। सतिगुर दे प्यार दा लाहा लुट्टो, हिरदे हिरदे विच्चों प्रगटाईआ। हथ्थ मिलाउण नाल चुरासी विच्चों छुट्टो, राय धर्म देवे ना किसे सज़ाईआ। सतिगुर शब्द तुहानूं फड़ के लै जाए धर्म धार दे गुट्टों, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे

❋

❋

पंच लिखारी लिख दयो धुर दा लेख, हथ्थ हथ्थ नाल मिलाईआ। साडा सतिगुर शब्द ते शब्द सतिगुर दशमेश, बिना शब्द तों सतिगुर नज़र कोए ना आईआ। असीं वसणा उस दे देस, जिस दा देस सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। असीं बदल देणी अज्ज तों आपणे जन्म कर्म दी रेख, ·षीआं मुनीआं दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस ने लेखा मुका देणा पैग़बर पीर औलीए शेख़, मुसायकां डेरा ढाहीआ। उस सतिगुर शब्द दे नाल मिल गए जिस विच मिल के रहिणा हमेश, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। पहली चेत कहे जन भगतो मेरा इक संदेश, सहिज नाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे कलेश, कलकाती रहिण कोए ना पाईआ।