पुस्तकालयभाग २२

३ चेत शहिनशाही सम्मत ७ गुरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड भलाईपुर ज़िला अमृतसर

तिन्न चेत कहे सोहया दवारा गुरमुख, सतिगुर शब्द शब्द सुहाईआ। अवतार पैग़म्बर तक्को सन्मुख, विष्न ब्रह्मा शिव अक्ख खुल्हाईआ। जन भगतो तुहाडा जन्म कर्म रहे कोए ना दुक्ख, दुखड़ा दूर कराईआ। तुसीं सतिगुर दी जन्मे विच्चों कुक्ख, नाता तुट्टया जम्मण वाली माईआ। आत्म परमात्म मानणा सच दवारे सुख, सूखम आपणा रंग रंगाईआ। धुर दे बच्चयो धर्म दी धार जाणा उठ, सोया रहिण कोए ना पाईआ। किरपा करे अबिनाशी अचुत, चेतन सब नूं रिहा कराईआ। गुरमुखो गुरमुख दवारे तुहाडी मौले रुत्त, रुतड़ी तुहाडी आप महकाईआ। तुसीं सारे उस प्रभू दे सुत , जो आदि जुगादी पिता माईआ। तुहाडा भाग ना जाए निखुट्ट, जन्म कर्म दा डेरा ढाहीआ। आत्म धार ना जावे टुट्ट, टुटयां ल्ए जुड़ाईआ। चुरासी गेड़ा जाए छुट, अग्गे देवे ना कोए सज़ाईआ। वेखो रविदास हुन्दा ख़ुश, ख़ुशीआं हाल सुणाईआ। पुरख अकाल नूं रिहा पुछ, सहिज सहिज मंग मंगाईआ। प्रभू वेख कलयुग मचाँई लुट्ट, लुटेरा बणया थांउँ थाँईंआ। अमृत मिले किसे ना घुट्ट, अट्ठ सठ तीर्थ गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रोवे मारे धाईआ। मेरे दीन दयाल मैं जेहड़े तेरी याद विच पुराणे टुट्टे गंढे जुत्त, पुराणा जूता दए गवाहीआ। चम्यार दी आर रही ना छुप, सब नूं नज़री आईआ। इहनां विच्चों बहुते जेहड़े गंगा जांदे मेरे कोल गए रुक, गंढ पुआ के बणे पाँधी राहीआ। मैं संदेशा देंदा रिहा ओ गुरमुखो गाउणी इक्को तुक, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। फेर तुहाडा पैंडा जाए मुक, अग्गे पन्ध ना कोए वखाईआ। तुसां तट किनारे जा के पाउणी नहीं लुट्ट, लुटेरा रूप ना कोए वखाईआ। नाले हस्स के कहि देंदा ओह वेखो भगवान मेरा खुश, मेरी रम्बी नाल तुहाडी

❋

❋

टुटयां दी गंढ पवाईआ। आर कदे ना जावे रुक, आर पार विंन्ह के तुहानूं प्रभ दा चिन्न्ह वखाईआ। एह टुट्टा जूता कहे मैं चमार दे साथी सारे ल्यांदे खिच्च, गुरमुख दे दवारे दिते बहाईआ। जिहो जेहा चम्यार ग़रीब उस ने पुट्ठी मंजी उत्ते भगवान बहा ल्या आप हो गया चुप्प, मुक्खों बचन ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। जुत्ती कहे भगतो मैं चलदी चलदी गई घस, पुराणी हो के आपणा आप तुड़ाईआ। तीर्थ तट्टां फिरी पैंडा मुकाया नस्स नस्स, भज्जी वाहो दाहीआ। जंगलां जूहा आसण बैठी घत्त, टिल्लयां डेरे लाईआ। अग्नी नाल सुकाई रत्त, जलधारा नाल ठराईआ। धीरज रखया जत, सन्तोख विच समाईआ। होका दिता जगत जिज्ञासूओ कोई मिला दिउ मेरा परमेश्वर पति, जो विछड़ी आपणे नाल जुड़ाईआ। मेरा पूरा कर दे हक, हकीकत रहे ना राईआ। टुट्टी जुत्ती कहे रविदास ख़ुशी नाल कहिंदा मैनूं आपणी वेखो अन्दर अक्ख, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। नाले ज़ोर नाल आर देंदा धक्क, तली नाल दबाईआ। फेर ख़ुशी नाल पवे हस्स, आओ जुत्ते गंढाउण वाल्यो तुहानूं दस्सां सच, सच नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। टुट्टी जुत्ती कहे इक दिन रविदास ने आर दब्बी, दब्ब के दिती हिलाईआ। उस नूं नूर नज़र आया रब्बी, अलाही बेपरवाहीआ। ओस आपणी आसा सद्दी, सद्द के दिता सुणाईआ। नाले वेख्या प्रभू दा खेल अवतार पैग़म्बर गुरुआं दी चलाउंदा गद्दी, शहिनशाह हो के आपणा आप छुपाईआ। भगतां दा वेला आउंदा कदी, आपणयां कदमां उत्ते झुक के ताली दिती वजाईआ। जां तक्कया ते वेखी चौधवीं सदी, सदमे भरी लोकाईआ। फेर तक्कया अज्ञान दी अंधेरी वगी, सति धर्म गई उडाईआ। पंच शब्द दी धुंन किसे अन्दर ना दिसे वज्जी, अनादी नाद ना कोए सुणाईआ। फेर ध्यान मारया प्रभ दी किरपा नाल जन भगतां दी जोत होणी जगी, पंजां तत्तां दा मालक पंज दान शमां करे रुशनाईआ। उस वेले इक सभा लग्गणी वड्डी, हरि वड्डा दए वड्याईआ। रविदास ने किहा भगतां दी मैल पंजां धोबीआं गठड़ी होणी बद्धी, भार मोढ्ढयां उत्ते टिकाईआ। जगत दी धार होणी बदी, पंज पंजां तत्तां विच समाईआ। पंजां बोदी खुल्ही होणी छड्डी, आपणा वेस वटाईआ। पंज बुल्ल्ह बैठे होण रंगी, आपणा रंग चढ़ाईआ। पंज विंगिआं टेडयां डंडयां वाले सब नूं देण दंडी, कलयुग दा डिंगा टेडा रस्ता रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। आर कहे ओ मैनूं सारे कहिंदे आर, जुग जुग सिफ्त सालाहीआ। पर गुरमुखो याद रख़िउ मैं जदों होवां ते होवां आर पार, ते नवें पुराणे विंन्ह के दयां वखाईआ। मैं टुट्टे गंढां ते विगढ़े दयां संवार, आपणा स्वार्थ ना कोए रखाईआ। मैनूं इक दिन

❋

❋

हस्स के किहा रविदास चमार, मुट्ठ वल्लों चुंम के ख़ुशी नाल हसाईआ। नाले चपेड़ मारी नाले किहा कमलीए कदे बण ना जावीं ग़द्दार, आपणी मनसा ना लईं बदलाईआ। क्यों कलयुग दा समां आउणा चारों कुण्ट होणा अंध्यार, सच दा चन्द ना कोए चमकाईआ। गुरु चेला नहीं रहिणे यार, मुरीद मुर्शद ना संग निभाईआ। सच दी सच नहीं रहिणी गुफ़तार, सति नाल सति ना कोए रखाईआ। झगड़ा पै जाणा पुरख ते नार, घर घर होवे लड़ाईआ। धर्म रहिणा नहीं किसे मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरदवार, अट्ठ सट्ठ अमृत रस ना कोए भराईआ। जगत जहान करे विभचार, भैण भाईआ अक्ख बदलाईआ। उस वेले फेर खेल होणा अपर अपार, अपरम्पर स्वामी आपणा हुक्म वरताईआ। इक सतिगुर शब्द शब्द होणा सिक्दार, सिर सिर आपणा हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल वखाईआ। रविदास किहा मोहे बचन ना भूला, अभूलो दयां दृढ़ाईआ। तीना ज़मो ज़ख़ते ज़बीं काज़ीना कमालो कासे नाज़ाईआ। आरे उस वेले बदलणा सब असूलो, असल असल विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। रविदास किहा आरे रहीं ना सोती, सुत्तयां देणा जगाईआ। जगत जहान होणा लंगड़ा लूल्हा कूड़ दी बन्न्हणी तेड़ लंगोटी, लंगोटयां वाले देण गवाहीआ। उस वेले आवे रविदास चम्यार दे गृह दवारे, गुरमुख रूप होए संसारे, प्रभू दे भगत इक्ट्ठे होण दुलारे, जिन्हा दा दूल्हा इक्को नज़री आईआ। पुराणे जुतिआं वांग पुराणे जन्म कर्म सारयां दी पावे सारे, महासार्थी आप दया कमाईआ। निरगुण जोत निरवैर कर आकारे, निराकार कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। आर कहे रविदासा मैनूं फेर ल्यावीं ना उत्ते गंगा, गंगा दी लोड़ रहे ना राईआ। मैं इक्को वस्त प्रेम दी मंगां, मांगत हो के झोली डाहीआ। प्रभू तों वर मंग लै अग्गे वास्ते तेरयां भगतां दा पैर होवे कदे ना नन्गा, प्रभू तूं भगवान हो के मेहरवान हो के जन भगत दवारे नन्गीं पैरीं भज्जीं चाँईं चाँईंआ। उस वेले तेरी निशानी साहिब सुल्तानी धर्म दी धार कहे रविदास दी आर होवे हथ्थ सतरंगा, रंगत सब दी देणी बदलाईआ। प्रेमी प्रीतम हो के पुरख अकाल देणा संगा, सगला संग रखाईआ। खा के भगतां दे घर घर दा सुक्का मंडा, रविदास दा पिछला लेखा पूरा देणा कराईआ। याद कर लै जिस तरह भगतां नूं खवांदा रिहों कच्चा गंढा, उस तरह तैनूं वी खाणा पए थांउँ थाँईंआ। जवां दी रोटी नाल देवे कोई ना पाणी ठंडा, कोसा करके अग्गे देणा टिकाईआ। जन भगतो एह कोई खेल नहीं अचंभा, हैरानी विच हैरानी ना कोए प्रगटाईआ। जे प्रभू नाल ऐं ना करोगे फेर एस कलयुग दा पैंडा नहीं मेटणा लम्बा, छेती छेती आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल

❋

❋

साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। रविदास कहे इक दिन अन्तर अन्तर आई विचारी, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। मैं प्रेम विच पुछिआ प्रभू तूं पुरख कि नारी, जेहड़ा तेरा सोहणा रूप उहो मैनूं दे वखाईआ। तूं शब्द सतिगुर कि शब्द दा लिखारी, पड़दा देणा उठाईआ। पुरख अकाल हस्स के किहा रविदास वेख नैण उग्घाड़ी, इशारे नाल समझाईआ। मेरा सति सरूप आपे पुरख आपे नारी, आपे सतिगुर शब्द आपे लिखारी, पंजे लिखारी उठ के दयो वखाईआ। आपे मुच्छ आपे दाढ़ी, आपे नर नरायण विष्नूं धारी, मुच्छ दाढ़ी ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। रविदास कहे मैं फेर हस्स के किहा प्रभू तूं लाड़ा कि लाड़ी, मैनूं दे समझाईआ। धोती बन्न्हें कि साड़्ही, पड़दा देणा उठाईआ। मूंड मुंडाएं कि रखें दाढ़ी, कवण रंग रंगाईआ। पुरख अकाल किहा रविदासा मैं आदि तों परदेसण प्रेमीआं दी प्यारी, खुल्हड़े केस खेल न्यारी, निराकार निरँकार आपणा रूप तेरे दर ते दए दरसाईआ। रविदासा ओह वेख शब्द सतिगुर ते सतिगुर शब्द लिखारी, दोवें सोभा पाईआ। जिन्हां दा इक्को मन्दिर इक्को गृह इक्को घर इक्को अटारी, अटल पदवी सब नूं रहे वखाईआ। लिखारीओ लिख दयो जन भगतो तुहाडा सति दा रूप निरँकारी, ब्रह्म ब्रह्म तत दा रूप जोत उज्यारी, तुहाडी आत्मा तुहाडी आशा सतिगुर दे घर ना रही कुँवारी, सुहागण अन्त तक बणाईआ। जन्म दी कर्म दी भरम दी शर्म दी पैज संवारी, शरअ दा लेखा दिता मुकाईआ। सतिगुर दे शरन लग्ग के ना रहे गुनांहगारी, पतत्तां पुनीत दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहर नज़र इक उठाईआ। सिंघासण कहे प्रभू क्यों मेरे नाल रुट्ठा, साहिब दे सुणाईआ। क्यों मैनूं कीता पुट्ठा, चारे पावे रोवण मारन धाईंआ। वेख लहिंदी वाली गुट्ठा, जिथ्थे तारा चन्न रहे आपणा आसण लाईआ। ओह कूक पुकारन भगतो साडा शरअ दा नाता तुट्टा, सदी चौधवीं मुहम्मद अन्त लेखा रहे ना राईआ। क्यों प्रभू ने वड़ना भगतां दे विच जुस्सा, जिस्म ज़मीर देणी बदलाईआ। कूड़ क्रिया दी रहिण नहीं देणी लुट्टा, धर्म दी धार देणी प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप खुल्हाईआ। चन्द कहे सुण मीत सतारा, सतह बुलंदी ध्यान लगाईआ। ओह वेख खेल परवरदिगारा, जल्वा रिहा वखाईआ। लेखा मुकणा संग मुहम्मद चार यारा, चारे पावे देण गवाहीआ। सत्त रंग दा डण्डा करे इशारा, जिस ने डण्डावत सब दी देणी बदलाईआ। घर घर भगतां दीपक होणा उज्यारा, पंचम तत होए रुशनाईआ। जिन्हां दा फेर जन्म नहीं होणा दुबारा, चुरासी विच ना कोए भवाईआ। सीस ते बन्न्हणी पुरख अकाल ने इक इक दस्तारा, इक रुपईआ धर्म दा रूप सीस टिकाईआ। गुरमुख तेरा गुरमुख रूप निरँकारा, दूजा नज़र कोए ना

❋

❋

आईआ। जन भगतो तक लओ एह सेवा दा फल मिलदा सारा, जो माता पिता साक सज्जण भैण भाई कोई दे ना सके राईआ। अज तों सब दा जन्म होया दुबारा, ओह तुहाडे गुरमुख दवारे सारे देणे वसाईआ। तुहाडा ओस प्रभू नाल प्यारा, जो प्रीतम धुरदरगाहीआ। वेखो हुण ओह हो गया तुहाडे सहारा, सहारा तुहाडा आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। रविदास कहे ओह मखीआ मेरी खेल पुराणी, पूखा ना नज़री आईआ। जुत्तीआ गांढों ना पीउँ ना खाणी, खनसो तेरी दुहाईआ। मन वसे ना बेईमानी, ओ सूमे क्यों बैठा गंढ घुटाईआ। टुटीआ खाटी जलो ना माटी ईंगण पाटी, टासो ना को साईआ। हीनो ज़ाती तख़ने ब्रह्म पहिचाती, अरे भूका मरूं सुकीआ चपाती चप्पे चप्पे विच तेरा नूर नज़री आईआ। इहो तीना चेता दी राती, रविदास आपणे कन्न खिच्च के एधर एधर लफ्फड़ मारे ओह तूं मेरा साहिब कमला पाती, पतिपरमेश्वर तेरी बेपरवाहीआ। पर मैं दरस मंगदा तरस मंगदा ओ तेरा सति सरूपी दरस मंगदा उपर फ़र्श ख़ाकी, ओह ख़ाक विच मिलाउण वाल्या ख़ाक विच्चों पाक दे बणाईआ। तेरा जीवण तेरी हयाती, ओह तेरी नार तूंही कमलापाती, ना हंडीओ ना नमको ना बोसाती, अबूसले बसन बनवारी तेरी खेल मोहे चंगी भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। रविदास तिन्न चेत दी तकी राती, अक्खां मीट ध्यान लगाईआ। सहिज नाल उठ के कंध नाल ला लई आपणी छाती, शहिनशाह विच समाईआ। बिन बोलण तों बिना ज़बान तों आपणी गल्ल आखी, आख के दिता दृढ़ाईआ। भुक्खे ग़रीब नूं बख्श दे दाती, शहिनशाह तेरे अग्गे झोली डाहीआ। मेरी इक बेनन्ती प्रभू मन्नणी आखी, निमाणा हो के सीस झुकाईआ। मेहर करीं कलयुग अन्तिम आपणयां भगतां दी आप करीं राखी, जिंना चिर तूं किरपा ना करी भगत बणन वाला नज़र कोए ना आईआ। ओ परवरदिगार उनां दे कर्म कुकर्म वल्ल मूल ना झाकीं, जे झाकी मारें कोट जन्म दे पाप देणे मुकाईआ। पर याद रख लै उन्हां दी ज़रूर खोल्हीं ताकी, ओह सुत्ते होण तूं घर घर जा के दरस देणा दिखाईआ। इक होर बचन तूं उन्हां दा करीं पाठी, पाठशाला उहनां दा काया मन्दिर देणा वसाईआ। होर बेनन्ती उहनां दी बदल देवीं हयाती, हया कूड़ क्रिया रहिण कोए ना पाईआ। प्रभू इक होर आशा कलयुग अन्तिम आपणयां भगतां नूं चढ़न ना देवीं फाँसी, फ़ैसला इक्को वार देणा सुणाईआ। तैनूं किसे नूं लभ्भण जाणा पए ना तीर्थ तट्टां उत्ते काशी, प्राग अयुध्या बिन्दराबन फेरा कोए ना पाईआ। पर मेहर करीं जिथ्थे भगत होण उथे आप जावीं लम्मी चौड़ी ना रखीं वाटी, पैंडा सहिज सहिज मुकाईआ। जे प्यार करें ते ला लईं नाल सीने छाती, शहिनशाह आपणे रंग रंगाईआ। बेशक तेरे वास्ते पुट्ठी होवे खाटी, तूं पुट्ठे लट्टकण वाल्यां

❋

❋

नूं सिध्धे सचखण्ड देणा पहुंचाईआ। जिथ्थे पुरख अकाल दी हाटी, दूजा दर ना कोए खुल्हाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु मुकामे हक हक दे सारे बणा दईं इहनां दे साथी, जो तेरे चरणां सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। रविदास कहे मैं ग़रीब निमाणा मंगता, माण ताण ना कोए रखाईआ। भावें मेरे घर आटा नहीं इक डंग दा, ढोरां दी खल्ल लाह के आपणा झट लँघाईआ। मैं टुट्टे जुत्ते गंढदा, गंढ तेरे नाल रखाईआ। पर इक बेनन्ती प्रभू जेहड़ा तेरा भगत होवे उहनूं धर्म राए ना होवे डण्डदा, सगों डण्डावत कर के भगतां नूं सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ख़ुशीआं विच्चों ख़ुशी होवे वंडदा, ख़ुशी ख़ुशी नाल वरताईआ। पैग़म्बर कहिण ओह वेखे नूर नुराने पुरख अकाल दे शब्द सतिगुर शब्द सतिगुर दे फरज़ंद दा, फ़र्ज़ आपणा पूर कराईआ। उस वेले समां तेरी याद विच तेरयां भगतां होवे लँघदा, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। विछोड़ा रहे ना नार दुहागण रंड दा, रंडेपा देणा कटाईआ। झगड़ा मुकाउणा वरभण्ड दा, ब्रह्मण्ड पार खेल खिलाईआ। जिथ्थे प्रकाश तेरा इलाही चन्द दा, नूर नुराना नज़री आईआ। तेरा रूप होवे साहिब बख्शंद दा, बख्शिश रहमत सब दी झोली पाईआ। तैनूं कोई चाअ ना होवे आपणे आसण पलँघ दा, भगतां दी ख़ुशी वेख के आपणी ख़ुशी लैणी बणाईआ। प्रभू तूं वेरवा नहीं रखणा काया माटी चम्म दा, चम्म दृष्टी देणी बदलाईआ। जेहड़ा भगत भगवान तेरी धारों जम्मदा, ओह अन्त तेरे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लै मिलाईआ। सत्तरंगा कहे सुण रविदासा, ओ मैं वी दास हो के दयां जणाईआ। हुण दीन दुनी दा बदलणा पासा, पाशा सब दा देणा उलटाईआ। वेखी खेल तमाशा, तमाशबीन करां लोकाईआ। हौली हौली ज़रूर खोल्ही जावां खुलासा, खुफ़ीआ पर्दा दयां उठाईआ। भगतां दयां विश्वाशा, विश्व दा राह दृढ़ाईआ। शंकर जरूर पहुंचावां उपर कैलाशा, कलस हथ्थ विच फड़ के भज्जे वाहो दाहीआ। बाशक सहँसर मुख गाए स्वासा, दो सहँसर जेहवा नाल हिलाईआ। ब्रह्मा नूर नूर दा तके प्रकाशा, प्रकाश प्रकाश विच्चों प्रगटाईआ। विष्नूं विश्व दी वेखे रासा, रास मण्डल गोपी काहन आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा हुक्म वरताईआ। आर कहे मैं दस्सां बिना दन्दीं, दन्दां वाल्यो दयां जणाईआ। प्रभ दा प्यार नहीं पाबन्दी, शब्द शब्द नाल समझाईआ। सदी चौधवीं जांदी लँघी, पैंडा आपणा पन्ध चुकाईआ। किसे नूं किसे ने लाउणा नहीं अंगी, अंगीकार ना कोए अख्वाईआ। प्रभू प्यार विच अन्दरों वासना कढीं गंदी, कूड़ी क्रिया देणी तजाईआ। आत्मा परमात्मा बणाउणा संगी, सगला संग बणाईआ। पंज दीपक शमादान घृत दी देणा सुगंधी, अग्नी नाल वड्याईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत भगतां दे बणाए सनबंधी, नाता धर्म दा धर्म नाल जुड़ाईआ।

४ चेत शहिनशाही सम्मत ७ पाल सिंघ, फौजा सिंघ, शृंगारा सिंघ, सुच्चा सिँघ महिंदर सिंघ, तरसेम सिंघ, हरभजन सिंघ, महिंदर सिंघ, गुरचरण सिँघ गगढ़ेवाल, पिण्ड भलाईपुर डोगरां ज़िला अमृतसर

चेत कहे प्रभू मैं बलिहार, बलिहारी आपणा आप कराईआ। सति दी सच चली चाल, धरती धरत धवल ख़ुशी मनाईआ। मेरी नमो नमो निमस्कार, नमस्ते कहि के सीस झुकाईआ। दस गुरमुखां पहला मेरा कीता विहार, दस दशमेश दी आसा पूर कराईआ। दस्म दुआर बणे तेरा घर बार, गृह गुरमुखां डेरा लाईआ। सोहणा सुहञ्जणा दिसे परिवार, बंस इक्को नज़री आईआ। सुत दुलारे बणा के बन्न्ही सिर दस्तार, सीस आपणा हथ्थ रखाईआ। इक इक रुपईआ इहनां दे सिर तों देवे वार, वारस हो के आपणा मेल मिलाईआ। कूड़ माया दा रहे ना किसे प्यार, सतिगुर प्रेम विच समाईआ। धर्म दा गंढा असीं ख़ुशी विच तेरा कराउणा आहार, भोग लाउणा चाँईं चाँईंआ। तेरी मेहर दा सदका एह लेखा रहे सदा जुग चार, चौकड़ी तेरे नाम दी वज्जे वधाईआ। तेरा दर ठांडा दरबार, दर दवार सोभा पाईआ। मैं सदा सदा सेवादार, सच साची सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। पगड़ी कहे सुणो गुरमुख मीत, मित्रों दयां जणाईआ। सतिगुर रखणा चीत, हिरदे विच वसाईआ। आत्म परमात्म गाउणा गीत, ढोला अगम्म अथाहीआ। कलयुग विच सतिजुग बदलणी रीत, रीती धुर दी इक अपणाईआ। इक नूं झुके सीस, पगड़ी कहे एह सीस फिर झुकण किसे ना पाईआ। जीवण नालों मरना चंगा जेहड़ा मुख मोड़े जगदीश, जगदीश्र प्रेम तुड़ाईआ। इहो हुक्म इहो प्यार इहो कलमा इहो हदीस, जेहड़ी हज़रतां तों परे दिती समझाईआ। तुसीं इक दे इक नाल करनी प्रीत, जो प्रीतम ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी दया आप कमाईआ। सीस कहे ओह पगड़ीए आ जा मेरे उत्ते, लज्जया रखणी चाँईं चाँईंआ। मेरे भाग जाग पए सुत्ते, सुत्तयां ल्या उठाईआ। ख़ुशी होई विच जुस्से, ज़मीर वज्जी वधाईआ। सीस कहे मैं सुगंद खावां दूसर अग्गे कदे ना झुक्के, जे लथ्थ जावे सी ना कदे सुणाईआ। अज्ज तों पिछले सब दे पैंडे मुके, अवतार पैग़म्बर गुरु दा नाता दिता तुड़ाईआ। भगत भगवान हो के उठे, लोकमात लई अंगड़ाईआ। सतिगुर शब्द हो के तुठे, मेहर नज़र उठाईआ। सुहञ्जणी होई रुते, प्रभ बख्शी

❋

❋

माण वड्याईआ। जन्म कर्म दे मनाए रुस्से, आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सार पुछे, दूसर हथ्थ ना कुछ फड़ाईआ।

४ चेत शहिनशाही सम्मत ७ ऊधम सिंघ, गुलज़ार सिंघ, बलवन्त सिंघ, मुखत्यार सिंघ,
धर्मबीर, पिण्ड जलालाबाद ज़िला अमृतसर

सतिगुर शब्द कहे वेखो पुट्ठा डट्ठा मंजा, अवतार पैग़म्बर गुर ध्यान लगाईआ। पुरख अकाला तारनहारा पंजां, तत्तां दए माण वड्याईआ। इक्को रूप बख्श्या केसा धारी गंजा, मूंड मुंडाया वंड ना कोए वंडाईआ। हरख़ सोग मिटा के रंजा, चिन्ता पिछली रिहा गंवाईआ। जेहड़ा खेल दस्सया द्वापर विच संजा, अनभव दृष्टी विच रखाईआ। ओह लेखा पूरा करे सूरा सरबंगा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। गुरमुख हरिजन भगत सुहेले देवे संगा, सगला संग निभाईआ। जिन्हां दे चरण चुम्मे गंगा, गंगोतरी सीस निवाईआ। जिन्हां दी आस रख के गया वाली वासी पुरी अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जिस वर दिता सी माधो बैरागी बन्दा, बन्दगी आपणी इक जणाईआ। जिस वेले कलयुग जीव जहान होया अन्धा, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मेरा सिख मेरे ना लागे अंगा, अंगीकार ना कोए अख्वाईआ। सिँघ सिंघ नाल करे दंगा, गुरमुख रूप ना कोए वखाईआ। सब दा सीस होणा नन्गा, ओढण उपर ना कोए टिकाईआ। परख रहिणी नहीं माढ़ा चंगा, जगत बुद्धी दए गंवाईआ। उस वेले किरपा करे सूरा सरबंगा, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस ने भगतां दा खा के मंडा मंडा, मण्डलां तों बाहर देणा वसाईआ। मेट के भेख पखण्डा, मार्ग इक्को देणा दरसाईआ। जिथ्थे आत्म परमात्म होवे छन्दा, दूजा राग ना कोए दृढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया मेटणी फड़ सच सच दा खण्डा, खड़ग प्रेम वाली खड़काईआ। आदि जुगादी ग़रीबां दी मिस्सी रोटी ते नाल हुन्दा गंढा, जुग चौकड़ी चली आईआ। जिस दे हुक्म विच पिछला जुग चौकड़ी लँघ, ओह अग्गे अगला अग्गा दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे ओह वेखो जग, जगजीवण दाता दए वखाईआ। जिन्हां दीन मज़्हब कीते अलग्ग, वक्खरी वक्खरी रीती अपनाईआ। सतिजुग दी धार विच सब दे सीस ते रखे पग्ग, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए वंडाईआ। ग़रीब निमाणयां बुझावे अन्दरों अग्ग, तृष्ना तृखा गंवाईआ। बग़ला बपड़ा रहे कोए ना बग, हँस

❋

❋

आपणे ल्ए प्रगटाईआ। सच दवारे साचे सद्द, सदा इक दृढ़ाईआ। जन भगतो जगत दी लँघणी हद्द, हद्द आपणी दए वखाईआ। भगत भगवान दी बणायो यद, यदी आपणा आप सतिगुर भेंट कराईआ। हुण अग्गे जाणा वध, पिछला पन्ध मुकाईआ। पिछली करनी होवे रद्द, अग्गे हुक्म चले धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अवतार पैग़म्बर गुर वेखो रीत पुराणी पुराणी चिर, पिछली पिच्छे ध्यान लगाईआ। जेहड़ी खेल कीती नरायण निर, निरवैर हुक्म वरताईआ। चार जुग विच लोकमात विच गई फिर, रूप वक्ख वक्ख बदलाईआ। हुण फिर वेखो सतिगुर प्यार धार दी पगड़ी सब दे आउणी सिर, जिस दी आसा श्री राम गया रखाईआ। जिस दा बनबास जांदयां इक हन्झू गया सी किर, किरन किरन विच्चों बदलाईआ। ओह धरती उत्ते गया गिर, मिट्टी घट्टे सोभा पाईआ। फिर राम हस्सया खिड़, ख़ुशी लई प्रगटाईआ। नाले इशारा कीता जिस वेले धर्म दा रहिणा नहीं कोई पिड़, पीढ़ी धर्म ना कोए चलाईआ। उलटा गेड़ा जावे गिढ़, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। उस वेले किरपा करे राम ना लावे दिर, राम रामा दया कमाईआ। गुरमुखां दी बन्न्हे धिर, धरनी धरत धौल होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लेखा जाणे सिर, सिर दा मालक सति पुरख पुरख अकाला इक अख्वाईआ।

४ चेत शहिनशाही सम्मत ७ सोहण सिँघ दे गृह पिण्ड रामपुर ज़िला अमृतसर

पगड़ी कहे मैनूं कहिंदे टरबन, अक्खरां वाली सिफ्त वड्याईआ। मैं वक्त सुहाउणा शरकन गरबन, शमाल जनूब आपणी गंढ पवाईआ। लेख वखाउणा अरबानीआं अरबन, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। भगतां करना मर्दन, चौथे जुग जुग उठाईआ। शरअ छुरी मेटणी करदन, कत्लगाह दा डेरा ढाहीआ। सब दी पूरी करनी अर्जन, आशा आसा नाल मिलाईआ। जगत जहान दी पुट्ठी होवे नरदन, जन भगत मिले वड्याईआ। प्रभ दा खेल दस्सणा असचरजन, अचरज लीला देणी समझाईआ। जो आसा रखी पंचम गुर अर्जन, ध्यान नानक जोत लगाईआ। उस दा लहिणा पूरा होणा जो तेग़ बहादर कटी गर्दन, गर्दिश विच पए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सीस ओढण देवे परदन, दो जहानां होए आप सहाईआ।

❋

❋