पुस्तकालयभाग २२

४ चेत शहिनशाही सम्मत ७ उत्तम सिंघ, चन्नण सिँघ दे गृह पिण्ड वैरोवाल ज़िला अमृतसर

सतिगुर शब्द कहे जुग चौकड़ी बदलदा आया समां, पुरख अकाला दीन दयाला आप बदलाईआ। जुगां विच्चों जुग हुन्दा रिहा नवां, नव नौ चार आपणा हुक्म वरताईआ। रसना जेहवा जाप बदलदा रिहा दमां, अक्खर अक्खरां नाल टकराईआ। धर्म दी धार धर्म दा मार्ग हुन्दा रिहा रवां, रवानगी पिछले हथ्थ फड़ाईआ। कलयुग अन्त अवतार पैग़म्बर गुरुआं दीन मज़्हब दी मेटणी तमां, लालच हरस हवस रहिण ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार वरन अठारां बरन करने जमां, आत्म परमात्म नाता देणा बंधाईआ। कूड़ क्रिया कर्म कांड अन्तर करना मन्हा, मनसा मन दी दए बदलाईआ। सच दवार एकँकार अगम्म जगाउणी शमां, अंध अंधेरा दए मिटाईआ। लेखे लाउणा गोबिन्द दी आसा गोबिन्द दा कन्ना, कायनात दुतीआ भाउ गंवाईआ। झगड़ा मेटणा काया माटी चम्मा, चम्म दृष्टी दीन दुनी देणी बदलाईआ। हरि भगत भगवन्त विछोड़ा रहे ना लम्मा, नेरन नेरा हो के नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई भगत जनां, जन आपणे रंग रंगाईआ।

४ चेत शहिनशाही सम्मत ७ सुरैण सिंघ, दलीप सिंघ, सवरन सिंघ, तेजा सिंघ, गुलज़ार सिंघ, सन्तोख सिंघ, सुरैण सिंघ, तरलोक सिंघ, गगढ़ेआल शृंगारा सिंघ, पक्खो के अेकल गड्डा, बूटा सिंघ, जरनैल सिँघ सरली ख़ुर्द,

सन्तो बंडाला जिंदो बंडाला, सवरनी बंडाला, अमर कौर बंडाला, धन्नतो बंडाला, बंसो ठट्ठीआं
कश्मीरो तख्तू चक्क पिण्ड जंडयाला गुरु ज़िला अमृतसर

अवतार पैग़म्बर गुर तक्कण उपर धरती, सचखण्ड दवार बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। निरगुण धार तक्को प्रभ बणया भगतां दा निधपरती, प्रीतम हो के दया कमाईआ। सब दा लहिणा देणा पूरा करे शर्ती, शरअ दा मालक धुरदरगाहीआ। लेखा जाणे शाहो भूप अगम्मा अर्शी, आलीशान नूर इलाहीआ। खेल वखावे आपणे घर दी, गृह मन्दिर पड़दा आप चुकाईआ। ग़रीब निमाणयां बणे दर्दी, दर्दीआं दु:ख मिटाईआ। धार दस्से नरायण नर दी, नर हरि आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेखे अग्नी बलदी, बावन धार नाल मिलाईआ। फिरी दरोही जल थल दी, महीअल नैणां नीर वहाईआ। पदवी रही ना किसे अटल दी, निहचल धाम ना कोए सुहाईआ। चारों कुण्ट वरती कला कलयुग कलि दी, कलकाती होई लोकाईआ।

❋

❋

आत्म परमात्म धार मूल ना रलदी, सगला संग ना कोए वखाईआ। किसे नूं ख़बर नहीं घड़ी पल दी, अनभव दृष्टी भेव ना कोए चुकाईआ। सार समझी ना किसे गोबिन्द चन्द दी, जिस नूं सूर्या चन्द सीस निवाईआ। पवित्र धार रही ना किसे तन दी, तत्व तत रिहा कुरलाईआ। मनसा मेटे ना कोए मन दी, ममता मोह ना कोए चुकाईआ। सृष्टी वणजारी हो गई चुग़ली कन्न दी, रसना सति ना कोए सुणाईआ। साधां सन्तां आसा हो गई माया धन दी, लोभ लालच विच हल्काईआ। बौहड़ी जनणी भगत कोए ना जणदी, सुफली कुल ना कोए कराईआ। चारों कुण्ट घड़ी हो गई ग़म दी, ग़मी ग़मखार ना कोए गंवाईआ। सृष्टी दृष्टी होई चम्म दी, अनदृष्ट प्रभ दा दरस कोए ना पाईआ। तृष्ना कूड़ी होई तम दी, सांतक सति ना कोए कराईआ। आशा किसे रही ना प्यासी प्रभू दे नाम दी, साह साह ना कोए समाईआ। रसना हलकाई हो गई मदि दे जाम दी, जमां तों सके ना कोए बचाईआ। थित दिसदी कलयुग शाम दी, शमा करे ना कोए रुशनाईआ। ख़बर आ गई पैग़म्बरां वाले पैग़ाम दी, हज़रत ईसा मूसा रहे दृढ़ाईआ। खेल होणी अगम्मी इक अमाम दी, जो अमलां तों रहित बेपरवाहीआ। निशानी होणी धर्म निशान दी, निशाने कूड़ दए गंवाईआ। वड्याई रहिणी नहीं किसे ग़ुलाम दी, ग़ुलामी शरअ दी सब दी देणी कटाईआ। वड्याई रहिणी नहीं रसना वाले कलाम दी, अक्खरां नाल ना कोए चतुराईआ। खेल तकणी अगम्मे सुल्तान दी, जो शाह पातशाह शहिनशाह इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे होया वक्त सुहञ्जणा, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। किरपा करे दर्द दु:ख भय भञ्जणा, हरि पुरख निरँजण अगम्म अथाहीआ। जो आदि जुगादी सज्जणा, एकँकारा नूर इलाहीआ। जिस दा इक्को दीपक जगणा, आदि निरँजण डगमगाईआ। जिस दा मार्ग सति दा लग्गणा, श्री भगवान वड वड्याईआ। जिस दा इक्को होणा हज्जणा, अबिनाशी करता नूर इलाहीआ। जिस दी सारी दिसे रचना, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अगम्म अथाहीआ। उस ने सब दा पूरा करना बचना, जो अवतार पैग़म्बर गुर भविक्ख्त गए दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया लग्गी अग्गणा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। बिन भगतां सति दीपक किसे ना जगणा, आत्म जोत ना कोए रुशनाईआ। अनादी शब्द नाद कोए ना वज्जणा, अनहद राग ना कोए सुणाईआ। साचे चढ़े कोए ना गगना, गगन गगनंतर पन्ध मुकाईआ। किरपा करे पुरख समरथणा, समरथ पुरख अगम्म अथाहीआ। जिस ने सब दी बदलणी बन्दना, डण्डावत सजदा इक दृढ़ाईआ। डंक दमामा जिस दा वज्जणा, वजह सके ना कोए समझाईआ। जन भगतां हाल होण देवे ना मंदना, मंदभागी ल्ए तराईआ। सच दवार दी चाढ़्हे रंगणा, रंगत नाम वाली रंगाईआ। कूड़ी क्रिया लँघाए हद्दना, अध विचकार

❋

❋

ना कोए अटकाईआ। किरपा करे सूरा सरबंगणा, शाह पातशाह दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर वेखो नाल ख्याल, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जन भगत तक्को प्रभू दे लाल, जो लालन आपणे रंग रंगाईआ। जिन्हां दा सतिगुर शब्द बणया दलाल, विचोला इक्को इक अख्वाईआ। नाता तोड़े काल महाकाल, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। एथे ओथे करे प्रितपाल, प्रितपालक हो के सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सचखण्ड दवार बहाए सची धर्मसाल, जिथ्थे दीन मज़्हब ज़ात पात वंड ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे वेखो विष्न ब्रह्मा शिव जन भगत बन्न्ही जाण पग्गां, सीस दस्तार सुहाईआ। दर्शन पाउंदे जाण उपर शाह रगा, नौ दवार दा डेरा ढाहीआ। सति धर्म दी साची मिले जग्हा, गृह मन्दिर इक्को इक सुहाईआ। जिथ्थे बुद्धी विचार ना होवे कग्गा, हँस गुरमुख सोभा पाईआ। त्रैगुण लग्गे मूल ना अग्गा, हउमे अग्नी ना कोए जलाईआ। राय धर्म ना देवे सज़ा, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। आत्म रस दा लैण मज़ा, परमात्म विच मिलाईआ। सदा रहिण इक दी विच रज़ा, जो राज़क रिज़क रहीम नूर अलाहीआ। झगड़ा मेटे जगत जहान कज़ा, काज़ी मुल्ला तों खहिड़ा दए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर वेखण नाल प्यार, प्रेम नज़र उठाईआ। तेरा खेल सच्ची सरकार, शाह पातशाह तेरी बेपरवाहीआ। निरगुण निरवैर तेरा रूप अनूप निरँकार, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। शब्द अगम्मी तेरी धार, दो जहानां वज्जे वधाईआ। जुग जुग ल्ए अवतार, निरगुण सरगुण रूप प्रगटाईआ। कलयुग अन्तिम खेल अपार, अपरम्पर स्वामी तेरी बेपरवाहीआ। अमाम अमामा बण सिक्दार, हुक्म हाकम इक दृढ़ाईआ। कलि कल्की हो उज्यार, उजाला भगतां दे कराईआ। निहकलंक तेरा अन्त ना पारावार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरे हथ्थ वड्याईआ। सदी चौधवीं जन भगतां पैज संवार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान निगह मेहर दी मार, मरजीवत आपणा पड़दा दे चुकाईआ। तेरे दर खड़े भिखार, भिक्खक झोली देणी भराईआ। तेरा हुक्म शब्द सजा दवार, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। सम्मत शहिनशाही सत्त सति दी कार, करनी करते कार कमाईआ। चौथे जुग दी पाउणी सार, चार चेत आसा रिहा रखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणा धुआँधार, अंध अज्ञान रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरकार, सरोकार आपणा हुक्म देणा वरताईआ।

❋

❋

७ चेत शहिनशाही सम्मत ७ सुखदेव राज, प्रीतम सिंघ, जागीर कौर, कर्म सिंघ, बीबी प्यारो, गुरबख्श सिंघ, सरदारा सिंघ, सरमुख सिंघ, पूरन सिंघ, नाज़र सिंघ, तारा सिंघ, सवरन सिंघ, प्रीतम सिंघ, दर्शन सिंघ,

साधू सिंघ, गेजा सिंघ, मंगल सिंघ, जिन्दर सिंघ, प्रीतम सिंघ, हरी सिंघ, हरदीप सिंघ, दयाल सिंघ,
कुंदन सिंघ, हरनाम सिंघ, दरबारा सिँघ वरया, बीबी बीरो कैरो, पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर

सतिगुर शब्द कहे जग आया वक्त सुहञ्जणा, हरि सोभावन्तष् सुहाईआ। प्रभ दाता दीन दर्द दु:ख भय भञ्जणा, मेहर नज़र नज़र उठाईआ। भगत सुहेला बण के सज्जणा, साजण हो के वेख वखाईआ। नाम निधान वजा मृदंगणा, सोई सुरती आप उठाईआ। गुरमुख लगा के अंगणा, अंगीकार आप हो जाईआ। जन भगतो दूजा घर कदे ना मंगणा, भिखारी हो ना झोली डाहीआ। आत्म परमात्म दए अनन्दना, अनन्द अनन्द विच समाईआ। शब्दी तिलक लगाए चन्दना, सूर्या चन्द दा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे सप्तस ·षी वेखण जग, बैठे अक्ख खुल्हाईआ। निरगुण धार रहे भज्ज, भज्जण वाहो दाहीआ। जैकारा अलख बोलण गज्ज, गज दा लेखा वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया तक्कण हद्द, हदूद फोल फुलाईआ। कवण प्रभ दी बणया यद, यदी धुर दा रंग रंगाईआ। कवण अन्तर दृष्टी नालों होया अलग्ग, दृष्टी प्रभ दे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सप्तस रिख कहिण सानूं वक्त याद आया दुहेला, पूरब दईए जणाईआ। जिस वेले मिल्या प्रभू सुहेला, कर्म दिता बदलाईआ। रूप दरसाया चेला, गुरु गुर नाम वड्याईआ। धाम दस्स नवेला, पर्दा दिता उठाईआ। अचरज खेल खेला, अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सप्तस रिख कहिण शब्दी धार कीता प्यार, अपरम्पर दया कमाईआ। शब्द संदेशा दिता अगम्म अपार, अलख अगोचर दिता दृढ़ाईआ। वेखो खेल सच्ची सरकार, हरि करता रिहा जणाईआ। सारे आपणी पैज लओ संवार, आप आपणी बणत बणाईआ। इक दूजे दा रहे ना कोए सहार, ओट ओट ना कोए तकाईआ। धर्म दी धार बन्न्हो दस्तार, सीस सीस सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सप्तस रिख बन्न्हो दस्तारा, दहि दिशा अक्ख उठाईआ। रिषीओ रूप दस्सो न्यारा, निरगुण निरवैर रिहा जणाईआ। आत्म परमात्म बोलो जैकारा, धुर दा राग अल्हाईआ। जगत जगदीश करो निमस्कारा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। धूढ़ी लावो छारा, मस्तक ख़ाक रमाईआ। अन्तर करो प्यारा,

❋

❋

प्रीतम इक मनाईआ। वेखो खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर रिहा दृढ़ाईआ। दूर दुराडा तक्को कलयुग खेल न्यारा, कलि कल्की की दृढ़ाईआ। बिना नेत्र पाई सारा, बिन लोचण वेख वखाईआ। चारों कुण्ट धुआँधारा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। सत्ते रोवण ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल चार कुण्ट हाहाकारा, सांतक सति ना कोए वरताईआ। मुरीद मुर्शद ना कोए सहारा, गुर चेला मुख भवाईआ। भगत भगवान ना कोए दवारा, दर दर रोवण मारन धाईआ। किरपा कर आप निरँकारा, निरवैर तेरी सरनाईआ। सति धर्म दी साडे सीस बन्न्ह दस्तारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। विच्चों अन्तरी उठ के मारया ललकारा, भारद्वाज दिता सुणाईआ। पुरख अकाल तूं सब दा मीत मुरारा, मेहरवान अख्वाईआ। किरपा कर वड संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी तेरी ओट तकाईआ। असीं चाहुंदे तूं कलयुग अन्तिम होवीं ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर रूप धराईआ। तेरा अन्त ना होवे पारावारा, बेअन्त कार कमाईआ। जोती जाते पावीं सारा, आत्म परमात्म खोज खुजाईआ। जन भगतां बख्शीं इक्को दरस दवारा, दूजे दर कोए ना जाईआ। किरपा निधान उहनां देईं अधारा, उदर दा लेखा दईं मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। सप्तस रिख कहिण प्रभ सानूं किरपा कर दे उपर शाह रग, शहिनशाह दया कमाईआ। दीपक जोती जाए जग, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। तेरा दर्शन कीता रज्ज, निउँ निउँ सीस निवाईआ। साडे पड़दे कज्ज, ओढण इक सुहाईआ। असीं सारे बोलीए गज्ज, कूक कूक सुणाईआ। तूं सर्ब कला समरथ, अकथ बेपरवाहीआ। जिस वेले कलयुग होवे कूड़ कुड़यार दा रथ, धर्म दा रथ ना कोए चलाईआ। सृष्ट सबाई ममता लथ्थे सथ, सथ्थर यार ना कोए हंढाईआ। नेत्र खुल्ल्हे किसे ना अक्ख, निज दरस कोए ना पाईआ। निरगुण धार होणा प्रतख, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। उस वेले आपणे भगत चुरासी विच्चों करने वक्ख, वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। इहनां त्रैगुण माया ना साड़े अग्ग, अग्नी तत देणी बुझाईआ। सप्तस रिख कहिण उस वेले आपणयां भगतां सीस बन्न्हाईं पग्ग, जो चरण परस तेरे आपणा झट लँघाईआ। जिस नाल अन्दर विकार देवीं दब्ब, कूड़ विकार देणा गंवाईआ। पिछला लेखा पूरा करना हभ्भ, हमसाजण हो के मेल मिलाईआ। हिस्सेदार बणाउणे नाल अध, अधवाटे रहिण कोए ना पाईआ। जगत जहान दी पार कराउणी हद्द, हदूद आपणी देणी वखाईआ। जिस गृह जोत सरूपी बहीए सज, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। पगड़ी कहे मैं भगतां सिर चढ़ी, चढ़दा लहिंदा ध्यान लगाईआ। भगतो सच पुच्छो एह माण बख्श्या सी मैनूं गोबिन्द विच गढ़्ही, चमकौर दी चमक दए गवाहीआ। जिस वेले कोई सिख गोबिन्द

❋

❋

साड़ सक्या नहीं सी विच मढ़ी, तन वजूद अग्ग ना कोए जलाईआ। उस वेले मेहर दी निगह प्यार दी किरपा करी, नैण नैण विच्चों उठाईआ। फिर हस्स के किहा दुलारया जिस वेले जोत सरूप मेरा आवे हरी, हर हिरदे वेख वखाईआ। शब्द दी धार नाल तुहानूं सब नूं करे बरी, लेखा दो जहान रहे ना राईआ। तुसीं मेरा इक ढईआ वेख लओ ज़री, ज़ाहर ज़हूर हो के लेखा दए चुकाईआ। जिस दा लहिणा नहीं कोई शरीअ, शरअ तों बाहर आपणा हुक्म वरताईआ। तुसीं जिथ्थे होए ओथे ल्एगा फड़ी, सुरत शब्द नाल मिलाईआ। विहार करेगा भगतो तुहाडी भगतां दी बणा के गढ़्ही, गढ़्ह भगतां वाला बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। पगड़ी कहे गोबिन्द ने तक्कया विच मैदान, हथ्थ मस्तक उत्ते टिकाईआ। गढ़्ही तों बाहर कीता ध्यान, ध्यान गुरमुखां विच रखाईआ। फेर सीस ते हथ्थ रख के किहा तुसीं मेरे निशान, निशाने धर्म दे नज़री आईआ। जिस वेले मैं आवां ते नाल आवे भगवान, भाग तुहाडे दयां बदलाईआ। मैं तुहाडा सतिगुरु नौजवान, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। मेरा शब्द चिल्ला ते तीर कमान, भथ्था प्रेम वाला बंधाईआ। जगत जहान बख्श के माण, अभिमानीआं लेखा दयां चुकाईआ। किरपा होवे विच जहान, कृपाल हो के दया कमाईआ। अग्गे पगड़ी ने कीता ब्यान, दोए जोड़ के सीस निवाईआ। ऐ मेरे सतिगुर गोबिन्द सिँघ गोबिन्द जे कोई तेरा सिख, तेरे बिना सीस ना किसे झुकाउण, बिना पुरख अकाल तों आपणा आप भेंट ना किसे कराईआ। जिन्हां पिच्छे तूं आपणे दुलारे कीते कुरबान, प्यारे गुरमुख ल्ए बणाईआ। तेरे कल्गी तोड़े दा निशान, तख्त निवासी तेरा नूर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। पगड़ी गुरमुख दी मैदान विच्चों गई झुक, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द सीस झुकाईआ। नाले हस्स के किहा तेरा प्यार कदे ना जावे मुक, मुकम्मल प्रेम लैणा बणाईआ। जिस तरह तूं पुरख अकाल दा पुत्त, उस तरह गुरमुख सपूत लैणे बणाईआ। आपणी गोदी लैणे चुक्क, फड़ बाहों गले लगाईआ। जिस तरह तूं अन्तर अन्तर तूं मेरा मैं तेरा गाउंदा तुक, एह तुक दो तुकी गुरमुखां दे अन्दर देणी टिकाईआ। तेरे चरण कँवल विच धर्म धार दा सुक्ख, जगत सुखआसण कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतो तुहाडी सच सुहञ्जणी बणाए रुत, रुतड़ी प्रभ दे नाल महकाईआ।

❋

❋