८ चेत शहिनशाही सम्मत ७ निरँजण दई दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
किरपा करे सो पुरख निरँजण, निरँजण दई दया कमाईआ। सतिगुर शब्द सदा दर्द दु:ख भय भञ्जण, भव सागर पार कराईआ। नाम निधान पा के नेत्र अंजण, अंध अज्ञान कूड़ मिटाईआ। आत्म परमात्म बणाए साचा सज्जण, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। सचखण्ड निवासी लाए आपणे अंगण, अंगीकार इक अख्वाईआ। मानस जन्म दी चाढ़्ही रंगण, रंगत इक्को इक वखाईआ। मेला मिल्या नाल गोपाल मूर्त मदन, सच स्वामी अगम्म अथाहीआ। धर्म दवार पुज्जी आपणे वतन, मातलोक वतन तजाईआ। ख़ुशी नाल कहे धन्न भाग मैं बच्चा जन्मया आपणे शिकम वतन, सुखदेव राज ध्यान लगाईआ। जेहड़ा मेरा मातलोक दा बणया किनारा पत्तन, तट धुर दा दिता वखाईआ। जिस दा प्रीतम सतिगुर शब्द आया रखण, सुहेला इक अख्वाईआ। मेरी धार बणा के अमोलक रत्न, कूड़ी क्रिया विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। चुरासी दी फाँसी टुट्टी बिना यतन, यथार्थ हरिसंगत सेव कमाईआ। सचखण्ड दवार मिलणा वसण, चारे खाणी डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर शब्द धार हो के आवण जावण लख चुरासी जन भगतां गेड़ा आया कटण, धर्म राए दी फाँसी गल ना कोए लटकाईआ।
८ चेत शहिनशाही सम्मत ७ मस्सा सिंघ, मक्खण सिंघ, दारा सिंघ, करनैल सिंघ, बीबी अजैब कौर बाठ, नरायण सिँघ कंग, गुरनाम सिँघ कंग, कुंदन सिँघ माल चक, सोहण सिँघ माल चक, हरनाम सिँघ पंडोरी,
उजागर सिँघ खडूर साहिब, सवरन सिँघ फतिआ बाद पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर
नारद कहे मैं तक्कया अक्खर धार बवन्जा, बावन बावन बावन ध्यान लगाईआ। नानक निरगुण सरगुण धार दा तक्कया पंजा, पंज पंज पंज खोज खुजाईआ। फेर लेखा तक्कया द्वापर संजा, की भविख गया सुणाईआ। फिर रावण तक्कया रंजा, रंज़स विच दिती दुहाईआ। फेर गोबिन्द दा तक्कया कंघा, इक्कीआं दन्दयां वाला दए गवाहीआ। फेर कलयुग समां वेख्या लँघ, सदी चौधवीं अक्ख खुल्हाईआ। कूड़ी क्रिया दा जाणया कन्ढ्ढा, तट फोले थांउँ थाँईंआ। धर्म दी धार वेख्या खण्डा, ब्रह्मण्ड खण्ड फोल फुलाईआ। जां निगह मारी सतिगुर शब्द तक्कया सब दा पंडा, विद्या अगम्म रिहा पढ़ाईआ। जिस ने हुक्मी हुक्म दा कराउणा जंगा, नव सत्त सत्त नव नाल टकराईआ। उलटा वहिण वहाउणा गंगा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रोवे मारे धाहीआ। उम्मत दा पाटा चीथड़ दिसे तम्बा, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। बौहड़ी मेरा अन्तर
❋
❋
अन्तर कम्बा, भय विच दिती दुहाईआ। प्रभू किते कलयुग दा पैंडा करीं ना लम्बा, अग्गे आयू ना कोए वधाईआ। मैं तकणा चाहुंदा तेरा खेल अचंभा, अचरज लीला देणी वखाईआ। मानव रहे कोए ना गंदा, दुरमति मैल देणी धुआईआ। आत्म परमात्म पाईं गंढा, जन भगतां मेल मिलाईआ। गुरमुखां सीना रखणा ठंडा, अग्नी तत बुझाईआ। सन्त सुहेला कोई ना होवे रंडा, कन्त सुहागी इक्को नज़री आईआ। खहिड़ा छुडाउणा सब दा करीर जंडा, पाहन पूजन ना कोए वड्याईआ। इक्को तेरे नाम दा सब नूं होवे अनन्दा, अनन्द पुर वाला देणा नाल मिलाईआ। तेरे नाम दा ल्ए कोए ना चन्दा, चन्द सितार दा लेखा देणा चुकाईआ। पिछला जुग वेख लँघ, पन्ध मुक्कया थांउँ थाँईंआ। मैनूं सच दस्स क्यों डाहया उलटा मंजा, मँझधार विच लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। नारद कहे मैं वेखे दीपक जलदे, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। सोहणे बैठे लग्गदे, पंचम पंचम मिल के वज्जी वधाईआ। वणजारे बण गए अग्ग दे, घृत नाल सुहाईआ। शब्दी सतिगुर सारे सद्द दे, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। बौहड़ी असीं वणजारे नहीं रहिणा काअब्यां वाले हज्ज दे, हुजरा हक दे वखाईआ। सब दे लेखे पूरे कर दे सीस धड़ वाले पग्ग दे, पगड़ी सीस जगदीश जगत बंधाईआ। तेरे भगत सुहेले तैनूं मूल रहिण ना लभ्भदे, घर घर मिलणा जा के चाँईं चाँईंआ। झगड़े मिटाउणे काया मास नाड़ी हड्ड दे, ख़ाकी ख़ाक ना वेख वखाईआ। अग्गे घराणे रहिण ना अलग्ग दे, आत्म परमात्म संग निभाउणा थांउँ थाँईंआ। सारे तैनूं होवण मन्नदे, सीस जगदीश इक झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर , एका देणा साचा वर, मेहरवान मेहर निगह उठाईआ। नारद कहे जन भगतो वेखो दीपक प्रकाश, प्रकाश नूर इलाहीआ। वेखो आपणी रास, तन मण्डल खोज खुजाईआ। खोल्हो आपणी आंख, निज नेत्र पड़दा रहे ना राईआ। पंजां तत्तां विच मारो झाक, झाकी अवर ना कोए जणाईआ। खोल्हो आपणा ताक, पड़दा दयो उठाईआ। मेटो अंधेरी रात, नूरी चन्द चन्द रुशनाईआ। पुतले ना बणे रिहो मिट्टी ख़ाक, ख़ालस आपणा आप लैणा प्रगटाईआ। दुनिया अन्दर कलयुग अंधेरी रात, जन भगतां गृह सतिगुर शब्द करे रुशनाईआ। नाम शब्द दर ठांडे लओ दात, दाता दानी आप वरताईआ। झगड़ा मेट दयो काग़ज़ात, कलमा कायनात सुणाईआ। हुजरा हक तक्को महिराब, महिबूब नूर इलाहीआ। जिस दा अमृत हयाते आब, जीवण ज़िंदगी दए बदलाईआ। ओह सब नूं देवे ख़िताब, ख़ता सब दी माफ़ कराईआ। जन भगतो तुहानूं पढ़ाए अगम्मी किताब, जेहड़ी कुतबख़ान्यां विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। ना कोई समझ सके अल्फ़ाज़, लफ़ज़ां वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी दया कमाईआ।
❋
❋
नारद कहे प्रभू तेरा खेल अनोखा, हरि करते दयां दृढ़ाईआ। सृष्टी नाल करीं ना धोखा, वल छल आपणी कार कमाईआ। नाले आह विच भरया हौका, हाए उफ़ कीती दुहाईआ। किसे अन्दर प्यार रिहा ना तेरे चाउ का, दीन दयाल तैनूं मिलण कोए ना पाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारे वार चलाया तेरे घाउ का, हउमे डूंग्घा रोग दिता लगाईआ। प्यार भुल्लया बेपरवाहो का, बेपरवाह तेरे विच ना कोए समाईआ। हुण लेखा मुका दे दीन मज़्हब अवतार पैग़म्बर गुर दाउ का, दाइरा इक्को दे वखाईआ। आत्म परमात्म संदेशा दे सुझाउ का, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। मानस रूप रहे कोए ना काउं का, गुरमुख हँस लै प्रगटाईआ। तेरा संदेशा होवे वाहो वाहो का, वाहवा सतिगुर तेरी बेपरवाहीआ। रूप धर अगम्म मलाहो का, लख चुरासी बेड़ा कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर लेखा पूर कराईआ। नारद कहे प्रभ मैं खा के कहां कसम, कसम नाल जणाईआ। सब दा झगड़ा मेट दे जिस्म, जिस्म ज़मीर दे बदलाईआ। भगतां भगती दी इक्को दस्स रसम, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सब दी लेखे लाउणी भस्म, भस्मड़ आपणा रंग बदलाईआ। हरिजन तेरे दवारे वसण, दूजा दर ना कोए वड्याईआ। ख़ुशीआं विच सारे हस्सण, हस्ती तकण नूर इलाहीआ। तेरा दर्शन पावण निज अक्खण, लोचण नैण देणा खुल्हाईआ। अमोलक हीरे बणा लै रत्न, अमोलक आप प्रगटाईआ। अमोलक घाट बहा दे पत्तन, धुर दे तट आप बहाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म तेरा नाम सारे रटण, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। निज नेत्र खोल्हदे अक्खण, लोचण नूर नूर रखाईआ। गुरमुख हरिजन हरिभगत तेरे प्यार मुहब्बत दी दस्तार सीस ते रखण, सिर सिर आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सतिगुर धार शब्द सज्जण, साजण मीत त्रैगुण अतीत त्रैभवण धनी इक्को इक अख्वाईआ।
९ चेत शहिनशाही सम्मत ७ सोहण सिंघ, सन्ता सिंघ, सवरन सिंघ, करतार कौर, दलीप सिंघ, बसन्त कौर, बली सिँघ कैरों, मखण सिँघ जौड़ा केसो राम जंडो की सरहाली, प्रीतम कौर साहब पुरा,
महिन्दर सिँघ बग्गे, सन्ता सिँघ बुगे, जगीर सिँघ मुग़ल चक्क, करनैल कौर शफ़ीपुर,
प्रताप सिँघ सुगा, प्रताप कौर भोजीआं, तरनतारन शहर ज़िला अमृतसर
नौ चेत कहे मेरा सच प्रविष्टा, सम्मत शहिनशाही सत्त नाल वड्याईआ। श्री भगवान सब दा होवे इष्टा, इष्ट देव
❋
❋
स्वामी इक अख्वाईआ। आत्म धारी होवे सृष्टा, सृष्टी दृष्टी दए बदलाईआ। जन भगतां पूरन करे निसचा, निहचल दए वड्याईआ। गृह वखाए एकँकार इक दा, अकल कलधारी आपणी कार कमाईआ। झगड़ा मेटे जगत हित दा, हितकारी इक अख्वाईआ। मेल मिलावा होवे साचे पित दा, पतिपरमेश्वर आपणे रंग रंगाईआ। पर्दा लाहवे काया मन्दिर विच दा, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। निज नेत्र नूर नुराना होवे दिसदा, लोचण अक्ख अक्ख रुशनाईआ। मनुआ शब्द धार होवे टिकदा, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। चार वरन प्रभ रूप बणाए सिख दा, साची सिख्या इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। करनी कहे हरि आदि अन्त दा करता, गहर गम्भीर अख्वाईआ। भेव खुल्हाए आपणे घर दा, गृह मदर आप जणाईआ। जिथ्थे मेला नरायण नर दा, दूजा संग ना कोए निभाईआ। इक्को दीप अगम्मी जलदा, जोती जोत डगमगाईआ। झगड़ा रिहा ना जल थल दा, महीअल रूप ना कोए दरसाईआ। भगत विछोड़ा होए कोए ना पल दा, पलक दी वंड ना कोए वंडाईआ। जो अवतार पैग़म्बर गुरु रिहा घल्लदा, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। ओह मालक निहचल धाम अटल दा, अटल पदवी इक दरसाईआ। सो आत्म परमात्म हो के रलदा, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। जुग चौकड़ी सृष्टी सरगुण हो के आया छल दा, अछल छलधारी आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुरु मारो झाकी, सचखण्ड दवार पड़दा आप उठाईआ। मातलोक दी निरगुण धार दी खोल्हो ताकी, सरगुण रूप ना कोए प्रगटाईआ। क्यों नहीं तत्तां दी करदे राखी, दिवस रैण भज्जो वाहो दाहीआ। तुहाडे हुंदयां मनुआ होया आकी, अक्ल बुद्धी दी रही ना कोए चतुराईआ। क्यों नहीं जाम प्याउंदे बण के साकी, नाम प्याला हथ्थ उठाईआ। चारों कुण्ट अंधेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। आबेहयात बदले ना कोए हयाती, अमृत अमृत रस ना कोए चखाईआ। वेखो झगड़ा प्या तन ख़ाकी, ख़ाकी ख़ाक रही उडाईआ। सति धर्म दी रही ना कोए इन्साफ़ी, आदल अदल ना कोए कमाईआ। आपणा तक्को भविक्ख्त वाकी, जो पेशीनगोईआं विच आए सुणाईआ। अवतारो साचे मण्डल पए कोए ना रासी, रस्ता भुल्ली दीन दुनी लोकाईआ। वेखो शंकर रोवे उत्ते कैलाशी, कलाधारी की आपणी कल वरताईआ। ब्रह्मे ब्रह्म धार धर्म धार ना पछाती, बेपहचान समझ किसे ना आईआ। विष्नूं विश्व दी करे कोए ना राखी, रक्षक रूप ना कोए दरसाईआ। क्यों कलयुग कलुआ होया कलकाती, कलमा सारे गए भुलाईआ। वेखो झगड़ा प्या कागज़ाती, अक्खरां वाली दीन दुनी लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव
❋
❋
आप खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुरु वेखो चुक्के लोकमात दा पड़दा, पड़दानशीं रिहा दृढ़ाईआ। तुहाडा दीन मज़्हब दूई दूवैत विच सड़दा, शरअ दी अग्ग ना कोए बुझाईआ। शरीअत विच जाए हड़्हदा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। साची मंज़ल महिबूब वाली कोए ना चढ़दा, सचखण्ड दवारे प्रभ दा दरस कोए ना पाईआ। माण रिहा ना तीर्थ अट्ठ सट्ठ जल दा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रोवे मारे धाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ दीपक जोत कोई ना बलदा, गुरदवार गुरदेव स्वामी नज़र किसे ना आईआ। पंच विकारा कूड़ कुड़यारा चारों कुण्ट हड़्हदा वगदा, वहिण वहिण विच्चों वहाईआ। साचे तट किनारे जगत जिज्ञासू कोए ना लग्गदा, पत्तन हथ्थ किसे ना आईआ। घर स्वामी ठाकर परवरदिगार सांझा यार कोई ना सद्ददा, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द सिफ्तां नाल जीव जहान पढ़ पढ़ थक्कदा, थकावट विच सर्ब लोकाईआ। वेखो झगड़ा मन मति दा, मन कल्पणा आपणा रंग रंगाईआ। बिना भगतां तों आत्म दीप कोए ना जगदा, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। झगड़ा मुक्कया नहीं किसे शाहरग दा, नौ दवार डेरा कोए ना ढाहीआ। राग सुणे ना कोए अनहद दा, नादी धुन ना कोए शनवाईआ। सच दवार बहि कोए ना सजदा, साजण मीत नज़र किसे ना आईआ। मालक बणे ना कोए चौथे पद दा, मंज़ल हक ना कोए रखाईआ। जगत खेल तक्को पंज तत दा, मन मति बुद्ध नाल मिलाईआ। साची मंज़ल कोए ना टप्पदा, बन्धन बंध ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे वेखो दीन दुनी दी धार, धर्म समझ किसे ना आईआ। चारों कुण्ट धुआँधार, अंध अंधेर ना कोए मिटाईआ। नेत्र खोल्हो तेई अवतार, त्रैगुण अतीते ध्यान लगाईआ। पैग़म्बर आपणी करो विचार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर वेख वखाईआ। गुरु दस तक्को नज़ार, नज़रीआ नाम वाला बदलाईआ। सदी चौधवीं सब नूं आई हार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। मंज़ल सब दी होई दुष्वार, दुश्मण अन्दरों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। सतिगुर शब्द होवे ना पहरेदार, दिवस रैण आपणी सेव कमाईआ। मन कल्पणा सृष्टी दृष्टी करे विभचार, कुकर्म कूड़ नाल मिलाईआ। सारे वेखो बिन नैणां नैण उग्घाड़, बिन लोचन अक्ख खुल्हाईआ। अग्ग लग्गी बहत्तर नाड़, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण सतिगुर शब्द शब्द बलकारी, बलधारी दईए दृढ़ाईआ। की करन विष्न ब्रह्मा शिव संसारी सँघारी भण्डारी, अग्गे चले ना कोए चतुराईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर प्रभ दी आई वारी, वारस हो के वेखे चाँईं चाँईंआ। असीं दर दरवेश सजदे करीए निमस्कारी, डण्डावत सजदे विच झुक झुक सीस निवाईआ।
❋
❋
तूं मेहरवान महिबूब शहिनशाह सिक्दारी, शाह पातशाह तेरी इक सरनाईआ। अमाम अमामा जोती जोत जोत निरँकारी, निरगुण निरवैर तेरी वड वड्याईआ। कलि कल्की तेरा रूप अपर अपारी, अपरम्पर समझ कोए ना आईआ। निहकलंक निरगुण जोत जोत उज्यारी, उजाला दो जहान दे कराईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट रैण अंध अंध्यारी, आत्म अंधेरा दे चुकाईआ। एका शब्द तेरा नाम होवे जैकारी, जै जैकार करे ख़लक ख़ुदाईआ। सृष्टी दृष्टी अनदृष्ट हो के पावे सारी, महासार्थी आपणी कल धराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर बीते आपणी वारी, कलयुग वेला अन्तिम आपणे लेखे लाईआ। तेरी सिफ्त सालाह बेपरवाह कागत कलम ना लिखणहारी, चार जुग दे अक्खर तेरी समझ किसे ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान बाईबल तुरैत गुरु ग्रन्थ साहिब तेरी सिफ्तां दी भण्डारी, भण्डारा इक्को एक एकँकार तेरा नाम वड वड्याईआ। जिस दा रूप रंग रेख सरगुण धार कोई तके ना विच संसारी, संसारी भण्डारी सँघारी जिस नूं बैठे सीस निवाईआ। ओह सचखण्ड तों सच स्वामी वसे बाहरी, जिस दा रूप रंग रेख आदि जुगादि जुग चौकड़ी समझ किसे ना आईआ। तेरा आदि दा अन्त दा कन्त दा भगवन्त दा इक्को शब्द बोध लिखारी, लेख कातब करनी करते इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे ओह वेखो नारद आउंदा नट्ठा, भज्जे वाहो दाहीआ। पैरां वल्ल उडावे घट्टा, बिन पैरां पैर हिलाईआ। हथ्थ मारदा आवे उत्ते पट्टां, पटने वाले वल्ल अक्ख उठाईआ। क्यों नहीं मेटदा दीन मज़्हब दा रट्टा, झगड़ा कूड़ मिटे लोकाईआ। तेरे नाम नूं करदे ठट्ठा, सति विच ना कोए समाईआ। सतिगुर शब्द तेरे हुन्दयां दीन दुनी खाए वच्छा कट्टा, ढोरां खल्ल लुहाईआ। नारद कहे जे मैं सतिगुर होवां सारी सृष्टी नूं कर देवां बटा, ज़ीरो दा ज़ीरो रूप वखाईआ। ओह वेख मुहम्मद दा पूरा होण वाला सदी चौधवीं दा पटा, पाटल आपणी लै अंगड़ाईआ। प्रभ दा नाम हट्टां विच विकदा नाल टका, टक्कयां वाली कीमत गए पाईआ। कलयुग खेल कीता बाज़ीगर वांग नटा, नटुआ आपणा स्वांग वरताईआ। सति रहिणा नहीं तीर्थ तटा, अमृत रस ना कोए चखाईआ। फिरी दरोही मन्दिर मट्ठा, शिवदुआले देण दुहाईआ। चर्चां मसीतां रोंदीआं इट्टां, पथ्थर नैणां नीर वहाईआ। ओह वेख कूड़ी क्रिया दीआं खुल्हीआं लिटां, मेंढी सीस ना कोए गुंदाईआ। किसे नूं नज़र ना आवे पुरख अकाल पिता, जो गोबिन्द तेरा बणया पिता माईआ। आपणीआं वेख लै वार थितां, घड़ी पल गृह नछत्र वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे नारद आवे रोंदा हस्सदा, हस्स हस्स रिहा वखाईआ। दूरों कहे मैं जाणया अवतार पैग़म्बर गुरु भुक्खा नाम दे जस दा, जस सब दा दयां सुणाईआ।
❋
❋
प्यार मंगदा रिहा अक्ख दा, अक्ख अक्ख नाल मिलाईआ। आपणयां आपणयां दीनां मज़्हबां दी पैज रिहा रखदा, दूसरयां नाल करी लड़ाईआ। मनुषां वांगू मनुषां दे सीस रिहा कटदा, धड़ वक्खो वक्ख दिसाईआ। झगड़ा पाउंदा रिहा काया मट्ट दा, तन वजूद वंड वंडाईआ। इक रूप दरसाया ना किसे पुरख समरथ दा, समरथ विच ना कोए टिकाईआ। झगड़ा पाया तत अट्ठ दा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध आपणा हुक्म वरताईआ। प्यासा बणया रिहा ख़ून ते रत्त दा, रत्न अमोलक रूप ना कोए दृढ़ाईआ। राह चलाउंदा रिहा वक्ख वक्ख दा, वखरी जगत ना कार कमाईआ। नाम कलमा रूप धरदा रिहा सच दा, सच सच नाल ठुकराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। नारद कहे सतिगुर शब्द मैं पुज्जा, पूजा करके सीस निवाईआ। मैनूं भेव दस्सदे गुज्झा, पर्दा दे उठाईआ। क्यों नाम बदलया एका दूजा, दुतीआ आपणा रूप दरसाईआ। सच दस्स चहुं जुगां विच केहड़ा तेरा नाम उग्घा, जो उगण आथण तांईं जपाईआ। मैनूं ऐं जापदा जेहड़ा तुूं नाम चलाया उसे दा लैंदे रहे भुग्गा, हिस्से वंड जगत वाली पाईआ। जे तूं आदि अन्त दा इक ते इक्को तेरा मुद्दा, क्यों मुद्दतां विच आपणे कलमे ल्ए बदलाईआ। जदों तूं ग्यों उपर बसुधा, पंज तत तत रूप वखाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु बण के क्यों कराउंदा रिहों युद्धा, खण्डे खंडयां नाल टकराईआ। तूं आदि तों अन्त तक कदे ना होइयों बुढ्ढा, ओए जगत दे भेखी भेख धार के आपणी खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे सतिगुर शब्द खोल्ह दे आपणा भेत, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। मैं इक गल्ल पुछदा क्यों अर्जन दे सिर विच पाई रेत, तत्ती लोह उत्ते बहाईआ। क्यों तेग़ बहादर दा सीस कीता खेत, की ख़तरा दिसे लोकाईआ। क्यों गोबिद ने बच्चे कीते भेंट, नीहां हेठ दबाईआ। ओए क्यों तेरे नाम कलमे नूं जगत जिज्ञासू रहे वेच, टकयां वाली कीमत पाईआ। की तूं आदि अन्त दा मालक नहीं हमेश, जुग जुग दा शहिनशाह अख्वाईआ। क्यों झगड़ा प्या लोकमात दे देस, दीन मज़्हब करन लड़ाईआ। जे तेरा सचखण्ड दवारा इक, अवतार पैग़म्बर गुरु सारे तेरे विच, क्यों धरती उत्ते इन्सानां विच पाई खिच्च, शरअ शरअ नाल दिती टकराईआ। क्यों वख वख कलमे दिते लिख, क्यों अणगिणत सिफ्तां वाले नाम चलाईआ। जे तूं सब दा सांझा इक्को पित, पतिपरमेश्वर रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच विच्चों प्रगटाईआ । नारद कहे सतिगुर शब्द ओ मैं तकां इक्को जोती, जोती जाता सोभा पाईआ। क्यों नहीं सृष्टी बणी इक्को गोती, गौतम दी आसा दए दुहाईआ। क्यों नहीं सुरती उठी सोती, सुरत शब्द शब्द सुरत विच समाईआ। क्यों
❋
❋
सृष्टी दृष्टी रही रोती, धीरज धीर ना कोए वखाईआ। क्यों माण दिता रविदास चमारे मोची, रम्बी आर नाल सोभा पाईआ। की तेरी खेल प्रीतम चोजी, चोजी आपणा पड़दा देणा उठाईआ। उठ वेख सारी दुनिया होई रोगी, हउमे हंगता घर घर नज़री आईआ। सदी चौधवीं ऐस वेले कोई ना दिसे जोगी, जुगीशरां सार कोए ना पाईआ। सन्त महात्मा साधू फ़कीर जिज्ञासूआं वरगे बण गए भोगी, संजोगी नज़र कोए ना आईआ। जे तूं माण दिता वेदी सोढी, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। नारद कहे मैं तैनूं हथ्थ लगावां बिना गोडयां तों गोडीं, गुड गाॅड कहि के दयां सुणाईआ। उठ सवाधान हो मेहरवान हो भगत भगवान हो जगत जहान सब नूं दे सोझी, सुत्तयां लै जगाईआ। नाम दी तेरे पैग़ाम दी सब नूं मिले रोज़ी, राज़क रिज़क रहीम आपणी रहमत दे वरताईआ। तेरे प्यार मुहब्बत दा सोहला होवे दो जहान सलोकी, चौदां लोक तेरा जस गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग साची कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे नारदा उठ तक, आपणी बोदी लै हिलाईआ। पहलों लकीर कढ नाल नक्क, लाईन सिध्धी दे लगाईआ। फेर जैकारा बोल हक, हकीकत विच समाईआ। फेर कन्नां ला हथ्थ दोवें लै उठाईआ। फेर चरणी जा ढट्ठ, डण्डावत बन्दना सजदा करके सीस झुकाईआ। फेर अंगड़ाई लै झट, आपणा आप उठाईआ। फेर करवट लै वट्ट, पासा लै बदलाईआ। फेर वेख खेल पुरख समरथ, श्री भगवान रिहा दरसाईआ। कलयुग वेख अंधेरी रात, चारों कुण्ट सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे नारदा ओए ओह तक लै जगत, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। ओह वेख प्रभूव्दे भगत, भगवन जिन्हां देवे माण वड्याईआ। जिस नूं कहिंदे वाली अर्श, ओह फ़र्श उत्ते उहनां दे अन्दर डेरा लाईआ। सदी चौधवीं करके तरस, रहमत आपणी आप कमाईआ। अमृत मेघ अगम्मा बरस, अग्नी तत रिहा बुझाईआ। सम्मत शहिनशाही लेखे लावे सत्तवां बरस, बरसी सब दी रिहा मनाईआ। पूरब लहिणा देवे कर्ज़, मकरूज़ लेखा रिहा चुकाईआ। कर खेल आप असचरज, अचरज रिहा बणाईआ। इक्ट्ठे करके नार मर्द, इक्को देवे माण वड्याईआ। शाह हकीरां वंड के दर्द, दुखियां होए सहाईआ। आपणा पूरा करे फ़र्ज़, फ़ैसला हक हक सुणाईआ। योधा सूरबीर मर्दाना बण के मर्द, मुद्दत दे विछड़यां रिहा मिलाईआ। जिस दे कोल नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दी पिछली फ़रद, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बैठे सीस निवाईआ। जिस ने शरअ दी छुरी सब दी खोह लैणी करद, कातिल मक्तूल दा लेखा देणा गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला रिहा मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे नारदा तक लै सतिगुर शब्द दी धार, धरनी धरत धवल धौल दयां वखाईआ।
❋
❋
जिहनूं वेखण पैग़म्बर गुर अवतार, बिन नैणां नैण उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव पावण सार, संसारी भण्डारी सँघारी आपणी करनी कार कमाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला की खेल करे विच संसार, वड संसारी दया कमाईआ। भगत वछल बण गिरधार, गिरवर आपणा पड़दा दए उठाईआ। भगत भगवन्त पाए सार, महासार्थी हो के आपणा रथ चलाईआ। मेहरवान महिबूब हो के सब नूं बख्शे सीस दस्तार, सीस जगदीश आपणे लेखे लाईआ। जिन्हां नूं काल महाकाल ना सके मार, राय धर्म चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। मानस जन्म पैज देवे संवार, जन्म जन्म दा गेड़ कटाईआ। चुरासी विच्चों कढे बाहर, जम की फाँसी ना कोए लटकाईआ। सतिगुर शब्द शब्द सतिगुर तों हो के पहरेदार, भगतां होए सहाईआ। आत्मा दी धार नाल प्यार लै के जाए सच सचे दरबार, जिथ्थे बैठा धुरदरगाहीआ। आवण जावण लेखा रहे ना कोए वारो वार, जोत जोत विच समाईआ। सो दीन दयाला हरि कृपाला शब्द रखवाला परम पुरख परमात्म आत्म पावे सार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नारदा साचिआं भगतां कर निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जेहड़े एस कलयुग विच इक्को प्रभू नूं रहे चितार, दूसरी चित वित ठगौरी ना कोए रखाईआ। उन्हां दी मंजल रही ना कोए दुष्वार, दुश्मण नज़र कोए ना आईआ जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी एकँकार इक इकल्ला जन भगतां वसाए वखाए इक महल्ला, जिथ्थे इक्को महिफ़ल भगत भगवान नज़री आईआ।
१० चेत शहिनशाही सम्मत ७ गुरबचन सिंघ, अर्जन सिंघ, पूरन सिंघ, दीदार सिँघ जट्टा, भगवन्त सिँघ जट्टा, जुगिन्दर सिँघ जट्टा, तेजा सिँघ चम्बल, पूरन सिँघ चम्बल, चन्नण सिँघ चम्बल, निरँजण सिँघ चम्बल,
अनोख सिँघ चम्बल, मोहण सिँघ चम्बल, हीरा नंद चम्बल, दलीध सिँघ चम्बल, सज्जण सिँघ चम्बल,
रतन सिँघ चम्बल, गुपाल सिँघ मुंडा पिण्ड, अजीत सिँघ चोला साहिब फौजा सिँघ सरहाली,
दर्शन सिँघ दुर्गापुर, पिण्ड ऊसमा ज़िला अमृतसर
नारद कहे मैं जगदे वेखे दीवे, दीपक दीए ध्यान लगाईआ। जन भगत सुहेले वेखे खीवे, ख़िमां ग़रीबी निम्रता विच वड्याईआ। प्रभू प्यार मुहब्बत विच जीवे, ज़िंदगी ज़िंदगानी प्रभ दी झोली पाईआ। सच दवार हो के नीवें, निव निव लागण पाईंआ। झगड़ा मुकाउणा साढे तिन्न हथ्थ सीवें, मढ़ी गोर दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
❋
❋
कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि दाता धुरदरगाहीआ। दीवा कहे नारदा मैनूं कहिंदे दान शमां, शमां नूर जोत रुशनाईआ। मेरा खेल वक्खरा जुग चव्हां, चौथे जुग दयां सुणाईआ। दो जहानां कूक के कहवां, अनबोलत आपणी अगम्म आवाज़ उठाईआ। दरोही ख़ुदा ने जुग बदलणा नवां, नव नौ चार दा पन्ध मुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर तक्को आपणा समां, समाप्त वेखो जगत लोकाईआ। हरि का नाउँ रिहा किसे ना दमां, स्वास स्वास ना कोए समाईआ। झगड़ा प्या काया माटी चम्मा, चम्म दृष्टी सके ना कोए बदलाईआ। कल्पणा कूड़ होई मना, मनसा मोह ना कोए चुकाईआ। अग्नी लग्गी पंज तत तना, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। दीन मज़्हब दा तोड़े कोए ना बन्ना, हद्द हदूद ना कोए मिटाईआ। जोती नूर नज़र आए ना चन्ना, सूर्या चन्द बैठे सीस झुकाईआ। वेखो धरनी धरत धवल धौल रोंदी छम छमां, छहिबर इक वखाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले कलयुग अन्तिम वक्त करीं ना लम्मां, लमह लमह तेरा ध्यान रखाईआ। सब दी चिन्ता मेट दे ग़मा, ग़मगीन नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। नारद कहे मैं की सुणया हुक्म संदेशा, बिना सँध्या दिता सुणाईआ। सवाधान होए विष्न ब्रह्मा शिव गणपति गणेशा, सुरप्त इन्द इन्द नाल मिलाईआ। तेई अवतार देण संदेशा, हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद कूकण चाँईं चाँईंआ। नानक धार बोले दस दशमेशा, दहि दिशा इक शनवाईआ। कलयुग अन्तिम जिस ने पूरा करना लेखा, ओह लिखण इक विच कदे ना आईआ। भगत उधारना उसदा आदि अन्त दा पेशा, पेशीनगोईआं सब दीआं वेख वखाईआ। एथे उथे दो जहानां रहे हमेशा, हमसाजण नूर इलाहीआ। जिस ने सदी चौधवीं बदल देणी रेखा, रखीशर मुनीश्र तपीश्र समझ किसे ना आईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा पूरा करे लेखा, नव नौ चार दा पैंडा दए चुकाईआ। दीन मज़्हब दा रहिण ना देवे ठेका, ठाकर हो के आपणा हुक्म वरताईआ। इक्को प्रगट करे सतिगुरु शब्द शब्द सतिगुरु बेटा, जिस नूं जम्मण वाली कोए ना माईआ। दो जहानां मर्द मर्दाना होवे खेवट खेटा, नईया नौका नर निरँकार एकँकार एको एक दए जणाईआ। जिस दा जोती धार होवे वेसा, भेस आपणा ल्ए बदलाईआ। मुच्छ दाढ़ी ना कोए केसा, मूंड मुंडाया नज़र कोए ना आईआ। लख चुरासी होवे नेता, निज नेत्र वेखे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वडा वड वड्याईआ। दीपक कहिण साडी वेख जगदी जोती, नारद अक्ख उठाईआ। सृष्टी रहिण नहीं देणी सोती, सुत्तया देणा जगाईआ। जन भगत बणाउणे प्रभ दे गोती, वरन बरन ना कोए चतुराईआ। कोटां विच्चों होणे माणक मोती, कीमत सके ना कोए गिणाईआ। जिन्हां दी मति होणी नहीं होछी, दुरमति मैल देणी धुआईआ। उन्हां पढ़नी पए ना पुस्तक पोथी, निरअक्खर
❋
❋
धार विच समाईआ। सच दवार दी बख्शे सोझी, समझ जगत वाली बदलाईआ। मेला मेले बण के ठाकर मौजी, मजलस आपणे नाल रखाईआ। जगत प्यार चों करे वियोगी, विछोड़ा कूड़ क्रिया रखाईआ। आत्म परमात्म मेला मेल के धुर संजोगी, जन्म जन्म दा लेखा दए चुकाईआ। जिस धार नूं दस्सया जोती शब्द वेदी सोढी, सो पुरख निरँजण आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि करता अगम्म अथाहीआ। दीपक कहिण जन भगतो रहिणा जागदे, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। प्यारे रहिणा शब्द वैराग दे, बिरहों रोग इक समझाईआ। कूड़ी क्रिया रहिणा त्यागदे, त्रैगुण अतीता मिलणा धुर दा माहीआ। नाद सुणदे रहिणा अगम्मी अवाज़ दे, धुन आत्मक राग जणाईआ। रूप बणना नहीं काग दे, हँस गुरमुख सोभा पाईआ। इक्को परम पुरख रहिणा अराधदे, जिस विच सीता राम राधा कृष्न गए समाईआ। झगड़े पाउणे नहीं अल्फ़ाज़ दे, अक्खरां वाली ना कोए लड़ाईआ। तुसां दर्शन करने इक्को वाहिद दे, जिस नूं वाहवा कर के सारे गए गाईआ। मेल मिलणे हक जनाब दे, शाह पातशाह शहिनशाह जो अख्वाईआ। तुहाडे झगड़े मुक गए डण्डावत बन्दना सजदयां वाले अदाब दे, अदल इक्को दिता दृढ़ाईआ। तुसां इष्ट मन्नणा दास होणा पुरख अकाल महाराज दे, जो राजन राज वड वड्याईआ। छत्र झुलदे वेखणे अगम्मी ताज दे, तख्त निवासी इक्को सोभा पाईआ। इशारे सुणने अगम्मी रबाब दे, जिस दी तार सितार नज़र किसे ना आईआ। नाम सुणने उस किताब दे, जेहड़ी कुतबख़ाने विच ना कोए छपवाईआ। झगड़े मुकणे इश्क हकीकी मजाज़ दे, मेला मिलणा धुर दे माहीआ। तुसां आसरे नहीं तकणे किसे इमदाद दे, सहारा अवर ना कोए रखाईआ। तुसां मालक बणना सचखण्ड दवारे साचे राज दे, अधविचकार सके ना कोए अटकाईआ। तुसां नूर चमकणा अगम्मी प्रकाश दे, प्रकाश प्रकाश विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। दीपक कहिण जन भगतो आदि अन्त दा इक प्यारा, परम पुरख इक अख्वाईआ। जिस ने भेजे पैग़म्बर गुर अवतारा, अवतरी आपणी कार कमाईआ। निरगुण जोत जोत कर चमत्कारा, नूर नूर कीता रुशनाईआ। शब्द नाद नाद धुन्कारा, अगम्मी नाद दिता दृढ़ाईआ। जन भगतां बणदा रिहा सिक्दारा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कीता पार किनारा, कलयुग अन्तिम वेखे चाँईं चाँईंआ। चुरासी विच्चों जन भगतां आप उभारा, फड़ बाहों पार कराईआ। दीपक कहिण गुरमुखो सतिगुर दी शब्द वाली दात सीस उत्ते रखो दस्तारा, दस्त दस्त नाल मिलाईआ। याद रखणा किसे दा जन्म नहीं होणा फेर दुबारा, चुरासी विच ना कोए भवाईआ। राय धर्म चित्रगुप्त तुहानूं सब नूं निउँ निउँ करे निमस्कारा, दूर दुराडा सीस झुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव संसारी भण्डारी सँघारी तकण वारो वारा, बिन नेत्र नैण
❋
❋
अक्ख खुल्हाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु तुहाडा करन सतिकारा, सति सति कहि के ताली देण वजाईआ। धन्न भाग जो मातलोक विच आए सचखण्ड सच्चे दरबारा, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिन्हां दा मलाह बेपरवाह सतिगुर शब्द शब्द सतिगुर सहारा, सहायक हो के नायक हो के घर आपणे दए टिकाईआ। शमादान कहिण नारदा उठ वेख भगत भगवान दा विवहारा, विवहारी हो के निरँकारी हो के जोत उज्यारी हो के उज्जल मुख भगतां रिहा कराईआ। अग्गे मंज़ल ना रहे दुष्वारा, दूती दुश्मणां डेरा ढाहीआ। मेहरवान हो के जन भगतां जन्म मरन संवारा, स्वार्थ प्रेम प्रीती वाला नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी इक सिक्दारा, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ।
११ चेत शहिनशाही सम्मत ७ महिंदर कौर, कश्मीर सिंघ, दर्शन सिँघ लाखना, काबल सिंघ, बासरके, लक्षमण सिंघ, गोपाल कौर भूरे, बीबी वीरो माढ़ी कम्बको की, जीतो बासर के, पिण्ड राजोके ज़िला अमृतसर
सतिगुर शब्द कहे होवे वक्त सुहञ्जणा, हरि सोभनीक सुहाईआ। जन भगतां नेत्र नाम पावे अंजणा, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। आत्म परमात्म रहिण ना देवे अलग्गणा, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। धुरदरगाही ठाकर बण के सज्जणा, सच दा मालक दया कमाईआ। मेहर करे गोपाल मूर्त मदना, मधुसूदन आपणी खेल खिलाईआ। बिन मक्के काअब्यों कराए आपणा हज्जना, हज़रत मालक ख़ालक धुरदरगाहीआ। जिस दा डंका डौरु नाम दमामा वज्जणा, दो जहाना करे शनवाईआ। ओह दीपक जोती जगणा, जागरत जोत डगमगाईआ। सदी चौधवीं पूरी करे हद्दना, हदूद शरअ रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे उठो वेखो नबी रसूल, पैग़म्बरां दयां दृढ़ाईआ। हक हकीकत करो कबूल, कलमा कायनात धुरदरगाहीआ। सब दा बदल जाणा असूल, असूली आपणा हुक्म वरताईआ। पैग़ाम देवे हक माकूल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। खेल वेखो हरि भगवन्त कन्तूल, हरि करता की कराईआ। जिस दी जुग चौकड़ी मंगदे रहे धूल, धूढ़ी चरणां ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। पैग़म्बर वेखो रसूल नबी, बिन नैणां नैण उठाईआ। बिन अक्खरां तक्को मुहम्मद दी चौधवीं सदी, सदमा घर घर नज़री आईआ। पट्टेदारी दी रहिणी नहीं कोई गद्दी, गदागर होए लोकाईआ। इक्को जोत अगम्मी जगी, जागरत जोत बिन वरन गोत करे रुशनाईआ।
❋
❋
जिस लेखा पूरा करना हद्दी, किशना शुक्ला पक्ख खोज खुजाईआ। प्रकाश होवे नूर रब्बी, रबीउलसानी आपणा पड़दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। नबी रसूल तक्कण तमाम, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। साडे मालक ख़ालक इक अमाम, आलमीन तेरी सरनाईआ। तेरा तक्कया कलमा कलाम, कायनात खोज खुजाईआ। साडा रिहा ना इंतजाम, दरोही तेरा नाम दुहाईआ। चार कुण्ट अंधेरी शाम, शमा दीप तेरा नूर ना कोए रुशनाईआ। मज़्हब दा रिहा ना कोए ग़ुलाम, ग़ुरबत कूड़ भरी लोकाईआ। जीव जगत होए नादान, निज नैण ना कोए खुल्हाईआ। तूं साहिब स्वामी मेहरवान, महिबूब अगम्म अथाहीआ। तेरा संदेशा वाहिद दा फ़रमान, फ़रमांबरदार हो के सीस निवाईआ। साडी बोलण वाली नहीं ज़बान, ज़िमीं ज़मां ना ध्यान लगाईआ। अलिफ़ ये दा रिहा ना कोए मुकाम, मुकामे हक तेरा नूर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। पैग़म्बर नबी रसूल रहे झुक, बिन कदमां कदम सीस निवाईआ। परवरदिगार सांझे यार साडा पैंडा रिहा मुक, अग्गे कदम ना कोए उठाईआ। वेला वक्त अख़ीरी रिहा ढुक, समां समें विच्चों बदलाईआ। तेरा निशाना कदे ना जावे उक, अणयाला तीर बेपरवाहीआ। असीं तकदे तेरा शब्द दुलारा इक्को गोबिन्द सुत , सूरबीर वड वड्याईआ। जो तेरी धारों पैणा उठ, जम्मण वाली दिसे ना कोए माईआ। उस दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना हो के लैणा पुछ, लख चुरासी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। पैग़म्बर नबी रसूल इक्को वार करन सजदा, सीस सीस झुकाईआ। हउँ बालक तेरे बरदा, बन्दगी विच तेरी धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। तेरा नूर अगम्मी हरि दा, हर हिरदे रिहा समाईआ। सदी चौधवीं तेरे कोलों सब डरदा, सिर सके ना कोए उठाईआ। तूं निरगुण धार हो के लड़दा, सतिगुर शब्द शब्द प्रगटाईआ। जेहड़ा ना जन्मे ना मरदा, मर जीवत रूप दरसाईआ। उस ने लेखा पूरा करना कलयुग कल दा, कलकाती दए खपाईआ। भेव पाउणा जल थल दा, महीअल वेखे चाँईं चाँईंआ। जो आत्म परमात्म हो के भगतां अन्दर रलदा, गुरमुखां विच समाईआ। अछल छल हो के छलदा, वल छलधारी आपणी कार कमाईआ। ओह लेखा जाणे काया माटी डूँग्घी डल दा, तन सरीर बेनज़ीर आपणा पड़दा आप चुकाईआ। भेव आउंदा नहीं तेरे सूरबीर अगम्मे बल दा, बलि बावन दए गवाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले परवरदिगार सांझे यार तेरा भाणा कदे ना टल्दा, अटल तेरा हुक्म मेट सके कोए ना राईआ। तेरा मसला महिबूब इक्को होवे हल दा, हालत बदले जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक
❋
❋
नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लेखा निहचल धाम अटल दा, जिथ्थे इक्को दीपक जोत बलदा, दूसर नज़र कोए ना आईआ।
१२ चेत शहिनशाही सम्मत ७ बाबा मोता सिंघ, दलीप सिंघ, फुम्मण सिंघ, प्रताप सिंघ, सुरजीत कौर, सेवा सिंघ, बीबी बीरो, बेबे भजनो, सज्जण सिंघ, गुलाब कौर डल, दयाल सिँघ डल, गंडा सिँघ दुराजके,
कर्मो बरनाला, सुरजन सिँघ नूरपुर, मनी राम सिद्धम, मिलखा सिँघ माढ़ी मेघा,
समुंद सिँघ माढ़ी मेघा, हरबंस कौर नारला, साधू सिँघ झामके,
दलीप सिँघ नूरपुर, अमरीक कौर डलीरी,
पिण्ड कल्सीआं ज़िला अमृतसर
शमादान कहिण पंजे, पंचम पंचम पंचम ध्यान लगाईआ। जन भगतो तुसीं मंज़ल प्रभ दी लँघे, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल लाया अंगे, अंगीकार इक हो आईआ। जो भगत दवार फिरे पैर नन्गे, ख़ुशीआं विच चले चाँईं चाँईंआ। बैठ गृह सिंघासन उलटे मंज, उलटी सृष्टी दृष्टी दए कराईआ। विछोड़े दे समें रहिण ना देवे लम्मे, अगला पन्ध मुकाईआ। जन भगतो सम्मत शहिनशाही सत्त विच तुसीं सारे प्रभ दे घर जम्मे, जम्मण वाली अवर कोए ना माईआ। तुहाडा लेखे लग्गे पवण स्वास दमें, दामनगीर इक अख्वाईआ। तुसीं मार्ग समझाउणे नवें, नव नौ चार दा पन्ध मुकाईआ। तुहाडी आसा तूं मैं तेरा गावे, आत्म परमात्म राग अल्हाईआ। सच स्वामी तुहाडे मन्दिर अन्दर रहिवे, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। दीपक कहिण असीं सेवादार, दर ठांडे सेव कमाईआ। असीं छड के मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरदवार, तट्टां किनारयां पन्ध मुकाईआ। हुक्म संदेशा ना सुणया धुर दरबार, हरि करते दिता दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम पुरख अकाले आपणी वार, वारता पिछली दए दृढ़ाईआ। वेखो खेल विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी ध्यान लगाईआ। सवाधान होए तेई अवतार, हज़रत ईसा मूसा नैण अक्ख खुल्हाईआ। नानक गोबिन्द पावे सार, पर्दा ओहला रहे ना राईआ। जगत जिज्ञासू हो हुश्यार, आलस निंद्रा कूड़ गंवाईआ। चारों कुण्ट धुआँधार, दहि दिशा अंधेरा छाईआ। सति सच दा रिहा ना कोए प्यार, प्रेमी प्रीतम मेल ना कोए मिलाईआ। दीपक कहिण असीं रोईए ज़ारो ज़ार, बिन नैणां नीर वहाईआ। बौहड़ी दरोही आत्म परमात्म किसे
❋
❋
मिल्या ना सांझा यार, घर स्वामी अन्तरजामी नज़र किसे ना आईआ। जोती दीपक देवे कोई ना बाल, अंध अज्ञान ना कोए चुकाईआ। भाग लग्गे ना किसे साढे तिन्न हथ्थ धर्मसाल, साचे मन्दिर निर्मल जोत ना कोए डगमगाईआ। ना कोई पुछे मुरीदां हाल, मुर्शद मेल ना कोए मिलाईआ। त्रैगुण माया पाया जंजाल, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, महाकाल भय रिहा वखाईआ। चित्रगुप्त लेखा रिहा संभाल, राय धर्म नैण उठाईआ। शंकर चलण वाला आपणी चाल, सँघारी आपणा हुक्म वरताईआ। की खेल करना दीन दयाल, दीन दुनी तों बाहर रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा इक सुणाईआ। दीपक कहिण साडा रूप अग्ग बलदी, जगत जगत रुशनाईआ। जन भगतो वेखो खेल निहचल धाम अटल दी, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपणी खेल खिलाईआ। जिस सार पाउणी जल थल दी, महीअल पड़दा दए उठाईआ। जड़ उखेड़नी कलयुग कल दी, कल काती दए मिटाईआ। धार मेटणी विकारे दल दी, दीन दुनी दा डेरा ढाहीआ। द्वैत रहिण नहीं देणी मज़्हबी सल्ल दी, सलल आपणा रंग रंगाईआ। माया किसे ना फिरे छलदी, अछल छल आपणा हुक्म देणा वरताईआ। आशा मनशा पूरी करनी बल दी, जो बावन अग्गे वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। दीपक कहिण जन भगतो साडी बेनन्ती मन्नो, अरदास इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द दे बणो चन्नो, चन्द नूर डगमगाईआ। कूड़ कुड़यार कढो तनो, जूठ झूठ ना कोए वड्याईआ। मानस जन्म आपणा बेड़ा बन्न्हो, प्रभ सरन लाग सरनाईआ। सुणो संदेशा अगम्मी कन्नो, जोती जाता रिहा दृढ़ाईआ। गढ़्ह हँकारी हउमे भन्नो, हंगता कूड़ रहे ना राईआ। पुरख अकाल दे घर जम्मो, भगत हो के आपणा संग रखाईआ। हँकार विकार जगत डंनो, हुक्म मन्नणा चाँईं चाँईंआ। धर्म दी धार सच दस्तार सीस बन्न्हो, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। बाहर निकलो विच्चों ख़ुशी ग़मों, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। दस्तार कहे प्रभू मैं तेरी निमाणी, दस्तार सीस झुकाईआ। तेरी शब्द अगम्मी बाणी, बोध अगाध पढ़ाईआ। तेरा खेल चारे खाणी, चारे जुग देण गवाहीआ। तेरा रूप अगम्म महानी, अलख अगोचर तेरी बेपरवाहीआ। तेरा लेखा ज़िमीं असमानी, दो जहानां सोभा पाईआ। तूं आत्म ब्रह्म ज्ञानी, पारब्रह्म तेरी बेपरवाहीआ। तूं भगतां करे मेहरवानी, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। तूं सतिगुर शब्द दानी, दाता इक अख्वाईआ। तेरी महिमा लिखे कलम कानी, अक्खरां विच सिफ्त सालाहीआ। तूं सब दा जान जानी, जानणहार तेरी वड्याईआ। मेरी बेनन्ती कलयुग अन्तिम मानी, मनसा पूर दिती कराईआ।
❋
❋
जन भगत सुहेले मेल मेरे धुर दे हाणी, धर्म दवार दा नाता दिता जुड़ाईआ। अग्गे लेखा मुका दे कलयुग अंधेरी शामी, शमा दीप तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। भगतां नाल भगत करे ना कोए बेईमानी, गुरमुख गुरसिख ठग्गी चोरी ना कोए कमाईआ। सब दे गलों लाह दे शरअ दी ग़ुलामी, ज़ंजीर कूड़ देणे तुड़ाईआ। मंज़ल दस्स इक इन्सानी, आत्म परमात्म गंढ पवाईआ। झगड़ा रहे ना कोए जिस्मानी, जिस्म ज़मीर देणे बदलाईआ। तूं शहिनशाह शाह अमामी, पैग़म्बर बैठे सीस निवाईआ। धुर संदेशा दे पैग़ामी, पैग़म्बरां तों परे करे पढ़ाईआ। तेरा लेखा जगत अवामी, अलाही ज़ाहर तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। पगड़ी कहे मैं भगतां सिर बज्झदी, बाज़ां वाले दिती माण वड्याईआ। मेरी आशा सफ़ल होवे अज्ज दी, घड़ी सुलखणी नाल मिलाईआ। मैं जगत जहान होर किसे ना लभ्भदी, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। मैं सदा गुरमुखां सिर फबदी, जेहड़ा एह फ़ैसले नाल प्रभ तैनूं सीस निवाईआ। मेरी मंज़ल उपर शाह रग दी, नौ दवारयां तों उपर आपणा डेरा लाईआ। मेरे अन्दर तेरी धार मक्के काअब्यां वाले हज्ज दी, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरदवार वेख वखाईआ। तेरी जोत मेरे थल्ले जगदी, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। तेरी शब्द अनादी धुन अगम्मी वज्जदी, आत्म आपणा राग सुणाईआ। अग्गे गुरमुखां बुद्धी रहे ना कग्ग दी, हँस देणे बणाईआ। मैं चाहवान चार वरनां दी यद दी, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सब नूं रहवां सद्ददी, सद्दा देवां चाँईं चाँईंआ। सब ने ओट रखणी इक सूरे सरबग दी, जो मालक ख़लक ख़ुदाईआ। तेरी धार रहे ना अड्ड दी, वक्खरी कार ना कोए कमाईआ। जन भगतो जुग जुग प्रभ दी खेल हुन्दी सबब दी, बिना समें तों समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मंज़ल देवे इक्को हकीकी आपणे पद दी, जिस गृह बैठा निरगुण धार सोभा पाईआ।
१३ चेत शहिनशाही सम्मत ७ मुखत्यार सिंघ, गुरबख्श सिंघ, कर्म सिंघ, जागीर सिंघ, चन्नण सिंघ, भजन कौर, करतार सिँघ भोजीआं, बीबी सेवी ठट्ठा, वीरो अगयाड़ी, पूरन सिँघ सोहल, हीरा सिँघ सोहल,
महिंदर सिँघ सोहल, बचन सिँघ सोहल, गुरदीप कौर सोहल, सुरजन सिँघ भुक्चर,
गुरबचन कौर बगयाड़ी पिण्ड गगो बूहा ज़िला अमृतसर
शमादान कहिण जन भगतो तक्को धुर दा शाम, जिस दा राधे शाम ध्यान लगाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता तक्को
❋
❋
अगम्मा राम, जिस दे सीता राम निउँ निउँ लागण पाईआ। नूर नुराना नौजवाना मर्द मर्दाना तक्को अमाम, जिस नूं पैग़म्बर सजदयां विच सीस झुकाईआ। घट निवासी पुरख अबिनाशी वेखो शाह सुल्तान, निरगुण सरगुण गुर गुर जिस दा मन्त्र सतिनाम दृढ़ाईआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमान, ब्रह्मण्ड खंड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर सिर सके ना कोए उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सुणन फ़रमान, देवत सुर मुन जन बैठे ध्यान लगाईआ। जुग चौकड़ी जिस दा खेल महान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रूप बदलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिस दे गीत सारे गाण, शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्जील कुरान खाणी बाणी राग अनुरागी राग अल्हाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला योधा सूरबीर मर्द मर्दान, शाह पातशाह आपणा खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं चौदां लोक चौदां तबक वेखे मार ध्यान, बिन नैणां नैण उठाईआ। धुर फ़रमाना श्री भगवान देवे आप महान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। दीपक कहिण वेखो खेल पुरख अबिनाश्या, कल आपणी खेल खिलाईआ। जन भगतां बण के दासी दास्या, निरगुण सरगुण होए सहाईआ। खेल वखा पृथ्मी अकास्या, गगन गगनंतर पर्दा लाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुरु देवे बाक्या, लहिणा अवर रहे ना राईआ। दो जहान खोल्हे ताक्या, पर्दा ओहला आप उठाईआ। चार जुग दा पूरा करे भविक्ख्त वाक्या, वाकिफ़कार नूर इलाहीआ। लख चुरासी जिस ने सब दा लहिणा वाचिआ, वाचक हो के वेखे थांउँ थाँईंआ। सो साहिब सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना कलयुग मेटे अंधेरी रातया, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। आत्म परमात्म हो के जोती जातया, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जन भगतां देवे धर्म दा साथिआ, सगला संग आप बणाईआ। धर्म दवार खोल्ह के हाटया, वणज इक्को नाम वखाईआ। मानस जन्म ना आवे घाटया, पूरब लहिणा झोली पाईआ। लख चुरासी मेटे वाटया, जोती जाता आपणे रंग रंगाईआ। गृह मन्दिर वखाए साचिआ, सचखण्ड दवारा इक सुहाईआ। जिथ्थे दीपक इक परगास्या, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता अगम्म अथाहीआ। दीपक कहिण साडे अन्तर तेल बाती, प्रभ बातन पड़दा दे उठाईआ। कलयुग मेट अंधेरी राती, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। हरिजन दर्शन देवे साख्याती, साहिब सुल्ताना दया कमाईआ। जीवण विच्चों बदले हयाती, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों वखाईआ। नाद शब्द सुणाए अनादी, अनहद आप जणाईआ। अमृत देवे बूंद स्वांती, निजर झिरना सच झिराईआ। जोत जगा कमलापाती, पतिपरमेश्वर अंध अंधेरा दए मिटाईआ। आत्म परमात्म दा बणे अगम्मा साथी, अलख अगोचर आपणी दया कमाईआ। दरगाह साची सच मुकाम चढ़ाए घाटी, सचखण्ड दवार दए वड्याईआ। जोती जोत
❋
❋
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी होए सहाईआ। दीपक कहिण साडी नमो नमो निमस्कारा, डण्डावत बन्दना सीस झुकाईआ। जन भगतो भगवान बणया मीत तुमारा, साजण इक अख्वाईआ। जिस दा जोत नूर उज्यारा, अंध अंधेरा दए मिटाईआ। राती सुत्तयां दिने जागदयां पावे सारा, आलस निंद्रा विच कदे ना आईआ। देवे दरस गुप्त ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिस दा धर्म दा ताज सीस दस्तारा, सिर सिर आपे दए टिकाईआ। हुक्म संदेशा देवे चार जुग तों बाहरा, अवतार पैग़म्बर गुर वेखण ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। दीपक कहिण साडी वेखो बिन नैणां लो, लोआं पुरीआं बाहर ध्यान लगाईआ। साडा मालक पुरख अगम्मा सो, सो पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। जिस दी धार हँ रूप आत्म गई हो, होका देवे थांउँ थाँईंआ। भगत भगवान मिल के कदे ना रहिंदे दो, दूआ एके विच समाईआ। कूड़ क्रिया नाता तुटे मोह, मुहब्बत लग्गे नाल बेपरवाहीआ। जो पारब्रह्म ब्रह्म नाल जाए छोह, जोती जाता हो के आपणा रंग रंगाईआ। दीपक कहिण जन भगतो कलयुग अन्त पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार तुहाडे नाल कदे ना करे धरोह, धर्म दी धार एकँकार हरि निरँकार निरवैर आपणे विच मिलाईआ। दीपक कहिण साडी इक अर्ज़ांई, बेनन्ती सच दृढ़ाईआ। जन भगतां सुरती रहे कोए ना सोई, सोवत जागत इक रूप प्रगटाईआ। वेखो सदी चौधवीं पैग़म्बर पाउंदे दरोही, दरोही तेरा नाम दुहाईआ। साडे कलमे दा मीत रिहा ना कोई, कायनात रोवे मारे धाहीआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर मिले किसे ना ढोई, सच दवार परवरदिगार नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन एथे ओथे दो जहान दूजा अवर ना कोई, निरगुण निरवैर नज़रीआ नज़र कोए ना आईआ।
१४ चेत शहिनशाही सम्मत ७ बीबी सुरजीत कौर, गुरदीप सिंघ, बलबीर कौौर चेतन पुरा,
अवतार सिँघ काउंके, समां सिँघ मोदे, पिण्ड भरोभाल अमृतसर
शमादान कहिण जन भगत सुहेले धुर दे चन्द, निरगुण सरगुण धार करन रुशनाईआ। निज आत्म परमात्म मानण सच अनन्द, अनन्द अनन्दपुरी वाले नाल बणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाउंदे छन्द, आत्म परमात्म सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। जगत विकार कूड़ कुड़यार मंज़ल गए लँघ, कूड़ क्रिया अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। हउमे हंगता कर के खण्ड खण्ड,
❋
❋
तृष्ना मोह जगत चुकाईआ। पन्ध मुकाउणा जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज लेखा रहे ना राईआ। पुरख अकाला दीन दयाला लावे अंग, अंगीकार इक अख्वाईआ। काया चोली चाढ़्ह अगम्मी रंग, दुरमति मैल दए धुआईआ। भेव खुल्हा के हँ ब्रह्म, सो पुरख निरँजण मेला मेले सहिज सुभाईआ। दूई द्वैत ढाह के कंध, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। दीपक कहिण जन भगतां वेख्या सोहणा अन्दर, साढे तिन्न हथ्थ ध्यान लगाईआ। भाग लग्गा अगम्मी मन्दिर, घर विच घर होई रुशनाईआ। बजर कपाटी तुट्टया जन्दर, त्रैगुण लेखा रिहा ना राईआ। मनुआ दहि दिशा ना धावे बन्दर, मनसा मन ना कोए हल्काईआ। लोड़ रही ना प्रकाश सूर्या चन्द्र, जोती जाते डगमगाईआ। भाग लग्गा डूंग्घी कन्दर, अंध अज्ञान दिता मिटाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म होया छन्दन, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। बिना रंग तों चाढ़्हे रंगण, अनडिठड़ी आप चढ़ाईआ। मिले मेल सूरे सरबंगण, हरि करता होए सहाईआ। शरअ दूई दा तोड़या बन्धन, बन्दगी इक्को दिती जणाईआ। धूढ़ी ख़ाक टिक्का रमाया चन्दन, निम्म वास रही ना राईआ। ज्ञान नेत्र बख्श्या अंजन, लोइन दिता खुल्हाईआ। पुरख अकाल बण के दर्द दु:ख भय भञ्जण, भव सागर पार कराईआ। थिर घर देवे आपणा अनन्दन, अनन्द विच्चों जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। दीपक कहिण खेल तक्कया जोती जाता, जागरत जोत करे रुशनाईआ। कलयुग मेटे अंधेरी राता, रैण भिन्नड़ी आपणे रंग रंगाईआ। खेल खेले पुरख बिधाता, बिध सके ना कोए समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्से गाथा, गहर गम्भीर करे पढ़ाईआ। होए सहाई नाथ अनाथा, ग़रीब निमाणयां गोद उठाईआ। सति धर्म दा खोल्हे हाटा, सतिजुग सच सच प्रगटाईआ। झगड़ा मुकाए तीर्थ ताटा, तट किनारा इक्को दए सुहाईआ। अमृत रस जणाए काया बाटा, निजर झिरना कँवल नाभी आप झिराईआ। आत्म सेज सुहञ्जणी करे खाटा, खटीआ इक्को सोभा पाईआ। जिथ्थे आवण जावण दी मुके वाटा, चुरासी गेड़ रहे ना राईआ। सो पुरख निरँजण जोड़े आपणा नाता, हरि पुरख निरँजण मेला सहिज सुभाईआ। एकँकार बणे पिता माता, आदि निरँजण देवे माण वड्याईआ। अबिनाशी करता बख्शे धुर दीआं दाता, श्री भगवान झोली दए भराईआ। पारब्रह्म प्रभ बणे सच दा साथा, सगला संग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। शमादान कहिण जन भगतो सीस रखो दस्तार दुपट्टे, दो पट्ट वेखो जगत लोकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया विकणा नहीं काल दे हट्टे, कीमत जगत ना कोए रखाईआ। तुसीं धर्म राए दी मंज़ल टप्पे, चित्रगुप्त अक्ख ना सके उठाईआ। सचखण्ड दवारे जाणा नट्ठे, शब्दी धार भज्जणा वाहो दाहीआ।
❋
❋
कूड़ा नाता तत अठे, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध कम्म किसे ना आईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द प्यार विच रत्ते, रत्न अमोलक हीरे सोभा पाईआ। एथे ओथे दो जहान सतिगुर शब्द तुहाडी पति रखे, पतिपरमेश्वर होवे आप सहाईआ। तुसीं अज्ज तों उस प्रभू दे बच्चे, जो बचपन सब दा आपणी झोली पाईआ। भगत धार विच रहिणा मूल ना कच्चे, काया काची कंचन गढ़्ह लैणा बणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तुहाडे लूं लूं अन्दर रचे, साढे तिन्न करोड़ विच रचना आपणी दए वखाईआ। सतिजुग साचे धर्म दी धार चढ़ाए रथे, रथ रथवाही आपणा हुक्म वरताईआ। धुर मस्तक लेखा लिखे मथ्थे, पेशानी पेशतर आपणी दया कमाईआ। जो साहिब सरनाई ढट्ठे, तिन्हां देवे माण वड्याईआ। जो वसे घट घटे, हर घट रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी निरगुण सरगुण पुरख समरथे, समरथ स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी दया कमाईआ।
१५ चेत शहिनशाही सम्मत ७ बीबी छिन्दो, बीबी गुरबचन कौर दे गृह
पिण्ड मौदे धनौए ज़िला अमृतसर
दीपक कहिण हरिजन बणा प्रभू प्रभ हँसा, गुरमुख गुर गुर गोद टिकाईआ। भगत भगवान सुहा साचा अंसा, चार वरन सरबंस वड्याईआ। मन हँकारी मार दे कंसा, तीर निशाना नाम चलाईआ। दे माण वड्याई उपर सहँसा, सहँसर मुख शेष रिहा सुणाईआ। मानस जन्म बणा साची बणता, बसन बनवारी तेरे हथ्थ वड्याईआ। आत्म परमात्म नाम जपा दे मंता, पारब्रह्म ब्रह्म मेला दे मिलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे अन्ता, अन्तष्करन दे बदलाईआ। सन्त सुहेला दर तेरे मंगता, ख़ाली झोली देणी भराईआ। गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगता, हँ ब्रह्म इक दरसाईआ। प्रकाश दे दे आपणे नूरी चन्द दा, निज नेत्र लोचण नैण कर रुशनाईआ। लेखा ला लै पवण स्वामी दम दा, दामनगीर आप हो जाईआ। झगड़ा मेट दे काया माटी चम्म दा, चम्म दृष्टी डेरा ढाहीआ। जो जन तेरी धारों जम्मदा, पुरख अकाले दीन दयाले बणना पिता माईआ। लेखा रहे ना हरख़ सोग ग़म दा, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। वणजारा रहे ना सरवण कन्न दा, धुन आत्मक राग अन्तर निरन्तर देणा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। दीपक कहिण प्रभ भगतां दे नाम अनमुल्ल, कीमत करता ना कोए लगाईआ। भाग लगा दे साची कुल, कुल
❋
❋
मालक हो सहाईआ। तेरे प्यार विच कोई ना जावे भुल्ल, अभुल्ल देणी माण वड्याईआ। कलयुग माया विच जाइण ना रुल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लख चुरासी विच्चों हरिजन तेरे उत्तम श्रेष्ट फुल्ल, नाम महक नाल महकाईआ। धर्म दे कंडे जाण तुल, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक सुल्हकुल, साहिब सति सच तेरी सरनाईआ। चरण प्रीती साची धूढ़ी दे दे धूल, मस्तक ख़ाकी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। दीपक कहिण प्रभ कलयुग वेख अन्त अंध अंधेरा, चार कुण्ट दहि दिशा नज़री आईआ। नाता तुट्टया तेरा मेरा, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। चुरासी मुके किसे ना गेड़ा, चारे खाणी रही कुरलाईआ। मनुआ मन करे झेड़ा, मति मतांतर डेरा कोए ना ढाहीआ। साढे तिन्न हथ्थ वसे किसे ना खेड़ा, काया गागर निर्मल जोत ना किसे रुशनाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान करदे नज़र मेहरा, महिबूब तेरे हथ्थ वड्याईआ। इक्को रंग वखा दे सञ्झ सवेरा, अंध अंधेर रहे ना राईआ। सतिगुर शब्द सच स्वामी बणा लै आपणा चेरा, चेला गुर इक्को रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। दीपक कहिण सुण साहिब, प्रभ स्वामी समां वेख जगत लोकाईआ। लख चुरासी अन्तरजामी, घट भीतर खोज खुजाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी बेईमानी, सत्त दीप दीप ना कोए वड्याईआ। नेत्र रोवे अट्ठ सट्ठ तीर्थ पाणी, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रही कुरलाईआ। बौहड़ी करे चार जुग दी बाणी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान सार किसे ना आईआ। मंज़ल चढ़े ना कोए रुहानी, रूह बुत करे ना कोए सफ़ाईआ। सच धर्म दी रही ना कोए निशानी, तेरा निशाना भुल्लया कूड़ लोकाईआ। मनुआ मन होया अभिमानी, मन का मणका ना कोए भवाईआ। पढ़ पढ़ थक्के जगत कलामी, कायनात कम्म किसे ना आईआ। कूड़ क्रिया दी कटे ना कोए ग़ुलामी, शरअ ज़ंजीर ना कोए कटाईआ। तेरे नाम कलमे दी हट्टां विच होए नीलामी, कीमत टकयां वाली पाईआ। किरपा करे शहिनशाह सुल्तानी, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। जन भगत सुहेले अन्तर निरन्तर सुरती शब्द कर सवाधानी, आलस निंद्रा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त तेरा लेखा दो जहानी, जगत जहान नौजवान मर्द मर्दान श्री भगवान जन भगतां होणा आप सहाईआ।
❋
❋
१५ चेत शहिनशाही सम्मत ७ सुरिन्दर सिंघ, हज़ारा सिँघ छीने, गुरदित सिँघ मानावाला, चरण सिँघ मानावाला, दलीप सिँघ मानावाला, तारा सिँघ मानावाला, मंगल सिँघ सारंगढ़ा, कारज सिँघ सारंगढ़ा,
सन्ता सिँघ लेलीआं, लच्छमी लेलीआ, जागीर कौर लेलीआं, दर्शन कौर लेलीआं,
कुलवन्त कौर डेरी वाला, हरदेव कौर कलेर, बाहल सिँघ भंगम,
जुगिन्दर कौर लोपो के पिण्ड भुल्लर ज़िला अमृतसर
दीपक कहिण सुहञ्जणी होई राती, जन भगतो रुतड़ी प्रभ दे नाल महकाईआ। मिल्या मेल हरि कमलापाती, जो पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। आत्म दीआ जोत जगाए बाती, बातन पड़दा दए खुल्हाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेले नाती, सज्जण सैण इक अख्वाईआ। शब्द अनाद सुणाए धुन अनादी, अनहद आपणा राग दृढ़ाईआ। अमृत बख्शे बूँद स्वांती, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। देवे दरस बहु बिध भांती, भावना सब दी खोज खुजाईआ। एथे उथे बणे धर्म दा साथी, सगला संगी नूर इलाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्से गाथी, गहर गम्भीर बेनज़ीर करे पढ़ाईआ। भाग लगाए साढे तिन्न हथ्थ काया माटी, साचे मन्दिर वज्जे नाम वधाईआ। मंज़ल पौड़ी चढ़ाए घाटी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जन्म जन्म दी पूरी करे वाटी, चुरासी जम की फाँसी दए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी होए सहाईआ। दीपक कहिण जन भगतो तक्को पुरख अकाला, अकल कलधारी इक अख्वाईआ। जो वसे सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, धर्म दवारा इक्को इक वड्याईआ। सो निरगुण निरवैर खेल करे निराला, निरगुण आपणी कल प्रगटाईआ। जन भगतां मार्ग दस्से सुखाला, सुखमन ईड़ा पिंगल अधविचकार ना कोए अटकाईआ। त्रैगुण माया तोड़े जंजाला, जागरत जोत बिन वरन गोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दवारा इक वड्याईआ। दीपक कहिण जन भगतो तक्को पुरख अगम्मा, अगम्मड़ी कार कमाईआ। जेहड़ा जनणी कुख्ख कदे नहीं जम्मा, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। सो स्वामी अन्तरजामी बदलण वाला समां, समाप्त करे कूड़ लोकाईआ। झगड़ा मेटे कूड़ी काया चम्मा, चम्म दृष्टी इष्टी दए बदलाईआ। इक्को नाम जपाए दामनगीर हो के दमां, स्वास स्वास साह आपणा आप उपजाईआ। सतिजुग साचा करे रवां, रवानगी कलयुग हथ्थ फड़ाईआ। मन का मणका फेरे मना, मनसा कूड़ कुड़यारी दए गंवाईआ। सच भण्डारा दे के नाम धन्ना, धनाढ धुर दे दए वखाईआ। जिस ने लेखा पूरा करना जो गोबिन्द लाया कन्ना, कायनात दा लेखा दए चुकाईआ। निशाना बदल देणा तारा चन्ना, चन्न सितार दोवें रोवण मारन धाईंआ। ओह
❋
❋
वेखो हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद फिरे भन्ना, भज्जे वाहो दाहीआ। सदी चौधवीं वक्त नहीं रहिणा लम्मा, लमह लमह लेखा रिहा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। दीपक कहिण वेखो जगत दा दीपक होणा गुल, गुलशन नज़र कोए ना आईआ। जेहड़ी सृष्टी गई प्रभ नूं भुल्ल, अभुल्ल वेखे थांउँ थाँईंआ। जिस नाम कंडे तराज़ू तोलणा तोल, तोलणहार बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं किसे नाल ना मारे रोल, लहिणा देणा देवे चाँईं चाँईंआ। अवतार पैग़म्बरां पूरा करे कौल, इकरार वेखे थांउँ थाँईंआ। सब दा लहिणा देणा लेखा पूरा करना उपर धौल, धरनी धरत धवल बैठी आस रखाईआ। जन भगतां अन्तर आत्म सच नाम दी देवे पाहुल, अमृत आबेहयात जाम प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। शमादान कहिण वेखे खेल सच्ची सरकार, सरोकार आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा राह तकदे पैग़ब्बर गुर अवतार, अवतरी आपणा हुक्म ल्ए वरताईआ। चुरासी पावे सार, चारे खाणी खोज खुजाईआ। जन भगत सुहेले ल्ए उबार, पर्दा ओहला अन्तर निरन्तर दए उठाईआ। सतिगुर शब्द हो के करे प्यार, प्रेमी प्रीतम प्रीआ आपणा रंग रंगाईआ। मानस जन्म पैज देवे संवार, स्वार्थ सब दा आपणी झोली पाईआ। प्यार मुहब्बत विच धर्म दी धार बख्शे दस्तार, दस्त दस्त नाल मिलाईआ। जन भगत चुरासी विच्चों कढे बाहर, जन्म मरन दा लेखा रहे ना राईआ। सचखण्ड दवार एकँकार अकल कलधारी लै के जाए आपणी वार, वारस हो के होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे आप करतार, कुदरत दा कादर करनी दा करता लेखा जाणे थांउँ थाँईंआ।
१६ चेत शहिनशाही सम्मत ७ नरायण सिंघ, अजीत सिंघ, सवरन सिंघ, हरनाम सिंघ, भाग सिँघ माहल,
बेला सिँघ माहल, हरबंस सिँघ ऐस डी ओ अमृतसर, हज़ारा सिँघ काउंके, महिन्दर सिँघ काउंके,
कर्म सिँघ मीआंपुर, बलवन्त कौर धारड़, गुरमेज़ कौर मीआंपुर, सवरन कौर भुसे,
आस कौर बोपाराए, जगमोहण सिँघ बोपाराए, पिण्ड गुमानपुर ज़िला अमृतसर
दीपक कहिण वेखो भाग लग्गा घर सिँघ नरायण, नर नरायण दए वड्याईआ। निरगुण धार तक्को दीन दयाला नैण, नैण लोचण अक्ख खुल्हाईआ। जो आदि जुगादी साक सज्जण सैण, सचखण्ड निवासी सद आपणा संग निभाईआ। जो
❋
❋
जन्म कर्म दा लेखा पूरा करे लैण देण, झोली ख़ाली दए भराईआ। भगत भगवान मेल मिलाए ऐन, जिस दा ऐनुलहक हक ढोला गाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी हरिजन बणाए साक सैण, सज्जण आपणा रंग चढ़ाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात विच रहे ना कोए तरफ़ैण, आत्म परमात्म नाता ल्ए जुड़ाईआ। जन भगत सुहेले प्रभ दा भाणा सहण, सच दवार सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ। दीपक कहिण गृह गृह होया प्रकाश, जोती नूर नूर रुशनाईआ। किरपा करे पुरख अबिनाश, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दा जुग चौकड़ी खेल तमाश, सतिजुग त्रेता द्वापर वंड वंडाईआ। कलयुग अन्तिम लेखा जाणे आप, आप आपणा पड़दा लाहीआ। सदी चौधवीं मेटे रोग संताप, सहिँसा कूड़ रहे ना राईआ। रूह बुत बुतख़ाने करे पाक, पतित पुनीत दए बणाईआ। अन्तर आत्म खोल्हे ताक, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। शब्द अगम्मी सुणाए नाद, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। सच स्वामी हो के मारे आवाज़, सोई सुरत ल्ए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक वेख वखाईआ। दीपक कहिण वेखो गृह भगत दवारा, हरि भगवान दया कमाईआ। निरगुण नूर नूर हो उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। शब्दी शब्द शब्द धुन्कारा, अनहद नादी नाद सुणाईआ। अमृत रस बख्शे ठंडा ठारा, ठाकर हो के बूंद स्वांती आप टपकाईआ। काया मन्दिर अन्दर देवे नाम सच हुलारा, पवण उनन्जा बैठे सीस झुकाईआ। लहिणा देणा पूरा करे लेखा रहे ना नौ दवारा, दर घर साचा इक्को इक जणाईआ। जिथ्थे दीआ बाती कमलापाती करे उज्यारा, नूर ज़हूर इक वखाईआ। सो भगत सुहेला इक इकल्ला एकँकारा, अकल कलधारी आपणी कल वरताईआ। जन भगत धरनी धरत धवल धौल पावे सारा, सन्त सुहेले गुर चेले ल्ए मिलाईआ। आत्म ब्रह्म पारब्रह्म करे प्यारा, प्रीतम हो के आपणी गोद टिकाईआ। सच संदेशा नर नरेशा देवे एको वारा, इक इकल्ला आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद होणा अन्त किनारा, बीसवीं लेखा नाल मिलाईआ। चौदां तबक रोवण ज़ारो ज़ारा, बिन नैणां नीर वहाईआ। धुर दा अमाम होणा ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जो झगड़ा पाउणा विच काहरा, कायनात दए हिलाईआ। जिस दा नव नौ चार दा दाइरा, हद्द हदूद इक्को दए दरसाईआ। नूर नुराना अलाही होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। नाम कलमे दा होए मुशाइरा, मुश्किल समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। शमादान कहिण जन भगत दवार सुहञ्जणा, सोभावन्त सुहाए। मेल करे सो पुरख निरँजणा, हरि पुरख निरँजण वेख वखाए। एकँकार दर्द दु:ख भय भंजना, आदि निरँजण डगमगाए। अबिनाशी करता
❋
❋
बणे धुर दा सजणा, श्री भगवन इक होए सहाए। पारब्रह्म ब्रह्म चढ़ा इक्को रंगणा, आत्म परमात्म उतर कदे ना जाए। लेखे लाए कलयुग अन्तिम आहला अदना, शाह हकीरां खोज खुजाए। नाम दमामा इक्को वज्जणा, दो जहानां डंक शनवाए। अवतार पैग़म्बरां दो जहानां उठ उठ भज्जणा, गुरु गुरदेव फिरन वाहो दाहे। एह खेल सूरे सरबंगणा, ना कोई मेटे मेट मिटाए। धुर दे हुक्म दी करे ना कोए उलँघणा, ज़ोर ज़बर ना कोए रखाए। सब दा अन्तिम हाल होणा मंदना, मंदभागी दिसे लोकाए। पुरख अकाला दीन दयाला जन भगतां कबूल करे बन्दना, बन्धन दीन दुनी तुड़ाए। लेखा जाणे विच वरभण्डणा, वरभण्डी पड़दा लाहे। हरिजन गुरमुख हरि भगत देवे इक अनन्दना, अनन्द अनन्द विच रखाए। सतिजुग सति धर्म चाढ़्हे चन्दना, चन्द सितार दा निशाना रहिण ना पाए। जन भगतां सच दवारा लँघणा, अग्गे हो ना कोए अटकाए। जिन्हां सीस दस्तारा बन्न्हणा, बन्दीख़ाने विच्चों बाहर कढाए। अन्त अन्तष्करन लाए आपणे अंगणा, अंगीकार आप हो जाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे उत्भुज सेत्ज जेरज अंडना, चारे खाणी चारे कुण्ट फोल फुलाए।
१७ चेत शहिनशाही सम्मत ७ गुरनाम सिंघ, अजमेर सिंघ, पिशौरा सिंघ, हर्जीत सिंघ, हरनाम कौर, जुगिन्दर कौर, रत्न कौर मूधल, गुरदयाल सिँघ मूधल, हरबंस कौर मूधल, कुंदन सिँघ पंडोरी, हज़ारा सिँघ चेतन पुरा,
गुरमुख सिँघ चेतन पुरा हीरा सिँघ चेतन पुरा, हज़ारा सिँघ जेठूनन्गल पिण्ड वेरका ज़िला अमृतसर
किरपा करे हरि राज राजन, शाह पातशाह शहिनशाह धुरदरगाहीआ। शब्द अगम्मी मारे आवाज़न, सोई सुरत अकाल मूर्त आप जगाईआ। अनुभव दृष्टी खोल्हे राज़न, राज़क रिज़क रहीम पड़दा आप उठाईआ। जन्म जन्म दा संवारे काजन, जन्म जन्म विच्चों बदलाईआ। लेखा मुकाए जगत समाजन, दीन मज़्हब दी वंड ना कोए वंडाईआ। भेव खुल्हाए आदि आदिन, परमात्म बेपरवाहीआ। धुन उपजाए अगम्मी नादन, अनहद नादी नाद करे शनवाईआ। निरगुण सरगुण बणे साजण, सगला संगी आप अख्वाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख विरले जागण, जिस मेहर मेहर नज़र नाल तराईआ। अन्तर निरन्तर देवे वैरागण, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। गुरमुख हँस बणावे कागण, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। ममता मोह मेटे दाग़ण, दुरमति मैल करे सफ़ाईआ। अबिनाशी करता सारे अराधण, साह साह इक्को नाम ध्याईआ। मेल मिलाए मोहण माधव माधन, मधुसूदन होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। दीपक
❋
❋
कहिण जन भगतां अन्तर दीपक दीआ, जोती जाता डगमगाईआ। लहिणा देणा चुकाए साढे तिन्न हथ्थ सीआ, पंज तत ब्रह्म मति आप समझाईआ। आत्म नाम निधाना बीज बीआ, पत्त टहिणी फुल्ल आप महकाईआ। ठाकर बण के धुर दा प्रीआ, प्रीतम आपणे रंग रंगाईआ। राय धर्म ना कढे वहीआ, लेखा लेख ना कोए जणाईआ। सतिगुर शब्द बण के सईआ, साजण मेले चाँईं चाँईंआ। धुर दे नाम चढ़ाए नईया, नौका इक्को इक वखाईआ। लेखा मुकाए भैणां भईआ, साक सज्जण सैण ना कोए वड्याईआ। जन भगतां लेखे लाए गोबिन्द दा अन्त अन्त दा ढईआ, सदी चौधवीं संग मिलाईआ। बीस बीसे बदल देवे रव्वईआ, ईसा नैणां अक्ख उठाईआ। लेखा पूरा करे बुल्हे गाया थईआ थईआ, अन्तर आत्म अवाज़ सुणाईआ। जो आशा रख के गया काहन घनईया, कृष्ना द्वापर ध्यान लगाईआ। जो संदेशा दिता सीता राम रमईआ, बिन अक्खरां कीती पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। सत्त रंग कहे मैं फिरां विच ब्रह्मण्डां, ब्रह्मांड ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्तिम वेखां कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी बैठे अवतार पैग़म्बर गुरु अक्ख खुल्हाईआ। फिरी दरोही विच वरभण्डा, भंडी होवे थांउँ थाँईंआ। सति दा आए ना किसे अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों ना कोए प्रगटाईआ। निशान मेटणा तारा चन्दा, चौदां तबक पर्दा आप उठाईआ। उम्मत रहे ना कोए बख्शंदा, मुहम्मद रोवे मारे धाईआ। ख़ुदाई धार जाणे कोए ना बन्दा, बन्दीख़ाना सके ना कोए तुड़ाईआ। जगत जहान वेखणा अन्धा, अंध आत्मक होए लोकाईआ। किसे समझ नहीं आउणा शब्दी धार गोबिन्द खण्डा, खड़ग अष्टभुज ना कोए खड़काईआ। लेखा रहे ना चण्ड प्रचण्डा, चण्डाल दिसे कूड़ लोकाईआ। मन विकारी होवे गंदा, सति सरूप ना कोए समाईआ। कलयुग अन्तिम पैंडा रहिण नहीं देणा लम्बा, सदी चौधवीं लेखा दए चुकाईआ। जन भगत सुहेले रखे संगा, सगला संग आप हो जाईआ। भेव खुल्हाए हँ ब्रह्मा, पारब्रह्म प्रभ पड़दा दए चुकाईआ। झगड़ा मेटे काया माटी चम्मा, चम्म दृष्टी दए बदलाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर कलधारी आपणा करे कम्मा, कामल मुर्शद धुरदरगाहीआ। कूड़ी क्रिया मोह लालच मेटे तमा, तामस तृष्ना दए गंवाईआ। जन भगतां नाम जपाए दम दमां, दामनगीर आप हो आईआ। कलयुग विच सतिजुग बदल देवे समां, सच स्वामी अन्तरजामी मेहर नज़र इक उठाईआ। लेखा जाणे चौदां सौ तीह अंक अंक दा पन्ना, पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। दीन मज़्हब दा रहिण ना देवे बन्ना, शरअ छुरी जगत बणे ना कोए कसाईआ। इक्को नाम सुणाए बिन कन्ना, काया मन्दिर अन्दर करे शनवाईआ। भाग लगाए साढे तिन्न हथ्थ तना, तामस तृष्ना दए मिटाईआ। सच मार्ग चार वरन अठारां बरन दस्से नवां, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई इक्को रंग दए रंगाईआ। जन भगतां नाम निधाना देवे धुर दा धना, अतोट अतुट
❋
❋
आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सीस दस्तार बंधा बणाए आपणे चन्ना, चन्द चांदना जगत जहान करे रुशनाईआ।