अजीत सिँघ दे बेनन्ती करन ते
तबीअत दा मिल गया तबीब, तबा अन्दरों दए बदलाईआ। मेहर करे अन्दर हो के करीब, कुरह काया वेख वखाईआ। जगत जन्म विच्चों बदल जाए नसीब, निस्बत आपणे हथ्थ रखाईआ। सति दी सति दे तरतीब, तरीका आपणा ल्ए अपणाईआ। दर्शन देंदा रहे अजीब, पर्दा ओहला आप उठाईआ। प्यार रखे सतिगुर शब्द तेरी सुरत सुरत मुरीद, मुरीद मुर्शद दोहां मिल के वज्जे वधाईआ। जीवण दी आसा जीवण दी मनसा जीवण दी ख़ाहिश पूरी करे उम्मीद, आमद विच आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख बणा के आपणा अज़ीज़, आजज़ देवे माण वड्याईआ।
१८ चेत शहिनशाही सम्मत ७ सुरजन सिंघ, महिंदर सिंघ, प्रीतम सिंघ, अजीत सिंघ, बचन सिंघ, जसवन्त कौर, चरण सिंघ, जगीर सिँघ मैणीआं, गिरधारा सिँघ बलोआली, केसर सिँघ मैसम पूरा,
चरण सिँघ मांगा सराए, पिण्ड मांगा सराए ज़िला अमृतसर
कलयुग कहे प्रभू मैं चारों कुण्ट नट्ठा, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण वाहो दाहीआ। अन्दर वड़या मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठा, गुरदवार चर्च ध्यान लगाईआ। खेल तक्कया तीर्थ अट्ठ सट्ठा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती फोल फुलाईआ। दीनां मज़्हबां ज़ातां पातां प्या रट्टा, झगड़ा सके ना कोए मुकाईआ। अन्त अख़ीर सब दा पूरा होवण वाला पटा, पटने वाला वेख वखाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म भुल्लया सब नूं टप्पा, तूं मेरा मैं तेरा राग ना कोए अल्हाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी तेरा नाम किसे ना जपा, जगजीवण दाते तेरे विच ना कोए समाईआ। औह वेख बिन अक्खां वेखे नानक तपा, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। सति सच दी रही कोई ना सत्ता, सति धर्म नज़र कोए ना आईआ। फिरी दरोही मदीना मक्का, काअबे रहे कुरलाईआ। नेत्र रोवे बूरा कक्का, सदी बीसवीं अक्ख खुल्हाईआ। अन्त अख़ीर सब नूं लग्गणा धक्का, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। फिरी दरोही मनमता, गुरमति नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत
❋
❋
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, धर्म दवारे मंग मंगाईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरी धर्म धार जवानी, जोबनवन्ता इक अख्वाईआ। मेरे उत्ते कर मेहरवानी, मेहरवान तेरी सरनाईआ। मैं झगड़ा पाउणा चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज सारे दयां हिलाईआ। लेखा मुकाउणा अट्ठ सट्ठ पाणी, तीर्थ तट ना कोए चतुराईआ। तेरा नाम कलमा पढ़े कोए ना बाणी, अणयाला तीर ना कोए चलाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलण नहीं देणा हाणी, पारब्रह्म ब्रह्म संग ना कोए रखाईआ। तेरा नूर ज़हूर होणा बेपहिचाणी, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। सृष्टी दृष्टी होणी वैरानी, वैरी घर घर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। कलयुग कहे प्रभ तेरा दिसे कोए ना नूरा, ज़हूर नज़र कोए ना आईआ। हरिजन रहे कोए ना सूरा, सूर्या चन्द नेत्र रोवण मारन धाईआ। चार कुण्ट विषा होवे कूड़ा, सति धर्म ना कोए समझाईआ। चतुर सुघड़ होवे मूर्ख मूढ़्हा, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। मस्तक लाए कोए ना तेरी चरण धूढ़ा, टिक्का ख़ाक ना कोए रमाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले रंग चढ़े किसे ना गूढ़्हा, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। तेरा नूर दिसे ना हाज़र हज़ूरा, हज़रतां दे हज़रत साचा मेल ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। पुरख अकाल कहे कलयुग मेरे बच्चे, उठ वेख ध्यान लगाईआ। भगत सुहेले धुर दे सच्चे, सच साजण दयां दृढ़ाईआ। जिन्हां भाग लग्गा काया माटी तन कच्चे, कंचन गढ़्ह रहे सहाईआ। मेरे प्रेम प्यार विच रत्ते, नाता आत्म परमात्म रहे जुड़ाईआ। निरगुण धार तक्कण निज नेत्र लोचण नैण अक्खे, अक्खरां तों बाहर करन पढ़ाईआ। उन्हां दे वसया घट घटे, निज घर बैठा डेरा लाईआ। ओह जगत जहान दी मंज़ल टप्पे, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कलयुग औह तक धर्म निशान, जन भगत भगत दृढ़ाईआ। जिन्हां देवे आप माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। उन्हां नाता तुटे जगत जहान, जागरत जोत करे रुशनाईआ। आत्म ब्रह्म दा दे के दान, काया झोली आप भराईआ। सच सुणा अगम्मी धुंनकान, अनुरागी राग आप दृढ़ाईआ। अमृत बख्शे पीण खाण, निजर झिरना आप झिराईआ। दीपक जोत जगा महान, अंध अंधेरा दए मिटाईआ। सचखण्ड सच दवार पुचाए मकान, जिथ्थे मक्का काअबा नज़र कोए ना आईआ। ना कोई ज़िमीं दिसे असमान, सूर्या चन्द ना कोए रुशनाईआ। निरगुण निरगुण विच समाण, रूप रंग रेख दा लेखा रहे ना राईआ। पुरख अकाला दीन दयाला किरपा करे आप मेहरवान, मेहर नज़र नज़र उठाईआ। हरिजन जनभगत सुहेले करे नौजवान, जोबनवन्त आपणे रंग रंगाईआ। धर्म धार दी दस्तार कर
❋
❋
दान, दाता सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लेखा करे परवान, परम पुरख परमात्म आत्म आपणे अंग लगाईआ।
२० चेत शहिनशाही सम्मत ७ तारा सिँघ निरँजण सिँघ दे गृह जमना नगर ज़िला अम्बाला
दीपक कहिण पंज तत मेरा प्रकाश, आत्म परमात्म दिती वड्याईआ। मेरा मालक इक अबिनाश, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। जो निरगुण निरगुण हो के पावे रास, गोपी काहन रूप नूर इलाहीआ। सति सरूपी साख्यात, स्वच्छ आपणी कल वरताईआ। कलयुग अन्त मेटे अंधेरी रात, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। कूड़ क्रिया करे घात, खण्डा खड़ग नाम उठाईआ। सदी चौधवीं मेटे वाट, चौदां तबक नैण उठाईआ। जन भगत सुहेले चढ़ाए अगम्मे घाट, मंज़ल आपणी आप जणाईआ। दीनां अनाथां पुछे वात, वातावरन वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। चार वरन बणा इक जमात, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी सब दी पूरी करे आस, भविक्ख्त लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। सच कहे मेरा ठाकर स्वामी, हरि करता धुरदरगाहीआ। लख चुरासी अन्तरजामी, घट घट रिहा समाईआ। शब्द अगम्मी सुणाए बाणी, अणयाला तीर चलाईआ। आत्म परमात्म बणाए धुर दा हाणी, धुर संजोगी जोड़ जुड़ाईआ। अमृत रस निजर झिरना बूंद स्वांती देवे ठंडा पाणी, अंमिउँ रस आप चुआईआ। आत्मक धुन सुणाए सच्ची धुन्कानी, अनहद नादी नाद वजाईआ। जोती जोत खेले खेल महानी, मेहरवान महिबूब पर्दा आप उठाईआ। कलयुग रीती नीती वेखे शाह सुल्तानी, शहिनशाह आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। हुक्म कहे सुणो संदेसा परवरदिगारा, धुर पैग़ाम इक जणाईआ। खेले खेल हरि करतारा, करनी दा करता नूर इलाहीआ। लेखा वेखे सृष्टी दृष्टी सर्ब संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। सवाधान कराए तेई अवतारा, त्रैगुण अतीता आपणी दया कमाईआ। बेख़बरां करे ख़बरदारा, पैग़म्बर ईसा मूसा मुहम्मद ल्ए अंगड़ाईआ। नानक गोबिन्द पावे सारा, महासार्थी इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं चारों कुण्ट जणाए धुआँधारा, धर्म दी धार ना कोए वड्याईआ। हर घट अन्तर दिसे काम क्रोध लोभ मोह हँकारा, माया ममता नाल कुड़माईआ। सच दा रहे ना कोए प्यारा, प्रीतम मिलण कोए ना पाईआ। नाता तुटणा मुहम्मद चार यारा, यारी हक ना कोए कमाईआ। ख़ादम रहिणा नहीं कोए ख़िदमतगारा, ख़ुद ख़ुदा आपणा हुक्म सुणाईआ। दीन मज़्हब दा होए ना कोए ताबयादारा, तबीअत सब
❋
❋
दी दए बदलाईआ। उच्ची रोवण पैग़म्बरां वाले मज़ारा, मकबरे रहे कुरलाईआ। यामबीन दरोही सब नूं आई हारा, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा होए दुख्यारा, दुखयां दु:ख ना कोए गंवाईआ। तेरी कायनात गफ्लत विच सुत्ती पैर पसारा, आलस निंद्रा सके ना कोए मिटाईआ। कलमा करे ना कोए बेदारा, नेत्र लोचन नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। उठ वेख खेल सच्ची सरकारा, साहिब सुल्तान आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी दर तेरे मंग मंगाईआ। दर तेरा सच सुहञ्जणा, हरि साहिब सतिगुर मीत। किरपा कर आदि निरँजणा, लेखा वेख हस्त कीट। तूं दाता दानी दर्द दु:ख भय भञ्जणा, पर्दा खोल्ह प्रभू अनडीठ। सच प्रीती धूढ़ी बख्श मजना, कलयुग जीव मिट्ठे कर कौड़े रीठ। नाम निधान चाढ़्ह रंगणा, त्रैगुण विच्चों कर अतीत। तूं आत्म परमात्म साचा सज्जणा, पारब्रह्म ब्रह्म उत्ते कर बख्शीश। नेत्र नाम पा अंजणा, रहम मुहब्बत कर बख्शीश। सदी चौधवीं अन्तिम सब ने वंञणा, कल्मयां वाली रहे ना कोए हदीस। सब ने इक्को तेरी करनी बन्दना, तूं मालक जगत जगदीश। जो घड़या सो भज्जणा, तेरा लेखा बीस इकीस। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, त्रैगुण स्वामी शब्द अतीत। त्रैगुण अतीते ठांडे सीते, सतिगुर तेरी इक सरनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पिच्छे बीते, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। खेल तके रामा सीते, राधा कृष्ना खोज खुजाईआ। सदी चौधवीं वेख हुक्म हक हदीसे, हज़रतां तों बाहर खोज खुजाईआ। तेरा नूर अलाही बीस बीसे, बीसवीं सदी दए गवाहीआ। सदमयां विच सारे रहे चीके, उच्ची कूकण मारन धाईआ। औह वेख झगड़ा पैणा हस्त कीटे, हस्त कीट आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक तेरी इक सरनाईआ। सच कहे मैं सब दा प्यारा, सच सच नाल मिलाईआ। सच दा सच होवे दवारा, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। सच दा मेला एकँकारा, अकल कलधारी नूर इलाहीआ। सच दा सच दर दरबारा, जिथ्थे वंड ना कोए वंडाईआ। सच दे प्रेमी भगत जन विच संसारा, भगवन देवे माण वड्याईआ। जुग जुग निरगुण सरगुण पावे सारा, सरगुण निरगुण आपणी खेल खिलाईआ। कलयुग अन्त भगवन्त हो उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। शब्द शब्द शब्द धुन्कारा, धुन अनादी नाद शनवाईआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुख मेले आपणी धारा, भगत भगवान ल्ए उठाईआ। मेहर निगह नाल चुरासी विच्चों कढे बाहरा, जम की फाँसी दए तुड़ाईआ। सीस बख्श जगदीश इक दस्तारा, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जन भगतां जन्म ना होए दुबारा, चारे खाणी अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक
❋
❋
नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म परमात्म आत्म देवे अधारा, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेले सहिज सुभाईआ।
२१ चेत शहिनशाही सम्मत लक्षमण सिँघ ते हरबंस सिँघ दे नवित सहारन पुर शहर
दीपक कहिण भगतां अन्दर जगा दे जोती, परम पुरख परमात्म आत्म कर रुशनाईआ। सुरती रहे ना किसे सोती, जागरत जोत बिन वरन गोत डगमगाईआ। चुरासी विच्चों हरिजन बणा माणक मोती, अनमुलड़े लाल मात प्रगटाईआ। मंज़ल अगम्मी चढ़ा चोटी, चोट शब्द नाम लगाईआ। वासना अन्दर रहे ना खोटी, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म बणा आपणा गोती, सगला संगी संग निभाईआ। मनसा मति रहे ना होछी, हवस कूड़ देणी चुकाईआ। नेत्र खोल्ह अक्ख लोची, नैण निज कर रुशनाईआ। ग़रीब निमाणयां मंज़ल दे जेहड़ी दिती रविदास चमारे मोची, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगतां पढ़नी पए कोए ना पोथी, पुस्तक बग़ल ना कोए टिकाईआ। नाम जपणा पए ना बुल्ल्हां होंटीं, अजपा जाप विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। जन भगतां अन्तर दीपक जोत जाए जग, नूर ज़हूर कर रुशनाईआ। पर्दा लाह उपर शाहरग, शहिनशाह आपणा रंग रंगाईआ। त्रैगुण माया ना साड़े अग्ग, तत्व तत ना कोए तपाईआ। हँस बणा मूर्ख मूढ़्ह कग्ग, माणक मोती नाम चोग चुगाईआ। जगत दवार मेट के हद्द, नव नव दा लेखा दे मुकाईआ। शब्द अगम्मी सुणा नद, अनहद नाद वजाईआ। आत्म परमात्म समझा आपणी यद, यदी आपणा मेल मिलाईआ। कूड़ी क्रिया जाण छड, जगत जहान ना कोए चतुराईआ। माया ममता विच्चों होवण अड्ड, लोभ मोह हँकार बन्धन ना कोए रखाईआ। सच सरनाई तेरी जाण लग्ग, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। नाम निधान प्या मदि, अमृत रस निजर धार चुआईआ। लहिणा देणा पूरा कर सभ, सबब्ब नाल आपणा पड़दा देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। दीपक कहिण प्रभू भगतां अन्दर कर प्रकाश, प्रकाशवान तेरी सरनाईआ। तूं साहिब पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुरु तेरे दास, विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवाईआ। निरगुण सरगुण तेरी जोती शब्दी रास, मण्डल मण्डप वज्जे वधाईआ। तेरा रूप तकण साख्यात, सति सरूपी नज़री आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कोलों दे नजात, माया ममता मोह मिटाईआ। झगड़ा रहे ना शरअ काग़ज़ात, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म दे साथ, सगला संग बणाईआ।
❋
❋
तूं मेरा मैं तेरा गावण गाथ, ढोला सोहला धुरदरगाहीआ। शरअ शरीअत विच्चों कर आज़ाद, ज़ात पात नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। भगतां अन्दर बख्श दे नूर, नूर नुराने दया कमाईआ। तेरा जल्वा तकण ज़हूर, ज़ाहर कर रुशनाईआ। पन्ध मुका नेड़ा दूर, काया मन्दिर काअबा इक सुहाईआ। जिथ्थे तेरे नाम दी उपजे तूर, तुरीआ तों परे दी कर पढ़ाईआ। चतुर सुघड़ बणा दे मूढ़्ह, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सच प्रीत बख्श दे धूढ़, चरणोधक टिक्के ख़ाक रमाईआ। साडी बेनन्ती कर मंज़ूर, मनसा तेरे अग्गे रखाईआ। जन भगतां जन्म कर्म दा मुआफ़ कर कसूर, लेखा अवर रहे ना राईआ। नज़र आ हाज़र हज़ूर, हज़रतां दे हज़रत धुरदरगाहीआ। तेरे सारे होण मशकूर, शुक्रिया विच सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी जन भगतां आसा मनसा कर पूर, तम्हा तमन्ना वाली रहिण कोए ना पाईआ।
२१ चेत शहिनशाही सम्मत ७ विश्वा मित्र मेरठ, हँस राज मेरठ, जुगिन्दर सिँघ फतिह गढ़्ह,
निरँजण सिँघ अजितवाल, प्यारे लाल कलोए, सेवा राम कलोए, रेशम सिँघ खहिरा मज्जा,
जगजीत सिँघ सलीमपुर, गुरदीप सिँघ दबुरजी, महिंदर सिँघ बस्ती गुजरां, सन्त सिँघ घगराली,
मुलख राज मेरठ, प्रेमी देवी झण्डे, पूरन सिँघ मुंडयाणी, सरमेल सिँघ दाऊदपूर,
ज्ञान चन्द मिरज़ापुर, मेरठ शहर
दीपक कहिण प्रभ वेख अंधेरा घुप, निरगुण सरगुण अन्दर ध्यान लगाईआ। सुरती शब्दी तेरी मौले कोए ना रुत, रुतड़ी हक ना कोए महकाईआ। धर्म दी धार रिहा कोए ना सुत , अपराधी कूड़ लोकाईआ। सृष्टी भार सके ना कोए चुक्क, चार कुण्ट रही कुरलाईआ। तेरी सृष्टी दृष्टी तेरे निशान्योंं गई उक, अणयाला तीर ना कोए चलाईआ। जन भगतां उज्जल कर मुख, दुरमति मैल धुआईआ। आत्म परमात्म बख्श दे सुक्ख, सुख सागर विच समाईआ। निरगुण निरवैर निराकार हो के उठ, निरँकार लै अंगड़ाईआ। सदी चौधवीं चौदां तबक आपे तुठ, चौदां लोक ध्यान लगाईआ। अमृत रस आबेहयात दे अगम्मा घुट, बिन रसना रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी सरनाईआ। दीपक कहिण प्रभ सति धर्म दा दीपक बुझा, दीआ बाती कमलापाती ना कोए रुशनाईआ। तेरा भेव
❋
❋
खोल्हे कोए ना गुज्झा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। फिरी दरोही उत्ते बसुधा, धरनी धरत धवल रही कुरलाईआ। सतिगुर शब्दी कर दे उग्घा, उगण आथण तेरे नाम दी वज्जे वधाईआ। कूड़ कल्पणा मेट कबुद्धा, मनमति दे बदलाईआ। सच सति करा युद्धा, कूड़ क्रिया कर सफ़ाईआ। मानव मानस मनुक्ख मनुष जन्म दा दस्स दे मुद्दा, मुद्दत दे विछड़े लै मिलाईआ। सदी चौधवीं वेख खेल करतब कलयुगा, कल काती आपणा रूप गया बदलाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक पैग़म्बरां पैंडा मुका, मुकम्मल लहिणा दे चुकाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद झुका, सजदा सजदयां विच्चों कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सतिगुर तेरे हथ्थ वड्याईआ। दीपक कहिण प्रभ वेख अंधेरा अंध, नूर नुराना नज़र कोए ना आईआ। तेरा साचा चमके नूर कोई ना चन्द, चन्द सितारा दए गवाहीआ। सदी चौधवीं पैंडा मुकणा पन्ध, पाँधी पैग़म्बर रहे सुणाईआ। बीसवीं सदी रही लँघ, बीस बीसा ध्यान लगाईआ। उम्मत लाए कोए ना अंग, अंगीकार ना कोए अख्वाईआ। संग चार यार मुहम्मद सब ने बदलणी कंड, करवट सके ना कोए बदलाईआ। तेरा खेल सूरे सरबंग, समझ सके कोए ना राईआ। दीन दयाल हो बख्शंद, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। दीपक कहिण प्रभ पैग़म्बर वेखण तेरी अगम्मी किताब, हरफ़ हरूफ़ नज़र कोए ना आईआ। जेहड़ी रखी नहीं विच किसे महिराब, महिबूब तेरे विच छुपाईआ। जिस दे विच इक्को इक दा इक अदाब, दूसर सीस ना कोए झुकाईआ। ना कोई सवाल ना कोई जवाब, जुमला अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। सदी चौधवीं बिन हिन्दसिउँ लेखा दिसे हिसाब, अंकड़ा रंग ना कोए रंगाईआ। जो इशारा कीता निरगुण सरगुण सति सरूप विच बग़दाद, नानक नानक नानक त्रैगुण बाहर आया समझाईआ। सो लेखा पूरा करदे साहिब सतिगुरु धुर दे महाराज, महिबूब तेरे उत्ते ओट तकाईआ। औह तक मैनूं तेरे अगम्मी कलमे दी आवे आवाज़, राज़ अन्दरों देणा खुल्हाईआ। जिस विच रोज़ा रहे ना कोए नमाज़, वुज़ू दा झगड़ा देणा चुकाईआ। शरअ दा रहे ना कोए नाज़, निजात सब दी दे बदलाईआ। लेखा मुका दे ज़ात काग, काग़ज़ात दी करे ना कोए लड़ाईआ। तेरी सिफ्त सालाह अक्खरां भरी अल्फ़ाज़, जुग चौकड़ी ढोले सिफ्तां वाले गाईआ। तूं मालक इक्को वाहिद, वाहिदा सब दा पूर कराईआ। मुहम्मद दा पूरा होए अहिद, अहिदनामा दे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। दीपक कहिण प्रभ शरअ दा दीपक कर दे गुल्ल, गुलशन नज़र कोए ना आईआ। तूं आदि जुगादि सदा अभुल्ल, भुल्ली भटकी वेख ख़लक ख़ुदाईआ। सति धर्म दा लेखा अगम्मी कंडे तोल, तराजू इक्को नाम जणाईआ। सच
❋
❋
वस्त रही किसे ना कोल, कुल मालक ख़ाली काअबे रहे कुरलाईआ। झगड़ा मुका दे उपर धौल, धरनी धरत धवल नेत्र नैणां नीर वहाईआ। हर घट अन्तर निरन्तर हो के मौल, मौला आपणा पड़दा दे चुकाईआ। सदी चौधवीं सब दा पूरा कर दे कौल, इकरारनामे सानूं दे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड दवार एकँकार दर तेरी ओट तकाईआ। दीपक कहे प्रभ अन्तर वेख अंधेरा, अंध आत्म ध्यान लगाईआ। किसे समझ ना आवे सञ्झ सवेरा, दिवस रैण वंड ना कोए वंडाईआ। भेव लभ्भे ना गुरु गुर चेरा, चेला गुर समझ किसे ना आईआ। तेरा नूर दिसे ना नेरन नेरा, निज नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। बिन तेरी किरपा जन भगत बणे केहड़ा, भगवन तेरा दरस कोए ना पाईआ। साहिब सुल्तान नौजवान मर्द मर्दान सब दी शरअ दा कट दे झेड़ा, बन्धन मज़्हब रहे ना राईआ। आत्म परमात्म दा बन्न्ह दे बेड़ा, बेड़ी नईया नौका आपणा नाम चलाईआ। जन भगतां लेखा चुका दे चुरासी गेड़ा, गेड़ा गेड़े विच्चों बदलाईआ। तेरा रूप अनूप सति सरूप एकँकार इक्को इक बथेरा, जोती जाते पुरख बिधाते निरगुण नूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जीव जहान जगत जुगती नाल मुका दे झेड़ा, झगड़ा रहिण कोए ना पाईआ।
२२ चेत शहिनशाही सम्मत ७ गुरबलविन्दर सिँघ चन्द पुराणा, गुरचरण सिँघ जटवां, बूआ सिँघ बलपुरीआ, माया दिल्ली, हरभजन सिँघ फेरूमान, अवतार सिँघ चबेवाल, तरलोक सिँघ सनाम, सुरिन्दर कौर दिली हरि भगत दवार, दर्शन सिंघ हरि भगत दवार, पी पी सिँघ किशन पुर, हरभजन सिँघ दिल्ली, चन्दा सिँघ नन्गल राए, रत्न सिँघ दिल्ली,
महिन्दर सिँघ नयाशाला, पूरन सिँघ दिल्ली, सरूप सिँघ ढुडीके, दर्शन सिँघ बागे, इन्द्र सिँघ सोनीपत,
सतपाल हांडा फ़रीदाबाद, राजा राम दिल्ली, जगत सिँघ चमनाओ, दिल्ली हरि भगत दवार विच
शमादान कहिण साडी दलील दिली, दिलबर दिलदार रिहा दृढ़ाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल अक्ख बदलणी बिल्ली, हुक्म देवे बेपरवाहीआ। नेत्र रोवे मुहम्मद मकबरे वाली सिल्ली, सिलसला बदले थांउँ थाँईंआ। जेहड़ी निशानी सज्जे होंट उत्ते तिली, चार यारी देवे गवाहीआ। उस दी ख़बर पैग़म्बरां तों परे मिली, जिस नूं समझ विच ना कोए समझाईआ। चौदां तबक मारन खिल्ली, हासी करन चाँईं चाँईंआ। खेल तकणी उपर धार नीली, धरनी धरत धवल धौल दा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। शमादान कहिण
❋
❋
दिल्ली बरज़िली ज़कना तू नूर इलाहीआ। चाने मज़दू तख़ने कवा गोशे ज़ाहू, असमाने इज़ी मोनीज़ो, हक जलाखिता कलल कमदे मुहम्मद मादी ज़ाअ बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। चराग़ कहिण वेखे चशमे चराग़, चराग़ाहां ध्यान लगाईआ। नबी नबीआं देण त्याग, रसूल रसूलां संग ना कोए बणाईआ। शरअ विच शरअ दा रहे कोए वैराग, शरीअत शरीअत नाल बदलाईआ। इन्सान हैवान होवण काग, मुख कूड़ नाल भराईआ। जेहड़ी उम्मत मुहम्मद कीती आबाद, शहिज़ाद विच कर शनवाईआ। चौदस चौदां तक्कया राज, राजस तामस सांतक संग मिलाईआ। उस दा लेखा पूरा होणा जगत समाज, समग्री समझ कोए ना पाईआ। हुक्म संदेशा देवे आप महाराज, शहिनशाह शाह पातशाह नूर इलाहीआ। सिर सर सरो रहिणा नहीं कोई ताज, तख्त निवासी रूप ना कोए दरसाईआ। धुर कलमा कलाम तों बाहर जाए जाग, कायनात समझ कोए ना आईआ। जिस दी करे ना कोए इमदाद, मददगार ना कोए अख्वाईआ। सो सब नूं करे आज़ाद, बन्धन शरअ वाले तुड़ाईआ। नेत्र रोवे पंज वक्त दी नमाज़, राज़ आपणा रही सुणाईआ। परवरदिगार सांझा यार बदल रिहा रिवाज, रवादार रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। शमादान कहिण असीं मिल के पाईए शोर, शोरोगुल नाल दुहाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं रिहा कोए ना ज़ोर, जोरू ज़र होए ना कोए सहाईआ। नाम कलमे लुट्ट के लै गया कलयुग चोर, चोरी यारी आपणा संग बणाईआ। चारों कुण्ट होया अंधेरा घोर, अंध अज्ञान सके ना कोए गंवाईआ। भरम मिटे ना मोर तोर, तुरीआ तों परे करे ना कोए पढ़ाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु सुत्ते विच मढ़ीआं गोर, गहर गम्भीर नज़र किसे ना आईआ। सति धर्म दी कटी डोर, टुट्टी गंढ ना कोए पवाईआ। तीर्थ अट्ठ सट्ठ तलाब बणे जौहड़, सरोवर सर ना कोए वड्याईआ। आत्म परमात्म प्रीती निभे किसे ना तोड़, अधवाटे बैठी ख़लक ख़ुदाईआ। जुग जन्म दे विछड़यां सके कोए ना जोड़, धुर दा संग ना कोए रखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल निरगुण धार तेरी लोड़, लोड़ींदे सज्जण होणा सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। दीपक कहिण प्रभ तेरा नाम दुहाई, दरोही दरोही रहे सुणाईआ। नूर नज़र ना आए तेरा अलाही, अल्ला अलाह तेरा दरस कोए ना पाईआ। चार कुण्ट रही कुरलाई, दहि दिशा काया कुरह समझ ना कोए जणाईआ। तुध बिन मेहरवान कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे कोए ना शाही, हकूमत हक ना कोए समझाईआ। धुर मंज़ल दा बणे कोए ना राही, रहिबर मेल ना कोए कराईआ। ख़ुदा ख़ुद वेख आपणी ख़ुदाई, ख़ालक ख़लक मख़लूक अक्ख उठाईआ। सति धर्म दा लेखा रिहा ना राई, रहमत हक
❋
❋
ना कोए कमाईआ। दीन दुनी धर्म गंवाया खा के सूर गाई, जन्म विच्चों जन्म ना कोए बदलाईआ। बौहड़ी तेरे हुक्म नाल जगत जहान होई तबाही, तबक सबक सके ना कोए जणाईआ। मेहरवान महिबूब जन भगतां होईं सहाई, सहायक हो के नायक हो के सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरा जल्वा नूर अलाही, आलमीन तेरी वड्याईआ। तूं बख्शीं पापी पतित गुनाही, गहर गम्भीर होणा सहाईआ। सच दी निर्मल जोत जगाईं, जोती जाता हो के नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मालक ख़ालक इक अख्वाईं, अक्खरां तों बाहर आपणी दस्सणी सिफ्त सालाहीआ।
२३ चेत शहिनशाही सम्मत ७ सेवा सिँघ दे नवित गुड़ागाउं शहर
दीपक कहिण प्रभ जोती दीपक जगया दीआ, आत्म ब्रह्म नूर इलाहीआ। भाग लग्गा साढे तिन्न हथ्थ काया सीआ, सीआ पति राम वेख वखाईआ। धर्म धार दी साची तकी नीआ, नींह लोकमात वखाईआ। पूरब जन्म बीज जो बीआ, कर्म कम नाल समझाईआ। सतिगुर साचा सच दा करे आप हीआ, हरि आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा आप दृढ़ाईआ। दीपक कहिण साडे अन्तर होया प्रकाश, बिन सञ्झ सवेर जणाईआ। किरपा करे पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। पर्दा लाहवे साख्यात, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। गोबिन्द सूरा खोल्हे ताक, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। पूरब जन्म दा वेखे साक, सगला संगी संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा आपणे नाल रखाईआ। दीपक कहिण साडे अन्तर होया ज्ञान, अज्ञान रिहा ना राईआ। किरपा कीती श्री भगवान, भगवन दया कमाईआ। दया सिँघ दा ब्यान, गुरमुख गुरमुख नाल वड्याईआ। जिस ठठिआर तों लई सी किरपान, किरपा गोबिन्द नाल फड़ाईआ। उस दा बच्चा इक अंजाण, चौदां मास सोभा पाईआ। उस बचन कीता महान, सहिज नाल सुणाईआ। मैनूं मेल मेरा भगवान, जिस जन्म दिता घर पिता माईआ। दया सिँघ हस्स के किहा आह वेख नौजवान, गोबिन्द सूरा सच्चा माहीआ। उस किहा इस दा मालक कौण जहान, मैनूं दे दृढ़ाईआ। गोबिन्द तक्कया नाल ध्यान, नैण नैण विच्चों बदलाईआ। शब्दी हस्स के कीता फ़रमान, संदेशा इक फ़रमाईआ। हुण युद्ध होणा घमसान, घुंमण घेरी विच लोकाईआ। जिस वेले निरगुण रूप धरे विच जहान, सरगुण मेला मेलां सहिज सुभाईआ। पुरख अकाल तेरी करे पहचान, बेपहचान ध्यान लगाईआ। दया सिँघ हस्स के किहा उस
❋
❋
वेले मैं किथ्थे वेखां आण, भेव देणा दृढ़ाईआ। मेरा जिस्म नहीं रहिणा इन्सान, तत्तां वाली ना वंड वंडाईआ। गोबिन्द किहा तेरा गृह होवे परवान, परवाना धर्म धार हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी कार कमाईआ। गोबिन्द किहा होवे वक्त सुहावा, सोहणी रुत वड्याईआ। शब्दी सतिगुर बन्न्हे दाअवा, दाअवे नाल देवे मिलाईआ। जिस वेले प्रभ सिंघासण दा उलटा होया पावा, सिध्धा पुट्ठा कर वखाईआ। अमीर ग़रीबां करे सावां, वंड इक्को रंग रंगाईआ। गुरमुखां आपणे घर लावे नांवां, नाउँ निरँकारा आप हो आईआ। बच्चे दा लेखा पूरा करे नाल चावां, चाउ घनेरा इक दरसाईआ। मैं शब्दी धार नाल जावां, जोती आपणा मेल मिलाईआ। सम्बल सुहा के सच ग्रावां, दर ठांडा इक रखाईआ। लहिणा देणा पूरा करावां, दया सिँघ गृह दयां वड्याईआ। बाल अवस्था लेखे पावां, बाली बुध नाल रलाईआ। जन्म कर्म दा रहे कोए ना हावा, हउमे रोग दयां मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गोबिन्द बचन सुण के बाली बाला मन्नया, अन्तर अन्तर कर ध्यान। गोबिन्द हस्स के किहा तेरा जन्म होणा फेर कन्या, किरपा करे श्री भगवान। फेर तेरे मात पिता दा बेड़ा जाणा बन्न्हया, अग्गे मिले अगम्मा दान। नूर प्रकाश चढ़े चन्नया, जोती चमके साचा भान। जिस कारन साहिब स्वामी आवे भन्नया, लेखा पिछला ल्ए पहचान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिगुर साचा हो मेहरवान। धर्म धार दी कन्या दविन्दर नाम नामा, गोबिन्द वड वड्याईआ। शब्दी शब्द पैग़ामा, संदेशा अगम्म अथाहीआ। कपूर सिँघ पूरा होवे कामा, अग्गे मिले वड्याईआ। सेवा सिँघ मिल्या माणा, माण माण विच्चों वड्याईआ। बिशन सिँघ दा रिहा ना तत निशाना, दया सिँघ दा लेखा पूर कराईआ। पुट्ठा सिंघासण डाह श्री भगवाना, पूरब लहिणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि दा अन्तरजामा, अन्तष्करन सब दा लेखे पाईआ।
२३ चेत शहिनशाही सम्मत ७ हरबंस सिँघ दे गृह गुड़गाउं शहर
दीपक कहिण प्रभ मेट अंधेरा अंध, जन भगतां अन्तर कर रुशनाईआ। जोती नूर चमका चन्द, बिन सूर्या चन्द कर रुशनाईआ। आत्म परमात्म दे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। भेव खुल्हा दे ब्रह्म हं, पर्दा ओहला रहे ना राईआ। हरख़ सोग मिटा दे ग़म, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। भाग लगा दे काया माटी चम्म, चम्म दृष्टी दे बदलाईआ।
❋
❋
ममता मोह कूड़ मिटा तम, तृष्ना तृखा देणी गंवाईआ। नाम निधान सुणाउणा बिन कन्न, शब्द अनादी नाद प्रगटाईआ। मानस जन्म बेड़ा देणा बन्न्ह, बन्न्हणहार दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, गृह तेरे सीस निवाईआ। दीपक कहिण प्रभ मेट अंधेरी रैण, अनदिन आपणी दया कमाईआ। जन भगतां बख्श आपणा निज नैण, दिव्य नेत्र कर रुशनाईआ। निरगुण बण साक सैण, सरगुण सज्जण इक अख्वाईआ। सन्त सुहेला रहे ना कोए तरफ़ैन, त्रैगुण माया डेरा ढाहीआ। सारे तेरा नाम निधाना लैण, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। सिफ्त वड्याई तेरी कहिण, साह साह तेरे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा, वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। दीपक कहिण प्रभ अन्तर करदे आपणी किरपा, कृपाल दयाल दया कमाईआ। जन भगतां कलयुग पोह ना सके बिपता, विपरीत दा लेखा देणा मुकाईआ। सब नूं इष्ट जणा दे इक दा, एकँकार हो सहाईआ। चार वरन रूप बणा सिख दा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। सतिगुर शब्द शब्दी धार तेरी महिमा होवे लिखदा, लेख कातब तेरे हथ्थ वड्याईआ। लहिणा देणा पूरा करदे अवतार पैग़म्बर गुरु भविख दा, पोशीनगोईआं जो पेशतर तेरीआं गए सुणाईआ। तेरा खेल आदि जुगादि नित दा, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। अन्त लेखा वेख मित्त दा, मित्र प्यारे आपणी दया कमाईआ। तेरा रूप अनूप धुरदरगाही पित दा, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। दो जहान नौजवान निरगुण धार सरगुण तेरा रूप दिसदा, दूसर नज़र कोए ना आईआ। मन विकार पवित्र कर दे भरया विस दा, अमृत रस बिन रसना दे चखाईआ। इक्को जैकारा होवे नौ खण्ड तेरे जस दा, सिफ्तां विच गाए ख़लक ख़ुदाईआ। तेरा मेल होवे अगम्मी अक्ख दा, लोचन इक्को इक वड्याईआ। दर्शन देणा रूप धार सतिगुर प्रत्तख दा, साख्यात हो के नज़री आईआ। जन भगतां विछोड़ा रहिण नहीं देणा वक्ख दा, आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेलणा सहिज सुभाईआ। तेरी सरन सरनाई जगत जहान होवे ढट्ठदा, टिक्का धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। तूं मालक घट घट दा, लख चुरासी रिहा समाईआ। इक्को खेल खिला दे ब्रह्म मति दा, मन मति दूर कराईआ। दीन मज़्हब प्यासा रहे ना मानस रत्त दा, शरअ दी छुरी कातिल मक्तूल दा रूप ना कोए जणाईआ। तेरा नाम दो जहान आत्म परमात्म होवे रटदा, रट्टा अवर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा जोती नूर प्रकाश होवे लट लट दा, जगत जहान अंध अंधेर देणा मिटाईआ।
❋
❋
२५ चेत शहिनशाही सम्मत ७ अवतार सिंघ, गुरदित सिंघ, किरपा सिंघ, महल सिंघ, गुरबचन सिंघ,
सतवन्त कौर, बसन्त कौर सुखदेव सिंघ, मोहण सिँघ कादीआं, अमृत कौर लखनऊ,
जुगिन्दर कौर लखनऊ, कानपुर शहर
दीपक कहिण प्रभ जन भगतां बुद्धी कर बिबेक, दुरमति मैल अन्तर निरन्तर रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले बख्श आपणी टेक, परवरदिगार सांझे यार तेरी इक सरनाईआ। त्रैगुण माया पंज तत लग्गे ना सेक, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। जन्म कर्म दी निहकर्मी बदल दे रेख, ·षीकेश गवर्धन धार तेरा रंग रंगाईआ। किरपा निधान नौजवान शब्द अगम्मी दे संदेश, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणा नाम दृढ़ाईआ। नूर नुराने शाह सुल्ताने निरगुण दस्स आपणा भेख, मर्द मर्दाने पड़दा दे चुकाईआ। तूं आदि अन्त दा मालक एक, एकँकार तेरे हथ्थ वड्याईआ। शाहो भूप शहिनशाह नर नरेश, नर नरायण तेरी ओट तकाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक कर हेत, हितकारी हो के आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी पर्दा पर्दे विच्चों चुकाईआ। दीपक कहिण प्रभ जन भगतां खोल्ह अगम्मी अक्ख, बिन अक्खरां कर पढ़ाईआ। तेरा सति सरूप तकण प्रतख, पारब्रह्म ब्रह्म मेला लैणा मिलाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत्त, रत्ती रत्त आपणे लेखे लाईआ। तूं सर्ब कला समरथ, समरथ तेरे हथ्थ वड्याईआ। जो सरन सरनाई तेरी जाए ढट्ठ, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। उस दे भाग लगाउणा तत अठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध आपणे रंग रंगाईआ। घर मन्दिर लेखा वखाउणा तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती सच सरोवर देणा नुहाईआ। हक हकीकी काअबा महिबूब मुहब्बत वाला तेरा होवे मट्ठ, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सच दवारा एकँकारा अगम्मा इक्को वखाउणा हट्ट, जिथ्थे बिना भगतां वणजारा नज़र कोए ना आईआ। शब्द अगम्मी सुरत सवाणी मार सट्ट, सोई आत्म परमात्म आपणे नाल मिलाईआ। कूड़ कुकर्म दा लेखा देणा कट, कटाक्ष विच इक्को तीर अणयाला देणा चलाईआ। औह वेख कलयुग नव नौ चार रिहा नट्ठ, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। बिन हथ्थां तेरे अग्गे जोड़े हथ्थ, निउँ निउँ लागे पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दवार एकँकार दर तेरे मंग मंगाईआ। दीपक कहिण प्रभू तेरा कलयुग सूरबीर सुल्ताना, ... ... ... ... ... ... ... बेपरवाहीआ। जिस ने बदल दिता जमाना, ज़िमीं ज़मां रहे कुरलाईआ। फिरी दरोही उत्ते असमानां, पैग़म्बर वेखण नैण उठाईआ। जहालत होई विच जहाना, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ।
❋
❋
शब्द सुणे ना कोए तराना, तुरीआ पद ना कोए समाईआ। मन मनुआ होया शैताना, शरअ शरअ नाल टकराईआ। सन्त सुहेला सूरबीर रिहा ना कोए विच जहाना, भगत भगवान मिलण कोए ना पाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा होई हैराना, हैरत विच सारे देण दुहाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तेरा नज़र ना आए सति धर्म दा निशाना, कूड़ डंक राउ रंक सब दे उत्ते रिहा वजाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म भुल्लया सब नूं गाणा, गावत गा गा शुकर ना कोए मनाईआ। दीपक कहिण असीं वेख होए परेशाना, पश्चाताप विच दईए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। पुरख अकाल कहे वेखो खेल दीपक जोती जाते, हरि करता आप कराईआ। जिस ने कलयुग वेखणे खेल तमाशे, निरगुण सरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। मण्डल मण्डप तकणी रासे, गोपी काहन पड़दा आप उठाईआ। कलयुग वेखे अंधेरी राते, सदी चौधवीं ध्यान रखाईआ। जो कुझ वरतणा विच लोकमाते, मात्रा भूमी सब दी दए गवाहीआ। अन्तिम चीथड़ सब दे होणे पाटे, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। कर्म धर्म दे सब नूं आउणे घाटे, जन्म विच्चों जन्म ना कोए बदलाईआ। सब दी मुकणी अन्तिम वाटे, पाँधीआं पन्ध विच भवाईआ। विस्तर सुख सेज मिले किसे ना खाटे, खटीआ संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। दीपक कहिण प्रभू तेरा खेल होणा अनडिठ, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। तूं मालक साहिब सब दा पित, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। किरपा कर एकँकार इक, इक इकल्ले वाहिद नूर इलाहीआ। जन भगत सुहेले सच दवार बणा आपणे सिख, सिख्या सच नाम दृढ़ाईआ। सब दा बदल दे भविख, भविश आपणे नाल मिलाईआ। आत्म परमात्म कर हित, हितकारी हो के खोज खुजाईआ। तेरा खेल नित नवित, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। कलयुग अन्त लहिणा देणा आप नजिट्ठ, दूसर हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। झगड़ा मुका दे पथ्थर इट्ट, एका इष्ट दे समझाईआ। मंज़ल रहे ना सवा गिठ, मेरूडण्ड दा डेरा ढाहीआ। फिरना पए ना त्रैकुटी विच, ईड़ा पिंगल सुखमन पन्ध ना कोए जणाईआ। मन कल्पणा दे जित्त, शब्दी शब्द शब्द कर शनवाईआ। तेरयां भगतां तेरा दर्शन होवे नित, निज लोचन नैण कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। पुरख अकाल कहे मैं दया कमावांगा। निरगुण नूर जोत रुशनावांगा। शब्दी शब्द डंक वजावांगा। पुरीआं लोआं खोज खुजावांगा। ब्रह्मण्डां खण्डां पड़दा लाहवांगा। जेरज अंडां वेख वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला मेल मिलावांगा। सच मेल मिलावांगा। दीन दयाल हो के दया कमावांगा। लख चुरासी खोज खुजावांगा।
❋
❋
भगत सुहेले आप उठावांगा। गुर चेले जोड़ जुड़ावांगा। मुरीद मुर्शद अंग लगावांगा। नाम मृदंग शब्द सुणावांगा। ब्रह्मण्ड खण्ड दा डेरा ढाहवांगा। जेरज अंड दा पन्ध मुकावांगा। सुरत शब्द विच समावांगा। निजानंद नंद दिसावांगा। जोती नूर चन्द चमकावांगा। काया मन्दिर अन्दर लँघ, सति सरूपी दरस दिखावांगा। सब दी आसा मनसा पूरी करके मंग, जगत तृष्ना भुक्ख मिटावांगा। आत्म होण ना देवां रंड, प्रभ कन्त सुहागी हो के आप प्रनावांगा। तूं मेरा मैं तेरा निरगुण निरगुण दस्स के छन्द, परमानंद विच टिकावांगा। जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी टुट्टी गंढ, गंढणहार गोपाल स्वामी इक अख्वावांगा। बिन सूर्या चन्द चाढ़्ह के चन्द, गृह मन्दिर इक रुशनावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवार इक सुहावांगा। सच दवार इक सुहाएगा। सचखण्ड पड़दा आप उठाएगा। निरगुण दीआ जोती जाता आप जगाएगा। जन भगतां आपणे मिलण दा दस्स के हीआ, मंज़ल पैंडा पन्ध मुकाएगा। लेखे ला के साढे तिन्न हथ्थ सींआ, सम्बल आपणा घर दृढ़ाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित आपे जाणे आपणा कीआ, करनहार समरथ अकथ कथनी विच कदे ना आएगा।