पुस्तकालयभाग २२

२७ चेत शहिनशाही सम्मत ७ देवदत दे नवित पटने शहर

दीपक कहिण प्रभ साडी नमो नमो निमस्कार, डण्डावत बन्दना विच सीस निवाईआ। असीं जगदे रहे सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सेव कमाईआ। साडा खेल तकदे रहे तेई अवतार, पैग़म्बर गुरु ध्यान लगाईआ। असीं जगदे रहे मन्दिर शिवदुआले मट्ठ गुरदवार, तीर्थ तट्टां सोभा पाईआ। घर घर करदे रहे उज्यार, सरगुण सरगुण नाल संग निभाईआ। आसा रखदे रहे विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव अग्गे ध्यान रखाईआ। कवण वेला पुरख अबिनाशी साडी पावे सार, महासार्थी आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच साहिब तेरी वड्याईआ। दीपक कहिण तेरा दीपक नूर उज्यारा, आदि जुगादि रुशनाईआ। जगदा रहे निरगुण धारा, सरगुण विच समाईआ। प्रकाश हुन्दा रिहा पैग़म्बर गुर अवतारा, भगत सन्त नाल रुशनाईआ। खेल तकदे रहे अगम्म अपारा, अलख अगोचर तेरी वड वड्याईआ। कलयुग अन्तिम दर तेरे निमस्कारा, नमो नमो सरनाईआ। भेव खोल्ह पर्दा रहे ना तेरे दवारा, द्वारकावासी बैठा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच

❋

❋

सच तेरी सरनाईआ। दीपक कहिण काया अन्तर तेरी निरगुण जोती, आत्म धारा तेरी वड्याईआ। तेरा खेल सदा लोक परलोकी, दो जहान तेरी बेपरवाहीआ। तेरा रूप अनूप नाथ त्रैलोकी, त्रैगुण अतीते तेरे हथ्थ वड्याईआ। जन भगत सुहेले रखण इक्को ओटी, ओड़क तेरा ध्यान लगाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी जन भगत सुहेले चाढ़्ह आपणी चोटी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। तूं पारब्रह्म पतिपरमेश्वर ब्रह्म धार तेरा गोती, परमात्म आत्म इक्को रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। दीपक कहिण तेरा भगत सुहेला मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी तेरी रीत, जन भगतां देवें माण वड्याईआ। तूं ठाकर त्रैगुण अतीत, त्रैभवन धनी तेरी सरनाईआ। तूं हर घट वसें चीत, गृह मन्दिर काया डेरा लाईआ। सच प्रेम दी कर बख्शीश, रहमत आपणा नाम वरताईआ। कलयुग विच सतिजुग बदल दे रीत, रीतीवान आपणा पड़दा दे उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स दे गीत, चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को करन पढ़ाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात अन्त मार दे लीक, लाईन इक्को दे वखाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु करन तस्दीक, शहादत शब्द गुरु भुगताईआ। निरगुण तेरी सारे करन उडीक, सरगुण मेला लैणा मिलाईआ। सदी चौधवीं रही बीत, बीस बीसे अक्ख खुल्हाईआ। झगड़ा मेट दे मन्दिर मसीत, काअब्यां इक्को रंग रंगाईआ। सति धर्म दी साची दस्स रीत, रीतीवान तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी दर तेरे आस रखाईआ। दीपक कहिण प्रभ जन भगतां चाढ़्ह दे रंग, रंगत इक्को नाम रंगाईआ। आत्म परमात्म बख्श दे संग, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। निज गृह निज आत्म दे अनन्द, परमानंद विच समाईआ। कूड़ी क्रिया कर दे खण्ड, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। झगड़ा मेट दे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज पन्ध रहे ना राईआ। ख़ुशी करा दे बन्द बन्द, बन्दना इक्को इक दरसाईआ। जगत जहान दी मंज़ल जाण लँघ, राज समाज ना कोए अटकाईआ। तेरा सच सिंघासण वेखण सचखण्ड, जिथ्थे इक्को नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार दातार तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। दीपक कहिण जन भगतां दे इक दवारा, काहन कान्हा तेरी सरनाईआ। तूं राम राम धुर दा राम प्यारा, सीता सुरत लै प्रनाईआ। जगत विछोड़ा मेट विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। भगत सुहेला इक इकेला वेखे तेरा सच्चा घर बाहरा, गृह मन्दिर इक्को डेरा लाईआ। जिथ्थे दीपक जोत जगे न्यारा, तेल बाती संग ना कोए वखाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदे ना होए धुंदूकारा, अंध अंधेर ना कोए रखाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी सच बख्शे आपणा

❋

❋

प्यारा, प्रीतम हो के जोड़ जुड़ाईआ। कलयुग अन्तिम श्री भगवान आपणा बण जीअ अधारा, जीव ईश आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। दीपक कहिण प्रभ तेरा भगत सुहेला इक, एकँकार इक विच समाईआ। उस दा लेखा शब्दी धार देणा लिख, जिस नूं चार जुग सके ना कोए मिटाईआ। तूं आदि अन्त दा पित, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। परमात्म धार कर हित, आत्म आपणे घर वसाईआ। जिथ्थे ठगौरी रहे कोए ना चित, मन मनसा ना कोए हल्काईआ। इक्को तेरा नूर नुराना पए दिस, जोती जाते डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी सच दवार तेरे हथ्थ वड्याईआ। दीपक कहिण वेख भगत भगवान सच दवार, सचखण्ड निवासी ध्यान लगाईआ। किरपा कर अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़े तेरे हथ्थ वड्याईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म पा सार, महासार्थी आपणा संग रखाईआ। सच दवार खोल्ह किवाड़, बन्द ताकी रहिण ना पाईआ। सन्त सुहेला घर अगम्मड़े वाड़, जिथ्थे मंज़ल तेरी बेपरवाहीआ। अग्नी पोह ना सके तत्ती हाढ़, राजस तामस छोह सके ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक ख़लक दे ख़ालक सद आपणा रंग वखाईआ। दीपक कहिण वेखीए तेरी जोत अकाली, अकल कलधारी तेरी बेपरवाहीआ। सचखण्ड दवार तेरी धर्मसाली, दवारा धुर दा नज़री आईआ। जिथ्थे पोह ना सके त्रैगुण माया जगत जंजाली, जागरत जोत डगमगाईआ। उथे तेरे भगत तेरे दर ते होण सवाली, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तूं निरगुण दाता सदा करें रखवाली, रक्षक हो के वेख वखाईआ। औह तक तेरे भगत सुहेले तेरे सचखण्ड दवार बिन हथ्थां मारदे ताली, तलवाड़ा तेरे प्रेम वाला बणाईआ। जेहड़े मातलोक विच्चों कर गए चाली, नाता तन सरीर गए तुड़ाईआ। उहनां मंज़ल मिली सुख़ाली, सुख आसण तेरे बहि के ख़ुशी बणाईआ। राज नरायण वेख्या समां हाली, हालांकि जगत आस ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरे हथ्थ वड्याईआ। दीपक कहिण दर तेरे अरदास, बेनन्ती इक सुणाईआ। तेरा भगत पुज्या तेरे पास, पासा दीन दुनी बदलाईआ। मंज़ल चढ़ गया उपर आकाश, आकाशां तों परे तेरी जोत विच समाईआ। जिथ्थे निरगुण निरगुण पैंदी रास, भगत भगवान गोपी काहन रूप वटाईआ। सदा सच दा रहे साथ, सगला संग निभाईआ। राज नरायण सब नूं रिहा आख, संदेशा देवे चाँईं चाँईंआ। मेरी आत्म पुन्नी आस, परमात्म मिल्या बेपरवाहीआ। जिस दे उत्ते मेरा विश्वाश, विषयां तों बाहर लेखा दिता चुकाईआ। अग्गे करनी ना पई तलाश, खोजण दी लोड़ रही ना राईआ। मैनूं शंकर मिल्या उत्ते कैलाश, त्रिशूल हथ्थ विच उठाईआ। ब्रह्मे किहा शाबाश, ख़ुशीआं नाल

❋

❋

सुणाईआ। विष्नूं दिता आख, तेरा विश्व रूप रूप बेपरवाहीआ। पुरख अकाल मिल गया धुर दा बाप, मालक नूर इलाहीआ। जिस ने सचखण्ड दा खोल्हया ताक, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जन भगतां दी मिल गया विच जमात, जिथ्थे सन्त सहेले बैठे डेरा लाईआ। इक्को सब दा सांझा वाक, अवतार पैग़म्बर गुर सिफ्त सालाहीआ। सचखण्ड सच गृह दा सच मिल गया राज, नाता कूड़ कूड़ तुड़ाईआ। मैं सदा लई सच विच गया जाग, आलस निंद्रा दिती मुकाईआ। जिथ्थे भगतां दा खेड़ा आबाद, दरगाह साची सोभा पाईआ। उथे वज्जे ना कोए रबाब, तार सितार ना कोए हिलाईआ। नाम शब्द दी नहीं आवाज़, धुनां विच ना कोए शनवाईआ। दीन मज़्हब नहीं कोई समाज, हद्दां वंड ना कोए वखाईआ। इक्को मेला होया हरि प्रभ कन्त सुहाग, जो सुहागी सद आपणे अंग लगाईआ। जिस दी किरपा नाल मेरे गृह विच जगदा चराग़, चराग़ाहां करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद सद आपणी दया कमाईआ। राज नरायण कहे मैनूं संदेशा देवे उनन्जा पौण, पौण पाणी सिफ्त सालाहीआ। जिस खेल खिलाया राम रौण, राम रामा धुरदरगाहीआ। जो काहन बण के आया कंस मुकाउण, कौरव पांडव पन्ध मुकाईआ। सो किरपा करे साहिब सुल्तान जिस सुख आसण दिता सौण, दु:ख दर्द दा डेरा ढाहीआ। मेरी अर्ज़ बेनन्ती छोटे पप्पू दा नाम रख देवे जगमोहण, मोहणी मोहण रूप बदलाईआ। जिस दा लेखा जाणे कौण, कवण गति कहिण कोए ना पाईआ। बाल अंञाणयां शब्दी धार आए समझाउण, समझ समझ नाल बदलाईआ। जगत रोग आए गंवाउण, दुखियां दु:ख दर्द मिटाईआ। उजड़या घर आए वसाउण, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। देवदत्त सिर सीस धर दस्तार आए बंन्हाउण, बन्धन आपणा नाम पाईआ। सुरस्ती सुरत शब्द आए जुड़ाउण, सुरत शब्द विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वक्त सुहञ्जणा आए सुहाउण, सुहञ्जणी रुतड़ी प्रभ दे नाल महकाईआ।

३० चेत शहिनशाही सम्मत ७ गुरमेज सिंघ, सूरत सिंघ, करतार दे गृह शकूर बस्ती दिल्ली

चेत कहे जन भगतां सोहे रुत बसन्त, ख़िज़ां नज़र कोए ना आईआ। परम पुरख परमात्म आत्म मिले कन्त, हरि करता धुरदरगाहीआ। देवे वड्याई विच्चों जीव जंत, जागरत जोत कर रुशनाईआ। धर्म दी धार बणाए गुरमुख सन्त, भगवन आपणे रंग रंगाईआ। धुर दा नाम दे के मंत, तूं मेरा मैं तेरा करे पढ़ाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक समझाईआ। जन्म कर्म दी रहिण ना देवे चिन्त, सुख सागर विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे

❋

❋

खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। चेत कहे मेरी रुतड़ी मौले फल फुल, पत्त टहिणी नाल वड्याईआ। प्रभ भाग लगाए भगतां कुल, कुल मालक होए सहाईआ। कलयुग विच ना जावण रुल, कूड़ क्रिया विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। कंडे नाम दे तोले तुल, अतोल आपणे रंग रंगाईआ। माणस देही पाए मुल्ल, कीमत करता आप चुकाईआ। मेल मिलाए सुल्हकुल, कुल मालक ख़लक ख़ुदाईआ। चरण प्रीती बख्श के धुल, धूल मस्तक ख़ाक रमाईआ। मानस जन्म ना जाए हुल्ल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चेत कहे मेरे अन्तर भगतां सोहे रुत, प्रभ देवे माण वड्याईआ। किरपा करे अबिनाशी अचुत, चेतन सुरती दए कराईआ। शब्दी धार बणा के सुत , अपराधी आपणे अंग लगाईआ। भाग लगा के काया बुत, बुतख़ान्यां करे सफ़ाईआ। अमृत नाम दे के घुट, जाम अगम्मी दए प्याईआ। कूड़ी वासना जाए छुट, छुट्टी लिव आप लगाईआ। कूड़ विकारा कढे कुट्ट, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। जन्म कर्म दा मेटे दु:ख, दुखियां दर्द गंवाईआ। आत्म ब्रह्म दा देवे सुख, सुख सागर विच समाईआ। मात गर्भ फेर उलटा होण ना देवे रुक्ख, चुरासी फाँसी दए कटाईआ। उज्जल करके मात मुख, जुग चौकड़ी सिफ्त सालाहीआ। लेखे ला के जनणी कुख्ख, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवार इक सुहाईआ। चेत कहे जन भगतां होए वक्त सुहञ्जणा, प्रभ साची बणत बणाईआ। किरपा करे आदि निरँजणा, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। मेहरवान दर्द दु:ख भय भञ्जणा, कलयुग कूड़ा सागर पार कराईआ। गुण निधान पा के नेत्र अंजणा, अंध अंधेरा दए मिटाईआ। आत्म परमात्म बणा के सज्जणा, घर घर विच जोड़ जुड़ाईआ। अमृत आत्म सरोवर नुहा के मजना, दुरमति मैल दए धुआईआ। सच प्रेम दी चाढ़्हे रंगणा, रंगत इक्को इक वखाईआ। दूजा दर पए ना मंगणा, दर दर अलख ना कोए सुणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला इक्को दस्से साची बन्दना, बन्दा बन्दगी विच समझाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दा लैणा अनन्दना, आत्म परमात्म विच टिकाईआ। सतिगुर शब्द बणे बख्शंदना, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। देवे वड्याई सूरा सरबंगणा, जन भगतां सीस दस्तार आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी जन भगत लगाए आपणे अंगणा, अंगीकार एकँकार अकल कलधारी आप अख्वाईआ।

❋

❋

३० चेत शहिनशाही सम्मत ७ भान सिंघ, सोहण सिंघ जगतार सिँघ बीड़ अमीन निरँजण सिँघ फारम गुरुकुल थानेसर, गुरमेज सिँघ थानेसर, बचन सिँघ चिबा, मान सिँघ बोढी, सन्ता सिँघ शरीफ़गढ़्ह, बंता सिँघ मुग़ल माजरा

काला सिँघ किरसाणा, सरैण सिँघ किरसाणी, आसा सिँघ किरसाणी, इन्द्र पाल सिँघ बबैन
वरयाम सिँघ ठीकरी छन्नां हज़ारा सिँघ रोहतक, पिण्ड नानकपुरा ज़िला करनाल

चेत कहे मेरा समां रिहा बीत, दिवस रैण भज्जया वाहो दाहीआ। मैं भगतां संग कीती प्रीत, प्रभू प्रीतम दिती माण वड्याईआ। सच जणाई जगत रीत, रीतीवान दिता दरसाईआ। आत्म परमात्म गाया गीत, तूं मेरा मैं तेरा मिल के वज्जी वधाईआ। काया काअबा दस्स के हक मसीत, गृह मन्दिर अन्दर इक वखाईआ। रंग रंगा के हस्त कीट, ऊचां नीचां जोड़ जुड़ाईआ। धुर दा कलमा दे हदीस, हज़रतां बाहर करी पढ़ाईआ। किरपा करी जगत जगदीश, जगदीशर मेहर नज़र उठाईआ। गुरमुखां दस्तार बंधा के सीस, सीस सतिगुर लेखे पाईआ। लहिणा देणा पूरा कर बीस, इकीसे गुरदास मनसा विच समाईआ। झगड़ा रिहा ना ऊच नीच, ज़ात पात दा पन्ध मुकाईआ। दीन मज़्हब दी टप्प के लीक, लाईन इक्को दिती वखाईआ। अमृत रस दे के मीठ, नाम निधाना इक समझाईआ। कौड़ा रहे कोए ना रीठ, विख अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। चेत कहे मेरा समां रिहा लँघ, दिवस रैण भज्जया वाहो दाहीआ। मेरी आसा मनसा पूरी कीती मंग, भिक्खक भिक्खया झोली पाईआ। सतिगुर शब्द ने दिता अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जन भगत सुहेले बणा के आपणे चन्द, चन्द नूर रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स दे छन्द, संसा अन्दरों दिता कढ्ढाईआ। अमृत धार वहा के गंग, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती लेखा दिता मुकाईआ। गृह मन्दिर अन्दर निरगुण रूप हो के लँघ, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। आत्म सेज सुहा पलँघ, सच सिंघासण सोभा पाईआ। धुर दी वस्त अगम्मी वंड, अलख अगोचर झोली दिती भराईआ। त्रैगुण अग्नी मेट के पाई ठंड, तत्व तत दिता बदलाईआ। आवण जावण रिहा ना पन्ध, चुरासी फाँसी दिती कटाईआ। भेव खुल्हा के ब्रह्म हं, हँ ब्रह्म आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे के साचा वर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। चेत कहे मेरा समां बणया मेरा संगी, सगला संग बणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला मेहर करे सूरा सरबंगी, शाह पातशाह शहिनशाह बेपरवाहीआ। सृष्टी दृष्टी वेखे नव सत्त अंधी, अन्तर निरन्तर खोज खुजाईआ। दीन मज़्हब दी तके पाबन्दी, अवतार पैग़म्बर गुरु ल्ए उठाईआ। शरअ शरीअत दी वेखे डण्डी, डण्डावत बन्दना सजदा तके थांउँ थाँईंआ। कलमे नाम दा रूप वेखे जंगी, जंगजू

❋

❋

बहादर पड़दा आप चुकाईआ। फिरनी दरोही विच वरभण्डी, ब्रह्मण्ड देण गवाहीआ। चेत कहे प्रभ शब्द कटार करनी नन्गी, जगत जहान दए चमकाईआ। कलयुग दी आयू रहिण ना देवे लम्बी, समां समें विच्चों बदलाईआ। धरनी धरत धवल धौल सदी चौधवीं अन्तर कम्बी, मुहम्मद लेखा नाल बणाईआ। जगत जहान लेखा रहिण नहीं देणा डम्बी, सति सति देणा प्रगटाईआ। जेहड़ा धर्म उडया ला के खम्बी, सति नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मालक होए सहाईआ। चेत कहे मेरा वक्त बीत्या मात, मात्रा भूमी दए गवाहीआ। मेरी अन्त सुहञ्जणी रात, सति विच समाईआ। भगतां तकां जमात, गुरमुख गुर गुर सोभा पाईआ। जिन्हां दे अन्तर इक्को गाथ, तूं मेरा मैं तेरा ढोला रहे गाईआ। मिली वस्त सुग़ात, धुर दी धार प्रभू वरताईआ। झगड़ा चुक्कया कूड़ समाज, राजशाही ना कोए डराईआ। सति सच दी सुणी आवाज़, राज़ अन्दरों दिता खुल्हाईआ। सोई सुरती गई जाग, आलस निंद्रा दिती मिटाईआ। हरिजन हँस बणा के काग, कागों हँस उडाईआ। गृह अन्दर निरगुण जोत जगा चराग़, अंध अंधेरा दिता मिटाईआ। कूड़ धर्म दा मेट के दाग़, दुरमति मैल कीती सफ़ाईआ। चेत कहे भगतां वड वडभाग, भाग सतिगुर शब्द सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आत्म परमात्म पकड़ी वाग, डोरी शब्दी तन्द जुड़ाईआ। जिथ्थे रिहा ना कोए सवाल जवाब, जुआब तल्बी विच मंग ना कोए मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी अन्तर आत्म वेख वखाईआ। चेत कहे मेरा इक्को इक सजदा, दर साचे सीस निवाईआ। भगत भगवान तेरा होवे बरदा, बन्दना इक्को देणी दृढ़ाईआ। भेव खुल्हाउणा आपणे घर दा, गृह पड़दा देणा चुकाईआ। इश्नान कराउणा साचे सर दा, सरोवर इक्को इक नुहाईआ। जिथ्थे ना जन्मे ना कोए मरदा, चुरासी विच ना कोए भवाईआ। तेरी मंज़ल तेरा सन्त सुहेला होवे चढ़दा अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। तेरा ब्रह्म तेरा आत्म तेरा ढोला होवे पढ़दा, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। तूं मालक ख़ालक चोटी जड़ दा, चेतन सब नूं देणा कराईआ। झगड़ा मेटणा कपट छल दा, अछल छलधारी आपणी दया कमाईआ। माण बख्शणा जन भगतां निहचल धाम अटल दा, सचखण्ड दवार एकँकार परवरदिगार सांझे यार देणा टिकाईआ। चेत कहे सब दा लेखा पूरा करना कलयुग कल दा, कलि कल्की तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माण बख्शणा निहचल धाम अटल दा, दरगाह साची सचखण्ड दवार सति सच आपणा मेल मिलाईआ।

❋

❋

३१ चेत शहिनशाही सम्मत ७ हरबंस सिंघ, संपूरन सिंघ, सौदागर सिँघ भठ माजरा, रणधीर सिँघ हरनाया, अर्जन सिँघ बलोचपुर, जरनैल सिँघ सतौड़ा, अजैब सिँघ भेवा, जुगिन्दर कौर भेवा, मोहण सिँघ गढ़्ही लांगरी,

महिन्दर सिँघ गढ़्ही लांगरी, करतार सिँघ कौमी फारम, चानण सिँघ हरनौला रण सिँघ जीत नगर,
सुरजीत कौर जीत नगर, लखबीर सिँघ जीत नगर, राज कौर खारे,
पिण्ड ठीकरी छन्ना ज़िला करनाल

चेत कहे मेरा प्रविष्टा अख़ीरी इक्त्ती, अकल कलधारी ध्यान लगाईआ। प्रभू भगतां तेरयां वाअ लग्गे ना तत्ती, तत्व तत ना कोए जलाईआ। आत्म परमात्म धार फ़र्क पवे ना रती, रत्न अमोलक हीरे लैणे प्रगटाईआ। सब दा लेखे लाउणा नाम जपया दन्द बत्ती, बत्ती धार मात वाली बख्शाईआ। शब्दी धार लेखा पूरा करना राग छत्ती, छतीसा वंड ना कोए वंडाईआ। निरगुण नूर जोत प्रकाश करना अगम्मी बत्ती, बातन पड़दा देणा खुल्हाईआ। अबिनाशी करते बणना कमलापती, पतिपरमेश्वर हो के वेख वखाईआ। सति सन्तोख धीरज बख्शणा जती, यथार्थ आपणा रंग रंगाईआ। लेखा मुकाउणा लख चार अस्सी, आस सब दी पूर कराईआ। तेरी मुहब्बत हर हिरदे अन्तर होवे वसी, वास्ता तेरे नाल जुड़ाईआ। करना प्रकाश बिन रवि शशी, सूर्या चन्द दी लोड़ रहे ना राईआ। मेहरवान महिबूब हो के जन भगतां अन्दर वसीं, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। एथे ओथे दो जहानां पत्त रखीं, रक्षक हो के वेख वखाईआ। सति सरूप सच दवार बणाउणी सख़ी, सख़ावत आपणा नाम झोली पाईआ। तेरा दर्शन करन निज नेत्र अक्खी, आख़र पड़दा ओहला देणा उठाईआ। मालक ख़ालक बणना हकी, हकीकत लेखा देणा मुकाईआ। सदी चौधवीं रहे कोई ना शकी, शिकवा सब दा देणा मिटाईआ। परवरदिगार नूर इलाही बणना यकी, वाहिद आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। चेत कहे मेरा दिवस इक तीसा, चार जुग समझ किसे ना आईआ। धुर दा हुक्म जगत जगदीशा, देवणहार बेपरवाहीआ। जो लहिणा देणा वेखे बीस बीसा, बीस इकीसा वंड वंडाईआ। जिस दा शब्दी धार सोहे छत्र सीसा, सीस जगदीश सोभा पाईआ। सो धुर संदेशा देवे हदीसा, हज़रतां तों बाहर करे पढ़ाईआ। जिस ने लख चुरासी अन्तर आत्म सब दा जीता, हार विच कदे ना आईआ। सो पुरख अकाल दीन दयाल भगतां बण के मीता, मित्र प्यारा हो के वेख वखाईआ। जिस ने लेख लिखाया भेव खुल्हाया अठारां ध्याए गीता, काहन कान्हा नाम वड्याईआ। जो वेस वटाए राम सीता, बनवासी हो के बन खण्ड आपणा डेरा लाईआ। निरगुण धार रहे अतीता, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। सो कलयुग अन्तिम लख

❋

❋

चुरासी परखे नीता, चारे खाणी खोज खुजाईआ। दीन मज़ब दी पूरब मेटे लीका, हुक्म हाकम इक दृढ़ाईआ। जिस दे विच हक तौफ़ीका, मेहरवान महिबूब नूर इलाहीआ। सब दीआं आसा मनसा पूरीआं करे उम्मीदां, तृष्ना तृखा दए गंवाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिस दीआं करदे उडीकां, बिन नैणा नैण उठाईआ। ओह गुर अवतार पग़म्बरां लेखे लाए वसीहता, लहिणा वेखे थांउँ थाँईंआ। सदी चौधवीं दीन दुनी बदल दए तबीअता, तबीब बणे धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। चेत कहे मेरा अन्त अख़ीरी आया वक्त, वक्त नाल जणाईआ। प्रभ दा खेल होणा विच जगत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सन्त सुहेले उठाए भगत, भगवन आपणा मेल मिलाईआ। जो जोती जाता हो के आया परत, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। नूर उजाला करे उपर धरत, धरनी धवल खोज खुजाईआ। आसा मनसा पूरी करे शर्त, शरअ दा लेखा दए दृढ़ाईआ। वाली बण के मालक अर्श, अर्शी प्रीतम वेख वखाईआ। जन भगतां उत्ते करे तरस, रहमत आपणी आप कमाईआ। अमृत मेघ देवे बरस, बूंद स्वांती इक टपकाईआ। आपणा खेल दिखाए असचरज, अचरज लीला आप जणाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडे दर्द, दुखियां होए सहाईआ। सूफ़ीआं सन्तां मंज़ूर करे अर्ज़, आरज़ू आपणे विच टिकाईआ। जन्म जन्म दा लहिणा देवे कर्ज़, मकरूज़ लेखा दए मुकाईआ। आपणी आशा आपे जाणे ग़रज़, ग़रज़ भगतां नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। चेत कहे मैं दिवस रैण भज्जा नट्ठा, ख़ुशीआं पन्ध मुकाईआ। सेवा कीती यथार्थ यथा, यदी प्रभ नूं सीस झुकाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले इक्को तेरी आत्म परमात्म होवे कथा, दूसर कथनी कथे कोए ना राईआ। इक्को दवार सब दा मंज़ूर होवे मथ्था, मस्तक टिक्के धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जिस दी याद विच गोबिन्द सथ्थर लथ्था, यारड़ा सेज गया हंढाईआ। उस दा दर्शन होवे जोती धार अक्खां, नेत्र लोचण नैणां नज़री आईआ। सति सरूप होवे सच्चा, शाहो भूप नूर इलाहीआ। जन भगतां भाग लगाए काया माटी गढ़्ह कच्चा, कंचन रूप दए बदलाईआ। गुरमुख गुरसिख बणाए धुर दा बच्चा, बचपन आपणी झोली पाईआ। लूं लूं अन्दर होवे रचा, रचना आपणी दए वखाईआ। सति धर्म दी बख्शे सत्हा, सति सतिवादी दया कमाईआ। सचखण्ड दवार दा दस्से पता, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच देवे माण वड्याईआ। चेत कहे जन भगतो मेरी अन्त प्रणाम, परम पुरख सीस निवाईआ। तुहाडा पूरा होवे काम, जन्म जन्म दी हवस मिटाईआ। तुहाडा वसे नगर खेड़ा ग्राम, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। घर ठाकर मिले राम, काहन कान्हा नूर इलाहीआ। जिस रैण मेटणी अंधेरी शाम, शमां

❋

❋

नूर जोत करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म दस्स कलाम, कलमा कायनात देणा बदलाईआ। संदेशा देणा विच अवाम, आम आपणा हुक्म वरताईआ। दीन मज़्हब दा रहे ना कोए ग़ुलाम, शरअ ज़ंजीर देणी कटाईआ। मज़्हब दा मज़्हब करे ना कोए कत्लेआम, कातिल मक्तूल दा लहिणा देणा मुकाईआ। कलयुग मेटे अंधेरी शाम, अंध अंधेरा दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सच प्यार दा हकीकी देवे जाम, जमां दा लेखा दए मुकाईआ।