पुस्तकालयभाग २२

पहली विसाख शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार जेठूवाल विच रात नूं

चौदां लोक कहिण बदल गई विसाखी, जगत बुद्धी समझ किसे ना आईआ। तेई अवतारो हुण मन्नणी पैणी आखी, समां पिछला रहे ना राईआ। तुहाथों हो ना सकी राखी, रक्षक हो ना सेव कमाईआ। आह वेखो प्रभू दी पाती, पत्रिका रिहा जणाईआ। जिस दी खेल ना किसे पछाती, पहचान सके ना कोए कराईआ। लेखा लिख्या नहीं नाल कलम दवाती, काग़ज़ वंड ना कोए वंडाईआ। इक ख़बर अगम्मी आखी, राम कृष्न नूं दिती सुणाईआ। जिस वेले भगत रहिणा नहीं जिस दी नज़र आवे विच्चों छाती, छत्रधारी सच ना कोए कमाईआ। चारों कुण्ट कूड़ दी होणी हाटी, हरि का नाम ना कोए विकाईआ। तुहाडे सिंघासण नहीं रहिणे जगत वाली खाटी, मूर्तीआं पथ्थर देण गवाहीआ। तुहाडे अग्गे भोग लगा के पांधे खा जाण चपाती, तुहाडा भय ना कोए रखाईआ। तुहानूं मन्दिरां विच्चों चुक्क के लै जाण रातीं, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। मंज़ल चढ़े कोए ना घाटी, घाटा वेखण थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। चौदां तबक कहिण पैग़म्बरो तक्को हदीसा, हुक्म की इलाहीआ। निगह मार ईसा, सदी बीसवीं नैण उठाईआ। मुहम्मदी सदी चौधवीं तक शीशा, शहिनशाह नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। वेला याद करना बीता, पिछला रिहा समझाईआ। जेहड़ा कौल इकरार कीता, बिना कैदयां कीती पढ़ाईआ। जिस वेले समां अन्त दा बीता, समाज दी पए दुहाईआ। झगड़ा पैणा चर्च मसीता, मसला हल्ल ना कोए कराईआ। उस वेले बदलणी सब दी रीता, चौदां तबकां वाल्यो चौदां अप्रैल दी विसाखी दए गवाहीआ। रस रहिणा नहीं कोई मीठा, फल फुल्ल ना कोए महकाईआ। चौदां तबक तपणा अंगीठा, सदी चौधवीं नाल मिलाईआ। जिस प्रभू दे कलमे दा कर सक्या ना कोए टीका, भेव सक्या ना कोए खुल्हाईआ। ओह लेखा जाणे जीव जीअ का, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे

❋

❋

खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। चौदां वेखो सतिगुर राए, बिन नैणां नैण उठाईआ। क्यों विसाख आपणा दिवस बदलाए, बदला समझ कोए ना पाईआ। जेहड़े गोबिन्द ने पुट्ठे अक्खर लिखाए, तोड़े कल्गी उत्ते छुहाईआ। कन्नां विच उँगलां पाए, आपणी कार कमाईआ। खेल तक्कया इक हरिराए, हरि करता करनी की कमाईआ। जो सति दी धार समाए, सति सति विच समाईआ। सम्मत सत्त शहिनशाह प्रगटाए, प्रगट आपणी कल वखाईआ। पिछले कीते चार जुग बीते लहिणे दए मुकाए, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। जगत मुनारे देवे ढाहे, ढईआ गोबिन्द दए गवाहीआ। चारों कुण्ट होए हाए हाए, हौका भरे लोकाईआ। नेत्र रोए बिन अक्खां तों धरनी माए, धवल दए दुहाईआ। आकाश आकाशों नीर वहाए, बिन नैणां छहिबर लाईआ। पवण पाणी भज्जे वाहो दाहे, आपणा बल प्रगटाईआ। अग्नी आपणा खेल खिलाए, तत्व तत जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा हुक्म वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैग़म्बरो मेरा तक लओ नुक्कता, जिस उत्ते नुक्कता चीनी करे कोई ना राए। आह तक्को हुण सब दा पैंडा मुकदा, मुकम्मल खेल खिलाए। प्रभ दा भाणा कदे ना रुकदा, ना कोई मेटे मेट मिटाए। जाप होणा भगत भगवान दी तुक दा, आत्म परमात्म ढोला सहिज सुभाए। संसार वास्ते जगत रैण विसाखी दिहाढ़ा दु:ख दा, दुक्खां भरी दिसे लोकाए। जन भगतां वेला आउणा सुख दा, सुख सागर विच समाए। खेल वेखणा शहिनशाह दुलारे गोबिन्द सुत दा, जिस पंज प्यारे ल्ए नुहाए। भेव अनोखा आपणा कीता अगम्मी मनुक्ख दा, मानस विच्चों नज़र फेर ना आए। झगड़ा मेट के जनणी कुख्ख दा, जोती जोत करे रुशनाए। अवतार पैग़म्बरो एह उहो वेला ढुक्कदा, जो समां सब दा दए बदलाए। हुण वेला रहिणा नहीं पुछ दा, इनकुआइरी विच कोए ना आए आपणा समां वेखो अंधेरे घुप्प दा, सच चन्द ना कोए चमकाए। इक्को सतिगुर शब्द सूर बहादर उठदा, जो विसाखी वसाह के दए बदलाए। पड़दा रहे ना ओहला लुक दा, निरगुण नूर करे रुशनाए। धुर दा चानण कदे ना छुपदा, पड़दा सके कोए ना पाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताए। अवतार पैग़म्बर गुर वेखण नैण उठाई, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। हिन्दसा तक्कण इक इकाई, दहाई संग ना कोए बणाईआ। जां पाती वेखी फ़र्क रिहा ना राई, कमलापाती खेल खिलाईआ। जिस नूं भविक्ख्तां विच आए गाई, पेशीनगोई विच सुणाईआ। बौहड़ी ओह खेल करे बण के धुर दा माही, महिबूब नूर इलाहीआ। कलयुग कूड़ी मेटे शाही, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। चार कुण्ट पए दुहाई, तोबा तोबा करे ख़ुदाईआ। जिस ने अगम्मी कार कमाई, कलमा कायनात बदलाईआ। पंज लिखारीआं दए वड्याई, सच सिंघासण उत्ते टिकाईआ।

❋

❋

गुर अवतार पैग़म्बर कहिण पिच्छे किसे एह कार नहीं कमाई, करनी कर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। विसाखी कहे प्रभू कर लैण दे निमस्कार, पहलों तैनूं सीस निवाईआ। मैं छड दिते पिछले यार, याराने ल्ए तुड़ाईआ। मैं बण गई सेवादार, सेवा तेरी सच कमाईआ। मैं ओह ख़ादम छडे जेहड़े तेरे ख़िदमतगार, जुग जुग तैनूं सीस निवाईआ। मैं हुण आ गई उस प्रभू दे दवार, जिस दी मंज़ल बेपरवाहीआ। मैं चाहुंदी इक्को रूप कर दे संसार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दी गोबिन्द नींह गया उसार, उस दा अन्त दे वखाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को जेहा बख्श प्यार, ज़ात पात दा डेरा ढाहीआ। किरपा कर के नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप पंजां तत्तां अन्दर आपणा अमृत दे प्याल, जो पंज दरबारी सिर ते आए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। विसाखी कहे मैं सुत्ती सुत्ती उठी, प्रभू तेरे नाल लई अंगड़ाईआ। हुण मेरे उत्ते तुट्ठींं, बौहड़ी वास्ता पाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर वड़ के पुच्छी, घर घर अन्दर खोज खुजाईआ। जिस दी तेरे नाल लग्गी होवे रुची, उस दा मेला लैणा मिलाईआ। भेव रखणा नहीं पंज तत बुतीं, चम्म दृष्टी देणी बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। विसाखी कहे लिखारी लिखण वाले चंगे, सतिगुर शब्द शब्द वड्याईआ। पंज दरबारी सूरे सरबंगे, सूर बीर सोभा पाईआ। जिन्हां कोल अमृत धार अगम्मी गंगे, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती जिस दा राह तकाईआ। पंज प्यारे गुरमुख ठंडे, सांतक सति सरूप समाईआ। विसाखी कहे जन भगतो तुहाडे नाते गए गंढे, गंढा खवाण वाल्यो गंढ तुहाडे नाल पवाईआ। तुहाडे सुक्के खा के मंडे, मण्डलां तों परे देणा वसाईआ। तुहाडा प्रीतम तुहाडे नाल हंढे, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। तुहानूं पार लँघावे आपणे कन्ढ्ढे, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। तुसीं ओह मंज़ल लँघे, जिथ्थे मिले धुर दा माहीआ। पंजां लिखारीआं बहाया उत्ते मंजे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। विसाखी कहे जिस वेले गोबिन्द ने प्यार कीता कवी नाल बवन्जा, बावन अक्खर धार दृढ़ाईआ। फेर सज्जे हथ्थ दा वखाया पंजा, पंज पंज वार उठाईआ। फेर संदेशा दिता कोल पुरी अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों समझाईआ। जिस वेले मेरे प्रभू ने निशान मेटणा तारा चन्दा, चन्द सितार दा लेख मुकाईआ। मुहम्मद लहिणा पूरा करना मज़्हब दा ल्ए कोए ना चन्दा, शरअ शरीअत देणी बदलाईआ। उस वेले पंजां लिखारीआं बहाउणा उपर मंजा, मंझ दा विचला झगड़ा देणा मुकाईआ। कोल सत्त रंग दा होणा टम्बा, टापूआं दा डेरा देणा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा

❋

❋

हुक्म इक वरताईआ। विसाखी कहे मेरा साहिब इक अनामी, इनाम भगतां दए वरताईआ। मेरा मालक इक पैग़ामी, पैग़ाम दए सुणाईआ। मेरा साहिब इक सुल्तानी, शहिनशाह शाह दात वरताईआ। मेरा अहिबाब इक कलामी, कलमा आपणा दए दृढ़ाईआ। मेरा शहिनशाह सब तों अन्तिम ल्ए सलामी, अवतार पैग़म्बर गुरु सीस दयो झुकाईआ। पिछला लेखा मुके तमामी, अग्गे तमां ना कोए प्रगटाईआ। हुण रहिणी नहीं अंधेरी शामी, शमां नूर करे रुशनाईआ। पुरख अकाल दी इक्को होवे बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। जन भगतां अन्तर आत्म बख्शे अगम्मा पाणी, पाणी दे मटके देण गवाहीआ। जो आदि अन्त दा जाण जाणी, जानणहार इक अख्वाईआ। सो रीती मेटे परा पुराणी, परम पुरख बेपरवाहीआ। सतिजुग मार्ग दए आसानी, असल असल विच्चों सुणाईआ। विसाखी कहे प्रभू तेरयां भगतां देणी ना पए कोए कुरबानी, तत्तां वाली ना कोए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। विसाखी कहे जन भगतो मैं कीती जग बदली, बदल के बदला दयां चुकाईआ। पुरख अकाल बणा के अदली, अदल इन्साफ़ दयां जणाईआ। मेरा समां पहुँचया मज़लो मज़ली, मंज़ल पिछला पन्ध मुकाईआ। मैं इक्को नाम संदेशा देणा गज़ली, नग़मा हक दृढ़ाईआ। मैनूं सारयां कहिणा कोझी कमली, मूर्ख मुग्धां नाल मिलाईआ। मति दी होछी कहिणा यमली, मूर्खां नाल समझाईआ। पर याद रखो मैं समें नाल आपणा आप संभली, सम्बल दा मालक वेख्या चाँईं चाँईंआ। मैं तक्कया नूर अलाही अवल्ली, जो आलमीन इक अख्वाईआ। जिस दे प्यार विच हो गई बवली, बुध मति ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। विसाखी कहे मेरा लेखा पुराणा दिसे तमाम, तमां ना कोए रखाईआ। जिस वेले राम जैकारा लाया सी सीता राम, राम राम राम ध्याईआ। जिस वेले राधा कृष्न कीता ब्यान, कृष्न राधा रंग रंगाईआ। जिस वेले हज़रत ईसा मूसा पढ़ी कलाम, सुणया फ़रमान धुरदरगाहीआ। जिस वेले मुहम्मद होया अलहाम, इलम तों बाहर कीती शनवाईआ। जिस वेले नानक बख्श्या सतिनाम, सति सति दी धार समझाईआ। जिस वेले (गोबिन्द) वाहिगुरु फ़तिह दा गाया गाण, ढोला ढोल्यां नाल जणाईआ। उस वेले पुरख अकाल ने सब दा कराया ध्यान, शब्द इशारे नाल दृढ़ाईआ। ओह तक्को वेखो मेरा कलयुग अन्तिम खेल महान, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस वेले मैं तुहाडा सब दा बदलणा विधान, हुक्म हुक्म विच्चों जणाईआ। चौदां लोक चौदां तबक चौदां विद्या सारे करन ब्यान, बिन सिफ्तां सिफ्त सालाहीआ। उस वेले जगत रीती दा दिवस होणा महान, विसाखी विसाख वाली वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। विसाखी कहे पंज प्यारे

❋

❋

नहाते साढे दस, दस दस वक्त सुहाईआ। मैं ख़ुशीआं विच पई हस्स, हस्स के ख़ुशी बणाईआ। पुरख अकाल वल्ल ल्या तक, तक्कया चाँईं चाँईंआ। सब दा पूरा करीं हक, हकीकत वेखीं थांउँ थाँईंआ। मेरी लेखे लाउणी रत्त, रत्ती रत्त तेरी झोली पाईआ। मेरा पूरा करीं तप, तपीश्र हो के सीस निवाईआ। मेरा वेख लहिणा जप, जगजीवण दाते ध्यान लगाईआ। जिस वेले इक प्रविष्टा गया टप्प, टापूआं दा झगड़ा देणा मुकाईआ। पिछला लेखा करीं ठप्प, आपणा नाम मोहर लगाईआ। भगत भगवान दा नाता जोड़ना पक्क, आत्म परमात्म मेल मिलाउणा सहिज सुभाईआ। धुर दा प्रीतम बणना सच, सच स्वामी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। विसाखी कहे मेरी धार करीं न्यारी, निरवैर तेरी सरनाईआ। लेखा लिखण पंज लिखारी, पलँघीं बैठे सोभा पाईआ। जलधार वखावण पंज दरबारी, दर दरबारे सोभा पाईआ। इस आब दी आह हसन हुसैन सी मारी, रो के दिता सुणाईआ। जिस वेले प्यास बुझा ना सकी मुहम्मद दी चार यारी, याराना तोड़ ना कोए निभाईआ। उस वेले फ़रमान दिता ख़ुद शहिनशाह सरकारी, पैग़ाम इक सुणाईआ। जिस वेले पैग़म्बरां तों बाद उन्हां दे अमाम दी आई वारी, वारस हो के फेरा पाईआ। फेर तुहाडी प्यास बुझावां सारी, मेहर नज़र उठाईआ। रूह बुत दी करां दारी, दर्दी हो के दर्द वंडाईआ। युद्धां विच होण ना देवां ख्वारी, करबला रूप ना कोए बणाईआ। सिर्फ़ आत्मा परमात्मा बणा के पुजारी, पूजा इक्को इक समझाईआ। अमृत बख्शां ठंडा ठारी, दीन मज़्हब दी वंड ना कोए वंडाईआ। किसे नाल ना करां ग़द्दारी, सांझा पीर इक्को नज़री आईआ। मज़्हब धार ना रखां दो धारी, इस्म आज़म इक समझाईआ। सति सच दी करां उसारी, नींह नाम वाली रखाईआ। धर्म दी धार फड़ तगारी, जगत दा चिक्कड़ लवां उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। विसाखी कहे मेरा पुराणा रिश्ता, रिश्ते दारां दयां जणाईआ। औह वेखो पैग़ाम दिन्दा जबराईल फ़रिश्ता, फ़र्श ज़िमीं उत्ते समझाईआ। संदेसा सुणो आहिस्ता आहिस्ता, बिन कन्नां रिहा जणाईआ। जिस ने सब नूं देणी शकिस्ता, शख्सां दी शख्सीअत देणी बदलाईआ। भगतां दा कामल करे निसचा, मुर्शद बेपरवाहीआ। इक्को नाम आपणा दस्से विरसा, जो जुग चौकड़ी जगत विच वरताईआ। जिस दी सदी चौधवीं बदल देणा फ़िरका, फ़िरका प्रस्ती दए मिटाईआ। ओह मालक आदी चिर का, चिरी विछुंने ल्ए जुड़ाईआ। जिस दा रूप निराला निर दा, निरवैर इक अख्वाईआ। भगतां माण देवे घर थिर दा, थिर घर साचे आप टिकाईआ। नाता रखे पीआ पिर दा, प्रीतम अगम्म अथाहीआ। सृष्टी दृष्टी बदल देवे हिरदा, हरि हिरदा फोल फुलाईआ। जिस दा गेड़ा हुक्मे अन्दर गिड़दा, ना कोई रोके रोक रुकाईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। विसाखी कहे ओह वेखो जल दे मटके, मटक नाल बैठे डेरा लाईआ। जेहड़े गोबिन्द पटने विच सी पटके, पाटल हो के खेल खिलाईआ। ओह मुहब्बत विच पिच्छे ना अटके, आपणी आसा रहे जणाईआ। साडा वायदा जिस वेले गोबिन्द दीन मज़्हब वैरी होए रत्त दे, रत्त रत्त नाल रंगाईआ। माण रहिणे नहीं पंज तत दे, तत्व तत सर्ब कुरलाईआ। लंगोट रहिणे नहीं धीरज यति दे, काम क्रोध लोभ मोह हल्काईआ। विचार रहिणे नहीं गुरमति दे, मनमति होए हल्काईआ। सहारे रहिणे नहीं परमेश्वर पति दे, पतीर्वत ना कोए अख्वाईआ। सब दे अन्दर होणे तपदे, सांतक सति ना कोए कराईआ। रसना जेहवा सारे होणे नाम जपदे, हिरदे सके ना कोए वसाईआ। दीन दुनिया भोग करने नेत्र अक्ख दे, नैण जगत ना कोए शरमाईआ। किसे नूं दर्शन नहीं होणे प्रतख दे, साख्यात वेखण कोए ना पाईआ। इष्ट बणने पथ्थर इट्ट दे, पुजारन होवे कूड़ लोकाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक होणे पिटदे, ग्रन्थी रोवण मारन धाईआ। बौहड़ी उस वेले मनूए होणे नहीं किसे दे टिकदे, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। फेर लहिणे देणे देणे पैणे इक्को पुरख अकाल दी चिट दे, जो चेते सब नूं दए कराईआ। ऐं जापदा सब दे हुक्म होणे मिट दे, अग्गे हो ना कोए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। मटके कहिण साडे अन्तर पाणी जल, सति सच सुणाईआ। सानूं याद आउंदा करबले वाला थल, बौहड़ी दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। तेरे नूर ख़ाक विच गए रल, बिन आब हयाती सके ना कोए बचाईआ। विछोड़ा सहि ना सके पल, पलक विच आपणा आप मिटाईआ। ओह इक्को कहि के गए गल्ल, संदेशा दिता नूर इलाहीआ। साडी दरोही साडी तोबा परवरदिगार सांझे यार वेखीं आपणयां भगतां सूफ़ीआं नाल करीं ना छल, कपटी रूप ना कोए बणाईआ। जिस वेले लोकमात धरनी धवल धौल उत्ते आवें चल, निहचल आपणा धाम सुहाईआ। किते निगाह ना बदलीं प्यारा ना बणीं माटी खल्ल, मज़्हबां विच ना वंड वंडाईआ। साडा सब दा मसला करना हल्ल, मसाइल तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। पाणी कहे मेरा मालक इक अबिनाशा, हरि करता वड वड्याईआ। मैं जिस दा दासी दासा, जुग जुग सेव कमाईआ। मैं चार जुग दा जाणां खुलासा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख वखाईआ। मैनूं अवतार पैग़म्बर गुरुआं वेख के आउंदा हासा, ताली दयां वजाईआ। की खेल प्रभू तमाशा, जुग जुग आपणा दिता वखाईआ। कोई मैदाने जंग विच आपणयां मुरीदां सिक्खां नूं मैनूं भर के दे ना सक्या विच ग्लासा, प्यास प्यास्सयां ना सक्या बुझाईआ। सारे देंदे गए दिलासा, सबर सबर दृढ़ाईआ। मैनूं इक गल्ल याद जिस

❋

❋

वेले गोबिन्द ने जुझार नूं किहा औह तक पुरख अकाल तेरा राखा, तेग़ बहादर दादा ध्यान लगाईआ। मैं वी उस प्रभू दा काका, नन्हे काके तैनूं उस प्रभू दी गोद टिकाईआ। फेर प्रेम दी रखीं आसा, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द ध्यान लगाईआ। मेरे साहिब साहिब अबिनाशा, वड तेरी बेपरवाहीआ। मैं इक्को बचन अगम्मा आखां, आख के दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच तेरी सरनाईआ। गोबिन्द किहा मेरी बन्दना इक अरदास, बेनन्ती सच सुणाईआ। आदि जुगादि तेरा खेल तमाश, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। की होया जे राम भेज्या विच बनवास, रावण राम खेल खिलाईआ। की होया जे गोपीआं पवाई रास, काहन घनईया कृष्न वड वड्याईआ। की होया जे पैग़म्बरां नूर कीता प्रकाश, अल्ला अलाही नूर प्रगटाईआ। की होया जे गुरुआं बख्शी दात, आपणे नाम दी साथों सिफ्त लई कराईआ। की होया जे दीनां मज़्हबां वंड कराई जमात, शरअ शरअ विच्चों बदलाईआ। की होया जे तूं सब दा माई बाप, पिता पुरख अकाल नूर इलाहीआ। पर मेरी इक बेनन्ती मेरे साहिब तूं अजे इक नहीं कराया आपणा जाप, जगजीवण दाते तैनूं दिती वड्याईआ। मैं तैनूं सच दयां आख, साफ़ साफ़ दयां सुणाईआ। किसे नूं दिता मग्घ हयाते आब, किसे नूं अमृत चुलीआं नाल प्याईआ। मेरे मालक मेरी बेनन्ती तेरे चरणां पास, कँवल कँवल सरनाईआ। गोबिन्द किहा ओह तक अंधेरी रात, कलयुग रही डराईआ। झगड़ा वेख लै आपणयां ग्रन्थां काग़ज़ात, चार जुग दे शास्त्र करन लड़ाईआ। कोई भगत दिसे ना पारजात, पारब्रह्म तेरे विच ना कोए समाईआ। किसे दा रहिणा नहीं इत्फिाक, मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। तेरे दर दा दिसे कोए ना चाक, चाकरी हक ना कोए कमाईआ। प्रभू ओह वेख की कहे मूसे दा कलाक, टक टक रिहा सुणाईआ। सदी बीसवीं दए ना कोए निज़ात, मेहर नज़र ना कोए तकाईआ। सदी चौधवीं मुहम्मद फोले खात, खाता आपणा रिहा दृढ़ाईआ। प्रभू तेरे नाम बिना तेरे प्यार बिना सारी दुनिया होणी वफ़ात, कायनात साचा काअबा नज़र किसे ना आईआ। उस वेले किरपा करीं आप, आप आपणा संग निभाईआ। जन भगतां अन्दर खोल्ह के आपणा ताक, पड़दा देणा उठाईआ। सच सति दा लै के ग्लास, अमृत जाम देणा प्याईआ। अन्त तक उन्हां नूं फेर ना लग्गे प्यास, तृष्ना तृखा तृप्त देणी कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। विसाखी कहे पंजे मंजे रहे आख, कूक कूक सुणाईआ। वेख्या दीन दुनी इख़लाक, सृष्टी दृष्टी फोल फुलाईआ। रिहा कोए ना पाक, पवित्र रूप ना कोई दरसाईआ। पूरा होया भविक्ख्त वाक, वाक्या वक्त नाल दए गवाहीआ। तकी अंधेरी रात, सति सच चन्द ना कोए चमकाईआ। बख्शे कोए ना नाम दात, ख़ाली झोली ना कोए भराईआ। पुरख अकाले हुक्म दिता आप, शब्दी

❋

❋

शब्द शब्द शनवाईआ। पंज लिखारी फड़ो कलम दवात, काग़ज़ शाही नाल मिलाईआ। हुक्म लिखो साफ़ साफ़, संदेसा धुरदरगाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करनी नास, सतिजुग सच सच प्रगटाईआ। पिछली पिच्छे रह गई वाट, अग्गे आपणा पन्ध समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा इक सुणाईआ। विसाखी कहे मेरा इक विश्वास, विश्व दे मालक ध्यान लगाईआ। सब दी पूरी करीं आस, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। लेखे लाउणा भगतां स्वास स्वास, साह साह आपणे विच मिलाईआ। साचे मण्डल वखाउणी रास, सुरती शब्द गोपी काहन बणाईआ। जो अवतार पैग़म्बर गुर गए आख, आख़र पूरा देणा कराईआ। ख़ुशीआं वाला होए विसाख, वसल मेले नूर इलाहीआ। साचे भगतां देणी शाबास, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। झगड़ा मेटणा ज़ात पात, दीन मज़्हब ना वंड वंडाईआ। इक्को माण बख्शणा मात, इक्को गृह देणा वखाईआ। धुर दा सज्जण बण के देणा साथ, सगला संग निभाईआ। जन्म जन्म दी मेटणी वाट, कर्म कर्म दा पन्ध चुकाईआ। पिछला पूरा करना घाट, घाटा अवर रहे ना रहे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। विसाख कहे मेरा प्रविष्टा सुध, जन भगतां प्रकृती दए बदलाईआ। श्रेष्ट करे बुध, मति मतांतर डेरा ढाहीआ। अमृत रस देवे दुद्ध, सति सतिवादी दया कमाईआ। कलयुग अन्तिम लेखा रिहा पुज्ज, पूजा अवर रहे ना राईआ। पुरख अकाल भेव खोल्हे गुज्झ, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी सार पावे सुध, सार शब्द आपणा हुक्म वरताईआ।

२ विसाख शहिनशाही सम्मत ७ रूड़ सिँघ धुंन ढाया अवल्ला, जगत सिँघ घणी एकी बांगर, सरदूल सिंघ,
बालचिन्द्र, हरभजन कौर भगवान पुरा, हरि भगत दवार जेठूवाल

सतिगुर शब्द धार जग मीता, मित्र प्यारा अगम्म अथाहीआ। जिस कलयुग विच सतिजुग बदली रीता, सति धर्म दी कार कमाईआ। मेल मिलाए नाल त्रैगुण अतीता, त्रैभवन धनी नाल जुड़ाईआ। तन करे ठांडा सीता, मन मनसा पूर वखाईआ। सतिगुर हो के वसे चीता, गृह मन्दिर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिगुर शब्द गहर गम्भीर, बेपरवाह वड वड्याईआ। जन भगतां लेखे लाए तन सरीरा, मन मनसा आपणे नाल मिलाईआ। सीस बंधाए धर्म धार दा चीरा, चेरा गुरमुख वेख वखाईआ। सचखण्ड दवार

❋

❋

जणाए डेरा, थिर घर आपणा रंग रंगाईआ। नाम जपा के तेरा मेरा, आत्म ब्रह्म इक दरसाईआ। इक्को रंग रंगा के सञ्झ सवेरा, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। कलयुग अन्तिम बन्न्ह के बेड़ा, नईया नौका पार लँघाईआ। भाग लगा के काया खेड़ा, घर मन्दिर दए वड्याईआ। आवण जावण चुकाए गेड़ा, चुरासी विच ना कोए भवाईआ। जन भगतां उत्ते करे मेहरा, मेहरवान होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्त कन्त भगवन्त करे हक नबेड़ा, लेखा जन्म कर्म रहिण कोए ना पाईआ।

२० विसाख शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार जेठूवाल
माझा गुरदासपुर संगत दे वाढी कर के जाण समें

गढ़्ही चमकौर दए ब्याना, बेनन्ती रही जणाईआ। शब्द संदेशा दिता श्री भगवाना, हरि करते बेपरवाहीआ। गोबिन्द तेरा वेख्या खण्डा खड़ग किरपाना, तीर तरकश नाल वड्याईआ। औह वेख कलयुग बदलदा ज़माना, ज़िमीं असमानां नैण उठाईआ। पुरख अकाला होणा प्रधाना, शब्द प्रधानगी तेरा रूप दरसाईआ। जोती जोत पहरना जामा, नूर नूर विच्चों प्रगटाईआ। खेल खिलाउणा दो जहानां, ज़िमीं असमानां पड़दा लाहीआ। देवे हुक्म अगम्मी फ़रमाना, फ़ुरना फ़ुरन्यां विच्चों बदलाईआ। लख चुरासी मज़्हबी धार वेखे इन्साना, नव सत्त खोज खुजाईआ। खेले खेल मर्द मर्दाना, परवरदिगार नूर इलाहीआ। सदी चौधवीं मुहम्मद तके निशाना, ईसा आपणी अक्ख उठाईआ। झगड़ा पैणा अञ्जील कुराना, कुरह कायनात दए दुहाईआ। फिरे दरोही वेद पुराणा, पुरीआं लोआं समझ कोए ना आईआ। तेरा लेखा वेखण सूरबीर बलवाना, लख चुरासी ध्यान लगाईआ। तेरा प्यार शस्त्र मेरा नाम खण्डा धर्म दी धार रूप धरे किरसाना, किरसी गुरमुख नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गढ़्ही चमकौर कहे गोबिन्द दिता उत्तर, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण ध्यान लगाईआ। पुरख अकाले मैं शब्दी धार तेरा पुत्र, पूत सपूते गुरमुख आपणे लवां प्रगटाईआ। भेव चुकावां दूआ दुतर, दुतीआ भाउ रहिण कोए ना पाईआ। कौल इकरार कीता कदे ना जावां मुकर, मुकरर्र तेरा हुक्म वेख वखाईआ। लेखे लावां रविदास वाले टुक्कर, टुकड़े भगतां लेखे पाईआ। लालो दा लहिणा चुकावां नानक वाला कुक्कड़, जो कूक कूक सुणाईआ। ईसा मूसा नेड़े हो के मैनूं पुछण, मुहम्मद नैण अक्ख उठाईआ। सदी चौधवीं जिस वेले वेला आया ढुकण, बीस बीसा नाल मिलाईआ। सब दी औध अन्तिम होवे पुज्जण, पूजा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग दा

❋

❋

दीपक आवे बुझण, नौ खण्ड पृथ्मी अंधेरा छाईआ। उस वेले ब्यासों पार माझे वाले करन युद्धण, अमृतसर गुरदास पुर नाल मिलाईआ। फेर चारों कुण्ट पंखेरू उडण, पंछी पंखी देण दुहाईआ। पुरख अकाल बदली करन वाला आए जुगण, जुग दा मालक वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गोबिन्द किहा जिस वेले समां गया पुज, सतिगुर शब्दी खेल खिलाईआ। अमृतसर गुरदास पुर करे प्रेम प्यार दा युद्ध, दाती किरसाणा वाली हथ्थ उठाईआ। धरनी धरत धवल उत्ते जिस वेले ख़ुशीआं विच भरे रुग्ग, मुट्ठी मुट्ठी नाल मिलाईआ। मुहम्मद किहा मैनूं एह रिहा सुज्झ, सहिज नाल सुणाईआ। मेरा उम्मती फिट जाणा दुद्ध, आबेहयात मुख ना कोए चुआईआ। ईसा किहा हज़रतां दे हज़रत सब दी उलटी होवे बुध, बिबेक नज़र कोए ना आईआ। मूसा किहा मैं की दस्सां कुछ, कहिण दी लोड़ रहे ना राईआ। इयों जापदा जिवें सब दा बेड़ा जाणा डुब्ब, डुब्बयां पार ना कोए लगाईआ। क्यों जन भगतां वाढी करदयां बक्करे बुल्हाउणे नाले मारनी गुभ्भ, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। अमृतसर गुरदास पुर जगत लड़ाई दा बन्न्ह देण मुढ्ढ, जड़ जगत वाली हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। गोबिन्द शब्द कहे मैं वेख्या बिन नैणां अगम्मा सीन, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। भगतां मन्नी भगवन दी ईन, सिर सक्या ना कोए उठाईआ। त्रैलोकी दा झगड़ा खेल कीता दिन तीन, त्रैगुण दी खेल दिती खिलाईआ। कुछ लेखा जन भगतो तुहाडे नाल चीन, चिन्ता सब नूं दए जणाईआ। तुहाडा लेखे लग्गा रुक्खा सुक्खा खाण पीण, प्यार मुहब्बत तुहाडी दरगाह सच टिकाईआ। तुहाडा वासा उस थाँ जिथ्थे धरनी ना ज़मीन, इक्को वाहिद अलाह यामबीन, मुफ़लिस नज़र कोए ना आईआ। गढ़्ही चमकौर नूं पूरा दवाउणा सी यकीन, भरोसा दिता बणाईआ। गोबिन्द दी शब्द वाली तरमीम, तख्ता ज़िमीं असमान उलटाईआ। वेख्यो कोई अन्दरों ना रिहो ग़मगीन, चिन्ता कम्म किसे ना आईआ। तुहाडा प्रभू दे नाल प्रभू दा दीन, मज़्हबां वंड ना कोए वखाईआ। एह लेखा गोबिन्द दा प्राचीन, परम पुरख सहिजे पूर कराईआ। ख़ुशीआं नाल सब ने जाणा बण के नवें नवीन, जन्म जन्म विच्चों बदलाईआ। तुहानूं गढ़्ही चमकौर कहे आफ़रीन, गोबिन्द पुश्त पनाह हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त जन भगतां मुहब्बत विच सदा अधीन, आहला अदना अदना आहला आपणा रूप बणाईआ।

❋

❋

३० विसाख शहिनशाही सम्मत ७ गुरबख्श सिँघ दे अन्तिम समें
पगड़ी दा विहार हरि भगत दवार जेठूवाल

तीह विसाख कहे गोबिन्द लेख अगम्मी लिखा, शब्दी धार धार विच्चों प्रगटाईआ। ख़ुशी विच किहा वाह धुर दे सिखा, गुरमुख तेरी वड वड्याईआ। जिस दा काला लेख होवे चिट्टा, दुरमति मैल रहे ना राईआ। राह तके सिँघ पाल पाल पिता, सचखण्ड सच ध्यान लगाईआ। धर्म दी धार मेरा दुलारा आवे निक्का, निक्यों वड्डी मिले वड्याईआ। जगत जिज्ञासूआं छडे हित्ता, ममता मोह ना कोए रखाईआ। दरगाह साची पाए हिस्सा, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। जगत जहान समझणा मिथा, मिथ्या दिसे कूड़ लोकाईआ। हरिजन अन्तर आत्म पूरी होवे इच्छा, परमात्म मेल सहिज सुभाईआ। सच दी सति पई भिच्छा, वस्त अमोलक इक वरताईआ। पूरब लहिणे दा लेखा दित्ता, राम रामा दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे वेखो खेल पुरख अबिनाशी, हरि करता आप कराईआ। जो आदि जुगादि वेखे खेल तमाशी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा वेस वटाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां करे बन्द ख़ुलासी, ख़ुलासा धर्म धार समझाईआ। पूरब जन्म दी पूरी करे आसी, आशा मन विच्चों बदलाईआ। जिस दी शहादत देवे गोबिन्द दी बदली होई विसाखी, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जन भगतां मिले अगम्मी दाती, दाता दानी आप वरताईआ। जगत तृष्ना पंज तत तुटे नाती, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश संग ना कोए वखाईआ। आत्मा परमात्मा परमात्मा आत्मा बणे साथी, शब्द मिलावा सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेल ल्ए मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुरबख्श सिँघ गुर शब्द धार दा फाह, फाँसी जगत ना कोए लटकाईआ। सति धर्म दा साचा राह, सति स्वामी अन्तरजामी दिता दृढ़ाईआ। जिस आत्मा नूं डोबे ना कोए जल थल अस्गाह, समुंद सागर ना वहिण वहाईआ। चुरासी विच सके ना कोए भवा, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। चित्रगुप्त लेखा ना सके वखा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला दया रिहा कमा, मेहरवान महिबूब मेहर नज़र उठाईआ। जिस विसाखी बदल के मार्ग दिता ला, विसाख दा अन्त अन्त विसाख विच समाईआ। गुरमुख साचा सेवा ला, सेवक सेवा आपणे विच टिकाईआ। हरि भगत दवारे दए टिका, टिक्का मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। तेई अवतार बणे गवाह, शहादत शब्द शब्द भुगताईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद करो दुआ, बिन कलमा कलमा गाईआ। नानक गोबिन्द जोती धार करो वाह वाह, वाहवा वाहिद तेरी बेपरवाहीआ। जिस मार्ग भगत भगवान दिता ला, दीन दुनी दी रीती दिती बदलाईआ।

❋

❋

जन भगतां लख चुरासी विच्चों उठा, निरन्तर अन्तर आपणा मेल मिलाईआ। सच दी रीती इक चला, चार वरन अठारां बरन दिती वड्याईआ। दीन मज़्हब दा झगड़ा दिता मुका, ज़ात पात रहे ना राईआ। सप्तस ·षीआं लेखा पूरा दए करा, जो आपणा पूरब आए तकाईआ। रविदास चमारे लहिणा देणा झोली पा, चोली तन दए बदलाईआ। हरिजन हरिभगत गुरमुख गुरसिख सीस दस्तार दए बंधा, बन्धन आवण जाण कटाईआ। गुरबख्श सिँघ दे सिर ते दयो टिका, लेखा अग्गे रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैग़म्बर निरगुण धार मारो झाती, बिन नैणां नैण उठाईआ। सचखण्ड दवारे दरगाह साची खोल्ह लओ ताकी, पर्दा पर्दा रहे ना राईआ। धर्म दी धार खेल तक्को जो करे पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करता बेपरवाहीआ। जिस दी मण्डल ब्रह्मण्ड खण्ड पाउंदे रासी, पुरी लोअ गोपी काहन नाच नचाईआ। ओह सब दी पूरी करे आसी, आशा तृष्ना रहे ना राईआ। जन भगतां करे बन्द खलासी, बन्धन तोड़े धुरदरगाहीआ। मंज़ल चाढ़्ह आपणी घाटी, दर दवारा इक सुहाईआ। भगतां नाल भगत मिलावे सचखण्ड दवार साचे साथी, जिथ्थे जम्मण वाली कोए ना माईआ। जिथ्थे इक्को नूर जोत प्रकाशी, नूर नुराना डगमगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु तीह विसाख ख़ुशीआं विच सारे करन हासी, ताली बिन हथ्थां रहे वजाईआ। तेरी जोत प्रभू तूंहे जाती, जागरत जोत तूंहे नज़री आईआ। जिस आवण जावण पन्ध मुकाया रही कोए ना वाटी, वटना मलया चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। आत्मा कहे मैं गुरबख्श सिँघ दा छड्डया सरीर, तन माटी आई तजाईआ। मैनूं पहलों मिल्या कबीर, जो कबरां तों बाहर बैठा सोभा पाईआ। फेर मिल्या शहिनशाह पीरां दा पीर, पातशाह नूर इलाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिस दी तस्वीर, जिस नूं तसव्वर कर सके ना कोए विच लोकाईआ। आप बैठा गहर गम्भीर, गवर आपणा आसण लाईआ। जोती प्रकाश बेनज़ीर, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। मेरी धार ना होई दिलगीर, अन्तर अन्तर वज्जी वधाईआ। मैनूं इयों जापया ज्यों मैं प्रभ दा बच्चा ख़ारशीर, नन्हा नूर नूर इलाहीआ। मैनूं कोई ना कहे माढ़ी एहदी तकदीर, मानस जन्म गया गंवाईआ। मेरी जगत जहान विच्चों बदल गई ज़मीर, ज़िमीं ज़मां असमान दए गवाहीआ। मैं मालक ख़ालक प्रितपालक तक्कया जिस दा लेखा शाह हकीर, शहिनशाह इक्को अगम्म अथाहीआ। जिस दे दर उत्ते द्वैती वाली नहीं लकीर, वंडन वंड ना कोए वंडाईआ। उथे ख़ुशी विच सूफ़ी सन्त फ़कीरां निरधार बणी रहे भीड़, जोती जोत जोत विच समाईआ। घराना अच्छा मेहरवाना अच्छा श्री भगवाना अच्छा जिथ्थे ना कोई शाह ना कोई अमीर, ग़रीब नज़र कोए ना आईआ। मैं गोबिन्द दी रीती जगत वाली

❋

❋

पीले वस्त्र पहने चीर, रूप शहीदां वाला बणाईआ। लाल रंग दा वस्त्र मेरे उत्ते पाया अख़ीर, जो चमकौर गढ़्ही विच गोबिन्द वर दिता चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे गोबिन्द दी धार लाल रंग दा पड़दा, पंज तत ल्ए लुकाईआ। जन भगतां आत्मा मेला परमात्म घर दा, दूजे घर ना कोए चतुराईआ। सतिगुरु किरपा नाल जाए चढ़दा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा निरगुण निरगुण ढोला पढ़दा, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। पिछला लेखा जगत जहान छडदा, नाता कूड़ रहे ना राईआ। जन भगत जनणी दी कुख्ख जन्मया कदे ना मरदा, मरन विच कदे ना आईआ। ओह मालक उस दर दा, जिथ्थे दर दरबारी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा; आप खुल्हाईआ। गुरबख्श सिँघ कहे मेरा तन सरीर झूठा, सच प्यार ना कोए कमाईआ। काया माटी ठूठा, हड्ड मास नाड़ी नाल सुहाईआ। जेहड़ा मात गर्भ लटक्या पुट्ठा, दस दस मास तपाईआ। मैनूं ख़ुशी मेरा पुरख अकाल दीन दयाल मेरे उत्ते तुट्ठा, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मेरे बन्न्ह के रुमाल नाल गुट्टा, तिन्न गंढां दितीआं पवाईआ। मैं दरगाह साची सच दवारे जा के सुत्ता, सुख आसण सोभा पाईआ। जिथ्थे इक्को परम पुरख दी रुता, दूजी रुत नज़र कोए ना आईआ। मेरी प्यार दी नमस्ते कदे ना मेरीए माता रोईं कहि के हाए मेरया पुत्ता, दु:ख विच हौका ना कदे भराईआ। मेरा जगत जहान लेखा चुक्का, छडी कूड़ लोकाईआ। मैनूं शब्दी हुक्म होया तूं नौं वार पढ़ दो तुका, तूं मेरा मैं तेरा इक्को नाम वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला दए मिलाईआ। गुरबख्श सिँघ दी आत्मा कहे मेरी वेखो ख़ुशहाली, ख़ुशीआं विच जणाईआ। मेरी सतिगुर शब्द भरी दलाली, विचोला बणया गोबिन्द माहीआ। नाता जुड़या नाल जोत अकाली, जो अकल कलधारी इक अख्वाईआ। जिस दे दर ते अवतार पैग़म्बर गुर सवाली, विष्न ब्रह्मा शिव बैठे झोलीआं डाहीआ। जन भगत सुहेले धर्म दी धार वजावण ताली, बिन हथ्थां ताल बणाईआ। धन्नभाग जे फल लग्ग गया पाल सिँघ दी डाली, माता बिशन कौर वड्याईआ। जिस दे मस्तक चढ़ जाए लाली, नूरी चन्द चमकाईआ। हरिसंगत नूं मार्ग दस्से सुख़ाली, सहिजे दए बतलाईआ। संसार दा नाता झूठा जंजाली, मुहब्बत मोह कम्म किसे ना आईआ। जिस दी आत्मा उस संभाली, जो सम्बल बैठा डेरा लाईआ। जिस दा दवारा बिना भगतां कदे ना होवे ख़ाली, जन भगत बैठे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच सच विच समाईआ। सरीर कहे मेरा पंज तत दा नाता, नाता जगत वाला जणाईआ। मेरी आत्मा दा मालक पुरख बिधाता, जिस नूं पुरख अकाल

❋

❋

कहि के सारे गए गाईआ। जो जुग जुग भगतां पुछे वाता, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। एथे उथे बण के पिता माता, पतिपरमेश्वर गोद उठाईआ। जगत नाता तोड़या भैण भ्राता, भगत सुहेले ल्ए मिलाईआ। जिथ्थे इक्को जोत ते इक्को जाता, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को सेज इक्को खाटा, इक्को आसण सोभा पाईआ। इक्को मंज़ल इक्को वाटा, इक्को पन्ध रिहा जणाईआ। इक्को नूर प्रकाश अगम्मी लाटा, ज़हूर ज़हूर विच समाईआ। बण के साहिब अलखणा अलाखा, अलख अगोचर रिहा दृढ़ाईआ। जन भगतो भगतां दी रीती बदल के आया विसाखा, विश्व दा लेखा दए समझाईआ। सब ने मन्नणा इक प्रभू दा आखा, जो मालक धुरदरगाहीआ। जिस नूं झुकदे त्रैलोकी नाथा, राम रामा सीस झुकाईआ। पैग़म्बर गुर गाउंदे गाथा, सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। सो साहिब पुरख समराथा, हरि करता वड वड्याईआ। जो भगतां होवे राखा, रक्षक हो के वेख वखाईआ। ख़ुशी नाल ख़ुशी विच मिलाया पाल सिँघ दा पालया होया निक्का जेहा काका, निक्का निक्कयां विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, देवणहार बेपरवाहीआ। गुरबख्श सिँघ आत्मा कहे मेरी सब नूं नमस्ते, नमो नमो सीस निवाईआ। जन भगतां खेड़े रहिणे वसदे, लोकमात उजड़ कदे ना जाईआ। सब ने दिन लँघाउणे ख़ुशी विच हस्सदे, ग़मीं अन्दर ना कोए टिकाईआ। उस प्रभू दे दर्शन करने जिस दे मेले निज नेत्र अक्ख दे, लोयण अन्तर दए खुल्हाईआ। विछोड़े रहे ना वक्खरे वक्ख दे, मेला मिल्या सहिज सुभाईआ। जिस दी महिमा अवतार पैग़म्बर गुरु रहे दस्सदे, अक्खर अक्खरां नाल जुड़ाईआ। नाम कलमे रहे रटदे, ढोले गीत गोबिन्द दे गाईआ। ओह खेल परमेश्वर पति दे, पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतो प्यारे बणिओ ना कदे रत्त दे, रक्त बूँद दा सरीर कम्म किसे ना आईआ। वणजारे बणिउ ब्रह्म मति दे, ब्रह्म विद्या लैणी अपणाईआ। जो आया सो गया नस्स के, लोकमात रहिण कोए ना पाईआ। जगत रैण वसेरा कट के, भज्जया वाहो दाहीआ। जुग जुग कोटां विच्चों जन भगत सुहेला ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश टप्प के, गगन गगनंतर पन्ध मुकाईआ। मिले जोत प्रकाश विच लट लट दे, जो पुट्ठे लटकणो ल्ए बचाईआ। नाते रहिण ना काया मट्ट दे, गगरीआ काची कम्म किसे ना आईआ। लहिणे मुक गए अन बट दे, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। लेखे पूरे हो गए हकीकत हक दे, लाशरीक दया कमाईआ। सदी चौधवीं पैग़म्बर सारे हस्सदे, हस्स के रहे सुणाईआ। बिन निशान्योंं तीर निशाने तकदे, तदबीर तकदीर नाल टकराईआ। उहनां हुक्म मन्नणे यक दे, जो वाहिद नूर इलाहीआ। जन भगतां लेखे मुकणे जन्म कर्म लहिणे पूरे होणे फक्क दे, फ़ैसला इक्को हक सुणाईआ। जेहड़े तन मिट्टी ख़ाक विच दब्ब दे, अग्नी नाल जलाईआ। वणजारे बण गए अल्ला रब्ब दे, वाहिगुरु नाल राम ओट रखाईआ।

❋

❋

अग्गे लेखे होणे सबब दे, सब दा भेव जाणे बेपरवाहीआ। जन भगतो शब्द अक्खर याद रखणे अज्ज दे, विसाख तीह दए गवाहीआ। भाग उच्चे होण उस यद्द दे, जिस यद विच मिले माण वड्याईआ। भगत भगतां नूं सदा रहिंदे सद्द दे, सचखण्ड बैठे राह तकाईआ। तुहाडे नालों विछोड़े होए अलग दे, तन वजूद संग ना कोए निभाईआ। झगड़े मुक गए शाह रग दे, शाहरग दे उत्ते मिल्या शहिनशाह बेपरवाहीआ। जिस नूं कोटन कोटि कोटी रहे लभ्भदे, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। ओह भण्डारे देवे ख़ुशी वाली गद गद दे, गदागर तों जिस ने घर वाले दिते बणाईआ। कदे बणे ना रिहो प्यारे मास नाड़ी हड्ड दे, पिंजर कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा मालक इक इलाहीआ। सतिगुर शब्द कहे शब्द शब्द प्यारा, प्रेमी प्रीतम हो के दयां जणाईआ। गुरबख्श सिँघ दी माता ख़ुशीआं नाल गल विच पा दे हारा, बिशन कौर विष्न ब्रह्मा शिव वेखण ध्यान लगाईआ। बिना अक्खां तों तकण तेई अवतारा, की अवतर आपणी कार कमाईआ। पैग़म्बर सजदयां विच सारे कहिण वाहवा परवरदिगारा, बेपरवाह तेरी बेपरवाहीआ। गुर दस कहिण की गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द कमाए कारा, करनी करता आपणा हुक्म वरताईआ। भगत दवार विच भगतां दी सदा रहे जैकारा, जै जै कार ख़लक ख़ुदाईआ। गुरबख्श सिँघ दा ख़ुशीआं विच करयो संस्कारा, सिसकी विच हौका लैण कोए ना पाईआ। जिस दा लेखा सदा रहे जुग चारा, जुग चौकड़ी राह तके चाँईं चाँईंआ। पंज गुरमुख उठ के पंज लगा दयो जैकारा, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुगा जुगन्त नित नवित जन भगतां करे निरगुण निरगुण हित, सरगुण सरीर बेनज़ीर नज़र तों ओहले सब दे दए कराईआ।