पहली जेठ शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं
सतिगुर शब्द कहे विसाख लँघया, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस जन भगतां चोला रंगया, रंगत चाढ़्ही अगम्म अथाहीआ। सच सिंघासण निमस्कार कर पलँघया, बिन पावा चूल सीस निवाईआ। तेरा खेल सूरे सरबंगया, हरि करते वेख वखाईआ। जो गोबिन्द दान मंग्गया, दाता हो के दिता वरताईआ। अग्गे लेखा पूरा करना भुक्खा नन्गया, ग़रीब ग़रीबां होणा सहाईआ। सति सरूपी अस्व तंग लैणा कस्या, कासद देणा नाम दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ कुकर्म वेखणा धंदिआ, धरनी धरत धवल धौल खोज खुजाईआ। गुरमुख रहे ना कोए नेत्र अंध्या, अंध अज्ञान देणा मिटाईआ। लख चुरासी वेखणा
❋
❋
मानस मानुख मानव बंदिआ, बन्दगी बन्दना खोज खुजाईआ। तेरा खेल प्रभू अचंभिआ, अचरज लीला देणी वरताईआ। पैग़म्बर चुक्की फिरन तंबिआ, तोबा तेरा नाम ख़लक ख़ुदाईआ। अवतार वेखण खेल वरभंडया, वरभण्डी ध्यान लगाईआ। सतिगुर चढ़ के पौड़ी डंडया, डण्डावत तकण थांउँ थाँईंआ। जगत जहान होया रंडया, आत्म परमात्म कन्त सुहाग ना कोए हंढाईआ। रस रिहा ना अमृत वेले सँध्या, सिन्ध सागर रूप ना कोए जणाईआ। सब दा लेखा होया मंदिआ, मंदभाग दिसे लोकाईआ। ओह कलयुग तक कंढया, कन्ढ्ढी बैठा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। विसाख कहे मेरा वक्त गया बीत, बेपरवाह दिती वड्याईआ। मैं तक्कया त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी धुरदरगाहीआ। जो आदि जुगादी बदले रीत, बदलणहार इक अख्वाईआ। जिस झगड़ा मिटाउणा मन्दिर मसीत, काअब्यों परे करे पढ़ाईआ। लख चुरासी बदल देणी नीत, नीतीवान इक हो आईआ। साचे नाम दी दस्से हदीस, हरि करता नूर इलाहीआ। मालक बण के धुर जगदीश, जगदीश्र हुक्म वरताईआ। इक्को छत्र झुल्ले प्रभ दे सीस, दूजा नज़र कोए ना आईआ , आत्म परमात्म ढोला गाउंणा सब ने गीत, गहर गम्भीर करे पढ़ाईआ। झगड़ा मिटा के हस्त कीट, ऊचां नीचां रंग रंगाईआ। शब्द विचोला बण के बीच, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, लेखा सब दा झेली पाईआ। अग्गे इक्को नाम कलमे दी कर तमहीद, सिफ्त सिफ्तां विच्चों सालाहीआ। शब्दी हुक्म दी कर ताकीद, तबीअत सब दी दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दरगाह साची हुक्म वरताईआ। विसाख कहे मेरा अन्त अख़ीर, आख़र दयां दृढ़ाईआ। मेरा मालक इक दस्तगीर, जो दस्त भगतां नाल मिलाईआ। जिस दी मंज़ल बेनज़ीर, नज़रीआ सब दा दए बदलाईआ। जुग चौकड़ी बदल देवे तकदीर, तदबीर आपणी इक समझाईआ। जो होका दे के गया कबीर, काअब्यों परे सुणाईआ। सो खेल करे गुणी गहीर, गहर गवर हरि रघुराईआ। जिस दी नज़र ना आए कोए तस्वीर, मुसव्वर तसव्वर ना कोए कराईआ। ओह बदलण लग्गा सब दी ज़मीर, ज़र्रा ज़र्रा खोज खुजाईआ। जिस दा नाम खण्डा शमशीर, शरअ दा झगड़ा दए गंवाईआ। इक्को रंग रंगाए शाह हकीर, हकीकत आपणी इक समझाईआ। लेखा रहे ना ग़रीब अमीर, अमरापद इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। विसाख कहे ओह तक्को जेठ अगम्मा चढ़दा, आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। जो तूं ही तूं ही ढोला पढ़दा, आत्म परमात्म राग अल्हाईआ। भेव खुल्हाए अगम्मी घर दा, गृह पड़दा आप चुकाईआ। जिथ्थे खेल इक्को अगम्मी हरि दा, नर नरायण नूर इलाहीआ। ना जन्मे ना मरदा, मर जीवत ना रूप
❋
❋
बदलाईआ। दीपक प्रकाश हो के बलदा, बलधारी इक अख्वाईआ। जो मालक जल थल दा, महीअल आपणा हुक्म वरताईआ। उस दा हुक्म कदे ना टल्दा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी लख चुरासी छलदा, अछल छलधारी आपणा भेस वटाईआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना बलि दवारे बावन बलि दा, बलधारी बेपरवाहीआ। ओह खाता वेखे कलयुग कल दा, कलि कल्की वेस वटाईआ। जो सच सिंघासण आसण इक्को मल्लदा, सम्बल बैठा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। जेठ कहे मैं ख़ुशीआं दे विच आया, आगमन विच भगतां ख़ुशी बणाईआ। लेखा तोड़ना त्रैगुण माया, त्रैगुण अतीते नाल जणाईआ। भेव खुल्हाउणा जो सब दा दाई दाया, दीन दुनी दा मालक नूर इलाहीआ। जिस दा भेव किसे ना पाया, बेअन्त कहि के गए गाईआ। सो निरगुण नूर जोत करे रुशनाया, शब्द शब्दी डंक वजाईआ। जिस नूं सिफ्तां विच चार जुग दे शास्त्रां गाया, अक्खरां नाल कीती वड्याईआ। ओह मालक ख़ालक प्रितपालक नूरी नूर नूर कर रुशनाया, जोती जोत डगमगाईआ। ओह लेखा जाणे सृष्ट सबाया, सृष्टी दृष्टी फोल फुलाईआ। झगड़ा मेटे पंज तत काया, चम्म दृष्टी दए बदलाईआ। जिस दा ढोला सोहला गीत निरगुण सरगुण सब ने गाया, सो पुरख परमात्म निरगुण आत्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे चढ़या महीना जेठ, जेठा वड वड्याा। जिस लेखा वेखणा जगत जिज्ञासू सेठ, चारों कुण्ट खोज खुजाया। भन्न वखाउणे कूड़े रेठ, कूड़ी क्रिया मेट मिटाया। हरिजन जन भगतां करना हेत, हितकारी रूप दरसाईआ। प्रभ दर्शन कराए नेतन नेत, निज नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाया। जो आसा रख के गया दस दशमेश, दहि दिशा पर्दा दए चुकाया। निगह मारन ब्रह्मा विष्न महेष, गणपति गणेश ध्यान लगाया। जिस ने कलयुग विच सतिजुग बदल देणी रेख, ·षी मुनी समझ कोए ना राया। भाग लगा के सम्बल देस, देस देशांतरां खोज खुजाया। जो मालक आदि अन्त हमेश, हरि सतिगुर वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप चढ़ाया। जेठ कहे मेरा रंग मजीठा, प्रभ देवे माण वड्याईआ। जन भगतो मालक मिले इक अनडीठा, अनडिठड़ी कार कमाईआ। साढे तिन्न हथ्थ तपण ना देवे अंगीठा, अमृत मेघ इक बरसाईआ। तन वजूद करे ठांडा सीता, अग्नी तत दए गंवाईआ। अन्तर निरन्तर बदल के नीता, नीतीवान दए समझाईआ। परम पुरख सब ने रखणा चीता, चित विच ठगौरी रहे ना राईआ। आत्म परमात्म बख्शे प्रीता, प्रीतम हो के मेल मिलाईआ। झगड़ा मेट के मन्दिर मसीता, मन्दिर धुर दा दए वखाईआ। जिथ्थे मिले वड्याई ऊच नीचा, ज़ात पात ना कोए वंड वंडाईआ।
❋
❋
मज़्हबां वालीआं ना कोए हदीसा, हज़रतां वाली ना कोए पढ़ाईआ। इक्को मेल जगत जगदीशा, जो जगदीश्र धुरदरगाहीआ। जिस नूं झुकदे पैग़म्बर मूसा ईसा, मुहम्मद सजदयां विच सीस निवाईआ। ओह सब दीआं बदल देवे नीता, नीतीवान दया कमाईआ। लेखा पूरा करे अठारां ध्याए गीता, गीत गोबिन्द इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता बेपरवाहीआ। जेठ कहे मेरी डण्डावत अगम्मी बन्दना, बिन बन्दगी सीस निवाईआ। प्रभ मालक इक बख्शंदना, रहमत सच कमाईआ। जन भगतां देवे अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जिन सतिजुग तूं मेरा मैं तेरा दिता छन्दना, आत्म परमात्म राग दिता समझाईआ। दूसर दर कदे ना मंगणा, भिखारी हो ना झोली डाहीआ। जन भगतो प्रभू चाढ़्हे सदा सच दी रंगणा, रंगत इक्को नाम रंगाईआ। तन वजूद कदे ना होवे भंगणा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। हरिजन बणा के धुर दे चन्दणा, चन्द नूर जोत करे रुशनाईआ। जिथ्थे धर्म राए कदे ना दंडणा, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। जूनीआं विच किसे ना वंडणा, चुरासी विच ना कोए भवाईआ। इक दवारे वंञणा, भज्जणा चाँईं चाँईंआ। माता कुख्ख फेर कदे ना जम्मणा, जोती जोत विच मिलाईआ। लेखे लावे पवण स्वामी दमणा, दामनगीर आप हो जाईआ। आपे बण के राम रमईआ रवणा, राम राम रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। जेठ कहे प्रभ हुक्म सुणाया अगम्मी, अगम्म दयां दृढ़ाईआ। सतिजुग धार चलाउणी नवीं, नव सत्त सति वड्याईआ। सब दा जाप बदलणा दमीं, स्वास स्वास विच्चों प्रगटाईआ। जगत दी हद्द तोड़नी बन्नी, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। लेख धार पूरी करनी कन्नी, कन्ना गोबिन्द वाला दए गवाहीआ। जिस दी धार किसे ना जणी, जणेंदी बणे कोए ना माईआ। ओह सृष्टी दृष्टी वेखे अन्न्ही, अंध आत्म खोज खुजाईआ। सब दी कर्म कांड दी फोले कन्नी, कायनात दा पड़दा दए उठाईआ। गुरमुख आत्म वेखे नूर इलाही चन्नी, जिस नूं चन्द्रमा सीस निवाईआ। आत्म परमात्म नाता वेखे तनी, तामस तृष्ना दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। जेठ कहे मैं आया नट्ठा भज्जा, भजन बन्दगी वेख वखाईआ। मैं वेख्या खब्बा सज्जा, सज्जण नज़र कोए ना आईआ। जगत जहान हद्दां दे विच बध्धा, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। शब्दी धार पड़दा किसे ना कज्जा, कज्जल नैण रहे कुरलाईआ। मैं घर घर अन्दर कीती गजा, दर दर वेख्या थांउँ थाँईंआ। बौहड़ी प्रभ दी चले कोए ना विच रज़ा, राज़क रिज़क रहीम नज़र किसे ना आईआ। दरोही सब दे सिर ते कूकदी कज़ा, लाड़ी मौत ल्ए अंगड़ाईआ। मैनूं इयों जापदा चढ़दे लहिंदे सब ने चक्खणा मज़ा, जो मज़ाक करे ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दी समझ
❋
❋
सके कोए ना वजह, वजूहात ना कोए दृढ़ाईआ। प्रभ ने सब दी बदल देणी तबा, तबीअत दा तबीब नज़र कोए ना आईआ। उम्मत नबी रसूल कहिंदे हाए उफ रब्बा, रब्बी नूर नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। जेठ कहे मेरा धर्म दा बदल के आ गया चक्र, चक्रवरती देणे हिलाईआ। धर्म दी धार विच रहिण देवां कोए ना फ्क्कर, फ़िकरा हक ना कोए सुणाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद मुहम्मदीआं नाल लगाउणी टक्कर, टाकरा वेखणा चाँईं चाँईंआ। चार यारी शरीणी वंडे गुड़ शकर, शुक्रिया करे बेपवाहीआ। जिस ने सदी चौधवीं दा वरका पलटणा पत्र, पत्रिका दए वखाईआ। जिस ने हिलाउणे पठाण लख सत्तर, बहत्तर नाल वड्याईआ। किसे दा चलणा नहीं कोई यतन, यथार्थ आपणी कार कमाईआ। सारे बैठे कन्ढ्ढी उत्ते पत्तन, वञ्झ मुहाणा दिस कोए ना पाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सदी चौधवीं सब नूं आवे मथण, नाम मधाणा कंध उठाईआ। कलयुग दी अन्तिम कहाणी कथा आपे आवे कथण, सतिगुर शब्द शब्द करे शनवाईआ। लेखा जाणे गोबिन्द धार पटने वाला पाटन, पतिपरमेश्वर नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जेठ कहे अवतार पैग़म्बर गुरु करो छेती, छत्रधारी नाल मिलाईआ। ओह वेखो पुरख अकाला सब दा बणया इक्को भेती, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। जिस ने मज़्हबां वाली दात तुहाडे जरीए मात वेची, बोली पंज तत कराईआ। उस ने अन्तिम जोत प्रगटाई उच्चेची, उच्च अगम्म अथाह आपणा हुक्म वरताईआ। सब नूं पावण वाला पेची, पेचीदा आपणी कार कमाईआ। ओह वेखो जोत निराली नूर नुरानी भेखी, भेखधारी बणया धुर दा माहीआ। जिस दा अवल्लड़ा इक्को वेसी, वेस अवल्लड़ा रिहा दृढ़ाईआ। जिस नूं कहिंदे जगत जगत परदेसी, जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। उस ने सब दी मेटणी शेख़ी, मुल्लां शेख़ मुसायक रहिण कोए ना पाईआ। जिस दी ख़ातर गोबिन्द दुलारे कीते भेंटी, भेंटा गया चढ़ाईआ। माछूवाड़े दी सेज गया लेटी, सथ्थर यारड़ा गया हंढाईआ। ओह खेल करे एकँकार एकी, इक इकल्ला कार कमाईआ। जन भगतां बख्श के धुर दी टेकी, टिक्के मस्तक नाम रमाईआ। दीन मज़्हब सब दी पूरी करे ठेकी, ठेका पिछला दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। जेठ कहे मेरा साहिब रंग रंगीला, रंग रतड़ा बेपरवाहीआ। जो भगतां बणे वसीला, वसल देवे नूर इलाहीआ। सति सच बणा कबीला, किबले अज़ खोज खुजाईआ। जिस ने बदल देणी तालीमा, गुर अवतार पैग़म्बर तुलबे देणे पढ़ाईआ। हुक्म दस्स के इक अज़ीमा, आलीज़ाह करे शनवाईआ। रीती रहिण नहीं देणी कोई कदीमा, कदीम दा मालक इक्को हुक्म वरताईआ। जन भगत कोई फिरन नहीं देणा वांग यतीमां, सिर आपणा
❋
❋
हथ्थ टिकाईआ। सदी चौधवीं अन्त अन्त कर देणी तरमीमा, हुक्म हुक्म विच्चों सुणाईआ। हरिजन रहे ना कोए ग़मगीना, ग़मखार हो के वेख वखाईआ। गुरमुख रहे ना कोए कमीना, कोझे कमले गले लगाईआ। इक्को माण देवे श्री भगवान नर मदीना, स्त्री पुरुष वंड ना कोए वंडाईआ। ज़रा खेल तक्कयो उत्ते ज़मीना, शरअ शरअ नाल टकराईआ। सब दा हक हकूक जाणा छीना, मालक नज़र कोए ना आईआ। कोटां विच्चों हरिजन होए विरला नग़ीना, जो नागरिक दिसे धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। जेठ कहे मेरी दूर दूर डण्डावत, बन्दन बन्दना सीस निवाईआ। मेरा साहिब सही सलामत, साहिब इक अख्वाईआ। जिस दा कलमा नाम न्यामत, देवे माण वड्याईआ। रूह बुत जिस दी अमानत, अमलां तों रहित दए कराईआ। शब्दी धार दे ज़मानत, जगत जहान होए सहाईआ। मुहम्मद कूक पुकारे बौहड़ी सदी चौधवीं अन्त अन्त आउणी क्यामत, क्यामगाह नज़र कोए ना आईआ। नबी नबीआं नाल करनी बग़ावत, रसूल रसूलां नाल टकराईआ। रहमत दी करे ना कोए सख़ावत, वस्त सति ना कोए वरताईआ। मैनूं इयों दिसदा मेरे परवरदिगार सांझे यार अन्त मेरी उहनूं इक्को वार देणी दावत, दाअवेदार रहिण कोए ना पाईआ। मेरा कलमा दे ना सके ज़मानत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। जेठ कहे उठ सत्त रंगे मार लै झाकी, सोहणयां लै अंगड़ाईआ। चौदां तबकां भन्न दे ताकी, ताकतवर नज़र कोए ना आईआ। जगत वेख लै बन्दे ख़ाकी, ख़ालस रूप ना कोए दरसाईआ। सब दा मनुआ होया आकी, अक्ल बुद्धी ना कोए चतुराईआ। प्रभ दी मंज़ल चढ़े कोए ना घाटी, घाटा दिसे थांउँ थाँईंआ। नीर वेख लै तीर्थ अट्ठ साठी, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रोवे मारे धाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले तक लै माठी, गुरु दवारे अक्ख खुल्हाईआ। साफ़ दिसे ना काया पंज तत पवित्र माटी, कूड़ी क्रिया ना कोए गंवाईआ। नौ खण्ड धर्म दी रही कोई ना हाटी, हटवाणा हट्ट ना कोए चलाईआ। झगड़ा पै गया ज़ात पाती, आत्म ब्रह्म ना कोए समझाईआ। सब नूं भुल्लया कमलापाती, ग्रन्थां उत्ते बैठे इष्ट बणाईआ। सतिगुर शब्द बणावे कोए ना साकी, जाम प्याला धुर मुख ना कोए चुआईआ। आत्म परमात्म जुड़या किसे ना नाती, नातवां होई लोकाईआ। प्रभ दा खेल तकणा इत्फिाकी, इत्फिाकीआ आपणा हुक्म वरताईआ। शब्द खण्डा ब्रह्मण्डां इक्को वखावे लाठी, भय भउ विच दृढ़ाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह धुर दे अस्व मारे पलाकी, सोलह कलीआं आसण इक सुहाईआ। जिस दी कृष्न लिख के गया पाती, पत्रका इक दृढ़ाईआ। सो खेल करे पुरख अबिनाशी, हरि करता अगम्म अथाहीआ। चारों कुण्ट होणी अंधेरी राती, रुतड़ी जगत ना कोए महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
❋
❋
आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। डण्डा कहे मैं सो पुरख निरँजण बणाया मीता, मित्र बेपरवाहीआ। हरि पुरख निरँजण जाया इक अतीता, त्रैगुण तों बाहर सोभा पाईआ। एकँकार तक्कया अनडीठा, अनडिठड़ी कार कमाईआ। आदि निरँजण वेख्या ठांडा सीता, सांतक सति रिहा वरताईआ। अबिनाशी करता तक्कया जिस दी वक्खरी रीता, रीतीवान इक हो आईआ। श्री भगवान तक्कया जो आदि जुगादी मीता, मित्र प्यारा धुरदरगाहीआ। पारब्रह्म तक्कया जो सच दवार वसनीका, दरगाह साची सोभा पाईआ। सतिगुर शब्द तक्कया जिस ने जुग जुग बदलाई रीता, सतिजुग त्रेता द्वापर पिछला पन्ध मुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तक्कया जो गाउण प्रभू दे गीता, संसारी भण्डारी सँघारी आपणी सेव कमाईआ। जां कलयुग धार दी आसा तकी लख चुरासी अन्दरों मारे चीकां, सांतक सति नज़र कोए ना आईआ। भेव जाणे कोए ना जीव जी का, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। जिस पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझे यार दीआं करदे गए उडीका, अवतार पैग़म्बर गुरु भविक्ख्तां विच आए रखाईआ। सो सब दीआं पेशीनगोईआं दीआं करे तस्दीकां, शहादत शब्द गुरु भुगताईआ। पिछलीआं कीतीआं उत्ते मार के लीकां, लाईन अगली दए वखाईआ। नेरन नेरा आप दिसे नज़दीका, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जिस नूं किहा लाशरीका, शरक्त सब दी दए गंवाईआ। उस दे विच हक दी इक तौफ़ीका, तोहफ़ा नाम वाला दए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक अगम्म अथाहीआ। जेठ कहे मैं फिरना चढ़दा लहिंदा, भज्जणा चाँईं चाँईंआ। ईसा मुहम्मद वेखणा खहिंदा, मूसा रंग रंगाईआ। जगत जहान मन्दिर वेखणा ढहिंदा, कूड़ा गढ़्ह रहिण ना पाईआ। अवतार गुर भाणा वेखणा सहिंदा, सिर सके ना कोए उठाईआ। लख चुरासी इक्को गाह वेखणा गहिन्दा, कूड़ क्रिया पीस पिसाईआ। मुहम्मद उभे साह वेख्या लैंदा, हाए उफ़ मेरी दुहाईआ। सदी चौधवीं कलमा कलमे नाल खहिंदा, नबी रसूल वेखण थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा मालक इक अख्वाईआ। धुर मालक इक अख्वाउंदा ए। नूर इलाही नूर चमकाउंदा ए। अल्ला अलाह रूप दरसाउंदा ए। अमाम अमामा वेस वटाउंदा ए। निरगुण नूर जोत रुशनाउँदा ए। सो पुरख निरँजण खेल खिलाउंदा ए। पारब्रह्म ब्रह्म समझाउंदा ए। तारा चन्द नीर वहाउंदा ए। सदी चौधवीं पन्ध कौण मुकाउंदा ए। सतिजुग सच राह तकाउंदा ए। कलयुग आपणी कल वरताउंदा ए। दोहां खेल कवण कराउंदा ए। जगत जहान वेख वखाउंदा ए। बेपहचान वंड वंडाउंदा ए। नौजवान हुक्म सुणाउंदा ए। शरअ शैतान मेट मिटाउंदा ए। दीन मज़्हब खण्ड खण्ड कराउंदा ए। आत्म ब्रह्म इक समझाउंदा ए। चम्म दृष्टी इष्टी दूर कराउंदा ए। सम भावना इक प्रगटाउंदा
❋
❋
ए। ख़ुशी ग़मी दूर कराउंदा ए। निरगुण रुची निरगुण नाल जुड़ाउंदा ए। जन भगतां आत्मा कर के सुच्ची, सुच संजम इक समझाउंदा ए। भाग लगा के काया बुती, बुतखाने आप वडयाउंदा ए। हरिजन आत्मा रहे ना सुत्ती, सोई सुरती शब्द जगाउंदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाउंदा ए। सच दा हुक्म इक सुणाउंदा ए। दीन दयाल दया कमाउंदा ए। भेव अगम्मड़ा आप खल्हाउंदा ए। कलयुग कूड़ी क्रिया वेख वखाउंदा ए। सतिजुग साचा आप जगाउंदा ए। धरनी धरत धवल धौल सुहाउंदा ए। अर्श फ़र्श वेख वखाउंदा ए। ब्रह्मण्ड खण्ड पड़दा लाहुंदा ए। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणी कार कमाउंदा। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के छन्द, सोहँ सति सरूप समाउंदा ए। आत्म परमात्म बख्श के अनन्द, अनन्द अनन्द इक प्रगटाउंदा ए। अमृत धार वहा के गंग, सर सरोवर इक नुहाउंदा ए। जन भगतां जगत दवारे नौ लँघ, दस्म दुआरी सोभा पाउंदा ए। जिथ्थे ना कोई सूर्या ना कोई चन्द, मण्डल नूर आप रुशनाउँदा ए। आत्म सेज सुहा पलँघ, बिन पावा चूल वडयाउंदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाउंदा ए। सच करनी कार कमाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। जन भगत हो रखवाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाएगा। जिन्हां पोह ना सके काल, महाकाल सीस निवाएगा। राय धर्म पुछ ना सके सवाल, चित्रगुप्त अक्ख ना कोए उठाएगा। विष्न ब्रह्मा शिव ख़ुशीआं विच वजाए ताल, तलवाड़ा इक्को नाम दरसाएगा। जन भगतां फल लगा के आत्म डाल, फुलवाड़ी धुर दा नाम महकाएगा। बूटा ला के मातलोक विच सिँघ पाल, पालणा कर के आप वखाएगा। जिस दा खेल होणा ब्रह्मण्डां खण्डां तों बाहर विशाल, विषयां वाली हद्द गंवाएगा। कलयुग विच सतिजुग बदल देणी चाल, चारों कुण्ट हुक्म सुणाएगा। गुरमुखां तोड़ के त्रैगुण जंजाल, जागरत जोत डगमगाएगा। राती सुत्तयां दिने जागदयां सदा करे संभाल, सम्बल बैठा वेख वखाएगा। आपे पुछे मुरीदां हाल, मुर्शद हो के आपणी कार कमाएगा। लेखा मुका के शाह कंगाल, आहला अदना इक्को रंग रंगाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाएगा। विसाख कहे मैं उस प्रभू नूं झुकां, जिस नूं झुक झुक सारे सीस निवाईआ। मेरा सम्मत शहिनशाही सत्त दा पैंडा मुका, मुकम्मल दयां दृढ़ाईआ। अग्गे प्रभ दा जेठ दुलारा उठा, उठ के लई अंगड़ाईआ। आपणीआं दोवें खोल्ह के मुट्ठां, पंजे ल्ए फैलाईआ। जे पुरख अकाले तुट्ठा, मेहरवान मेहर नज़र टिकाईआ। आपणा भगत लुक्या रहिण ना देवीं किसे गुट्ठा, नौ खण्ड पृथ्मी विच्चों लैणा जगाईआ। तेरी धारों रहे ना टुट्टा, टुटयां लैणा जुड़ाईआ। नाता प्यार रहे ना छुटा, छुटकी लिव लैणी लगाईआ। किते भगतां नूं फेरीं ना विच त्रैकुटी वाली गुट्ठा, ईड़ा पिंगल सुखमन
❋
❋
विच भवाईआ। सहिँसर दल कँवल लाईं कदे ना रुचा, रचना आपणी देणी वखाईआ। जिस दा दवारा सब तों उच्चा, दस्म दुआरी पहला कदम टिकाईआ। फेर उज्जल कर के मुखा, मेहरवान होणा सहाईआ। थिर घर तेरी पढ़े प्रेम दी तुका, आत्म परमात्म राग अल्हाईआ। फेर सचखण्ड दवारे आपणी गोदी लैणा चुक्का, बिना गोद तों गोद सुहाईआ। सदा सदा सद तेरी धार विच रहे सुत्ता, सोया भगत ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी सरनाईआ। जेठ मैं साची दया कमावांगा। जन भगतां खेल खिलावांगा। काया काची वेख वखावांगा। अंध अंधेरी रात मिटावांगा। सञ्झ सवेर इक वखावांगा। मेहरवान हो के आपणी मेहर कमावांगा। कलयुग कूड़ क्रिया कर के (ढेर), भाण्डा भरम भउ भन्नावांगा। नाता तोड़ के अण्डज जेर, उत्भुज सेत्ज विच्चों बाहर कढावांगा। लेखा रहे लख चुरासी ना गेड़, गेड़ा गेड़े विच्चों बदलावांगा। इक्को वार सब दा लेखा दए निबेड़, दूजी वंड ना कोए वंडावांगा। नाम दे चाढ़्ह के आपणे बेड़, बेड़ा आपणे कंध टिकावांगा। आप हो सतिगुर शब्द दलेर, दो जहानां पन्ध मुकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी नज़र इक उठावांगा। जेठ, भगत सुहेले देवां तार, तारनहार इक अख्वाईआ। आत्म परमात्म बण के यार, याराना धुर दा दयां निभाईआ। तत्तां अन्दर दे अधार, बिन तत्तां होवां सहाईआ। ख़ादम हो के ख़िदमतगार, जन भगतां सेव कमाईआ। आत्म ब्रह्म कर प्यार, ईश जीव रंग रंगाईआ। सतिगुर शब्द शब्द सतिगुर हो के पावां सार, महासार्थी हो के खेल खिलाईआ। रथवाही बण के अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। चुरासी विच्चों कढ के बाहर, गुप्त ज़ाहर आपणा रंग रंगाईआ। इक्को घर वखावां सच्चा दरबार, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिथ्थे झुकदे पैग़म्बर गुर अवतार, विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवाईआ। करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द दूरों दूरों करन निमस्कार, दूर दुराडे तकण चाँईं चाँईंआ। जन भगत सुहेले उस मंज़ल पुचावां जिथ्थे निरगुण नूर जोत उज्यार, जोती जोत विच मिलाईआ। उथे नाद शब्द धुन सारे हो जाण भस्मार, सुणन सुणाउण वाला रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दवारा इक सुहाईआ। जेठ ओह वेख प्रभ दे सुत दुलारे, गुरमुख सोहणे नज़री आईआ। जेहड़े रहिणे नहीं मात कुँवारे, आत्म परमात्म लैणी प्रनाईआ। जिन्हां नूं वसाउणा सचखण्ड दे सच महल मुनारे, जिथ्थे इक्को नूर जोत रुशनाईआ। सूर्या चन्द ना कोए उज्यारे, मण्डल मण्डप ना डगमगाईआ। इक्को खेल सच्ची सरकारे, शहिनशाह इक्को सोभा पाईआ। जिथ्थे पढ़ने पैण ना वेद चारे, शास्त्र सिमरत अक्खरां वाली ना कोए वड्याईआ। सोभावन्त सोभा पाए एकँकारे, अकल कलधारी नज़री आईआ। जिस दा निरगुण जोत
❋
❋
नूर निहकलंक अवतारे, कलि कल्की बेपरवाहीआ। ओह वेखे विगसे पावे सारे, महासार्थी आप हो आईआ। ओह तक्के दिवस आउंदा सतारां हाढ़्हे, दो जहान हाढ़े कढण थांउँ थाँईंआ। जिस ने अवतार पैग़म्बर गुर बणाए जगत दे लाड़े, लाड़ी धर्म धार प्रनाईआ। उस ने चार कुण्ट वेखणे अखाड़े, खण्डा खड़ग खड़ग खड़काईआ। खेल होणा अपर अपारे, अपरम्पर स्वामी दए समझाईआ। मुहम्मद मशवरा करना नाल चार यारे, चार यारी मता पकाईआ। फेर वेखणे गोबिन्द दे पंज प्यारे, पंचम पंचम खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। जेठ ओह वेख हाढ़ महीना कर कर आउंदा फुरती, फुरतीला रूप वटाईआ। सतारां हाढ़ नूं जन भगतो इक्को करनी सुरती, सुरत प्रभ दे चरणां विच टिकाईआ। माझे वाल्यो तुहाडे हथ्थ विच फड़या होवे लेख लिख के तुरकी, तुरत आपणी कार कमाईआ। दुआबे वाल्यो आशा लिखणी तिन्नां गत्तयां उत्ते मुहम्मदी, साढे तिन्न हथ्थ लम्बाईआ। मालवे वाल्यो लेख लिखणा सृष्टी जांदी रुढ़दी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जम्मू वाल्यो तुसां लेख लिखणा वेखो खेल प्रभू चोर दी, जो चोरी लख चुरासी नालों रिहा कमाईआ। नाल इक सौ इक हथ्थ लम्बाई रखणी सूत्र दे डोर दी, इक ज़ीरो इक नाल वड्याईआ। माझे वाल्यो तुसां छत्री बणाउणी खम्ब मोर दी, मोहरे प्रभ दा नाम लिखाईआ। दुआबे वाल्यो तुहाडे विच्चों इक्की गुरमुखां दी धार होणी दौड़ दी, भज्जो वाहो दाहीआ। मालवे वाल्यो तुसां शकल बणाउणी ब्राह्मण गौड़ दी, मल सिँघ दा रूप लैणा बदलाईआ। जम्मू वाल्यो तुसां लेख लिखणा इक्की गुरमुखां सानूं प्यास प्रभू मिलण औड़ दी, ओड़क ध्यान लगाईआ। माझे वाल्यो खेल करनी इक्की गुरसिक्खां घोड़ दौड़ दी, अस्व तंगां नाल कसाईआ। दुआबे वाल्यो इक शकल बणाउणी जौहड़ दी, जल परात विच टिकाईआ। मालवे वाल्यां वस्त वखाउणी तौड़ दी, कालीआं तौड़ीआं इक्कीआं बीबीआं सिर टिकाईआ। जम्मू वाल्यो तुसां गप्प लिखणी फौहड़ दी, ज़ोर दी कहिंदे आउणा वेखो खेल धुर दे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतारां हाढ़ कहे प्रभू मेरा लेखा करना वड्डा, वड्डे देणी वड्याईआ। सब दे मस्तक तेरा तीर निशाना होवे गड्डा, गाॅड लिखणा चाँईं चाँईंआ। जम्मू वाल्यो पिछला भुल्ल नहीं जाणा ख़ाली डब्बा, लै के आउणा लाल रंग रंगाईआ। माझे दुआबे मालवे इक इक ने पल्लू होवे बध्धा, तिन्न गुरमुख लैणे जगाईआ। उहनां दे हथ्थ विच फड़या होवे गधा, गदागरां दा रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी भगवन वाली लग्गी होवे सभा, भगवन हो के भाग सब दे देणे जगाईआ।
❋
❋
१७ जेठ शहिनशाही सम्मत ७ अजीत सिँघ दे पुत्र नवित हरि भगत दवार जेठूवाल
जेठ कहे मेरा जगत महीना, मास धुर दा सोभा पाईआ। मेरा खेल तकदे विष्न ब्रह्मा शिव तीना, त्रैलोकी धार ध्यान लगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण आमीना, प्रेम विच आपणा राग सुणाईआ। जन भगतां अन्तर ठांडा होवे सीना, सीतल अमृत धार वहाईआ। सतिगुर शब्द खेल अगम्मा कीना, करनी करते कार कमाईआ। किरपा कीती उत्ते गुरमुख सिँघ जीणा, जो जीवण सिँघ तेग़ बहादर सीस ल्या उठाईआ। खेल वेखे दाना बीना, दाता दानी धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। जेठ कहे मेरा लहिणा देणा बाकी, हरि करता आप चुकाईआ। गुरसिख तन तों तन मिल गया ख़ाकी, मानव मानुख मनुष रंग रंगाईआ। सतिगुर शब्द बण गया साथी, सगला संग संग निभाईआ। पुरख अकाल किरपा करे कमलापाती, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। धर्म दी धार बख्शे हयाती, जीवण जगत जुगत चतुराईआ। मेहरवान मेहर करे आप अबिनाशी, अबिनाशी आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। जेठ कहे मेरा लहिणा देणा कोटन विच सहँस, गिणती गणित ना कोए गिणाईआ। मेरा लेखा नाल भगत भगवन्त, साचा संग बणाईआ। हरिजन तकां रूप हँस, गुरमुख नज़री आईआ। जीवण दा नाँ होवे हरबंस, हरबंस सिँघ सिंघ सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत सुहाए आपणा बंस, सरबंस आपणा रंग रंगाईआ।