१९ जेठ शहिनशाही सम्मत ७ कपूर सिँघ दे नवित हरि भगत दवार जेठूवाल
जेठ कहे नारदा तूं क्यों फिरें लुका, लुकमा वेख जगत लोकाईआ। नारद झट जेब चों कढ के रुक्का, रुकावट बिना दिता वखाईआ। मैं चार जुग कदे नहीं सुत्ता, आलस निंद्रा विच कदे ना आईआ। मैं तकण गया चार यारी दा ग़ुस्सा, यरान्यां विच ध्यान लगाईआ। पैग़म्बरां वेख्या जुस्सा, जो जिस्म जगत अख्वाईआ। मुहम्मद दी लबां वेखीआं मुच्छां, जो दुनी दीन कटाईआ। हकीकत दी धार वेख्या हुक्का, हुक्म बेपरवाहीआ। चारों कुण्ट उम्मती पैंडा मुका, मुकम्मल दयां सुणाईआ। जिस कारन कपूर दा बाज़ू टुट्टा, टुटयां वेख वखाईआ। धुर दा तीर अणयाला छुट्टा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। प्रभ
❋
❋
दा खेल वेखणा पुट्ठा, पुट्ठी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। जेठ कहे नारद तूं किथ्थे रिहों फिरदा, फिरत फिरत पन्ध मुकाईआ। नारद कहे मैं राह तकदा चिर दा, पूरब ध्यान लगाईआ। किस बिध खेल होवे मेरे पिर दा, पीआ प्रीतम खेल खिलाईआ। हुक्म संदेशा देवे घर थिर दा, थिर घर वासी सोभा पाईआ। मेरा हन्झू रिहा किरदा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जगत गेड़ा रिहा गिड़दा, गेड़े विच लोकाईआ। हुण खेल वेखणा मुहम्मद मूसा किस तरह भिड़दा, टक्कर उम्मत नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे जेठ तूं क्यों रिहा तपदा, तपश रही जलाईआ। क्यों नहीं इक इक दा नाम जपदा, जप के दे सुणाईआ। क्यों संसार विख रूप होया सप्प दा, माया डस्सणी डस्से थांउँ थाँईंआ। क्यों बेड़ा भरया पप दा, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। क्यों माण गया सति दा, जति सति ना कोए रखाईआ। क्यों सन्तोख गया धीरज जत दा, जटा जूट रहे कुरलाईआ। क्यों संसार वणजारा होया कूड़ हट्ट दा, कूड़ी क्रिया वणज वखाईआ। तैनूं पता नहीं तेरे विच रूप धरया प्रभ जट्ट दा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जो पिछले लेखे कटदा, कटाक्ष अगला नाम रखाईआ। झगड़ा मिटे द्वैती फट्ट दा, फट्टयां उत्ते सर्ब लिटाईआ। प्रकाश करे लट लट दा, नूर नुराना नूर इलाहीआ। मालक हो के घट घट दा, वेख वखाणे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। जेठ कहे नारद मैं सच दस्सां आज, सहिज नाल सुणाईआ। भगत भगवान दा धर्म चले समाज, भगत भगत नाल मिल के वज्जे वधाईआ। स्त्री पुरुष दा जो साजण दिता साज, जोड़ी जगत जहान जणाईआ। जिस कारन कपूर ने मार मारी राज, राज राजान वेख वखाईआ। एह लहिणा देणा गोबिन्द बाज़, बाज़ां वाला होए सहाईआ। प्रेम दी प्रेम विच मारी आवाज़, आह आह विच्चों प्रगटाईआ। सच स्वामी दिती दाद, दयावान वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। जेठ कहे मैं दस्सां सच्ची बात, सहिज नाल सुणाईआ। भगत भगत दा जुड़े नात, नार कन्त सोभा पाईआ। इक दूजे दा देण सच्चा साथ, सगला संग रखाईआ। सति धर्म दी सतिजुग चले गाथ, गहर गम्भीर आप प्रगटाईआ। धर्म दी धार इक दूजे नाल देण आख, ग़ुस्सा गिला ना कोए रखाईआ। गुरमुख गुरसिख कदे ना होए कोए गुस्ताख़, गिला जाणे ना कोए रखाईआ। एह राम सीता दा वाक, जो बन विच गए सुणाईआ। एह कृष्न दी सुहञ्जणी रात, जो राधा दिता जणाईआ। हुक्म संदेशा दे के साख्यात, सति सति प्रगटाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त आवे पुरख अबिनाश, हरि
❋
❋
करता धुरदरगाहीआ। जन भगतां मण्डल पावे रास, गोपी काहन काहन समझाईआ। हाज़र हो के आप, आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। नारद कहे मैं अख़ीरी दस्सण आया बण के दासी, दास्तान सतिजुग दयां जणाईआ। मैनूं हुक्म दिता पुरख अबिनाशी, अबनाशी करता रिहा सुणाईआ। धर्म दी धार मुहब्बत दा खेल तमाशी, तम्हां जगत कूड़ लोकाईआ। जो हरिजन हिरदिउँ प्रभ दा होए स्वासी, साह साह रसना गाईआ। उस दा इक्को सदा साथी, जो सगला संग निभाईआ। जिस कारन राम सिँघ नूं चढ़ाया उपर ऐराप्त हाथी, शब्द संदेशे विच जणाईआ। खाणा पीणा जगत मिली ना दाती, घर बाहर नज़र किछ ना आईआ। इक्को मंज़ल दस्स के वाटी, पन्ध रहे ना राईआ। जन भगतो भगवान दी धुर दी वाटी, पैंडा दिता समझाईआ। स्त्री मर्द प्रभ दे भगत सब ने मन्नणी आखी, बिन अक्खरां आख जणाईआ। पिछली पिच्छे दी बख्श गुस्ताख़ी, ग़ुस्से गिले दिते गंवाईआ। नारद कहे मेरा खेल सति सच दी राती, रुतड़ी नाल महकाईआ। मैं वेखे तन वजूद ख़ाकी, तत्तां खोज खुजाईआ। छेआं घरां दे छे गुरसिख बण के इक जमाती, भज्जे वाहो दाहीआ। मैं घुमाउंदा रिहा लाठी, चारों तरफ़ भवाईआ। चढ़दा रिहा घाटी, मंज़ल मंज़ल कदम उठाईआ। इक्को नूर दिसया इक्को जोत जोत दा जाती, जोती जाता इक अख्वाईआ। इक्को कँवल नैण इक्को कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दी सुगंद राज ने खाधी, कसम कसम नाल सुणाईआ। उस दी भय विच डर विच छिन्न अन्तर अन्दर लग्गी समाधी, समां समझ किसे ना आईआ। मेरी द्रोपत वांग रख लाजी, लाज तेरे हथ्थ वखाईआ। मेरा नाता कपूर नाल जगत समाजी, आत्मा तेरा नूर सोभा पाईआ। पुरख अकाल दे के दाती, दयावान होया सहाईआ। अग्गे वास्ते हरिसंगत सदा रहे जागी, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। क्रोध लग्गे किसे ना आगी, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। गुरमुख गुरसिख धन्न धन्न धन्न वड्डे वड भागी, जिन्हां दे भाग प्रभ ने दिते बणाईआ। अन्तर नाम दे होए रागी, परमात्म आत्म ढोला गाईआ। जिथ्थे कोई नहीं सवाल जवाबी, झगड़ा दिसे ना कूड़ लोकाईआ। मुहब्बत नहीं इश्क हकीकी ते मजाज़ी, मज़ा सब तों बाहर चखाईआ। उथे शिरक्त शरीक्त शरअ जगत दी काहदी, कादर कुदरत इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां हिरदे रिहा साधी, साधना सच दी सति जणाईआ।
❋
❋
२३ जेठ शहिनशाही सम्मत ७ चेला सिंघ, गुरचरण सिंघ, अजीत सिंघ, प्रकाशो देवी जम्मू, अमरो देवी,
सवरनो देवी, लील्हा वन्ती, बंती, वन्ती, राज सिँघ हमराज पुर, राम कौर छम्ब, सदरो देवी दीवाना,
जीवण सिँघ अम्बा राए, कर्मो देवी घगरेल, बाज़ सिँघ मट्टूआ जम्मू शहर
सदी चौधवीं कहे मेरी आशा करे वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। बेपरवाही नूर अलाह, आलमीन तेरी सरनाईआ। नूर नुराने हक ख़ुदा, ख़ालक ख़लक वड वड्याईआ। पैग़म्बरां लहिणा पूर रिहा करा, हज़रत हाज़र हो के वेख वखाईआ। सब दी कबूल करी दुआ, दो जहान तेरी सरनाईआ। जन भगतां बख्श के सरोपा, पगड़ी सीस टिकाईआ। निरगुण धार हो सहा, सहायता करे थांउँ थाँईंआ। उठ के तके आदम बावा नाल हव्वा, अम्मां अंमढ़ी रूप वटाईआ। काअबे अक्ख रहे उठा, नेत्र नैण नैण बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं आई हासी, हस्स के हस्तां कीटां दयां सुणाईआ। मैं वेखी तेरी खेल अबिनाशी, अबिनाशी करते बेपरवाहीआ। संदेशा देवे ईसा जो चढ़या फाँसी, फ़ैसला हक हक सुणाईआ। मुहम्मद दी पुकार करे ख़ाहिशी, ख़ालस हुक्म रही सुणाईआ। कलमा कलमा वेखे अनादी, नाद अनादी रिहा दृढ़ाईआ। बौहड़ी बिना भगतां तों जगत जहान होए बर्बादी, बदी दा लेखा सके ना कोए मिटाईआ। पैग़म्बरां दी अंकड़यां वाली पूरी होए आबादी, लेखा शरअ ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मैं मुहम्मद दा तक्कया इशारा, बिन नैणां नैण उठाईआ। जो हुक्म संदेशा देवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर हुक्म दृढ़ाईआ। नी कमलीए उठ वेख की झगड़ा पैणा विच काहरा, कायनात राह तकाईआ। जिस दा नौ सौ चौरानवे मील दा होणा दाइरा, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद दे सके कोई ना पहरा, सिर सके ना कोए उठाईआ। शरअ शरअ नाल करे मुशाहरा, मशवरा कलमे वाला समझाईआ। जगत जहान सुणे कोए ना बहिरा, नादी धुंन ना कोए शनवाईआ। हुक्म देवे गम्भीर गहरा, गहर आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखी खोल्ह के ताकी, पर्दा पर्दे विच्चों चुकाईआ। धुर दा यार चढ़या उत्ते राकी, राकब होया बेपरवाहीआ। जिस दा खेल वरते इत्फिाकी, इत्फिाकीआ आपणी कार कमाईआ। जीव जहान ख़लक वेखे इख़लाकी, मख़लूक फोले थांउँ थाँईंआ। चार यार तके बेइत्फिाकी, निफ़ाक वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। पर्दा लाहवे हक महिराबी, महिबूब अगम्म अथाहीआ। लेखा जाणे पुन्न सवाबी, सभा तके नूर इलाहीआ। जीव जहान वेखे शरअ कबाबी,
❋
❋
काअब्यां अन्दर फोल फुलाईआ। आत्म धार तके रबाबी, रहमत आपणी सच कमाईआ। सज्जण मीत वेखे अहिबाबी, मित्र प्यारे खोज खुजाईआ। इश्क हकीकी वेखे मजाज़ी, भेव अभेदा रहे ना राईआ। शरअ दा शरअ नाल प्यार ना होवे इमदादी, अमलां तों बाहर दीन दुनी रोवे मारे धाईआ। कुछ लेखा काहरा नाल बग़दादी, बग़लगीर पल्लू जाण छुडाईआ। मूसा खेल करे जवाबी, ईसा विचोला हो के वेखे चाँईं चाँईंआ। एह लैणा देणा नहीं कोई किताबी, कुतबख़ान्यां विच्चों हथ्थ कुछ ना आईआ। बुद्धी अक्ल ना कोए उस्तादी, आलम इलम ना कोए चतुराईआ। ढोला गीत कोई नहीं रागी, सिफ्ती सिफ्त ना कोए सालाहीआ। धुर दा हुक्म हुक्म अलाही अहिलादी, आलमीन आप दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखे पगड़ीआं नाल दुपट्टे, प्रभ दोहरी खेल खिलाईआ। दरोही ख़ुदाए मनसूख़ कर देणे पट्टे, पटने वाला लेखा दए चुकाईआ। सब दी आबरू मिलणी विच ख़ाक माटी वाले घट्टे, घाटा पूर ना कोए कराईआ। ख़ुशीआं दिन कोई ना टप्पे, टापूआं वाले रोवण मारन धाईआ। सब दे चीथड़ होणे फटे, तन शृंगार ना कोए वखाईआ। शाह सुल्तानां हिरदे होणे तपे, तपीश्र तृप्त ना कोए कराईआ। इक्को खेल करना अक्खरां विच्चों पप्पे, पारब्रह्म प्रभ आपणी कार भुगताईआ। लैणा देणा तकणा जगत जहान मदीने मक्के, मकबरयां विच्चों पैग़म्बरां आसा रही सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक नूर इलाहीआ। सदी चौधवीं कहे मेरे अन्दर आया हुलारा, अन्तष्करन लई अंगड़ाईआ। मैं तक्कया प्रभ दा सुत दुलारा, सतिगुर शब्द बेपरवाहीआ। जेहड़ा आदि अन्त कुँवारा, चार जुग लाड़ी ना कोए प्रनाईआ। लख चुरासी बणे सहारा, सहायक इक्को सोभा पाईआ। हुक्मी हुक्म करे वरतारा, ना कोई मेटे मेटे मिटाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं दए अधारा, उदर अन्दर होए सहाईआ। नाम कलमा दए प्यारा, शब्द शब्दी नाद सुणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान बणे लिखारा, अक्खर अक्खरां मेल मिलाईआ। निरगुण सरगुण हो के खेल करे संसारा, तत तत्तां नाल टकराईआ। सो हुक्म संदेसा देवे आपणी धारा, धरनी धरत धवल धौल रिहा दृढ़ाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद वेखो अन्त कनारा, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। उम्मत नईया दिसे ना कोए सहारा, कलमा चप्पू वञ्झ ना कोए उठाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला लेखा जाणे परवरदिगारा, सांझा यार वेस वटाईआ। जिस नूं सजदयां विच सब ने कीती निमस्कारा, डण्डावत विच आपणा आप मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं नेत्र नैण अक्ख लई उग्घाड़, ख़ुशीआं वेख वखाईआ। पुरख अकाला तक्कया धुर दा लाड़, नौजवाना मर्द
❋
❋
मर्दाना नूर इलाहीआ। जिस दा नूर उत्तर पूरब पच्छम दक्खण पहाड़, दिशा आपणा रंग रंगाईआ। जो जुग चौकड़ी देवे उजाड़, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी खेल खिलाईआ। मेरा लेखा जिस ने लिखाउणा सतारां हाढ़, हाढ़ा मेरी इक दुहाईआ। समें दा मालक समां रिहा ताड़, ताड़ी जगत वाली खुल्हाईआ। कूड़ क्रिया दए पछाड़, पच्छम वाले ल्ए उठाईआ। ममता चबाए आपणी दाढ़, मोह विकार दए मिटाईआ। जन भगतां पाए सार, महासारबी हो के वेख वखाईआ। निरगुण नूर दए दीदार, जोती जाता नज़री आईआ। लहिणा देणा पूरा करे लेखा संग मुहम्मद चार यार, यार याराना वेख वखाईआ। राह तके कुतब सितार, सतर, सतह बुलंदी अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी एका एक एकँकार, अकल कलधारी आपणा हुक्म वरताईआ।
२४ जेठ शहिनशाही सम्मत ७ गुरदित सिंघ, संसार सिंघ, फुम्मण सिंघ, भाग कौर, शाहणी देवी, बीबी जीतो, बंती देवी, ज्ञान चन्द ख़ैरोवाल,खोजू राम, रोहलू राम, ज्ञान सिँघ नवां चक्क, भाग सिँघ मलक कैंप, पूरन चन्द,
भाग सिंघ, रसाल सिँघ मनावर, इन्द्रों नगयाल, प्रकाशो देवी, तोती देवी, प्रताप सिंघ,
ईश्र सिंघ, प्रकाश सिँघ दड़, झण्डू राम जिउड़ीआ, छम्ब ज़िला जम्मू
पगड़ी कहे मैं भगतां सीस बणी पग्ग, पग प्रभ दे सीस निवाईआ। किरपा करे सूरा सरबग, सूरबीर नूर इलाहीआ। कूड़ क्रिया जिस बुझाउणी अग्ग, त्रैगुण अतीता आपणी दया कमाईआ। हरिजन हँस बणाउणे कग्ग, काग हँस रूप वखाईआ। दर्शन देणा उपर शाह रग, रघुपति आपणा पड़दा लाहीआ। सच दवार कराउणा हज्ज, हाजत अवर रहे ना राईआ। जगत जहान रखणी पति लज, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। माण वड्याई बख्श के जग, जागरत जोत जोत दरसाईआ। नाम निधान प्या के मध, मधुर धुन इक सुणाईआ। वरन बरन दी मेट के हद्द, हदूद आत्म ब्रह्म जणाईआ। पिछली करनी कर्म कांड दी कर के रद्द, कुकर्म दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। पगड़ी कहे मेरा खेल विच संसार, हरि संसारी आप कराईआ। ख़ुशीआं विच तकण तेई अवतार, राधा कृष्न वज्जे वधाईआ। मूसा ईसा मुहम्मद ख़ुशी विच करन दीदार, बिन नेत्र लोचण नैण अक्ख
❋
❋
खुल्हाईआ। गुर दस हो हुश्यार, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जिस नूं झुकके करदे रहे निमस्कार, डण्डावत बन्दना सजदे सीस निवाईआ। सो मालक ख़ालक परवरदिगार, सांझा यार अगम्म अथाहीआ। सब दे लहिणे देणे रिहा विचार, जुग चौकड़ी लेखा जाणे चाँईं चाँईंआ। सतिजुग त्रेता द्वापर विछड़यां दए अधार, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पगड़ी कहे मैं भगतां सीस सुहंदड़ी, किरपा करी श्री भगवान। लेखे ला के काया माटी विच्चों जिंदड़ी, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों होई परवान। धुर दी धार बण बख्शंदड़ी, बख्शिश कीती नौजवान। अग्गे हालत होवे किसे ना मंदड़ी, चुरासी विच ना कोए बेहाल। नेत्र अक्ख रहे ना अंधड़ी, लोचण नूर बेमिसाल। अन्तर वासना रहे ना गंदड़ी, सुरती शब्द ल्ए संभाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक मालक इक मेहरवान। पगड़ी कहे मैं वेखां चारों कुण्ट, निरगुण सरगुण ध्यान लगाईआ। निगह मारी विच बैकुण्ठ, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। फेर वेख्या काग भसुंड, जो ध्यान ध्यान विच्चों जणाईआ। जिस दे कोल नहीं कोई जिज्ञासूआं दा झुंड, सरगुण रूप ना कोए दरसाईआ। जिस ने इशारा कीता सतिगुर चरण सरोवर कुण्ड, गहर गम्भीर जणाईआ। जिस दा ध्यान धरया कृष्ना कान्हा नैण मूंद, मुकन्द मनोहर लखमी नरायण नर हरि इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला रिहा मिलाईआ। पगड़ी कहे मैं भगतां अन्दर तक्कां मस्ती, बिन नैणां नैण उठाईआ। जिन्हां दे गृह प्रभू दी हस्ती, हस्त कीट रूप दरसाईआ। निज नेत्र होया दरसी, दरस दीदार बेपरवाहीआ। मालक बण के अर्शी, अर्शी प्रीतम वेस वटाईआ। प्रगट हो के उपर धरती, धरनी धरत लेखे रिहा लगाईआ। दो जहानां बण के निधपरती, पतिपरमेश्वर आपणी कार कमाईआ। चार जुग दे गुर अवतार पैग़म्बरां भविक्ख्तां वाली वेखे पर्ची, प्राचीन दा लेखा दए चुकाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ खोजे चराग़ाहां चर्रीं, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा भेव चुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दी जाणे अर्ज़ी, जो आरज़ू आदि अन्त दिती दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार आपणी करे मर्ज़ी, दूसर संग ना कोए रखाईआ। जन भगतां मेहरवान हो के बणे ग़रज़ी, ग़रज़ इक्को इक दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम मेटे अंधेर गर्दी, धर्म दी धार इक उपजाईआ। जगत शरअ रहिण ना देवे फ़र्ज़ी, फ़ाज़ल आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। पगड़ी कहे मैं प्रभू दे पग चुम्मां, बिन रसना रस चखाईआ। सृष्टी दी दृष्टी अन्दर घुंमां, घुंमण घेरे वेखां कूड़ लोकाईआ। मन कल्पणा कूड़ी वेखां तुंमा, जो
❋
❋
तबा ज़मीर गई बदलाईआ। सदी चौधवीं सम्मत शहिनशाही सत्त प्रभ दा हुक्म वरतणा दिन जुंमा, जमीअत जमात समझ कोए ना पाईआ। बकरीद वाला रोवे बली होया दुम्बा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। किसे समझ नहीं आई अल्फ़ ये दे विच क्यों हरफ़ लिखाया नून गुंनां, वा हे दए दुहाईआ। कुल दा मालक हो के कुंना, ख़ालक मख़लूक पर्दा लाहे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत सूफ़ी सन्त फ़कीर बेनज़ीर कलयुग अन्त सदी चौधवीं सति दा दए नमूना, जगत नुमाइश विच नमूंदार आप कराईआ।
२५ जेठ शहिनशाही सम्मत ७ गुरनाम सिंघ, सरदार सिंघ, जुगिन्दर सिंघ, लच्छमी देवी, हरबंस कौर सीड़,
लच्छमी देवी मूसा चक्क, देवी सिंघ, हरी सिंघ, प्रकाश चन्द, ठाकर दास, जीतो देवी, प्रीतो देवी मेलू जिंदड़,
दौलत राम कोटली, रणीआं राम कलोए, ख़ज़ान सिँघ रणबीर सिँघ पुरा, सेवा सिँघ मग्घोवाली,
जागीर सिंघ, भगत सिँघ कीर पिण्ड कृष्ना देवी बिरला, शाहणी देवी माजरा,
सन्त सिँघ दीवान गढ़्ह, पिण्ड सीड़ ज़िला जम्मू
पगड़ी कहे मैनूं विष्नूं रिहा आख, विश्व विशेष ध्यान लगाईआ। औह तक पुरख साख्यात, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस ने भगत बणाउणे पारजात, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म जोड़े नात, नाता बिधाता आपणे नाल रखाईआ। अन्तर निरन्तर मेटे अंधेरी रात, निज नेत्र लोचन नैण करे रुशनाईआ। शब्द अगम्मी सुणाए बात, बातन पड़दा आप चुकाईआ। चार वरन बणा के इक जमात, जुमला अक्खर इक समझाईआ। धर्म दी धार बख्श इत्फिाक, इत्फिाकीआं आपणा रंग रंगाईआ। झगड़ा मेट के ज़ात पात, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। जगत जहान विच्चों दे नजात, निज आपणा घर दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। पगड़ी कहे मैनूं ब्रह्मा करे इशारा, ब्रह्म तों परे ध्यान लगाईआ। औह वेख कलि कल्की अवतारा, अवतरी आपणा वेस वटाईआ। जिस नूं झुकदे पैग़म्बर गुर अवतारा, निरगुण सरगुण सारे सीस निवाईआ। ओह लेखा जाणे सर्ब संसारा, संसारी निउँ निउँ लागे पाईंआ। जिस दा निरगुण नूर जोत उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। प्रगट हो दूजी वारा, दो जहानां वेस वटाईआ।
❋
❋
मालक ख़ालक बण परवरदिगारा, सांझा आपणा हुक्म सुणाईआ। जिस दी याद विच बीते जुग चारा, चारे बाणी चारे खाणी खेल खिलाईआ। सो वेखे विगसे पावे सारा, वेखणहारा नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि दाता अगम्म अथाहीआ। पगड़ी कहे मैनूं शंकर रिहा दस्स, दास्तान पिछली रिहा जणाईआ। उठ वेख आपणी अक्ख, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। निरगुण धार सति सच, सच सति विच समाईआ। जिस भाग लगाया काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह दए वड्याईआ। लूं लूं अन्दर रिहा रच, साढे तिन्न करोड़ सोभा पाईआ। रूप बणा के परमेश्वर पति, परमात्म आत्म आपणी खेल वखाईआ। जो सब दी जाणे मित गत, जानणहार इक हो आईआ। जन भगतां लेखे लावे रत्त, रत्ती रत्त आपणे विच समाईआ। शब्द अगम्मी मार के सट्ट, सोई सुरत ल्ए उठाईआ। दो जहानां आया टप्प, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। वसणहारा घट घट, घट दा मालक बेपरवाहीआ। जिस भगत दवारा बणा के आपणा मट्ठ, मुनारे धर्म धार सुहाईआ। जोती जोत जगा के लट लट, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक दया कमाईआ। पगड़ी कहे विष्न ब्रह्मा शिव दिसण इक्ट्ठे, तिन्ने बैठे ध्यान लगाईआ। चार जुग दे लिखे मिटण पटे, पटने वाला नाल मिलाईआ। सब दे कर्म कांड होणे बटयां विच बटे, ज़ीरो सिफ़र ना कोए चतुराईआ। जेहड़े कलमे नाम रटे, रट्टा जगत विच कराईआ। जिन्हां दे कैदयां कानूनां विच खाधे कट्टे वच्छे, पंछीआं खल्ल लुहाईआ। वासना विच फिरे नट्ठे, दीनां मज़्हबां वंड वंडाईआ। अन्तिम पैंडे सब दे टप्पे, वेल वक्त दए गवाहीआ। जो सिफ्तां विच अक्खरां विच सतरां विच कोटन कोटि प्रभ दे नाम छपे, काग़ज़ां उत्ते रंग रंगाईआ। ओह सदी चौधवीं अंग्यार वांग तपे, दीन दुनी रहे जलाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला वेखणहारा सब दे खते, खाता फोले थांउँ थाँईंआ। जिस कारन गोबिन्द जैकार बुलाया फ़तिह, फ़तिह वाहिगुरु इक दृढ़ाईआ। उस दे अग्गे मशवरे रहिणे नहीं मते, मति मतांतर दा डेरा देवे ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। पगड़ी कहे विष्न ब्रह्मा शिव मेरे वल्ल रहे तक, नेत्र नैण नैण उठाईआ। उठ वेख प्रभू जन भगतां देवे हक, हकीकत पिछली फोल फुलाईआ। वाहिद मालक हो के यक्क, यकतरफ़ा आपणी कार कमाईआ। धीरज सन्तोख बख्शे सति, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणा ब्रह्म समझाईआ। तत्तां विच्चों पछाण के तत, तत्व तत दए वड्याईआ। जन भगतां लेखे ला के रत्त, रत्न अमोलक हीरे ल्ए प्रगटाईआ। कलयुग अन्तिम रखे पति, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। सब दी सांझी करके मति, मित्र प्यारा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा
❋
❋
हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण पगड़ी जन भगतां तक भाग, भागां भरी अक्ख उठाईआ। जिन्हां दे गृह धर्म चराग़, जोती नूर नूर रुशनाईआ। जिस्म इस्म रहे ना आग, अग्नी तत गंवाईआ। अन्त बख्शे इक वैराग, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। धर्म दी धार दे त्याग, त्रैगुण अतीता होए सहाईआ। गुरमुख हँस बणाए काग, काग हँस रूप प्रगटाईआ। किरपा करे मालक वाहिद, वाहवा आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप निभाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण पगड़ी ओह तक्क आपणे नाल दुप्पटे लीड़े, दर सच मिले वड्याईआ। इक्को माण हस्त कीड़े, कीट कीटां होए सहाईआ। धर्म दी धार सब दे बन्न्हे बीड़े, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। सोहणे सीस सुहा के चीरे, चिरी विछुंने ल्ए मिलाईआ। जन भगतां बदल आप तकदीरे, तदबीर आपणी इक दरसाईआ। लख चुरासी विच्चों कढ के हीरे, अमोलक रत्न ल्ए उपजाईआ। अमृत धार बख्श के नीरे, निरवैर होए सहाईआ। हरिजन हरि भगत गुरमुख गुरसिख होए ना कोए दिलगीरे, चिन्ता ग़मी ना कोए रखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आत्म परमात्म नाता जोड़या पातशाह वज़ीरे, दर साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेल खिलाए धीरे धीरे, धीरज धरवास पुरख अबिनाश, जन भगतां आप जगाईआ।
२६ जेठ शहिनशाही सम्मत ७ तेजभान, शिव सिंघ, गूढ़्हा राम, राम चन्द, अमरो देवी, चरण दास, सोभा सिंघ, केसरी देवी, प्रेम चन्द, सरदार चन्द, गुरा राम, कृष्न लाल, रवेला राम, बेलू राम, नानक चन्द,
नंदू राम, फ़कीर सिंघ, पीरा राम, ज्ञान चन्द, ईश्र दास, पिण्ड सई ख़ुर्द ज़िला जम्मू
सदी चौधवीं कहे मेरा वक्त लँघ, लँघदी लँघदी दयां जणाईआ। मेरी फिरदी फिरदी दीआं थक्क गईआं जंघां, बलहीण दयां सुणाईआ। मेरी निगह पई उत्ते गंगा, गंगोतरी ध्यान रखाईआ। झट नारद बोलया कमलीए मेरा वेख लै पिण्डा नन्गा, नन्गी तक जगत लोकाईआ। ईमान मिले किसे ना मंगा, दस्त वस्त ना कोए कराईआ। मुल्लां शेख़ मुसायक रिहा कोए ना चंगा, चन्द सितार दए गवाहीआ। ओह वेख शब्दी धार दा सत्तरंगा, रंगत सब दी रिहा बदलाईआ। जिस दा मालक सूरा सरबंगा, शहिनशाह नूर इलाहीआ। जिस झगड़ा वेखणा जगत जहान फ़रंगा, फ़ारस तों परे ध्यान लगाईआ। चार
❋
❋
यारी नचाउणी वांग मलंगा, मतिहरा हुक्म हथ्थ उठाईआ। मेरा बचन ना तैनूं लग्गे कुड़ंघा, प्रेम नाल रिहा समझाईआ। मेरा खेल वेख इक टंगा, इक धार हो दृढ़ाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आपणा उलटा कराया पलँघा, पावा चूल रोवण मारन धाईआ। अग्गे पैंडा करीं प्रभू ना लम्बा, हुक्म हुक्म विच्चों बदलाईआ। कमलीए ओह तक मुहम्मद वाला तम्बा, तम्बुर धुर दा रिहा वजाईआ। अलाही नूर दा वेख मम्बा, फ़रमाना अगम्म रिहा सुणाईआ। उफ़ हाए एह खेल होणा अचंभा, अचरज आपणी कल वरताईआ। जो वसे सतह उत्ते बुलंदा, बलंदी समझ किसे ना आईआ। लेखा जाणे चुरासी ब्रह्म हंगा, हँ ब्रह्म बेपरवाहीआ। जिस ने शरअ दा भार लौहणा सब दे उतों कंधा, कन्ढ्ढी बैठा वेख वखाईआ। मानव रहिण देणा कोई नहीं गंदा, गोदावरी जमना सुरस्ती बैठी अक्ख उठाईआ। उस दा अमृत रस वेख ठंडा, मेघ अगम्मा रिहा बरसाईआ। नी मैं आदि दा लम्मी बोदी वाला पंडा, धोती धर्म दी तन सुहाईआ। जुग जुग मेरा खेल होवे ब्रह्मण्डा, वरभण्डां वंड वंडाईआ। मैं भगत सन्त जगत जहान कराया पखण्डा, भेखाधारी रूप बणाईआ। कमलीए ओह तक्क तेरा छुपदा जांदा तारा चन्दा, चांदनी चन्द ना कोए चमकाईआ। सदी चौधवीं कहे की कोए संदेसा दिन्दा बन्दा, बन्दगी वाला सोभा पाईआ। नारद ज़ोर ज़ोर दी कम्बा, बिना तन तन वजूद रिहा हलाईआ। नी मेरा मालक इक्को लखमी नरायण मनोहर मुकन्दा, मुकम्मल ध्यान दृढ़ाईआ। जिस दे कोल धुर कलमे दा इक्को फंदा, फांदी सब नूं रिहा फसाईआ। उहदीआं त्रैगुण तों बाहर गंढा, जगत जहान ना कोए खुल्हाईआ। मैं ओसे दा हुक्म संदेसा वंडां, सब नूं रिहा दृढ़ाईआ। जिस ने वेस बदल के भेख धार के जवां दा खाधा मंडा, मण्डली दो जहान वेख वखाईआ। भोग लगा के भगत दवार दे गंढा, गंढ अगली रिहा पवाईआ। उस दा निरवैर रूप दा तन्दा, तन्द सितार रिहा हिलाईआ। जिस ने जगत जहान कीता अन्धा, नेत्रहीण होणी लोकाईआ। निगह मार लै वेख गोबिन्द वाला कंघा, इक्की दन्दयां वंड वंडाईआ। ओह याद कर लै दुर्गा वाला खण्डा, अष्टभुज सिँघ अस्वार रही जणाईआ। जिस ने जगत जहान करना रंडा, कन्त सुहाग ना कोए हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। नारद कहे सदी चौधवीं सुण साहिब दी दासी, दास्तान दयां दृढ़ाईआ। क्यों ईसा चढ़या फाँसी, फ़ैसला प्रभ दे हथ्थ फड़ाईआ। क्यों मुहम्मद रखी आसी, चौदां सद ध्यान लगाईआ। क्यों बरतन तजाए पित्तल कांसी, हाण्डी कुंनी माटी वाली सुहाईआ। क्यों नाता तोड़या फुफ्फी मासी, चाची ताई नाल वड्याईआ। क्यों अमृत ल्या आबेहयाती, बिना चुलीआं मुख पुआईआ। क्यों शरअ बणी जमाती, चार यारी संग रखाईआ। क्यों हुक्म सुणाया कायनाती, कलमा रसूल नाल वड्याईआ। क्यों राह तक्कया सदी चौधवीं अंधेरी राती, नूरी
❋
❋
चन्द ना कोए चमकाईआ। नारद कहे आह वेख मेहरवान दी इक पाती, पत्रा दयां वखाईआ। जिस दा लेखा नहीं काग़ज़ाती, कलम शाही ना जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे सदी चौधवीं मैं पंडत बड़ा पुराणा, पुनह पुनह तैनूं सीस निवाईआ। मेरा आदि तों इक्को गाणा, गा गा झट लँघाईआ। मैं वेख्या जगत जहाना, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेल खिलाईआ। सब ने अक्खरां वाला दिता ब्याना, गुर अवतार पैग़म्बर सिफ्तां वाली सिफ्त सालाहीआ। शरअ दा गड्ड निशाना, निशाने निशाने विच्चों बदलाईआ। सदा रिहा नहीं इक्को जेहा ज़माना, ज़िमीं ज़मां दए गवाहीआ। आपणी धोती विच्चों कढ के वखावां तैनूं ओह परवाना, जेहड़ा परम पुरख मेरे हथ्थ दिता फड़ाईआ। जिस विच आत्म ब्रह्म नज़र आए ना कोए बेगाना, ख़ुदा दीए बेगमे बे ग़म हो जा तैनूं दयां सुणाईआ। प्रभ दा खेल वेख शाहाना, शहिनशाह की आपणा हुक्म वरताईआ। भुल्ल जा पिछलीआं कलामां, कलमा सुण नूर इलाहीआ। जिस ने किहा मेरा आउणा अमामा, अमलां तों बाहर नूर इलाहीआ। उस दा वज्जे इक दमामा, दो जहानां करे शनवाईआ। जिस नूं याद करदे गए कृष्ना कान्हा, गोपीआं वाली रास रचाईआ। जिस दी आस रखी सीता रामा, बनबासां विच सोभा पाईआ। सप्त ·षी करन ध्याना, बिना नैणां नैण उठाईआ। नानक गोबिन्द गाया गाणा, गा गा शुकर मनाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला पहिर के आपण बाणा, बाण अणयाला तीर रिहा चलाईआ। सब दा बण के जाणी जाणा, जानणहार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे नीं ओह तक मालक कदीम कलमा, कादर कुदरत धुरदरगाहीआ। जिस ने तेरे अन्त मुहम्मद दी उम्मत देणा सदमा, सदके वारी घोली घोल घुमाईआ। क्यों प्रभ दा इकरार वायदा नाल दुर्गा अष्टभुज जिस ने सुंभ निसुंभ सैना खपाई अठासी लख पदमा, पद आपणा इक जणाईआ। जिस दा लेख लिखाया काहन कृष्ना बांसी वंशी विच यादवां, यादव भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। नारद कहे शक्ती धार वेख भुज अठ, अट्ठ अठ तत चतुराईआ। नौ खण्ड पृथ्मी उठ के नट्ठ, भज्जणा वाहो दाहीआ। उम्मत दी आशा दा करना इक्ट्ठ, सतारां हाढ़ थित जणाईआ। नाल मौली दा ल्याउणा गट्ट, हथ्थीं फड़ना चाँईं चाँईंआ। दो धार नाल देणा कट, खण्डा खड़ग नाल छुहाईआ। जोत जगे लट लट, पंज दीपक होण सुहाईआ। विच होण पंज पिपल दे पत्त, पतिपरमेश्वर उपर नाम लिखाईआ। जम्मू वाले ल्याउण सच, सच सच नाल कुड़माईआ। सदी चौधवीं पई हस्स, हस्स हस्स के रही सुणाईआ। अग्गे होर कुछ दस्स, नारद पड़दा दे उठाईआ। नारद
❋
❋
आपणा मूँह वट्ट, पासा ल्या बदलाईआ। पहलों मेरे चरणां उत्ते ढट्ठ, फेर अग्गे दयां सुणाईआ। सदी चौधवीं किहा वे नारदा मेरा पिछला नाता जुड़ गया नाल जट्ट, मैं पंडत पांधे दिते तजाईआ। नारद नेत्र खोल्हया फट, अक्ख लई उठाईआ। उहनूं नज़र आया सूरबीर समरथ, दाता धुरदरगाहीआ। फेर नीवीं करके अक्ख, इशारा दिता लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे नारदा इक मन्न लै बात, बातन दयां जणाईआ। जिस वेले आवे सतारां हाढ़ दी रात, रुतड़ी प्रभ दे नाल महकाईआ। मांझे वाल्यां अट्ठां दी बणाई होवे जमात, सीस जामन रंग रंगाईआ। दुआबे वाल्यां अट्ठां कोल होवे खात, खाता भरे धुरदरगाहीआ। मालवे वाले बैठे होण इकांत, अट्ठां तत्तां अन्दर ध्यान लगाईआ। जम्मू वाले अट्ठ गुरमुख उस दिन वंडणगे प्रशाद, सेवा सच धार कमाईआ। तेज भान रखणा याद, यादाशत तेरे नाल रखाईआ। सदी चौधवीं दी गोली बदल ल्ए लबास, वस्त्र पीले रंग रंगाईआ। मस्तक टिक्का जिहदे पंज होण बलाक, सवा इंच लम्बाई चौड़्हाईआ। मस्तक नौ लड़ीआं होवण मोतीआं साथ, नव रंग नज़री आईआ। ढाई चीर विच पावण रास, लड़ी लड़ी नाल बंधाईआ। पंज पाणी दे भरे होण ग्लास, हथेली सज्जी उत्ते सुहाईआ। एह खेल प्रभू अबिनाश, हरि करता आप कराईआ। नारद कहे सदी चौधवीं शाबाश, शाबा शाबा कहि के रिहा सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा वास्ता तेरे अग्गे बाप, जो पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। उस वेले नारदा तूं मेरे नाल मिल के सोहँ सोहँ जपणा जाप, नारद दा रूप गुरनाम सिँघ ल्ए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अष्टभुज कहे मेरी आसा नाल अष्टवकर, राम रामा ध्यान लगाईआ। माझे वाल्यां अट्ठां दे सिर ते होवे छत्र, छत्रधारी वेख वखाईआ। दुआबे वाल्यां लाल रंग दा सीस ते रखणा पत्र, पत्र कागज़ रंग रंगाईआ। मालवे वाल्यां कज्जल पाउणा अट्ठां अक्खण, सज्जी अक्ख विच टिकाईआ। जम्मू वाल्यां अट्ठां रूप धरना वांग नट्टण, स्वांगी हो के स्वांग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी गोली दे मुख विच्च होवे फुल्ल गुलाब, मिन्ट ढाई ढाई टिकाईआ। खब्बे हथ्थ फड़ी होवे रबाब, सितार सति नाल मिलाईआ। इक्की वार प्रभू नूं करे आदाब, निव निव सीस झुकाईआ। नारद उच्ची कूक सुणाए आवाज़, प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। गुरमुख सिँघ ने कहिणा जन भगतो बदल गया समाज, समग्री पिछली रही ना राईआ। हरिसंगत शोर मचाउणा दीन दुनी जाउ जाग, नेत्र अक्ख अक्ख खुल्हाईआ। सारयां इक्को वार मारनी चांग, ज़ोर बल नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग
❋
❋
आप बणाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं प्रभ दा सुणना संगीत, संगला दीप विच ध्यान लगाईआ। जन भगतां वेखणी इक प्रीत, जो प्रीतम विच समाईआ। झट नारद किहा कुछ तूं वी याद कर लै गीत, जेहड़ा गढ़्ही चमकौर गाया गोबिन्द माहीआ। सदी चौधवीं कहे रात दे बारां वजे पगड़ी बदलण अंग्रेज़ सिँघ रणजीत सिँघ ते सिँघ सुरजीत, सुरती सतिगुर विच मिलाईआ। हरिसंगत करे तस्दीक, शहादत इक्को वार भुगताईआ। जन भगतो भगतां दा नाता ठीक, आदि जुगादि ना कोए तुड़ाईआ। ना कोई हस्त ना कोई कीट, राज राजान इक्को गढ़्ह वसाईआ। इका चाढ़्हे रंग मजीठ, पंज प्यारे पीले वस्त्रां नाल सुहाईआ। पंज दरबारी मथ्थे उत्ते मारन चिट्टी काली लीक, लाईन साढे तिन्न इंच लम्बाईआ। लिखारी पंज पंज हार गल विच पावण ठीक, ठाकर आपणा इक मनाईआ। हरिसंगत सोहँ निशान लगाउणा उपर पीठ, पुश्त पनाह दा मालक होवे बेपरवाहीआ। सोहँ मोहर लगाउणी उपर जीभ, जेहवा रसना गुण बणाईआ। माझा मालवा दुआबा जम्मू धर्म दी धार होवे तरतीब, तरीका इक्को समझाईआ। सब ने आसा रखणी हरि का नाम लैणा ख़रीद, वपारी बण के आउणा चाँईं चाँईंआ। सदी चौधवीं कहे नारदा मैं ऐतकीं हुक्म सुणना चाहुंदी अजीब, जेहड़ा अजे तक गुर अवतार पैग़म्बर प्रभ कोलों सुणन कोए ना पाईआ। जिस दी आसा रखी अन्त समें फ़रीद, ध्यान ध्यान विच लगाईआ। ओह लेखा पुछणा जेहड़ा अक्खर लिख्या नहीं विच कुरान मजीद, मुहम्मद नूं हुक्म नाल दिता हटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे खेल तक इक एकँकारी, अकल कलधारी रिहा जणाईआ। नेत्र तक शब्द लिखारी, पंज पंज पंज नाल वड्याईआ। ग्रन्थ तक जिहनूं झुकणी सृष्टी सारी, सार शब्द नाल चतुराईआ। ओह हाज़र होणे भगत दवार वड दरबारी, दर दरबारे सोभा पाईआ। फेर खेल वरते अपर अपारी, अपरम्पर स्वामी आप जणाईआ। सदी चौधवीं अग्गे कला वरतणी ज़ाहरी, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला कोई रूप नहीं मर्द नारी, स्त्री पुरुष ना वंड वंडाईआ। आदि जुगादि जुगादि आदि दा इक निराकारी, निरवैर नूर इलाहीआ। जिस ने सतिजुग दी सति करनी उसारी, नींह सच वाली रखाईआ। जन भगतां दी लेखे लाए सेवा भारी, भारद्वाज ·षी दा लेखा दए चुकाईआ। जिस नूं सब ने करनी निमस्कारी, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। नारद कहे मेरा रूप होवे सवा हथ्थ लम्मी बोदी होवे सुट्टी होवे पिछाड़ी, त्रिशूल त्रै धार मथ्थे उत्ते बणाईआ। सदी चौधवीं दी गोली बुल्ल्हां उत्ते लाली लाई होवे गाढ़ी, गढ़्ह गढ़्ही चमकौर दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति दी धार करे प्यारी, प्यार मुहब्बत सच रूप दरसाईआ।
❋
❋
२७ जेठ शहिनशाही सम्मत ७ लक्षमण सिंघ, कुलवन्त सिंघ, बचन सिंघ, भजन सिंघ, सरैण सिंघ, अंग्रेज़ सिंघ, वकील सिंघ, बंसो देवी, इन्द्र राम, देवा सिंघ, धर्म कौर, बिशन कौर, चूहड़ सिंघ, बचन सिंघ,
धर्मो देवी, पुंनूं राम, रोशन लाल, गुरदेई, कृपाल सिंघ, सन्तो देवी, कर्म सिंघ,
गुरमुख सिंघ, अजीत सिंघ, कर्मो देवी, पूरन सिंघ, खेमो देवी, वीरो देवी,
बेला सिंघ, सेवा सिंघ, भाईआं देवी, बंती देवी, मंगल सिंघ, चन्नो देवी,
राजा सिंघ, बाबू राम, बचनो देवी, प्यारी देवी, फ़रंगी राम, साँईं राम,
अनन्त राम, वकील सिंघ, तोती देवी, प्रेमी देवी
पिण्ड सई कलां ज़िला जम्मू
नारद कहे मैनूं मिल्या नबी नूह, नूह नौहां उत्ते ध्यान लगाईआ। मेरा चौदां वार तक्कया उस ने मूँह, मुख वेख नैण उठाईआ। फेर ग़ुस्से विच पुछदा तेरा केहड़ा गुरु, मुर्शद कवण मनाईआ। मैं नक्क मरोड़ के किहा जिस दा हुक्म होणा शुरू, शरअ दा लेखा दए चुकाईआ। जिस दे हुक्म अन्दर पैग़म्बर औलीआ सब तुरू, तुरत आपणी कार कमाईआ। अगला हुक्म कदे ना मुड़ू, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस दे प्यार विच लख चुरासी आत्म जुड़ू, जोड़ी परमात्म आप रखाईआ। जिस दा मन्त्र नाम कलमा इक्को फुरू, फ़ुरने पिछले बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल इक वरताईआ। नारद कहे मैनूं नदी नूह वखाई नईया, नौका बेपरवाहीआ। जिस दे चारों कुण्ट लिख्या इक्को सईआ, साजण बेपरवाहीआ। चार जुग दा लेखा तक्कया वहीआ, खाता विधाता फोल फुलाईआ। जां उपर निगह मारी मैनूं नज़र आ गया गोबिन्द वाला ढईआ, जो ढौंका ला के ल्ए अंगड़ाईआ। बुल्हे दी याद आ गई जो कहिंदी थईआ थईआ, थरथराहट विच दुहाईआ। झट रूप प्रगटया अष्टभुज मईआ, अनूप दिता दरसाईआ। फेर काहन आ गया गवईआ, बंसरी नाद धुन शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मिल गया मेलीआं विच्चों नूह, नौबत हक हक सुणाईआ। आह तक बुत रूह, बुतख़ान्यां बाहर रिहा समझाईआ। मैं वेख्या नूर अलाही हूबहू, होका हक हक सुणाईआ। मेरा ख़ुशी होया लूं लूं, साढे तिन्न करोड़ वज्जी वधाईआ। अन्तर आवाज़ आई तूं ही तूं, तूं तूं दा ढोला गाईआ। अग्गों इशारा मिल्या हूं हूं, हां विच जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ।
❋
❋
नारद कहे मैनूं हस्स के किहा नूह नबी, नबीउल इन्सान ध्यान लगाईआ। इन्हां दा दिसे कोए ना तबी, तबीअत बदली ना कोए लोकाईआ। मेरी नौका चढ़ने सभी, सफ़ा सब दी देणी उलटाईआ। ख़ुदा दा हुक्म मिलणा अभी, अज सर नाउ रिहा जणाईआ। मैं सेवा करनी ज़बी, जबराईल दए गवाहीआ। औह तक लै मुकदी जांदी चौधवीं सदी, सिदक रहिण कोए ना पाईआ। मेरे ख़ुदा ने पिछली कीती करनी रद्दी, रद्दे अमल विच आपणा खेल खिलाईआ। प्रगट होवे ज़ाहर ज़बी, ज़दीद दा पर्दा आप उठाईआ। जिस दी धार किसे ना लभ्भी, ओह लबां दे अन्दर आपणा हुक्म दए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप समझाईआ। नारद कहे नबी औह वेख मैनूं पैंदीआं हाकां, धुर दा हाकम रिहा सुणाईआ। निगह मार लै मेरे काका, बच्चू बच्चयां वांग दृढ़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी मेरा तक इलाका, चारों कुण्ट खेल खिलाईआ। संदेशा सुण लै बिना पत्रका पाता, पत्तन ते बैठयां दयां जणाईआ। मेरा रूप आदि जुगादि ना किसे पछाता, पच्छम विच पैणी दुहाईआ। नाता जुड़या नहीं रहिणा भ्राता, भईआ भईआ नाल टकराईआ। पिछलीआं याद कर लै बातां, जो मुहम्मद ईसा दितीआं सुणाईआ। मेरीआं कोई झूठीआं नहीं टाकां, धुर दा हुक्म अगम्म अथाहीआ। ओह वेख कलमे दे पिच्छे सब दीआं मुक गईआं वाटां, अगला पन्ध रिहा ना राईआ। सदी चौधवीं खुल्हा करके झाटा, मेंढी सीस उतों खुल्हाईआ। मैनूं दिसदी आ जोत अगम्मी लाटा, नूर नूर विच्चों रुशनाईआ। जिस ने उलटीआं कीतीआं खाटां, खटका दो जहान वखाईआ। सब नूं भुल्ल जाणा पिछला पूजा पाठा, पाठक रहिण कोए ना पाईआ। बौहड़ी नज़र ना आए गोबिन्द वाला बाटा, अमृत रस ना कोए भराईआ। बिरहों रोग विच मेरे अन्तर पैंदीआं तराटां, बौहड़ी उफ़ कर सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नूह कहे नारदा मेरा वेख लै वञ्झ मुहाणा, मुहब्बत विच जणाईआ। नारद किहा सज्जणा एह कदीम दा पुराणा, इस दी चले ना कोए चतुराईआ। उठ वेख खेल श्री भगवाना, की करता कार कमाईआ। जोती धार पहर के जामा, वेस अवल्लड़ा आया वटाईआ। जिस लेखा पूरा करना कृष्ना रामा, पैग़म्बरां उत्ते रहमत सच कमाईआ। उहदा रूप अनूप शाहाना, शहिनशाह इक अख्वाईआ। मैं सुणया उस दा गाणा, जो गहर गम्भीर रिहा दृढ़ाईआ। जिस आत्म ब्रह्म ब्रह्म आपणा रूप प्रगटाउणा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दा इक्को चिल्ला तीर कमान इक्को होए निशाना, खण्डा खड़ग इक चमकाईआ। जिस ने रूप अनूप दरसाउणा ज़िमी असमाना, दो जहानां आपणी कल वरताईआ। तेरे मेरे वेंहदयां बदल जाणा ज़माना, तेरी नईया नौका कम्म किसे ना आईआ। उस ने किसे नूं लाउण नहीं देणा बहाना, फड़ बाहों सारे लैणे उठाईआ। नबीओ तुहानूं गाउणा पैणा
❋
❋
उस दा तराना, जो तुरीआ तों बाहर रिहा दृढ़ाईआ। ओह सूरबीर मर्द मर्दाना, मददगार संग ना कोए रखाईआ। आह वेख मेरे कोल लेख जो लिख के गया दस दशमेश उस दा रूप होणा श्री भगवाना, विष्न विश्व धार विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। नारद कहे नबी जी की दस्सां, दास्तान की दृढ़ाईआ। मैं खेल वेख के हस्सां, हस्ती तकां बेपरवाहीआ। जिस दा वक्त आया मसां, जिस मसल देणी सर्ब लोकाईआ। जिस दा रूप नहीं कोई बाहवां लत्तां, सिर धड़ ना कोए जणाईआ। उस ने सब दीआं रखणीआं पत्तां, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। हुक्म विच फ़र्क ना रखे रता, रती रती भेव ना कोए जणाईआ। जिस दा इशारा दे के गया नानक तपा, तपदयां हिरदयां विच सुणाईआ। उस ने कूड़ दी मेट देणी सफ़ा, मलेछां डेरा देवे ढाहीआ। उहदे कोलों जे खट्टया जांदा ई ज़रूर खट्ट लईं कोई नफा, नुकसान अग्गे होए ना राईआ। उहदे हुक्म नूं समझीं कदे ना होवे ख़फ़ा, ग़ुस्से विच कदे ना आईआ। बिना अक्खरां तों धुर दा बदल के वेख लै सफ़ा, जिथ्थे अलिफ़ ये ना कोए चतुराईआ। जिसने पिछली कीती सारी करनी रफ़ा, रफ़ता रफ़ता लेखा सब दा दए चुकाईआ। उस दा इक्को हुक्म इक्को लग्गणी दफा, जिस विच तरमीम ना कोए कराईआ। मैं तैनूं पहलों दस्स दिता पता, पतिपरमेश्वर हुक्म सुणाईआ। जिस दा लेखा चूंकि चुनांचि नहीं कि अलबत्ता, इलम आलमां वाली ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। नबी कहे नारदा मेरी तक लै किशती, जो किशत किशतवार जणाईआ। मेरा महिबूब तक लै बहिश्ती, जिस दी बहिस विच ख़लक ख़ुदाईआ। नारद किहा ज़रा आपणी खोल्ह लै दृष्टी, दृष्टी विच्चों दृष्टी पड़दा लाहीआ। तेरी निक्की जेही नईया विच कदे चढ़ सके ना सारी सृष्टी, श्रेष्ट कम्म ना कोए कराईआ। मुहम्मद मूसा ईसा दे लेख वेख लिख्ती, जो लिख के धुरदरगाही दिता फड़ाईआ। तुहानूं वड्याई दिती सिर्फ़ इक इक दी, तिन्न तिन्नां तों बाहर सके ना कोए बचाईआ। मैनूं वखा निशानी तेरे कोल किस किस दी, किस दी किस्मत दए बदलाईआ। जे तेरी धार पथ्थर इट्ट दी, मस्जिदां विच मसले हल्ल कराईआ। ओह वेख मुहम्मद दी आसा पिटदी, बिन नैणां नीर वहाईआ। कलमे वाल्यां सुरत किसे ना टिकदी, टिकटिकी विच नज़र किछ ना आईआ। मुहब्बत रहिणी नहीं चार यारी मित दी, मित्रा तैनूं दयां दृढ़ाईआ। हुण खेल वरतणी इक्को परमेश्वर पित दी, जो प्रितपालक होवे ख़लक ख़ुदाईआ। उहने कलेश मेटणी नित दी, निरगुण हो के आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक दया कमाईआ। नारद कहे नबी जी मैनूं हुक्म आया शताबी, शरअ तों बाहर सुणाईआ। सजदा कर अदाबी,
❋
❋
रोहब नाल सीस झुकाईआ। तुहाडा लेख अरबी उर्दू दा बदल जाणा विच पंजाबी, पंजा नानक वाला दए गवाहीआ। शरअ रहिण नहीं देणी किताबी, कुतबख़ान्यां दा डेरा ढाहीआ। मलकीअत रहिणी नहीं कोई अराज़ी, मनसूख़ होणी ख़लक ख़ुदाईआ। कुछ याद लेखा रखणा खेल माज़ी, हकीकत हाल वाली दृढ़ाईआ। कलमे दा रहिणा कोई नहीं काज़ी, कज़ा सब दे उत्ते छाईआ। इक ख़ुदा नूं कर लउ राज़ी, रज़ा विच चलणा चाँईं चाँईंआ। किते बणे ना रिहो पिछले नमाज़ी, रोज़यां विच झट लँघाईआ। हुण सब दी उलटण वाली बाज़ी, बाज़ां वाला दए दुहाईआ। किसे नूं ख़त ख़तूत घल्लणा नहीं जवाबी, जवाब तल्बी ल्ए कराईआ। दोवें छड दयो इश्क हकीकी ते मजाज़ी, मज़ा चक्खो बेपरवाहीआ। जिथ्थे नूर नहीं आफ्ताबी, चन्द चन्द ना कोए रुशनाईआ। इक्को प्रेम मुहब्बत दी तकणी आज़ादी, शरअ ज़ंजीर ना कोए बंधाईआ। झगड़ा रहिणा नहीं कोई समाजी, समां सब दा दए गवाहीआ। जेहड़ा मालक आदि अन्त दा आदी, अन्त इक इक अख्वाईआ। उस ने वेखणे जगत जहान अपराधी, दूती दुष्ट फोल फुलाईआ। ओस दा हुक्म नाम खण्डा फौलादी, फ़िलासफ़र समझ कोए ना आईआ। जिस दे कोल ब्रह्मण्डां खण्डां दी अबादी, चौदां तबक ध्यान रखाईआ। ओह शहिनशाह शाह पातशाह हिसाबी, इस्म दा मालक इक अख्वाईआ। जिस नूं हज़रतां किहा हज़ूरे जनाबी, जनाबे आहला इक अख्वाईआ। जिसदा नूरे चशम हो के जगे जगत महताबी, महिराब तन वजूद वाली बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। नूह किहा मैं वी सुणया हुक्म बाकायदा, बाकायदगी विच जणाईआ। सब दा पूरा होया मुआहिदा, मुबारक विच सीस निवाईआ। अग्गे होणा नहीं किसे अलहिदा, वक्खरी कार ना कोए कमाईआ। मेरा मालक ल्ए जाइज़ा, लेखा वेखे थांउँ थाँईंआ। मेरा वहिण जेहड़ा नै दा, नौ नौ नौ नाल वड्याईआ। नारद किहा एह निक्का जेहा खेल हां हूं हैं दा, हरि का भेव कोए ना पाईआ। अन्दरों झगड़ा मुका दे मैं दा, मैं मनसा रहे ना राईआ। एह जगत जहान खेल लय दा, सदा नज़र कोए ना आईआ। दीन मज़्हब विरसा बणया नहीं किसे बै दा, सदा मालक नज़र कोए ना आईआ। हुण इक्को जैकारा होणा आत्मा परमात्मा दी जै दा, जै जैकार करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे मैनूं पिच्छों वज्जदा धक्का, ज़ोर नाल सुणाईआ। चेता भुल्ल जाणा मक्का, मदीने काअब्यां अक्ख ना कोए उठाईआ। अज्ज वायदा कर लै पक्का, रसूल रसूलां नाल हथ्थ मिलाईआ। जिस बेड़े ते शरअ दा लग्गदा टका, उस उत्ते चढ़न कोए ना पाईआ। जिन्हां ने खाधा वच्छा कट्टा, कटाक्ष लग्गे थांउँ थाँईंआ। आह वेख लै सदी चौधवीं दा अख़ीरी पट्टा, लेख लिख्या बेपरवाहीआ। सब दा चीथड़ होणा फटा,
❋
❋
तन पोशाक ना कोए सुहाईआ। कलमे दा कलमे नाल पैणा रट्टा, रुटीन नाल आपणा कम्म कराईआ। शरअ विच शरअ होणी बटा, ज़ीरो सिफ़र नाल टकराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशा इक सुणाईआ। सच संदेशा सुण लै अगम्मी बात, पर्दे विच सुणाईआ। जिस वेले सतारां हाढ़ दी आवे रात, रुतड़ी रुत नाल महकाईआ। नबी नूह तूं आपणी हाज़र करनी ज़ात, ज़ात ज़ात विच रखाईआ। नाले ब्यान करीं किस बिध सृष्टी होणी वफ़ात, वफ़ादार कवण अख्वाईआ। नाल लै के आउणी कलमां वाली दवात, लेखा सब दा दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक सति सच दी कार कमाईआ। नूह कहे मेरी किथ्थे होवे बेड़ी, बेड़ा कवण पार कराईआ। नारद किहा भगत दवारे आवीं रेड़्ही, धक्का लावां चाँईं चाँईंआ। फेर आसा दस्सीं जेहड़ी, ज़ेर ज़बर फ़र्क रहे ना राईआ। पर याद कर लै सब दी जड़ जाणी उखेड़ी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सब दा लेखा पूर कराईआ। नबी किहा मैं लै के आवां आपणी धार, धार धार नाल रलाईआ। जगत आसा करके पार, पार किनारा वेख वखाईआ। जिथ्थे इक्को परवरदिगार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। उस दवारे बणां ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। हुक्मी हुक्म दा बण के ताबयादार, ताबयादारी विच सीस निवाईआ। आपणी नईया करके ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर अग्गे टिकाईआ। की हुक्म सच्ची सरकार, अग्गे अगली मंग मंगाईआ। एह खेल वरतणी जगत थित सतारां हाढ़्ह, शहिनशाही सम्मत सम्मत सत्त नाल वड्याईआ। उस वेले रात दे साढे बारां चौदां गुरमुखां चौदां रौंद चलाउणे काड़ काड़, निगह ज़मीन असमान उपर उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लहिणा देणा कर्ज़ा मकरूज़ हो के दए उतार, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ।
२८ जेठ शहिनशाही सम्मत ७ सन्त राम, प्रीतम सिँघ जाड़, प्यारी देवी बदीपुर
पिण्ड गोकले चक्क ज़िला जम्मू
सदी चौधवीं कहे मैं भज्जी दौड़ी, निरगुण धार वाहो दाहीआ। चौदां तबकां ला के वेखी पौड़ी, डण्डे डण्डे पन्ध मुकाईआ। दरोही मुहम्मद वेख्या करदा बौहड़ी बौहड़ी, कूक कूक सुणाईआ। मेरी उम्मत वेल हो गई कौड़ी, आबेहयात रस ना कोए भराईआ। वुज़ू करदे विच्चों जौहड़ीं, जलधार ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
❋
❋
कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या चढ़ के धुर दे डण्डे, डौरु डंक डंक वजाईआ। चार यारी वेखी अन्तिम कन्ढ्ढे, कन्ढ्ढी बैठे अक्ख खुल्हाईआ। मुहम्मद तक्कया वेखे ख़ाकी बन्दे, बन्दगी वाले फोल फुलाईआ। मेरे चौदां सौ साल एवें लँघे, लँघदयां देर लग्गी ना राईआ। मुल्लां शेख़ मुसायक हो गए गंदे, नूरे चशम नूर ना कोए रुशनाईआ। सब दे पाटे होए तम्बे, पर्दा पुश्त पनाह ना कोए वखाईआ। तन वजूद दिसण ना रंगे, दाढ़ी रतड़ी दए गवाहीआ। बौहड़ी टुट्टी मूल ना गंढे, गंढणहार ना कोए अख्वाईआ। जिस दी धार हसन हुसैन शहादत दे गए बिना पाणी ठंडे, सांतक सति ना कोए कराईआ। ओह मुसाफ़र बण गए लम्बे, कदीम दा आपणा आसण लाईआ। दरोही ख़ुदा दी यामबीन आलमीन मक्का मदीना कम्बे, काअबे रहे कुरलाईआ। सब दे लेख धुरदरगाही सचखण्ड दवारे टंगे, बिन अक्खरां दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मैं चढ़ के उपर चोटी, चोटी हो के ध्यान लगाईआ। मैं सब दी आसा तकी खोटी, खोटे खरे रूप ना कोए बदलाईआ। ख़ुदा दा नाम वेचदे कारन रोटी, मज़्हबां विच पई दुहाईआ। अक्खरां वाली पोथी हो गई थोथी, कलमा हक ना कोए दृढ़ाईआ। रौला प्या चौदां तबक चौदां लोकी, परलोक वेखण थांउँ थाँईंआ। मैनूं याद आ गया की संदेशा दे के गया रविदास चमारा मोची, सहिज नाल दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं तेरे अन्त किसे नहीं समझणी प्रभ दी अगम्मी सोच सोची, समझ समझ ना कोए जणाईआ। उम्मत दी मुहम्मद दे हथ्थों ख़ुसणी रोज़ी, राज़क रिज़क रहीम आपणा हुक्म वरताईआ। तेरी आशा होणी कोझी, कमलीए तैनूं दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मैं उत्ते चढ़ के तक्कया नाल ग़ौर, गहर गम्भीर वेख वखाईआ। जेहड़ा आदि अन्त सब दा शौहर, छोहर बांका नूर इलाहीआ। जिस ने आपणा वखाउणा ज़ौहर, जाबर जबर आपणी खेल खिलाईआ। दीन दुनी दे बदल देणे तौर, तबकां सबकां पर्दा दए उठाईआ। जिस दे हथ्थ विच सब दी डोर, डौरु डंका इक करे शनवाईआ। उसे नूं सब ने किहा ब्राह्मण गौड़, वेद व्यासा दए गवाहीआ। जिहदा आदि अन्त सति सरूप नवां नकोर, निक्का वडा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता नूर इलाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं तक्कया नूर अलाह परवरदिगार, इलाही नूर नज़री आईआ। उस हुक्म संदेशा दिता अगम्म अपार, संदेशा इक सुणाईआ। ओह तक मुहम्मदी यार, यराने सारे रहे तुड़ाईआ। किसे दा किसे उत्ते रिहा नहीं कोई एतबार, बेएतबारी होई ख़लक ख़ुदाईआ। मूसा ईसा नैण रहे उग्घाड़, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। कवण सृष्ट सबाई चबाए आपणी दाढ़,
❋
❋
दाढ़ां हेठ दबाईआ। मूसा किहा ईसा जिस ने तैनूं फाँसी दिता चाढ़्ह, सलीब गल विच लटकाईआ। ओह खेल करे सच्ची सरकार, अमाम अमामा नूर इलाहीआ। जिस नूं सजदे कर कर झुकदे रहे विच संसार, हदीसां विच सिफ्ती राग अल्हाईआ। ओह मालक ख़ालक होया ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिस नूं कहिंदे आए इस्तगुफ़ार, ग़फ्लत सब दी दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं निउँ के कीता सजदा, बिन सीस सीस झुकाईआ। प्रभू मुहम्मद तेरा बरदा, बांदी हो के दयां जणाईआ। ओह वेख कलमा पढ़दा, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। तेरी मंज़ल चढ़दा, चौदां तबक भज्जे वाहो दाहीआ। निगह ज़मीन असमान करदा, करदार हो के वेख वखाईआ। की खेल होणा मेरे घर दा, गृह पड़दा रिहा चुकाईआ। जो लेखा परवरदिगार सांझे यार दा, सो यराना तोड़ दए निभाईआ। मेरा मकरूज़ दा कर्ज़ा सदी चौधवीं आप उतार दा, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण ध्यान लगाईआ। जन भगतां सूफ़ीआं सन्तां निरगुण धार काज संवारदा, स्वार्थ आपणा ना कोए रखाईआ। जिस दा खेल आदि जुगादि जुग चौकड़ी आर पार दा, दो जहानां मर्द मर्दाना वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जाता पुरख बिधाता रूप अनूप सच्ची सरकार दा, दूसर नज़र कोए ना आईआ।