पुस्तकालयभाग २२

२९ जेठ शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर

सतिगुर शब्द कहे गुरमुख साचे धुर दे फुल्ल, फुलवाड़ी प्रभ लोकमात महकाईआ। जन भगत रूप बणा के आपणी कुल, कुल मालक होए सहाईआ। जन्म जन्म दी कर्म कम दी बख्शे भुल्ल, अभुल्ल देवे माण वड्याईआ। जिन्हां दे बराबर नहीं कोई तुल, सम रूप ना कोए दरसाईआ। ओह भगत दवार दे गुलशन दा गुल, महक प्रेम वाली महकाईआ। कलयुग माया विच जाण ना रुल, मोह ममता आए तजाईआ। नाता जोड़ के नाल सुल्हकुल सच दी साची कार कमाईआ। लंगर खा के इक्को चुल्ह, प्रेम प्रीती विच झट लँघाईआ। सच दा बूटा कदे जावे ना हुल्ल, पति टहिणी फुल्ल फल आप लगाईआ। जन भगतां दीपक होवे कदे ना गुल्ल, नूर जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगत सुहञ्जणे फूल, हरि करता आप महकाईआ। जिन्हां दा मालक इक कन्तूहल, सचखण्ड निवासी नज़री आईआ। जो धर्म दी धार दस्से असूल, असलीअत आपणी इक

❋

❋

दृढ़ाईआ। प्रेम प्रीती बख्श माकूल, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। चरण चरणोदक दे के धूल, धूढ़ी टिक्के ख़ाक रमाईआ। जिन्हां दा लेखा करे ना कोए वसूल, राय धर्म ना अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे फुल्लां वांग जाओ महक, ख़ुशबू प्रेम वाली प्रगटाईआ। धर्म दवारे बणो लायक, हरिजन आपणा रूप बदलाईआ। धुर दा मालक तक्को नायक, नर नरायण नूर इलाहीआ। जिस दी अवतारां पैग़म्बरां मन्नी हदाइत, गुरु गुरदेव सीस निवाईआ। कलमे दी मंज़ूर कीती शरायत, शरअ विच सीस झुकाईआ। सो सच वस्त भगतां करे इनायत, भगवन आपणी दया कमाईआ। जन्म कर्म लेखे लाए नाल रयाइत, रवैत आपणी आप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे धुर दे फुल्ल बण जाओ चंगे, कूड़ी क्रिया देणी कढ्ढाईआ। भगत भगतां नाल करन ना दंगे, ग़ुस्सा गिला ना कोए जणाईआ। पिछले वेले सब दे लँघे, अग्गे आपणा हुक्म सुणाईआ। तुसीं बन्दयां वरगे नहीं बन्दे, बिना बन्दगी तों बन्दगी वाले दिते प्रगटाईआ। तुहाडा खेल वेख के राय धर्म चित्रगुप्त कम्बे, लाड़ी मौत अक्ख दबाईआ। जिन्हां दे पैंडे अग्गे रहे नहीं लम्बे, पाँधी पन्ध ना कोए भवाईआ। खेल तकणे प्रभू संदे, जो सँध्या सरघी आपणा रंग वखाईआ। जो सतिगुरु दवार करनी किरत दे करदे धन्दे, दिवस रैण कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे हरिजन साचा धर्म दा हीरा, धर्म धार विच समाईआ। जिन्हां दे सिर ते प्रभ ने बन्न्हणा चीरा, चिरी विछुन्ने ल्ए मिलाईआ। ओह इक दूजे नूं सदा समझण भैण भाई वीरा, प्रेम मुहब्बत विच बुलाईआ। गुरमुख कलयुग विष्टा वाला बणे कोए ना कीड़ा, हँस रूप लैणा बदलाईआ। सति सच दा मार्ग नहीं कोई भीड़ा, भीड़ी गली ना कोए वखाईआ। जन भगतो अज्ज तों सारे बन्न्ह लओ बीड़ा, आपणा भार आपे लओ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। फुल्ल कहिण असीं भगतां उत्ते लाउणी बरखा, प्रभ दिती माण वड्याईआ। गुरसिखो याद कर लओ सिख नूं सिख तरसदा मर गया विच सरसा, सिख नाल सिख सक्या ना कोए मिलाईआ। उस नूं कोई बहुता नहीं बीत्या अरसा, थोड़्हा समां रिहा जणाईआ। हुण वी तुहाडे उत्ते पैण वाला पर्चा, प्राचीन दा लेखा वेख वखाईआ। जन भगतो तुहाडे विच निंदिआ वाली होवे कदे ना चर्चा, जो निन्दक होवे उस नूं बाहर कढ के दयो वखाईआ। क्यों तुहाडा मालक वाली अर्शा, अर्शी प्रीतम नूर इलाहीआ। जिस दा सम्मत शहिनशाही सत्त दा बरसा, जन भगतो घर घर गुरमुखां बरसी रिहा मनाईआ। भगत दवारा धाम अगम्मा उपर धरता,

❋

❋

धरनी धरत धवल वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। फुल्ल कहिण साडी वेखो बहार, ख़ुशीआं विच जणाईआ। जन भगतो भगतां नाल करना प्यार, मुहब्बत मुहब्बत विच्चों प्रगटाईआ। इक्को घर इक्को तुहाडा घर बार, इक्को गृह नज़री आईआ। इक्को मालक इक्को अगम्म एकँकार, इक इकल्ला अगम्म अथाहीआ। इक्को दे तुसीं सुत दुलार, पिता पुरख अकाल इक अख्वाईआ। अग्गे नूं झगड़े छड्ड दयो संसार, झगड़यां विच हथ्थ किछ ना आईआ। अन्दरों होवे ना कोए दुख्यार, ख़ुशीआं विच आपणा झट लँघाईआ। क्यों तुसीं वसदे उस प्रभू दे दरबार, जिथ्थे पंज दरबारी देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। फुल्ल कहिण साडी पुनह पुनह निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। प्रभ ने खेल करना अपर अपार, अपरम्पर स्वामी आपणा हुक्म वरताईआ। पहली हाढ़ नूं हरिसंगत नूं करे निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। शब्द देवे जे तुसीं नहीं छड सकदे हँकार, मैं निमाणा हो के सेव कमाईआ। फेर तुसीं प्रभू दे बणिउँ सिक्दार, सिर हउमे वाला ताज टिकाईआ। सतिगुर चाकर बणे होवे ख़िदमतगार, सेवक सेवा सच कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। फुल्ल कहिण सतिगुर शब्द कीता खेल अपार, अपरम्पर दे दृढ़ाईआ। तेरे दर क्यों फिरे कूड़ हँकार, भज्जे वाहो दाहीआ। क्यों होया धुआँधार, सति जोत ना कोए रुशनाईआ। क्यों मनुआ होया अवार, बन्धन बंध ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी होणा सहाईआ। सतिगुर शब्द कहे सब ने इक्को लड़ फड़ना, इक्को राह तकाईआ। इक्को मंज़ल चढ़ना, इक्को घर वज्जे वधाईआ। पंजां दरबारीआं विच्चों गुरदर्शन ने सतारां दिन सवा घंटा भगत दवार विच धुर दा हुक्म पढ़ना, वक्त चार पंज सुहाईआ। हरिजन प्रेम विच इक दूजे नूं वरना, नाता मुहब्बत वाला रखाईआ। इक्को साहिब दी पड़ना सरना, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे जो हरि भगत दवार सेव कमाउंदे सिख, सिख्या धुर दी लैण अपनाईआ। उहनां सतिगुर धार मस्तक लैणी लिख, हाढ़ सतारां वंड वंडाईआ। पंजां लिखारीआं बहिणा उत्ते इक इक इट्ट, इट्ट रविदास चमारे वाली राह तकाईआ। फेर डोरी इक्को उत्ते देणी सिट्ट, जो करता धुरदरगाहीआ। इक इक आपणी जेब विच लिख के पाउणी चिट, चेतन चेतन चेतन रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे सतारां हाढ़ खेल तक्कण गण गधंरव, सुरप्त राजा इन्द्र किन्नर यशप ध्यान लगाईआ।

❋

❋

सदी चौधवीं दी गोली नाल मिल के गीत गाउणा दविन्दर, तूंबी तन्द सितार हिलाईआ। गुरदर्शन दा रूप बणया होवे ज्यों शहिज़ादी सिन्धण, लबास सिन्धीआं वाला वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सतारां हाढ़ कहे पंजां लिखारीआं दे मस्तक विच होण पंज पंज निशान, पंजे धुर दे रंग रंगाईआ। पंजां दरबारीआं चिट्टे चादरे उत्ते लैणे ताण, ताणा पेटा वंड ना कोए वंडाईआ। पंजां प्यारयां मिल के गाउणा गाण, शब्द धुर दा इक सुणाईआ। सारी संगत ने करना परवान, परवाने बण के सीस निवाईआ। इक गुरमुख माझे दा बणया होवे बेज़बान, मुक्खों बोल ना सके राईआ। मालवे वाल्यां दा बणया होवे इक ख़ान, मुगलां वाला रूप वटाईआ। दुआबे वाल्यां दा इक बणया होवे अंञाण, बाली बुध समझाईआ। जम्मू वाल्यां दा इक नज़र आवे पहलवान, लंगोटे दोहां मोढया उत्ते टिकाईआ। दिल्ली विच्चों बणयां होवे इक सैनतान, तान सैन आपणा रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। फुल्ल कहिण जन भगतो फुल्लणी बनराए, बनखण्ड ख़ुशी मनाईआ। इक्की गुरमुख माझे वाले इक प्रभू दे होण जाए, आपणा मात पित भुलाईआ। इक्की गुरमुख दुआबे वाले करन हाए हाए, हाए तेरा नाम दुहाईआ। इक्की गुरमुख मालवे वाले मठिआई ख़ुशीआं नाल लैण खाए, खा खा मस्ती देण बणाईआ। इक गुरमुख जम्मू वाला सब दे अग्गे जगत रुकावटां डाहे, हरिसंगत रोके थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा करे बेपरवाहे, बेपरवाह आपणी कार कमाईआ।

३१ जेठ शहिनशाही सम्मत ७ कपूर सिँघ ते रणजीत सिँघ दे नवित
मोगा शहर ज़िला फ़िरोज़पुर

सतिगुर शब्द कहे विष्नूं दस्स आपणा विषा, विशेष आपणी धार प्रगटाईआ। ब्रह्मे ब्रह्म ब्रह्माद दी दस्स दे इच्छा, निरइच्छत हो के ध्यान लगाईआ। शंकर चारों कुण्ट दा भेव खोल्ह दे धर्म दी दिशा, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण ध्यान लगाईआ। अवतार दस्सो आपणा हिस्सा, हिस्सेदारी की जणाईआ। पैग़म्बर ब्यान करो आपणा किस्सा, की किस्मत दीन दुनी बदलाईआ। गुरु गुरदेव वेखो पिछा, पिछला लेखा फोल फुलाईआ। धरनी धरत धवल पृथ्मी आकाश तक्को अगम्मी पिता, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। सारे दस्सो किस दे नाल करे सच दा हिता, हितकारी रूप दरसाईआ। किस नूं आपणा रूप दस्से वड्डा निक्का, निक्का

❋

❋

वड्डा भेव चुकाईआ। की खेल करे अबिनाशी इका, एकँकार अगम्म अथाहीआ। सारे कहिण दीन दयाले कढणा आपणा सिट्टा, जुग चौकड़ी लेखा दए मुकाईआ। लहिणा देणा पूरा करे पथ्थर इट्टां, दृष्ट इष्ट आपणा इक समझाईआ। जन भगतां लावे मस्तक टिक्का, धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। सति धर्म चलाए अगम्मी सिक्का, मोहर आपणा नाम जणाईआ। लेखा जाणे जो कलम शाही नाल नहीं लिखा, कातब लेख ना कोए दृढ़ाईआ। फेर निगाह मारे वेखे शब्दी धार सिखा, गुरमुख गुर गुर खोज खुजाईआ। जगत जहान होवे जित्ता, जागरत जोत करे रुशनाईआ। वेखे विगसे नित नविता, निरगुण सरगुण कार कमाईआ। अन्त भगतां सचखण्ड निवासी बण के इक्को पिता, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। लेखे ला के रक्त बूंद हड्ड मास नाड़ी रत्ता, रत्न अमोलक ल्ए बणाईआ। प्यार मुहब्बत विच होण देवे ना कदे दो चिता, ठगौरी मन रहे ना राईआ। शब्दी शब्द चला के सिक्का, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। सतिगुर शब्द कहे विष्न ब्रह्मा शिव तक्को जगत जहाना, बिन नैणा नैण उठाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु तक्को आपणा ब्याना, जो भविक्ख्तां विच जणाईआ। सृष्टी इष्टी मारो दृष्टी विच ध्याना, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। खेल वेखो आपणा सीता रामा, कृष्ना कान्हा अक्ख खुल्हाईआ। पैग़म्बर तक्को हक पैग़ामा, संदेशा नूर इलाहीआ। गुरु गुरदेव सुणो दमामा, डंका इक्को नाम शनवाईआ। कलयुग रैण अंधेरी तक्को शामा, शमां दीप ना कोए रुशनाईआ। पंज तत तक्को तको सिख मुरीद इन्साना, मुर्शद हो के खोज खुजाईआ। खेल तक्को महिबूब रूप रहमाना, नूर नूर चमकाईआ। जिस नूं झुक झुक करो सलामा, निव निव लागो पाईंआ। सो मेहरवान मेहर करे नौजवाना, नौबत आपणा नाम हक वजाईआ। झगड़ा मेटे लख चुरासी कूड़ आश्याना, गृह इक्को दए वखाईआ। जन भगत सुहेले कर परवाना, परम पुरख देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी साची कार कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण साडी इक अरदास, बेनन्ती दईए जणाईआ। अवतार कहिण वेख साडी ख़ाहिश, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। पैग़म्बर कहिण तेरी करीए तलाश, ज़िमीं असमानां खोज खुजाईआ। गुरु गुरदेव कहिण वेखीए अगम्मढ़ी रास, सोहणा रंग रंगाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, तेरे हथ्थ वड्याईआ। निगह मार पृथ्मी (आकाश), गगन गगनंतर खोज खुजाईआ। सच मुहब्बत रही किसे ना पास, पिता पूत संग ना कोए निभाईआ। चारों कुण्ट अंधेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। एस वेले किरपा कर आप, आप आपणा मेल मिलाईआ। आत्म परमात्म बख्श के जाप, जगजीवण दाते हो सहाईआ। जन भगतां बणा सज्जण साक, मीत मित्रा इक दरसाईआ। निरगुण सरगुण धार बख्श इत्फिाक,

❋

❋

मेल मिलावा होवे चाँईं चाँईंआ। मनूए दा रहे ना अन्दर निफ़ाक, अमृत मेघ इक बरसाईआ। सब तों उत्तम श्रेष्ट भगतां दस्स समाज, समग्री आपणा नाम वरताईआ। सांझा कर काज, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। धर्म दा बख्श राज, मेहर नज़र उठाईआ। झगड़ा मेट समाज, द्वैती पन्ध मुकाईआ। गुरमुखां उपर किरपा करीं आज, जो आजिज़ हो के सीस निवाईआ। मेहर करनी उपर कपूर सिँघ ते राज, रणजीत रंग विच रंगाईआ। अन्दरों सब दी खोल्हणी जाग, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। घर घर प्रेम दा जगे चराग़, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर वज्जे वधाईआ। दुरमति मैल रहे ना दाग़, पापां कर सफ़ाईआ। तेरा बाग़ बगीचा आपे हरया कर बाग़, फुल्ल फुलवाड़ी आप महकाईआ। तेरे चरणां इक आदाब, सजदा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे सच प्यार दी दे दे ताकत, मुहब्बत आपणे नाल रखाईआ। चरण कँवल बख्श ल्याकत, नूर इक्को इक चमकाईआ। गुरमुख गुरमुख दी करे शनाखत, हरिजन हरिजन वेख वखाईआ। जगत विद्या रहे ना कोए अणजाणत, बुध बिबेक देणी कराईआ। धुर दा नाम बख्श न्यामत, नर नरायण तेरी सरनाईआ। आपणयां भगतां रख सही सलामत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। शरअ दी रहे ना कोए अलामत, कूड़ क्रिया डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतां बणया रहे मिलाप, जोड़ जोड़ना चाँईं चाँईंआ। इक दूजे नूं वेख के सोहँ अन्दरों निकले जाप, मस्तक ख़ुशीआं विच खिलाईआ। सारे मन्नण तैनूं अगम्मा बाप, पिता पुरख अकाल सीस निवाईआ। रूह बुत दोवें करने साफ़, पतित पुनीत रहिण कोए ना पाईआ। जन्म कर्म दा लेखा बदल देणा पूरब वाली किताब, कुतबख़ान्यां डेरा ढाहीआ। सदा सहायता करीं आप, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। धर्म दी धार बख्शणा इत्फिाक, इत्फिाक आपणे नाल बणाईआ। कूड़ दा लेखा करना बेबाक, हउमे रोग रहे ना राईआ। हर हिरदे अन्दर बख्शणी शांत, सांतक सति सति वरताईआ। अन्दर रहे ना कोए भरांत, भरम भुलेखा देणा कढ्ढाईआ। चरण प्रीती जोड़ के नात, साचा मेला लैणा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे किरपा करनी जगत दी धार, जगजीवण दाते तेरी सरनाईआ। दीन दुनी दा दुनी विच चलाउणा विवहार, विवहारी हो के खेल खिलाईआ। भगतां भगतां नाल ना रहे उधार, लेखा जन्म कर्म चुकाईआ। आत्म ब्रह्म दा बख्शणा प्यार, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। तेरा हुक्म सच्ची सरकार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। इक्त्ती जेठ दा दिवस विचार, दिवस आपणी दए गवाहीआ। जिस कारन तेरे प्यार दा कीता विहार, मुहब्बत विच ध्यान लगाईआ। सो

❋

❋

सच दवारे करीं स्वीकार, सच दे मालक होणा सहाईआ। सति दा सति सच दा सच जगत दा जग जुगत नाल चलाउणा विहार, जुगती बिध आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा सद जन भगतां पाउंदे रहिणा सार, सार शब्द सार सर दी कार कमाईआ।

पहली हाढ़ शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार जेठूवाल
रात नूं ज़िला अमृतसर

जेठ कहे मैं प्रभू नूं कीती अन्त डण्डावत, बन्दना विच सीस निवाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मैं दीन दुनी तकणा चाहुंदा बग़ावत, बग़लगीर रहिण कोए ना पाईआ। ईमान धर्म विच रहे ना कोई सलामत, सबूरी सबर ना कोए रखाईआ। सच वस्त तेरा नाम मिले ना किसे न्यामत, अनरस ना कोए जणाईआ। किरपा निधान वखाउणी सदी चौधवीं क्यामत, कायम मुकाम तेरी ओट तकाईआ। सतिजुग साचे रहे ना कोए अणजाणत, पर्दा परदयां विच्चों देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दर हुक्म इक सुणाईआ। जेठ कहे मैं झुकया धुर मालक कीता सलाम, सजदा सीस निवाईआ। मेरे मेहरवां अमाम, ईमान तेरी झोली पाईआ। तेरे कलमे नाल कलम दा होया कलाम, कायनात वेख वखाईआ। शरअ शरअ नूं कीता कत्लेआम, कातिल मक्तूल दीन मज़्हब रूप जणाईआ। सदी चौधवीं सब दा विगड़या इंतज़ाम, हकूमत हक ना कोए कमाईआ। सच दा सच होया ग़ुलाम, ग़ुरबत ग़ुरबत नाल ठुकराईआ। मैं तेरा खेल वेखणा चाहुंदा विच अवाम, बिन नैणां नैण उठाईआ। शरअ दा लेखा मुकाईं तमाम, तमां कूड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पुरख अकाल किहा जेठ ओह वेख मेरा हाढ़ महीना चढ़दा, चढ़दा लहिंदा ध्यान लगाईआ। लेखा जाणे हँकार गढ़्ह दा, गढ़्ही चमकौर दए गवाहीआ। जिस लहिणा मुकाउणा चोटी जड़ दा, जड़ चेतन खोज खुजाईआ। ओह खेल जाणे लख चुरासी घर दा, गृह गृह फोल फुलाईआ। रूप धर नरायण नर दा, नर हरि आपणा वेस वटाईआ। लेखा जाणे कलयुग कल दा, कल काती खोज खुजाईआ। लख चुरासी फिरे छल दा, अछल छलधारी आपणा हुक्म वरताईआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना बलि दा, बावन आपणा रंग रंगाईआ। झगड़ा मुकाउणा कूड़ कुड़यारे कलयुग दल दा, विकार हँकार डेरा ढाहीआ। मालक बणे जल थल दा, महीअल

❋

❋

पर्दा आप चुकाईआ। झगड़ा मेटे द्वैती सल्ल दा, दीन मज़्हब ज़ात पात रहिण ना पाईआ। जन भगतां विछोड़ा मेटे घड़ी पल दा, पलक दे पिच्छे नूर नुराना नज़री आईआ। जो आत्म परमात्म हो के रलदा, जोती जोत जोत समाईआ। उस दा भाणा कदे दा टल्दा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। ओह लेखा जाणे आपणे हल दा, हालत तके दीन दुनी नूर इलाहीआ। मालक बण के निहचल धाम अटल दा, सचखण्ड निवासी आपणी कार कमाईआ। जोत प्रकाश हो के निरगुण धार हो के बलदा, जोती जाता डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पुरख अकाल कहे जेठ ओह वेख हाढ़ महीना आया, आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। जिस दा होणा तेज सवाया, सवा सवा दी धार प्रगटाईआ। कलयुग कूड़ी वेखे माया, माया ममता फोल फुलाईआ। जिस दा वक्त सुहञ्जणा आया, चारों कुण्ट ख़ुशी बणाईआ। जिस ने पहली हाढ़ आपणा ढोला सोहँ गाया, गा गा ख़ुशी बणाईआ। ओह दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना बण के दाई दाया, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण वेख वखाईआ। जिसनूं जनणी कुक्ख किसे ना जाया, जन्म मरन विच ना आईआ। ओह निरगुण धार हो के बेपरवाहया, बेपरवाही विच समाईआ। सो हुक्म संदेसा देवे सहिज सुभाया, सुभावक आपणी कार कमाईआ। जिसने गोबिन्द दा ढईआ पूर कराया, घड़ी पल वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। हाढ़ कहे जन भगतो मैं दूर दुराडा आया नट्ठा, निरगुण धार भज्जया वाहो दाहीआ। नारद ने मैनूं हाल दस्सया अट्ठां सट्ठां, बिन तत्तां खोज खुजाईआ। मैं वेखीआं जगत धार दीआं जटां, जटा जूट वेख वखाईआ। दीन मज़्हब दीआं तकदा आया वट्टां, हद हदूद फोल फुलाईआ। खेल वेखदा आया मन्दिर मट्ठां, काअब्यां अक्ख उठाईआ। मैनूं चार कुण्ट दहि दिशा जगत दी आसा करदी ठट्ठा, तृष्ना रही दुरकाईआ। मेरा मुल्ल ना प्या टका, कीमत कीमत ना कोए रखाईआ। मैं जिधर वेख्या ख़ाली दिसदे पंज तत काया मट्टा, धुर दा रस ना कोए भराईआ। मैं अंकड़यां विच हिसाब लगाया सृष्टी हो गई बटा, ज़ीरो ज़ीरो नाल मिलाईआ। फेर मैं वेख्या पथ्थर इट्टां, जगत शिवाल्यां ध्यान लगाईआ। बौहड़ी मैं दुहथ्थड़ मार दे पिट्टा, पटने वाले दयां जणाईआ। तेरे बिना सदी चौधवीं मूल ना जित्तां, जित्त हार ना कोए रखाईआ। मैं चाहुंदा भगत दवार दा वेखां किता, जिथ्थे केते चन्द सूरज ध्यान लगाईआ। मालक तकां धुर दा पिता, पतिपरमेश्वर नूर इलाहीआ। जिस दा सब ने कीता हिता, हितकारी अवतार पैग़म्बर गुरु अख्वाईआ। ओह वेस वटावे नित नविता, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। जिस ने कलयुग अन्तिम कढणा सिट्टा, सिट्टेबाज़ी वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच

❋

❋

दी साची करनी कार कमाईआ। हाढ़ कहे जन भगतो करयो ना कोए तकरार, झगड़ा जगत ना कोए रखाईआ। मेरा गोबिन्द नाल इकरार, वायदे नाल सुणाईआ। जिस वेले सरसे गुरमुख दिते सी ठार, जल धार विच समाईआ। उस वेले सत्तरां कीती पुकार, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। गोबिन्द गोबिन्द जे अनन्द पुर छडणा सी छडदों विच महीना हाढ़्ह, तन दु:ख ना लागे राईआ। उहनां विच सी कपूर सिँघ इक बराड़, जिन गल पल्लू पा के चरण ध्यान लगाईआ। इष्ट जाण के चरण छुहाया दाढ़, बिना चरण तों सीस निवाईआ। सरसा कर ना सक्या पार, नौ कदम पिच्छे आपणा आप तजाईआ। अन्त बोल के फ़तिह जैकार, वाहिगुरु तेरी बेपरवाहीआ। मैं जाणा तेरे उस सच्चे दरबार, जिथ्थे दरबारी नज़र कोए ना आईआ। करना तेरा दीदार, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। मेरी अन्त दी अन्त इक्को वार निमस्कार, गोबिन्द सच्चे माहीआ। झट गोबिन्द खिच्च के तलवार, अग्गे हो के दिता सुणाईआ। मेरा सिख रुढ़े ना कदे विच मँझधार, दो जहानां पार कराईआ। मस्तक उँगल लाई नाल प्यार, लेख लेख बदलाईआ। दर्शन कर सच्ची सरकार, जो शहिनशाह नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। कपूर सिँघ दा पिछला नाँ जिस नूं कहिंदे सी सिँघ जीता, जीत सिँघ अख्वाईआ। अन्तर आत्म दा अतीता, त्रैगुण तों बाहर वेख वखाईआ। रोज़ नौ सलोक पढ़दा हुन्दा सी गीता, इष्ट काहन नाल बणाईआ। कृष्न लिख के रखया हुन्दा सी विच ख़ीसा, पाकट विच टिकाईआ। गोबिन्द दा दर्शन बिना अक्खां मंगदा सी शीशा, साख्यात सोभा पाईआ। अन्दरों साफ़ रखदा सी नीता, नीतीवान नाल अक्ख जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। गोबिन्द दा अन्त कीता दीदार, सरसे विच ध्यान लगाईआ। गोबिन्द ने फेर कीता इशार, बिन इशारे दिता समझाईआ। मैं फेर आउणा ते नाल आउणा मेरा नर निरँकार, निरगुण रूप वटाईआ। मैं सतिगुर शब्द होणा दो जहानां सिक्दार, ब्रह्मण्ड खण्ड हुक्म सुणाईआ। सम्बल वसणा वसणा धाम न्यार, साढे तिन्न हथ्थ डेरा लाईआ। तेरा जन्म फेर देवां दुबार, जन्म जन्म विच्चों बदलाईआ। मैं मेलां आपणी धार, सुरत शब्द नाल रखाईआ। फेर खेल होणा जिस वेले सम्मत शहिनशाही आउणा जिस दा रूप होणा अपार, अपरम्पर स्वामी नाल मिलाईआ। दीन दुनी नूं मारनी मार, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दा कर्ज़ा देणा उतार, पिछला लेखा रहे ना राईआ। भविक्ख्तां दी पाउणी सार, पेशीनगोईआं दए चुकाईआ। बिना सिक्खां तों मेरी समझणी नहीं किसे गुफ़तार, गुफ़त शनीद आपणा खेल खिलाईआ। मेरे पैंडे दी जाण सके ना कोए रफ़तार, रफ़ता रफ़ता आपणी कार कमाईआ। याद रख जिथ्थे मेरा सिख होया उथों कर लैणा गिरफ्तार,

❋

❋

शब्द डोरी नाल बंधाईआ। फेर करना अगम्मी विहार, भगत सुहेले धुर दे संग रखाईआ। कलि कल्की ल्ए अवतार, कल कलेश देणा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गोबिन्द किहा इक होर लै जा संदेशा, छेती नाल जणाईआ। नाल हथ्थ मारया उत्ते केसा, केसगढ़्ह दा लहिणा दिता मुकाईआ। ओह वेख नर नरेशा, हरि करता धुरदरगाहीआ। भगतां नूं तारना जिस दा पेशा, पेशीनगोईआं आपणी झोली पाईआ। जो आदि जुगादि रहे हमेशा, हम साजण नज़री आईआ। जिस मिटाउणा मुल्लां शेख़ां, शेख़ी सब दी दए गंवाईआ। लहिणा रहे ना किसे लेखा, लेखे सब दे दए चुकाईआ। जन भगतां अन्दरों कढ के भरम भुलेखा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गोबिन्द किहा इक होर सुण लै बात, जल्दी जल्दी दयां दृढ़ाईआ। फेर सरसे दी अन्हेरी रात, पवण ठंड नाल खेल खिलाईआ। सब दा विछड़या साथ नालों साथ, साथी संग ना कोए निभाईआ। इक दूजे नूं रहे आख, अन्दरे अन्दर ध्यान लगाईआ। धन्न ओह वेला आवे जद गोबिन्द दा पूरा होवे भविक्ख्त वाक, वाक्या वेखे जगत लोकाईआ। गोबिन्द हस्स के किहा फेर खोल्हांगा ताक, पर्दा धर्म वाला रखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर सारयां दी होवेगी इक जमात, दीन मज़्हब दा झगड़ा ना कोए रखाईआ। लेखा पूरा करना त्रैलोकी नाथ, जो कान्हा कृष्ना अर्जन गया समझाईआ। जिस राम ने राम दा रखया विश्वास, ओह विश्व दा मेला ल्ए मिलाईआ। पैग़म्बरां दा पैग़म्बर प्रगट होवे साख्यात, शनाख़त आपणे हथ्थ रखाईआ। दीन मज़्हब दा झगड़ा मेटे काग़ज़ात, कायदा इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सरसा कहे मैं सुणया ला के कन्न, वहिंदी धार दयां जणाईआ। साख्यात रूप तक्कया गुजरी चन्न, जिस नूं चन्द सूर्या सीस निवाईआ। जिस ने मेरे विच रुढ़दे जांदे तारे चन्न, बणे जणेंदी माईआ। उहनां दे लेखे ला के तन, तरह तरां होया सहाईआ। नाम निधान दा दे के धन, अतोट अतुट दिता कराईआ। जगत वासना विच्चों बन्न्ह के मन, मनसा प्रभ दे नाल मिलाईआ। करा के वसेरा बिना छप्परी छन्न, सचखण्ड दवारे दिता टिकाईआ। जिथ्थे शब्द दी धार कहे धन्न धन्न धन्न, रसना जेहवा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सरसा कहे गोबिन्द ने मेरे पाणी उत्ते खण्डे दी धार मारी लीक, फेर हथ्थ छाती उत्ते टिकाईआ। शहिनशाही सम्मत सत्त दी जिस वेले आई सतारां हाढ़ दी तरीक, तवारीख पिछली दयां बणाईआ। अवतारो पैग़म्बरो सब ने करनी उडीक, हुक्म हक हक सुणाईआ। मेरा मालक पुरख अकाला जिस दे विच सच तौफ़ीक,

❋

❋

फ़रीक रफ़ीक लेखा इक्को दए जणाईआ। जिस ने झगड़ा मेटणा मन्दिर मसीत, काअब्यों परे करे रुशनाईआ। उस दा गाउणा सब ने गीत, ढोला दस्से धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सरसा कहे गुरमुख जांदे सिँघ जीत जोड़े हथ्थ, हथ्थ हथ्थ नाल मिलाईआ। मेरे सतिगुर समरथ, तेरी बेपरवाहीआ। तूं जदों आवें मैं चढ़ां तेरे रथ, रथ रथवाही इक्को सोभा पाईआ। तेरी सिफ्त होवे अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। इक बचन दस्स, सहिज नाल सीस निवाईआ। किस बिध आपणा देवें रस, बिन रसना रस चखाईआ। गोबिन्द प्या हस्स, हस्स के दिता दृढ़ाईआ। मेरे कोल गुरमुखो तुहाडे अन्दर दी इक अक्ख, बिन अक्खीआं तों अक्ख लवां मिलाईआ। सारी सृष्टी तों कर के वख, वक्खरा आपणा राह समझाईआ। मेरा रूप वाहिद यक, नूर जोत जोत रुशनाईआ। जन भगतां मेल मेल मिलावां बिना हथ्थां हथ्थ, हथेली आपणे विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सम्मत सत्त शहिनशाही कहे मैनूं आउंदा जांदा पसीना, हड्ड पसली देण गवाहीआ। चढ़ गया हाढ़ महीना, महीना आपणी रुत बदलाईआ। जिस खेल वेखणा प्रभ दा त्रैगुण तों बाहर तीना, त्रैलोकी तों परे ध्यान लगाईआ। जिस जन भगतां ठांडा करना सीना, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। हरिजन बणाउणा शब्द धार नगीना, कीमत आपणे हथ्थ रखाईआ। किसे दे होण नहीं देणा अधीना, दूसर देवे ना कोए सज़ाईआ। जिस ने आपणा आप खेल कीना, करनी करता कार कमाईआ। ओह मालक वड प्रबीना, परम पुरख नूर इलाहीआ। जिस दा खेल होणा असमान ज़मीना, दो जहान राह तकाईआ। लेखा चुकाउणा सब दा कदीमा, कुदरत दा कादर वेख वखाईआ। फेर बण के शहिनशाह अज़ीमा, आहला अदना इक रंग वखाईआ। कलयुग विच सतिजुग कर देवे तरमीमा, हुक्म हुक्म नाल समझाईआ। जेहड़ा खेल वेख्या सी बहत्तर वार नामा छींबा, सो बहत्तरां दी सिफ्त भगत दवार सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। हाढ़ कहे प्रभू मैं वेख्या खेल न्यारा, निरगुण धार खोज खुजाईआ। तूं माझा जम्मू फिरयों सारा, भगत सुहेले अंग लगाईआ। हुण दुआबा मालवा रहिणा त्यारा, त्रैगुण अतीता रिहा दृढ़ाईआ। गोबिन्द दी धार कपूर सिँघ ने डराईवर बणना कारा, कार आपणी हथ्थीं भवाईआ। सिर ते पीला होवे दस्तारा, गल चोला लाल वखाईआ। तेड़ तहिमत होवे काला, मौली तन्द गुट्ट नाल रखाईआ। दो साथी होण नाल लिखारा, लिखारी लेख विच वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। हाढ़ कहे मेरी होर इक मंग, मंगता हो के दयां जणाईआ। मालवे वाले तिन्न

❋

❋

गुरमुख मालवे विच रहिण नाल संग, सगला संग बणाईआ। केहर सिँघ नाज़र सिँघ माढ़ी वाला रूप बणाउणा ज्यों करन जाणा जंग, कृपाल सिँघ हथ्थ हथ्थ नाल मिलाईआ। जिस वेले पुट्ठा डट्ठा होवेगा पलँघ, नौ नौ वार सीस झुकाईआ। इस दा खेल अग्गे दस्से सूरा सरबंग, हरि करता धुरदरगाहीआ। की वायदा कीता जिस वेले गोबिन्द ने छड्डया पुरी अनन्द, अनन्द जगत वाला तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी कार कमाईआ। हाढ़ कहे जन भगतो भुल्लणा नहीं विच मात, मता तुहाडे नाल पकाईआ। हुक्म सुण लओ मेरी पहली रात, रुतड़ी आपणा रंग वखाईआ। यारां दिन तुहानूं बख्शणी दात, शब्द अगम्मा अगम्म वरताईआ। सब दी आत्म परमात्म बणाउणी ज़ात, अजाती भेव रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। हाढ़ कहे दुआबे वाल्यो कस लओ कमरकसा, कसम नाल तुहानूं दयां जणाईआ। नौ दिन तुहानूं मिलणा रसा, रस्ते सब दे लैणे बदलाईआ। लाल सिँघ जसवन्त सिँघ प्रीतम सिँघ नाल रहिणा लक्क नूं बन्न्ह के रस्सा, साढे तिन्न हथ्थ लम्बाईआ। छाती उत्ते पप्पा ते मथ्थे उत्ते लिख्या होवे सस्सा, सोहणा रंग रंगाईआ। अग्गे खेल वखाउणा नाल अक्खां, अक्खां अक्खां विच्चों खुल्हाईआ। जन भगतो तुहानूं रुलण नहीं देणा विच कक्खां, कलयुग दे कूड़े विच्चों बाहर लैणा कढ्ढाईआ। ओ तुहानूं उस प्रभू दीआं रखां, जिस नूं गुर अवतार पैग़म्बर सीस निवाईआ। तुहाडा जन्म कर्म दा लेखा बिना कलम शाही तों कर देणा रफ़ा, निशाना कूड़ देणा मिटाईआ। जिधर जाणा प्यार दा देंदे जाणा गफ्फा, ग़फ्लत अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। एस विहार विच किसे नहीं होणा ख़फ़ा, ग़ुस्सा गिला ना कोए रखाईआ। क्यों जन भगतो तुहाडे पिच्छे सारी सृष्टी उत्ते लग्गणी दफ़ा, जिस दी दफ़ा ना किसे समझाईआ। एह ओह मज़मून जिस दा बदलया नहीं किसे ने सफ़ा, सफ़ा सब दी दए उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। जेठ कहे कपूर सिँघ मस्तक चढ़ी रहे लाली, लाल गोबिन्द ल्ए बणाईआ। वेखणा खेल अग्गे हाली, माज़ी दा चेता देणा भुलाईआ। जन भगतो प्रभू दे नाम दी करे ना कोए दलाली, दलालां दा लेखा देणा चुकाईआ। इक्को जोत ते जोत अकाली, अकल कलधारी बेपरवाहीआ। हुण फल लगाउणा तुहाडे पंज तत दी डाली, टहिणी टहिणी देणी महकाईआ। तुसीं किसे दे कदे ना बणिउ सवाली, आसा सब दी पूर वखाईआ। तुहाडी आत्मा अंजाणी बाली, पर प्रभ दी आदि तों चली आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे हाढ़्हा क्यों मारदा कड़ाके, ऐंवे रिहा डराईआ। हाढ़ कहे ओए नारदा ओह वेख उम्मत नबी ते मूसा दी धार पैंदे पटाके, पटने वाला वेख वखाईआ।

❋

❋

ओ कमलया तैनूं पता नहीं की खेल हुन्दा ढाके, ढाकां ते चुक्कण वाला रहिण कोए ना पाईआ। क्यों परवरदिगार ने सब दे खिच्च दिते ख़ाके, ख़ाकी ख़ाक विच देणा मिलाईआ। सदी चौधवीं आपणा राह ताके, नैण नैण नैण रही उठाईआ। क्यों मेरी बदलदी जांदी प्रभाते, सँध्या आपणा रूप जणाईआ। चार यारी तक्कीए खाते, क्यों ख़तरा अग्गे नज़री आईआ। जां वेख्या असीं बन्द चौदां तबक दे अहाते, गढ़्ह निक्का जेहा वखाईआ। चौदां तबक प्रभ दा निक्का जेहा बलाके, जिस विच बलाक कर के लाक उम्मत दा देणा लगाईआ। मुहम्मद बौहड़ी बौहड़ी आखे, आख़र रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। हाढ़ कहे नारद जी आह वेख मेरी लंगोटी, बिन कपड़ दयां वखाईआ। ओह वेख गाँ सूर दी बोटी, जो रो रो रही कुरलाईआ। ओह तक लै ओह मालक ख़ालक जो सब दी चढ़या चोटी, चोटा हो के आपणा हुक्म वरताईआ। उस दे हथ्थ सत्त रंग दी सोटी, सुत्तयां ल्ए उठाईआ। ज़रूर फ़रंगी दी उडा देणी टोपी, जो तेग़ बहादर गया लिखाईआ। जिस दे खेल नूं जाण ना सकण कोटन कोटी, कोटन कोटि राह रहे तकाईआ। उस दी सब तों वक्खरी सोची, जिस दी सोच समझ विच ना कोए समझाईआ। जे कुछ भेत दिता ते दिता रविदास चमारे मोची, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। रविदासा जिस वेले मेरे नाम दी रही कोई ना रोज़ी, रोज़े बांग वाला रहिण कोए ना पाईआ। उस वेले माण रहिणा नहीं किसे बोधी, बोदी जञ्ञू दए दुहाईआ। आपणी धार किसे तों जाणी नहीं सोधी, बुध बिबेक ना कोए कराईआ। धर्म दा रहिणा नहीं कोई जोगी, जुगीशर रोवण मारन धाईंआ। सारी सृष्टी नेत्रां दी होणी भोगी, भैण भाई आपणी अक्ख बदलाईआ। बिना प्रभू दी किरपा तों रविदासा पुरख अकाल दा बणे ना कोए संजोगी, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। वासना रहिणी नहीं तन वजूद वाली डोडी, ख़ुशी महक ना कोए महकाईआ। मेरा अन्त लेखा मुकाउणा जिस ने अन्त रूप धराउणा सोढी, सोढी बंस नाल चतुराईआ। फेर उस दी धार मेरे नाल जाणी सोधी, जिस नूं सुदी वदी जाण सके ना राईआ। उस वेले साधां सन्तां दी धार होणी लोभी, माया ममता विच हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे हाढ़ जी जजमान जी दस्सो की कीता जे जम्हा, खाता दयो वखाईआ। केहड़ी पै गए विच तमां, तामस विच हल्काईआ। क्यों बुझ गई शमां, नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। हाढ़ कहे नारदा ओ मैनूं पंडता इक्को ग़मा, ग़मगीन हो के दयां जणाईआ। बौहड़ी दरोही दुहाई दुनी झगड़दी माटी चम्मा, चम्म दृष्टी अन्दर ब्रह्म नज़र किसे ना आईआ। मैं रोवां ऐ मालक एह बदल दे समां, समाप्त कूड़ी क्रिया कर लोकाईआ। मैनूं चाओ घनेरा होवे जे तेरा सतिजुग होवे रवां, रवानगी

❋

❋

कलयुग हथ्थ फड़ाईआ। मैं तेरयां भगतां विच मिल के बहवां, भगवन तेरा रूप वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। हाढ़ कहे पंडता औह तक लै कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दा आदि तों अन्त तक बणया ना कोए जमाती, विद्या संग ना कोए रखाईआ। जिस ने कीती ते कीती उस दे नाम दी कापी, जो संदेशा अन्दरे अन्दर दृढ़ाईआ। ओसे दा गवईआ ते ओसे दा बण गया पाठी, उसे दे राग अल्हाईआ। ओसे दी चढ़ के घाटी, अन्त ओसे विच समाईआ। पर इक गल्ल याद रख गोबिन्द ने गुरमुखां नूं अमृत छका के आपणी हथ्थीं मांजी सी बाटी, जिस दा लेखा सक्या ना कोए समझाईआ। जे बाटा ना मांजदा ते गुरमुख गुरसिख सिँघ अन्दरों बण जांदे पाकी, पवित्र रूप नज़री आईआ। पर गोबिन्द ने अन्दरों किसे नूं दिती नहीं मुआफ़ी, आपणे हथ्थीं ना कीती सफ़ाईआ। उतों दे के पिठ ते थापी, जगत जहान विच लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप वखाईआ। हाढ़ कहे नारदा मैं इक मारां हड़प्पा, दोवें पैर उठाईआ। इक सुणावां टप्पा, टापूआं तों बाहर जणाईआ। ऐतकीं प्रभू ने भेद खोल्हणा प्रभ ने क्यों अक्खर बणाया पप्पा, जिस दे नाल पारब्रह्म पूरन विच समाईआ। एह लेखा इकवंजा वार लिख्या नानक तपा, उँगलां ज़मीन उत्ते घसाईआ। गुर अर्जन ने नौ दिन पहलों गुरु ग्रन्थ दे लिखण तों सफ़ा, लिख के फेर रावी विच वहाईआ। गोबिन्द ने सरसे नूं दिता नफ़ा, जिस विच नुकसान गुरसिक्खां दा आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे हाढ़ जी मैं अज्ज फिरया बहुत दूर, दूर दुराडा दयां जणाईआ। मैं वेख्या कोहतूर, मूसे अक्ख मिलाईआ। मैं तक्कया ईसा नूर, नूर नूर इलाहीआ। मैं तकीआं केहड़ीआं मुहम्मद बख्शीआं हूर, हूर हूर रूप समाईआ। जिस ने सब नूं कर दिता मजबूर, मजबूरी विच सारे देण दुहाईआ। जिन्हां दे घर घर विच पैणा तूर, फ़तवा कलमे वाला लगाईआ। क्यों एह खेल करे जो सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। जन भगतो तुहानूं कर देवे मशहूर, मशरक तों मग़रब नाल मिलाईआ। क्यों दीन दुनी तपणी वांग, तन्दूर, भठियाला कलयुग अग्नी डाहीआ। किसे ने समझणा नहीं मेरा की कसूर, कसर इशारीए नाल सब नूं दए उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। हाढ़ कहे भगतो आओ करीए सलाह, सोहणा संग बणाईआ। मन्नीए इक मलाह, जो खेवट खेटा धुरदरगाहीआ। जिस दा आदि अन्त दा राह, रहिबर नूर इलाहीआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा ख़ुदा, ख़ुद मालक अगम्म अथाहीआ। करदे रहे दुआ, बिन नैणां नैण उठाईआ। तेरी चलीए सदा रज़ा, राज़क

❋

❋

रिज़क रहीम तेरी सरनाईआ। सानूं इक्को दस्स दे साडे अन्त होण दी इक्को वजह, वजूहात दे समझाईआ। परवरदिगार किहा मैं यार सांझा नूर अलाही मेरी सम्बल होणी जग्हा, धरती ख़ाक ना डेरा लाईआ। मेरे नाल सूफ़ी सन्तां भगतां दा वधणा अग्गा, अग्गे आपणा हुक्म चलाईआ। याद कर लओ दीन मज़्हब दा रहे ना कोए बध्धा, बन्धन सब दे देणे तुड़ाईआ। जिस वेले सम्मत शहिनशाही सत्त धर्म दे भगता दी बणी होवे सभा, सभा दे विच दए जणाईआ। भेव खोल्हांगा कलमा अगम्मी बोलांगा मुहम्मदा क्यों कटाईआ लबां, लबरेज़ तेरा पैमाना दयां कराईआ। याद कर लै मैं पैग़म्बरां दा पैग़म्बर हुक्म विच असूल विच बड़ा कब्बा, काअब्यां तों परे डेरा लाईआ। एसे कर के बच्चू मैनूं सारे कहिंदे अब्बा, अम्मीजान रूप ना कोए बणाईआ। बावा आदम ते माई हवा दा पा के सब ते दब्बा, दबाओ आपणा दिता जणाईआ। याद करो तुहानूं रख के दरगाह साची विच डब्बा, डब आपणी विच बन्द कराईआ। फेर खेल वेख्यो सज्जा खब्बा, खब्बा सज्जे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक आपणी कार कमाईआ। हाढ़ कहे भगतो ग्रन्थ कहिंदे सन्तां हथ्थ नाम दी कुंजी, जेहड़े कूंज वांग कुरलाईआ। जेहड़े नाम दी आप भरदे होण चुंगी, मसूल तों बरी ना कोए कराईआ। किसे ने धोती पहनी किसे ने पहन लई तम्बी, कोई हैट पैंट नाल चतुराईआ। प्रभू दी खेल बड़ी लम्बी, गुर अवतार पैग़म्बर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग विच आउण वाले समझ सकण ना राईआ। जिन्हां ने नाम जपया स्वास ते दमी, माला मणक्यां वाली भवाईआ। रूप धार काया माटी चम्मी, पंज तत्तां संग रखाईआ। जेहड़ी धार माता दी कुक्खों होवे जम्मी, अन्त फेर मर जाईआ। उस दी गल्ल की सुणनी कन्नी, जो कन्नां तों बिना ना सके सुणाईआ। उस सतिगुर दी काहदी लोड़ जिहदी अक्ख हो गई अन्न्ही, डंगोरी फड़ के जगत विच कदम हौली हौली टिकाईआ। सतिगुर शब्द ओह जिस दी जवानी नवीं, नवां नकोर नज़री आईआ। ओह धुर दी धार दा कवी, शब्द शब्द विच्चों प्रगटाईआ। पर ओह बड़ा बेपरवाह जिस नूं सारयां किहा आउणा अवतार चव्ही, चौबीसा आपणा रूप बदलाईआ। उहदी धारा निक्की जेही सोहल ते लवी, लैरी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक हुक्म सुणाईआ। हुक्म कहे जन भगतो मैं बड़ा सख्ता, मैनूं प्रभ ने दिता बणाईआ। मैं बड़ा बकता, दो जहानां करां शनवाईआ। मैं कदे ना अक्कदा, जुग जुग वेस वटाईआ। मैं कदे ना थक्कदा, भज्जां वाहो दाहीआ। पुरीआं लोआं टप्पदा, गगन गगनंतरां चरणां हेठ दबाईआ। इक संदेशा सुणो गप्प दा, गप्पां मारन वाल्यो तुहानूं दयां बुझाईआ। हुण बेड़ा डुब्बणा सब दा पप दा, पापीआं होए ना कोई सहाईआ। सदी चौधवीं अन्त अंग्यारा तपदा, तपीश्र शांत ना कोए

❋

❋

कराईआ। क्यों माया ने रूप धर ल्या सप्प दा, प्यो पुत्त नूं डस्स के करे सफ़ाईआ। हिरदिउँ प्रभ दा नाम कोई नहीं जपदा, रसना बुल्ल्ह सारे रहे हिलाईआ। अन्दरों मेल नहीं किसे अक्ख दा, निज नेत्र लोचण नैण ना कोए रुशनाईआ। बिना प्रभू दी किरपा तों किसे दा मुल्ल नहीं पैणा कक्ख दा, राय धर्म हट्ट विकाईआ। समां आपणे आप जांदा टपदा, भज्जे वाहो दाहीआ। अग्गे झगड़ा मिटणा दीन मज़्हब दी खप्प दा, खप्पर लै के चार जुग दी कलजोगण बैठी राह तकाईआ। क्यों भ्रा प्यासा हो गया भ्रा दी रत दा, प्यो पुत बणया रूप कसाईआ। पुरख नारी इक दूजे वल्ल तकदा, सति धर्म विच ना कोए समाईआ। जेहड़ा सतिगुर दी शरन ढट्ठदा, उहनूं ताने दए लोकाईआ। जेहड़ा पुरख अकाल दी धार अग्गे आपणा आप घत्तदा, नाता छडे मात पित भैण भाईआ। ओस नूं कलयुग जीव वेख वेख तपदा, तन अग्न रिहा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पहली हाढ़ कहे सुणो बचन इक होर, होर दयां जणाईआ। पीले वस्त्र पहने बिशन कौर, जेहड़ी गुरबख्श सिँघ दी माईआ। जिस नूं किरपा कर के उस दे पिच्छे देणा तोर, दर साचे देणी वड्याईआ। जन भगतो प्रभू नूं सदा भगतां दी लोड़, जगत धार विच आपणा आप ना कदे बदलाईआ। जो सदा सदा सद बन्दी छोड़, छुटकी लिव ल्ए लगाईआ। पंजां प्यारयां बिशन कौर दे हथ्थ नूं बन्न्हणी डोर, सज्जे गुट्ट नाल रखाईआ। सतिगुर आपणे हथ्थीं करेगा चौर, चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। अग्गे सारयां भगतां नूं सरीर छड्डण तों पहलां तक्कया करेगा नाल गौर, घर घर जा के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। पहली हाढ़ कहे जन भगतो सारे मुच्छीं दयो ताअ, ताकतवर अख्वाईआ। सतारां हाढ़ नूं आउणा नाल चाअ, हर हिरदे वज्जे वधाईआ। अग्गों मिले बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। दोहां ने भगत भगवान दा नाँ सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दा ढोला लैणा गा, सांझी होए पढ़ाईआ। हाढ़ कहे मैं फेर सब नूं सीस दयां निवा, निव निव धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। बिना रसना तों करना वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी नौजवान, बिरध बाल रूप ना कोए वटाईआ।

❋

❋

२ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ७ माता बिशन कौर, रणजीत कौर, अमरजीत सिंघ, सुरजीत सिंघ, प्रीतम सिंघ,
जगजीत सिंघ, गुरमीत सिँघ गुरचरण सिंघ, हरभजन सिंघ, वरयाम सिंघ, पाल सिंघ, अमर सिंघ,
जगमेल सिंघ, मिल्खा सिंघ, बचन सिंघ, दलीप सिंघ, सन्तोख सिंघ, साधू सिंघ, ठाकर सिंघ,
करतार कौर, नंती, गुपाल कौर, सुभाग वन्ती, चन्नण कौर, प्रीतम कौर, प्यारा सिंघ,
रूप सिंघ, कुंनण सिंघ, भगत सिँघ पिण्ड कीर जम्मू, सवरन सिँघ पिण्ड बाठ
हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर

दीपक कहिण साडा चमक्या नूर, नूर नुराने दिता चमकाईआ। असीं संदेशा देणा ज़रूर, ज़रूरी सब नूं मात जणाईआ। जन भगतो अन्तर करयो ना कोए ग़रूर, हँकार विकार ना कोए वड्याईआ। पुरख अकाल सदा तक्को हज़ूर, जो हज़रत अगम्म अथाहीआ। सच स्वामी दा तक्को दस्तूर, जो दस्त दस्त नाल मिलाईआ। आपणे अन्तर तक्को अगम्मा नूर, कोहतूर तों परे रुशनाईआ। सच नाम दा लैणा सरूर, रस इक्को इक वखाईआ। सदी चौधवीं रहिणा नहीं किसे मूढ़्ह, मुग्धां ल्ए उठाईआ। सब दी आसा मनसा करे पूर, पूरन ब्रह्म इक समझाईआ। सगले संगी साथी इक्को रंग रंगाए ना नेड़ा ना दूर, दूर दुराडा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। हुक्म कहे मैं प्रभ दा हुक्मी बन्दा, बन्दन विच सीस निवाईआ। भेव खोल्हां प्रभू संदा, जो संदेशा देवे आपणी दया कमाईआ। जिस दे विच सच अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। ओह सार पावे जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज खोज खुजाईआ। लेखा जाणे गोबिन्द वाला खण्डा, खण्डा खड़ग नाल टकराईआ। फेर पौड़ी मंज़ल तके डण्डा, डण्डावत वेखे चाँईं चाँईंआ। फेर संदेशा दिता वेखो कलयुग अन्तिम कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी बैठा ध्यान लगाईआ। गुरमुखां कोलों खावे इक इक गंढा, रस रस विच जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। दीपक कहिण जन भगतो वेखो साडी लोअ, लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। घृत बाती इक्को हो, इक्को धार विच समाईआ। झगड़ा मेट के दूआ दो, दो जहानां खहिड़ा दयां छुडाईआ। मालक तक्कया अगम्म अथाह उह, ओड़क जिस नूं सीस निवाईआ। अन्तर दृष्टी तके मोह, मुहब्बत खोज खुजाईआ। प्रभू प्रकाश जिस नाल जावे छोह, छोहरा बांका ल्ए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा नाम इक प्रगटाईआ। दीपक कहिण साडा हुन्दा रहे प्रकाश, प्रकाशवान दया कमाईआ। मेला मिलदा रहे नाल अबिनाश, अबिनाशी

❋

❋

करता खेल खिलाईआ। निगह मारनी धरती उपर आकाश, आकाश आकाशां वेख वखाईआ। फेर संदेशा देणा साख्यात, सन्मुख हो के आप जणाईआ। पुरख अकाला तक्को इक्को बाप, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस ने आत्म परमात्म सब नूं सांझा बख्श्या जाप, मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। ओह खेल करे साख्यात, साखी पिछली खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। दीपक कहिण जन भगतो धर्म दी धार करना कौल, इकरार संग निभाईआ। वेखणा खेल उपर धौल, धरनी धरत धवल देवे दृढ़ाईआ। जो स्वामी हर घट रिहा मौल, मौला इक्को नज़री आईआ। जिस दा लेखा लेखणी उपर धौल, धरनी धरत ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। दीपक कहिण साडा वेखो रूप अपारा, हरि अपरम्पर दिती वड्याईआ। मैं होवां शुकर गुज़ारा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सांझा करां प्यारा, मुहब्बत मुहब्बत नाल जुड़ाईआ। तुसीं खेल तक्को ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर आप समझाईआ। उम्मत रोंदी दिसे विच काहरा, कहर वरते ख़लक ख़ुदाईआ। बणया रहे कोए ना बहिरा, पर्दा सब ने लैणा खुल्हाईआ। सति शब्द समझणा ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर नूर इलाहीआ। जन भगतो परम पुरख दा सब तों वड्डा दाइरा, जिस दी हद्द ना कोए दृढ़ाईआ। गुरमुख गुरमुख किसे नूं समझे कोए ना भैड़ा, बुरी अक्ख ना कदे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। दीपक कहिण वेखो भगत दवार सुहावा, सोहणी वज्जी वधाईआ। भगतां इक्को दवार लग्गणा नावां, नर निरँकारा मेल मिलाईआ। सब ने सांझीआं करनीआं बाहवां, बाज़ू बल वड्याईआ। बेशक तुहाडे सरीर नूं वक्ख वक्ख जम्मण वालीआं मावां, आत्म परमात्म प्रभ दा रूप दरसाईआ। जन भगतो सब ने आपणा वज़न करना सावां, साँवल सुन्दर रूप दए समझाईआ। भाग लग्गणा तुहाडे काया गृह ग्रावां, मन्दिर अन्दर ख़ुशी बणाईआ। सब ने शब्दी धार कहिणा वाहवा, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। दीपक कहिण जन भगतां पगड़ी हस्सी, हस्स के रही जणाईआ। इशारयां नाल रही दस्सी, दहि दिशा अक्ख उठाईआ। जगत रैण अंधेरी मस्सी, मूसा ईसा मुहम्मद ना कोए रुशनाईआ। सिफ्तां वाली सिफ्त करदे जसी, वेद पुराणां कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा दर इक वखाईआ। दर कहे जन भगतो वेखो दर्द दु:ख भय भञ्जण, जो भव सागर पार कराईआ। जिस दा नाम निधाना नूरी अंजण, दुरमति मैल दए धुआईआ। सब दा सांझा बण के सज्जण, साजण हो के वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार जीव जहान तपण,

❋

❋

अग्नी अग्ग नाल वड्याईआ। हरिजन गुरमुख धुर दे हीरे रत्न, अमोलक आपणा रंग चढ़ाईआ। जन भगतो तुहाडा सफ़ल होया यतन, यथार्थ प्रभ ने दिती वड्याईआ। सारे बहि गए उस प्रभू दे घाट पत्तन, जिथ्थे पात्र नज़र कोए ना आईआ। तूं मेरा मैं तेरा नाम जपण, सोहँ ढोला चाँईं चाँईंआ। जिस दा प्रेम अगम्मा चक्खण, बिन रसना रस वखाईआ। सो साहिब स्वामी संदेशा देवे हकण, हकीकत इक दृढ़ाईआ। जिस नूं अवतार पैग़म्बर गुरु तक्कण, बिन लोचन नैण नैण उठाईआ। सो भगत सुहेले भगत दवार पहुंच गए आपणे वतन, बेवतना नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन बणाए हीरे अमोलक रत्न, रत्न अमोलक आपणी धार समझाईआ।