पुस्तकालयभाग २२

१७ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं

अष्टभुज कहे प्रभ निमस्कार मेरी, हाढ़ सतारां सीस निवाईआ। मैं उम्मत दी आसा ल्यांदी घेरी, चौदां तबक ध्यान लगाईआ। चार यारी झुलाई झक्खड़ हनेरी, मुहम्मद आपणी धार बरसाईआ। कूकां मारदे तूं आ गई केहड़ी, कवण वेस वटाईआ। सब दी जड़ रही उखेड़ी, पौदा रहिण कोए ना पाईआ। मैं हस्स के किहा हुण करो कुछ दलेरी, आपणा बल धराईआ। मैं आ गई बण के इक इक दी चेरी, दूजा इष्ट ना कोए रखाईआ। जिस नूं कहिंदे शाह शेरी, शहिनशाह बेपरवाहीआ। जिस सेवा लाई मेरी, मेहरवान दया कमाईआ। नव नौ चार पिच्छों पाई फेरी, फिरत फिरत आपणा खेल खिलाईआ। ओह तक्को सब नूं नाम दी पावण वाला बेड़ी, बीड़ा आपणा आप उठाईआ। उलटी आवण वाली गेड़ी, गेड़े विच भवाईआ। शरअ दी होणी ढेरी, ढईआ गोबिन्द दए गवाहीआ। जेहड़ी दुनिया दीनां मज़्हबां विच बखेरी, वक्ख वक्ख कराईआ। उस ने आरजू भोग लई बथेरी, पिछला पन्ध मुकाईआ। हुण सब दी जड़ रिहा उखेड़ी, अग्गे सके ना कोए लगाईआ। जिस ने धार चलाई तेरी मेरी, आत्म परमात्म कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अष्टभुज कहे मैं होई सिँघ अस्वार, सिँघ नज़र किसे ना आईआ। हुक्म दिता सच्ची सरकार, शाह पातशाह धुरदरगाहीआ। नाल रलाया शब्द सार, महासार्थी रूप बदलाईआ। मैं दो जहानां करके पार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे वेख्या ध्यान लगाईआ। मैं तके जुग चौकड़ी चार, चौथा वेख वखाईआ। चारों कुण्ट धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मैनूं रोंदा दिसया सितार, सतह बुलंदी मारे धाईआ। असीं जिस दे बणे ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। ओह मुहम्मद दा कर्ज़ा रिहा उतार, लहिणा रिहा चुकाईआ। सदी चौधवीं आई हार, हार विच कुरलाईआ। किसे दा रहिणा नहीं कोई अख्त्यार, मालक रूप ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

❋

❋

करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। अष्टभुज कहे मैं सेवा कीती भारी, सच सच सुणाईआ। उम्मत दी आसा लै के पहुंची हरि भगत दवारी, द्वारका वासी वेखण नैण उठाईआ। राम रामा करे त्यारी, त्रैगुण अतीता खेल वखाईआ। पैग़म्बर नैण रहे उग्घाड़ी, बिन लोचन नैण नैण वड्याईआ। गुर दस मारदे ताड़ी, ताल आपणा रहे बणाईआ। सारे इक्ट्ठे हो जाउ छेती नाल सम्मत शहिनशाही सत्त दी आ गई हाढ़्ही, हाढ़ सतारां नाल वड्याईआ। वेखो खेल जंगल जूह पहाड़ी, उच्चे टिल्ले फोल फुलाईआ। धार तक्को पुरख नारी, नर नरायण रिहा जणाईआ। किसे दी पावे कोए ना सारी, महासार्थी नज़र कोए ना आईआ। सृष्टी दृष्टी होई भिखारी, भिखारन रूप बणाईआ। अष्टभुज कहे मैं दस्सां नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मैनूं सति विच दिसी ना कोए कुँवारी, मैं कुँवारी हो के दयां सुणाईआ। सारे वेखो अवतार पैग़म्बर गुरु आपणी धारी, धरनी धरत धवल ध्यान लगाईआ। मूंड मुंडाए तक्को तको मुच्छ केस दाढ़ी, लबां कटीआं ध्यान लगाईआ। बिना प्रभू तों सब दी उजड़ गई वाड़ी, राखा नज़र कोए ना आईआ। मैं सोहणी सुणक्खी बण के नारी, भज्जी वाहो दाहीआ। मेरी मुहब्बत लग्गी ना किसे प्यारी, प्रेमी प्रेम ना कोए कमाईआ। दीन दुनी होई विभचारी, कुकर्म विच कुरलाईआ। मैं कीती इक हुश्यारी, आपणा भेव ना किसे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। अष्टभुज कहे मैं प्रभ नूं दस्सां आपणी बीती, पिछला हाल सुणाईआ। तेरी किहो जेही रीती, की तेरी बेपरवाहीआ। तेरी सृष्टी पवित्र कर ना सके नीती, नीतीवान ना कोए अख्वाईआ। झगड़ा प्या हस्त कीटी, तेरे विच ना कोए समाईआ। तेरी बाणी लग्गी किसे ना मीठी, मिट्ठा रस ना कोए चखाईआ। सब दी आशा हो गई कौड़ी रीठी, मुहम्मद दी तमन्ना दए गवाहीआ। मैनूं ग़ुस्से विच चढ़े कचीची, गिला आपणा रही सुणाईआ। प्रभू किसे ने भंग किसे ने मदि पीती, तेरी ख़ुमारी नज़र कोए ना आईआ। याद कर लै जेहड़ी आपणी धार दी मारी लीकी, लाईन ऐन इक बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी सरनाईआ। अष्टभुज कहे मेरा शहिनशाह शाहाना, पातशाह बेपरवाहीआ। जुग जुग बदल दए ज़माना, ज़िमी असमान खेल खिलाईआ। रावण दा राम खेल महाना, तीर तरकश संग निभाईआ। बंसरी सुणा के धुर दा कान्हा, धुन नाद इक जणाईआ। पैग़म्बरां दे अगम्मी पैग़ामा, संदेशा इक सुणाईआ। गुरुआं दे सतिनामा, सति सति विच्चों समझाईआ। अन्त पहर के आपणा बाणा, कलि कल्की वेस वटाईआ। अष्टभुज कहे मैनूं सिंघासन दे थल्ले रख के बख्श्या दाना, सच प्रीती इक दृढ़ाईआ। उठ फिर दो जहानां, नव जोबन रूप वटाईआ। चौदां तबकां मार ध्याना, गहर गम्भीर आप सुणाईआ। आशा उम्मत दी बन्न्ह के ल्याउणी

❋

❋

तमामा, तम्हां अवर ना कोए रखाईआ। हाज़र करनी जिथ्थे बैठा होवे अमामां दा अमामा, अमलां तों रहित नूर इलाहीआ। सतारां हाढ़ दी होवे शामा, शमादान देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। अष्टभुज कहे मेरे शहिनशाह निवाज़ू, नीज़ू निज्हा ध्यान लगाईआ। मेरे अशट कष्ट दे बाज़ू, बिन तन वजूद सुहाईआ। तूं मालक धुर दा आगू, तेरे अग्गे सीस निवाईआ। मेरी निमस्कार बिन तेरी किरपा कोई ना जागू, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। आपणा इष्ट ना कोए त्यागू, सति मार्ग ना कोए अपनाईआ। तेरी सरनी कोई ना लागू, मैं वेखी ख़लक ख़ुदाईआ। तैनूं कोई नहीं कहिंदा बापू, अवतार पैग़म्बर गुरु चाचे जगत जहान रिहा मनाईआ। सृष्टी खा के पान तमाकू, तोहमत तैनूं रहे लगाईआ। साध सन्त बण के डाकू, तेरे नाम नूं लुट्टण थांउँ थाँईंआ। सृष्टी घुंमदी वांग लाटू, लुटेरा वेख जगत लोकाईआ। तक सतारां हाढ़ दी रातू, रुतड़ी आपणी फोल फुलाईआ। मैं इक्को गल्ल आखूं, आख के दयां सुणाईआ। सब दा पूरा कर भविक्ख्त वाकू, वाक्या आपणा दे समझाईआ। तेरे अग्गे कोई ना रहे आकू, अक्ल बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। तूं दाता बण अगम्मा दातू, दयावान इक अख्वाईआ। धर्म दी धार बदल पोशाकू, पेशतर आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब तेरी सरनाईआ। अष्टभुज कहे मेरी डण्डावत मेरे बाबा, बिन सीस सीस निवाईआ। मैं उम्मत अन्तर वेख्या तक के आई काअबा, केवल तेरा ध्यान लगाईआ। चारों कुण्ट कूड़ दा वाधा, वाधल होई लोकाईआ। तेरा सहे कोई ना दाबा, दबदबा नज़र कोए ना आईआ। मैं वेखे तीर्थ तट बण गए ढाबा, अमृत रस ना कोए भराईआ। बाबे आदम दा डोलया छाबा, तराज़ू हक ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी वड्याईआ। अष्टभुज कहे उम्मत दी आशा आई भगत दवार, दर दवारे बाहर सीस निवाईआ। किरपा कर आप निरँकार, हुक्म दे चाँईं चाँईंआ। ओह हालत दस्से सर्ब संसार, की करनी कार कमाईआ। की कल्मयां विच्चों मिले प्यार, की काअब्यां होए रुशनाईआ। आपणा भेव दस्स मेरे मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। मैं हस्स के कहां आओ विच मैदान, अगला पन्ध मुकाईआ। पुरख अकाल किहा अष्टभुज सुण हुक्म हुक्मरान, हुक्मी हुक्म सुणाईआ। माझे वाल्यां दा छत्र वेख लै नाल ध्यान, नैण अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। अष्टभुज कहे मैं वेख्या छत्र मोर पंख, आपणा ध्यान लगाईआ। मेरा कूक प्या संख, असंख असंखां रिहा जणाईआ। उहदी आवाज़ अगम्मी जेहड़ी बोली अवतार हँस, आपणा राग अल्हाईआ। मैं तान सुणया सहँस, सहँसर मुख ना कोए चतुराईआ। मैं

❋

❋

तक्कया अगम्मा बंस, जिस दी बंसरी वाला दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी आस तकाईआ। अष्टभुज कहे तूं साहिब छत्रधारी, सुल्तान इक अख्वाईआ। मैं तेरा रूप जोत धार कुँवारी, चन्द तक जगत विच सुहाईआ। मैं सिँघ शेर अस्वारी, तूं सिँघ शेर बेपवराहीआ। मैं सुंभ निसुंभ मार मारी, आपणा बल प्रगटाईआ। तूं जुग चौकड़ी करे पार किनारी, वड दाता बेपरवाहीआ। तेरे अग्गे की उम्मत दी आसा विचारी, ग़रीब निमाणी नज़री आईआ। तेरा इक चाहुंदी इशारी, इशारा देवां थांउँ थाँईंआ। मैं बथेरे वेखे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, टिल्लयां खोज खुजाईआ। जिधर तक्कया ओधर सब दी आशा होई ग़द्दारी, सच रूप ना कोए जणाईआ। हउमे हंगता दी लग्गी बीमारी, तबीब सके ना कोए बचाईआ। जूए सब ने बाज़ी हारी, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। मैं चौदां तबकां वड़ के दो हथ्थां मारां ताड़ी, ताड़ के दिता सुणाईआ। मुहम्मदा जिस ने तेरी लब कटाई दाढ़ी, दाढ़ां हेठ सर्ब चबाईआ। उस दी वेख बहारी, की साहिब रिहा वखाईआ। जिस दा हुक्म चलणा काबल कंधारी, कंधां तों परे दए शनवाईआ। किसे नूं होण ना देवे फ़रारी, दूर दुराडे फड़ लिआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। अष्टभुज कहे प्रभू उम्मत दी आशा दूरों मारदी झाती, निउँ निउँ वेख वखाईआ। असीं पैग़म्बर मन्ने जेहड़े तत्तां वाले बन्दे ख़ाकी, अन्त ख़ाक विच समाईआ। चढ़दे दुलदुलां उत्ते राकी, रकाबां विच पैर टिकाईआ। विकदे रहे शरअ दी हाटी, जगत वणजारे वणज कराईआ। चढ़दे रहे निक्की निक्की घाटी, मज़्हबां दी चोटी कदम टिकाईआ। सौंदे रहे उत्ते खाटी, आसण तन वजूद लगाईआ। कल्मयां वाली गाउंदे रहे गाथी, वाहिद लाशरीक इक मनाईआ। ख़ुदा नूं बणाउंदे रहे साथी, आप संगी ना कोए अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी बेपरवाहीआ। अष्टभुज कहे ओह वेख चौदां तबक दी आशा, उदे अस्त ध्यान लगाईआ। जिस दा खोल्हया ना किसे खुलासा, पर्दा सक्या ना कोए जणाईआ। ओह वेखण आई तेरा तमाशा, धुर दे मालक बेपरवाहीआ। जिस दा पवण नहीं स्वासा, साह साह ना कोए वड्याईआ। उस दे हथ्थ ना कोई खप्पर ना कोई कासा, कसम खा के रही जणाईआ। मैं सच दस्सां अष्टभुज देवी वाली लाटा, दर तेरे सीस निवाईआ। उस दा वस्त्र वेख पाटा, सीस ओढण ना कोए जणाईआ। तक के आई दूर दुराडीआं वाटां, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। अष्टभुज कहे उम्मत दी आशा रही झुक, झुक झुक सीस निवाईआ। भगतां रहे ना लुक, ओहला दए मिटाईआ। हुण छेती गाईए तुक, इक्को नाम ध्याईआ। सदी चौधवीं पैंडा जाए मुक, अग्गे

❋

❋

रहे ना राईआ। हुण सानूं करीं ख़ुश, ख़ुद ख़ुदा तेरी सरनाईआ। तैनूं लईए पुछ, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ। पहलों वेखीए तेरे भगत दुलारे सुत, जो भगत दवारे डेरे लाईआ। जिहनां दे अन्दरों बाहरों तेरा इक्को बुत, बुतख़ान्यां वज्जे वधाईआ। सब दा सांझा हो गया रुख़, मार्ग इक्को नज़री आईआ। ओह जम्म पए प्रभू विच्चों तेरी कुख्ख, तूं बणें जणेंदी माईआ। सानूं वी गले लाईं घुट्ट, आपणे अंग सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। मुहम्मद दी आशा कहे प्रभू तेरा सोहणा सच्चा दरबार, ख़ुद ख़ुदा तेरी सरनाईआ। तूं वाहिद परवरदिगार, बेअन्त नूर इलाहीआ। खेल कीता अगम्म अपार, सम्बल आपणां डेरा लाईआ। माझे वाल्यां पूरा कर इकरार, कौल गोबिन्द दिता निभाईआ। जिन्हां दे हथ्थ विच तेरी धार, धरनी धरत धवल धौल वज्जे वधाईआ। उन्हां: दे छत्र छाया हेठ तेरी चरणी झुकीए सच्ची सरकार, बिना सलाम तों आपणा समां समां बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। मुहम्मद दी आशा कहे पाया नूर अलाह, आलमीन सरनाईआ। दाता बेपरवाह, बेऐब धुरदरगाहीआ। ख़ुशी विच ढोले लईए गा, गा गा शुकर मनाईआ। कबूल करीं दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। साडे विच्चों कढ वबा, द्वैत रोग रहे ना राईआ। तूं धुर दा इक्को अब्बा, आबरू साडी लै बचाईआ। बदल दे आपणी तबा, तबीअत साडी वेख वखाईआ। मलेछां रहे कूड़ ना सभा, सति सच लैणा प्रगटाईआ। साडा लेख बणा दे कगा, काग हँस उडाईआ। हुण तेरा इक्को वधणा अग्गा, आगमन विच ख़ुशी मनाईआ। तेरा रूप शब्द धार बग्गा, बगल्यां बपड़यां करीं सफ़ाईआ। पवित्र कर दे काया हड्डा, चम्म नाड़ी मिले वड्याईआ। जेहड़ा धर्म निशाना गड्डा, दो जहानां करे सफ़ाईआ। शरअ दा रहे कोए ना अड्डा, अड्डी चोटी तक करीं सफ़ाईआ। मज़्हब मज़्हब नाल करे कोए ना दग़ा, फरेबी फरेबी ना करे लड़ाईआ। शरअ दा शरअ नाल होवे ना लबा, लुआब कूड़ देणा मुकाईआ। आपणे खेल दी दस्सदे वज्हा, वजूहात दे समझाईआ। तेरी अष्टभुज धार क्यों उस विच कर के आई गजा, घर घर अन्दर आपणा फेरा पाईआ। असीं ते चलणा तेरी विच रज़ा, राज़क रिज़क रहीम तेरी सरनाईआ। वेखीं आपणे दर आयां नूं देवीं कदे ना सज़ा, सज़ा विच ना कोए सुकाईआ। बिना प्रभू भगत दवार तों पवित्र रही कोई ना जग्हा, जागरत रूप ना कोए दरसाईआ। असीं चार कुण्ट वजा के आए डग्गा, डौरु तेरा नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। उम्मत आशा कहे ओह मैं आ गई भज्जी नट्ठी, नट्ठ नट्ठ के पन्ध मुकाईआ। मैं चौदां सदीआं दी बद्धी गट्ठी, गठड़ी आपणे नाल रखाईआ। जिस वेले भगतां दी हद्द टप्पी, पिछला पन्ध मुकाईआ। मैनूं मिल

❋

❋

प्या नारद पंडत गप्पी, गपौड़ा लिख के दिता वखाईआ। कमलीए हुण प्रभू दी धार रहिणी नहीं छप्पी, छुपदे पासे पए दुहाईआ। औह वेख मुहम्मद दी भट्ठी तपी, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। किसे दा रहिणा नहीं कोई हिस्सा पत्ती, जम्मू वाल्यां दे पंज पत्ते देण गवाहीआ। एह लेखा मुहम्मद ने लिख के ते फेर चौदां वेर वेख्या सी आपणी अक्खीं, अक्ख अक्ख विच्चों खुल्हाईआ। फेर मौली दी धार आपणे हथ्थ रखी, रख के दिती वखाईआ। फेर आशा मुहम्मद दी ओस अगम्मी नूर दे दर ते ढट्ठी, जिस दा नूर नूर विच्चों नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। मुहम्मद दी आशा कहे ओ ओह मेरी उम्मत दा सदका, सद सद सीस निवाईआ। मैं राह उडीकां कद का, कदीम दे मालक बेपरवाहीआ। धन्न भाग जे मालक बणें मेरी यद का, यादव बंसी गवाह बणाईआ। मैं पैंडा छड देणा चौदां तबकां दी हद्द का, हदूद तेरी विच समाईआ। जेहड़ा सदा आपणे विच्चों सब नूं कढदा, कढ के आपणे विच मिलाईआ। तेरा खेल वेख्या मास नाड़ी हड्ड दा, हड्डीआं विच्चों आपणा आप बदलाईआ। हुण वेस वटा ल्या सूरे सरबग दा, सूरबीर इक हो आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। उम्मत दी आशा कहे की खेल दस्सीए हाली, हालत बदली लोकाईआ। ओह वेखो नारद लाल रंग दा डब्बा लै के ख़ाली, ख़ाली घराणे रिहा वखाईआ। एह ख्याल मुहम्मद ने उदों कीता सी जिस वेले अली दे नाल मिलाया सी आली, आलीशान दा नूर वेख के आपणा सीस निवाईआ। मेरी सदी चौधवी विच जिस वेले होवे चाली, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। उम्मत दी उम्मत भरे ना कोए दलाली, विचोला नज़र कोए ना आईआ। मेरे बाग दा रहिणा नहीं कोई माली, मालवे वाले देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप प्रगटाईआ। ख़ाली डब्बा कहे नीं उम्मत दीए आशे, इशारे नाल दृढ़ाईआ। नी कलयुग दीए शाख़े, तैनूं शख्सीअत इक दृढ़ाईआ। नी फड़न वालीए मिट्टी के कासे, कसमां खा के झट लँघाईआ। तूं हुण हो जा ओस पासे, जिथ्थे दूजा पासा नज़र कोए ना आईआ। उम्मत दी आशा कहे शाबाश शाबासे, सोहणी गल्ल सुणाईआ। असीं ओसे दे हुक्म वाचे, जो बिना पत्रका रिहा दृढ़ाईआ। सानूं पता लग्ग गया साडा नाता टुट्ट जाणा जो पैग़म्बर बणे साडे चाचे, इक्को अब्बा जान इक्को अम्मी होणी धुर दी माईआ। सहारे रहिणे नहीं काया माटी काचे, कंचन गढ़्ह ना कोए वड्याईआ। हुण चौदां तबकां विच मुहम्मद दी ख़ाहिश नाचे, नच्च नच्च आपणा हाल सुणाईआ। क्यों सब नूं वज्जण वाले तमाचे, तम्हा दे झगड़े देणे गंवाईआ। जिस कारन उम्मत ने कटे फ़ाक, रोज़े रख के झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

❋

❋

किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। दुर्गा कहे अष्टभुज कहे कहि के सुणाए उफ़ हाए, दुहाई तेरा नाम दुहाईआ। तेरा नूर अलाह बेपरवाहे दिस ना आए, दो जहान अक्ख उठाईआ। जो तेरी धार जाए, अन्त तेरे विच समाए, मुड़ के फेर कदे ना आए, कदीम दे मालक तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे नी मैं आ गया दौड़ा, आपणा पन्ध मुकाईआ। तैनूं नहीं पता प्रभ दा किड्डा लम्मा चौड़ा पौड़ा, पौड़ीआं चढ़न वाले गुर अवतार पैग़म्बर चौथे डण्डे तों उपर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जिन दस्सया कहि के गया बड़ा राह सौड़ा, भीड़ी गली विच कुरलाईआ। मन नूं बणा के भौरा, घुम्मर विच घुंमाईआ। पथ्थरां इट्टां अक्खरां काग़ज़ां उत्ते करा के चौरा, जगत विच दिती वड्याईआ। बिना प्रभू दी किरपा तों किसे दे सिर ते होया कदे नहीं छौरा, छोहर बांका नज़र कोए ना आईआ। नारद कहे नी उम्मत दी आशे औह वेख जिस ने भगतां दे निशान लाया उपर मौरां, मोहर आपणी दिती लगाईआ। जिहनूं सारयां मन्नया जाणया कि उस ने वेस धरना आपणा ब्राह्मण गौड़ा, गउड़ी राग गाउण वाल्यां दए समझाईआ। मुहम्मद ने इक्की वार फ़ातमा दे सिर ते रखया सी काला तौड़ा, उन्नी उँगलां उत्ते भवाईआ। जिस वेले प्रभ दी जोत ते शब्द दोहां दा बण गया जोड़ा, जोड़ी वाला गुरु रहिण कोए ना पाईआ। सब दा हो जाणा विछोड़ा, विछड़यां मेल ना कोए वखाईआ। फेर चौदां तबकां विच पै जाणा लोहड़ा, हाए हाए कर सुणाईआ। इक्को सतिगुर शब्द ते शब्द दा फिरना घोड़ा, ते घोड़ सवारां दे लेखे दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे नी उम्मत दीए ख़ाहिशे, तैनूं ख़सूसीअत दयां जणाईआ। तूं बड़े खेल कीते फ़ाहिशे, आपणा आप बदलाईआ। जगत माणे रंग तमाशे, वासना विच हल्काईआ। आबेहयात मिल्या ना किसे कासे, कसम नाल सुणाईआ। उहनां वेख फल रिहा किसे ना शाख़े, शनाख़त करन वाले बैठे मुख भवाईआ। सब दे चेहरे अन्त उदासे, ख़ुशी ख़ुशी ना कोए जणाईआ। जिस मुहम्मद दे बैठ रिहों भरवासे, ओह पल्लू रिहा छुडाईआ। नाम प्यार हकीकी रिहा ना मजाज़े, मजाज़ी नज़र कोए ना आईआ। सब दे वल्लों कोरा हो गया जवाबे, अग्गे आस ना कोए तकाईआ। हुण उस ख़ुदा दे मेटे खुआबे, जो ख़बर सुणे थांउँ थाँईंआ। जिस ने सब नूं आपणे करना ताबे, ताबयादारी विच रखाईआ। जो लेख लिख्या नानक नानक नानक दे बाबे, जिस बाबे नूं बाबल कहि के गया गाईआ। क्यों ओह आ गया विच देस माझे, मजलस भगतां नाल रखाईआ। ओह मस्तक धर्म निशाने गाडे, गाॅड हो के मस्तक टिक्के दए लगाईआ। जिस ने पिछले सारे वणजारे छाडे, अगला वणज

❋

❋

इक कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे ब्राह्मण गौड़ दा वेख लओ रूप, रुपे सोने वाल्यो ध्यान लगाईआ। जिस नूं सारयां कहिणा भूप, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जिस दे गल कपड़ा नहीं कोई सूत, सूत्रधारी आपणी कल वरताईआ। कराए सब दे कूच, कूचे गली वेख वखाईआ। ब्राह्मण गौड़ नहीं ओह सतिगुर शब्द दा दूत, दुतीआ भाओ दए चुकाईआ। जिस ने कलयुग दा, आवा करना ऊत, उतले हेठां दए सुटाईआ। कूड़ कुकर्म दे बणा के कपूत, कर्म कांड दा लेखा दए भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संदेशा इक सुणाईआ। ब्राह्मण गौड़ किसे ना जाणया कवण धार, अक्खरां विच लिख लिख के सारे ख़ुशी मनाईआ। जेहड़ा तत वजूद तों बाहर, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। वसे सचखण्ड दवार, सच साचे सोभा पाईआ। जेहड़ा तत्तां वाला तत भेजे अवतार, अवतर आपणी कार कमाईआ। ओह ब्राह्मण गौड़ जेहड़ा जन्मे मरे ना विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी जिस दी सेव कमाईआ। एह खेल उस दा अपार, अपरम्पर स्वामी रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। ब्राह्मण गौड़ कहे मैं आ गया धुर दा राही, राहीओ तुहानूं दयां जणाईआ। सारे बल वखाउ आपणी बाहीं, बाहू बल प्रगटाईआ। मेरा आउणा उस वेले जिस वेले प्यार रिहा नहीं भाई भाई, सज्जण मीत नज़र कोए ना आईआ। याद रखयो मैं हाज़र सां जिस वेले गोबिन्द ने बूटा पुट्टया काही, कायनात दी जड़ दिती हिलाईआ। ओस वेले मुहम्मद ने दिती सी दुहाई, आपणी उम्मत दी आसा विच टिकाईआ। ओह जिस वेले आया मेरा शहिनशाह सम्मत सत्त विच शहिनशाही, ते शाही सब दी दए बदलाईआ। उहदा वेस होणा खेल परदेस होणा नर नरेश होणा ते दुनिया विच कम्म करेगा वाही, वाहिदे आपणे पूर कराईआ। ब्राह्मण गौड़ बण के आपणी मोहर लगा के सब दी कर देवेगा तबाही, ताकतवर नज़र कोए ना आईआ। इक आशा आपणी जेहड़ी मुहम्मद दी धार विच्चों जाई, जिस नूं जम्मण वाली अवर कोए ना माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। मुहम्मद कहे मैं सुणया कलमा कलमा सच खुशख़बरी, ख़ुशीआं विच दृढ़ाईआ। जिस वेले माण रिहा ना मसीतां मन्दिरीं, मन्दिर वज्जे ना कोए वधाईआ। ओस वेले मेरे मालक ने भाग लगाउणा काया अन्दरीं, अन्दरे अन्दर खेल खिलाईआ। खोल्ह कपाटी जन्दरी, पड़दा देणा उठाईआ। दुनिया दी ख़ाहिश होणी चन्द्री, चन्द सितारा दए दुहाईआ। सब दी तृष्ना होणी अन्न दी, प्रभ दा ध्यान ना कोए रखाईआ। सब दी आशा वध जाणी मन दी, मनुआ मन ना कोए समझाईआ। तृष्ना मिटणी नहीं तम दी, तृखा दूर ना कोए कराईआ।

❋

❋

गुरुआं चेल्यां दी धार बण जाणी चुगली निंदिआ कन्न दी, कूक कूक सुणाईआ। सच आवाज़ रहिणी नहीं किसे टल्ल दी, टल्लीआं रोवण मारन धाईआ। फिर आशा पूरी करनी बलि दी, जो बावन हो के आया समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। हाढ़ सतारां कहे मैं बड़े सुणे कलमे, कलमां लिख लिख गईआं आपणा बल लगाईआ। मैं बड़े वेखे लमहे, जो लम्मे पै के सीस निवाईआ। मैं नाम दे मिलदे वेखे तग़मे, जो गुर अवतार पैग़म्बरां तन लटकाईआ। सुणे शब्द दे नग़मे, जो नाद धुन करे शनवाईआ। जगत दी धार वेखे चशमे, अट्ठ सट्ठ तीर्थ फेरीआं पाईआ। साधां सन्तां दे वेखे करिशमे, कृष्न दी रास आपणा रंग रंगाईआ। बिना प्रभू दी धार तों सचखण्ड मूल कोई ना वसणे, वसल मिले ना यार अलाहीआ। हुण दीनां मज़्हबां वाले सारे फसणे, फ़ैसला सके ना कोए कराईआ। अन्त सब दे सूर्या छुपणे, छप्पा मारे धुरदरगाहीआ। चारों कुण्ट अंग्यारे तपणे, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। सब ने आपणे घरे टप्पणे, धर्म विच नज़र कोए ना आईआ। याद कर लओ क्यों गोबिन्द ने जन्म ल्या सी विच पटने, पंजाब नूं छड के तेग़ बहादर आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस वेले हुक्मनामे अक्खरां विच किसे नहीं रटणे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। ओ मेरया मालका, ख़लक दिआ ख़ालका, ओ ख़ालसे दिआ ख़ालसा, ख़ालस दे दृढ़ाईआ। हुण करीं ना किसे नाल नालशा, जगत जहान वेख साज़शा, मन दीआं वेख वासना, घर घर अग्न लगाईआ। साध सन्त वेख रूप बणया राकशा, ठग्ग चोर डाकू करदे मालशा, धर्म दी धार विच चलण वाले मुख दे उत्ते करदे पालिशा, कूड़ी क्रिया रंग चमकाईआ। सति धर्म दा दिसे कोई ना रास्ता, तेरे प्रेम दा लभ्भे कोए ना बरास्ता, जगत वासना विच पै गया सब दा वास्ता, वास्तक तेरा रूप नज़र किसे ना आईआ। हुण हाल वेख लै शंकर वाले कैलाश दा, खेल तक लै ब्रह्मे वाले प्रकाश दा, नूर वेख लै विष्नूं वाले अहिसास दा, असल आपणा पड़दा लाहीआ। हुण रूप तक लै सदी चौधवीं उम्मत दी आशा गोली दे मुख विच अगम्मा रूप गुलाब दा, गुल्ल खिल्या नज़र किते ना आईआ। हुण वेख्यो की खेल हुन्दा पंज आब दा, फेर झगड़ा वेख्यो बग़दाद दा, फेर हुक्म सुणिउ उस अहिबाब दा, जो मित्र प्यारा नूर इलाहीआ। की खेल होणा समाज दा, की संदेसा होणा अर्शी आवाज़ दा, जिस नूं फ़र्श उत्ते सुणन वाला नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा मुकणा रोज़ा नमाज़ दा, इशारा होणा गोबिन्द वाले बाज़ दा, जो आदि जुगादि सब साजणा साजदा, साजणहारा हो के आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। उम्मत कहे प्रभ मैं तेरी धार निमाणी, निउँ निउँ सीस निवाईआ। मैं कोझी कमली

❋

❋

काणी, बुद्धहीण दर तेरे दुहाईआ। मैनूं चारों कुण्ट लम्भया किते ना पाणी, पारब्रह्म तेरी ओट तकाईआ। मैं फिरी मढ़ी मसाणी, मकबरयां विच ध्यान लगाईआ। मैनूं मुहम्मद दी नज़र ना आई जवानी, जो जोबन गया हंढाईआ। मैं ओह वेखी जिस दे नाल तेरी तकरीर तेरी तहरीर लिखी नाल कानी, कलमा रिहा समझाईआ। मैं चौदां तबकां तकी निशानी, ज़िमीं असमाना खोज खुजाईआ। मैं मंज़ल वेखी रुहानी, रूह बुत आपणी अक्ख उठाईआ। मैं चार कुण्ट भज्जी जिधर तक्कया उधर बेईमानी, बेवा रूप लोकाईआ। मैं डर गई सहिम गई हाए उफ़ तेरी आउण वाली तुग्यानी, माझे वाल्यो तुरकी दा लेखा दयो वखाईआ। हुण झगड़ा पैणा जिस्मानी, सारयां नूं पसीना आउणा पेशानी, मंज़ल रहिणी नहीं कोई रुहानी, शरअ दी शरअ ने करनी ग़ुलामी, बचया नज़र कोए ना आईआ। मुहम्मद ने इशारा कीता किनारा कीता मेरा मालक इक वाहिद सब दा बणे बानी, बाणप्रस्त वाल्यो बाण इक लगाईआ। ढाई मिन्ट दी फुल्ल गुलाब दी खेल इक महानी, ढाईआं मिन्टां विच गोबिन्द दा ढाई सौ साल दा लेखा पूर कराईआ। हुण कोई भगतां दी धार रहिणी नहीं बेगानी, जिस नूं बेगमपुरा कहिंदे उस बेगमपुरे दी बेगम हरिजन देणा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। हाढ़ कहे मेरा वी इक समां, समझ नाल समझाईआ। जन भगतो तुसीं होए इक्ट्ठे जम्हा, आपणा घर वसाईआ। छड के कूड़ी तमा, तामस आए गंवाईआ। अज्ज इक हुक्म सुण लओ नवां, नव जोबन रिहा दृढ़ाईआ। अग्गे पैंडा नहीं रहिणा लम्मा, लम्मा पै के गोबिन्द दी धार इक्कीआं दा प्यार दए वखाईआ। जन भगतो गोबिन्द चुक्क लओ सीढ़ी, सिरड़ आपणा लैणा निभाईआ। तुहाडी मातलोक विच वध गई पीढ़ी, पीआ प्रीतम दए वड्याईआ। ओह विहार तक लओ जेहड़ा अन्त होणा अख़ीरी, तुहानूं अक्खां नाल वखाईआ। किसे ने होणा नहीं दिलगीरी, सतिगुर तुहाडा संग ना कदे तुड़ाईआ। मेरी शब्द धार ज़ंजीरी, गंढ धुर दी दए पवाईआ। तुहाडे प्यार दे विच ओह फ़कीरी, जेहड़ा फ़िकरा गाया गोबिन्द माहीआ। एह हुक्म वरतणा तकदीरी, तकदीर आपणे विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। जन भगतो वेखो गोबिन्द आया तुहाडे कंधे, कंधीं भाग लगाईआ। तुहानूं बणा के बन्दगी वाले बन्दे, बन्दना आपणी विच समाईआ। कूड़ क्रिया विच्चों कढ बणाए चंगे, चंगी तरह समझाईआ। बिशन कौर दी धार पंजां प्यारयां नाल गंढे, गंढ गुजरी पूर कराईआ। मौली दा तन्द तेजभान नाल कटे खण्डे, कटार तिक्खी नाल छुहाईआ। प्रभ दे चरणां पिप्पल पत्त रखो पंजे, पंज्जयां नाल छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। मुहम्मद कहे मेरी धार गई वढ्ढी, सच

❋

❋

दयां सुणाईआ। उम्मत आसा रही छडी, नाता तुट्टे जगत लोकाईआ। होणा पए अलग्गी, वखरी कार कमाईआ। सब दी वेखे बदी, जिस बधक ल्या तराईआ। उहदी जोत अगम्मी जगी, जागरत जोत करे रुशनाईआ। ओह बण के धुर दा तबी, तबीअत वेखे थांउँ थाँईंआ। मुहब्बत दा बण के लब्बी, हरिजन ल्ए तराईआ। पंजां प्यारयां एका रंग रंगी, रंगत आपणी रिहा चढ़ाईआ। गुरमुखां आसा पूरी करे जो गोबिन्द कोलों मंग मंगी, मांगत हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा पड़दा लाहीआ। सीढ़ी कहे मैं कोटन कोटां दिता साड़, अग्नी तत जलाईआ। जन भगतो अज्ज आ गई तुहाडे दवार, आपणी ख़ुशी बणाईआ। औह वेखो सांझा यार, जो यारड़ा इक अख्वाईआ। जो मरे ना जम्मे विच संसार, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जिस दे कारन गोबिन्द कीता खेल अपार, जीवत जीअ उच्च पीर अख्वाईआ। अन्त समें विच नंदेड़ आपणे तत दी रख के धार, अग्नी अग्नी नाल मिलाईआ। ओस वेले वाहिदा कीता कौल इकरार, सच नाल समझाईआ। एह लेखा पूरा फेर करां जद सम्मत शहिनशाही आए सतारां हाढ़्ह, आपणा वेस वटाईआ। सचखण्ड पहलों भेज के पाल सिँघ दा सुत दुलार, बख्शिश आपणी नाल तराईआ। फेर भगतो सब नूं दयांगा दीदार, घर घर दरस वखाईआ। खड़न तों पहलों होवांगा ज़ाहर, चिट्टे अस्व सोभा पाईआ। इक साल तों बाद पंज गुरमुख वखाया करांगा नाल, आपणी दया कमाईआ। जिथ्थे होवोगे उथे करांगा संभाल, सम्बल बैठा वेख वखाईआ। सब दी कर लवांगा भाल, भज्जां वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। मुहम्मद कहे जिस वेले गोबिन्द बणया उच्च दा पीर, पीर पीरां खेल वखाईआ। मैं वेखी इक तस्वीर, तसबी माला हथ्थ ना कोए वड्याईआ। जिस दा रूप अनूपा पीले वेखे चीर, चीर सीस वड्याईआ। मैं नक्क नाल कढी लकीर, लाईन दिती वखाईआ। वाह मेरे कादर तेरी कुदरत तेरी तकदीर, तदबीर तेरी सोभा पाईआ। तूं लेखा जाणे शहिनशाह शाह हकीर, हज़रत वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा राह इक दृढ़ाईआ। मुहम्मद कहे मैं सुणी अगम्मी बोली, अनबोलत दिती दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं धार तकी अनमोली, नूर जोत रुशनाईआ। सगला संग तक्कया गोली, गहर गम्भीर दिती वखाईआ। जिस दी अल्हड़ जवानी मलूक सोहली, नव सत्त दा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सतारां हाढ़ कहे ओह वेखो चौदां तबक करन सलाम, सजदे सीस निवाईआ। वाह धुर दे अमाम, तेरी आमद बेपरवाहीआ। तेरा सुणया अगम्म कलाम, कलमा नूर इलाहीआ। असीं रहे ना कोए ग़ुलाम, ज़ंजीर दिता तुड़ाईआ। मिटी अंधेरी शाम,

❋

❋

शमां नूर रुशनाईआ। तेरी इक पहचान, बेपहचान वेख वखाईआ। सानूं ज़मीन उत्ते तेरा देणा पए ब्यान, हुक्म मन्नणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा राह इक समझाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी इक तमन्ना, तामस ना कोए रखाईआ। मैं वेख्या गोबिन्द दा इक कन्ना, कन्नां वाल्यो दयां सुणाईआ। जिस दा हद्द कोए ना बन्ना, वंड ना कोए वंडाईआ। ओह दो जहानां तों लम्मा, लम्मा पै के सथ्थर यारड़े वाला दए वखाईआ। जिस नूं समझे कोई ना बन्दा माटी वाला चम्मा, जो रसना जेहवा गाईआ। हुण ओस दा आ गया समां, समाप्त करे ख़लक ख़ुदाईआ। जगत जिज्ञासू रहे कोई ना पम्मा, नारद मुनी दए गवाहीआ। जगतहीण दिसे ना अन्न्हा, नेत्र जगत ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। उम्मत दी आशा कहे सीढ़ी रख दयो थल्ले, थलक थलक थलक धरनी आप कराईआ। किसे दे रिहा कुछ नहीं पल्ले, पलक विच कीती सफ़ाईआ। जेहड़े अन्न पाणी नाल पले, पलकां दे पिच्छे लभ्भण माहीआ। ओह रह गए इकल्ले दे इकल्ले, कलकाती संग ना कोए रखाईआ। जिन्हां दे उत्ते किरपा कीती अन्तर आत्म दिते सल्ले, सलल आपणा तीर चलाईआ। ओह जगत दी धार बण गए झल्ले, आपणी सुध बदलाईआ। निरगुण जोत विच रले, नाता तत्तां वाला तुड़्हाईआ। प्रकाश हो के बले, नूर नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। उम्मत दी आशा कहे मेरीआं निकलदीआं चीकां, चीक चिहाढ़ा दयां पाईआ। जिस दीआं मुहम्मद नूं उडीकां, बैठा ध्यान लगाईआ। राह तके लाशरीका, जो शरक्त दए गंवाईआ। जिस दे विच हक तौफ़ीका, मालक धुरदरगाहीआ। बणे धुर दा मीता, मित्र इक हो आईआ। लेखा जाणे जीव जीअ का, लख चुरासी खोज खुजाईआ। सब नूं देवे आपणा कीता, बचया रहिण कोए ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दो जहानां नापे नाम दे फ़ीता, लेखा अवर ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सीढ़ी कहे मैं सुणया ला के कन्न, आपणा ध्यान रखाईआ। मैं वेख्या गोबिन्द गुजरी चन्न, जो चन्न रिहा बदलाईआ। वसया बिन छप्परी छन्न, शंकर सीस झुकाईआ। बेड़ा रिहा बन्न्ह, आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। पंज कहिण पिप्पल दे पत्ते, पत्रिका धुर दी दईए दृढ़ाईआ। पतिपरमेश्वर हुक्म दस्से अकथे, कथनी कथ ना सके राईआ। जिहदा खेल यथार्थ यथे, यदी आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दे सथ्थर सारे लथ्थे, गोबिन्द यारड़ा सेज हंढाईआ। ओस ने खहिड़े छुडाउणे पथ्थर वट्टे, पाहन पूजण कोए ना पाईआ। चार जुग

❋

❋

दी मंज़ल टप्पे, टापूआं डेरा ढाहीआ। इक्को माण रखाया अक्खर पप्पे, पतिपरमेश्वर आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। पप्पा कहे मैं दस्सां पता, पत्ता पत्ता दए गवाहीआ। मेरा भेव रिहा ना रता, रत्ती रत्त ना कोए जणाईआ। मेरा लेखा ओस धार दा यथा, जो सति सच अख्वाईआ। जेहड़ा दिसे किसे ना अक्खां, अक्खरां तों बाहर डेरा लाईआ। जिस दे गुण गाउंदे गए कोटन कोटि ते लक्खां, अवतार पैग़म्बर गुरु सिफ्त सालाहीआ। जेहवा दा माणदे गए रसा, निजर रस रस चखाईआ। जिस दी धार इक्को सस्सा, सस्सा साहिब नाल वड्याईआ। ओह सब दा करन लग्गा अन्तिम पता, पतिपरमेश्वर हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पप्पा कहे मैं पारब्रह्म दी धार, पतिपरमेश्वर मेरा रूप समाईआ। मेरी याद करदे गए तेई अवतार, रामा कृष्ना इक दूजे नाल सिफ्त सालाहीआ। ईसा मूसा मुहम्मद बणदे रहे लिखार, लिख के लेखा आपणे विच छुपाईआ। नानक ने इकवंजा वार लिख्या तूं मेरा मैं तेरा तेरा रूप अपार, अपरम्पर तेरी बेपरवाहीआ। सच दस्स जिस वेले ल्ए कलि कल्की अवतार, किस बिध आपणा खेल खिलाईआ। पुरख अकाल किहा नानक निरगुण पा सार, महासार्थी हो के दयां दृढ़ाईआ। मैं सतिगुर शब्द जोत दी धार, करनी करता इक हो आईआ। ना पुरख होवां ना नार, नर नरायण धुरदरगाहीआ। ना मन्दिर वसां ना घर बाहर, जगत दवारे ना डेरा लाईआ। ना पति रखां ना तन शृंगार, शस्त्र हथ्थ ना कोए उठाईआ। ना खाण पीण दा होवे अहार, जल धार ना कोए वहाईआ। ना बंस सरबंस होवे ना प्यार, मीत संगी ना कोए जणाईआ। ना ख़ादम होवां ना सिक्दार, जगत आस ना कोए रखाईआ। नानक वेख मेरा दरबार, दरगाह सच दयां दृढ़ाईआ। जिथ्थे जोत जगे अपार, नूर नुराना डगमगाईआ। ना कोई पैग़म्बर गुरु अवतार, ना कोई आपणा बल वखाईआ। जिधर वेख्या मेरा मेरा मेरा उज्यार, मेरा मेरे विच समाईआ। मेरे सब कुछ इख्त्यार, छोटे छोटे मुख्त्यारनामे तुहाडे हथ्थ फड़ाईआ। जिस वेले आवां ते आपणी कल धार, अकल कलधारी वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। पप्पा कहे मैनूं गुर अर्जन ने लिख्या नाल प्यार, पीआ प्रीतम ध्यान लगाईआ। बिना सतिगुर शब्द तों सतिगुरु होवे ना विच संसार, तत कम्म किसे ना आईआ। नाले लिखदा नाले सिखदा नाल करे निमस्कार, डण्डावत विच आपणा आप टिकाईआ। नाले बिना कन्नां तों सुणे गुफ़तार, की शब्द करे धुन्कार, धुन आत्मक राग सुणाईआ। ओह वेख अर्जन रावी तों पार, मेरा सम्बल देस अपार, अपरम्पर स्वामी आप सुणाईआ। फेर लेख लिखणा सतिनाम सतिनाम सत्त वार, सति सति विच प्रगटाईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप मिलाईआ। पिप्पल दे कहिण पत्ते साडी लिखी गई पाती, पत्तना ते बैठे दिती सुणाईआ। वेखो खेल कलयुग अंधेरी राती, अंध अंधेरा नज़री आईआ। सच धर्म दी रहे ना कोए जमाती, मार्ग हक ना कोए रखाईआ। जिस वेले कूड़ क्रिया दी होई अन्तिम वाटी, पिछला पन्ध मुकाईआ। मंज़ल चढ़े कोए ना घाटी, सचखण्ड रंग ना कोए रंगाईआ। झगड़ा पैणा तत आठी, अट्ठां तत्तां नाल कुरलाईआ। पाखर ज़ीन पावे कोए ना काठी, अस्व तंग ना कोए कसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। सीढ़ी कहे पंज प्यारे जाओ टिक, आपणा आसण लाईआ। सारी संगत हथ्थ रखो आपणी हिक, छाती उत्ते टिकाईआ। प्रभू तेरा दर्शन करीए नित, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। तूं वसणा साडे विच, विच्चों पड़दा देणा चुकाईआ। आत्म परमात्म बणना मित, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। सुहञ्जणी सुहाउणी सतारां हाढ़ दी थित, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। सदी चौधवीं दी गोली ढाई मिन्ट रखे मुख दे विच्च, गुल फुल्ल नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक वखाईआ। अष्टभुज कहे मेरा वेख शस्त्र खड़ग खण्डा, खण्ड ब्रह्मण्ड ध्यान लगाईआ। निगह मार विच चर्च जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। साचा दिसे ना कोए अनन्दा, अनन्द पुर वाला दए गवाहीआ। हुण सदी चौधवीं दा वेला लँघ, अन्त आपणा पन्ध मुकाईआ। मुहम्मद दी पूर कर दे मंगा, ख़ाहिश ख़ाहिश नाल रलाईआ। इस तों केहड़ा होर वक्त चंगा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। पुरख अकाल कहे मैं अकल कला कुलवन्ता, हरि हरि इक अख्वाईआ। मेरी सुहञ्जणी होवे रुत बसन्ता, महक महक महक नाल महकाईआ। धर्म दी धार बणाए बणता, घड़न भन्न्हणहार धुरदरगाहीआ। जो वेस करे वार अनन्ता, जुग जुग आपणा रूप बदलाईआ। कलयुग मेटे हउमे हंगता, हँ ब्रह्म समझाईआ। बोध अगाधा बणे पंडता, ब्रह्म करे पढ़ाईआ। जन भगतां वेखे मनसा, मन माहे खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। उम्मत आशा कहे मेरे पैग़म्बर हज़रते हज़रत, मुहम्मद महिव दयां दृढ़ाईआ। आपणा खेल वेख अहिमद, अहिम भेव चुकाईआ। सच नाल रिहा कोए ना सहिमत, सगला संग ना कोए जणाईआ। लेखे लग्गे किसे ना मेहनत, रोज़ा बांग रहे कुरलाईआ। धुर दा इशारा करे कोई ना सैनत, पर्दा विच्चों ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। मुहम्मद किहा एह खेल न्यारा, निराकार तेरी वड्याईआ। मैं सोहां तेरे दवारा,

❋

❋

दर तेरे सीस झुकाईआ। मेरे मालक ख़ालक इसतग़ुफ़ारा, गुफ़त शनीद तेरी शनवाईआ। तूं सांझा इक्को यारा, लाशरीक वड वड्याईआ। अमाम अमामा आयों दुबारा, दोहरी धार प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। मुहम्मद कहे सदी चौधवीं मैनूं मारदी धक्के, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। चल चलीए मदीने मक्के, मकबरयां तों बाहर लै अंगड़ाईआ। साडे अन्तिम फल पक्के, भोएं गिर ना आपणा आप गंवाईआ। मुहम्मद चारों कुण्ट तके, बिन नैणां नैण उठाईआ। की खेल हकीकत हके, करनी करता कार की कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे ओह वेख पूरी हुन्दी आस, आसा वाल्यां दयां जणाईआ। मेरी गोली ने बदल ल्या लबास, काली कफ़नी दिती तजाईआ। सच दे मण्डल पा के रास, आपणा रंग रंगाईआ। जेहड़ी उच्च दे पीर ने रखी सी आस, अन्तर इक ध्यान लगाईआ। जिस वेले प्रगट होया मेरा पुरख अकाला मेरे साथ, सगला संगी संग बणाईआ। हो के सर्ब कला समराथ, भरपूर बेपरवाहीआ। लेखा जाण अनाथां नाथ, ग़रीब निमाणा खोज खुजाईआ। जोती जोत कर प्रकाश, अंध अंधेरा दिता मिटाईआ। लहिणा पूरा कर चम्यार रविदास, रवी आपणा हुक्म समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी गोली ने छड दिता मेरा वस्त्र, बस्ती छडी संग ना कोए बणाईआ। मेरे सीने लग्गी नश्तर, ख़ून बिना ज़िबह तों दिता वहाईआ। मैं भज्जी उठ के पच्छम, आपणा पन्ध मुकाईआ। काअब्यां आई दस्सण, मदीने मक्के हाल दुहाईआ। उठो वेखो खेल हकीकत हकण, की करता कार कमाईआ। मैं अन्त हो गई शक्कण, शक विच दयां दुहाईआ। मेरी जड़ आ गया पट्टण, पटने वाला धुर दा माहीआ। जिस दा ढोला सारे रट्टण, तूं मेरा मैं तेरा नाम ध्याईआ। ओस भगत सुहेले बणाए रत्न, अमोलक आप प्रगटाईआ। मुहम्मदा तेरा मेरा चलणा कोई नहीं यतन, यथार्थ दयां सुणाईआ। हुण चलीए आपणे वतन, चौदां तबकां पन्ध मुकाईआ। मेरे ख़ाली हो गए हथ्थण, रो के दयां सुणाईआ। तेरी आसा लग्गी नट्ठण, भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मैं की दस्सां, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। मैं सब कुझ वेखां अक्खां, अक्खां वाल्यां दयां सुणाईआ। मैं जुग वेखे चौकड़ी लखां, कोटन कोटि ध्यान लगाईआ। सारे सड़ गए वांग कक्खां, बिना प्रभू तों नज़र कोए ना आईआ। मैं की तकदी वे नारद ब्राह्मण ने सवा हथ्थ वधा लईआं लिटां, बोदी आपणी पिच्छे लई लमकाईआ। हुण माण रहिणा नहीं पथ्थर इट्टां, पाहन सीस ना कोए निवाईआ। चार जुग दे शास्त्र प्रभू

❋

❋

दीआं चिट्टां, नाम संदेशे रहे सुणाईआ। मैं इक्को आस उस ते सिट्टां, जो सिट्टेबाज़ी वेखे जगत लोकाईआ। उसे दे उत्ते टिकां, जिन्ह मेरे मथ्थे तों टिक्का लाह के मेरी गोली दे मथ्थे दिता पहनाईआ। हुण ज़रूर धर्म दा बदल जाणा सिक्का, साखी सच दी दयां सुणाईआ। जिस मेहरवान महिबूब दा इक्को कलमा ते इक्को विशा, विश्व दा लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आपणे हथ्थ रखाईआ। मुहम्मद कहे सदी चौधवीं हुण ना हिम्मत हारीं, हार के दयां जणाईआ। जिस प्रभू दी सब दे नाल यारी, यराने जुग जुग तोड़ निभाईआ। की हो गया जे मेरी पहलों आ गई वारी, वारता पिछली नाल रलाईआ। फेर खेल तकणी सृष्टी सारी, सार शब्द हुक्म मनाईआ। चार कुण्ट तपणी अंग्यारी, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। मति वेखणी मन हैंस्यारी, हस्त कीट खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वडा वड वड्याईआ। मुहम्मद कहे असीं अवतार पैग़म्बर गुरु इक्को घर गए जुट, जुट्ट ल्ए बणाईआ। साडे नाम कलमे वाले नहीं बुट्ट, रसना ना कोए वखाईआ। तत्तां वाली धारों गए छुट्ट, तन वजूद ना कोए हंढाईआ। पुरख अकाल दे बण के पुत्त, दर दवारे सोभा पाईआ। हाढ़्ह सतारां सुहञ्जणी रुत, रुतड़ी इक महकाईआ। किरपा करे अबिनाशी अचुत, चेतन सब नूं दए समझाईआ। सारे इक्को वार लओ पुछ, पिच्छे नज़र कोए ना आईआ। हुण कलयुग अंधेरा मेटणा घुप्प, निरगुण नूर होए रुशनाईआ। सब दी मंज़ल गई पुज्ज, पाँधी पन्ध ना कोए भवाईआ। जगत दा दीपक जाणा बुझ, बिन भगतां ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। मुहम्मद कहे गोबिन्द मिला लै हथ्थ, हथ्थ हथ्थ नाल मिलाईआ। सदी चौधवीं पई हस्स, मुख पिच्छे रही भवाईआ। गोली नूं मारी अक्ख, इशारे नाल दृढ़ाईआ। नी ओह तक गोबिन्द सूरबीर सच, बांका सोहणा नज़री आईआ। नी मेरे वेंहदयां मेरे विच गया रच, मेरा लूं लूं दए गवाहीआ। नाल जुड़ गया नत्त, नाता ल्या बंधाईआ। मेरा इक्को हो गया तत, तत्व दिता गंवाईआ। पिछली रही ना मति, मतांतर डेरा ढाहीआ। मैं विच्चों तक्कया इक्को कमलापति, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, करनहार इक अख्वाईआ। मुहम्मद किहा सदी चौधवीं तूं की दिता आख, आख़र दे दृढ़ाईआ। क्यों बण गईउँ गुस्ताख़, ग़ुस्से विच डराईआ। मैं नहीं तैनूं करना मुआफ़, मुफ्ती सके ना कोए बचाईआ। कोई ना सके राख, होए ना कोए सहाईआ। मैनूं तक साख्यात, पीर अगम्म अथाहीआ। मेरा उस दे नाल भविक्ख्त वाक, जो वाक्या वेखे चाँईं चाँईंआ। तूं किस बिध मेरे नालों तोड़ें नात, नातवां मैनूं रही बणाईआ। मेरा

❋

❋

अन्तर वेख पाक, पतित पुनीत इक्को रूप दरसाईआ। मेरी ओस ख़ुदा दी ज़ात, जो अज़ाती वंड ना कोए वंडाईआ। ज़रा मेरे वल्ल झाक, मैं जोबनवन्ता धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद जी मैं तुहानूं करदयां वेख्या मुज़ाहरा, कल्मयां विच दुहाईआ। मैं हुण जाणा विच काहरा, ग़ुस्से नाल सुणाईआ। वंडणा इक दाइरा, हद्द हदूद तेरी विच रखाईआ। लाउणा इक्को नाअरा, हक हक सुणाईआ। तेरा कायम नहीं रहिणा पहरा, चारों कुण्ट होए हल्काईआ। फेर मूसा नाल वेखणा मुशाइरा, मुश्किल हल्ल ना कोए कराईआ। जिन्हां खाधा गाँ वच्छा ते वहिड़ा, रसना रस चखाईआ। उन्हां दा हुण कुछ हाल होणा भैड़ा, भैड़ी सतारां हाढ़्ही दए गवाहीआ। मैनूं जापदा मैनूं छडणा पैणा सब दा खहिड़ा, ख़ाक मिलण वाले सारे देणे तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। मुहम्मद कहे मैं शरअ दा पक्का, सूरबीर अख्वाईआ। मैं बणा के मदीना मक्का, मकबरे दिते वसाईआ। मैं मार के काफ़र लखां, ख़ाक विच रुलाईआ। मेरीआं चौदां तबकां तकण वालीआं अक्खां, चौधवीं सदी दयां समझाईआ। मेरे नाल मिल के तैनूं मिलदा नफ़ा, नुकसान विच कोए ना आईआ। सदी चौधवीं कहिंदी मुहम्मद जी क्यों ऐवें हुन्दे ख़फ़ा, ग़ुस्से विच सुणाईआ। ज़रा ध्यान कर लै तेरा लेखा पिछला पंज लिखारी करदे जांदे रफा, रफ़ता रफ़ता आपणी कलम चलाईआ। ओह वेख उलटा दिता सफ़ा, सफा मलेछां रिहा उलटाईआ। हुण ऐउँ जापदा जे किसे नूं मिलणा ते इक्को परवरदिगार कोलों गफ्फ़ा, बाकी गुफां विच सारे बन्द देणे कराईआ। तुसीं ते परमात्मा कोलों ख़ुदा कोलों लाशरीक कोलों झोलीआं अड्ड के कलमे दा मंगण वाले फक्का, छोटी छोटी पूंजी आपणी झोली पवाईआ। धरनी उत्ते वंड वंडाई चप्पा चप्पा, चिप्पी विच पाणी पीण वाल्यो अन्त रहिण कोए ना पाईआ। हुण चारों कुण्ट इक्को एक चलणा पप्पा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म सुणाईआ। इस विच फ़र्क रहे ना रता, रत्न अमोलक हीरे गुरमुख लैणे प्रगटाईआ। जिन्हां ने लेख लिखे उपर गत्ता, गतमित सब दी वेखे थांउँ थाँईंआ। जिन्हां दी ज़बान विच लग्गा ठप्पा, मोहर इक्को इक रखाईआ। इक्को अमृत विच प्रेम प्यार दा प्याला पी के अन्दर लँघाई गट गटा, गटा गटा आपणा आप कराईआ। जन्म मरन दा मेट लैणा रट्टा, अग्गे लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद जी आह वेखो किताब, कुतबखान्यां बाहर जणाईआ। जिस दे विच एह हिसाब, जिस दा लेखा अंकड़यां विच कदे ना आईआ। उस दा पहला वेखो बाब, की हुक्म रिहा सुणाईआ। अग्गे तक्को जनाब, नूर नुराना नूर इलाहीआ। सुणो ओह आवाज़, जिस

❋

❋

नूं सरवन सुणन कोए ना पाईआ। करो उस नूं आदाब, जिसने अदब दिता सिखाईआ। हुण वेला आ गया सारे जाओ जाग, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। गोबिन्द दा शब्दी उडण वाला बाज़, बाज़ां वाला आपणा हुक्म वरताईआ। दीन मज़्हब सब ने जाणा त्याग, त्यागी हो के प्रभ दे अग्गे सीस झुकाईआ। एह गुलशन खिड़या नहीं रहिणा बाग़, उम्मत दा ग़ुंचा कम्म किसे ना आईआ। आत्मा दी इक ने पकड़ी वाग, डोरी आपणा तन्द खिचाईआ। क्यों सदी चौधवीं दी गोली ने मुख विच फड़या फुल गुलाब, जो गुल गुलशन दए खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। मुहम्मद कहे गोबिन्द आ दोवें करीए अरदास, परवरदिगार पुरख अकाल अग्गे सीस निवाईआ। साची केहड़ी रासी ते केहड़ी रास, पर्दा परदयां विच्चों दे खुल्हाईआ। गोबिन्द हस्स के किहा मुहम्मदा शाबाश, वाहवा तेरी वड वड्याईआ। ओह तक मेरा नूर नुराना साख्यात, जोती जाता धुरदरगाहीआ। जिस ने साथों लेख लिखाया उत्ते काग़जात, कलम शाही वंड वंडाईआ। हुण उस विच्चों सब नूं करन लग्गा आज़ाद, आज़ादी आत्मा परमात्मा दए बणाईआ। उस ने सानूं सरीर दे बणन नहीं देणा बजाज, तन कपड़ा वखो वक्खरा मज़्हबां दे हट्ट विकाईआ। साडा रहिणा नहीं कोई राज, रईयत रंग ना कोए रंगाईआ। जो पिच्छे नहीं ते हुण मिल जाणा जुआब, हुक्म देवे धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गोबिन्द कहे आजा होईए अग्गे, अग्गे हो के सीस निवाईआ। तेरा मेल हुन्दा कदे कदे, कदीम दे मालक बेपरवाहीआ। असीं सारे तेरे हुक्म विच बध्धे, बन्दना विच सीस झुकाईआ। तैनूं कदे नहीं पुच्छया क्यों दीन मज़्हब चलाउंदे ते की वजहे, वज़ूहात ना कोए समझाईआ। तेरी सरनी सारे लग्गे, ढहि ढहि आपणा आप बणाईआ। तूं सानूं राह वखाए अड्डो अड्डे, वक्खरी वक्खरी कार कमाईआ। नाल कलमे निशाने गड्डे, गाॅड हो के राड हुक्म वाली वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा इक दृढ़ाईआ। पुरख अकाल किहा मुहम्मद गोबिन्द दोवें होवे पेश, पेशतर दयां सुणाईआ। केहड़ा रव्हे हमेश, मैनूं दयो सुणाईआ। केहड़ा करे वेस, अवल्लड़ा रूप दरसाईआ। केहड़ा वसे साचे देस, देसांतर डेरा ढाहीआ। मुहम्मद ने झट चौदां तबक ल्ए वेख, ज़िमीं असमानां ध्यान लगाईआ। फेर वेखी आपणी रेख, बिना पेशानी खोज खुजाईआ। गोबिन्द ने निगह मारी दिसया एकँकारा एक, अकल कलधारी अगम्म अथाहीआ। जिस ने मैनूं दस दशमेश बणा के दिता भेज, बिना भजन बन्दगी तों आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत दा दे के तेज, तेज आपणे नाल रखाईआ। जिस दे पिता तेग़ बहादर ने टोपी वाले सद्द ल्ए अंग्रेज़, ओसे दे गोबिन्द शब्द धार ने हुण उहनां दी सफ़ा देणी उलटाईआ। जिन्हां

❋

❋

ने धर्म खाधा वेच, कीमत उहनां दी ल्ए पाईआ। हुण आपणा लाउण वाला पेच, पेचीदा समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक नूर इलाहीआ। हाढ़्ह सतारां कहे वेखी खेल अनमुल्ली, अनमुलड़ा दयां दृढ़ाईआ। मैं फिरया लख चुरासी काया कुल्ली, कुल मालक ध्यान रखाईआ। मैनूं अमृत रस मिल्या ना चुली, अठसठ भज्जया वाहो दाहीआ। सृष्टी नाम जपदी बुल्ल्हीं, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। मैनूं नारद मिल गया जे आह हालत रही तेरे भगवान दे नाम नूं लग्ग जाणी उली, सफ़ा साफ़ ना कोए कराईआ। क्यों कि उस ने कलयुग नूं छुट्टी दे दिती खुल्ली, चारों कुण्ट हुक्म सुणाईआ। मेरे चरणां दी किसे नूं लैण ना देवी धूली, धूढ़ मस्तक ना कोए छुहाईआ। सारी सृष्टी करी बेअसूली, असल विच नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप मिलाईआ। मुहम्मद कहे गोबिन्द मेरी सदी चौधवीं मैनूं देंदी जाए विछोड़ा, पल्लू रही छुडाईआ। सदी चौधवीं कहे हज़रत जी तैनूं हुण उस दी लोड़ा, जो लोहड़े पैणा सब दी करे सफ़ाईआ। उस दा जोत शब्द दा जोड़ा, जोड़ी आपणे नाल रखाईआ। ओह आया मार के मोड़ा, मुड़दी पैरीं सचखण्ड विच्चों सम्बल विच डेरा लाईआ। सेवादार बण के बांका छोहरा, उम्मत दा लेखा दिता गंवाईआ। जदो तक्को ते तक्को नवां नकोरा, सतिगुर शब्द विच इहो वड्डी वड्याईआ। उसदे बिना कम्म किसे दा ना कदे सौरा, सौहरे पईए दोवें रहे कुरलाईआ। उहदी किसे दे नाल नहीं खोरा, निरवैर इक अख्वाईआ। उहदा आपणा जलाल ते आपणा जौहरा, जाबर जबर इक हो आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद जी ओह वेखो उस दा खुल्हा रूप अनोखा, सतारां हाढ़्ह ल्या बदलाईआ। जिस ने सब नूं दे जाणा धोखा, धोखे विच दुहाईआ। पर इक गल्ल भगतां नूं भेव दस्सणा सौखा, ते थोड़ी थोड़ी करे पढ़ाईआ। जन भगतो प्रभ दे नाम तों वड्डा नहीं कोए पोथा, पुस्तक पढ़यां पार ना कोए कराईआ। एह काया दा काअबा ते काया दा कोठा, काया दा मन्दिर इक सुहाईआ। जिथ्थे जगदी उस प्रभू दी जोता, जो जोती जाता नूर इलाहीआ। आदि अन्त कदे ना सोता, सुत्तयां ल्ए जगाईआ। साडे विछोड़े दा समां रिहा नहीं बहुता, बुहत्यों थोड़ा दए कराईआ। हुण साडे अन्दर मारना गोता, आपणा आप लैणा छुपाईआ। तुहाडा मन पढ़ा के तोता, तुरत आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे गोबिन्द एह की कारन, करनी दे करते ल्या कराईआ। की मैं मुहम्मद दी वगारन, वगार करके झट लँघाईआ। की मैनूं अन्त मारे मारन, भय विच डराईआ। मेरे अन्तष्करन विच आउंदा ओह

❋

❋

विचारन, जिस नूं विचर के दस्सां ना मूल सुणाईआ। मैं तेरे कोल लग्गी उच्चारन, हौली हौली दयां सुणाईआ। दु:ख विच लग्गी पुकारन, निउँ के सीस झुकाईआ। तेरे प्यार दे बथेरे मिले उदाहरन, सिख्या जगत वाली दृढ़ाईआ। मैनूं समझ नहीं आउंदी मैनूं केहड़ा आया उजाड़न, वसदी नूं घरों बाहर कढ्ढाईआ। मुहम्मद दी उम्मत नूं आया साड़न, साड़ फूक के लेखा दए चुकाईआ। मैं काहनूं आ गई विच एस महीने हाढ़्हन, भगत दवार वेख के आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं किते बण ना जावां दुहागण नारन, नर नरायण नाता ल्ए तुड़ाईआ। मैनूं दुनिया ना कहे विभचारन, हाहाकार ना करे लोकाईआ। मैं किस तरह आपणा आप लवां संभालण, सहिज नाल सुणाईआ। गोबिन्द ने किहा कमलीए इक्को जोत ते जोत अकालण, दूजा नज़र कोए ना आईआ। असीं सारे उस दे दर दे सवालण, सवाली हो के सीस झुकाईआ। उस नूं ओसे दी किरपा नाल अवतार पैग़म्बर गुरु जानण, जिस जणाए ओह उसदे ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा सच इक हो आईआ। गोबिन्द किहा नीं सदी चौधवीं जगत मुटयारे, सुण हुक्म अगम्म अथाहीआ। जिस ने तेरे बदल दिते लबास काले, कालख टिक्का दिता लाहीआ। ओह वेख भगत दवारे, भगत भगवान आपणा रंग रंगाईआ। तेरी गोली नूं पीले वस्त्र पवाए ते खेल कीते न्यारे, निराकार निरँकार आपणी कार कमाईआ। हुण अगले इक होर दे होर इशारे, इशारा इशारे विच्चों समझाईआ। तेरा पैंडा मुक गया जल सुक्क गया तूं आ गई ओस किनारे, जिस किनारे ते जगत वणजारे बैठे डेरा लाईआ। चौदां तबक नहीं रहिणे चोबारे, चोबदार मुहम्मद पहरेदार ना कोए अख्वाईआ। पुरख अकाल दे परवरदिगार दे जुग लाए सब दे नाल लारे, लारयां विच आपणा झट लँघाईआ। पिछले लेखे हिसाब सारे पाड़े, अग्गे आपणा हुक्म वरताईआ। हुण चल वेखीए अग्गे पिच्छे दे अखाड़े, खड़ग खण्डे नाल की आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप मिलाईआ। सदी चौधवीं कहिंदी नी बेशक छडने मज़्हब, मज़्हब संग ना कोए रखाईआ। इक नूं करना अदब, आदाब विच सीस झुकाईआ। मैं पंजां प्यारयां तों इक सुणना चाहुंदी शब्द, शब्दी धार दृढ़ाईआ। फेर मैं दस्सणा जन भगतो की होण वाला ग़ज़ब, बौहड़ी की करता कार कमाईआ। जिस ने सारी सृष्टी दी दृष्टी दी आपणे हथ्थ विच फड़ लई नब्ज़, मरीज़ वेखे कूड़ लोकाईआ। बिना भगतां तों जिस ने आपणी किसे नूं दस्सणी नहीं रमज़, रमज़ान दे महीने रोज़ा रखण वाले सारे रोवण मारन धाईआ। जिस दे कारन खल्ल लुहाई शमस, तबरेज़ तबकां नूं रिहा हिलाईआ। उस दी दुहाई ते ओसे दी कसम, कसम खा के दयां सुणाईआ। सदी चौधवीं जिस ने कर देणी भस्म, ख़ाक ख़ाक नाल उडाईआ। भगतो अज्ज ओसे दा विहार ते ओसे दी

❋

❋

रसम, तुहाडे नाल पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारदा सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै दा कर लै जाप, जपत जपत सुख पाईआ। सदी चौधवीं आपणा आप कर लै पाक, पतित पुनीत सुणाईआ। मुहम्मदा आपणा पूरा कर लै वाक, वाकिफ़कार ख़लक ख़ुदाईआ। निरासी रहे किसे ना आस, आसा सब दी पूर कराईआ। तेरी काली कमली दा बदल गया लबास, कफ़नी दिती तजाईआ। सदी चौधवीं दी गोली पाणी दे लै के पंज ग्लास, हाज़र होवे चाँईं चाँईंआ। थित सुहञ्जणी होए सतारां हाढ़्ह दी रात, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। ग्लास कहे मैं पाणी भरया, भरम दयां चुकाईआ। जुग चौकड़ी जिस ने छलया, वल छलधारी बणया धुरदरगाहीआ। जिस दा इक्को दीपक बलया, नूर नूर रुशनाईआ। ओह मेटे कलयुग कलया, कल कालख़ टिक्का लाहीआ। भगतां अन्दर रलया, जोती जोत जोत समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं कहे एह पंज ग्लास आबेहयात, सब दा दिता (माण) गंवाईआ। पंजां तत्तां वाले हो गए बेताब, बेताबी विच दुहाईआ। किसे झिरना झिरदा नहीं विच्चों कँवल नाभ, नाभी रस ना कोए चखाईआ। सारे मुल्लां शेख़ पढ़न वाले किताब, अक्खरां पढ़ के झट लँघाईआ। महिबूब दी किसे ना मिली महिराब, मंज़ल हक ना कोए पहुंचाईआ। शरअ दा करे ना कोए अदाब, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे नी मेरी पुराणी गोली, इक तैनूं दयां सुणाईआ। एह पंज ग्लास ओसे दे सिर ते डोल्हीं, जेहड़ा सब दे सिर दा माहीआ। जिस ने सब दी रंगणी चोली, चोला आपणा रंग रंगाईआ। जन भगतां पड़दे देवीं खोल्ही, अन्दरे अन्दर अक्ख खुल्हाईआ। जिस दी धार सब दे नाल मौली, मौला बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे पाणी किडा ठंडा, ठंड रिहा वरताईआ। ओ जन भगतो जिस ने खाधा तुहाडा गंढा, गंढ तुहाडे नाल रखाईआ। हथ्थ विच फड़ के सत्त रंग दा डण्डा, चौदां तबकां रिहा हिलाईआ। दुर्गा दा वेख के चण्ड प्रचण्डा, प्रचण्ड रूप बदलाईआ। जिस ने गोबिन्द दा खड़काया खण्डा, नौ खण्डां पावे दुहाईआ। धर्म दा शरअ दा किसे नूं लैण नहीं देणा चन्दा, चन्द सितारे दा निशाना दए गवाहीआ। पिछला पिच्छे वक्त लँघ, अग्गे आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा दाता इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद आ गया इक मेरे गोशे, आपणा ध्यान लगाईआ। फेर वेखे आपणे

❋

❋

कोशे, कोशां तों बाहर की जणाईआ। मैं ते रिहा इक दे भरोसे, जो वाहिद नूर इलाहीआ। जिस दी सोच कोई ना सोचे, समझ विच ना कोए समझाईआ। ओह शायद आपणा भाणा आपे रोके, रोकणहार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा दाता इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे नी गोली उठ के आजा छेती, छत्तर माझे वाल्यां दा दए गवाहीआ। नी तूं गोबिन्द दे घर दी भेती, पड़दा उस दा देणा खुल्हाईआ। जिस ने सब दे नाल कीती नेकी, निक्कयां तों वडे दिते बणाईआ। उस दी आशा पुरख अकाल दी बेटी, नूर नूर जोत इलाहीआ। जो धर्म दी सेज ते लेटी, सिंघासण इक्को सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे नी तेरा विगड़ गया मज़ाज, काले तों पीले वस्त्र ल्ए बणाईआ। की हो गया जे मुहम्मद दा रहिणा नहीं राज, रईयत रोवे मारे धाईंआ। मैं वी जाणदी इक्को दे सिर ते होणा ताज, जो ताजां दा मालक इक अख्वाईआ। जिस ने सब दे पूरे करने काज, लेखा चुकावे थांउँ थाँईंआ। उस नवीं साजणा देणी साज, सज्जण मित्र सारे लैणे मिलाईआ। जिस ने गोबिन्द दा गोबिन्द बणाया बाज, बाजां वाला आपणी कार कमाईआ। चार वरन अठारां बरन इक्को रूप दा इक चलाए समाज, आत्म ब्रह्म ब्रह्म दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा आपणा हुक्म वरताईआ। नी तूं क्यों बदले आपणे कपड़े, आपणा रंग बदलाईआ। हाए सदी चौधवीं कहे मैं इधर वेख्या मैं उधर वेख्या किसे ने गाँ खाधी किसे ने सूर खाधा किसे ने खाधे बक्करे, बचया नज़र कोए ना आईआ। जेहड़े अट्ठ सट्ठ तीर्थ फिरे ओह वी ना प्रभू अपड़े, सचखण्ड मिलण कोए ना जाईआ। सब दे ख़ाली हो गए तक्कड़े, वस्त विच ना कोए टिकाईआ। सदी चौधवीं कहे गोलीए मेरे मस्तक तों लाह टिक्के तूं आपणे बणा ल्ए नख़रे, नख़रे वालीए पंज बलाक पंजां प्यारयां नूं आपणा रंग रंगाईआ। जिस दा खेल बहत्तर ते सत्तरे, ओह गोबिन्द अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक आपणी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे गोलीए क्यों मेरे नालों ल्या तलाक, नाता ल्या तुड़ाईआ। नी तूं बड़ी हो गई गुस्ताख़, ग़ुस्से विच आपणा आप ल्या बदलाईआ। मैनूं चौदां तबक रहे आख, मुहम्मद दी आशा इकल्ली रोवे मारे धाईआ। मैं वेख्या उत्ते आकाश, आकाशां तों परे ध्यान लगाईआ। फेर धरती उत्ते रखी आस, आस आसा विच्चों प्रगटाईआ। जां मैं अगांह वेख्या सम्बल विच बैठा पुरख अबिनाश, दाता नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे गोलीए तेरे विच बड़ीआं अड़ीआं, तैनूं दयां सुणाईआ। ओह

❋

❋

तूं मेरयां सत्तां तबकां नूं छड के मथ्थे ते लमका लईआं नौ लड़ीआं, नौवां दवारयां दा झगड़ा दिता मुकाईआ। एह बिधना दा लेख ढाई सतरां तेरे मस्तक ते बड़ीआं, अग्गे दा लेखा रहे ना राईआ। मैं उम्मत दे प्यार विच हावे दे विच सड़ी आं, सड़ के दयां सुणाईआ। उस परवरदिगार सांझे यार दे दरबार विच खड़ी आं, जेहड़ा खण्डे खड़गां रिहा खड़काईआ। मैनूं ऐं जापदा कि हुण अग्गे वास्ते हुक्के दीआं मूँह विच आउण नहीं देणीआं नड़ीआं, नाड़ीआं सब दीआं दए बदलाईआ। जिहनूं प्रेम ख़ुमारीआं चढ़ीआं, चढ़दयों लहिंदे ते लहिंदयो चढ़दे सारयां नूं ल्ए मिलाईआ। उहने झगड़ा मुकाउणा शरअ ते शरीआ, शरारत वाला रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गोली कहे सदी चौधवीं मैनूं ना कर मज़ाक, मज़ाक विच सुणाईआ। याद कर लै मुहम्मद ने ईसा नूं इशारा कीता जिस वेले शहिनशाही सम्मत सत्त ते सतारां हाढ़्ह दी होई अध्धी रात, ओ बारां वजाए तेरा कलाक, कला जगत दी दए बदलाईआ। एह खेल करना पुरख समराथ, जो सर्ब कला भरपूर धुरदरगाहीआ। होए सहाई अनाथां नाथ, दीनां आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी आपणी धार बदलाईआ। सदी चौधवीं दी गोली कहे नी सुण मेरीए राणी, राणीए दयां जणाईआ। मैं चौदां सद तेरा भरदी रही पाणी, ख़ुशीआं सेव कमाईआ। मैं हुण पैग़म्बर दी कलाम तों बाहर परवरदिगार दी सुण लई बाणी, बाण निराला तीर चलाईआ। जिस दा सतिगुर शब्द शब्द सतिगुर आत्मा दा हाणी, हाण इक्को रिहा वखाईआ। मेरा झगड़ा मुक गया चारे खाणी, खाण पीण वाल्यां दा लेखा दिता मुकाईआ। मेरी मंज़ल बण गई रुहानी, रूह बुत मिल के ख़ुशी मनाईआ। क्यों मेरी प्रभ दे नाल मिल के जगत विच रह जाणी निशानी, जगत निशाने नज़र कोए ना आईआ। ओए नारदा उठ आपणी खोल्ह अक्लदानी, अक्ल आपणी दे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा आपणा हुक्म वरताईआ। लिखारीओ तुहाडे थल्ले इट्ट रविदास दी, इट्ट इट्ट नाल खड़काईआ। एह खेल (पुरख) अबिनाश दी, हरि करता आप समझाईआ। एह धार जोत प्रकाश दी, प्रकाशवान नूर इलाहीआ। एह रमज़ धरवास दी, धरती ते फिरन वाल्यो दयां समझाईआ। ज़रा चतुराई वेखणी इस लिबास दी, जेहड़ा काले तों पीला ल्या बदलाईआ। दरबारीओ की रमज़ समझी इक अवाज़ दी, जो तुहाडे विच टिकाईआ। तुहाडी सुरती रहे जागदी, सुत्तयां ल्ए उठाईआ। घड़ी सुहञ्जणी होई काज दी, करनी करता कार कमाईआ। तुहाडे विच हिम्मत ना रहे अगों जवाब दी, ख़ुशीआं विच सारे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे गुरदर्शन ने

❋

❋

लिबास बणाया सिन्धी, उठ के दए वखाईआ। नाले चाल चल्ले विंगी, टेडीआं लत्तां पुट्ठीआं सिध्धीआं भवाईआ। पिच्छों खोल्ह लवे मेंढी, मोढ्ढयां उत्ते सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी खेल इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे हाए पंज दरबारीओ क्यों झगड़ा पाउणा पार सिन्ध, जो सिन्धू संधू सिद्धू सारे वेख वखाईआ। मैनूं इयों दिस प्या तुसीं सारे बण गए उस प्रभू दी बिन्द, जिस बिन्दराबन विच काहन वरगे नाचां विच रासां विच भवाईआ। हुण कुछ खेल होणा मशरक ते मगरब ते फेर विचाले हिन्द, हिन्द दी हिन्द विच खेल खिलाईआ। उम्मत कहे आशा कहे मेरी सुंगड़दी जाए जिंद, ज़िंदगी ज़िंदगी हाए ज़िंदगी विच दुहाईआ। मेरे मुहम्मद दी उम्मत जाणी खिण्ड, खिण्डी नूं इक्ट्ठा ना कोए कराईआ। मेरा जीउ पिण्ड वे जीउ पिण्ड, इस दी करे ना कोए सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पढ़दा आप चुकाईआ। सिन्धी कहे मैं कोई कपड़ा नहीं चिट्टा, चिट्टी धार ना कोए रखाईआ। मैं ते इक कढण वाला सिट्टा, सिट्टेबाज़ी दा लेखा दिआ मुकाईआ। जम्मू दयां पहलवानां दोहां लंगोटयां वाल्यां ज़रा साहमणे आ तेरा खिच्चां गिट्टा, ते गिटिउँ फड़ के दयां भवाईआ। फेर वेखां सारयां दा सिट्टा, जो बैठे आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। चल ओए पहलवाना, क्यों आपणा रूप बदलाईआ। ओए सूरबीर जवाना, आपणा बल धराईआ। तेरा खेल विच मैदाना, प्रभ वेखे चाँईं चाँईंआ। तूं मस्त हो मस्ताना, आपणा बल वखाईआ। तूं वेख मेरा निशाना, जो निशाने सब दे दए बदलाईआ। जाह भज्ज जाह नट्ठ जाह हो जा रवाना, कश्मीर तों परे पैणी दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारदा ओ गोली नाल करना सच विहार, सीस इक्की वार झुकाईआ। अदब अदब विच अदाब, अदाब अदाब विच वड्याईआ। जेहड़े मज़्हब दे बरख़ुरदार, ओह मुजाहदीन बणके भज्जण वाहो दाहीआ। जेहड़े उहनां दे ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। ओह हो जाओ हुश्यार, हुश्यारी नाल दृढ़ाईआ। हुण रहिणा नहीं विच संसार, शरअ दा लेखा देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। शरअ कहे मैं बड़ी पुराणी, पुराण वेद देण गवाहीआ। मेरी पैग़म्बरां गाई कहाणी, जगत दीन दुनी सुणाईआ। मैं बणके मात विच राणी, आपणा हुक्म वरताईआ। सुघड़ सुचज्जी हो के सवाणी, सोहणा ढंग दरसाईआ। अक्खों करके दुनिया काणी, कायनात दिती लड़ाईआ। मैं फेर तक्कया किते आबेहयात किते अमृत ते फेर पाणी दा पाणी, पाणी विच्चों हाणी नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

❋

❋

कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मार्ग इक्को इक दरसाईआ। वेखो नीं मैं की कहिवां, कहि की सुणाईआ। मैं मुहम्मद दी धार नाल रहिवां, सदी चौधवीं वड वड्याईआ। मैं किस तरह एह सहिवां, काले तों पीले वस्त्र पा के गोबिन्द रंग रंग़ाईआ। मैं कचीचीआं खवां कुद्द कुद्द पवां, ग़ुस्से नाल डराईआ। ओह खलोती नाल चवां, आकड़ के वेखे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक आपणी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे नी गोलीए मुहम्मद दी रुढ़ चली कुल, कलमालक आपणा हुक्म वरताईआ। नी तूं लाल करके बुल्ल्ह, हस्स के रही वखाईआ। मूँह विच फड़ के गुलाब दे फुल्ल, ढईआ गोबिन्द वंड वंडाईआ। उम्मत दी तप रही चुल्ल्ह, कलयुग अग्नी रिहा डाहीआ। हाए बूटा जाणा हुल, फल फुल रहिण कोए ना पाईआ। कोई नहीं पैणा मुल्ल, करता कीमत ना कोए जणाईआ। जगत अंधेर जाणा झुल, सांतक सति ना कोए कराईआ। अनमुलड़े हीरे जाणे रुल, रुल्लयां हथ्थ ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। मुहम्मद कहे नी सदी चौधवीं ना कर झगड़ा झेड़ा, कमलीए बहि के मता पकाईआ। चल के वेखीए उस प्रभू दा खेड़ा, जिथ्थे खिड़की नज़र कोए ना आईआ। मज़्हबां दा नहीं कोई डेरा, हिस्सया वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को सतिगुर शब्द ते इक्को शब्द दी धार चेरा, दूजा खेल ना कोए खिलाईआ। जिस जुग जुग कीता हक नबेड़ा, कलयुग आपणा वेस वटाईआ। नी साडे बदले नी मेरी आसा बदले सदी चौधवींए मारया फेरा, आपणा नूर ज़हूर कर रुशनाईआ। असां सुख माण ल्या बथेरा, गोबिन्द दे बच्चे नीहां हेठ दिते दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे नी गोली नेड़े आ के झुक, अन्त अन्त सलाम सलाम सलाम सलामालैकम कहि के ख़ुशी बणाईआ। मैनूं पता लग्ग गया कलमे छड के तूं गा लई इक्को तुक, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। जिस विच आदि अन्त दे सारे सुख, सुख सागर विच समाईआ। उस प्रभू दी जन्मीउँ कुख्ख, जो सब दा पिता माईआ। अग्गे वास्ते जिस भगतां नूं लटकण देणा नहीं पुट्ठा विच कुख्ख, रुख सब दा देणा बदलाईआ। हुण सब नूं रिहा पुछ, पुश्त पनाह हथ्थ रखाईआ। सोहँ दा लेखा दिता लिख, आपणा नाम दृढ़ाईआ। अग्गे लेखा रहे ना कुछ, कुछ मुख दा झगड़ा दिता मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। सोहँ कहे प्रभू मैं कोई तेरा अक्खरां वाला नहीं सस्सा, सस्से हाहे नाल वड्याईआ। मैं आदि तों तेरा रूप तकां, ब्रह्म धार पारब्रह्म समाईआ। मेरा कोई लेखा नहीं कच्चा, कंचनगढ़्ह सुहाईआ। मैं कोई माया कारन नहीं नच्चा, जगत तृष्ना ना कोए तरसाईआ।

❋

❋

मैं कोई ममता विच नहीं हस्सा, इक्को हस्ती तेरी वेखी बेपरवाहीआ। मेरा इक्को नाम तेरा सख़ा, सख़े सुहेले सज्जण तेरे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतारां हाढ़्ह कहे मैं सारे तके हाजी, संग हज़रतां ध्यान लगाईआ। मुल्लां शेख़ मुसायक तके काज़ी, कलमा नाम ख़ुदाईआ। दीन दुनी दी तकी बाज़ी, बाज़ीगर स्वांग वरताईआ। प्रभ दी किरपा तों बिना तक्कया कोए ना राज़ी, सच विच ना कोए समाईआ। सोई सुरत किसे ना जागी, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। झगड़ा तक्कया दीन दुनी समाजी, शरअ शरअ नाल टकराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। हाढ़्ह कहे मैं वेख्या करीम कादर, करता धुरदरगाहीआ। जिस पंजां दरबारीआं उत्ते पवाई चादर, धुर दा आपणा रंग रंगाईआ। एह आसा रखी सी सतिगुर तेग़ बहादर, बहादरी नाल अक्ख खुल्हाईआ। जिस वेले धर्म दा रहिणा नहीं कोई हाजण, हाजी हुजरा हक ना कोए सुहाईआ। नमाज़ पढ़े ना कोए नमाज़ण, नमो नमो ना सीस झुकाईआ। उस वेले खेल करे प्रभ सर्ब कला समराथण, हरि करता वड वड्याईआ। जिस नूं ख़ुदावंद करीम आखण, कर्म सब दे वेखे थांउँ थाँईंआ। प्रगट हो के अलखणा अलाखण, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। चिट्टी चादर कहे मैं बण गई रूप बुरका बुरयां भल्यां वेख वखाईआ। मैं हुण जा वड़ना विच तुरकां, तुरकी वाले देणे हिलाईआ। सब दीआं बन्न्हणीआ मुशकां, मशकां विच पाणी पीण वाले लैणे उठाईआ। ओ खेल कराउणा मालक उस दा, जिस दी उस्तत करे लोकाईआ। जेहड़ा जुग चौकड़ी शरअ नाल रुसदा, रुस्सयां ना कोए मनाईआ। भगतां सूफ़ीआं सन्तां पुछदा, पुसत पनाह हथ्थ टिकाईआ। उस ने दस्सया सब दा पैंडा मुकदा, मुकम्मल आपणी कार भुगताईआ। धुर हुक्म कदे ना रुकदा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। अग्गे जाप होणा इक्को तुक दा, सोहँ ढोला राग अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। चादर कहे जन भगतो मैं आई नहीं पंजां दरबारीआं उत्ते, उत्तर पूरब दा लेखा दयां सुणाईआ। वेख्यो ग़फ्लत विच रिहो ना सुत्ते, सुत्तयां दयां उठाईआ। प्रभ दी मौलणी अगम्मी रुते, रुतड़ी आपणा रंग बदलाईआ। शरअ दी धार विच रोणे कुत्ते, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। किसे नूं अंगण कोई ना चुक्के, गलवकड़ी कोए ना पाईआ। पाणी रहिणा नहीं किसे दे हुक्के, नेजे विच ना कोए वड्याईआ। उम्मत उम्मती हिरदा दुखे, दुखियां दर्द ना कोए वंडाईआ। सब दी औध अन्तिम पुजे, पूजा सब दी आपणा रंग रंगाईआ। प्रभ ने खेल करने गुज्झे, आप आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

❋

❋

कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दा राह चलाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण सारे कर लओ इक समझौता, मता इक बणाईआ। प्रभ नूं कहि दयो इक्को सतिगुरु बहुता, बहुते गुरु कम्म किसे ना आईआ। सतिगुर शब्द जेहड़ा कदे ना जाए औंता, जगत निशाना ना कोए मिटाईआ। ओह सृष्टी विच फिरे नाल शौका, शौकीन हो के भज्जे वाहो दाहीआ। फिरे तबकां तौकां, लोक परलोकां खोज खुजाईआ। सुणाए अगम्म सलोका, ढोला तेरा बेपरवाहीआ। उस नूं हुण दे दे कलयुग अन्तिम मौका, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वर दाते बेपरवाहीआ। अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभ साडा इक्को इक बुलारा, बुल्ल्हां तों परे सुणाईआ। सतिगुर शब्द बणा वणजारा, वणज दो जहान वखाईआ। सानूं वसा दे उस महल्ल मुनारा, जिथ्थे निरगुण नूर इलाहीआ। दीन मज़्हब दा झगड़ा रहे ना विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी देण गवाहीआ। तेरयां भगतां दा तेरे नाल मिल के होए जै जैकारा, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। तेरा सोहे सच दा दवारा, सति सच तेरी रुशनाईआ। असीं ढहि ढहि चरण कँवल करीए निमस्कारा, नमो नमो सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति सच तेरी वड्याईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभू साडी इक बेनन्ती, दर तेरे इक सुणाईआ। गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगती, हँ ब्रह्म इक जणाईआ। बोध अगाधा बण के पंडती, ब्रह्म विद्या दे पढ़ाईआ। चार वरन बणा के इक संगती, सगला संग इक रखाईआ। तेरी आत्मा तेरे तों बिना होए ना किसे दी मंगती, दूजे दर मंगण कदे ना जाईआ। खेल करदे आपणे गोबिन्द चन्न दी, चन्द चांदनी कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, धुर दा मालक दया कमाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण तूं सतिगुर शब्द शब्द बहादरा, सूरबीर अख्वाईआ। सब दा करीम कादरा, करता नूर इलाहीआ। दर आयां देवें आदरा, अदर्श आपणा इक जणाईआ। जगत जहान बेड़ा पार कर दे समुंद सागरा, भवजल ना कोए भवाईआ। मनुआ मन रहे ना बांदरा, पंछी वांग उठ ना दहि दिश धाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभ रंग दे रंग रंगीला, रंगत इक चढ़ाईआ। हरि भगत बणा आपणा कबीला, कामल मुर्शद दया कमाईआ। सतिगुर शब्द होवे वसीला, वसल देवे अगम्म अथाहीआ। तेरे मिलण दा तेरा प्यार कराए हीला, हिम्मत नाम वाली जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मस्तक लेख बणाईआ। मस्तक कहे प्रभ लिख दे लेख अपार, भगतां दे वड्याईआ। तूं शहिनशाह सच्ची सरकार, पातशाह इक हो आईआ। वसें धाम न्यार, सम्बल सोभा पाईआ। गढ़्ही चमकौर दा दे उधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अगंरेज़

❋

❋

सिँघ रणजीत सिँघ सुरजीत सिँघ बदल लैण दस्तार, दस्तूर आपणा दे दृढ़ाईआ। जन भगतो शहादत देणी इक्को वार, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। हरिसंगत इक दूजे नाल सदा करे प्यार, मुहब्बत विच समाईआ। चुग़ली निंदिआ विच्चों हो जाउ बाहर, कूड़ी क्रिया कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता इक हो आईआ। हाढ़्ह सतारां कहे जन भगतो सुणो हुक्म अपारा, अपरम्पर स्वामी रिहा दृढ़ाईआ। तुहाडा मालक एका एकँकारा, अकल कलधारी इक अख्वाईआ। जिस नूं कहिंदे कलि कल्की अवतारा, अमाम अमामा सोभा पाईआ। सो बख्शे सच सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरसिख गुरसिख नूं कोई ना कहे माड़ा, प्रेम प्यार विच इक दूजे नूं लओ समझाईआ। तुहाडा सब दा इक्को लाड़ा, पुरख अकाल अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। हाढ़ कहे मेरा इक्को इक संदेशा, सब नूं दयां सुणाईआ। पुरख अकाल मन्नो हमेशा, दूसर इष्ट ना कोए बणाईआ। सब ने लाज रखणी गोबिन्द वाले केसां, केसगढ़्ह दा मूल चुकाईआ। शब्द सतिगुरु चलया जाणा विच परदेसां, प्रादेशक आपणा हुक्म सुणाईआ। सब दा पूरा करना लेखा, जो बैठे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जन भगतो आया हाढ़्ह महीना, मास रिहा जणाईआ। झगड़ा छिड़ना रूसा चीना, चैन विच रहिण कोए ना पाईआ। की हालत होणी धरनी उत्ते ज़मीना, असमान रहे कुरलाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कहे आमीना, यामबीन तेरी वड्याईआ। चारों कुण्ट आए पसीना, पेशानी उत्ते सोभा पाईआ। नाता तुटणा नर मदीना, मदीने वाले रोवण मारन धाईआ। आब मिले किसे ना पीणा, जगत तृखा ना कोए बुझाईआ। बिना भगतां तों ठंडा रहे किसे ना सीना, सीन शीन दोवें देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक वड वड्याईआ। उम्मत आसा कहे मैं थक्की टुट्टी, प्रभ नालों टुटयां दयां सुणाईआ। सदी चौधवीं गई लुट्टी, लुटेरा बणया धुर दा माहीआ। जिन मौली तन्द दे गाने बंधाए गुट्टी, आपणा हुक्म वरताईआ। भाग लगाया गुरसिख दुलारे सुत्तीं, मेहर नज़र नाल तराईआ। शब्दी धार रिहा चुक्की, चुकन्ना हो के फिरे वाहो दाहीआ। आपणे निशान्योंं रिहा ना उकी, उका आपणा हुक्म वरताईआ। संदेशा दे के दो तुकी, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी गोली नूं पीले वस्त्र पहना के रुखी, रुखी रुख़सत मेरे नालों कराईआ। माण वड्याई दे के पंज प्यारे मुखी, पंजां दरबारीआं पड़दा रिहा पाईआ। पंज लिखारी इट्टां रखे चुक्की, आपणे हेठ छुहाईआ। हरिसंगत उत्तम श्रेष्ट करके सुच्ची, संजम इक दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म लाउणी रुची, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। लख चुरासी होए

❋

❋

कोई ना दुखी, चारे खाणी ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां दे के मंज़ल उच्ची, उच्च अगम्म अथाह बेपरवाह आपणे नाल मिलाईआ।