१८ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार जेठूवाल सवेरे शादीआं समें
फुल्ल गुलाब कहे मैनूं दन्दां विच घुटयां, गोली जोगिन्दर कौर ज़ोर नाल दबाईआ। बौहड़ी उम्मत दा रस गया लुट्टया, लुटेरा बणया धुर दरगाहीआ। मुहम्मद निशाना गया पुटया, पटने वाला जड़ उखड़ाईआ। जिस दा नाम कलमा दो तुक्या, दो जहानां खोज खुजाईआ। जन भगतो तुसां मैनूं मूल ना पच्छया, मैं देवां हाल दुहाईआ। जिस कारन टाहणी नालों टुटयां, टुटयां जोड़ जुड़ाईआ। दाणा पाणी जगत जहान नखुटया, निखुट खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी आस रखाईआ। फुल्ल कहे मैनूं दन्दां हेठ दब्बया, ढाई मिन्ट मेरी दुहाईआ। हौका निकलया उफ़ हाए रब्बया, रहीम तेरी बेपरवाहीआ। किस कारन मैनूं सद्दया, हुक्म संदेशा इक दृढ़ाईआ। धुर फ़रमाना होया ओ वेख अगम्मे बच्चया, भेव अभेद खुल्हाईआ। जिस खेल जगत जहान रचया, सदी चौधवीं संग बणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी अंग्यारा तपया, तपीश्र सके ना कोए बुझाईआ। खेल करे पुरख समरथया, हरि करता अगम्म अथाहीआ। तूं जिस कारन आया नट्ठया, भज्जया वाहो दाहीआ। भगतां तक इक्कठिआ, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश एका रंग समाईआ। जिन्हां दे कोल नाम दा पटया, पाटल आपणा भेव खुल्हाईआ। चीथड़ रहे किसे ना फटया, ओढण इक्को इक टिकाईआ। जिन्हां ने खेल कीता स्वांगी नटया, अट्ठां तत्तां गंढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धुर शब्द कहे सुण धुर दे फुल्ल गुलाबे, गुल आब दयां जणाईआ। तूं विचोला बणिउँ बाबा आदम ते माई हव्वा काअबे, जेहड़ा काअबा नज़र किसे ना आईआ। तैनूं बावन ने बल दवार मारी आवाज़े, हुक्म संदेशा इक सुणाईआ। तेरी आशा रखी खिजर ख्वाजे, बिन नैणां नैण उठाईआ। तैनूं नौ वार गोबिन्द ने कल्गी नाल सुहाया ताजे, नव नव रंग रंगाईआ। फेर इशारा कीता देस माझे, सैनत नाल समझाईआ। फेर हुक्म दिता ओह तक लै पार वाघे, पड़दा पड़दयां विच्चों उठाईआ। फेर संदेशा दिता की मुहम्मद सुणाया लेख लिखाया आपणी बिना किताबे, अलिफ़
❋
❋
ये ना वंड वंडाईआ। फेर जणाया सदी चौधवीं वेख साजण साजे, साजणहार नूर इलाहीआ। भेव खुल्हाया सजदा कर अदाबे, अदब नाल सीस झुकाईआ। होर तक आगे, अग्गा दयां वखाईआ। जिस वेले सोया मात कोए ना जागे, आलस निंद्रा ना कोए मिटाईआ। उस वेले खेल करे हरि करता आपणा आपे, आपणी दया कमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा होणा जापे, सच सच नाल कुड़माईआ। मेरयां भगतां भुल्ल जाणे आपणे मापे, मात पित प्यार ना कोए वधाईआ। तेरे सोहणयां सोहणे बणाउणे साके, साख्यात रंग वखाईआ। तूं ओस वेले दी रखणी ताके, ताकत आपणी इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। फुल्ल कहे प्रभू मेरा पूरा हो गया अरसा, विरसा पिछला रिहा ना राईआ। शहिनशाही सम्मत सत्त दा साचा बरसा, हाढ़ सतारां दए गवाहीआ। मैं चाहुंदा मेरी सारयां भगतां उत्ते कर दे बरखा, पत्ती पत्ती नाल महकाईआ। मैनूं सोग रहे ना हरखा, दर तेरे आपणा आप भेंट कराईआ। मेरी ज़िंदगी दा मेरे जीवण दा सदी चौधवीं दी गोली नाल पर्चा, प्राचीन दा लेखा दे मुकाईआ। मैं चाहुंदा तेरी हर थाँ होवे चर्चा, चर्चां वाले तेरा ध्यान लगाईआ। तेरी इक्को पूजा होवे अरचा, आचरण इक्को देणा समझाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर पूरा कर दे खर्चा, बाकी नज़र कोए ना आईआ। तेरा नूर ज़हूर दा होवे दरसा, नेत्र नैण अक्ख रुशनाईआ। मालक ख़ालक धुर दरगाही करता, करता पुरख इक हो आईआ। तूं लख चुरासी भरता, पारब्रह्म बेअन्त तेरी वड्याईआ। तेरे नाल मेरी हो जाए लिख्त पढ़ता, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। मेरा जीअ करदा मैं खेल वेखां लहिंदा चढ़दा, भज्जां वाहो दाहीआ। मुहम्मद दा आवा वेखां तप्पदा, चौदां तबक खोज खुजाईआ। उन्हां विच्चों वी तेरे सूफ़ी फ़कीर रिहा लभ्भदा, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं ढाईआं मिन्टां विच ढाई करोड़ वार तेरा नाम जपदा, मेरी रफ़तार गुफ़तार सच्ची सरकार तेरे बिना समझ किसे ना आईआ। मैं मन्दिर शिवदवाल्यां विच टप्पदा, गुरदवारयां आपणा रंग रंगाईआ। मैं चार जुग तैनूं रिहा लभ्भदा, भज्जया थांउँ थाँईंआ। मिन्नतां विच रिहा सद्ददा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। धन्नभाग दिहाढ़ा होवे अज्ज दा, मालक मिल्यों धुर दरगाहीआ। जेहड़ा भगतां दे विच सजदा, सज्जण बणिउँ नूर इलाहीआ। किसे दा रूप रहिण नहीं देणा कग्ग दा, कागों हँस बणाईआ। हुण समाज बदल दे जग दा, जगजीवण दाते तेरे हथ्थ वड्याईआ। झगड़ा मेट दे ज़ात पात दी हद्द दा, घर इक्को इक सुहाईआ। नशा दे दे नाम प्याले मध दा, मधुर धुन सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल इक खिलाईआ। फुल्ल कहे प्रभू मेरी कहिंदी पत्ती पत्ती, पतिपरमेश्वर रही जणाईआ। तेरयां भगतां वा लग्गे ना तत्ती, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जिस नाम दी खोज करदे रहे रत्ती रत्ती, सो रत्न अमोलक हीरे गुरमुख
❋
❋
ल्ए बणाईआ। नानक ने तेरा भेव खोल्हया जुग छत्ती, छत्रधारी तेरा अन्त कहिण कोए ना पाईआ। तूं साहिब साहिब समर्थी, हरि करता वड वड्याईआ। तेरा खेल वेख्या अक्खी, आख़र तेरी इक सरनाईआ। फुल्ल कहे मैं चाहुंदा जन भगतां दे अन्दर मेरी वासना रखीं, महक महक नाल महकाईआ। रुल ना जावां विच कक्खीं, कक्खों लख देणा बणाईआ। मैं धार तेरी धर्म धार दी सख़ी, सख़ावत करनी अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सद तेरा हुक्म मन्ना चाँईं चाँईंआ। फुल्ल गुलाब कहे जन भगतो वेखो मेरा हाल, सति सच सुणाईआ। मैं टुट्ट के आपणे नालों डाल, झूठा तन दिता तजाईआ। आया सच सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारे सोभा पाईआ। मैनूं आउंदयां नूं ल्या संभाल, सम्बल बहि के आपणी दया कमाईआ। नाले पुछिआ मुरीदां हाल, मुर्शद होया सहाईआ। मैं कीता इक सवाल, बेनन्ती दिती दृढ़ाईआ। मेरे मालक पुरख अकाल, अकल कलधारी देणा जणाईआ। किस बिध सदी चौधवीं होए ज़वाल, ज़ेर ज़बर दा डेरा ढाहीआ। तेरा भाणा वरते बेमिसाल, मिसल सके ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा पड़दा देणा उठाईआ। पुरख अकाल किहा सुण गुलाबी फुल्ला, फुल्ल फुलवाड़ी दयां वखाईआ। ओह वेख जन भगतां सिर ते रखया कुल्ला, कुल मालक हुक्म वरताईआ। किसे दा वञ्झ मुहाणा रहिणा नहीं तुल्हा, बेड़ी बेड़ा ना कोए उठाईआ। झगड़ा पाउणा शेख़ां मुल्ला, मुसायक पन्ध चुकाईआ। सब दा दीपक होणा गुला, नूर चन्द ना कोए चमकाईआ। किसे हथ्थ ना आउणा कपड़ा जुल्ला, जुलाहा कबीर रिहा सुणाईआ। जेहड़ा जगत जहान भुल्ला, प्रभ नूं गया भुलाईआ। जाप करदे नाल बुल्ल्हां, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। भाग लग्गे किसे ना कुला, कुलहीण होए लोकाईआ। जन भगत दवारा खुल्हा, ख़ालक ख़लक आप खुल्हाईआ। तेरा रस गोली दे मुख विच डुल्ल्हा, धरनी धवल हथ्थ किछ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। फुल्ल कहे मेरी धार तेरी ख़ुशबू, ख़ुशख़बरी आपणी दयां सुणाईआ। मेरा बुत तेरा रूह, रूह बुत मिल के वज्जे वधाईआ। तेरी हां ते मेरी हूं, दोवें इक्को रंग समाईआ। तेरी आवाज़ ते मेरा मूँह, शब्द नाद धुन शनवाईआ। तेरा प्रकाश मेरा लूं, लोचण अक्ख खुल्हाईआ। मैं चेला ते तूं गुरु, सतिगुर तेरे हथ्थ वड्याईआ। हुण नवीं चाल तुरू, तुरत आपणा हुक्म सुणाईआ। चौथे जुग मोड़ा मुड़ू, कलयुग रोवे मारे धाईआ। चारों कुण्ट होणी दुड़ू दुड़ू, सांतक सति ना कोए कराईआ। उम्मत नबी रसूलां बेड़ा तेरे शौह दरयाए रुढ़¼, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, भेद अभेदा आप खुल्हाईआ। फुल्ल कहे ढाई मिन्ट दी दस्सां बात, बातन भेव खुल्हाईआ। जिस वेले मनू
❋
❋
बणाई ज़ात पात, हिस्सयां वंड वंडाईआ। ओह वेला सी सतारां हाढ़्ह दी रात, रुतड़ी आपणा रंग वखाईआ। शंकर संदेशा देवे उपर कैलाश, ब्रह्मा ब्रह्म अवाज सुणाईआ। विष्नूं दिता आख, विश्व हिस्से देणे पाईआ। पुरख अकाल ने दस्सी जाच, याचक आपणा ल्या बणाईआ। धुर दे नाम दा लाया घात, घाउ इक वखाईआ। ब्रह्म दा ब्रह्म रहे ना साथ, सगला संग ना कोए बणाईआ। वक्खरी वक्खरी होवे पूजा पाठ, वक्खरा वक्खरा राह चलाईआ। ढाईआं मिन्टां विच्चों ढाई मिन्ट बख्शे आप, आप आपणी दया कमाईआ। सृष्टी दी दृष्टी दा बदल जाए जाप, जगजीवण दाता आप जपाईआ। नव सत्त वधे पाप, रसना नाम ना कोए ध्याईआ। उस वेले प्रगट होवे साख्यात, हरि करता धुर दरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक दया कमाईआ। फुल्ल कहे मैं दस्सां नाल ज़ोरी, ज़ोर नाल जणाईआ। जन भगतो प्रभ तों करयो कोए ना चोरी, चोरी करन वाल्यो तुहाडे मुख विच मोहर दिती लगाईआ। तुहाडी रसना दी आवाज़ थोड़ी, सुणन वाला वड्डा बेपरवाहीआ। ऐवें ज़बान ना करयो कौड़ी, कूड़ क्रिया रंग चढ़ाईआ। मन मनुआ लैणा होड़ी, होड़े सस्से वाला संग रखाईआ। तुसीं सच धर्म दी चढ़ गए घोड़ी, वाग आपणे हथ्थ उठाईआ। जगत धार पति पत्नी दी बण जाए जोड़ी, जोड़ जोड़े थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। फुल्ल कहे मेरी नमो नमो निमस्कार, नमस्ते सीस झुकाईआ। जो जन आए हरि भगत दवार, हरि भगवन विच समाईआ। उहनां दा लहिणा देणा पिछला दिता उधार, अग्गे आपणा राह वखाईआ। संदेशा देवे सिमरत शास्त्र बाहर, ग्रन्था संग ना कोए रखाईआ। आत्म ब्रह्म दा दए हुलार, सति सच नाल उडाईआ। वक्त सुहञ्जणा होए सतारां हाढ़्ह, हाढ़्ह अठारां नाल मिलाईआ। जन भगतो ख़ुशीआं नाल बोलो जैकार, धुर दे शब्द धार शनवाईआ। जन भगतां भगत होए प्यार, मुहब्बत मुहब्बत नाल रलाईआ। सदा सदा सद इक्को रंग रवे निरँकार, निरगुण नूर इलाहीआ। जन भगतां भरया रहे भगत दवार, हरि भगवन होए सहाईआ। खेल तक्कण पैग़म्बर गुर अवतार, जोती जाता ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत धार चौवीआं अवतार, अवतारां अवतर आपणा हुक्म वरताईआ।
❋
❋
१८ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं विहार समें
अष्टभुज कहे मैं वजा के आपणा संख, संख्या देो जहान दिता दृढ़ाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड हिलाए असंख, असंख असंखा ध्यान लगाईआ। दो जहान संदेशा दिता नेत्र अक्ख खोलो्ह वेखो भगत भगवान दे ग्रन्थ, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जिस ने आत्म परमात्म बणाया पन्थ, मार्ग इक्को इक जणाईआ। सन्त सुहेले बणाए आपणी अंस, आपणी दया कमाईआ। चार कुण्ट सुहाए बंस, बंसाँवली इक उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सच सच उपजाईआ। अष्टभुज कहे सुणना इक उपदेश, सिख्या अगम्म अथाहीआ। तकणा इक नरेश, नर नरायण वड वड्याईआ। जिस दा ना मुच्छ दाढ़ी केस, मूंड मुंडाया रूप ना कोए जणाईआ। सदा रहे हमेश, जम्मण मरन विच कदे ना आईआ। जिस लेखा पूरा करना गोबिन्द दस दशमेश, दहि दिशा अक्ख उठाईआ। ओह कर अगम्मड़ा वेस, अकल कलधारी आपणी खेल खिलाईआ। जिस सब नूं कीता पेश, पेशीनगोईआं संग रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। अष्टभुज कहे मेरी धार आदि आदि पुराणी, पुनह पुनह सीस निवाईआ। मैं कीता चरण ध्यानी, प्रभू प्रभ ओट तकाईआ। मंगी इक निशानी, निशाना अगम्म अथाहीआ। तेरी जोबन वाली मेरी बणी रहे जवानी, बिरध बाल रूप ना कोए वटाईआ। तेरा मेल रहे दो जहानी, दोहरी तेरी कार कमाईआ। तेरा खेल तकां ज़िमीं असमानी, इस्म आज़म इक वड्याईआ। मैं तेरी महिमा सुणनी चाहुंदी जो बाहर वेद पुराणी, गुर अवतार पैग़म्बर सिफ्तां तों बाहर तेरी होवे शनवाईआ। तूं आत्म ब्रह्म दा जाण जाणी, जानणहार इक अख्वाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे वेखां नाम कलमे कलामी, जो कलम शाही नाल वड्याईआ। मैं ओह वेला तकणा, जिस वेले सब दी होए नीलामी, ख़रीददार नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। अष्टभुज कहे मैं तकणा तेरा हुक्म अगम्मा, अगम्म देणा द्रढ़ाईआ। जिस विच दीन दुनी मज़्हब दा होए कोई ना बन्ना, हदूद हद्द ना कोए रखाईआ। निशान दिसे ना तारा चन्ना, मज़्हबी वंड ना कोए प्रगटाईआ। मैं ओह तकणा जिस विच गोबिन्द धार रूप बणे कन्ना, कन्या धार दए गवाहीआ। जिस दा वसेरा बिना छप्पर छन्ना, महल्ल अटल सोभा पाईआ। उस दा ग्रन्थ शास्त्र इक्को पूरन होवे ते होवे पप्पा (पंन्हा), दूजा वरका ना कोए उलटाईआ। जो सारी हद्द तोड़े तोड़े जगत दा बन्ना, हदूद रहिण कोए ना पाईआ। शब्दी धार सतिगुरु तेरा रूप होवे नन्हा, नर नरायण नज़री आईआ। देवे वड्याई साचे जनां, बणे जण जणेंदी माईआ। नाता तोड़ के माटी चम्मा, चम्म दृष्टी दए बदलाईआ। मेट के हरख़
❋
❋
सोग ग़मा, ग़मखार दए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। दुर्गा कहे मेरा नाम दुर्गा, दुरगी तेरी नज़री आईआ। तूं मैनूं आपणा नाम ग्रन्थ वखा दे धुर दा, धुर मालक पड़दा आप चुकाईआ। ओह घर दस्स दे जिथ्थे सतिगुरु शब्द तुरदा, मटक नाल आपणी चाल बणाईआ। ओह गृह दस्स दे जिथ्थे सतिगुरु रूप बणदा, बनखण्ड नज़र कोए ना आईआ। ओह भेव दस्स दे जिथ्थे अवतार पैग़म्बर गुरु जणदा, देवणहार माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। अष्टभुज कहे तेरे ग्रन्थ तके भगत दवारे, भगवन रूप नज़री आईआ। जेहड़े सब नूं देण इशारे, ऐशो इशर्त तजणा कूड़ लोकाईआ। सब दी नईया आई अन्त किनारे, नौका तक्को थांउँ थाँईंआ। अवतार पैग़म्बर गुरु लेखा दयो सारे, सार शब्द हुक्म जणाईआ। आपणे नेत्र नैण लओ उग्घाड़े, अक्ख प्रतख रूप दरसाईआ। धर्म दी धार आउणी विच अखाड़े, सच दवारे सोभा पाईआ। दिवस तक्को सतारां हाढ़्हे, हाढ़ा कढ के इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मस्तक लेख बणाईआ। ग्रन्थ कहिण असीं आ गए विच मैदान, मदन मोहण मानव दिती माण वड्याईआ। चार जुग दा झगड़ा मेटणा जो शरअ कीता विच दरम्यान, दर दर आपणा हुक्म वरताईआ। साडी समझ कर सके ना कोए इन्सान, बुद्धी विच ना कोए चतुराईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु दिता ना किसे ज्ञान, मेहरवान हो के आपणी दया कमाईआ। सारे सिफ्तां वाले गा के गाण, ढोले रागां नादां विच कर शनवाईआ। हुण खेल श्री भगवान, हरि करता आप कराईआ। तीर अणयाला वज्जे बाण, बाण अणयाला आप चलाईआ। हुक्म कीता सूरबीर बलवान, बलधारी आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। ग्रन्थ कहिण असीं जुड़ गए अक्खर अक्खर, अक्खरां नाल मिल के वज्जी वधाईआ। जन भगतो पूजा करनी नहीं किसे इट्ट पथ्थर, पाहन सीस ना किसे निवाईआ। एह ओह लेखा जेहड़ा गोबिन्द लिखाया सी आपणे प्रेम पत्र, पत्रका समझ किसे ना आईआ। नौ वार रोज़ छिड़कदा सी अतर, अतर धुर दा नाम चढ़ाईआ। आपणे चोले दी कट के कतर, कतरा कतरा उत्ते रखाईआ। जन भगत हीरे बणा के रत्न, देंदा रिहा माण वड्याईआ। पर जिस वेले सरसे दे पहुँचया पत्तन, घाट कन्ढ्ढी डेरा लाईआ। आपणा लेखा दस दशमेश जलधारा विच लग्गा रखण, रखणा खण्डे नाल बणाईआ। नाले इशारा कीता कान्हा आजा जो खांदा रिहा मक्खण, बंसरीआं धुन सुणाईआ। आह वेख मैं जाणा एका वार ओस प्रभू दे वतन, जो बेवतनां ल्ए मिलाईआ। फेर तक जन भगतां आवां रखण, रक्षक हो के खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे
❋
❋
खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। ग्रन्थ कहिण गोबिन्द ने डोबे सी गिणती दे बाई, दूआ दूए नाल मिलाईआ। फेर दोवें उठा के बाहीं, बाबल अग्गे सीस निवाईआ। मैं ओह काहन नहीं बणना जेहड़ा चरवाहा बणे गाईं, गऊआं पिच्छे भज्जे वाहो दाहीआ। मैं ओह राम नहीं बणना जेहड़ा जंगल बेले भज्जे वाहो दाही, रसतिआं विच आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं ओह पैग़म्बर नहीं मन्नणा, जेहड़ा शरअ दी करे तबाही, तबा कूड़ वाली बणाईआ। ओह गुरु नहीं मन्नणा जिस नूं जनणी कुख्ख दए जाई, माता आपणी कुख्ख उठाईआ। मैं ओह पुरख अकाल नहीं मन्नणा, जेहड़ा सदा ना बणे गुसाँईं, सदा ना संग निभाईआ । मैं ओह नाम नहीं मन्नणा, जेहड़ा गुरमुखां दी कटे ना फाही, फाँसी गलों ना दए कटाईआ। मैं ओह दाम नहीं मन्नणा, जेहड़ा दमां दी दए ना गवाही, दामनगीर ना संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा आपणा हुक्म वरताईआ। जिस वेले गोबिन्द ने ग्रन्थ सरसे विच डोबे, नक्क फड़ के डुबकी आपणी लई लगाईआ। फेर मूधे मार के गोडे, हथ्थ छाती थत्ते डाहीआ। एह हो गए तेरे जोगे, तेरी झोली पाईआ। हथ्थ लै आपणे बोझे, बोझल भार ना कोए बणाईआ। नाले किहा नाल रोहबे, ग़ुस्से विच सुणाईआ। मेरे प्रभू मैं कोई फिरना नहीं विच टोइआं टोबे, डुबकीआं लै ना झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सरसा कहे जिस वेले बाई ग्रन्थ मेरे पुज गए विच तहि, तहिख़ाना नानक दिता बणाईआ। गोबिन्द दोवें हथ्थ सिर ते रख के गया बहि, आसण टेडी धार लगाईआ। नाले हस्स के किहा आदि अन्त तूं ही हैं, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरी शक्ती शक्त शवै, नूर जोत रुशनाईआ। मेरे ग्रन्थ ओ पुरख अकाले तैनूं कीते बैअ, दूजा हक ना कोए रखाईआ। जिस विच तूं सब कुछ करना लय, लाईन इक्को देणी बणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु सारे तेरी चरणी जाणे ढह, ढईआ मेरा दए गवाहीआ। मैं ख़ाली हथ्थीं जाणा मेरे हथ्थ विच होणी कोई नहीं शय, माछूवाड़ा मेरा धाम सुहाईआ। मैं इक्को सरसे दी जगह तेरे प्रेम दी वगदी वेखणी नय, नईया दूसर नज़र कोए ना आईआ। मैं नहीं जाणना तूं मालक त्रैलोकी कि त्रैअ, तिन्नां गुणां तों बाहर समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणी कार कमाईआ। सरसा कहे गोबिन्द ने खण्डे नाल नौ मारीआं चारों कुण्ट लकीरां, आपणी ख़ुशी नाल लगाईआ। फेर आपणे चोले दीआं कर के लीरां लीरां, लीरां दितीआं कराईआ। फेर आपणे सीस तों लाह के चीरा, पुट्ठा दिता लटकाईआ। फेर उँगली तों चट्ट के हीरा, हीरे गुरमुख दिते वखाईआ। फेर आख्या भज्ज के आ कबीरा, कबरां तों बाहर दयां जणाईआ। आह वेख लै मैं उच्च दा पीरा, पीर पैग़म्बर सारे सीस निवाईआ।
❋
❋
ओह वेख मेरी उँगली नाल रविदास दा कसीरा, जो कस के ल्या बंधाईआ। ओह वेख मेरा कमान ते तीरा, तुरीआ तों परे दृढ़ाईआ। मैं कोई गोबिन्द डाह के बहिण वाला नहीं पीढ़ा, मुख घुंगट ना कोए रखाईआ। जद आवांगा दो जहानां चुकांगा बीड़ा, आपणा बल प्रगटाईआ। गुरमुखां दा राह रहिण देणा नहीं भीड़ा, भीड़ी गली विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। मैं इक्ट्ठे कीते जट्ट नाई छींबे झीरा, झीवर हो के गुरमुखां अमृत प्यावां चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सरसा कहे गोबिन्द ने कन्न फड़ के मेरे अन्दर मारी झाकी, निगह निगह विच्चों बदलाईआ। इक ख़बर अगम्मी आखी, बिन अक्खरां दिती सुणाईआ। हाज़र हो जा मेरे कमलापाती, पतिपरमेश्वर आपणा पन्ध मुकाईआ। आह तक लै पोह दी ठंडी राती, रुतड़ी तेरे नाल महकाईआ। जिथ्थे मेरे ग्रन्थ जिथ्थे मेरा पन्थ उथे ना कोई दीवा ना कोई बाती, बिना तेरी जोत तों नूर नज़र कोए ना आईआ। जिंना चिर मैं शब्द रूप हो के ना आवां तैनूं करनी पऊगी राखी, राख्या आखा मन्न के फिर मैनूं हुक्म लैणा मनाईआ। मैं तेरा लाडला सुत जे ख़ुशी विच कर लवां गुस्ताख़ी, फेर वी घुट्ट के गले लैणा लगाईआ। पर याद रखणा तेरे शब्द दी तेरे शब्द गोबिन्द बिना करे कोए ना कापी, नकल मारन वाला नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल हस्स के किहा नाले कन्नां ते मारी थापी, थपक के दिता सुणाईआ। गोबिन्द एह तेरे ग्रन्थ मेरे शब्द दा पन्थ जिस वेले प्रगट होया बिना भजन बन्दगी तों तार देवांगा पापी, पतित पुनीत बणाईआ। मंज़ल चाढ़्ह देवां घाटी, घाटा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा आपणा हुक्म इक मनाईआ। सरसा कहे गोबिन्द ने मेरे उत्ते ला दिता पंजां, पंजे उँगलां फेर आपणे मुख विच पाईआ। जेहड़ा हुक्म हुक्म लिख सके नहीं मेरे कवी धार बवन्जा, बावन रंग रंगाईआ। मेरे साहिब ने मेरे नाल मिल के करना चंगा, चंगी तरह दृढ़ाईआ। अज्ज ओए सरस्सयां मैं भज्जा जांदा छड के पुरी अनन्दा, अनन्द जगत वाला तजाईआ। एह ढहिणे कोठे कंधा, महल्ल नज़र कोए ना आईआ। मैं गोबिन्द बणया तेरा नज़री आवां पंजां तत्तां वाला बन्दा, बन्धन जगत वाले रखाईआ। अग्गे खेल करां अचम्भा, अचरज कार कमाईआ। आपणा रूप सरूप किसे ना दस्सां चौड़ा लम्बां, मिणती सके ना कोए कराईआ। ना धोती पहना ना तम्बा, कछिहरा कच्छ ना संग रखाईआ। ना वेस वटावां ना केस रखावां ना रंग रंगावां कंघा, कंगण तन ना कोए चतुराईआ। इक्को होवां तेरा रूप होवां सूरा सरबंगा, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। इक्को शब्द होवां इक्को होवां मृदंगा, इक्को करां शनवाईआ। इक्को सेज होए पलँघा, आसण इक सुहाईआ। इक्को नाम होवे इक्को होवे खण्डा, ब्रह्मण्डां हुक्म वरताईआ। इक्को मंज़ल होवे इक्को होवे कन्ढ्ढा,
❋
❋
कन्ढ्ढी बैठा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सरसा कहे गोबिन्द ने मेरी निक्की जेही बणाई क्यारी, कदम ढाई पुट्ठे पैरीं चल के दिती जणाईआ। फेर दो हथ्थां दी बणा के खारी, सीस आपणे उत्ते टिकाईआ। फेर बण गया जगत दा जवारी, सच झूठ दीआं गोहटां हथ्थ टिकाईआ। फेर दोहां नूं मारे वारो वारी, इक दूजी उत्ते छुहाईआ। फेर तक्कया मेरा नूर जोत निरँकारी, निरवैर इक इलाहीआ। जिस ने मेरी सांभ के रखणी पटारी, पटने वाला रिहा दृढ़ाईआ। जेहड़ा आदि तों वड्डा भण्डारी, भण्डारे विष्नूं रिहा दृढ़ाईआ। मेरा खेल होणा अपारी, अपरम्पर रिहा दृढ़ाईआ। मेरे लेख नूं आपणे देस विच लै जाए इक वारी, वारस हो के आपणी दया कमाईआ। फेर बण शाह सिक्दारी, निरवैर हो के रूप बदलाईआ। नाद शब्द धुन कर धुन्कारी, संदेशा देवे थांउँ थाँईंआ। झट शब्द अगम्मी रमज़ इक मारी, मारू राग तों बिना दिती दृढ़ाईआ। ओ गोबिन्द तेरे ग्रन्थ पन्थ दा इक्को पाहरू, पहरा दे के आपणा खेल खिलाईआ। याद कर लै जिस वेले आवे तेरयां गुरमखां भगतां पार उतारू, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच सच नाल मिलाईआ। ग्रन्थ कहिण जिस वेले गोबिन्द पाणी दे विच रखया, सहिज नाल टिकाईआ। असां प्यार विच टेक्या मथ्थया, मस्तक सीस झुकाईआ। गोबिन्द पिच्छे ताली मार के हस्सया, पिच्छे तों पिछा दिता जणाईआ। ओह तक्को आदि वसया, अन्त उहो होए सहाईआ। कलयुग होवे अंधरी मस्सया, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। बिना कदमां तों आवे नस्सया, बण के धुर दा माहीआ। नाले ख़ुशीआं दे विच नच्चया, कदम कदम नाल बदलाईआ। मेरा वाहिदा कौल पूरा होण लग्गया सच्चया, पुरी अनन्द दिता तजाईआ। नाले तूं मेरा मैं तेरा ढोला जपया, सोहँ राग सुणाईआ। नाले हस्स के किहा वाहिगुरु तेरी रक्ख्या, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। नाले घुट्ट के कमर कस्या, सूरबीर लई अंगड़ाईआ। सच पुछो गोबिन्द इक्को कदम नाल सरसे नूं टप्पया, दूजा कदम ना विच टिकाईआ। अग्गे प्रकाश तक्कया लट लटया, नूर जोत रुशनाईआ। गोबिन्द ने पुट्ठा सीस चरणां ते सूट्टया, सुट्ट के दिता वखाईआ। पुरख अकाल चुक्क के आपणे पट्टया, पटने वाला छाती ते ल्या टिकाईआ। वाह मेरे बच्चया, बचपन तेरा मोहे भाईआ। ओह वेख तेरा टुट्ट जाणां भाण्डा शरीर कच्चया, तन वजूद रहिण ना पाईआ। औह वेख तेरा नंदेड़ अंगीठा मच्चया, जिथ्थे नानक निशाना गया टिकाईआ। औह वेख तैनूं झुकदे कोटन रवि सस्सया, डण्डावत कर के ख़ुशी बणाईआ। ओह वेख सचखण्ड दवारा तेरी करे कथया, कथनी राग अलाईआ। ओह खेड़ा तक बण गया रूप समरथया, दूजा नज़र कोए ना आईआ। फेर नीचे वेख कलयुग अंधेरी मस्सया, साचा चन्द ना
❋
❋
कोए चमकाईआ। ख्याल कर सस्से उत्ते होड़ा होड़े नाल मिल्या सस्सया, सो आपणा रूप वखाईआ। हँ ब्रह्म अंधेरे विच छपया, गोबिन्द चन्न चन्नां तेरे बिना करे ना कोए रुशनाईआ। गोबिन्द किहा प्रभू तेरा मेरा कौल इकरार पक्कया, पारब्रह्म गंढ पक्की लैणी बन्हाईआ। फेर जोत धार विच नस्सया, भज्जया वाहो दाहीआ। फिर खिड़ खिड़ा के हस्सया, बिना मुख दन्द तों आपणा राग अल्हाईआ। अबिनाशी करते इशारा कीता रतया, सैनत दिती लगाईआ। गोबिन्द आह वेख दोहां दा धाम न्यारा, जिथ्थे खेल होणा अपारा, पूरन ते पूरन दा सोहे पप्पया, पतिपरमेश्वर तेरा मेरा रूप इक्को नज़री आईआ। जेहड़ा तूं सरसे विच मेरे सहारे रखया, सो सांभ के रखां चाँईं चाँईंआ। पर इक गल्ल याद कर लै जिस वेले तेरा ढईआ टप्पया, इन्हां ग्रन्थां दे टप्पे मैं देणे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा वर हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गोबिन्द किहा मेरे पुरख अकाल स्वामी, साहिब तेरी सरनाईआ। आदि अन्त दे अन्तरजामी, आदि अन्त तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं तैनूं इक्को वार करां सलामी, सलामां लैण वाल्या तेरे अग्गे सीस झुकाईआ। पर मैथों होणी नहीं किसे दी ग़ुलामी, चाकर हो ना सेव कमाईआ। मैं शरअ छड देणी तमामी, पिछले ज़ंजीर गल ना कोए पवाईआ। जदो जावांगा तेरा नाता सब दा जोड़ांगा बाहमी, ब्रह्म नूर ब्रह्म दयां जणाईआ। जेहड़ा लेख लिख्या तमामी, तरह तरह दयां समझाईआ। इक खेल करां तेरयां भगतां नूं खड़ा करां तेरयां गुरमुखां दी निशानी, निशाना नाम तीर देणा चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द तेरे सिख बणा दयां भगत, एह मेरी बेपरवाहीआ। सिर्फ़ तेरे उत्ते किरपा करां फ़कत, फ़िकरा तेरा आपणे नाल बणाईआ। जिस वेले सदी चौधवीं दा आया वक्त, सम्मत शहिनशाही सत्त नाल वड्याईआ। प्रगट होवां विच जगत, जागरत जोत कर रुशनाईआ। गुरसिख बणा के जिगरे लख़त, लेखा सब दा दयां बणाईआ। पर इक गल्ल याद करलै अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं वास्ते मेरा हुक्म होवे सख्त, सख़ीआँ वाला काहन बचया रहिण कोए ना पाईआ। मैं शरअ दी गुंजाइश रहिण नहीं देणी बचत, बच्चू बणा के सारे देणे समझाईआ। मेरे कोल चल के आवे कोए ना वफ़द, आपणा मता पकाईआ। याद कर लै गोबिन्द मेरा रूप इक्को सतिगुरु ते सतिगुरु मेरा शब्द, तत कम्म किसे ना आईआ। आत्म दी धार सदा मेरा मज़्हब, परमात्म इष्ट देणा रखाईआ। पर इक हैरान होण वाली गल्ल जिस नूं सारयां कहिणा गज़ब, भेव आपणा ना किसे खुल्हाईआ। जेहड़ा इशारा दिता नानक नूं विच अरब, अरबां खरबां तों परे दिता समझाईआ। उस नूं नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग जिंने शास्त्रां दे अक्खर जे ओनी वार देंदे रहिण ज़रब, उहदा हासल समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द जिस वेले बीत गया अरसा, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं पूरन दी धार बणा देवां तेरा सरसा, सरीर बेनज़ीर रूप प्रगटाईआ। मुहम्मद दा पूरा हो गया बरसा, बरसी सतिगुर शब्द ल्ए मनाईआ। तेरे ग्रन्थां दी पूरन दी धार विच्चों करांगा चर्चा, चराग़ाहां खोजण कोए ना जाईआ। हुक्म देवागा उतों अर्शा, वसावांगा उत्ते फ़र्शा, फ़र्शी हो के आपणी खेल खिलाईआ। जिस दीआं वक्खरीआं होणगीआं तर्ज़ां, मेरीआं होणगीआं ग़रज़ां, ग़रज़े कि दूजा राह ना कोए तकाईआ। नाले अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दीआं पूरीआं करांगा अर्ज़ां, अर्ज़ीआं फोलो चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी आपणी करनी कार कमाईआ। गोबिन्द दे वेंहदयां वेंहदयां सरसे विच आ गई लहर, लहर लहर नाल टकराईआ। उस ने प्रेम विच तूं मेरा मैं तेरा गाया नाल बहिर, बहिरयां दिता सुणाईआ। नाले हस्स के किहा गोबिन्द गुणी गहिन्दा मेटणी चिन्दा जदों वसणा सोहणयां वसणा तेरा सम्बल शहर, शहिनशाह तेरा डेरा ल्ए लगाईआ। उस वेले ज़रूर दीन दुनी उत्ते वरतेगा कहर, सरसा काहरे वल्ल ध्यान लगाईआ। इक होर ख़बर सुण प्रभू दी सार पा सके कोई ना ग़ैर, गहर गम्भीर नज़र किसे ना आईआ। उस वेले तूं गुरमुखां दे अन्दर दी करीं सैर, सैरगाह इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। उस वेले ग्रन्थां ने गाउणा इक गाणा, बिना ज़बान हिलाईआ। सरस्या तूं बण गया साडा कुतबख़ाना, कुतबिआं दा झगड़ा देणा मुकाईआ। तेरे विच वेखणा खेल श्री भगवाना, जो भगवन धुरदरगाहीआ। जिस दा इक्को इक तराना, इक्को करे पढ़ाईआ। इक्को नूर नुराना, इक्को जोत रुशनाईआ। इक्को घर घराना, इक्को गृह वसाईआ। इक्को होवे मेहरवाना, मेहर नज़र उठाईआ। असीं चाहुंदे उस दा करीए ब्याना, जो बेज़बान अख्वाईआ। जिस नूं झुकण ज़िमी असमानां, इस्म आज़म इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा आपणा भेव खुल्हाईआ। गोबिन्द किहा एह खेल निरँकारी, अकल कलधारी आप कराईआ। जिस वेले आवे उस दी वारी, वारता मेरी दए प्रगटाईआ। उस दी कला होवेगी ज़ाहरी, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। ख़बर होवे सब तों बाहरी, बहिरहाल दृढ़ाईआ। उस दे पंजां तत्तां दे पंज होणे लिखारी, पंजा गोबिन्द दा दए गवाहीआ। मेरी आशा पूरी करे सारी, सरसा दी भेंटा वाले फेर दए दुहराईआ। जिन्हां विच लग मात्रा घट ना करे कन्नां ते बिहारी, औंकड़ दुलैंकड़ लांव दुलांव बची रहिण कोए ना पाईआ। सो वक्त सुहञ्जणा आ गया, पुरख अकाला आ गया, खेल खिला गया, गोबिन्द सूरा नाल रला गया, सम्बल आपणा धाम सुहा गया, शब्द शब्दी डंक वजा गया,
❋
❋
भेव अभेदा भेद छुपा गया, बिना छप्पर छन्न तों वसण वाला पूरन दी छप्परी विच आपणा डेरा ला गया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी सब ने चलणा विच आज्ञा, अग्गे हो के आपणा बल ना कोए वखाईआ।