पुस्तकालयभाग २२

१९ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं

उम्मत आशा कहे मैं चौदां सद दी नंन्ही मुन्नी, बाली बुध बुध दुहाईआ। मेरा ओढण सीस निक्की जेही चुन्नी, चन्न सूरज सितार ध्यान लगाईआ। मेरी निक्की जेही हाण्डी ते छोटी जेही कुंनी, कुल मालक दयां सुणाईआ। तूं गहर गम्भीर गुणी, गुणवन्त इक अख्वाईआ। मेरी सच पुकार सुणीं, अणसुणत दयां दृढ़ाईआ। मैं तेरे कलमे दी सुण के धुनी, भज्जी वाहो दाहीआ। मैनूं मिल्या पंडत नारद मुनी, मुख दिता वखाईआ। मैं हिसाब लाया इक इक दे नाल नौ बण गए उन्नी, ऊणता नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। उम्मत ख़ाहिश कहे मेरी उमर छोटी, उम्मत दे मालका दयां जणाईआ। मैं चढ़ गई सिख़र चोटी, मंज़ल मंज़ल पन्ध मुकाईआ। गाँ खवा के गोशत बोटी, गोशे कोने दिते हिलाईआ। कलमा जपा के कोटन कोटी, काया कुटीआ खेल खिलाईआ। सति धर्म दी लाह लंगोटी, तहिमत जगत दिती बंधाईआ। मुख ख़ून लगा के होंटीं, खूंखार दिते बणाईआ। अन्तिम रख के तेरी ओटी, ओड़क बैठी अक्ख उठाईआ। जिस वेले मेरा अमाम आवे निरगुण धार धार दी जोती, जोती जाता अगम्म अथाहीआ। हज़रत उम्मत उठाए सोती, सुत्ता रहिण कोए ना पाईआ। लेखा चुकाए काहन ते गोपी, सीआ राम सति जणाईआ। हुक्म देवे लोक परलोकी, दो जहानां करे शनवाईआ। आत्म धार दस्से सलोकी, सोहँ ढोला इक दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं घड़ी दिसे औखी, मुश्किल आपणे हथ्थ रखाईआ। शरअ शरअ नूं करे दोषी, निर्दीष नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा पवे चन्न ते पोशी, पेशीनगोई दए गवाहीआ। लेखा जाणे नाल रविदास मोची, गुरमुख आपणी गंढ पवाईआ। धुर दी धार फड़ के सोटी, खण्डा नाम वाला खड़काईआ। लेखा जाणे जिज्ञासू जोगी, जुगीशरां वेख वखाईआ। लहिणा तके चुरासी भोगी, भस्मड़ आपणी खेल खिलाईआ। शरअ तके शरीअत रोगी, तबीब पड़दा दए चुकाईआ। भेव खुल्हाए धुर दा बोधी, गोबिन्द बण के धुर दा माहीआ। लहिणा जाण नमाज़ रोज़ी, राज़क रिज़क रहीम कार कमाईआ। धर्म दा ठाकर बण के मौजी, मजलस भगतां नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल

❋

❋

साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। उम्मत दी आशा कहे मुहम्मद दे अन्दर अगम्मी तांघ, चार यारी संग वखाईआ। जिस वेले मम्बरां ते दिती आवाज़, नाअरा धुर दा हक सुणाईआ। कलमा कलाम बोल के बांग, अज़ान आपणी इक जणाईआ। अन्तर निरन्तर रखी तांघ, बिन नेत्र नैण नैण उठाईआ। जिस वेले मेरा नूर नुराना अमाम अमामा बदले स्वांग, वेस अवेसा आप कराईआ। उहदी ब्रह्मण्ड खण्ड दी इक्को होवे पलांघ, कदम कदम ना वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति दा हुक्म इक वरताईआ। उम्मत आशा कहे प्रभ आशा तक मोरी, मोहरे हो के वेख वखाईआ। मेरा रूप ना काला ना गोरी, (गौरव) आपणा हाल सुणाईआ। तेरे कोलों प्रभ काहदी करां चोरी, पर्दा पर्दा ना कोए रखाईआ। तूं आदि जुगादि दा जौहरी, जौहर तेरा सोभा पाईआ। तेरी खेल सदा नवीं नकोरी, बिरध बाल ना रूप वखाईआ। मैं नंन्ही निक्की बांकी छोहरी, शहिनशाह तेरे दर सुहाईआ। सदी चौधवीं पै गई तेरी लोड़ी, लोड़ींदे साजण ध्यान लगाईआ। सदी चौधवीं दी गोली बणावां जोड़ी, सगला आपणा संग निभाईआ। मेरी आशा रह गई थोड़ी, थोड़ा समां ध्यान लगाईआ। अग्गे रैण दिसदी अंधेर घोरी, घराना नज़र कोए ना आईआ। किरपा करके ज़ीरो दे मालक आपणी बन्न्ह लई इक सौ इक हथ्थ नाल डोरी, डोरी आपणे नाल बंधाईआ। तेरा एका एकँकार मोहरी, सृष्टी ज़ीरो रूप दरसाईआ। ज़ीरो ते एका तेरा नूर जौहरी, आदि अन्त ना कोए मिटाईआ। तेरा खेल ब्राह्मण गौड़ी, गाॅड तकां चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच सच तेरी सरनाईआ। डोरी कहे मैं इक सौ इक हथ्थ लम्मी, लम्मी पै के दयां जणाईआ। मैं मुहम्मद दी उम्मत दी आशा तकां जम्मी, दूजा जन्म नज़र कोए ना आईआ। सदी चौधवीं दी प्रेमण बणी तनी, सगला संग रखाईआ। गोली नूं संदेशा दिता कन्नी, फ़रमाना नूर इलाहीआ। जिस वेले सृष्टी अन्दरों होई अन्न्ही, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। उस वेले इक प्रभ नूं मन्नीं, परवरदिगार इक्को नज़री आईआ। जिस दा वसेरा कदे ना छप्पर छन्नी, सचखण्ड दवारे सोभा पाईआ। ओह मित्र प्यारा रिषीआं दा बणे तनी, बलि बावन संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। डोरी कहे जिस वेले मुहम्मद मदीनिउँ होया रवाना, मध आपणा ध्यान लगाईआ। सुण चौदां तबक दिआ अमामा, धुर अमाम रिहा सुणाईआ। आह लै मेरा निक्का जेहा कलामा, कायनात दी कलाम सिफ्त रसना नाल गाईआ। मेरा खेल दो जहानां, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। कलयुग अन्तिम मार ध्याना, सदी चौधवीं अक्ख उठाईआ। तेरा बदल जाणा ज़माना, ज़िमीं ज़मा दए गवाहीआ। तेरी उम्मत होणी बेईमाना, ख़ाहिश ममता वाली प्रगटाईआ। उस वेले पहरना बाणा, जोती जाता रूप धराईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। डोरी कहे मैं सुणया हुक्म प्रभू समरथ, हरि करते दिता दृढ़ाईआ। जिस वेले मुहम्मद दा चलया रथ, वहीर जगत वाली बणाईआ। उस वेले मुहम्मद लाशरीक दा कलमा पढ़ के पुट्ठीं पैरी चलया सी इक सौ इक हथ्थ, हथ्थ पेशानी उत्ते टिकाईआ। नाले ख़ुशीआं विच रिहा हस्स, हुक्म सुण धुर इलाहीआ। सिफ्ती गावे जस, ढोला सहिज सुभाईआ। फेर बदल आपणी अक्ख, करवट लई बदलाईआ। इक सौ इक वार नाअरा बोलया हक, हक हक सुणाईआ। इक सौ इक हथ्थ प्या नट्ठ, भज्जया वाहो दाहीआ। फेर सदी चौधवीं नूर नुराने कर प्रगट, आपणा भेव दृढ़ाईआ। फेर पुश्त ते मार के हथ्थ, हलूणा दिता लगाईआ। खोल्ह आपणी अक्ख, पर्दा परदयां विच्चों दिता चुकाईआ। सदी चौधवीं दे नाल धुर दी धार खेल होणा सच, गोली आत्म धार लैणी प्रगटाईआ। बलि दा बेटा नानक दी साथण जोगिन्दर नाम लैणा रख, तन तत वड्याईआ। मुहम्मद बिन सजदे चरणी गया ढट्ठ, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। इक सौ इक वार फेर कलमा ल्या रट, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। फेर मस्तक धूढ़ लाई झट, लम्मा पै के आपणा झट लँघाईआ। फेर इक सौ इक वार प्या टप्प, उच्ची उच्ची कुद्दया चाँईं चाँईंआ। फेर कीता झट, आपणी करवट लई बदलाईआ। ठोडी उत्ते हथ्थ रख, उँगली नाल दबाईआ। परवरदिगार सांझे यार कुझ आपणा भेव दस्स, ओहला ओहला रहे ना राईआ। परवरदिगार फेर इक सौ इक हथ्थ आपणी धार नाल दिता धक्क, धक्के इक सौ इक वार लगाईआ। जिस वेले इक दा लेखा सृष्टी ज़ीरो रूप हो गई अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दा लेखा होणा फक्क, परवरदिगार तेरा सांझा यार इक्को आपणा हुक्म वरताईआ। फेर मुहम्मद दा फड़ के नक्क, इक सौ इक वार अग्गे दिता खिचाईआ। फेर हस्स के क्या मुहम्मद अहिमद बण के मेरा आबेहयात चक्ख, रस निजर दयां झिराईआ। मुहम्मद आपणे मुख विच लै के कक्ख, निमाणा हो के सीस झुकाईआ। मेरे परवरदिगार सांझे यार ज्यों भावे तिउ रख, रखणहार तेरी सरनाईआ। साहिब सुल्तान नौजवान मर्द मर्दान मुहम्मद दे दोवें खड़े कर दिते हथ्थ, भुजां सीस उपर उठाईआ। ओह फड़ ओह फड़ ओह फड़ जिस ने सब दीआं डोरीआं देणीआं कट, नाते पिछले दिते तुड़ाईआ। अगला मार्ग पन्थ लगा के सति, सति सति सति ल्ए प्रगटाईआ। गोबिन्द दी धार बच्चयां दी लेखे ला के रत्त, गुरमुख रत्न अमोलक ल्ए बणाईआ। सदी चौधवीं एह खेल होणा सच, मुहम्मद रसूल दयां दृढ़ाईआ। तेरी आशा तेरी तेरी उम्मत उम्मत दी ख़ाहिश मेरे हुक्म विच जाए फस, बाहर रहिण कोए ना पाईआ। मुहम्मद आपणी लब दा वाल इक कट, साहिब दे अग्गे भेंट कराईआ। मेरे महिबूब तेरे हुक्म दा समां ऐवें ना जाए टप, पूरा आपे लैणा कराईआ। मैं ओट तेरे उत्ते रिहा रख, रक्षक हो के वेखणा

❋

❋

चाँईं चाँईंआ। सदी चौधवीं किसे दा करीं मूल ना पक्ख, दीनां मज़्हबां संग ना कोए रखाईआ। तेरी कीमत होवे शाह कंगाल करोड़ी लख, इक्को रंग देणा रंगाईआ। तेरा फ़रमान तेरा संदेशा हकूमत दे मालक इक्को हक, हक हक तेरी वड्याईआ। मेरी मंज़ल महल्ल तेरे इक्को हथ्थ, दूसर दस्त ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं सर्ब कला समरथ, समरथ अकथ इक अख्वाईआ।

२० हाढ़ शहिनशाही सम्मत ७ बख्शीश सिंघ, करनैल, सवरन सिंघ, बूड़ सिंघ, कर्म सिंघ, संपूरन कौर
मस्सा सिँघ बलपुरीआ अमराउ सिंघ, बलपुरीआ रछपाल सिंघ, सठिआला, तेजा सिँघ सठिआला,
प्रकाश कौर दिल्ली पिण्ड कादराबाद ज़िला अमृतसर

सरसा कहे जिस वेले गोबिन्द मैनूं टप्पा, टापूआं दा डेरा दिता ढाहीआ। अग्गे रूप तक्कया नानक तपा, जो बिन पंजां तत्तां सोभा पाईआ। उस ने संदेशा हुक्म दिता पता, पतिपरमेश्वर भेव खुल्हाईआ। नाल इक्की वार अक्खर लिख के पप्पा, धरनी धरत धवल धौल उत्ते दिता दृढ़ाईआ। गोबिन्द ध्यान मार लै रता, रत्न अमोलक रूप ध्यान रखाईआ। नज़री आए इक्को प्रभू दी सत्ता, सति सतिवादी सोभा पाईआ। जिस ने तेरी अन्त कराउणी फतह, फ़तिह फ़ातिहा सब दा दए पढ़ाईआ। सृष्टी दृष्टी कूड़ी क्रिया करे बटा, ज़ीरो अंक वेख वखाईआ। किसे दी कीमत रहे ना टका, आबरू ख़ाक विच मिलाईआ। पटने वाला आपणे लक्क दा वेख पटा, कमरकस्सा कस के लै अंगड़ाईआ। तेरा रूप प्रसिद्ध होणा कलयुग अन्तिम धार जटा, जटा जूट रहिण कोए ना पाईआ। लेखा मुकाउणा जिन्हां खाधा कट्टा वच्छा, कटाक्ष आपणा नाम लगाईआ। कूड़ क्रिया ख़ाक उडाउणी मिट्टी घट्टा, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। सदी चौधवीं गेड़नी उलटी लट्ठा, चक्कवरती चक्र देणा लगाईआ। लहिणा पूरा करना तीर्थ अठसठा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती वेखणी चाँईं चाँईंआ। भेव खुल्हाउणा मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठा, गुरु गुरदवार पर्दा रहे ना राईआ। सृष्ट दृष्टी खेल वेखणा बाज़ीगर नटा, नटूए आपणा हुक्म वरताईआ। सच दस्सां तूं जीवदयां चढ़ना शमशान भूमी वाले फट्टा, मरयां फेर ना कोए उठाईआ। जगत समाज दा रहे कोए ना रट्टा, झगड़ा करे ना कोए लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि साहिब सच वड्याईआ। सरसा पार किनारा कहे जिस वेले गोबिन्द ने रखया कदम, कदीम दे मालक दया कमाईआ। मैनूं लेख याद

❋

❋

आया अदम, आलीजाह दिता दृढ़ाईआ। मैं ख़ुशी नाल चुम्मया कँवल चरण दा पदम, पद इक्को वेख वखाईआ। जो इशारा कीता सी कृष्न काहन यदव, यदी आपणी अक्ख खुल्हाईआ। मैनूं याद आया नूर इलाही अदम, राम रहीम बेपरवाहीआ। मैं ख़ुशी विच लग्गा भज्जण, भजन बन्दगी पिछली दिती तजाईआ। नाले कूक के किहा मैनूं दुखियां दा मिल्या सज्जण, जो ग़रीबां होए सहाईआ। मेरे अन्दर ताल लग्गा वज्जण, शब्द अनादी नाद धुंन वजाईआ। मेरे घाट ते जोती दीपक लग्गा जगण, अंध अंधेरा रिहा ना राईआ। मैं ख़ुशी विच होया मग्न, मस्ती विच लई अंगड़ाईआ। गौर नाल तक्कया सूरबीर दा बदन, निगह निगह विच्चों उठाईआ। उस वेले गोबिन्द ने इशारा कीता सरसे अन्तिम दा लेखा वेख विच अदन, आहला अदना करे लड़ाईआ। शरअ शरअ नूं लग्गे वढ्ढण, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। कलमा कलमे नूं लग्गे छडण, संगी संग ना कोए वखाईआ। एह खेल करे सूरा सरबंगण, शाह पातशाह नूर इलाहीआ। सरसे किहा गोबिन्द उस वेले साचे गुरमुखां निरगुण धार कराईं मजण, सरगुण आपणा रंग रंगाईआ। तेरा सिख तैनूं मूल ना जाए लभ्भण, घर बैठयां लैणा उठाईआ। धुर दा शब्द सुणा के नदन, सोई सुरत लैणी जगाईआ। मालक ख़ालक बण के आवीं पड़दे कज्जण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरे प्रकाश दे दीपक जगण, पंज दीपक देण गवाहीआ। उस वेले गोबिन्द ने संदेशा दिता हकण, हक हक जणाईआ। सरसे जिस वेले पूरे होए अरसे, पुरख अकाल करे तरसे, हुक्मी मेहर अगम्मी बरसे, मैं जन भगतां दर ते गंढे आवां छकण, गंढ पिछली याद रखाईआ। भरां भण्डारे ख़ाली सक्खण, सख़ावत आपणा नाम कराईआ। निज नेत्र खोल्ह के अक्खण, दर्शन देवां थांउँ थाँईंआ। चुरासी विच्चों वरोले मक्खण, गुरमुख आपणे घर वसाईआ। इक्को घाट दस्स के पतण, इक्को नईया नाम चढ़ाईआ। तूं मेरा तेरा सारे नाम जपण, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। जन्म कर्म दे दूर करावां पप्पन, पतित पुनीत बणाईआ। फेर वसा के साचा वतन, बेवतनां होवां सहाईआ। हुण जन्म ल्या विच पटन, फिर सम्बल सोभा पाईआ। जगत वसेरा रैण आवां कटण, नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। पिछली सब दी डोरी आवां कटण, कटाक्ष धुर दा नाम लगाईआ। अग्गे इक्को नाम कलमे दी दस्स के रट्टण, रट्टा शरअ दा दयां चुकाईआ। किसे दा कोए चलण देवां ना यतन, यथार्थ प्रभ दा हुक्म वरताईआ। मेल मिलावां नाल पुरख समरथण, विछोड़ा अग्गे रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सरसा कहे मेरी नमो नमो बन्दना, बन्दगी विच सीस निवाईआ। पुरख अकाल दे साचे चन्दना, चन्द तेरी रुशनाईआ। तूं छड्डया पुरी अनन्दना, अनन्द प्रभ दे विच टिकाईआ। तेरा फेर जोती दीपक जगणा, नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। पर याद रखीं मेरे विच भेंटा

❋

❋

होण वाल्यां सारयां सद्दणा, आपणे नाल मिलाईआ। मुहब्बत विच बज्झणा, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। नाम अगम्मे रंगणा, रंगत इक वखाईआ। उहनां दवारा पए कोए ना मंगणा, भिखारी रूप ना कोए वटाईआ। जीवण जगत नाल हंढणा, सगला संग रखाईआ। अंगीकार लगाउणा अंगणा, बणना जणेंदी माईआ। हथ्थ पुश्त पनाह रखणा कंधणा, दो जहान होणा सहाईआ। सीस दस्तार उन्हां दे बन्न्हणा, सिर सर आपणे कदमां विच रखाईआ। तेरे हुक्म दी करे ना कोए उलँघणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तेरा खेल वेखां माही गोबिन्द धुर दे चन्दणा, प्रभ दे चन्न तेरी वड्याईआ। मेरे उत्ते कौल होया इकरार होया तूं माता दी कुख्खों फेर नहीं जम्मणा, जणेंदी बणे कोए ना माईआ। सम्बल तेरा आसण लग्गणा, संभल आपणा नाम टिकाईआ। मेरी अन्त अख़ीर बेनज़ीर साहिब सतिगुर बन्दना, निव निव लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को रंग रंगाउणा आहला अदना, ऊच नीच राउ रंक वड्डा छोटा अमीर ग़रीब नज़र कोए ना आईआ।

२९ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ७ कपूर सिँघ रणजीत सिँघ मोगा शहर ज़िला फ़िरोज़पुर

पंज फुल्ल कहिण गुरमुख आत्मा फूला राणी, फली भूत सोभा पाईआ। जिस दा परम पुरख परमात्म साचा हाणी, जगत तत ना कोए वड्याईआ। शब्द अगम्मी सुणा बाणी, नाम निधाना इक समझाईआ। अमृत अंमिउँ बरस के पाणी, अग्नी तत तत गंवाईआ। झगड़ा मुका के चारे खाणी, चारों कुण्ट होए सहाईआ। दाता हो के देवे दानी, सच वस्त सति वरताईआ। दीन दुनी विच बणे बानी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जगत जहान आउण ना देवे हानी, सदा सुहेले आपणा रंग रंगाईआ। कूड़ क्रिया चुकाए काणी, काम क्रोध लोभ मोह हँकार तजाईआ। आपणे गृह सुघड़ सुचज्जी बणा के सवाणी, साची सिख्या इक सुणाईआ। जगत प्यार विच शरअ कूड़ ना रहे शैतानी, सति सति नाल मिलाईआ। गढ़्ह तोड़ तोड़ अभिमानी, मन मनसा वेख वखाईआ। इक सिख्या सदा सतिगुर चरण होणा कुरबानी, विटों आपणा आप कराईआ। फेर प्रभू दर मिले महिमानी, भण्डारा अतोट अतुट वरताईआ। जगत झगड़ा रहे ना कोए दीवानी, दाअवे पिछले दए मिटाईआ। अग्गे मंज़ल दस्स आसानी, असल आपणा रंग रंगाईआ। प्यार प्यार दी बख्श जवानी, जोबन जोबन नाल सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। पंज फुल्ल कहिण गुरमुख आत्मा फूला राणी सुहञ्जणी, सोभावन्त नज़री आईआ। जिस दा मालक इक आदि निरँजणी, नर हरि आदि बेपरवाहीआ। जो दाता

❋

❋

सदा दर्द दु:ख भय भञ्जणी, भव सागर पार कराईआ। ओह लेखा जाणे आत्मा दे संग पंज तत बदनी, बदन आपणा खेल खिलाईआ। अमोलक हीरा बणा के रत्नी, अनमुलड़े लाल आप वखाईआ। जिस सतिगुरु दी गुरसिख बण गया पत्नी, ओह पतिपरमेश्वर हो के होए सहाईआ। हर थाँ उस दी पति रखणी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कक्खों बणाए लखणी, लख करोड़ी धुरदरगाहीआ। गुरमुख दी आत्मा कदे रहिण ना देवीं सक्खणी, सुख़न कीते तोड़ निभाईआ। जगत दुकान नहीं हट्टणी, जगत हटवाणा इक प्रगटाईआ। सब दा लेखा वेखे अक्खणी, बिना अक्खां ध्यान लगाईआ। गुरमुख धार आत्म कदे ना होए बेवतनी, एथे उथे वतन दा मालक मिले बेपरवाहीआ। सुबह शाम पंज वार सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै दी तुक जपणी, जगत विहार भुल्ल कदे ना जाईआ। प्रभ दी कला कदे नहीं छपणी, छप्पर छन्नां करे रुशनाईआ। मेहरवान महिबूब भण्डारा देंदा नहीं कदे लप्प लप्पणी, अतोट अतुट दए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द धार शब्दी शब्द जणाए रसनी, रस रसना नाल मिलाईआ।

पहली सावण शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं ज़िला अमृतसर

उम्मत दी आशा कहे मैं कीता अदाब, अदब नाल सीस झुकाईआ। मुहम्मदा वेख आपणी किताब, कुतबख़ान्यां बाहर हथ्थ उठाईआ। झट सदी चौधवीं मारी आवाज़, नाअरा हक हक सुणाईआ। सुणो हुक्म धुर जनाब, जनाबे आली की दृढ़ाईआ। संदेशा देवे तक्को आपणे मित्र अहिबाब, सज्जण मीत ध्यान लगाईआ। शरअ शरीअत दी वज्जदी वेखो रबाब, रबीउलसानी संग रखाईआ। चार यारी दा गुल तक्को गुलाब, गुलशन कवण महकाईआ। शरअ दा वेखो ख़ताब, ख़ता सब दी फोल फुलाईआ। शहिनशाह भूप तक्को नवाब, जो नौबत हक वजाईआ। इशारा वेखो जेहड़ा नानक मिल्या बग़दाद, बग़लगीर संग रंखाईआ। नेत्र नैण खोल्हो शताब, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। झट सुणया अनोखा राग, नाद कीती शनवाईआ। सदी चौधवीं निगह मारी ख्वाजा खिज़र आ गया आप, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। बिना अक्खरां तों करे जाप, सिफ्तां वाली सिफ्त सालाहीआ। मैं अल्ला अलाह दा वेख्या प्रताप, जो प्रतीनिध धुरदरगाहीआ। जो रसूल रसूलां करे पाक, पैग़म्बरां रंग रंगाईआ। उहदा समां आ गया (नाल) इत्फिाक, इत्फिाकीआ खेल खिलाईआ। सब नूं देण वाला नजात, लेखा पिछला रहे ना राईआ। ख्वाजा कहे नीर दा पीर मेरे कोल रिहा ना हयातेआब, आबरू नज़र कोए ना आईआ। सदी चौधवीं रो

❋

❋

के किहा वे बुढ्ढया खवाज्या तूं किस नूं मन्न ल्या बाप, दर किस दे आसण लाईआ। वे बुढ्ढया उठ वेख सदी चौधवीं कहे मेरी गोली दा बदल गया मिजाज, मज़ाजण हो के आपणा रूप बदलाईआ। पीले वस्त्र पहन के उहने टिक्के नूं लाए पंज बलाक, पंचम रंग रंगाईआ। ओह वेख ईसा दा की कहिंदा कलाक, टक्क टक्क आवाज़ सुणाईआ। शरअ दा शरअ नाल होणा नहीं इलहाक, ऐनलहक रिहा दृढ़ाईआ। उम्मत उम्मत दा होवे निफ़ाक, नफ़रत तक ख़लक ख़ुदाईआ। रूह बुत होए बेताब, बेसबरी विच दुहाईआ। मुहम्मद दा छुपण वाला आफ्ताब, चन्द सितार देण गवाहीआ। साचा रिहा ना कोए इन्साफ़, अदल हक ना कोए कमाईआ। ख़ता नूं करे ना कोए मुआफ़, ख़तरा वेख थांउँ थाँईंआ। मुल्लां काज़ी शेख़ मुसायक होए गुस्ताख़, रहीम रहमत ना कोए कमाईआ। परवरदिगार सांझा यार अमाम अमामा आपणी जोती धार बदल पुशाक, पोशीदा आपणा खेल खिलाईआ। हुण किसे नूं लभ्भणा नहीं मक्का मदीने वाली विच्चों महिराब, महिबूब हथ्थ किसे ना आईआ। रस रहिणा नहीं किसे लुआब, सति सच ना कोए जणाईआ। वे खवाज्या कुझ झगड़ा पैण लग्गा उत्ते चनाब, नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। सब नूं आउणा इक वैराग, वैरी घर घर ल्ए प्रगटाईआ। सब दी खुल्हण लग्गी जाग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। मैं होर सुणया एह खेल करे शहिनशाह पातशाह महाराज, परवरदिगार सांझा यार नूर इलाहीआ। जिस ने लहिणा देणा दीन मज़्हब लूल्हे लंगड़े अपहाज, जवां मर्द मर्दान खोज खुजाईआ। ओह खेल करे इक इकल्ला एकँकारा वाहिद, वाहवा आपणा हुक्म वरताईआ। पता नहीं किधरों आ गया शायद, शाह पातशाह आपणा फेरा पाईआ। मुहम्मद किताब कढ्ढी निगह मारी नूर अलाही रब्बी पूरा वाहिदा होया लेखा लिख्या साख्यात, सख़ी सरवर आपणा हुक्म वरताईआ। जिस ने किसे दी मंगणी नहीं हमाइत, हमसाजण बेपरवाहीआ। किसे नाल करनी नहीं रयाइत, रईयत दो जहान वेखे चाँईं चाँईंआ। शरअ दी रहिण ना देवे कफाइत, कैफ़ीअत आपणी इक समझाईआ। निरवैर हो के करे इनाइत, मेहरवान महिबूब रहमत सच कमाईआ। साचे कलमे दी करे अशाइत, इशारा देवे धुरदरगाहीआ। ख्वाजा गावे इक आयत, इनाइत खुज़ले ज़मा नूरे निशा ज़लिखे ज़वा नाज़नो मर्द मज़दीअल बेमिसाल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। ख्वाजा कहे सुण चौधवीं सदी, सदके वारी घोली घोल घुमाईआ। तूं परवरदिगार अग्गे दोवें हथ्थ लैणे बद्धी, बन्दना कर के सीस निवाईआ। मेरी करनी मालक करीं ना रद्दी, तेरे हथ्थ हथ्थ वड्याईआ। साचा हुक्म दे दे यदी, यदपि आपणा हुक्म दृढ़ाईआ। शरअ निशाना देणा गड्डी, गाॅड तेरा राह तकाईआ। आपणे लेखे विच ला लै आपणी नूह नदी, नदीआं तों पार तेरी दुहाईआ। जगत मुसाफ़िर भार जांदे लद्दी, भज्जण वाहो

❋

❋

दाहीआ। तेरे प्रेम प्यार दी सिक इक्को लग्गी, सिकम दे परे झगड़ा देणा वखाईआ। चार यारी मोढे चुक्कण लग्गी डग्गी, डोरू डंका वज्जे धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं कहे मेरे अन्दर अग्ग लग्गी, बौहड़ी बौहड़ी दयां दुहाईआ। क्यों मेरी गोली पीले वस्त्र पा के मेरे कोलों भज्जी, पल्लू गई छुडाईआ। खवाज्या समुन्दरां सागरां विच्चों जल धारा दी धार विच्चों उहनूं लभ्भीं, खोजीं चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। ख्वाजा कहे मैं उस ख़ुदा दा गदागर, जो गर्दिश विच भवाईआ। वेखो दरो दर, दर दुआर खोज खोजाईआ। जावां घरो घर, गृह गृह फेरा पाईआ। वेखे सरोवर सर, तीर्थ तट पन्ध मुकाईआ। मसीतां मन्दिरां हुजरयां अन्दर जावां वड़, ओहला रहे ना राईआ। शिवदुआले मन्दिर मट्ठ वेखां खड़, चारों कुण्ट अक्ख उठाईआ। सदी चौधवीं तेरी गोली जिथ्थे होवे उथों ल्यावां फड़, फड़ बाहों नाल उठाईआ। चोटीआं टिल्लयां जावां चड़, पर्बत खोज खुजाईआ। जंगलां अन्दर जावां वड़, जूहां पड़दा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। ख्वाजा कहे सदी चौधवीं अज्ज सावण दा पहला प्रविष्टा, परम पुरख वेख वखाईआ। जिस नूं ख़ुदा किहा अल्ला किहा अमाम किहा राम किहा रहीम किहा अज़ीम किहा ओह बण गया सब दा इष्टा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मैनूं वी ओसे उत्ते निश्चा, भरोसे विच समझाईआ। पता नहीं ओह मालक किस किस दा, जिस नूं कोटन कोटि सीस निवाईआ। जे मैं निशाना वेखां श्री भगवाना वेखां नौजवाना वेखां मर्द मर्दाना वेखां शाह सुल्ताना वेखां ओह रूप आदि तों अन्त इक दा, इक दा इक नज़री आईआ। जो जुग चौकड़ी आया जितदा, जेतू बण के आपणी खेल खिलाईआ। रूप धर ल्ए अगम्मे पिता दा, पिता पूत गुर अवतार पैग़बर आपणी गोद उठाईआ। मैनूं वी पता नहीं लग्गा उहदी थित दा, थित वार सक्या ना कोए समझाईआ। जेहड़ा सारयां दे लेखे लिखदा, लिखण तों बाहर आपणा आप रखाईआ। ओ मैं वी वणजारा बण गया उहदी हिक्क दा, छाती नाल लग्ग के आपणा झट लँघाईआ। मैं चौदां तबकां विच भज्जा फिरां पर उहदे बिना मेरा निशाना नहीं टिकदा, टिक्का मस्तक ना कोए लगाईआ। जेहड़ा वणजारा नहीं पथ्थर इट्ट दा, बेपरवाह बेपरवाह गुसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे ख्वाजा जी मेरी वी इहो ख़ाहिस, ख़ालस दयां जणाईआ। मैं वी एसे अमाम दी करदी तलाश, जेहड़ा तलाशीआं विच्चों हथ्थ किसे नाँ आईआ। जिस ने शंकर बहाया उपर कैलाश, ब्रह्मा ब्रह्म धार दृढ़ाईआ। विष्नूं विश्व बणा के शाख़, शनाख़त आपणी विच छुपाईआ। उसे दी सिफ्त उसे दी महिमा मुहम्मद गया आख, हमद विच हरूफ़ नाल मिलाईआ।

❋

❋

मैं इधर उधर सारे ल्या झाक, निगह निगह विच्चों उठाईआ। मैनूं सहिज नाल धुर कलमे दी आई आवाज़, जिस राज़ अन्दरों दिता खुल्हाईआ। जिस दा कलमा पढ़ें सजदा करें विच नमाज़, रोज़े रख के झट लँघाईआ। उस दा तक्को इक महिराब, जिथ्थे मुहब्बत वाला महिबूब बैठा बेनज़ीर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। ख्वाजा कहे सदी चौधवीं, असीं पहुंच गए अन्त कन्ढ्ढे, कन्ढ्ढी बैठे ध्यान लगाईआ। साडा दर्द कोए ना वंडे, संगी साथी बैठे मुख भवाईआ। पता नहीं केहड़े चंगे केहड़े मंदे, भेव सक्या ना कोए खुल्हाईआ। मैं हैरान हो गया, बेपहचान हो गया नादान हो गया, किस बिध चौदां सौ साल लँघे, लँघदयां समझ कोए ना आईआ। मैनूं इक गल याद आई जिस वेले मैनूं गोबिन्द ने आपणे कंघे दे इक्की वखाए सी दन्दे, दो इक दी धार दृढ़ाईआ। खवाज्या ओह सरसे वाले पैंडे रहिणे नहीं लम्बे, अगला पन्ध रहे ना राईआ। झगड़े रहिणे नहीं माटी चम्मे, चम्म दृष्टी देणी बदलाईआ। मुहब्बत दे जगदे (रहिणे) नहीं दान शमे, शमा गुल्ल सब दी देणी कराईआ। धुर दे मालक दे हुक्म होणे नवें, नव जोबन आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं विच सदी चौधवीं दे बदल जाणे समें, समाप्त सब ने होणा थांउँ थाँईंआ। गोली ने छड के शरअ वाले बन्ने, हद्दां तों पार डेरा देणा लाईआ। ओह लेखा पूरा होणा गोबिन्द वाले कन्ने, काहन दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे ख्वाजा ओह वेख मेरी गोली दा काला लिबास, काले कपड़े वाली नज़री आईआ। तक लै इस नूं ख़ास, बिना अक्खां अक्ख उठाईआ। इस ने भर के पाणी दे पंज ग्लास, आबेहयात दिता मुकाईआ। मस्तक टिक्का पा के बणी चलाक, चलाकी आपणी दिती दृढ़ाईआ। नाले हस्स के किहा पैग़म्बरो पीरो मैनूं मिल गया इक ख़ुदा ख़ुदा दा नूर पाक, नूर नूर इलाहीआ। ख़बरदार जे कोई मेरे वल्ल सक्या झाक, चौदां तबकां विच तुहाडा लेखा दए मुकाईआ। मुहम्मदा तेरी ते तेरी मुहम्मदी उम्मत दी उडणी ख़ाक, ख़ाक ख़ाक नाल रलाईआ। गोबिन्द ने गोबिन्द दा खोल्हणा ताक, पड़दा पड़दयां विच्चों चुकाईआ। मैं नाता तोड़ ल्या तेरी उम्मत होई बदमाश, बोदी दा झगड़ा ल्या मुकाईआ। मेरी सतिजुग दी बलि दवारे दी पूरी होई ख़ाहिश, ख़ाहिश पिछली लेखे लाईआ। नानक ने मन्न लई आस, बाली बुध मिली वड्याईआ। हुण उस दा मिल गया साथ, जो साथी धुरदरगाहीआ। याद कर लै मैं चौदां साल होर सब दी लिख देणी गाथ, ओह सारयां दीआं पिछलीआं गठड़ीआं बन्न्ह के मोढ्ढयां उत्ते देणीआं टिकाईआ। ख्वाजा कहे सदी चौधवीं अज्ज सारा दिन मैं वी रिहा उदास, उदासी विच आपणा वक्त लँघाईआ। ख़ुदा अग्गे करदा रिहा अरदास, बेनंत बेनन्ती इक सुणाईआ। ऐ मालक

❋

❋

ऐ ख़ालक ऐ प्रितपालक नूरी अलाह, सच दी गोली कि पंज तत दी लाश, की जगत खेल खिलाईआ। झट हुक्म होया मेरा खेल ज्यों पत्ता ताश, ताशकंद दा लेखा हिन्दू मुस्लिम दोहां नूं देवे लड़ाईआ। फेर साहिब दा होवे प्रकाश, प्रकाश सृष्टी दृष्टी अन्दर तके चाँईं चाँईंआ। सब दी पूरी करनी ख़ाहिश, निरासा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। उम्मत आशा कहे मेरा अन्तर धड़के, धीरज धीर ना कोए धराईआ। मैं लेखे सारे आई पढ़ के, अक्खर अक्खर फोल फुलाईआ। सब नूं महिबूब मिलदा मर के, मरयां हथ्थ ना किछ रखाईआ। मैं डिग्गी धरनी उत्ते दड़ के, आपणा आप सुटाईआ। क्यों मैं अज्ज सवा पहर हुक्म सुणदी रही तड़के, जो मातलोक विच्चों शब्दी धार दए धुरदरगाहीआ। मैनूं हूंगरां विच वजदे रहे कड़के, मेरी हौक्यां विच दुहाईआ। मैं मर गई बिरहों विच सड़ के, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। ख्वाजा कहे कमलीए मेरा पूरा होवे खुआब, सदी चौधवीं तैनूं दयां सुणाईआ। मैं झुक झुक करां आदाब, सजदा सीस सीस निवाईआ। जे लेखा पूरा होवे हिसाब, लहिणा अवर रहे ना राईआ। की होया जे तेरी गोली दा बदल गया मिज़ाज, आपणा आप गई बदलाईआ। उस ने गाणा गाया नाल रबाब, तूम्बी तन्द सितार हिलाईआ। लहिणा पूरा हो गया जो लेखा लिख्या बिना किताब, अलिफ़ ये जिस नूं सके ना कोए समझाईआ। हुण इक्को मन्नणा पैणा नवाब, नूर नुराना नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सावण कहे मैं चढ़ गया लोकमाती, मातृ भूमि वाल्यो दयां जणाईआ। सारे अन्दर वेखो मार के झाती, बिन नैणां नैण उठाईआ। अन्दरों पड़दा खोल्हो बजर कपाटी, नव दर दा डेरा ढाहीआ। अमृत रस लओ बूँद स्वांती, निजर झिरना इक टपकाईआ। अंधेरे गृह जलाउ बाती, निज घर होवे रुशनाईआ। आत्मा धार तक्को इकांती, निरवैर रंग वखाईआ। दरस करो कमलापाती, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। बाहर रखो कोई ना आसी, खोज्जयां हथ्थ किछ ना आईआ। इक्को मेरा होवे परम पुरख पुरख अबिनाशी, जो अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। जिस दी ब्रह्मण्ड खण्ड पैंदी रासी, मण्डल आपणा खेल खिलाईआ। सो रूप अनूप धरे कलयुग घनकपुर वासी, अकल कलधारी आपणी कल धराईआ। हरिजन हरिभगत गुरमुख गुरसिख सूफ़ी सन्त फ़कीर आपणी लेखे लावो राती, रुतड़ी प्रभ दे नाल महकाईआ। तुहाडा मालक तुहानूं लगावे आपणी नाल छाती, छत्रधारी हो के वेख वखाईआ। सारे आत्म धार दे बणिओ जमाती, ब्रह्म विद्या लैणी अपणाईआ। सदी चौधवीं चारों कुण्ट दीन दुनी होणी फ़सादी, झगड़ा सके ना कोए मुकाईआ। शरअ दी शरअ करे ना कोए इमदादी,

❋

❋

संगी संग ना कोए रखाईआ। हुण ओहला लुक काहदी, वेला वक्त दए गवाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी ग़मी दी घर घर होणी शादी, शादिआने लाड़ी मौत वजाईआ। सतिगुर शब्द धार दी होवे बाज़ी, बाज़ां वाला आपणा हुक्म वरताईआ। सम्बल विच बहि गया आ के पुरख अनाद आदी, आदि पुरख आपणा डेरा लाईआ। जिस ने दीन दुनी वेखणी बाग़ी, बगीचा तके ख़लक ख़ुदाईआ। जन भगतां अन्तर निरन्तर मन कल्पणा देवे साधी, सतिगुर हो के होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दा हुक्म नाम कलमा इक करे अहिलादी, अल्ला वाहिगुरु इक्को धार जणाईआ।

३ सावण शहिनशाही सम्मत ७ सुभागवन्ती दे गृह पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर

ख्वाजा कहे मैं दिवस रैण घुंमदा, घुंमण घेरी वेखां जगत लोकाईआ। आब जल मेरे चरण चुम्मणा, लहर लहर नाल सीस निवाईआ। मैं खेल तकदा एकँकार ओम दा, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। ध्यान धरां सरगुण धार दोइम दा, जो दुतीआ भाउ दए चुकाईआ। खेल तकणा त्रैलोकी नाथ तों परे सोइम दा, सो आपणी कार कमाईआ। संदेशा सुणया मदन मोहन दा, मोहे आपणा हुक्म सुणाईआ। बौहड़ी हुण वेला वक्त आ गया सदी चौधवीं रोइण दा, उम्मत नबी ध्यान लगाईआ। रस देवे कोए ना मिट्ठा आबेहयात चोइण दा, चोल्यां रंग ना कोए रंगाईआ। प्रकाश रिहा ना किसे लोयण दा, लोचण नैण रहे कुरलाईआ। वेला आया कलयुग ग़फ्लत गूढ़्ही नींद सोइण दा, सावण माह दए गवाहीआ। मुहब्बत मुक गया ठंडी पौण दा, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। मैनूं साका याद आ गया रावण राउण दा, की रामा कार कमाईआ। निशाना दिस प्या कौरव पांडव मुकाउण दा, यादव यदी की कार कमाईआ। कलयुग वेला अन्त दिसया दीन दुनी हिलाउण दा, हुलारा इक वखाईआ। समां आ गया पिछली कीती ढाउण दा, अग्गे आपणी कार कमाईआ। जन भगत सुहेले उजड़े वसाउण दा, गृह मन्दिर आप टिकाईआ। कलयुग कूड़ क्रिया खपाउण दा, खप्पर काली हथ्थ फड़ाईआ। वक्त सुहेला होया गुरमुख तराउण दा, तारनहार दया कमाईआ। समां आ गया सन्त बचाउण दा, सच सुहेले गोद टिकाईआ। लेखा पूरा होया धरनी धरत धवल हिसाब चुकाउण दा, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। वक्त आ गया कलयुग अंधेर मिटाउण दा, मिट्टी ख़ाक नाल मिलाईआ। ख्वाजा कहे समां आ गया सोहँ ढोला गाउण दा, तूं मेरा मैं तेरा नाम ध्याईआ। इक्को ख़ालक ख़लक इष्ट देव मनाउण दा, दृष्ट इक्को इक जणाईआ। वेला हो गया जोती शमां जगाउण दा, शबे रोज़ करे रुशनाईआ। वक्त

❋

❋

सुहञ्जणा नूरी चन्द चमकाउण दा, चन्द सितार सीस झुकाईआ। वक्त सुहेला बेड़ा पार कराउण दा, नबी नूह अक्ख खुल्हाईआ। कदीम दा कदम अग्गे टिकाउण दा, कादर कुदरत पड़दा लाहीआ। सब दा दवारा इक्को होणा सीस झुकाउण दा, वक्खरी धार ना कोए बणाईआ। लेखा इक्को होणा सरोवर नहाउण दा, अठसठ दा पन्ध मुकाईआ। परवरदिगार नूर अलाही मेल होणा इक्को दर्शन पाउण दा, पवण पाणी संग बणाईआ। मुहम्मद लेखा पूरा होणा मकबरयां विच्चों रूहां जुआउण दा, बुतख़ाने वेख वखाईआ। उम्मत आशा आया पछताउण दा, पश्चाताप विच कुरलाईआ। वक्त सुहावा कलयुग सतिजुग बदलाउण दा, बदली करे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल करे इक्को विश्व रंग रंगाउण दा, रंगत रंगली आप चढ़ाईआ।