पुस्तकालयभाग २२

५ सावण शहिनशाही सम्मत ७ जुगिन्दर कौर तरिपत दे नवित हरि भगत दवार जेठूवाल

सतिगुर शब्द सावण कहे मेरे उत्ते सतिगुर शब्द ने लाया पंजा, पंज पंज नाल वड्याईआ। जेहड़ा खेल बाकी द्वापर वाला संजा, सो साहिब वेख वखाईआ। कोई समझे ना माढ़ा चंगा, भेव भेद ना कोए दृढ़ाईआ। जिस दा अरसा बड़ा सी लम्बां, गया पन्ध मुकाईआ। सो स्वामी बणे संगा, सगला खेल खिलाईआ। आया कलूकाल दा कन्ढ्ढा, अन्तिम वेस वटाईआ। नाले सतिगुर शब्द नाले फिरे उत्ते दो टंगा, दोहरी आपणी कार कमाईआ। नाले सति सरूप नाले लुच्चा लंडा, जगत वासना संग रखाईआ। नाले प्रेम प्यार बख्शंदा नाले कूड़ी क्रिया कराउंदा (दंगा), निरगुण सरगुण आपणा रंग रंगाईआ। नाले स्वामी बणे नाले बणे मंदा, मंद भागहीण अख्वाईआ। नाले अमृत रस देवे अनन्दा, नाले हउमे गढ़्ह जणाईआ। नाले सति सरूप बणे पंडा, नाले जगत जिज्ञासू वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पंचम सावण कहे इहो जिहे सतिगुर दा भन्न दयो नंक, जो नक्क दी लाज ना सके बचाईआ। इहो जेहा अन्दर रहे ना शक, जेहड़ा शिकवे ना सके मिटाईआ। इस वल्ल कदे ना लओ तक, जेहड़ा अन्दरों ना करे सफ़ाईआ। मूर्ख कहि दयो झट, मन दे नाल गवाहीआ। जे सतिगुर रूप सति फेर सति कहि के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। पंज सावण कहे जेहड़ा सतिगुर दा होवे सरीर, पुरज़े पुरज़े दयो कटाईआ। क्यों जिस दे शब्द दी झूठी होवे तकरीर, तहरीर दी लोड़ ना कोए वखाईआ। नौ वार कबीर नूं दिता सी शब्द आरे चीर, तन मन वक्ख वक्ख कराईआ। फेर ना होया

❋

❋

दिलगीर, निउँ के सीस झुकाईआ। कढ के नक्क नाल लकीर, नैणां नीर वहाईआ। बख्श मेरी तकसीर, तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। पंज सावण कहे मेरा दिन बड़ा चंगा कमाल, चण्डका रूप बणाईआ। एसे दिन गोबिन्द ने पुरख अकाल नूं भेंटा कीते सी लाल, लाल आपणा आप कराईआ। सारा दिन रिहा सी बेहाल, ओट इक अकाल तकाईआ। बिन तेरी किरपा दूजा दिसे कोए ना नाल, संगी संग ना कोए वखाईआ। जो उपज्या सो बिनसै खा जाए जम काल, निशाना रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पंज सावण कहे मेरे दिन गोबिन्द आसा रखी सी प्रगट करना पन्थ, मार्ग बेपरवाहीआ। मेरे दिन अष्टभुज ने वजाया सी संख, असंखा संख सुणाईआ। मेरे दिन सन्त कुमार नूं ज्ञान दिता सी हँस, हँसा रूप वटाईआ। मेरे दिन जगत त्यागण दी आसा रखी सी राम रघुबंस, रघुपति आपणी कार कमाईआ। मेरे दिन काहन ने विचार कीता सी दुष्ट मारना कंस, हँकारी देणा मिटाईआ। मेरे दिन मूसा नूर देख्या नूरी बार अनक, अनक बार रुशनाईआ। मेरे दिन ईसा योहना दा मिटाया शंक, मिल के वज्जी वधाईआ। मेरे दिन मुहम्मद ने रस वेख्या कामनी कनक, दोवें रंग रंगाईआ। पंज सावण कहे मेरे दिन नानक सचखण्ड दा दवारा तक्कया बंक, दवारा इक्को सोभा पाईआ। गोबिन्द ने कमान नूं लाई तनक, चिल्ल्हा हथ्थ उठाईआ। मेरे दिन जोती जामा बदलणा शेर सिँघ ने आशा रखी सी पुरी घनक, घनक घनक खेल खिलाईआ। मेरे दिन लेखा हुन्दा विच जन्नत, बहिशतां गणत गिणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। पंज सावण कहे गोबिन्द ने मेरे दिन शुरू कीते सी बाई ग्रन्थ, भविक्ख्त विच वड्याईआ। शब्दी धार बणाई बणत, धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। लेखा रख्या सरसा अन्त, सहिज नाल समझाईआ। जिस वेले मेरे नाल आया मेरा भगवन्त, भगवन फेरा पाईआ। इक्को नाम प्रगट करांगा मणीआ मंत, मंतव सब दा हल कराईआ। बहुत कर के जीव जंत, लख चुरासी करां पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पंज सावण कहे गोबिन्द ने कीती इक अरदास, बेनन्ती सच सुणाईआ। पुरख अकाल किहा शाबाश, तेरे हथ्थ वड्याईआ। जिस वेले मेरा नूर होया प्रकाश जोती जोत डगमगाईआ। तेरी पूरी होवे आस, तृष्ना रहे ना राईआ। ज़रूर सम्मत शहिनशाही सत्त पंचम सावण साचे ग्रन्थां दा होएगा प्रकाश, प्रकाश जगत विच बणाईआ। पढ़े जाणगे दिवस रात, इकाहठ इकाहठ मिन्ट वंड वंडाईआ। पंज प्यारे लैणगे वाच, पंज दरबारी पढ़न चाँईं चाँईंआ। पंजां लिखारीआं दा सदा होवे साथ, सगला संग बणाईआ। गोबिन्द

❋

❋

हस्स के किहा पुरख अकाल उस वेले की होवणगे हालात, हालत दे दृढ़ाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द ना मज़्हब रहे ना ज़ात, दीन रंग ना कोए रंगाईआ। शंकर भज्जा फिरे उत्ते कैलाश ब्रह्मा वेखे अक्ख उठाईआ। विष्नूं तके खेल तमाश, अवतार पैग़म्बर गुरु संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। गोबिन्द कहे पंज सावण दा एह दिहाढ़ा, सोहणा रूप बदलाईआ। भगत भगवान लग्गे अखाड़ां, वज्जे हक वधाईआ। सीस तों नन्गा होवे धुर दा लाड़ा, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। आपणा लै के आपणे हथ्थ दस्तारा, दस्त दस्त नाल बंधाईआ। इहनूं दोहरा करे इक्को वारा, वारता आपणी इक दरसाईआ। जिस दा भेव जाणे ना कोए संसार, संसारी भण्डारी सँघारी बैठण ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे ओह केहड़ा वक्त सुहञ्जणा, हरि सच सच दे दृढ़ाईआ। पुरख अकाल किहा पहलों कर अगम्मी बन्दना, बिना बन्दना सीस झुकाईआ । जिस वेले कलयुग वेला वंञणा, जगत दे नाम वञ्झ मुहाणे कम्म किसे ना आईआ। ना कोई डण्डावत रहे ना कोई रहे बन्दना, बन्दगी विच सारे देण दुहाईआ। उस वेले सतिगुर शब्द सार शब्द दी धारों जम्मणा, जम्मणवाली कोए ना माईआ। सब दे वरंट लै के आवे संमणा, समें नाल आपणा फेरा पाईआ। जगत जहान अनोखा करे कम्मना, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पंज सावण कहे धर्म धार दे ग्रन्थां दा होणा प्रकाश, प्रकाश प्रभ जोत रुशनाईआ। अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं बख्शणा विश्वास, विशा धर्म दा इक दृढ़ाईआ। दीन मज़्हब दी रहिणी नहीं कोई शाख़, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। धर्म दे मण्डल इक्को पैणी रास, गोपी काहन इक्को खेल खिलाईआ। भगत दवारे भगवन खेल करना आप, आपणी दया कमाईआ। सब दा लेखे लुाउणा जाप, जगजीवण दाता होए सहाईआ। जन भगतां रखे सिर दे कर हाथ, पुश्त पनाह आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे इक सट्ठ मिन्ट रोज़ होएगा पाठ, सुबह शाम ख़ुशी बणाईआ। प्रेम सागर मारेगा ठाठ, उछाला देवे धुरदरगाहीआ। धर्म धार दा खुल्ल्हेगा हाट, हट्ट हटवाणा इक जणाईआ। नाम कंजूसी दी खुल्ल्हेगी गाठ, गट्ठड़ी धुर दी फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पंज सावण कहे प्रभ तूं मेरी पुकार सुणी, मेहरवान दया कमाईआ। तूं दाता वड गहर गम्भीर गुणी, गुणवन्त अख्वाईआ। तेरे शब्द दी दो जहान सुणदी धुनी, धुन आत्मक राग अलाहीआ। लख चुरासी तेरे दर ते निक्की जेही मुन्नी, आत्मा परमात्मा

❋

❋

नज़री आईआ। मेहरवान महिबूब प्रेम लिखारीआं तृप्त जिन्दर इक इक बख्श दे चुन्नी, पगड़ी सीस वाली सुहाईआ। सतिगुर शब्द बणाए मुनी, मुनीश्र आपणा रंग रंगाईआ। जेहड़ा लेख लिख्या सम्मत विच उन्नी, सो पूरा देणा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पंज सावण कहे बारां वज्जण तों पहलां पहले ग्रन्थ दा प्रभ चरणां विच ज़रूर होवे प्रकाश, प्रकाशवान दया देणी कमाईआ। नाल जल दा भर गिलास, चरणामत लैणा बणाईआ। इक्की वार सब ने सोहँ कहिणा स्वास स्वास, अन्दरे अन्दर गाईआ। पतिपरमेश्वर आपणा कारज आपे करे रास, रस्ता जगत वाला वखाईआ। सावण पंज तेरा प्रभ तेरे विच होवे वास, वास्ता विश्व नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ग्रन्थ पन्थ आपे पुछे वात, वास्तक आपणा खेल खिलाईआ।

पंज सावण कहे पगड़ी दे टुक्कड़े होए दो, दो जहान वेख वखाईआ। पर्दा लाहया परम पुरख सो, सो पुरख निजंण आपणी दया कमाईआ। निरगुण सरगुण धारा आपे हो, होका दिता धुरदरगाहीआ। जगत जहान साचे नेत्र तक्को लो, लोयण भगतां अक्ख खुल्हाईआ। जगत माया विच्चों कर निरमोह, मुहब्बत आपणे नाल रखाईआ। कूड़ क्रिया वासना खोह, नाम भण्डारा वस्त वरताईआ। पंच विकार मेटे गरोह, गुरु गुरदेव स्वामी हो सहाईआ। जिस दा भेव ना जाणे को, करता आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पगड़ी कहे मेरे दो बण गए लीड़े, अध विच्चों वंड वंडाईआ। जिस धार गोबिन्द ने खण्डे चुक्के सी बीड़े, बीड़ा आपणे दस्त उठाईआ। उस वेले शब्दी धार पहन कलीरे, कल्गी वाला आपणी कल वरताईआ। योधा बण के सूरबीरे, बीर रस आपणा आप प्रगटाईआ। फेर मुखी फड़ के तीरे, ज़िमीं असमान वल्ल खिचाईआ। फेर कढ के नोक नाल लकीरे, लाईन इक्को इक जणाईआ। फेर वेख दीन दुनी तकदीरे, तदबीर आपणे हथ्थ वखाईआ। रविदास दा वेख कसीरे, कंगण हथ्थ वाला छणकाईआ। जिस वेले सति धर्म दे सीस रहिणे नहीं चीरे, जगत दस्तार ना कोए वड्याईआ। माण रहिणा नहीं पैग़म्बर पीरे, परा पसन्ती मद्धम बैखरी रोवे मारे धाईआ। नेत्र रोवण अट्ठ सट्ठ नीरे, नर नरायण ना कोए सहाईआ। झगड़ा पवे धरनी मिलख जगीरे, दीन दुनी सर्ब कुरलाईआ। उस वेले प्रभ ने प्रगट करने गुरमुख हीरे, रत्न अमोलक आप प्रगटाईआ। रस बख्शणा शब्द खण्डा धार शमशीरे, शमा नूर जोत कर रुशनाईआ। सब दी बदल देणी ज़मीरे, ज़िमीं असमान होए सहाईआ। खेल करे

❋

❋

धीरे धीरे, धर्म दी धार इक वखाईआ। जिस वेले भैणां तों विछड़ने वीरे, वीर भैणां संग मिलाईआ। हरदेव सिँघ दे नौ अस्सू नूं दिन अख़ीर सी भीड़े, भीड़ी गली विच्चों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। किरपा करे शाह पातशाह शहिनशान गुणी गहीरे, गहर गवर आपणी कार कमाईआ। जेहड़े जगत धार विच भैण भ्रा प्यार विच नेत्र वगणे सी नीरे, साह साह विच दुहाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी कृपानिधान लेखा जाण अन्त अख़ीरे, आख़र आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। दुपट्टे कहिण असीं होए दोपट, सतिगुर पूरे पटने धार दिती वड्याईआ। जिस दा रहमतां दा खुल्हा रहिणा हट्ट, पंज सावण दए गवाहीआ। मेहरवान हो के किरपा करे झट, झटका आपणा नाम लगाईआ। नौ साल नौ महीने हरदेव ने अन्तर नौ वार नाम दी लाई सी रट, प्रेम प्यार विच लगाईआ। उसे दे लेखे कारन अन्त जम की फाँसी दिती कट, कटाक्ष इक्को नाम रखाईआ। मेहरवान सिर आपणा रख हथ्थ, समरथ होए आप सहाईआ। भैण भ्रावां रखे पत, पतिपरमेश्वर आपणा रंग रंगाईआ। जुगिन्दर कौर तृप्त चिट्टे वस्त्र पहनणे दिन सत्त, जगत विहार विच भुल्ल ना जाईआ। एसे धार विच प्यार विच संसार विच जीव आत्मा रहे बच, बचपन प्रभ आपणे रंग रंगाईआ। भज्जण ना देवे काया माटी कच्च, भैणां पिच्छे भईआ ल्ए तराईआ। पंज सावण कहे मैं संदेशा पहलों दिता सी दस्स, बेख़बरां ख़बर जणाईआ। कवण जाणे खेल पुरख समरथ, की करता कार कमाईआ। पगड़ी कहे मैं सिर ते चढ़ गई झट, झपट आपणी इक लगाईआ। जिन्हां दी साहिब स्वामी अन्तरजामी रखणी पत, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। लेखे ला के रतड़ी रत्त, रुत आपणे नाल महकाईआ। हरिसंगत हरि जू नाता जुड़या रहे ब्रह्म धार तत्व तत, पारब्रह्म आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ज्यों भावे त्यों ल्ए रख, रखणहार आपणी दया कमाईआ।

पंज सावण कहे मैं दस्सां ठीक, सति सच सच सति समझाईआ। इक्की सावण नूं नाज़र सिँघ प्रशाद कराउणा सिँघ जगजीत, जिस दा जन्म अगला दए बणाईआ। पिच्छे दा लेखा पिच्छे गया बीत, अग्गे सतिगुर सतिगुरु सति आपणे घर दए वड्याईआ। चरण बख्श के चरण प्रीत, प्रीतम आपणा संग वखाईआ। अग्गे दा लेखा अग्गे दी रीत, रीतीवान दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ।

❋

❋

१० सावण शहिनशाही सम्मत ७ अजीत सिँघ बटाला दी बेनन्ती करन ते
हरि भगत दवार जेठूवाल

पुरख अकाल कहे उठ विष्नूं जगत भण्डारी, पारब्रह्म प्रभ दया कमाईआ। क्यों सृष्टी दृष्टी अन्दर होई दुख्यारी, दुनी रोवे मारे धाईआ। जगत भुक्ख ने करी ख्वारी, सांतक सति ना कोए वरताईआ। धर्म दी मिले ना कोए सिक्दारी, सच रंग ना कोए रंगाईआ। चारों कुण्ट धूंआँधारी, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। सच नाम दा बणे ना कोए पुजारी, पूजा पाहन करे लोकाईआ। निगह मार वड संसारी, ब्रह्मे आपणी अक्ख खुल्हाईआ। निर्मल जोत ना कोए उज्यारी, आत्म ब्रह्म ना वज्जे वधाईआ। शंकर नेत्र नैण वेख उग्घाड़ी, भोलेनाथ लै अंगड़ाईआ। चारों कुण्ट रैण अंधेरी काली, कलयुग आपणी कल वरताईआ। दीपक सोहे ना किसे गगन मण्डल थाली, रवि ससि ना कोए नूर रुशनाईआ। सच प्यार दी करे ना कोए दलाली, विचोला नज़र कोए ना आईआ। शरअ रही ना हक हलाली, हकीकत पर्दा ना कोए उठाईआ। कलयुग अन्त मेरे दर ते होए सवाली, जन भगत आपणी आस रखाईआ। सानूं वस्त चाहीदी नहीं बाहली, बहुती कम्म किसे ना आईआ। इतनी बख्श जिस नाल साडी ज़िंदगी रहे सुख़ाली, सुख विच तेरा ध्यान लगाईआ। मस्तक सतिगुर शब्द तेरी चढ़ी रहे लाली, लाल अनमुलड़े आपणे लै प्रगटाईआ। तेरा नूर जोत तक्कीए अकाली, अकल कलधारी तेरा दर्शन पाईआ। गुरमुखां भण्डारा रहे ना ख़ाली, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। कूड़ी क्रिया लहिणा देणा मुकाउणा जाहली, जंजाल त्रैगुण माया तोड़ तुड़ाईआ। सच दवारयों जाए कोए ना ख़ाली, भिक्खया अगम्म देणी वरताईआ। ख़ुशीआं विच जन भगत सुहेले घर घर वजावण ताली, ताल आपणा आप बणाईआ। पिछली कर्मां दी कीती कमाई खा लई, अग्गे मेहर नज़र नाल दया देणी कमाईआ। फल लगाउणा काया डाली, पत्त टहिणी आप महकाईआ। जिन्हां तेरी तुक प्रभू तूं मेरा मैं तेरा गा लई, गा गा आपणी ख़ुशी बणाईआ। उन्हां पिच्छे रुक्खी सुक्खी बथेरी खा लई, ख़ालक ख़लक वेखणा थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। विष्नूं कहे प्रभू मेरी इक डण्डावत, बन्दना विच सीस निवाईआ। तेरयां भगतां सच भण्डार दी बख्शां न्यामत, वस्त धुर दी इक वरताईआ। जिस दे नाल ख़ुशी रहिण सही सलामत, दु:ख भुक्ख ना लागे राईआ। कूड़ क्रिया करां ममानत, मनसा मन दी दयां बदलाईआ। सच सरूप दृढ़ावां सही सलामत, साहिब सुल्तान तेरी सरनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मिटावां क्यामत, कलमा नाम इक सुणाईआ। सति सच दी बख्श दिआनत, धर्म दी धार इक वखाईआ। जेहड़ा तेरे भगतां दा भण्डारा मेरे कोल चार जुग दी अमानत, सो अग्गे भगतां

❋

❋

दयां वरताईआ। तृष्ना भुक्ख दी रहिण ना देवां अलामत, इलम आलमां बाहर करां पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पुरख अकाल कहे विष्नूं वेख आपणी विश्व धार, विषयां तों बाहर जणाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों मैं भगत सुहेले कीते त्यार, त्रैगुण अतीते हो के दया कमाईआ। आत्म परमात्म दे अधार, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेलया सहिज सुभाईआ। जगत तृष्ना भुक्ख निवार, कूड़ कल्पना दिती मिटाईआ। एह मंज़ल चढ़ गए पीर पैग़म्बर गुर अवतार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे मेरा ध्यान लगाईआ। इहनां बख्शणा सति भण्डार, सति सच देणा वरताईआ। जगत भुक्ख विच रहे ना कोए दुख्यार, दुखियां दु:ख देणा गंवाईआ। वस्तू वस्त दे लग्गे रहिण अम्बार, ज़िमीं असमान वज्जे वधाईआ। फेर मेरा तकणा नूरी जोत दीदार, दरस परस के हरस मिटाईआ। मेरा खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर रिहा जणाईआ। मैं भगतां दा सदा सेवादार, सेवक हो के सेव कमाईआ। दर वेरवा नहीं पुरख नार, नारी पुरख इक्को रंग रंगाईआ। जो सन्त सुहेले मस्तक धूढ़ी लाउंदे रहे छार, शहिनशाह हो के होवां सहाईआ। जगत जहान जीवण जुगती मंज़ल करां पार, पारब्रह्म हो के ब्रह्म आपणा मेल मिलाईआ। सचखण्ड लै जावां शब्दी शब्द बख्श के धार, जोती जोत विच मिलाईआ। कलि कल्की निरगुण धार लै अवतार, जोती जाता वेस वटाईआ। साचे भगत मंगण जायण ना किसे दवार, दर दरवेशा रूप वखाईआ। उन्हां सदा सदा भण्डारा भरया रहे घरबार, अतोट अतुट वरताईआ। ग़रीब निमाणयां देणी पैज संवार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लोकमात धरनी धरत धवल धौल उत्ते पाउणी सार, महासार्थी हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहार सच्ची सरकार, शाह पातशाह शहिनशाह एकँकार इक अख्वाईआ।

१३ सावण शहिनशाही सम्मत ७ आत्मा सिंघ, फौजा सिंघ, प्यारा सिंघ, दरबारा सिंघ, जीवण सिंघ, दर्शन सिंघ, किशन सिंघ, प्रीतम कौर मैणीआं गुरदयाल सिंघ, जगीर कौर, हरभजन सिंघ, गुरमेज कौर मक्खण विंडी

तारा सिँघ अमृतसर शहर, पिण्ड मलूवाल ज़िला अमृतसर

पगड़ी कहे मैं जुग जुग वेखे नार मर्द, स्त्री पुरुष ध्यान लगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वन्डया किसे नहीं दर्द, दुखियां दु:ख ना कोए गंवाईआ। चार वरन अठारां बरन दीन मज़्हब दी छुरी वेख करद, कज़ा कसाई रूप दरसाईआ।

❋

❋

आत्म परमात्म सुणी किसे नहीं अर्ज़, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। निरगुण सरगुण मैं वेखदी रही फ़रद, लख चुरासी ध्यान लगाईआ। निगह पाउंदी रही उपर धरत, धरनी धवल धौल अक्ख उठाईआ। सदा सदा सद लाउंदी रही शर्त, शरअ शरअ नाल बदलाईआ। राह तकदी रही जिस वेले आवे वाली अर्श, अर्श दा मालक नूर इलाहीआ। मेहरवान महिबूब किरपा करे उत्ते फ़र्श, फ़ैसला आपणा हक सुणाईआ। जन भगतां उत्ते करे तरस, रहमत रहीम आपणी आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पगड़ी कहे मैं तकदी निरगुण सरगुण दो जहानां, ब्रह्मण्ड खण्ड ध्यान लगाईआ। की खेल करे श्री भगवाना, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर जन भगतां किस बिध देवे माणा, अभिमान अन्दरों दूर कराईआ। सतिजुग दा सच प्रगटा निशाना, प्रगट आपणी कल वरताईआ। बख्शिश दे के नाम गुणनिधाना, गहर गम्भीर होए सहाईआ। ग़रीब निमाणयां आपणे दर कर परवाना, परम पुरख आपणे रंग रंगाईआ। योधा सूरबीर बण मर्द मर्दाना, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा खेल खिलाईआ। लेखा जाणे बिरध बाल नौजवाना, जोबनवन्त धुर दा माहीआ। जो कलयुग अन्तिम जोती जोत पहर के जामा, वेस अवल्लड़ा इक वटाईआ। जिस नूं झुकदे सीता राम राधा कृष्न कान्हा निउँ निउँ लागण पाईंआ। पैग़म्बर सजदयां विच करन सलामा, सुल्हकुल नूर इलाहीआ। गुर गुरदेव मन्त्र गावण सतिनामा, नाम निधाना शब्द शब्द शनवाईआ। सो खेल करे वड अमामा, अमन दा मालक इक अख्वाईआ। शरअ ज़ंजीर तोड़ के आज़ाद करे ग़ुलामा, ग़ुरबत दा लेखा दए मुकाईआ। संदेशा दे के सति पैग़ामा, पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। निज आत्म हो के अन्तरजामा, अन्तर निरन्तर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पगड़ी कहे मैं जुग जुग सीस रही बज्झदी, लोकमात वड्याईआ। मैं ख़बर दस्सां अज्ज दी, संदेशा देवां धुरदरगाहीआ। हुण हद्द मुकणी काअब्यां वाले हज्ज दी, महिराबां विच ना कोए वड्याईआ। सदी चौधवीं वेखो नन्गी पैरीं भज्जदी, मंज़ल पैंडा पन्ध मुकाईआ। जिस दी आयू जांदी लँघदी, समां समें नाल बदलाईआ। मैं कथा कहाणी दस्सां पुरी अनन्द दी, जो गोबिन्द गोबिन्द गया दृढ़ाईआ। जिस वेले धार दिसणी नहीं किसे सचखण्ड दी, खण्डा खड़ग ना कोए वड्याईआ। सहायता करे ना कोए जेरज अंड दी, उत्भुज सेत्ज मेल ना कोए मिलाईआ। बन्दगी रहिणी नहीं बन्द बन्द दी, बन्दना विच सीस ना कोए निवाईआ। मुहब्बत रहिणी नहीं गुजरी चन्द दी, चन्द चांदना दए गवाहीआ। मेरी मनसा पूरी उमंग दी, सच सच समझाईआ। शरअ मेटणी दूई द्वैती कंध दी, भाण्डा भरम देणा भनाईआ। मनसा रहे ना कूड़ी गंद दी, तृष्ना मोह देणा मिटाईआ। इक्को ओट होवे

❋

❋

पुरख अकाल तेरे छन्द दी, तूं मेरा मैं तेरा ढोला लैणा गाईआ। जन भगतां आत्म रंगी होवे तेरे रंग दी, रंग चलूल इक चढ़ाईआ। बाकी सृष्टी राह तकदी होवे जंग दी, जगह जगह पए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। पगड़ी कहे मैं तके गोशे कोने, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। जटा जूट धार मौले, तत्व तत फोल फुलाईआ। ज़ेवर ज़र वेखे चांदी सोने, कंचन तके थांउँ थाँईंआ। मैं वेखे अक्ख नेत्र लोचन लोइने, पर्दे परदयां विच्चों उठाईआ। जगत रूप अनूप तके सोहणे, तन माटी ख़ाक नाल सुहाईआ। रसना जेहवा राग तके गाउणे, सिफ्तां विच सालाहीआ। कूड़ क्रिया दी धार तके अणहोणे, कलयुग अनडिठड़ी कार कमाईआ। प्रभू बिन तेरी किरपा तेरे शब्द सिंघासण मूल ना सौणे, दरगाह सच ना कोए सुहाईआ। जिधर तकां घर घर पए रोणे, नेत्र नीर कूड़ जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। पगड़ी कहे मैं दीन दुनी दी धार वेखी टुट्टी, टुटयां गंढ ना कोए पवाईआ। सच दी सच वस्त गई लुट्टी, कूड़ क्रिया जगत हथ्थ वड्याईआ। मैं अंगड़ाई लै के उठी चारों कुण्ट ध्यान रखाईआ। बिना भगतां तों दिसे कोई ना सुखी, सुख सागर विच ना कोए समाईआ। जेहड़े तेरा भाणा मन्नदे खा के रुक्खी सुक्खी, उहनां नाल तेरी गंढ धुर दी नज़री आईआ। पोशीदा गल्ल रही ना लुकी, ओहला विच ना कोए वखाईआ। जिन्हां तेरा नाम जपया दो तुकी, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। उन्हां उज्जल करना मुखी, दुरमति मैल देणी धुआईआ। आत्म धार करके सुच्ची, सति पुरख आपणे नाल लैणी मिलाईआ। सचखण्ड दी मंज़ल दे के उच्ची, उच्च अगम्म अथाह आपणे गृह लैणा टिकाईआ। पगड़ी कहे मैं बेनन्ती करदी रुक्खी रुक्खी, जन भगतां सीस देणी सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मस्तक लेख बणाईआ। पगड़ी कहे मैं वेखीआं चारे गुट्ठां, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण ध्यान लगाईआ। चारों कुण्ट कूड़ दीआं लुट्टां, लुटेरा कलयुग बणया वाहो दाहीआ। जगत जहान दोहागणां मेंढीआं खुल्ह गईआं गुत्तां, सीस जगदीश ना कोए गुंदाईआ। धर्म धार रही ना रुता, रुतड़ी तेरा नाम ना कोए महकाईआ। मानव मानस मानुख सुरती धार ना उठे सुत्ता, शब्द हलूणा ना कोए लगाईआ। सब दा हिरदा अन्तर दुखा, दुखियां दर्द ना कोए वंडाईआ। सुफल होए किसे ना कुख्खा, भगत जन्मे कोए ना माईआ। बिन तेरी किरपा जन भगतां कहे कोए ना पुत्ता, सुत दुलार गोद ना कोए टिकाईआ। जगत जहान निशान्योंं घुथ्था, मंज़ल हथ्थ किसे ना आईआ। तेरा प्यार तेरे नालों रुट्ठा, तेरी मुहब्बत तेरे नाल ना कोए प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब तेरी सरनाईआ। पगड़ी कहे मैनूं इशारे देंदी

❋

❋

देवी वाली लाटा, अष्टभुज अक्ख उठाईआ। मेरी मंज़ल पूरी होई वाटा, वटणा मल के रही वखाईआ। फेर खुल्ल्हा कर के झाटा, झट आपणी लई अंगड़ाईआ। फिर वेख के पुट्ठी खाटा, नेत्र रोवे मारे धाहीआ। फेर तक के गोबिन्द वाला बाटा, पासा गई बदलाईआ। फेर तक्कया जोती जाता, पुरख अकाला धुरदरगाहीआ। जो सब दा आदि अन्त दा राखा, रक्षक हो के वेख वखाईआ। झट आवाज़ आई बचन सुण साचा, सच दयां समझाईआ। जेहड़ा तत सरीर पूरन सिँघ दा आत्मा सिँघ चाचा, चन्द नूर जोत रुशनाईआ। उस दा वक्त प्रभू ने पछाता, समां नेरन नेर वखाईआ। बसन्त कौर ख़ुशीआं विच करे हासा, सचखण्ड प्रभ अग्गे सीस निवाईआ। मेरे हिस्से दा लंगर विच तृप्त कौर ढाई मुट्ठीआं पा दे आटा, मेरा लंगर जन भगतां नाल देणा रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। बसन्त कौर कहे मैं सेवा कीती अपार, हरि लंगर सेव कमाईआ। बूड़ सिँघ होणा ख़बरदार, जिस कारन तैनूं ल्या बुलाईआ। लाल पीढ़ा कर के ल्याउणा त्यार, उपर कपड़ सोहणा रंग रंगाईआ। छब्बी पोह नूं जिस ते होणा विहार, ब्याह रचणा चाँईं चाँईंआ। एह खेल सच्ची सरकार, हरि करता आप कराईआ। पगड़ी कहे मैं भगतां दे सीस दी बणां दस्तार, दस्त प्रभ दे नाल मिलाईआ। सब दे अन्दर धुर दे नाम दी होवे गुफ़तार, गुफ़त शुनीद राग अल्हाईआ जन भगतो आपणे अन्तर सारे करो इकरार, वाहिदा सतिगुर नाल पकाईआ। सतिगुर दा खेल जिस नूं समझ सके ना कोए विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस निवाईआ। अवतार पैग़म्बर पा ना सके सार, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कहि के आपणा झट लँघाईआ। सब दा लेखा इक्को जेहा पुरख नार, वडा छोटा ना कोए जणाईआ। दर आया सब दा करे उधार, उदर दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्ची सरकार, सरकारेआला आहला अदना इक्को रंग रंगाईआ।

१४ सावण शहिनशाही सम्मत ७ कपूर सिँघ दे गृह
मोगा शहर ज़िला फ़िरोज़पुर

नारद कहे खवाज्या मैं तके तेरे आब, आबेहयात नज़र कोए ना आईआ। शरअ दे हिस्से तके बाब, वरका वरका फोल फुलाईआ। उम्मती मित्र प्यारे तके अहिबाब, कायनात खोज खुजाईआ। नाम कलमे तके रबाब, सितार सच ना कोए वजाईआ। सजदे सीस तके आदाब, बन्दगी विच ना कोए समाईआ। काअबे तके महिराब, महिबूब मिलण कोए ना

❋

❋

पाईआ। हरफ़ हरूफ़ तके किताब, कुतबख़ान्यां पड़दा आप चुकाईआ। रसना रस तके लुआब, जेहवा जगत जहान वेख वखाईआ। सति दा सच नाल वज्जे किते ना नाद, धुर अवाज़ ना कोए सुणाईआ। शरअ विच्चों दिसे ना कोए आज़ाद, बन्धन बन्द ना कोए कटाईआ। धुर कलमे दी सुणे ना कोए आवाज़, अन्दरों राज़ ना कोए खुल्हाईआ। उठ तक लेखे लग्गी ना किसे नमाज़, रोज़ा नमाज़ वुज़ू कम्म किसे ना आईआ। परवरदिगार नवां साजण रिहा साज, सज्जण मीत धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं बेड़ा पूर भरया डोबे तेरे विच आब, जलधारा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। ख्वाजा कहे नारद मैं पै गया विच सोचीं, समझ समझ नाल मिलाईआ। सब कुछ तकां नैणां लोची, लोयण अक्ख खुल्हाईआ। जो इशारा दे के गया रविदास चमारा मोची, कपालमोचव भेव खुल्हाईआ। ओह गल्ल पिच्छे किसे ना सोची, समझ विच ना कोए टिकाईआ। बौहड़ी पैग़म्बरां दी खुस्सण लग्गी रोज़ी, राज़क रिज़क रहीम आपणा हुक्म वरताईआ। एकँकार इक्को देण लग्गा सोझी, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। बण के ठाकर धुर दा मौजी, मजलस भगतां नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे ख्वाजे निगह मार विच काअबे, कबरां तों परे ध्यान लगाईआ। किसे दा पुन्न रिहा ना सवाबे, साबत रूप ना कोए दरसाईआ। हिरदे गए किसे ना साधे, साधना विच ना कोए समाईआ। अन्तर आत्म प्रभ नूं ना कोई आराधे, राधे शाम ढोले गा के आपणा झट लँघाईआ। सदी चौधवीं मूल कोई ना जागे, पैग़म्बरां कलमा सके ना किसे उठाईआ। ओह तक कुछ लेखा कोल वाघे, वगदी पौण रही समझाईआ। एह खेल उस दे (डाहढे), जो डौरु डंक शरअ रिहा खड़काईआ। हुण भेव रहिणे नहीं विच साडे, नारद हस्स के रिहा सुणाईआ। उम्मत लडाउणे नहीं किसे ने लाडे, गोदी गोद ना कोए सुहाईआ। हुक्म सुण की फ़रमान मिले आजे, अज़ल उठ के लै अंगड़ाईआ। प्रभ नवीं साजणा साजे, सच सुहेला इक अख्वाईआ। प्रगट हो के देस माझे, मझेरां लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप वखाईआ। ख्वाजा कहे नारद मैं वी सुखणा सुखदा नाल ख़ुशी, ख़ुशीआं विच जणाईआ। याद करां मालक उसी, जिस दी उस्तत करे लोकाईआ। जिस दी आत्म धार सृष्टी अन्दर रुस्सी, रुस्सयां सके ना कोए मनाईआ। दीनां मज़्हबां दे मार्ग विच घुसी, मंज़ल हक ना कोए चढ़ाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर रिहा कोए ना पुछी, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए टिकाईआ। सदी चौधवीं रोवे साह उच्चे भुक्भी, हौक्यां विच कुरलाईआ। बौहड़ी परवरदिगार ने धार रहिण नहीं देणी दूजी, द्वैत दा झगड़ा दए चुकाईआ। जिस ने नाम रमज़ धुर कलमे दी मारनी

❋

❋

गुज्झी, गुफ़त शनीद पड़दा दए उठाईआ। रस रहिण नहीं देणा धार दुद्धी, अमृत जाम ना कोए प्याईआ। उत्तम श्रेष्ट रहिणी किसे नहीं बुद्धी, बुद्धी दा मालक आपणा हुक्म वरताईआ। खेल वेखणा धर्म धार दी सुदी, वदी आपणा पक्ख समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, (आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि,) निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी खेल वरताए गुझी, गोझ समझे कोए ना राईआ।

१५ सावण शहिनशाही सम्मत ७ हरजीत सिँघ दे नवित हरि भगत दवार जेठूवाल

नारद कहे सुण पीर ख्वाजा, खैरखाही नाल दृढ़ाईआ। नीर दा होवे कवण राजा, पातशाह अख्वाईआ। जिस तेरा साजण साजा, दिती माण वड्याईआ। सुण उस दा हुक्म बोध अगाधा, अकल कलधारी रिहा दृढ़ाईआ। जिस ने जगत जहान निवाजा, मेहर नज़र इक उठाईआ। उस दा खेल तक विच माझा, देस परदेस अक्ख खुल्हाईआ। जिस लहिणा पूरा करना वाले बाजां, बाज़ी सब दी दए उलटाईआ। जन भगतां रखे लाजा, निरगुण हो के होए सहाईआ। सदी चौधवीं बदल दए समाजा, समग्री आपणा नाम वरताईआ। अवतारां पैग़म्बरां पूरा करे वाहिदा, गुरु गुरदेव कौल निभाईआ। एका शब्द वजाए नादा, धुन अनादी आप दृढ़ाईआ। निरवैर हो के अन्तिम जागा, कलयुग लई अंगड़ाईआ। करे खेल पुरख समराथा, हरि करता वड वड्याईआ। याद कर जिस वेले खेल कीता विच दोआबा, दो जहान खोज खुजाईआ। तूं हाज़र होणा कोल बेआब वाले आबा, कन्ढ्ढी घाट डेरा लाईआ। नाल हुक्म दी ल्याउणी किताबा, बिन अक्खरां बग़ल टिकाईआ। सजदयां विच करीं आदाबा, अदब नाल सीस झुकाईआ। मुख रखीं वल्ल काअबा, दिशा मग़रब वंड वंडाईआ। लेखा पूरा तकीं हिसाबा, हासल ज़रब नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट तकीं जहादा, जहाद विच दुहाईआ। तेरा लिबास होवे सादा, कुल्ला सीस ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे सुण ख्वाजे खिज़र पीर, पीर पीरां रिहा दृढ़ाईआ। जिस दी दो जहान मिलख जागीर, जागरत जोत करे रुशनाईआ। उस दा हुक्म सुण अख़ीर, आख़र रिहा सुणाईआ। जो गंगा धार वायदा कीता कबीर, कबरां तों बाहर ध्यान लगाईआ। सो खेल करे गुणी गहीर, गहर गवर आपणी कार कमाईआ। तूं होणा नहीं दिलगीर, धीरज धीर नाल प्रगटाईआ। ब्यास पार किनारे खड़ा होणा शरअ दी तोड़ जंज़ीर शरीअत संग ना कोए रखाईआ। सतिगुर शब्द सतिगुर दा वस्त्र पीला होवे चीर, तन तन नाल सुहाईआ। तूं चौदां वार मारनी चौदस धार लकीर, लाईन ऐन देणी वखाईआ।

❋

❋

फेर हुक्म संदेशा देवे बेनज़ीर, नज़रीआ सब दा दए बदलाईआ। नारद कहे ख्वाजा तूं बच्चा खारशीर, बाल बाला नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेख इक बणाईआ। ब्यास कहे जिस वेले दिवस आया चौदां अस्सू, आस मेरी पूर कराईआ। मैं खिड़ खिड़ा के हस्सूं, हस्ती तकां बेपरवाहीआ। इधर उधर ख़ुशीआं नाल नस्सूं, आर पार इक्को रंग रंगाईआ। मेरे कन्ढ्ढे नौ सेर गुड़ लै के खड़ा होवे सिँघ मस्सू, मस्सा सिँघ पिछली सेव कमाईआ। जिस दा लहिणा पुरख अकाला दीन दयाला दस्सू, दहि दिशा अक्ख खुल्हाईआ। मौली दा तन्द सवा गज़ लै के खलोता होवे सिँघ जस्सू, जसबीर आपणा रंग रंगाईआ। ख्वाजा खिजर आपणी वहीर घत्तू, भज्जे वाहो दाहीआ। लाल पगड़ी लै के आवे सिँघ रत्तू, रत्न सिँघ रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि दाता धुरदरगाहीआ। ब्यास कहे मैं निव निव करनी बन्दना, डण्डावत सीस निवाईआ। जिस वेले मेरा पार किनारा लँघणा, लहिंगा चुक्के गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती जगत जहान वाली माईआ। मैनूं आउणा इक अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। मैं तकणा नूरी चन्दना, चन्द नूर जोत रुशनाईआ। जिस गोबिन्द शब्द लाया अंगणा, अंगीकार इक वखाईआ। उस नवीं चाढ़्हनी रंगणा, तबदीली करे जगत लोकाईआ। ख्वाजे तेरा मंझ मुहाणा लँघणा, वञ्झी हाथ किछ ना आईआ। लेखा मुकाउणा सभना, सभा मलेछ कूड़ देणी उठाईआ। खेल वेखणा उपर गगना, गगनंतरां परे दरसाईआ। चार कुण्ट कूड़ कुड़यारी लग्गे अग्गणा, आंच सके ना कोए बुझाईआ। इक्को डौरु डंका वज्जणा, वाहिद हुक्म सुणाईआ। ब्यास कहे मैं नौ वार चरण सरोवर करना मजना, आप आपणी मैल धुआईआ। एह खेल प्रभू निरँजणा, नर नरायण रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे आहला अदना, इन्साफ़ आपणे हथ्थ रखाईआ।

१७ सावण शहिनशाही सम्मत ७ गुरदयाल सिँघ दे गृह पिण्ड मूधल ज़िला अमृतसर

सदी चौधवीं कहे मुहम्मद सुण अगम्मी नग़मा, अलिफ़ ये तों बाहर ध्यान, लगाईआ। दरोही लाशरीक मैनूं देण वाला सदमा, सदा होके दयां जणाईआ। अन्त अख़ीर झुक जा इक नूर दे कदमा, कदीम दे मालक ध्यान लगाईआ। जिस झगड़ा मेटणा माटी ख़ाक बदना, बदी दा डेरा देणा ढाहीआ। कुछ झगड़ा पैण वाला विच अदना, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जो बेनज़ीर करन वाला इन्साफ़ अदला, अदल आपणा इक कमाईआ। दीन दीन दा लाहवे बदला, मज़्हब मज़्हब नाल ठुकराईआ।

❋

❋

मैं नेत्र धार पाउणी कजला, चारों कुण्ट अक्ख उठाईआ। उम्मती उम्मत दा रहिणा नहीं कोई सज्जणा, साजण मीत ना संग निभाईआ। सब ने चारों कुण्ट वंञणा, वञ्झ मुहाणे देण गवाहीआ। ओह तक ख्वाजा नीर दा पीर करे बन्दना, बन्दगी विच सीस झुकाईआ। नबी रसूल कोई ना लावे अंगणा, चार यारी रही कुरलाईआ। दुहाई दर्द किसे ना वंडणा, दुखियां दु:ख ना कोए मिटाईआ। परवरदिगार सांझे यार नूर इलाही सब नूं डण्डणा, डण्डावत सब दी दए बदलाईआ। शरअ शरीअत दी ढाहवे कंधना, मार्ग इक्को इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक बेपरवाहीआ। मुहम्मद कहे सदी चौधवीं अन्त अख़ीर मार झाकी, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। मेरा मालक ख़ालक प्रितपालक वेखणहारा बन्दा ख़ाकी, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। मैं शरअ दा रिहा मूल ना साकी, साख्यात दयां दृढ़ाईआ। सच दी बन्द होई ताकी, तकवा हक ना कोए जणाईआ। शरअ दी आसा होई आकी, मनसा मन ना कोए मिटाईआ। हक रिहा ना कोए इख़लाकी, इख़तलाफ़ विच दुहाईआ। खेल होणा इत्फिाकी, इत्फिाकीआं आपणा हुक्म वरताईआ। दीन दुनी दी तके निफ़ाकी, गृह मन्दिर तन तत ध्यान लगाईआ। जिस ने किसे दी रहिण नहीं देणी गुस्ताख़ी, गहर गम्भीर आपणा हुक्म वरताईआ। मेरी अन्तिम पूरी करे आसी, आहिस्ता आहिस्ता आपणा खेल वखाईआ। जिन्हां ईसा नूं चाढ़्हया फाँसी, सदी बीसवीं आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। सो लेखा मंगे पुरख अबिनाशी, हरि करता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। सदी चौधवीं कहे हज़रत उठ छेती नाल तक, मशरक मग़रब ध्यान लगाईआ। ईसा दा कलाक करे टक टक, बीस बीसा नाल मिलाईआ। उम्मत उम्मती रहे ना शक, शिकवा सारा देणा गंवाईआ। चारों कुण्ट नूर दी थाँ दिसे रत्त, तत तत नाल लड़ाईआ। शरअ शरअ होई वख, शरीअत संग ना कोए निभाईआ। ओ सुण जैकारा अलख, अलख अगोचर रिहा दृढ़ाईआ। तेरे रहिणा नहीं कुछ हथ्थ, हथेली ख़ाली हथेली नाल मिलाईआ। सब ने सथ्थर जाणा लथ्थ, सथ्थर गोबिन्द यारड़ा दए गवाहीआ। चौदां तबकां खेड़ा होणा भट्ठ, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। कलमा कायनात किसे ना लैणा रट्ट, रट्टा होवे कूड़ लोकाईआ। आपणा सर सिर परवरदिगार दे कदमां उत्ते सट, बिना सीस तों सीस निवाईआ। सजदे विच कहो मैनूं नौ साल होर लैण दे कट, अग्गे आस ना कोए तकाईआ। जिस वेले चौदां सौ साल गए टप्प, टप्पा कलमे वाला देणा बदलाईआ। तेरे नाम दी मोहर लग्गे झट, ठप्पा इक्को इक वखाईआ। नव सत्त नव दर नव वासना तों बाहर तेरा आवे रस, रस्ता इक्को देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं

❋

❋

भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण तेरी खेल सदा अकथ, मेहरवान महिबूब कथनी कथ ना सके राईआ।