पहली भाद्रों शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं
भाद्रों कहे मैनूं आउंदा जांदा मुड़्हका, सम्मत शहिनशाही सत्त सति सति ना कोए वरताईआ। मित्र प्यारा साथी मिले कोई ना धुर का, दरगाह साची संग ना कोए वखाईआ। मंज़ल चोटी चढ़े कोई ना सिख गोबिन्द गुर का, पारब्रह्म ब्रह्म विच मिलाईआ। मैं निगह मारी कुछ लेखा अन्तिम नाल तुरकां, तुरत दयां दृढ़ाईआ। जगत जहान होया मुर्दा, मुरीद मुर्शद मिलण कोए ना पाईआ। राग सुणे कोई ना शब्द सुरत धुन का, अनहद नादी नाद ना कोए वजाईआ। सच सरूप रिहा ना किसे रिख मुन का, तपी तपीश्र तप विच ना कोए समाईआ। समाज दिसे ना कोई गुण का, दीन मज़्हब रहे कुरलाईआ। लेखा मुक्कया पाप पुन्न का, पतिपरमेश्वर तेरा दरस कोए ना पाईआ। तूं मालक ख़ालक एकँकार कुन का, कुल मालक
❋
❋
इक अख्वाईआ। लहिणा देणा लेखा पूरा करदे उन का, जो अवतार पैग़म्बर गुर तेरी ओट तकाईआ। भेव खोल्ह दे आपणी अगम्मी सुन्न दा, सति सरूप शाहो भूप आपणा इक दरसाईआ। तुध बिन भगत सुहेले कोई ना चुणदा, चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया गुलशन वेख गुल का, नव सत्त ध्यान लगाईआ। आपणा नाम कलमा तक रसना जेहवा बुल्ल्ह दा, हिरदे सके ना कोए वसाईआ। तेरे नाम तराज़ू धर्म दे कंडे कोई ना तुलदा, सच तराज़ू नज़र कोए ना आईआ। त्रैगुण अंग्यारा वेख काया माटी चुल्ल्ह दा, साढे तिन्न हथ्थ पड़दा आप उठाईआ। तेरा ब्रह्म माया ममता विच रुलदा, मनसा मन होई हल्काईआ। लेखा कोई ना जाणे सुल्हकुल दा, सही सलामत तेरा दरस कोए ना पाईआ। बिन तेरी किरपा सच दवार कदे ना खुल्हदा, साचा वणज ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। भाद्रों कहे मैनूं आउंदा जांदा पसीना, पश्चाताप विच दुहाईआ। मेरा तक आप महीना, माह महिबूब वेख वखाईआ। तेरा जगत (जहान) होया नाबीना, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। ओह वेला तक लै जेहड़ा हुक्म दिता विच मदीना, मुहम्मद मेहर नाल दृढ़ाईआ। आपणी जोती धार दस्स हसीना, हस्स हस्स के दिता वखाईआ। आपणा दे के कलमा हक नग़ीना, नौबत नूर नूर वजाईआ। भेव खोल्ह के नर मदीना, मुद्दा इक्को दिता समझाईआ। सदी चौधवीं तेरा ठांडा करे सीना, सद तेरा संग रखाईआ। मुहम्मद झुक के किहा आलमीना, सजदे विच सीस निवाईआ। नाले मंगी हक तालीमा, अलिफ़ ये तों बाहर दिती समझाईआ। तेरा हक हकूक अन्तिम जाणा छीना, लोकमात रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। भाद्रों कहे प्रभ मैनूं याद आ गया की मुहम्मद संदेशा दिता अबू बक्कर, अब्बा जान तेरे वल्ल ध्यान लगाईआ। शरीणी वंड के प्रेम शकर, शहिनशाह तेरे कदमां विच सुटाईआ। धुर कलमा लिख्या अगम्मी पत्र, कलम शाही कागद जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जिस दी वेख सके कोए ना सतर, लाईन लीक ना कोए लगाईआ। फेर इशारा दिता, सदी चौधवीं किनारा दिता, इलाही नूर जोत नज़ारा दिता, बेपरवाह बेपरवाही विच तेरी उम्मत दी तेरे नाल लावे टक्कर, टाकरा आपणा हुक्म रखाईआ। कलमा कलमे नूं करे फट्टड़, फातिआ पढ़े जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। भाद्रों कहे प्रभू मैनूं याद तेरी संधी, जो सनद बिन अक्खरां दिती लिखाईआ। जिस विच दीनां मज़्हबां उत्ते लाई पाबन्दी, चार जुग दा लेखा दिता चुकाईआ। नाले मुहम्मद दी पिट्ठ कर के नन्गी, हकी जोत धार प्रगटाईआ। फेर शब्द धार चमका के चण्डी, गोबिन्द अक्ख दिती वखाईआ। फेर उम्मत दी धार दस्स के डण्डी,
❋
❋
डण्डावत सजदयां विच बदलाईआ। फेर सदी चौधवीं दस्स अन्तिम कन्ढ्ढी, कंधा फड़ के हलूणा दिता चाँईं चाँईंआ। हुण अन्तिम औध जांदी लँघी, आपणा पन्ध मुकाईआ। तेरा खेल सूरे सरबंगी, निरगुण धार समझ कोए ना पाईआ। अग्गे आयू करीं ना लम्बी, वाहिदा आपणा तोड़ निभाईआ। तेरा कलमा सद कल्मयां करे पखण्डी, कलमा कल्मयां नाल बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। भाद्रों कहे मैं आया भज्जा, परवरदिगार तेरी सरनाईआ। मैनूं दस्स आपणी जगह, धरनी धरत धवल उपर निशान लगाईआ। जिथ्थे मुहम्मद दी उम्मत दा मेटणा अग्गा, अग्गा रहिण कोए ना पाईआ। तेरा सतिगुर शब्द प्रगट होवे शेर बग्गा, जिस नूं जग नेत्र वेखण कोए ना राईआ। जो सब दे नाल कर के दग़ा, फ़रेब फ़रेबीआं दए मिटाईआ। कूड़ विकार दा वेखे नफ़ा, माया ममता मोह खोज खुजाईआ। अन्तिम सब नूं कुकर्म दा लावे धब्बा, धो सके कोए ना राईआ। भेव दस्स दे अगम्मी अब्बा, आदम हव्वा तेरी ओट तकाईआ। मैं कर के वेख्या चार कुण्ट गजा, चुरासी अन्दर ध्यान लगाईआ। तेरे नाम शब्द दा मिले किसे ना सद्दा, धुन आत्मक राग ना कोए जणाईआ। सृष्टी दृष्टी रस माणे मधा, मधुर धुन सुणन कोए ना पाईआ। तेरी सरन सरनाई कोई ना लग्गा, लग मात्रा दा डेरा गए ढाहीआ। ओह तक नारद खड़काउंदा आउंदा ख़ाली डब्बा, डौरु रिहा वजाईआ। दुनिया दयो लोको धुर दा पिता मन्नयो कोई ना रब्बा, रब्ब नज़र कोए ना आईआ। कोई लभ्भयो ना उपर शाह रगा, जगत दवारे डेरा ढाहीआ। वेखो कलयुग ने कूड़ निशाना गड्डा, गाॅड इहो लओ मनाईआ। नाले मंज़ल नाले हज्जा, हुजरा जगत वाला सुहाईआ। मन दी चलो सारे रज़ा, राज़क रिज़क रहीम इहो नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। भाद्रों कहे मैं बेनन्ती करां ख़ुद, ख़ुदी तक्ब्बर ना कोए रखाईआ। तेरी सृष्टी दी बदली बुध, बुद्धीवान नज़र कोए ना आईआ। सति धर्म गया उड, सच विच ना कोए समाईआ। दरोही हुण बदल दे कूड़ा कलयुग, जुग चौकड़ी तेरे हथ्थ नज़री आईआ। धर्म दा दीपक गया बुझ, सच करे ना कोए रुशनाईआ। मैनूं इयों दिसदा तेरा होणा शब्दी धार युद्ध, युधिष्टर बैठा सीस निवाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद पैणा कुद्द, आपणा आपणा बल वधाईआ। अर्जन दी तत्ती लोह ते बध्धा मुढ्ढ, नींह जगत विच रखाईआ। जो गोबिन्द दे बच्चे गए झुज, धरनी धरत सोभा पाईआ। इहो सब नूं लग्गी उज, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। भाद्रों कहे मुहम्मद उठ तक, तकवा इक रखाईआ। आपणा पूरा कर लै हक, हकीकत आपणी झोली पाईआ। अग्गे रहे कोई ना शक, शिकवा देणा मिटाईआ।
❋
❋
ओह वेख नूर इलाही लेख लिख्या बिन कलम शाही ख़ुशख़त, जिस नूं जगत ख़तूत सके ना कोए समझाईआ। तेरी उम्मत दी आशा उबली वांग रत, आबेहयात ना कोए चुआईआ। परवरदिगार सांझे यार अन्तिम उलटी करनी मति, मति मतांतर डेरा ढाहीआ। कवण जाणे उहदी मित गत, गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणा खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं पैंडा मुकाया नट्ठ, भज्जी वाहो दाहीआ। चौदां तबक खेड़ा रिहा ढट्ठ, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। तेरी आशा उलटी गिड़नी लट्ठ, चारों कुण्ट दरोही इक्को नाम दुहाईआ। चार यारी रहे कोई ना हठ, सिदक सबूरी सारे रहे गंवाईआ। उठ कलमा पढ़ लै झट, पंज नमाज़ रही कुरलाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला निरगुण धार होया प्रगट, पारब्रह्म प्रभ आपणा रूप बदलाईआ। जिस ने दीन मज़्हब रहिण नहीं देणी कोई वट्ट, चार जुग दा झगड़ा देणा गंवाईआ। साचा लाहा नबी रसूल हो के खट्ट, पैग़म्बर हो के सीस निवाईआ। आपणे कदम नाल आपणी हद्द जा टप्प, कदीम दे मालक अग्गे कदमबोसी विच सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। मुहम्मद हथ्थ मारया उत्ते पेशानी, पेशवा हो के ध्यान लगाईआ। की महिमूद करें मेहरवानी, महिज़ देणा जणाईआ। मेरी वेख कुरबानी, तेरी धार करबला दए गवाहीआ। मेरा जिस्म ना रिहा जिस्मानी, ज़मीर रंग ना कोए रंगाईआ। मैं तेरा नूर नुरानी, तूं जल्वागर बेपरवाहीआ। तूं आदि अन्त दा बानी, जुग जुग आपणा हुक्म सुणाईआ। मैं तेरा पढ़या कलमा कलामी, कायनात सुणाईआ। तूं शहिनशाह अमामी, अमलां तों रहित नज़री आईआ। तेरा हुक्म आलमे जाविदानी, दो जहानां सदा शनवाईआ। मैनूं अन्त आपणे प्यार दी दे महिमानी, मुहब्बत विच मेहर रस देणा चखाईआ। मेरी ओह तक लै ओह तक लै एथे उथे दो जहानां वाली निशानी, जिस दी तारा चन्द दए गवाहीआ। मेरी अन्तिम होणी जूह बेगानी, लोकमात चौदां तबक संग ना कोए रखाईआ। सदी चौधवीं चौदस दिसे परेशानी, (परेशान) हो के रिहा सुणाईआ। मंज़ल हक ना रही रुहानी, रूह बुत पाक ना कोए कराईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक करन बेईमानी, बेवा होई लोकाईआ। मैनूं सच दिसदा हक दिसदा अनुलहक दी याद आई कुरबानी, जगत शमस तबरेज़ खल्लां खल्ल लुहाईआ। ज़रूर तेरे हुक्म दी चार कुण्ट आए तुग्यानी, मूसा कोहतूर ते वेखे अक्ख उठाईआ। ईसा अन्दर आवे हैरानी, सदी बीसवीं अक्ख खुल्हाईआ। तेरे गोबिन्द दी ढईए तों बाद शब्दी धार जवानी, जोबनवन्ता इक्को सोभा पाईआ। जिस ने करनी खेल महानी, महाबली तेरा रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। भाद्रों कहे मुहम्मदा औह तक लै गोबिन्द सूरा, हरि सतिगुर शब्द रूप बदलाईआ। जिस दा मेल जोती धार अगम्मी नूरा, नूर नुराना डगमगाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी
❋
❋
सर्ब कला भरपूरा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार इक अख्वाईआ। एथे ओथे दो जहानां नव सत्त ज़ाहर ज़हूरा, ज़र्रा ज़र्रा आपणा रंग रंगाईआ। सो कलयुग अन्त कूड़ी क्रिया हुंझे कूड़ा, कूड़ कुटम्ब दए मिटाईआ। जिस कारन मुहम्मदा तेरी कफ्फणी शब्दी धार काला मंग्गया भूरा, मेला सिँघ लै के आया चाँईं चाँईंआ। धुर दा बचन जाए ना कदे हदूरा, हद्द सब दी दए गंवाईआ। जिस दे प्रेम विच सब ने होणा मशकूरा, शुक्रिया कहि के सीस झुकाईआ। उस दा बदले ना कोए दस्तूरा, दस्त नाल दस्त सर्ब मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। भाद्रों कहे मुहम्मद वेख गोबिन्द धार अवल्ली, अवल्ल अल्ला इक जणाईआ। योद्धा सूरबीर महाबली, बलि बावन दए गवाहीआ। ओह जिस नूं सजदा करदा तेरा शाह अली, आलमीन तक नूर इलाहीआ। जिस दी हुक्म वाली घड़ी कदे ना टली, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। ओह सदी चौधवीं सब नूं जांदा छली, वल छल आपणा हुक्म वरताईआ। शब्दी धार जोत जोत विच रली, जोत जोत विच समाईआ। जो दो जहानां फिरदा गलीउ गली, लख चुरासी काया मन्दिर अन्दर आपणा हुक्म सुणाईआ। जिस ने भगतां दा सीस रखया आपणी तली, ताल तलवाड़ा आपणा नाम वजाईआ। ओह खेल करे थली जली, महीअल आपणा रंग रंगाईआ। सच सिंघासण रिहा मल्ली, मालक हो के धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। भाद्रों कहे मुहम्मद औह तक अवतार तेई, सारे तेरा राह तकाईआ। ओह वेख नानक खलोता कन्ढ्ढे उत्ते बेई, चुभ्भी दो जहान लगाईआ। ओह वेख की संदेशा दिता राम मात केकई, मतरेई जगत सुणाईआ। कमलीए जिस वेले अवतार पैग़म्बर गुरुआं दी रहिणी नहीं कोई देही, पंज तत नज़र कोए ना आईआ। फेर ओह राम आउणा जेहड़ा सब दा राम सनेही, सगला संग रखाईआ। जिस नूं खोजण कोटन कोटि कई, केते ध्यान लगाईआ। उहदी सूरत उहदी मूर्त इक्को आपणे जेही, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। भाद्रों कहे प्रभू मेरा पिछला तक दिहाढ़ा, देहुरी ध्यान लगाईआ। जिस वेले सतिगुर शब्द बणाया लाड़ा, लाड़ी लख चुरासी प्रनाईआ। शब्द अगम्मी नाद वजाया तलवाड़ा, धुन आपणे विच्चों प्रगटाईआ। नूरी जोत लगाया अखाड़ा, पंज तत ना कोए चतुराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पैग़म्बरां दिता इशारा, सैनत नाल समझाईआ। ओए दुलारिउ दुल्यो बच्चयो तुहाडा वक्त चुक्कया संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस निवाईआ। झट कलि कल्की प्रगट होए चव्हीआं अवतारा, जिस नूं जन्मे कोई ना माईआ। जिस दा गोबिन्द होए सुत दुलारा, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। तिक्खीआं रखे दोवें धारा,
❋
❋
निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रूप समझाईआ। सृष्टी दी दृष्टी अन्दर इक्को आपणा करे वारा, वारता पिछली दए बदलाईआ। सब दे अन्तर निरन्तर तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म उपजे जैकारा, शब्दी धुन धुन शनवाईआ। जिस दी महिमा कागद कलम ना लिखणहारा, चार जुग दे शास्त्र अन्त कहिण कोए ना पाईआ। सो साहिब सुल्तान अन्तरजामी भाद्रों कहे मेरा बण जाए मीत मुरारा, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। मैं बिना सीस तों उस जगदीश नूं करां निमस्कारा, जो जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। मुहम्मद कहे मैनूं देख लैण दे तारा कुतब, कुतबिआं दयां जणाईआ। क्यों ख़ुदा खेल करन लग्गा मुफ्त, मुफ्तीआं पड़दा दयां उठाईआ। क्यों परवरदिगार होया चुस्त, जगत चलाकां दयां जणाईआ। क्यों हुक्म देण लग्गा दरुस्त, दोहरी आपणी कार कमाईआ। बौहड़ी नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों किथों एस नूं मिल गई फ़ुरसत, वेहला हो के आपणी कार कमाईआ। पहलों सानूं बणा के मुरशद, मुरीदां कलमे दिते जणाईआ। आपणी आप कराके उल्फ़त, आलमां इलम दिते समझाईआ। हुण सब नूं देण लग्गा रुख़सत, छुट्टी होवे विच्चों मात लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। मुहम्मद कहे मेरा इक्को इक सजदा, सजदा दयां जणाईआ। मैं इक्को इक दा बरदा, बरदयां दयां जणाईआ। वेखो खेल आपणे घर दा, जो घर घर रिहा वखाईआ। मैं जिस दा पल्लू फड़दा, तुहानूं आया फड़ाईआ। ओह वेख अगम्मी पर्दा, जोती नूर नूर इलाहीआ। मैं उस दे कदमां आपणा हाढ़ा कढदा, हाए उफ़ दुहाईआ। दरोही सदी चौधवीं अन्त मूल ना छडदा, वाइदे कौल आपणे पूर कराईआ। उम्मते हुण वेला इक्को अख़ीरी हज्ज दा, हुजरयां तों बाहर देणा सुणाईआ। जेहड़ा ख़ुदा मसीतां मकबरयां विच्चों नहीं लभ्भदा, मम्बरां उत्ते करे ना कोए शनवाईआ। उहदा नूर अलाही नुराना हो के जगदा, जागरत जोत डगमगाईआ। वेस कर सूरे सरबग दा, हुक्म संदेशा रिहा सुणाईआ। कुझ लेखा याद आ गया मुहम्मद नूं अज्ज दा, इज़राईल ज़बराईल इसराफील मीकाईल चारे ल्ए बुलाईआ। आपणा हिसाब वेखो झब्ब दा, पल्लू लउ उठाईआ। सारे कहिण दरोही दो जहानां मालक किते ना लभ्भदा, चार कुण्ट नज़र कोए ना आईआ। ओह वणजारा नहीं रिहा मास नाड़ी हड्ड दा, तत्तां तों परे नूर इलाहीआ। जिथ्थे इक्को दीपक नूर नुराना जगदा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। मुहम्मद कहे तुसीं चारे चार फ़रिश्ते, फ़रिश्तयो वेखो थांउँ थाँईंआ। तुहाडे कोलों कोई ना ख़िसके, भज्ज सके ना राईआ। मैनूं ऐथों सारे दिसदे, नूरी जलवे नाल तकाईआ। तुसां मैनूं लेखे देणे इक इक दे, पहली
❋
❋
अस्सू हिस्सा आपणे हथ्थ उठाईआ। क्यों नहीं कल्मयां विच मन उन्हां दे टिकदे, सांतक सति ना कोए वरताईआ। क्यों प्यारे ना होए अगम्मी पित दे, पलकां दे पिच्छे दिसे ना नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशा इक सुणाईआ। ज़बराईल कहे मैं वेखणा अगम्मी जबर, की जाबर रिहा जणाईआ। मुहम्मदा पहलों तकां तेरी कबर, मकबरे फोल फुलाईआ। फेर तकां तेरी उम्मत दा सबर, की सबूरी जाम आया प्याईआ। फेर तेरे मुल्ला शेख़ मुसायकां दा वेखां टब्बर, जिन्हां नूं तीस बतीस सपारे आया दृढ़ाईआ। फेर कलमे दा तकां धुन मधुर, कायनात खोज खुजाईआ। फेर सदी चौधवीं दी वेखां सधर, की आसा रही तकाईआ। फेर वेखां क्यों परवरदिगार सब नूं रिहा बदल, बदली होवे थांउँ थाँईंआ। की पैग़म्बरो तुहाथों हो ना सक्या अदल, इन्साफ़ सच ना कोए कमाईआ। क्यों तुहाडी शरअ ने इन्सानां नूं कीता कत्ल, कत्लगाह बणी लोकाईआ। क्यों नहीं सारयां दा सांझा वखाया ओह वतन, जिस दा मालक इक्को नूर इलाहीआ। जिस दी तुसीं कुखों सारे जम्मे विच्चों बतन, शिकम विच्चों आपणा आप प्रगटाईआ। क्यों वक्ख वक्ख हुक्म सुणाया कलमे लग्गे रटण, रट्टा दीन दुनी पवाईआ। हुण तुहाडी सब दी ओह जड़ लग्गा पट्टण, पटने वाला शब्द गुरु आपणे नाल रखाईआ। भाद्रों कहे मैं सब नूं आया दस्सण, संदेशा देणा चाँईं चाँईंआ। करे खेल अलखणा अलखण, अलख अगोचर आपणा खेल खिलाईआ। सब दे पूरे करने भविक्ख्त बचन, पेशीनगोईआं पेशतर सब दे नाल मिलाईआ। जेहड़े अल्ला वाहिगुरु राम कृष्न नाम सति जपण, जपदे जपदे सारे देणे टकराईआ। मज़्हब मज़्हबां नूं कटण, कटाक्ष लग्गे नाम इलाहीआ। एह हुक्म उस दा जिस नूं कहिंदे पाटल प्रगटया विच्चों पटण, नदेड़ आपणा खेल खिलाईआ। ओह खेल करे नाल समरथण, परम पुरख नाल चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशा धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। भाद्रों कहे मैं वेखणा गोबिन्द ओह भुजंगी, जिस दीआं भुजां नज़र कोए ना आईआ। सूरबीर बहादर योधा होवे जंगी, जंग दो जहान कराईआ। सब दी पुश्त करके नन्गी, ओढण उत्ते ना कोए टिकाईआ। कलयुग अन्तिम रहिण देवे ना कोए पखण्डी, जूठ झूठ दा पन्ध मुकाईआ। सतिजुग सच धर्म दी ला के डण्डी, डण्डावत इक्को दए दरसाईआ। जन भगतां सन्तां सूफ़ी फ़कीरां लगाए अंगी, अंगीकार इक अख्वाईआ। शरअ शरीअत तोड़ पाबन्दी, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। पिछली आयू सब दी लँघी, अग्गे वक्त सुहञ्जणा दए दृढ़ाईआ। क्यों धरनी धरत धवल पापां नाल कम्बी, नेत्र रो रो मारे धाईआ। मेरे उत्ते सदी चौधवीं सन्त फ़कीर हो गए डम्बी, कूड़ क्रिया विच हल्काईआ। दीन दुनी हो गई अंधी, पारब्रह्म तेरा दरस कोए ना पाईआ। ग़रीबी भुल्ल गई रविदास चमारे वाली आर रम्बी, सुक्के टुकड़े
❋
❋
खा के झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरा वेस अवल्लड़ा सूरे सरबंगी, जगत बुद्धी समझ कोए ना पाईआ।
२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ७ टहिल सिंघ, गुलज़ार सिंघ, वरयाम सिँघ राम दवाली
पिण्ड रूपोवाली ज़िला अमृतसर
जन भगतो आपणा हिस्सा लैणा भाग, जन्म जन्म दा पूरब लहण चुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया विच्चों जाणा जाग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। त्रैगुण तत बुझाउणी आग, अग्नी तत ना लागे राईआ। माया डस्सणी डस्से ना नाग, तृष्ना तृखा ना कोए हल्काईआ। गुरमुख हँस बणे काग, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। घर दीपक गृह जोत तक्को चराग़, चराग़ाहां दा डेरा ढाहीआ। मन मनसा छड्डो समाज, बुध बिबेक बणाईआ। पुरख अकाल सरनाई जाणा लाग, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। अन्तर निरन्तर रहे ना वाद विवाद, विख अमृत रूप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच वस्त नाम वरताईआ। जन भगतो आपणा पूरा करो लेखा, जुग जुग दा लहिणा झोली पाईआ। तन मन्दिर रहे ना भरम भुलेखा, भाण्डा भरम देणा भनाईआ। सतिगुर शब्द शब्द सतिगुर सुणो संदेशा, जो सँध्या सरघी इक्को रंग रंगाईआ। इक्को माण वड्याई देवे इक्को मूंड मुंडाए धारी केसा, केसगढ़्ह दा मालक होए सहाईआ। जो एथे उथे दो जहानां मालक नर नरेशा, नर नरायण अगम्म अथाहीआ। जिस दा सुत दुलारा गोबिन्द दस दशमेशा, दहि दिशा भेव चुकाईआ। उस दा रूप अगम्मा वेसा, जिस नूं समझ विच ना कोए समझाईआ। साचे सन्तां करे हेता, हितकारी इक हो आईआ। आत्म ब्रह्म दा बण के नेता, निरगुण निरवैर दया कमाईआ। सुणो नाम सच सच सच संदेशा, अणसुणत दए सुणाईआ। जिस दी अवतार पैग़म्बर गुरुआं रखी टेका, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि करता अगम्म अथाहीआ। जन भगतो आपणी पूरी करो मनसा, मन मति देणी गंवाईआ। गुरमुख रूप बणो हँसा, हिँसा अन्दर रहे ना राईआ। मन हँकारी मारो कंसा, काहन इक्को इक मनाईआ। जो लहिणा देणा देवे कोट सहँसा, सहिज पद आपणा इक दरसाईआ। तुसीं आत्म धार उस दी अंसा, अन्तष्करन तजणा कूड़ लोकाईआ। सच दा सच बणाउणा बंसा, दूसर रंग ना कोए रंगाईआ। जो धर्म दी धार बणाए बणता, घड़न
❋
❋
भन्न्हणहार इक अख्वाईआ। देवे वड्याई साचे सन्ता, सन्त साजण आपणे रंग रंगाईआ। गुरमुखां तोड़े गढ़्ह हउमे हंगता, हँ ब्रह्म आप प्रगटाईआ। बोध अगाधा बणे पंडता, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। जेहड़ा ना जम्मदा ना मरदा, जम्मण मरन विच कदे ना आईआ। ओह प्यारा बणया कदे ना माटी चम्म दा, चम्म दृष्टी सारे दयो तजाईआ। उहदा खेल वेखो अगम्म दा, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। रूप अनूप दस्से श्री भगवन दा, भगवन आपणा पड़दा आप चुकाईआ। फेर नूर तक्को ओस नुराने चन्न दा, जिस नूं सूर्या चन्द कोटन कोटि सीस झुकाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण सब दे बेड़े बन्न्हदा, बन्नणहार इक अख्वाईआ। ओह मालक ख़ालक वजूद पंज तत (तन) दा, गृह गृह आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा मालक दया कमाईआ। जन भगतो आपणी पूरी करो वंड, वंडणहार दया कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया छडो पखण्ड, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। आत्म परमात्म माणो अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गावो छन्द, सोहँ ढोला धुरदरगाहीआ। पारब्रह्म ब्रह्म लावो आपणे अंग, अंगीकार इक अख्वाईआ। नाम शब्द सुणो मृदंग, मर्द मर्दाना आप दृढ़ाईआ। आत्म सेज सुहञ्जणी करो पलँघ, गृह मन्दिर होवे रुशनाईआ। झगड़ा मुकाओ जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज लेखा रहे ना राईआ। जगत जहान जाओ लँघ, मंज़ल साची कदम टिकाईआ। झगड़ा रहे ना कोए ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड पड़दा लैणा उठाईआ। मिले मेल सूरे सरबंग, मेलणहार दया कमाईआ। जिस दी सिफ्त कर ना सके बत्ती दन्द, रसना जेहवा ना कोए चतुराईआ। ओह लेखा जाणे हँ ब्रह्म, पारब्रह्म अगम्म अथाहीआ। गुरमुख बणा के धुर दे चन्न, दरगाह साची होए सहाईआ। हरख़ सोग मेट के ग़म, चिन्ता चिखा विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। लेखे लावे पवण स्वासी दम, दामनगीर आप हो जाईआ। लहिणा देणा लेखा पूरा करे ब्रह्म, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा मालक दया कमाईआ। जन भगतो सतिगुर शब्द दा लओ प्यार, प्रेम प्रीती इक जणाईआ। हिरदे हरि रखो करतार, कादर कुदरत दया कमाईआ। एका रूप तक्को पुरख नार, नर नरायण सोभा पाईआ। जिथ्थों इक्को नूर जोत उज्यार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। ना कोई पैग़म्बर गुर अवतार, तत्व तत ना कोए रखाईआ। ना कोई शब्द नाद धुन्कार, उच्ची कूक ना कोए दृढ़ाईआ। वेखो खेल सच्ची सरकार, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगत सुहेले होवो ख़बरदार, सोई सुरती मात उठाईआ। सतिगुर शब्द शब्द दातार, दयावान दया कमाईआ। जुग चौकड़ी लहिणा देणा देवे कर्ज़ उतार, मकरूज़ सब दा लेखा पूर कराईआ। साची बख्श के धूढ़ छार, टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। किरपा करे अगम्म अपार,
❋
❋
अलख अगोचर होए सहाईआ। साची बख्श सीस दस्तार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मानस जन्म देवे संवार, अग्गे लेखा रहे ना राईआ। चित्रगुप्त राय धर्म नेत्र अक्ख ना सके उठाल, दूर दुराडा सीस झुकाईआ। नाता तोड़ के काल महाकाल, दीन दयाल होए सहाईआ। एथे उथे दो जहानां श्री भगवाना करे प्रितपाल, प्रितपालक हो के वेख वखाईआ। सचखण्ड दवारा बख्श सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक जणाईआ। जिथ्थे दीपक जोती जगे बेमिसाल, जिस दी मिसल ना कोए बणाईआ। जिस दा चार जुग दे शास्त्र देण अहिवाल, सिफ्तां वाले ढोले गाईआ। सो भगतां हल्ल करे सवाल, सवाली ख़ाली रहिण कोए ना पाईआ। लख चुरासी विच्चों भाल, हरि जू आपणे रंग रंगाईआ। सतिगुर शब्द बणा दलाल, विचोला विचला भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित जन भगतां करे हित, मित मित्र मीत एकँकार इक अख्वाईआ।