पुस्तकालयभाग २२

२० भाद्रों शहिनशाही सम्मत ७ कपूर सिँघ दे गृह मोगा शहर ज़िला फ़िरोज़पुर

नारद कहे गुर अवतार पैग़म्बर उठो, निरगुण धार बल प्रगटाईआ। आपणयां सिक्खां मुरीदां उत्ते मुर्शद हो के तुट्ठो, मेहरवान रूप वखाईआ। लुके रहो मूल ना गुट्ठो, सचखण्ड साचे लओ अंगड़ाईआ। कलयुग कूड़े पाई लुट्टो, लुटेरा बणया थांउँ थाँईं थाँईंआ। किसे दी सुहञ्जणी होए मूल ना रुतो, रुतड़ी हरि नाम का कोए महकाईआ। पुरख अकाल कोलों सारे पुछो, जो पेशतर पेशीनगोईआं आए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे प्रभू मैं तेरी सृष्टी दृष्टी तकी, इष्ट अवतार पैग़म्बर गुर ध्यान लगाईआ। मानव माणस मानुक्ख मंज़ल चढ़े कोए (ना हकी,) हकीकत दे मालक तेरा हक समझ कोए ना पाईआ। सब दा अन्तर होया शकी, मन वासना कूड़ हल्काईआ। किसे दे अन्दर नाम रिहा ना रत्ती, रत्न अमोलक हीरा रूप ना कोए वखाईआ। तैनूं गाउंदे रसना जेहवा दन्द बत्ती, हिरदे अन्दर सके ना कोए वसाईआ। दरोही तेरी समझ आई ना राग छत्ती, छत्रधारी कोटन बैठे सीस झुकाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारी होई मती, गुरमति दीन दुनी गए भुलाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरा दरस पाए कोए ना कमलापती, पतिपरमेश्वर तैनूं मिलण कोए ना आईआ। मैं जिधर तकां नौ खण्ड सत्त दीप जगत शास्त्रां लग्गी हट्टी, सौदा अक्खर तेरा नाम विकाईआ। साची खट्टी किसे ना खट्टी, खटका मिटे ना कूड़ लोकाईआ। मेहरवान महिबूब तेरे नाम कलमे दी पढ़े कोए ना पट्टी, निरअक्खर समझ ना कोए समझाईआ। गृह मन्दिर काया जोत जगे ना लट लटी,

❋

❋

नाद धुन शब्द ना कोए शनवाईआ। मैं वास्ता पावां जोड़ के हथ्थीं, हथेली हथेली नाल मिलाईआ। कलयुग अन्तिम दीन दुनी दी वासना वेख इक्ट्ठी, हर घट अन्तर ध्यान लगाईआ। भाग लग्गा ना दिसे किसे काया मट्टी, घर विच घर होए ना कोए ना रुशनाईआ। सुरत शब्द डोर सब दी गई कटी, मिले मेल ना धुर दे माहीआ। तूं साहिब पुरख समर्थी, हरि करता इक अख्वाईआ। नारद कहे कूड़ी सृष्टी दे मथ्थी, मथन कर जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। नारद कहे अवतार पैग़म्बर गुर वेखो खेल अक्खां, बिन नेत्र लोचण नैण अक्ख उठाईआ। तुहाडा सिख मुरीद रिहा कोए ना सख़ा, सगला संग ना कोए निभाईआ। अमृत मिले ना किसे रसा, निजर झिरना ना कोए झिराईआ। मनुआ मन ना होए वसा, ममता कूड़ ना कोए मिटाईआ। साचा मार्ग किसे ना दिसा, दीन मज़ब तों बाहर करे ना कोए पढ़ाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म सिफ्त सालाह करे कोए ना जसा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी सारे गाईआ। सदी चौधवीं वेख मैं खिड़ खिड़ा के हस्सा, हस्ती तक तेरी बेपरवाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट दहि दिशा नस्सा, ज़िमीं असमान दो जहान फोल फुलाईआ। जिधर तकां कलयुग रैण अंधेरी दिसे मस्सा, जोती नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। तन वेस वेख्या धोती तहिमत कच्छा, सति सच रंग ना कोए रंगाईआ। चुरासी विच्चों बिन तेरी किरपा भगत बणे कोए ना बच्चा, भगवन तेरे विच समाईआ। सब दा काया माटी भाण्डा कच्चा, नव सत्त खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे पुरख अकाल मैं वेखे अवतार पैग़म्बर गुरु फिरदे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। तेरा राह तकदे निरगुण धार विछुन्ने चिर दे, जुग जुग आपणी आस वधाईआ। असीं खेल वेखणे उस अगम्मी पिर दे, जो पतिपरमेश्वर शहिनशाहीआ। जिस भगतां साफ़ करने हिरदे, कलयुग कूड़ी क्रिया दुरमति मैल धुआईआ। शब्द भण्डारे बख्शणे मेहर दे, मेहरवान महिबूब आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। पुरख अकाल कहे सुण नारद मुनी, मुनीश्र दयां जणाईआ। कलयुग अन्तिम रिहा कोए ना गुणी, अवगुण कूड़ भरी लोकाईआ। सब दी पुकार रिहा सुणी, अणसुणत करता धुरदरगाहीआ। कोटां विच्चों सन्त सुहेले रिहा चुणी, अणगिणतां विच्चों आपणी गणित गिणाईआ। जिन्हां अन्दर देवे नाम दी धुनी, धुन आत्मक राग सुणाईआ। भाग लगा के काया कुल्ली, कुल मालक होए सहाईआ। जेहड़ी आत्मा नाम शब्द तराज़ू उत्ते तुली, तुलहा बेड़ा अवर ना कोए रखाईआ। ओह लोकमात रहे ना भुल्ली, अभुल आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

❋

❋

आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक दया कमाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण नारद तेरा सुणया संदेश, दो जहानां वेख वखाईआ। अन्तिम लेखा वेख दस दशमेश, जो दहि दिशा गया जणाईआ। जिस दा समझे कोए ना लेख, बुद्धी पर्दा ना कोए उठाईआ। ओह सब दी बदलण वाला रेख, ·षीआं मुनीआं करे सफ़ाईआ। वस के सम्बल देस, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। झगड़ा मेटे औलीए मुल्लां शेख़, मुसायकां लेखा दए मुकाईआ। खेल करे नेतन नेत, नित नवित आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतां अन्तर आत्म खोल्हे भेत, अनुभव दृष्टी विच जणाईआ। जो वसे सचखण्ड साचे देस, दरगाह साची सोभा पाईआ। ओह लेखा जाणे आदि जुगादि जुग चौकड़ी हमेश, हमसाजण नूर इलाहीआ। जिस नूं सूफ़ीआं किहा दरवेश, संदेशा कल्मयां विच दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे अवतार पैग़म्बर गुरु वेखो आपणी कार, की करनी कार कमाईआ। की संदेशा दे के आए विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी शब्द जणाईआ। की भविक्ख्तां विच आए उच्चार, पेशीनगोईआं पेशतर जगत जणाईआ। निरगुण धार सारे करो विचार, बिना रसना तों विचर के दयो सुणाईआ। की खेल करे करतार, हरि करता धुरदरगाहीआ। तेई अवतार होवो हुश्यार, आपणी आप लओ अंगड़ाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद होणा ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर दयो जणाईआ। दस गुरु पाओ सार, की महासार्थी आपणी खेल खिलाईआ। सारे इक्ट्ठे हो के बोलो इक जैकार, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। की संदेशा देवे एकँकार, इक इकल्ला वाहिद नूर इलाहीआ। जिस दे सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बणे तुसीं बरख़ुरदार, बरख़ुरदारी विच आपणी सेव कमाईआ। नाम शब्द कलमे आए उच्चार, अक्खर काग़ज़ कलम शाही जोड़ जुड़ाईआ। तिस दा भेव दस्सो नाल प्यार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर देणा जणाईआ। क्यों सृष्टी कायनात आई हार, चार वरन अठारां बरन रहे कुरलाईआ। क्यों दीनां मज़्हबां उडदी छार, सति धर्म विच ना कोए समाईआ। क्यों चेले गुर होए ग़द्दार, मुरीद मुर्शद बैठे मुख भवाईआ। बिन अक्खरां तों आपणी सच दस्सो गुफ़तार, गुफ़त शुनीद पड़दा इक खुल्हाईआ। क्यों दीन दुनी बदली रफ़तार, रफ़ता रफ़ता आपणा भेव चुकाईआ। सारे इक्को वार कहिण ललकार, उच्ची कूक कूक जणाईआ। कलयुग आई अन्तिम वार, अन्तष्करन बदलया कूड़ लोकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर करन निमस्कार, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त कलि कल्की ल्ए अवतार, निहकलंक अमाम अमामा वेस वटाईआ। जिस दा लेख कोए कातब लिख सक्या ना बण लिखार, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी नारद कहे सब दी पावे सार, महासरथी इक अख्वाईआ। जगत सुहेले साचे सन्तां ल्ए उबार,

❋

❋

सूफ़ीआं आपणा रंग रंगाईआ। कारज सिद्ध करे जगत विच विवहार, विवहारी आपणी दया कमाईआ। मेहरवान महिबूब आप निरँकार, निराकार इक अख्वाईआ। साचे भगतां सदा पैज जाए संवार, स्वार्थ आपणा ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिर हथ्थ धरे कपूर सिँघ बराड़, इकरार पूरब तोड़ निभाईआ।

२३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ७ इटारसी शहर मध्ध प्रदेश, भगत सिंघ, हरदित सिंघ, जसवन्त सिंघ, सुरिन्दर सिंघ, जोगिन्दर सिंघ, चमन लाल, पटोला बाई, टोपन राम, गुरमुख सिँघ पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर,

महा सिँघ जबलपुर, शिंगरा सिँघ बड़ोदा, मंगल सिंघ, जोगिन्दर सिंघ,
सरूप सिँघ भूपाल, सन्त सिँघ उजैन

सो पुरख निरँजण कहे मेरा खेल अपारा, अगम्म अगाध भेव कोए ना पांयदा। हरि पुरख निरँजण कहे मेरा हुक्म अपारा, आदि जुगादि जुग चौकड़ी आपणे विच्चों प्रगटांयदा । एकँकार कहे मैं करनी करता करनेहारा, अकल कलधारी आपणी कल वरतांयदा। आदि निरँजण कहे मैं शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरकारा, सच स्वामी अन्तरजामी इक अख्वांयदा। अबिनाशी करता कहे मेरा लहिणा देणा लेखा धुर दरबारा, दरगाह साची इक्को रंग वखांयदा। श्री भगवान कहे मैं रूप रंग तों वसां बाहरा, नूर नुराना डगमगांयदा पारब्रह्म कहे मैं आपणा आप करां उज्यारा, निरगुण आपणी कल धरांयदा। शब्दी शब्द धार कर पसारा, आपणा पड़दा आप उठांयदा। विष्न ब्रह्मा शिव दे सहारा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमांयदा। सो पुरख निरँजण कहे उत्पत कीता निरगुण धार सुत दूल्हा, शब्द शब्दी धार प्रगटाईआ। हुक्म हुक्म दा दस्स असूला, असल असल विच्चों समझाईआ। बिना धूढ़ तों ला के मस्तक धूला, बिना चरण तों चरण दिता छुहाईआ। मालक दस्स कन्त कन्तूहला, भगवन दिती माण वड्याईआ। बिन पवण तों दे के झूला, सच दवार दिता झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। हरि पुरख निरँजण कहे शब्दी शब्द सुत दुलारा, बिन जनणी ल्या प्रगटाईआ। गृह दस्स अगम्म अपारा, अलख अगोचर दिती वड्याईआ। सति सच दे सहारा, दर इक्को इक दरसाईआ। जोती नूर नूर चमत्कारा, सच सरूप पिता माईआ। आदि अन्त करे प्यारा, मेहरवान महिबूब इक हो आईआ। जोती जोत सरूप हरि,

❋

❋

आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। इक एकँकार कहे सुत दुलारा कीता प्रगट, परगणा आपणा ल्या जणाईआ। जो इक्को इक रिहा रट, इक इक्को विच समाईआ। इक्को गृह वणज करा के हट्ट, इक्को वस्त वस्त वखाईआ। इक्को मेल पुरख समरथ, स्वामी आपणा जोड़ जुड़ाईआ। आपणी दात दी अगम्मी वथ, वस्त इक्को इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। आदि निरँजण कहे सतिगुर शब्द कीता उतपत, उत्तम आपणी दया कमाईआ। हड्ड मास नाड़ी ना कोई रत, बूँद रक्त ना रंग रंगाईआ। इक्को रूप प्रगटा के सति, सति सति विच समाईआ। सति सरूप दे के ब्रह्म मति विद्या अगम्म दिती जणाईआ। सचखण्ड दवारे जाणा वस, दूजा गृह ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। अबिनाशी करता कहे सतिगुर शब्द दुलारा उठया, निरगुण धार ल्ए अंगड़ाईआ। पुरख अकाला एका तुट्ठया, दीन दयाला होया सहाईआ। सच चरणोदक प्याया घुटया, आदि अन्त दी तृष्ना दिती मिटाईआ। सचखण्ड दवार सुहाई रुत्तया, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। प्यार नाल किहा मेरे दुलारे पुत्तया, पिता पूत ख़ुशी बणाईआ। तेरा लेखा नाल अबिनाशी अचुतया, चेतन इक्को घर जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर देवणहारा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी आपणा हुक्म सुणाईआ। श्री भगवान कहे सुत दुलारा शब्दी नन्हा बच्चा, बचपन समझ किसे ना आईआ। जिस दा रूप आदि जुगादी सच्चा, सति सच विच समाईआ। जिस दा नूर नूर विच रचा, रचना अवर ना कोए दरसाईआ। लेखा दिसे ना भाण्डा कच्चा, घड़न भन्न्हणहार वंड ना कोए वंडाईआ। एका धार बणा के तता, तत्व तत दा डेरा ढाहीआ। आपणा प्यार बख्श के साची सत्ता, सति सति विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक बेपरवाहीआ। पारब्रह्म कहे सुत दुलारा शब्द बणाया आप, आपणी दया कमाईआ। आप आपणा दस्स के जाप, आपणे रंग रंगाईआ। आपणा आप वखा प्रताप, वड वड्डा दए दृढ़ाईआ। मेहरवान हो के सिर रखे हाथ, बिन हथ्थां हथ्थ टिकाईआ। निरगुण निरगुण दस्सी गाथ, अगम्म कीती पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द शब्दी धार गया झुक, सति दवारे सीस निवाईआ। पुरख अकाल किहा सुत दुलारे सुत, सच तेरी वड्याईआ। तूं इक्को पढ़नी तुक, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। दूसर धार ना बदले रुख़, जगत धार ना कोए जणाईआ। तूं जणिउं जोती धार दी कुक्ख, तत्तां वाली कोए ना माईआ। गर्भ होणा नहीं उलटा रुक्ख, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। तेरा खेल करना पंज तत काया विच

❋

❋

मनुक्ख, पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। तन वजूद माटी ख़ाक खेल करना अदभुत, अनभव आपणा हुक्म चलाईआ। निरगुण धार रहिणा लुक, सरगुण आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। पुरख अकाल किहा सुत दुलारे रहिणा ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर जणाईआ। सति सच दी तैनूं बख्शां इक दस्तार, दस्त नाल सीस ना कोए बंधाईआ। इस नाल सदा रहे मेरा प्यार, प्यार मुहब्बत रूप बदलाईआ। मेरे नाम शब्द दी धुन रहे गुफ़तार, गुफ़त शुनीद हुक्म सुणाईआ। बणया रहिणा सेवादार, जुग जुग आपणी सेव कमाईआ। मैं पाउंदा रहिवां सार, महासार्थी हो के वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द किहा (तेरे) चरण कँवल निमस्कार, निउँ निउँ लागा पाईआ। मैं केहड़े वसां घर बाहर, लोकमात देणा समझाईआ। कवण मित्र बणावां यार, सज्जण कवण संग रखाईआ। किस दा दरस करां दीदार, सन्मुख हो के खोज खुजाईआ। अबिनाशी करते संदेशा दिता आपणी धार, बिन रसना जेहवा आप दृढ़ाईआ। जिस वेले लख चुरासी दिता पसर पसार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज तेरी झोली पाईआ। माणस मानव मानुख ल्एं उभार, लोकमात देवां माण वड्याईआ। निरगुण नूर जोत कर उज्यार, आत्म ब्रह्म सर्ब दरसाईआ। शब्दी नाद तेरी धुन्कार, आपणा नाम दयां प्रगटाईआ। रूप दस्स जगत संसार, खेल करावां चाँईं चाँईंआ। लेखा बणा पैग़म्बर गुर अवतार, अवतर आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। पुरख अकाल किहा सतिगुर शब्द मेरी धार वेख लै जगत, जगजीवण दाता हो के दयां दृढ़ाईआ। तेरे मीत बणावां आपणे भगत, भगवन हो के होवां सहाईआ। उन्हां लेखे लावां बूँद रक्त, तन वजूद आपणी झोली पाईआ। तेरे प्यार दी बख्श के शक्त, शख्सीअत दयां वखाईआ। तूं लेखा लाउणा वेखणा फ़कत, फ़िकरे इके विच दृढ़ाईआ। ओह सुहावण उपर धरत, धरनी धौल धवल वज्जे वधाईआ। मैं वेखां उन्हां परत, पतिपरमेश्वर हो के खोज खुजाईआ। सतिगुर शब्द किहा की लेखा जाणें उपर अर्श, अर्शी प्रीतम दे दृढ़ाईआ। की पर्दा (खोल्हें) उपर फ़र्श, ज़िमीं ज़मां लेख चुकाईआ। पुरख अकाल किहा जोती धार देवां दरस, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। जन्म जन्म दी मेटां हरस, हवस अगली दयां गंवाईआ। मेहरवान हो के करां तरस, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। पर याद कर लै सतिगुर शब्द, जिस वेले अन्तिम कलयुग सम्मत शहिनशाही दा होणा सत्तवां बरस, बरसी धर्म धार मनाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडां दर्द, दर्दीआं आपणे लेखे पाईआ। जगत शरअ छुरी जिन्हां पोह ना सके करद, कातिल मक्तूल दा डेरा ढाहीआ। तेरी मंज़ूर करां अर्ज़, आरज़ू लेखे विच रखाईआ। आपणा पूरा करां फ़र्ज़, निरगुण धार होवां सहाईआ। जगत तृष्ना होवे कोई

❋

❋

ना ग़रज़, गरज के सब दा लहिणा दयां चुकाईआ। नव नौ चार दा पिछला मूल चुकावां कर्ज़, मकरूज़ हो के वेख वखाईआ। योधा सूरबीर बण मर्दाना मर्द, मदद करां थांउँ थाँईंआ। जगत वेख अंधेरा गर्द, अंध अज्ञान दयां मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा पूर कराईआ। सतिगुर शब्द किहा मेरे निरँकार, निरवैर तेरी सरनाईआ। मैं बिन हथ्थां करां निमस्कार, निव निव लागां पाईंआ। तेरा खेल होवे विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी सेव कमाईआ। जुग चौकड़ी बीतण आपो आपणी वार, वारता अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव गाईआ। तेरी सिफ्त दा होवे इज़हार, महिमा अगम्म अथाहीआ। तेरा भगतां होवे प्यार, प्रेमी प्रीतम इक अख्वाईआ। मैं तेरी चरण धूढ़ी लावां छार, मस्तक टिक्का ख़ाक रमाईआ। सचखण्ड निवासी बेनन्ती देवां गुज़ार, गुज़ारिश विच हाल सुणाईआ। जिस वेले जुग चौकड़ी बीते नव नौ चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। चारों कुण्ट होणा धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। सहायता करे ना कोए पैग़म्बर गुर अवतार, चार जुग दे शास्त्र बैठण मुख छुपाईआ। सीस दस्तार ना दिसे किसे सिक्दार, शाह पातशाह रोवण मारन धाईआ। नाम सति होवे हाहाकार, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। उस वेले किरपा करीं आप करतार, कुदरत दे मालक दया कमाईआ। लख चुरासी विच्चों जन भगतां करीं संभाल, सम्बल बहि के आपणा खेल खिलाईआ। कोझयां कमल्यां पावीं सार, महासार्थी भज्जणा वाहो दाहीआ। सब दी पैज देवीं संवार, जो जन बैठण तेरी ओट तकाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले परवरदिगार बणना सांझा यार, यथार्थ आपणी दया कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे उन्हां दे सिर बन्न्हीं दस्तार, जिन्हां दा सीस जगदीश आपणे लेखे लाईआ। फेर जन्म लैणा पए ना दूजी वार, चुरासी फाँसी देणी कटाईआ। वसाउणा सचखण्ड सचे दरबार, दरगाह साची आपणे विच मिलाईआ। मेरी आदि अन्त अन्त आदि सतिगुर शब्द कहे सदा सद निमस्कार, डण्डावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण निरवैर तेरा अन्त ना पारवार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परम पुरख परमात्म तेरी बेपरवाहीआ।