पुस्तकालयभाग २२

पहली अस्सू शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं ज़िला अमृतसर

अज़राईल जबराईल मेकाईल इसराफील रहे झुक, बिन सिर सर सजदा सीस झुकाईआ। परवरदिगार सांझे यार तेरे दर ते आ के गए रुक, रुक्का वेख चाँईं चाँईंआ। नूर इलाही जल्वागर तेरे कलमे दी इक्को तुक, जो तुख्म तासीर दए

❋

❋

बदलाईआ। असीं फिर के नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट, गली कूचा ध्यान लगाईआ। धरनी धरत धवल उत्ते पई लुट्ट, कलयुग लुटेरा बणया थांउँ थाँईंआ। दीनां मज़्हबां तकी फुट्ट, कलमा कायनात कम्म किसे ना आईआ। रूह बुत नाता रिहा टुट्ट, अल्ला हू अन्ना हू जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। महिबूब तेरी (मुहब्बत) महिज़ गई छुट, साचा संग ना कोए बणाईआ। तेरी धार तैथों गई रुट्ठ, रुस्सयां ना कोए मनाईआ। बिन तन वजूद नूर इलाही हो के उठ, आलमीन आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब तेरी सरनाईआ। चारे कहिण निरगुण धार तेरे फरिस्ते बिन अक्खरां हथ्थ उठाईआ। नबी रसूल सानूं सारे दिसदे, पैग़म्बर वेख वखाईआ। मालक ख़ालक की लेखे दईए इक इक दे, इक इकल्ले वाहिद तेरी बेपरवाहीआ। मुहम्मद दे कलमे विच मन किसे ना टिकदे, इस्म आज़म ना कोए जणाईआ। शरअ दे झगड़े वेखे नित दे, शरीअत घर घर करे लड़ाईआ। कायनात तेरे सिफ्तां वाले अक्खर विकदे, अलिफ़ ये हट्टां विच भवाईआ। दरोही असीं सारे तेरे कोल पिटदे, उच्ची कूक सुणाईआ। झगड़े वेखे पथ्थर इट्ट दे, मन्दिर मसीत रहे कुरलाईआ। पैंडे मंज़ल मुके ना किसे सवा गिठ दे, कुण्डी खिड़की बजर कपाट ना कोए खुल्हाईआ। मानस जन्म मूल ना जितदे, पंज विकार होए हल्काईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक सति सरूप मूल ना दिसदे, ऐनुलहक नाअरा कोए ना लाईआ। की खेल तेरे नूर इलाही पित दे, पतिपरमेश्वर दे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। चारे कहिण असीं होए हाज़र, हज़रतां दे हज़रत सीस निवाईआ। तेरा तक्कया कलमे दा मुहम्मद ताजर, तजरबिआं विच वेख वखाईआ। बौहड़ी सानूं नज़र आया सीस तेग़ बहादर, विच रिहा जणाईआ। जिस दा नूर होया उजागर, गोबिन्द सूरा बेपरवाहीआ। जिस नूं कहिंदे वाला बाज़न, बाज़ी सब दी दए उलटाईआ। मेल मिला के शाहो भूप राजन, शहिनशाह आपणा रंग रंगाईआ। वेस वटा के देस माझन, मजलस भगतां संग रखाईआ। शब्दी शब्द मार आवाज़न, चौदां तबक रिहा हिलाईआ। धुन शब्द देवे नादन, नाद अनादी आप जणाईआ। झगड़ा मिटे मुल्ला शेख़ काज़न, शरअ शरअ नाल टकराईआ। सब दा लेखा आया वाचन, बिन अक्खरां हरफ़ हरूफ़ फोल फुलाईआ। जिस नूं तकण पृथ्मी आकाशण, गगन गगनंतर ध्यान लगाईआ। सो लेखा जाणे हर घट रखे वासन, वास्ता आपणे नाल प्रगटाईआ। उस ने भेव खोल्हणा बातन, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। परवरदिगार असीं हाज़र होए पहली अस्सू रातन, रुतड़ी तेरे नाल महकाईआ। जगत शरअ तोड़या नातन, नातवां नाते दिते गंवाईआ। तेरा जल्वा तक प्रकाशन, परम पुरख तेरी सरनाईआ। तेरा हुजरा सच महिबूब अगम्म महिराबन, मीनार अगम्म अथाहीआ। जिथ्थे झगड़ा नहीं दो

❋

❋

दोआबन, आबेहयात मिले चाँईं चाँईंआ। लेखा रहे ना मक्का काअबन, काअब्यां परे दृढ़ाईआ। निरगुण धार निरगुण निरगुण रूप अराधन, रसना जेहवा ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। जबराईल कहे अज़राईल उठ मेरे उस्ताद, उस्तत साची दे जणाईआ। असराफ़ील तेरे आवे बाद, बाग़बां अज़ां नाल जणाईआ। मेकाईल वजाए नाद धुन अगम्म शनवाईआ। चौदां तबकां दस्से फ़रयाद, संदेशा देवे चाँईं चाँईंआ। नूरी अल्ला औह तक मुहम्मद नाल ईसा कहे गाॅड, गाईड नज़र कोए ना आईआ। तेरे शब्द दी अगम्मी इक्को राड, निरगुण नूर दो जहान रही डराईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक नूर इलाही वाहिद, वाहिदे सब दे पूर कराईआ। सदी चौधवीं सुणनी इक फ़रयाद, दर ठांडे सीस निवाईआ। तेरे कलमे दा करे कोए ना वाअज़, आवाज़ हक ना कोए सुणाईआ। मुल्लां शेख़ खुल्ल्हे किसे ना राज़, राज़क रिज़क रहीम तेरा नूर नज़र किसे ना आईआ। उठ के तक कम्म ना आई पंज वक्त नमाज़, पंचां करे ना कोए सफ़ाईआ। तेरे नूर दा किसे ना कोए आग़ाज़, अकल कलधारी की तेरी बेपरवाहीआ। सोई सुरत सके मूल ना जाग, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। पैग़म्बर दे सके ना कोए जुआब, जुआबतल्बी विच सारे सीस निवाईआ। सजदयां विच कर कर थक्के आदाब, निव निव लागण पाईआ। परवरदिगार सानूं दस्स ओह अगम्मी किताब, जेहड़ी कुतबखान्यां विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। जिस विच्चों इक्को तेरे नाम दा होवे लाभ, लबेलुआब अवर ना कोए जणाईआ। वायदा पूरा कर दे जो नानक नाल वायदा कीता विच बग़दाद, बग़लगीर बेनज़ीर आपणा आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक वेख वखाईआ। चारे फ़रिश्ते कहिण असीं लेखा दस्सीए की, कहिण किछ ना पाईआ। जगत नाता तुटा पुत्र धी, पिता पुत्र ना संग निभाईआ। गुरु चेला झगड़ा प्या साढे तिन्न हथ्थ सीअ, मन का मणका ना कोए भवाईआ। अमृत जाम सके ना पी, पीआ प्रीतम तेरा दरस कोए ना पाईआ। लेखा वेख बीस इकीसा वीह, वीहवीं सदी अक्ख खुल्हाईआ। की ईसा कहि के गया जी, जींवदयां दिती दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दरगाह साची पर्दा आप उठाईआ। चार फ़रिश्ते कहिण साडी हक सलाम, सीस जगदीश झुकाईआ। इक इक दा लेखा दईए तमाम, तमां कूड़ ना कोए रखाईआ। परवरदिगार मुल्ला शेख़ मुसायक सईयद करन हराम, बचया नज़र कोए ना आईआ। माया ममता सब नूं कीता ग़ुलाम, ग़ुरबत अन्दरो बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। साचा दिसे ना काया काअबा हक मकान, निरगुण नूर ना कोए रुशनाईआ। की अंकड़यां विच लाईए मीज़ान, हिन्दसे हिन्दस्सयां नाल मिलाईआ। उम्मत नबी रसूल होई बेईमान, बेवा रूप होई लोकाईआ। मन

❋

❋

शरअ होई शैतान, शरीअत नाल लड़ाईआ। तोबा तोबा हथ्थ लाईए कान, कायनात दे मालक सीस झुकाईआ। असीं बालक तेरे नादान, तूं वड्डा वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। परवरदिगार कहे वखाओ लेखा धुर, धुर दयां दृढ़ाईआ। केहड़ा नाद केहड़ी सुर, कवण ताल आए वजाईआ। केहड़ा चेला केहड़ा गुर, गुरदेव कवण अख्वाईआ। किस गृह जाणा मुड़, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। किस शौह दरयाए जाणा रुढ़, वहिण जगत वाला वहाईआ। केहड़ी कुण्टों आए मुड़, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। जबराईल कहे मैं दस्सां हक निशानी, हज़रतां दे हज़रत दयां जणाईआ। मैं तके शरअ वाले ईरानी, इबरत विच मेरी दुहाईआ। मैं तके तेरे कलमे वाले बानी, मुहम्मद अहिमद खोज खुजाईआ। मैं सुणया कलमा कलामी, अक्खरां वाली वड वड्याईआ। शरअ दा बणया जाण जाणी, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम सब दी दिसी जूह बेगानी, मालक नज़र कोए ना आईआ। मैं सुण के तेरा अगम्म पैग़ामी, पैग़म्बरां दिता दृढ़ाईआ। उठो वेखो खेल शहिनशाह सुल्तानी, की आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर दी तक्को निशानी, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा आप दृढ़ाईआ। चारे फ़रिश्ते कहिण साडे कोल लेखा तेरा इक महिबूब, मुहब्बत विच जणाईआ। जिधर वेख्या तकी द्वैती दूज, दुतीआ भाओ ना कोए चुकाईआ। साची मंज़ल चढ़े ना कोए हक मकसूद, तेरा दरस कोए ना पाईआ। नज़र ना आए अर्श अरूज, आलीशान तेरी करे ना कोए शनवाईआ। सारे बज्झे मज़्हबां दी हदूद, हद्द पार ना कोए वखाईआ। मैं सच दस्सां मैं जिधर तकां तूं नूर इलाही मौजूद, मौजूदा हो के आपणा पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक होणा आप सहाईआ। परवरदिगार कहे मेरा हुक्म यक्क यकीनी, यकीनन दयां दृढ़ाईआ। मेरा सजदा इक अमीनी, आलमीन सीस निवाईआ। मैं खेल वेखां अर्श फ़र्श ज़मीनी, ज़िमीं जमां खोज खुजाईआ। सदी चौधवीं सब दी बदल देणी तनज़ीमी, तहज़ीब धुर दी इक दृढ़ाईआ। मेरा लेखा आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदीमी, कुदरत दा मालक आपणा हुक्म वरताईआ। लेखा रहिण ना देणा नर मदीनी, मुद्दा आत्म ब्रह्म सब नूं दयां जणाईआ। मैं पर्दा लाहवां भेव खुल्हावां आलमीनी, इलम आलम उलमां करां पढ़ाईआ। जगत शरअ रहिण ना देवां तक्सीमी, वंडन वंड ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। फ़रिश्ते कहिण ख़ुद ख़ुदा मुहम्मद तों लै पुछ, आपणा हुक्म सुणाईआ। उम्मत कोल

❋

❋

की कुछ, की वस्त रही वखाईआ। जिस कारन लब कटाई मुच्छ, मुश्किल हल्ल ना कोए कराईआ। सदी चौधवीं क्यों बैठा हो के चुप, चुप चपीता डेरा लाईआ। ओह तक ओह तक एथे ओथे अंधेरा घुप्प, तेरा नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। सच पुच्छें ओह वेख तेरा गोबिन्द दुलारा दूल्हा सुत , निरगुण नूर जोत जोत रुशनाईआ। जो सब कुछ सब दा रिहा लुट्ट, दो जहानां भज्जे वाहो दाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जड़ रिहा पुट, पटने वाला आपणा वेस वटाईआ। जिस दे कोल लख चुरासी विच्चों भगत सुहेले इक मुट्ठ, मुट्ठी आपणी विच टिकाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जाता डगमगाईआ। झगड़ा मेटे वरन गोत, नीचां ऊचां इक्को रंग रंगाईआ। लेखा रहिण ना देवे दीन मज़्हब वरन गोत, गौतम दा लेखा झोली पाईआ। गुरमुख अन्दरों खोल्ह के अन्तर निरन्तर सोत, सोई सुरती ल्ए उठाईआ। शब्द शब्द लगाए चोट, चोटी चढ़ के वेख वखाईआ। जिस दा लेखा जाण ना सकण कोटन कोटी कोट, कोट कोटां भेव कोए ना पाईआ। ओह वेस वटाए एक इक्को बहुत, बहुता भेव आपणा आप जणाईआ। जिहने झगड़ा मेटणा चौदां लोक, चौदां तबक करे सफ़ाईआ। दो जहान मर्द मर्दान, नाम निधाना इक सुणाए सलोक, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर बैठे सीस निवाईआ। चारे कहिण उठ मुहम्मद करीए सलाह, सफ़ा वेख जगत लोकाईआ। बेड़ा दा गेड़ा बणे मलाह, कवण कंध टिकाईआ। चारे यार वेख गवाह, शहादत की भुगताईआ। सदी चौधवीं अन्तिम गया आ, आह भर के दईए सुणाईआ। धरनी धरत धवल धौल उत्ते वेख थाँ, मक्का काअबा मदीना मुद्दा फोल फुलाईआ। किसे गृह ना होवे वाहवा, हाहाकार करे लोकाईआ। झगड़ा प्या थल अस्गाह, जंगल जूह उजाड़ रोवण मारन धाईआ। प्यार रिहा ना पुत्र माँ, पिता पूत ना संग रखाईआ। कलयुग जीव हँस बणे काँ, बुद्धी काग वांग कुरलाईआ। जे सच पुछें किसे ने सूर खाधा किसे ने खाधी गां, धर्म दा पूत नज़र कोए ना आईआ। पीर पैग़म्बर गुर अवतार किसे ना पकड़े बांह, अग्गे हो ना कोए छुडाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सच संदेशा एकँकारा रिहा सुणा, इक इकला धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा अछल अछेदा आप खुल्हाईआ। चारे कहिण साडी तोबा, तोबा तोबा विच दुहाईआ। सदी चौधवीं रस सब ने भोगा, भोगी भस्मड़ रूप ना कोए बणाईआ। दीन दुनी दा वेख्या अभ्यास जोगा, जुगती जगत ना कोए दृढ़ाईआ। हउमें वध्या घर घर रोगा, हंगता गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। ना कोई मेटे हरख़ सोगा, चिन्ता चिखा रही जलाईआ। फिरी दुहाई लोक चौदां, चौदां तबक रोवन मारन धाईआ। बौहड़ी किसे पैग़म्बर दा रहिणा नहीं कोई अहुदा, वाहिदे सब दे पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

❋

❋

करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। चारे कहिण कुछ लेख दस्से प्रभ अस्सू, असल आपणा ध्यान लगाईआ। की ओट रखाई मसीह यसूह, यदपि आपणा राह तकाईआ। मूसा केहड़ी धार नस्सू, जिस दी नसल नज़र किसे ना आईआ। गोबिन्द केहड़ा तीर निशाना कसू, कसम खा के पए दुहाईआ। कृष्न केहड़ी धार जड़ पट्टू, राम आपणा तीर निशान लगाईआ। वेद व्यासा जो लेखा लिख्या बण के लक्खू, इक लख अठारां हज़ार सलोक पुराण अठारां लिखाईआ। बावन केहड़ी धार आपणी कार टप्पू, वाहिदा बल दा पूर कराईआ। सप्तस रिख केहड़ी खेल रचू, रचना प्रभ दए जणाईआ। शंकर चारे कुण्ट वेख हस्सू, जटा जूट अक्ख खुल्हाईआ। ब्रह्मा ख़ुशीआं दे विच टप्पू, ब्रह्म लेखा पूरा करे गुसाईआ। विष्न भण्डारा किस दी झोली घत्तू, वस्त इक वरताईआ। पुरख अकाला दीन दयाला एकँकार परवरदिगार सांझा यार केहड़ा हुक्म संदेशा दस्सू, दहि दिशा आप जणाईआ। अमृत झिरना केहड़ी धारों रिसू, रस्ता दे अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अस्सू कहे सुणो पीर पैग़म्बर संग फ़रिश्ते चार, यार यराना धुर दा दयां दृढ़ाईआ। जो निरगुण निरवैर रूप निरँकार, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो नित नवित खेल करे विच संसार, निराकार साकार आपणा रूप बदलाईआ। जिस दा नाम कलमा सारे गए उच्चार, रसना जेहवा सिफ्त सालाहीआ। चरण धूढ़ी मंगदे गए छार, मस्तक टिक्के ख़ाक रमाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला कलयुग अन्तिम सब दी पावे सार, महासार्थी आपणा वेस वटाईआ। जो मंज़ल बमंज़ल लेखा जाणे आपणी धार, धरनी धरत धवल खेले खेल अगम्म अथाहीआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी जोती जोत कर उज्यार, दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना करे रुशनाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सब दी पावे सार, भेव अभेदा अछल अछेदा आपणा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। अस्सू पस्सू कहे मैं दस्सां प्रभू दी उस्तत, जो निदयां विच कदे ना आईआ। जिस नूं गाउंदे चार जुग दे पुस्तक, अक्खरां नाल अक्खर वड्याईआ। ओह इक्को साहिब सुल्ताना दो जहानां बणे मुरशद, मुरीद लख चुरासी ल्ए बणाईआ। सदी चौधवीं सब दे नालों लै के फुरसत, वेहला हो के आपणा हुक्म वरताईआ। उहदे इक्को नाम कलमे दी होवे उल्फ़त, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। दीन दुनी अन्दर रहिण ना देवे गफ्लत, गुफ़त शुनीद आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक पर्दा आप चुकाईआ। अस्सू कहे फ़रिश्ते चार मुरीदो, मुद्दत दे विछड़िओ वेखो नैण उठाईआ। निरगुण नूर करो दीदो, दीदा दानिस्ता नज़री आईआ। जिस नूं कहिंदे मेहरवान महिबान बीदो, बी खैरीया अलाह अलाह

❋

❋

नूर इलाहीआ। ओह ग़फ्लत सब दी खोल्हे नींदो, आलस रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक दया कमाईआ। चार फ़रिश्ते कहिण मुज़ज़िज़ला जल अज़ली आहला नज़ू मुहज़े ज़का नूरी अलाह अलाह बेपरवाहीआ। कोने कज़िद, अर्शां ज़हिद, ज़मीने जगिद बहिशते अविद, दोज़खे ज़निद, ज़ाहर ज़हूर नूर नुराना नज़री आईआ। कुतबे कली, रहमते ज़लीह, शाइरे अज़ीं, दाइरे वसीह, मुहम्मदे रवीह, अहिमदे तबीह, तबीब तबी तबीयत दा इक्को इक अख्वाईआ। जिस दा वाहिदा वज़ीह, कफ़ने नफ़ी, दफ़ने रवीह, आदि अन्त श्री भगवन्त आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच विच्चों प्रगटाईआ। अस्सू कहे फ़रिश्तो किस दी करो तसरीह, तशबीह नाल जणाईआ। की सिफ्त करे ज़बीह, ज़बान नाल वड्याईआ। सच दस्सो केहड़ी धार वहिणी नबी नूह, हूबहू भेव दयो खुल्हाईआ। तुहाडी केहड़ी होणी जूह, कवण दवारे सोभा पाईआ। सच दस्सो उम्मत नबीआं दी किस दा पाक होया रूह, पतित पुनीत कवण अख्वाईआ। किस बिध सदी चौधवीं अन्तिम होणा शुरू, शरअ दा झगड़ा रहे ना राईआ। किस बिध वञ्झ मुहाणा बेड़ा रुढ़¼, नईया नौका पार ना कोए लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा नर नरेशा नर हरि इक जणाईआ। अस्सू कहे मैं आया लोकमाती, मात्रा भूमी दयां दृढ़ाईआ। मेरी सुहञ्जणी होवे राती, रुतड़ी प्रभ दे नाल महकाईआ। जिस ने झगड़ा मेटणा काग़ज़ाती, काग़ज़ कलम शाही दए गवाहीआ। उहदा खेल होणा इत्फिाकी, इत्फिाकीआ आपणा हुक्म वरताईआ। शब्द घोड़े अस्व चढ़े राकी, दो जहानां भज्जे वाहो दाहीआ। लख चुरासी जाम प्याए बण के साकी, सच सुराही नाम हथ्थ उठाईआ। जन भगतां अन्दर खोल्ह के ताकी, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। निरगुण धार मार के झाकी, जोती जोत करे रुशनाईआ। धुन सुणा के शब्द अनादी, अनहद आपणा राग समझाईआ। भेव खुल्हा के महिबूब महिराबी, मंज़ल आपणी हक वखाईआ। जिथ्थे जोत जगे अहिबाबी, मित्र प्यारा इक्को नज़री आईआ। नानक दा लेखा पूरा करे बग़दादी, मेला मेले सहिज सुभाईआ। जिथ्थे सवाल ना कोए जवाबी, जवाब तल्बी विच सारे बैठण सीस निवाईआ। प्यार मुहब्बत इश्क रहे ना हकीकी ना मजाज़ी, दोहां दी मंज़ल पन्ध मुकाईआ। इबादत वाली दिसे ना कोए आबादी, कलमा कलाम ना कोए सुणाईआ। ना कोए जेहवा ना कोए रागी, रसना राग ना कोए अल्हाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला जिथ्थे इक्को नूर जोत स्वांगी, सति सरूप इक्को नज़री आईआ। उथे ना कोई रोज़ा ना कोई बांगी, कलमा नाम ना कोए पढ़ाईआ। सब दी इक्को जोत इक्को धार इक्को मंज़ल सांझी, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए वंडाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर

❋

❋

सारे ओसे मंज़ल दे पाँधी, जिस दी परा पसन्ती मद्धम बैखरी चारे खाणी दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा मालक वेख वखाईआ। अस्सू कहे मैं सब दा खेल वेखणा इक्ट्ठा, इक्को रंग समाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला दीन दुनी दी उलटी गेड़नी लट्ठा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। बिना सतिगुर शब्द तों दुलारा बणे कोए ना पट्ठा, सिर सके ना कोए उठाईआ। निरगुण धार खेल होणा यथार्थ यथा, यदी आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दे हुक्म अन्दर ब्रह्मण्ड खण्ड बध्धा, पुरी लोअ बैठे सीस निवाईआ। जेहड़ा नाम चक्र धर्म धार दी गदा, सुदर्शन इक्को इक भवाईआ। उस ने सदी चौधवीं सब नूं देणी सज़ा, सज़ायाफ़ता होए लोकाईआ। कूड़ क्रिया दा चखाउणा सब नूं मज़ा, जो मज़ाक प्रभ दा रहे उडाईआ। घर घर सिर ते कूकदी कज़ा, कलयुग कज्ज़ाक बणया थांउँ थाँईंआ। जो पंडत पांधे मुल्लां शेख़ मुसायक ग्रन्थी पन्थी गुर अवतार पैग़म्बरां नाल करदे दग़ा, जूठ झूठ नाल वड्याईआ। उहनां नूं धर्म राए दे दवारे मिलणी जग्हा, चित्रगुप्त लेखा दए वखाईआ। जो मानस रूप बण गए कग्गा, कूड़ी क्रिया मुख लगाईआ। उहनां चुरासी भोगणी सदा, फाँसी जम ना कोए कटाईआ। जिन्हां सतिगुर नाम तों बिना जगत विकार वाली पीती मधा, मधुर धुन सुणन कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं अन्त नबी रसूल नाल सब नूं मिलणा सद्दा, सदके वारी सब तों घोल घुमाईआ। उफ़ तोबा हाए करनी सब ने रब्बा, रब्बी हुक्म ना कोए उलटाईआ। सतिगुर शब्द शब्द सतिगुरु ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर फिरे भज्जा, भजन बन्दगी फोले थांउँ थाँईंआ। ओ सूफ़ी सन्त फ़कीरो प्रभ दी मिल के सारे लगाउ सभा, सभापती इक्को पुरख अकाल नज़री आईआ। जिस दा खेल उपर शाह रगा, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। आत्म परमात्म दा देवे मज़ा, मिलणी हरि जगदीश आपणे नाल वखाईआ। इक्को मंज़ल इक्को पौड़ी इक्को देवे पदा, गृह इक्को घर टिकाईआ। सन्त सुहेले गुरु चेले आदि जुगादि जुगा जुगन्त आपणी बणाए यदा, यद आपणी आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साच वर, सच स्वामी अन्तरजामी, अन्तर आत्म वेख वखाईआ। अस्सू कहे मैं आसावंद, आपणी आस दयां दृढ़ाईआ। पुरख अकाले मेरे ख़ावंद, ख़सम ख़समाने सीस निवाईआ। मैं चाहुंदा हुण निशान मेट तारा चन्द, वाहिदा पिछला पूर कराईआ। पैग़म्बरां ख़ुशी कर दे बन्द बन्द बन्द, बन्दगी सब दे बदलाईआ। जो लेखा लिख्या गोबिन्द बहि के पुरी अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों दे समझाईआ। जो कृष्न ने गाए छन्द, अर्जन अर्ज़ विच समझाईआ। जो राम ने सीता नाल मुकाया पन्ध, पाँधी हो के पर्दा दयां उठाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम होया अंधेरा अंध, निरगुण नूर ना कोए चमकाईआ। शरअ शरअ दा करना जंग, मज़्हब मज़्हब नाल टकराईआ। सब दी सति

❋

❋

धर्म दी खुल्ह जाणी गंढ, पल्लू सच ना कोए बंधाईआ। झगड़ा पैणा जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज रोवे मारे धाईआ। उस वेले सदी चौधवीं पैंडा जाणा लँघ, पाँधी बण के आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच नाल दृढ़ाईआ। अस्सू कहे मुहम्मद ने बिना काअबे तों कीती तकरीर, तहरीर विच ना कोए जणाईआ। सदी चौधवीं मेरा अन्त एथे होणा अख़ीर, आख़र दयां सुणाईआ। मालक दिसे ना कोए शहिनशाह वज़ीर, पातशाह सिर ताज ना कोए रखाईआ। सब दी अन्दरों बदल जाणी ज़मीर, तबा सच ना कोए रखाईआ। सच झूठ दा रल जाणा ख़मीर, ख़ालस ख़ालस रूप ना कोए दरसाईआ। उस वेले परवरदिगार सांझे यार करनी आपणी इक तदबीर, तरीका इक अपणाईआ। साचा कलमा पकड़ अगम्मी शमशीर, खण्डा खड़ग खड़ग उठाईआ। जो सब नूं कर देवे दिलगीर, सांतक सति ना कोए वरताईआ। मालक रहे ना कोए जागीर, जागरत जोत डगमगाईआ। शरअ दा तोड़े अन्त ज़ंजीर, कुंडी कड़ी ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। अस्सू कहे मुहम्मद ने लाया इक्को नाअरा, उँगलां कन्नां विच पाईआ। मेरा महिबूब होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं करे मुज़ाहरा, मुश्किल सब नूं इक दृढ़ाईआ। आपणे आपणे दीन मज़्हब दा तक्को दाइरा, हद्द हदूद दए वखाईआ। फेर चुरासी विच्चों मानव ज़ाती वेखो केहड़ा दिसे ग़ैरा, जिस विच मेरा नूर नज़र कोए ना आईआ। केहड़ा मज़्हब चंगा केहड़ा भैड़ा, सारे दयो समझाईआ। जे सारे चंगे इक्को रंग रंगे, फेर दीन मज़्हब दा गुर अवतार पैग़म्बरो सारे छड दयो खहिड़ा, माणस मानव मनुष वंड ना कोए वंडाईआ। सारे आ जाओ पुरख अकाल दे हुक्मी अन्दर दाइरा, दामनगीर इक अख्वाईआ। साचे नाम दी लओ लहरा, कलमा इक्को इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। अस्सू कहे ओ तक्को आपणा आफ्ताब, बिन नैणां नैण उठाईआ। ओ वेखो हकीकी इक महिराब, महिबूब नूर इलाहीआ। ओ तक्को की तुहाथों मंगे जवाब, जवाब तल्बी की रखाईआ। आपणी तबीअत बदलो मिज़ाज तबा पिछली रहे ना राईआ। बिना अक्खरां तों पढ़ो किताब, जिस विच अलिफ़ ये वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को वेला सारे जाओ जाग, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। पिछला लेखा दयो त्याग, त्यागपत्र प्रभ दे हथ्थ फड़ाईआ। हर हिरदे अन्दर पुरख अकाल दा दयो वैराग, वैरी दीन मज़्हब रहिण कोए ना पाईआ। पर सारे कहिण प्रभू साडे भविक्ख्त कहिण सदी चौधवीं सब दा गुल्ल होणा चराग़, गुलशन कायनात महक ना कोए महकाईआ। एसे कारन सारे होणे लाजवाब, दर तेरे सीस निवाईआ। सब दा पूरा कर दे भविक्ख्तां वाला खुआब, ख़ालस आपणा हुक्म समझाईआ। जोती जोत सरूप

❋

❋

हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। अस्सू कहे मैं मुहम्मद नूं आपणी हमद वेख्या पढ़दा, पढ़ पढ़ आपणे विच रखाईआ। फेर लेखा वेख्या चढ़दा, चढ़दी दिशा अक्ख उठाईआ। कलमा कलमे नाल लड़दा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। पैग़म्बर पैर कोए ना धरदा, धरनी धरत रही कुरलाईआ। जीव जहान वेख्या सड़दा, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। की हाल होणा अग्गे मक्के मदीने घर दा, मूसा हुक्म रिहा समझाईआ। आपणा लेखा आपे अग्गे धरदा, वींहवी सदी फोल फुलाईआ। की गोबिन्द खेल करदा, करनी दा करता कार भुगताईआ। ईसा कहे चारों कुण्ट झगड़ा जाणा वधदा, वाहिदा पूरा करे ख़लक ख़ुदाईआ। सब नूं लेखा देणा पैणा गऊ बध्ध दा, बदी दा झगड़ा वेख वखाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदे असूल नहीं बदलया नूरी रब्ब दा, रब्बे आलमीन आलमां रिहा जणाईआ। जिस दा दीपक इक्को जगदा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। ओह लेखा जाणे कलयुग कल दा, कलकाती फोल फुलाईआ। जो प्यासा बणया लहू मिझ रत दा, माणस मानव रिहा खाईआ। घर घर झगड़ा पा के मनमति दा, गुरमति दिती भुलाईआ। नाता तोड़ परमेश्वर पति दा, कूड़े पते उत्ते सारे दिते बिठाईआ। मेल रहिण नहीं दिता किसे दा निज नेत्र लोचण नैण अक्ख दा, सारे अक्खरां वाली करन पढ़ाईआ। दर्शन करे कोए ना पुरख समरथ दा, सन्मुख सतिगुर नज़र किसे ना आईआ। साँईं बणे कोए ना किसे पति दा, पतिपरमेश्वर मिलण कोए ना पाईआ। साध सन्त लेखा रिहा ना धीरज जत दा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार विच सर्ब हल्काईआ। पिता पुत प्यासा बण गया इक दूजे दी रत दा, कलयुग आपणी खेल खिलाईआ। प्रभू दा भेव कोई ना जाणे मित गत दा, परदयां विच्चों पर्दा ना कोए उठाईआ। वेखो कलयुग कूड़ कुड़यारा रथ भज्जदा, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस लेखा पूरा करना दीन दुनी जग दा, जगजीवण दाता आपणी कार कमाईआ। उस ने झगड़ा मेटणा गौतम दी धार अहल्लया वाली भग दा, भगवन आपणी कार भुगताईआ। किसे दा लेखा रहिणा नहीं अड्ड अड्ड दा, वक्खरी कार ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप कराईआ। अस्सू कहे सच दा मेला हरि मिलाप, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। जिस दा आदि अन्त दा इक्को जाप, जगजीवण दाता भगतां करे आप पढ़ाईआ। मेट के तीनो ताप, त्रैगुण अतीता होए सहाईआ। अन्तर निरन्तर करे पाक, पतित पुनीत आप बणाईआ। आत्म परमात्म बणा के साक, सज्जण साजण इक अख्वाईआ। काया मन्दिर खोल्ह के ताक, पर्दानशीं पर्दा आप उठाईआ। शब्द सुणा के अगम्मी नाद, नादी धुन दए दृढ़ाईआ। सोई सुरती जाए जाग, आलस निंद्रा रहे ना राईआ। जोती नूर कर प्रकाश, अंध अंधेरा दए मिटाईआ। जन भगतां पूरन कर के आस, जन्म जन्म दा लेखा

❋

❋

झोली पाईआ। लहिणा पूरा करे स्वास स्वास, साह साह आपणे विच समाईआ। झगड़ा मुका दे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर पन्ध चुकाईआ। सचखण्ड दवार कराए निवास, दरगाह इक्को इक सुहाईआ। जिथ्थे वसे पुरख अबिनाश, श्री भगवान सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग रंगाईआ। अस्सू कहे मैं मात विच आया, आया कलयुग धार। पुरख अकाल दया कमाया, किरपा कीती अपर अपार। भेव अभेदा इक खुल्हाया, पड़दा लाहया सच्ची सरकार। सच दवारा इक सुहाया, जोत जगे अगम्म अपार। नूर नुराना डगमगाया, जोती जाता एकँकार। सच सिंघासण इक सुहाया, सोभावन्त कन्त भतार। गुरमुख मेला मेल मिलाया, विछोड़ा कटे जगत संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताया। अस्सू कहे चार फ़रिश्ते हो जाओ पुट्ठे, पुठी कला वरताईआ। परवरदिगार तुहाडा तुट्ठे, दीन दयाल होए सहाईआ। तुसां मज़े बथेरे लुट्टे, चार कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। हुण वेख्यो मुहम्मद दा कलमा कलमे नाल जुटे, अग्गे हो ना कोए छुडाईआ। चन्द सितारा असमानी निशान तुटे, टुट्टी गंढ ना कोए पवाईआ। शब्दी सतिगुर सब नूं लुट्टे, लुटेरा बणे थांउँ थाँईंआ। कलयुग कूड़ी जड़ पुट्टे, पटने वाला नाल मिलाईआ। सतिजुग साची पोह फुटे, चार कुण्ट होए रुशनाईआ। भाग लग्गे काया बुते, बुतख़ान्यां करे सफ़ाईआ। सच सुहंजदी होवे रुते, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुते, चेतन सब नूं दए कराईआ। कूड़ कुड़यारे पैंडे जाण मुके, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। पाणी रहिणा नहीं किसे दे हुक्के, हुक्म हाकम इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखे लाउणे रविदास दे खाधे टुकड़े रुक्खे, रम्बी आर दए गवाहीआ। अस्सू कहे मेरी धार कम्बी, सच दयां जणाईआ। मैनूं दिसदी चम्यार दी आर रम्बी, तिक्खी धार रही बदलाईआ। हुण सब दी औध लँघी, वेला वक्त दए गवाहीआ। इक्को शब्द सतिगुर गोबिन्द धार उठे भुजंगी, बिना भुजां तों सब दा बल दए गंवाईआ। तुरकां नाल लड़ाउण फ़रंगी, फ़ैसला हको हक सुणाईआ। रूसा चीना पिट्ठ होए नन्गी, गोबिन्द लेखा पहलां गया लिखाईआ । नानक ने बग़दाद विच मंग इकल्ली मंगी, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले तेरी आत्म होवे ना कदे दोरंगी, बिन तेरे दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। तेरी जोत अकाली दीन दयालण सब तों चंगी, नूर नुरानी सोभा पाईआ। एसे दी धार एसे नाल कर लै अंगी, अंगीकार इक अख्वाईआ। पुरख अकाल किहा नानक जिस वेले सदी चौधवीं अन्तिम लँघी, मुहम्मद दा लेखा झोली पाईआ। इक वेरां सब नूं ज़रूर आउणी तंगी, तंगदस्त होवे लोकाईआ। शाह सुल्तानां सौणा मिले ना उत्ते मंजी, सिंघासण आसण ना कोए वड्याईआ। ओह लेखा पूरा करना जेहड़ा गोबिन्द कीता

❋

❋

सरसे कन्ढ्ढी, कंडयां दी सेज माछूवाड़े सुहाईआ। चार वरन अठारां बरन दी इक्को करनी डण्डी, डण्डावत इक दरसाईआ। कूड़ कुड़यार दी क्रिया दा रहिण देणा नहीं कोए पाखण्डी, झूठा वणज ना कोए वखाईआ। साधां सन्तां दी मन वासना दी लग्गे कोए ना मंडी, मण्डलां मण्डपां विच इक्को सतिगुर शब्दी शब्द नज़री आईआ। जन भगतां सन्तां गुरसिक्खां सूफ़ीआं आत्मा होए मूल ना रंडी, कन्त कन्तूहल हरि ख़ावंद आप प्रनाईआ। कलयुग दी आयू होण नहीं देणी लम्बी, गोबिन्द नीहां हेठ बच्चे दबा के जड़ गया उखड़ाईआ। तेग़ बहादर नूं धार तलवार लग्गी चंगी, चारे कुण्ट उम्मत दी जड़ गया उखड़ाईआ। अर्जन ने तत्ती रेत उत्ते ख़ुशी माणी कर के ठंडी, ठंड गुरमुखां अन्दर पाईआ। उँगल नाल इशारा कीता मुहम्मदा तेरी अन्त निशानी लंडी, लम्मी चौड़ी ना कोए वखाईआ। सीस वाहवे कोए ना कंघी, सवाणी सुरत ना कोए जणाईआ। सब ने भज्जणा पैरीं नन्गी, कपड़ा तन ना कोए वखाईआ। जिन्हां दे अन्दरों वासना निकलणी गंदी, कूड़ी क्रिया नाल हल्काईआ। उन्हां दे पिच्छे शब्दी धार फिरनी अगम्मी चण्डी, चण्डका आपणा रूप बदलाईआ। रहिण देवे ना कोए घुमंडी, गढ़्ह तोड़े हँकार थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच आप समझाईआ। अस्सू कहे मैं हुक्म दस्सां धुर दा, धुर मस्तक वेख वखाईआ। जन भगतो सतिगुर कदे ना हुन्दा मुर्दा, मुरीदो मुर्शद मरन विच कदे ना आईआ। ओह शौह दरयाए कदे ना रुढ़दा, जुग जुग रुढ़दयां ल्ए तराईआ। जगत वासना विच कदे ना जुड़दा, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। ओह भेव खुल्हाए मालक धुर दा, दरगाह साची सच जणाईआ। गृह वखाए होर होर दा, अवर अवरा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। अस्सू कहे मैं रखी आस अवल्ली, अव्वल दयां जणाईआ। मैं वेखां जोत अकाली, अकल कलधारी वेख वखाईआ। जिस दी सारे दिन्दे आए बली, बलधारी सीस निवाईआ। मुहम्मदा याद कर लै की वाहिदा कीता नाल अली, आलीजाह की दिता दृढ़ाईआ। तुहाडी उम्मत अन्तिम जाणी छली, छलीआ बणे बेपरवाहीआ। सब दी धार जाणी हली, सिदक सबूरी हथ्थ किसे ना आईआ। जाओ चौदां तबकां होका देणा गलीओ गली, पल्लू गल विच पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। अस्सू कहे मैं मात आया भज्जा, पिछला पन्ध मुकाईआ। मैं चार कुण्ट वेखां जग्हा, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरदवारे फोल फुलाईआ। जिधर तक्कया माया ममता लभा, सच विच ना कोए समाईआ। धर्म दी धार पींदे मधा, मधुर धुन सुणन कोए ना पाईआ। मैं सब नूं देण आया सद्दा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। नारद वजाउंदा फिरे डग्गा, डौरु डंक रिहा खड़काईआ। जिन्हां ने खाधा कट्टा वच्छा ढग्गा, सब

❋

❋

नूं होणी अन्त जुदाईआ। जिन्हां ने माया ममता दा कीता लबा, मोह हँकार विच हल्काईआ। उहनां दी सफ़ा मेटणी सभा, मलेछ रहिण कोए ना पाईआ। हुक्म देवे शब्दी धार सूरा सरबगा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। बिना भगतां तों जुग जुग लोकमात वधे किसे ना अग्गा, जगत जुगत ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। अस्सू कहे मैनूं हुक्म आया फेर, शब्दी शब्द दिता जणाईआ। उठ वेख धुर दा बब्बर केहर, गहर गम्भीर नूर इलाहीआ। जिस दे हुक्म विच होवे कोए ना देर, दूर दुराडा इक्को हुक्म जणाईआ। जिस ने कूड़ी क्रिया करनी ढेर, ढहि ढहि ख़ाक मिलाईआ। धरनी धरत खुल्हा करना वेहड़, चारों कुण्ट होए सहाईआ। उम्मत उम्मत देणी भेड़, झगड़ा करे नूर इलाहीआ। फेर काहरा तों परे छेड़नी छेड़, लेखा मूसा वाला पूर कराईआ। भरम भुलेखा रहे ना ज़बर ज़ेर, जाबर आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशा नर नरेशा नर हरि इक्को इक दृढ़ाईआ। अस्सू कहे मेरा होर भगतो इक वाहिदा, वाहवा दयां जणाईआ। भगत भगवान दा वेस सदा अलाहिदा, अलाह नूर नूर रुशनाईआ। जो जुग जुग साचे सन्तां ल्ए जाइज़ा, जाइज़ आपणी कार भुगताईआ। अन्तर निरन्तर नाम दा दे के लहिजा, लहर आपणी इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी सच करनी कार कमाईआ। अस्सू कहे मैनूं तिन्न अस्सू रिहा उडीक, आपणी अक्ख उठाईआ। सम्मत वीह सौ चौदां दी वेख तारीख, निज आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जिस विच लेखा लिख्या सम्मत शहिनशाह सत्त बाबूपुर पहुंचणा ठीक, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। जिथ्थे ग़रीब निमाणयां बख्शणी प्रीत, प्रीतम आपणा रंग चढ़ाईआ। सब दे अन्दर वड़ना चीत, चित ठगौरी देणी कढ्ढाईआ। नाता तोड़ के मन्दिर मसीत, काया काअबा देणा वखाईआ। इक सुणा अगम्मी गीत, नाद धुन देणा जणाईआ। जन्म मरन दी पिछली मेट के लीक, लाईन अगली देणी चढ़ाईआ। जिथ्थे सतिगुर शब्द करे तस्दीक, शहादत प्रेम वाली भुगताईआ। साजण बणे धुर दा मीत, मित्र प्यारा इक हो जाईआ। ममता वाली रहिण ना देवे नीत, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। दर्शन दे के करे ठांडे सीत, अग्नी तत बुझाईआ। संदशा देवे जन भगतो जीउंदयां सतिगुर चरण विच मानस जन्म जाओ जीत, मरन दे पिच्छों लोड़ रहे ना राईआ। जिस दी पैग़म्बर कर के गए तबलीग, सिफ्त सलाही ढोले गाईआ। ओह तुहाडी आसा मनसा पूरी करे उम्मीद, मुहब्बत मोह आपणे विच रखाईआ। तुहानूं उथे खेल वखावां इक अजीब, अजब रंग रंगाईआ। इक्की गुरसिक्खां देणी तरतीब, तरह तरां दृढ़ाईआ। रातीं सुत्तयां वखावांगा वेखो समां करीब, करबले वाले साहमणे देण दुहाईआ। जिस तों चाहवांगा पढ़ा देवांगा

❋

❋

कुरान मजीद, मसले मुश्किलां वाले हल्ल कराईआ। मेला सिँघ ने गल नहीं पाउणी कमीज़, सिर ते पग्ग ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी वेख वखाईआ। बाबूपुर कहे मैं निक्का जेहा पिण्ड, पिण्डी समझ किसे ना आईआ। मेरी निमाणी जिंद, ज़िंदगी भेंट ना किसे कराईआ। मैनूं याद कीता नौ वार सुरप्त राजे इन्द, सिँघ सिंघासण बैठा ध्यान लगाईआ। मैनूं शंकर प्यार विच सुणाई किंग, किंगरे किंगरे मृदंग वजाईआ। ब्रह्मे ने बिना अक्खां तों वहा के हिंझ, हन्झूआं हार बणाईआ। मैनूं विष्नूं ने किहा कमलया प्रभ नूं मिलीदा इंज, दोए जोड़ सीस निवाईआ। तूं आदि अन्त उसे दी बिन्द, तैनूं जन्मे कोए ना माईआ। तेरा बेड़ा रुढ़ना नहीं विच सागर सिन्ध, संधू बैठा अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। बाबूपुर कहे मेरी छोटी जेही हट्टी, हटवाणिउं दयां जणाईआ। मेरे विच ओह अगम्मी खट्टी, जिस विच खटका रहे ना राईआ। मेरे विच गुरसिक्खां पढ़ी सोहँ दी पट्टी, पटने वाला गया समझाईआ। एथे राम ने इक रात सी रातीं जागदयां कटी, कटाक्ष धुर गया लगाईआ। फेर याद कीता सी विच पंचवटी, पंचम पंचम मेला होवे सहिज सुभाईआ। कृष्न ने इशारा कीता सी जिस वेले अर्जन दा चलाया रथी, रथवाही हो के दिता सुणाईआ। अर्जना ओह वेख तेरे काहन दा काहन खेल करे अक्खी, अक्खां वाल्यां नज़र कोए ना आईआ। हुण आत्मा दी धार बणाउणी आपणी सख़ी, सुख़न मेरा पूर कराईआ। एह गल्ल बावन ने बलि राजे नूं सी दस्सी, जिस वेले रावी दा कन्ढ्ढा टप्पया चाँईं चाँईंआ। जिस वेले सतिगुर अर्जन बैठा सी उत्ते लोह तत्ती, तत्ती तवी आसण लाईआ। उस इशारा कीता मेरा नूर नुराना शाह पातशाह कमलापती, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस ने द्रोपत लाज रखी, भगतां होए सहाईआ। भीलणी दे बेर गया चक्खी, बिदर आपणा रस वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा मेला ल्ए मिलाईआ। बाबूपुर कहे मेरे कोल अल्लड़पिण्डी, अल्लड़ जवाना दयां जणाईआ। जिस दा इक्को राह ते इक्को डण्डी, डण्डावत इक्को नज़री आईआ। इक्को जोत नाल सब दी आत्मा गई गंढी, गंढणवाला इक्को मिल्या धुर दा माहीआ। किसे नहीं पूजणा करीर जंडी, जगत तृष्ना ना कोए वखाईआ। ओह वेखो पिछली औध सब दी लँघी, बाकी नज़र कोए ना आईआ। किशन सिंघा तिन्नां डंडयां वाली डाहुणी मंजी, चौथी चूल ना कोए रखाईआ। इक गुडीआ रखणी सिर तों नन्गी, आसा मुहम्मद नाल मिलाईआ। जेहड़ी अन्तिम मंग मदीने विच हिजर करदयां मंगी, मांगत हो के झोली डाहीआ। उस दी धार विच गुरमुख सिँघ कट्ठे होण सिँघ पंझी, पंजे सब दे लाल रंग रंगाईआ। कोल किरपान होवे जंगी, जंगजू बणे बेपरवाहीआ। दलीप सिँघ ने पाटी पहनणी तम्बी,

❋

❋

लीरो लीर वेख वखाईआ। ओदण ज़रूर पवण वगेगी ठंडी, गुरमुखां अन्दर अग्नी तत बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेश आपणा इक सुणाईआ। अस्सू कहे मेरा वेख्या तीजा प्रविष्टा, जो परीक्षत ध्यान लगाईआ। जन्मेजा दूर दुराडा दिसदा, बैठा अक्ख उठाईआ। फ़रिश्ते वेखे सब दा लेख लिखदा, बिन लेखां लेख बणाईआ। जन भगतो साचा माण जुग जुग साचे सिख दा, बिन सिख्या तों सतिगुर मिलण कोए ना पाईआ। जिन्हां दा भेव खुल्ल्हया अन्दरों विच दा, विच्चों हउमे रोग गंवाईआ। उहदा नाता जुड़या पुरख अकाल पिता दा, पतिपरमेश्वर मेला मेले सहिज सुभाईआ। ओह गुरमुख दूल्हा आपणा मानस जन्म जित दा, हार विच कदे ना आईआ। जिस दा इष्ट सदा इक दा, ओह एकँकार विच समाईआ। फेर झगड़ा मुक जाए आवण जावण नित दा, लख चुरासी ना कोए भवाईआ। लेखा रहे ना वार थित दा, थिती वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सुहेला सदा साहिब सुखदाईआ। पहली अस्सू कहे जन भगतो मैं मंगदा छुट्टी, ख़ुशी नाल सीस झुकाईआ। मैं सब दी साफ़ करां जुत्ती, जोड़यां सेव कमाईआ। जिन्हां दी प्रभ दे नाल लग्गी रुची, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। उहनां दी आत्मा सदा सुची, संजम इक्को इक रखाईआ। मन कल्पणा विच होण कदे ना दुखी, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। सुफल होवे मात कुखी, मिले वड्याई धन्न जणेंदी माईआ। उलटा गर्भ फेर होवे ना रुक्खी, नौ महीने अठारां दिन अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जेहड़ी आत्मा परमात्मा दर पुज्जी, पूजण योग सदा अख्वाईआ। उहनां सिफ्त होवे जुग जुगी, कबीर जुलाहा रविदास चमारा दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अस्सू तेरी आसा सच दवारे उगी, निरासा रूप शाहो भूप रहिण देवे ना राईआ।