पुस्तकालयभाग २२

३ अस्सू शहिनशाही सम्मत ७ मेला सिँघ दे गृह पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर

अस्सू तिन्न कहे मैं फिरया तीन लोक, परलोकां विच प्रभ चरण सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर गाउंदे इक सलोक, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर डण्डावत विच कहिण प्रभ तेरा भाणा सके कोए ना रोक, दो जहानां मेट ना कोए मिटाईआ। सूर्या चन्द झुकदे वेखे कोटी कोट, मण्डल मण्डप सीस निवाईआ। जिधर तक्कया इक्को प्रकाश निर्मल जोत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिथ्थे ना कोई हरख़ ना कोई सोग, चिन्ता ग़म ना कोए दृढ़ाईआ।

❋

❋

कूड़ी क्रिया दिसे कोई ना रोग, हउमे हंगता ना कोए वखाईआ। जगत जिज्ञासू कोई ना जोग, जुगीशर नज़र कोए ना आईआ। सारे तक के बैठे इक्को ओट, ओड़क इक ध्यान रखाईआ। जिस दी एथे ओथे आदि जुगादि शब्द अगम्मी लग्गे चोट, चोटी चढ़ के बैठा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच सरनाईआ। अस्सू कहे मेरा तीजा सच दिहाढ़ा, दिउहाढ़ी ध्यान लगाईआ। मैं फिरया जंगल जूह विच उजाड़ा, पहाड़ टिल्ले ध्यान रखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप माया ममता तक्कया अखाड़ा, कूड़ी क्रिया कल्पना नच्चे वाहो दाहीआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आत्म सख़ी मिले किसे ना लाड़ा, लाड़ी मौत सब नूं ल्ए प्रनाईआ। कलयुग चारों कुण्ट मारे धाड़ा, धाड़वी बणया थांउँ थाँईंआ। लग्गी अग्ग सृष्टी बहत्तर नाड़ा, तत्व तत ना कोए बुझाईआ। फिरी दरोही मुहम्मद संग चार यारा, यराना हक ना कोए निभाईआ। बेपरवाह भुल्लया परवरदिगारा, महिबूब मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। अनलहक दा हक लाए कोई ना नाअरा, नरायण नज़र किसे ना आईआ। जूठा झूठा वज्जे ताल तलवाड़ा, आवाज़ आपणी रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। अस्सू तिन्न कहे मैं फिरया जल थल अस्गाह, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। सच दा दिसे ना कोए मलाह, खेवट खेटा बेड़ा कंध ना कोए उठाईआ। धुर दी मंज़ल दिसे कोई ना राह, रहिबर हो के पड़दा ना कोए चुकाईआ। आत्मा परमात्मा नालों होई जुदा, ब्रह्म पारब्रह्म विच ना कोए समाईआ। चारों कुण्ट दरोही दरोही दरोही तेरी ख़ुदा, ख़ुदी तक्ब्बर डेरा कोए ना ढाहीआ। अदब विच मज़्हब सीस सके ना कोए झुका, निव निव लागे कोए ना पाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार सब दी बदल दिती अदा, आदत इबादत विच ना कोए रखाईआ। मैं फिर के वेख्या मैनूं नज़री आया नूरी अलाह, आलमीन खेल खिलाईआ। जिस ने भेव दरसाया बाबा आदम ते माई हव्वा, रूप रंग रेख रंगत आपणे विच समाईआ। संदेशा दिता फ़रमान अगम्म नवां, नव नौ चार दा डेरा ढाहीआ। तिन्न अस्सू आस रख तेरे विच्चों दीन दुनी दा बदल देवां समां, सन्मुख हो के दिता दृढ़ाईआ। सृष्टी होवे दृष्टी अन्दर ग़मा, चिन्ता सोग ना कोए गंवाईआ। मुहम्मद दी आसा सदी चौधवीं दी तमा, तामस तृष्ना वेख वखाईआ। धुर दा हुक्म करां रवां, रवानगी देवां चाँईं चाँईंआ। सब दा लेखा अवतार पैग़म्बर गुरुआं कोलों लवां, बचया रहिण कोए ना पाईआ। झगड़ा मेटणा सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चवां, चारे खाणी चारे बाणी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। अस्सू तिन्न कहे मैं वेखे नौ खण्ड दीप सत्त, सति सति ध्यान लगाईआ। उत्तर पूरब पच्छम दक्खण मन मति, गुरमति नज़र कोए ना आईआ। मानव मानुख

❋

❋

माणस उबले रत, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। जगत जिज्ञासू रिहा ना धीरज जत, सति विच ना कोए समाईआ। मन कल्पणा सारे रहे नट्ठ, दिवस रैण भज्जण वाहो दाहीआ। मैं फिर के आया तीर्थ अट्ठ सट्ठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती फेरा पाईआ। मैं तके मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ, गुरदवारे अक्ख उठाईआ। चारों कुण्ट नज़र आए कोए ना सच, सच विच ना कोए समाईआ। भाग लग्गा ना किसे काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह ना कोए सुहाईआ। मेरा पुरख अकाल दीन दयाल लूं लूं अन्दर गया किसे ना रच, साढे तिन्न करोड़ रोम रोवे मारे धाईआ। बुल्ल्हां नाल रसना नाल जेहवा नाल सारे करदे जप, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। तपीश्रां पूरा दिसे ना तप, जुगीशरां जोग ना कोए वखाईआ। साधां सन्तां जोत जगे ना लट लट, काया मन्दिर ना कोए रुशनाईआ। अनहद शब्द ना वज्जे सट्ट, नादी धुन ना कोए शनवाईआ। सब दा खेड़ा दिसे भट्ठ, कलयुग अग्नी रिहा जलाईआ। धर्म मुनारा रिहा ढट्ठ, सच महल्ल ना कोए सुहाईआ। अस्सू कहे मैं फिर के वेख्या नट्ठ, नट्ठया भज्जया वाहो दाहीआ। झगड़ा तक्कया दीन मज़्हब दी वट्ट, हदूद पार ना कोए कराईआ। अक्खरां वाला कलमा सारे रहे रट, सिफ्तां वाले ढोले गाईआ। दीन दुनी खेल वेख्या बाजीगर नट, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। अस्सू कहे मैं तिन्न दिन रिहा फिरदा, फिरत फिरत आपणा पन्ध मुकाईआ। बिना प्रभ दी किरपा तों किसे दा साफ़ दिसे ना हिरदा, हारदिक देवां ना कोए वधाईआ। जेहड़ा सन्त सुहेला विछड़या चिर दा, चिरी विछुन्ने प्रभ आप मिलाईआ। एह खेल प्रभू निरवैर निर दा, जो निज घर बैठा आसण लाईआ। जिस दा जुग चौकड़ी गेड़ा गिड़दा, अवतार पैग़म्बर गुरु गुर रूप वटाईआ। ओह मालक ख़ालक दो जहानां पिड़ दा, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा हुक्म वरताईआ। ओह लेखा जाणे लख चुरासी धड़ सिर दा, श्री सर आपणी कार कमाईआ। जिस दा रूप ना बाल ना बिरधा, जोबनवन्ता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। तिन्न अस्सू कहे मैं गया ब्रह्मण्ड खण्ड विच पुरी लोअ, आकाश आकाशां ध्यान लगाईआ। मैं आवाज़ सुणी इक्को सो, सो पुरख निरँजण रिहा दृढ़ाईआ। हरि पुरख निरँजण बख्श्या मोह, मुहब्बत इक्को इक जणाईआ। एकँकार किहा अवर ना कोअ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। आदि निरँजण आपे गया आपे हो, जोती जाते रूप दिता दरसाईआ। अबिनाशी करता सब नालों हो निरमोह, नूर नुराना डगमगाईआ। श्री भगवान जोती धार रिहा छोह, छोहरा बांका सोभा पाईआ। पारब्रह्म आपणी धार आप परो, परम पुरख आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ।

❋

❋

अस्सू तिन्न कहे मैं दिवस रैण फिरया भज्जा, भजन बन्दगी वाले वेख वखाईआ। दीनां मज़्हबां अन्दर कीती गजा, गज दा लेखा पूर कराईआ। धुर दा भाणा मन्नया चलया विच रज़ा, राज़क रिज़क रहीम सेव कमाईआ। बिना भगतां तों अन्दर प्रभ दा मिले किसे ना मज़ा, मज़ाक करे जगत लोकाईआ। मैं चढ़दा लहिंदा तक्कया सब दे सिर ते कूकदी कज़ा, काज़ी मुल्लां शेख़ रोवन मारन धाईआ। बौहड़ी पवित्र रही कोए ना जग्हा, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। अग्गे वधणा नहीं किसे दा अग्गा, अगला भेव कोए ना पाईआ। दीन दुनी बुद्धी होई वांग कग्गा, काग वांग कुरलाईआ। मन सतिगुरु डोरी शब्द किसे ना बध्धा, बन्दगी विच ना कोए समाईआ। कूड़ क्रिया दा लग्गा धब्बा, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। परवरदिगार नज़र ना आए अब्बा, अमीजान गोद ना कोए सुहाईआ। अस्सू तिन्न कहे मेरा प्रविष्टा मेरा दिवस जिस वेले हरि गोबिन्द वर दिता सी सुलखणी विच चब्बा, चाबक आपणे हथ्थ बदलाईआ। गोबिन्द ने अक्खर बदलया बब्बा, बाबल तेरी बेपरवाहीआ। नारद जुग जुग मेरे दिवस ख़ाली वजाउंदा रिहा पहलों डब्बा, डौरु जगत वाला खड़काईआ। कबीर ने ताणा उणन वास्ते मेरे दिवस पहली वार गड्डया सी अड्डा, अड्डी चोटी इक ध्यान लगाईआ। रविदास ने जगत प्यार एसे दिन सी छड्डा, छड्डी लिव जगत लोकाईआ। बधक नूं कृष्न दे तीर ने प्यार विच एसे दिन सी बिध्धा, निशाना प्रभास विच लगाईआ। हरि कृष्न ने छोटी अवस्था मेरे दिवस मस्तक नाल बध्धा छब्बा, तीजे साल विच वड्याईआ। तिन्न अस्सू कहे दुर्गा अष्टभुज अस्वार होई सी उत्ते शेर बग्गा, शस्त्र अट्ठां भुजां विच सुहाईआ। उँगल फेरी सी उत्ते आपणयां लबां लबरेज कीती दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। अस्सू तिन्न कहे मैं आया मात जग, प्रभ दिती माण वड्याईआ। ईसा नूं मेरे दिवस दिन पहली वार होया सी हज्ज, हुजरा हक हक वड्याईआ। मूसा गृह छोड़ के गया सी भज्ज, दिवस उहो सोभा पाईआ। कोहतूर उत्ते हज़ूर ल्या सद्द, सदा शब्दी नाम जणाईआ। एह खेल सूरा सरबग, हरि करता आप कराईआ। जो संदेशा देवे अज्ज, अजमतों कसमतो अजिबवा अतिल हो धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच दा खेल खिलाईआ। अस्सू तिन्न कहे मैं दस्सां नाल प्यार, प्रीतम भेवी भेव खुल्हाईआ। गोबिन्द दस्सी साची धार, दो इक दा जोड़ जुड़ाईआ। जिस नूं इक्की कहे संसार, दूआ एका मेल मिलाईआ। एह खेल निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण अगम्मी कार, हरि करता आप कराईआ। जिन्हां मेला मिल जाए हरि कन्त भतार, प्रभ मिल के वज्जे वधाईआ। सो मंज़ल चढ़न दुष्वार, दूती दुश्मण अन्दर अटका सके कोए ना राईआ। मिलण उस सच्ची सरकार, जो शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। साची इक्की बणाए

❋

❋

आप एकँकार, दूआ एका रंग रंगाईआ। भगत भगवान खेल अपार, अपरम्पर स्वामी दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मस्तक लेख बणाईआ। तिन्न अस्सू कहे मैं दस्सां हक हकीकी, हकीकत दयां दृढ़ाईआ। प्रभ मिल्या लाशरीकी, शरक्त सब दी दए गंवाईआ। जिस दे विच हक तौफ़ीकी, ताकतवर बेपरवाहीआ। जो दिसे हर घट नज़दीकी, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। विछोड़ा रहिण ना देवे फ़रीकी, फ़िरका अन्दरों दए गंवाईआ। मंज़ल बख्शे अगम्म हकीकी, हमाकत अन्दरों दए कढ्ढाईआ। जन भगतां अन्दर रहिण ना देवे तारीकी, अंध अज्ञान दए गंवाईआ। कूड़ क्रिया उत्ते मार के लीकी, लाईन ऐन दए वखाईआ। आशा वेखे जीव जीअ की, घर घर बैठा सोभा पाईआ। गुरमुखां लेखा पूरा करे पिछली बीती, अग्गे आपणे घर वसाईआ। जिथ्थे आत्मा रहे सदा अतीती, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। इक्को चाढ़्ह रंग मजीठी, दुरमति मैल दए धुआईआ। सदा सच दवारे रहे जीती, मरन विच कदे ना आईआ। अस्सू कहे जन भगतो तुहाडे अन्दर वड़ के आपणी आप दस्से प्रीती, प्रीतम हो के दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। अस्सू कहे तिन्न मैं फिरया तट किनारे गंगा, गोदावरी ध्यान लगाईआ। कलयुग तक्कया उत्ते फिरे इक टंगा, लंगड़ा लूल्हा रूप बणाईआ। सब दे कोलों मंगदा फिरे मंगां, भिच्छया देवो चाँईं चाँईंआ। फेर वेख्या खेल सूरा सरबंगा, की करता कार कमाईआ। जिस दे कोल शब्द अगम्मी डण्डा, डण्डावत सब दी रिहा बदलाईआ। तक्कया पांधा पंडा, पंडतां खोज खुजाईआ। इक होर खेल वेख्या अचंभा, नारद बोदी रिहा हिलाईआ। आपणा सरीर बणा के लम्बा, लम्मा पै के सब नूं रिहा डराईआ। अस्सू कहे मैं थर थरा के कम्बा, अन्दर हिम्मत रही ना राईआ। उस मैनूं झट वखाया रविदास वाला रम्बा, जिस नूं रम्बी कहे लोकाईआ। फेर जणाया ओह वेख टुट्टा होया पलँघा, जिस दी पावा चूल नज़र कोए ना आईआ। फेर दस्सया ओह तक पिच्छे हरनाक्ष वाला थंभा, प्रहलाद संग निभाईआ। फेर वखाया नाले डराया तक लै सतरंगा जो आया विच्चों छम्बा, झम्ब के सब नूं दए वखाईआ। जिस ने पंखीआं भन्न्हणे खम्बा, आल्हणे देण दुहाईआ। मानव जुड़या रहिण नहीं देणा कंधे नाल कंधा, कंधी हथ्थ किछ ना आईआ। उस ने दीन दुनी दा बदल देणा धन्दा, धर्म दी धार इक जणाईआ। जन भगत बणा के बन्दगी वाला बन्दा, बन्धन सच देणा बंधाईआ। गुरमुख नेत्रहीण रहे कोए ना अन्धा, अंधकार देणा गंवाईआ। आत्म ब्रह्म दे के अनन्दा, अनन्दपुर दा लेखा पूर कराईआ। निशान मेट के तारा चन्दा, सदी चौधवीं मुहम्मद दा लेखा झोली दए टिकाईआ। फेर दस्स के तूं मेरा मैं तेरा छन्दा, सोहँ करे हक पढ़ाईआ। हरिजन रहे मूल ना रंडा, रंडेपा पिछला देणा मुकाईआ। जिस ने घर घर विच्चों

❋

❋

खाधा गंढा, गंढ सब दी दए पवाईआ। हरि हिरदा कर के ठंडा, तत्व तत दए बुझाईआ। धर्म प्यार बख्श के चंगा, चंगी दए वड्याईआ। अस्सू कहे मैं फिर चलया बिना जंघा, भज्जया वाहो दाहीआ। बाबूपुर पहुँचया जिथ्थे मेला सिँघ दा पिण्डा नन्गा, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। मैं हस्स के किहा प्रभू जे किरपा करें ते गुरमुख अन्दरों रहिण देवीं कोए ना गंदा, कूड़ी क्रिया सब दी देणी कढ्ढाईआ। पिच्छे कलयुग तेरा लँघ, आपणा पन्ध मुकाईआ। फेर नज़र आ गया अस्सू कहे मैनूं गोबिन्द वाला खण्डा, जिस दी धार लुहार तरखाण ना कोए घड़ाईआ। जिस ने लहिणा देणा पूरा करना खण्ड ब्रह्मण्डा, वरभण्ड ध्यान लगाईआ। जिस नूं कहिंदे चण्ड प्रचण्डा, प्रचण्ड चण्ड रूप बणाईआ। ओह नव सत्त दा वेखो दंगा, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण अक्ख खुल्हाईआ। जिस कारन सतिगुर शब्द ने कस्या तंगा, दो जहानां फिरे चाँईं चाँईंआ। मर्द मर्दाना वजाए मृदंगा, डौरु धुर दा नाम समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। नन्गा पिण्डा कहे मेरा ओढण बख्श दे सीस, सच तेरी सरनाईआ। तूं भगवन हरि जगदीश, जगदीश्र नूर इलाहीआ। लेखा वेख बीस इकीस, ईसा मूसा मुहम्मद ध्यान लगाईआ। गोबिन्द रख के गया उडीक, नानक निरगुण अक्ख उठाईआ। तेरी शहादत देवे भविक्ख्तां वाली तारीख, पेशीनगोईआं संग रलाईआ। वेला वक्त तक करीब, कुदरत दे मालक खोज खुजाईआ। उठ वेख दुखी होए जीव ग़रीब, ग़रीबां गोद ना कोए उठाईआ। इक्की सिक्खां नूं दो इक दी धार दे तरतीब, सरगुण निरगुण विच समाईआ। जिस दा लेखा पूरा कर जो लिख्या विच कुरान मजीद, मजमूआ अक्खरां वाला बणाईआ। तेरे चन्न दी चन्न होवे ईद, ईदुलफ़ितर दा पन्ध मुकाईआ। सब नूं करदे ताकीद, संदेशा देणा थांउँ थाँईंआ। जेहड़े अवतार पैग़म्बर गुरु तेरे अज़ीज़, प्यारयां प्रेम नाल समझाईआ। सारे तक्को ला के दीन दुनी नीझ, बिन नैणां अक्ख उठाईआ। पंजां तत्तां उत्ते रही ना कोए धर्म दी कमीज़, जिस दी धर्म दवारे मेला सिँघ दए गवाहीआ। जो जगत विच धुर दे नाम दा बीज के आए बीज, फल फुल्ल फुल्ल फल वेखो चाँईं चाँईंआ। जेहड़े तुहाडा नाम कलमा जपदे नाल जीभ, सिफ्त अक्खरां विच गाईआ। क्यों नहीं ग़फ्लत विच्चों खुल्ही उन्हां दी नींद, निज नेत्र ना होए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म सच प्रगटाईआ। अस्सू तिन्न कहे मैं आया पुर बाबू, बाबल दिती वड्याईआ। जिस ने गुरमुख सन्त सुहेले कीते काबू, झगड़ा काबल विच देवे पाईआ। जिस दा शाह ईरान उत्ते चलणा जादू, जादू नाम वाला वरताईआ। मूसा नूं बणा के आगू, ईसा नाता देणा रखाईआ। मुहम्मद दी अग्ग लाउणी विच तम्हा वाले तमाकू, फुंकारा इक्को कलमा कलाम जणाईआ। सदी चौधवीं अन्दर परवरदिगार दीनां मज़्हबां

❋

❋

विच फिरे बण के डाकू, डाका मारे थांउँ थाँईंआ। सृष्टी घुंमणी वांग लाटू, लुटेरा नज़र किसे ना आईआ। जिस कारन खेल कराए भगतां दा तम्बा पाटू, पटने वाले हुक्म जणाईआ। झगड़ा पैणा इक्को वार इक सौ इक टापू, टप्पा टप्पा वंड ना कोए वंडाईआ। अस्सू तिन्न कहे जन भगतो मैं इक संदेशा आखूं, सुणावां चाँईं चाहीआ। बिना पुरख अकाल तों दीन दयाल तों किसे नूं मन्नयो मूल ना बापू, अवतार पैग़म्बर गुरु चाचिआं दी लोड़ रहे ना राईआ। जो एथे ओथे दो जहानां तुहानूं सांभू, सम्बल बहि के आपणी दया कमषईआ। इक गल्ल याद रखयो कल्ल नूं सवा सेर ज़रूर भुन्ना के ल्याउणे आबू, जो आबरू सब दी वेख वखाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन प्रभ आप बणाए धुर दे साधू, साधना सिदक वाली दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार दो जहानां एका जागू, जागरत जोत बिन वरन गोत निरगुण नूर डगमगाईआ।

४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ७ पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदास पुर दी संगत नवित

चन्द कहे सुण मीत सतारे, सत्हा बुलंदी उत्ते दयां जणाईआ। मुहम्मद नईया दिसे अन्त किनारे, नौका तट्टां डेरा लाईआ। चार यारी दए इशारे, सैनत निरगुण धार लगाईआ। उम्मत उम्मती सारे हारे, योधा सूर ना कोए अख्वाईआ। खेल करे की परवरदिगारे, बेपरवाह आपणा हुक्म वरताईआ। जो निरगुण नूर जोत करे उज्यारे, जोती जाता डगमगाईआ। प्रकाश प्रकाश करे दोबारे, सरगुण निरगुण रूप वखाईआ। ओह लेखा मंगे संग मुहम्मद गुर अवतारे, पैग़म्बर बचया रहिण कोए ना पाईआ। उठ तक्कीए उस साहिब दे नज़ारे, जो नज़रां तों परे डेरा लाईआ। जिस दे पूरे होए कौल इकरारे, वाहिदे सब दे वेख वखाईआ। दीन दुनी नूं आपणे हुक्म दे दए नज़ारे, फ़रमाना इक्को इक दृढ़ाईआ। असीं फड़े रहे चौदां सद वगारे, जगत विच निशान बणाईआ। हुण आउणा विच मैदान अखाड़े, नव नव आपणा पन्ध मुकाईआ। जो वसदे घर उजाड़े, उजड़यां ल्ए वसाईआ। ओह मारन वाला धाड़े, धाड़वी बणया बेपरवाहीआ। उठ वेख अग्ग लग्गी बहत्तर नाड़े, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। फिरी दरोही उजाड़ पहाड़े, चार कुण्ट कुरलाईआ। धर्म दे रहे कोए ना वाड़े, मंगण सच कोए ना आईआ। तपदे हिरदे कोई ना ठारे, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। जगत वासना होई कुलखणी नारे, हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। लेखा मंगे पुरख अकाल करतारे, कुदरत दा मालक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सितार कहे सुण धुर दे नूरी चन्ना, चन्न दयां जणाईआ।

❋

❋

कमलया असां दोहां ने दीन मज़्हब दा मिल के पाया बन्ना, हद्द माणसां विच रखाईआ। झगड़ा पा के माटी तना, तन वजूद दिता लड़ाईआ। कलमा जणा के सुणा के नाल कन्ना, कायनात खेल खिलाईआ। भरांत कर के विच मनां, मनसा दिती बदलाईआ। मार्ग दस्स के नवां, नव खण्ड खेल खिलाईआ। संग मुहम्मद यार रला के चवां, चौथे जुग हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। चन्न कहे सुण सितारे निक्के, सति दयां दृढ़ाईआ। प्रभ दे नाम जुग जुग शरअ दे विच विके, कीमत जगत ना कोए रखाईआ। उम्मतीआं निगह साथों परे किसे ना टिके, अग्गे अक्ख ना कोए उठाईआ। मुहम्मद हथ्थ मारया सी उत्ते हिक्के, छाती लई ठुकराईआ। शरअ दे पा दे हिस्से, हस्ती दस्सी बेपरवाहीआ। धर्म निशान मेरा ईमान अवाम नूं दिसे, चन्द सितार नज़री आईआ। लेख लिखे सी उत्ते काग़ज़ चिट्टे, शाही वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। चन्द कहे ओह तक धुर दी धार मुढ्ढी, मुहम्मद धार जणाईआ। मुहम्मद दी आशा रूप बणनी नंन्ही गुड्डी, सीस ओढण ना कोए टिकाईआ। जिस ने बिना घूँगट पाउणी लुड्डी, लोहड़ा करे थांउँ थाँईंआ। चारे कुण्ट फिरना उडी, भज्जणा वाहो दाहीआ। सब दी बदल देणी बुद्धी, अक्ल रहिण कोए ना पाईआ। एह खेल परवरदिगार दी गुज्झी, गोझ आपणे विच रखाईआ। साडी अन्तिम औध पुगी, पूजा रहे ना जगत लोकाईआ। इक्को धार अग्गे होणी उग्घी, उगण आथण खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। तारा कहे चन्न औह वेख गुड्डी की कहिंदी, कहि के रही सुणाईआ। पिट्ठ कर के दिशा लहिंदी, करवट लई बदलाईआ। हथ्थीं ला के मैहन्दी, मुहम्मद रही वखाईआ। मैं तेरा भाणा रही सहिंदी, सहि सहि झट लँघाईआ। परवरदिगार कदमां रही ढहिंदी, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोबनवन्ती हो के रही बैहंदी, सच सिंघासण डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गुड्डी कहे मेरी सज्जी अक्ख दे लाउणा कसीरा, रविदास गुरमुख आपणी सेव कमाईआ। मेरा लहिणा देणा पंज पीरा, पंचम पंचम वंड वंडाईआ। मेरे मस्तक विच तिन्न लगाउणीआं लकीरां, तरिप्त काले रंग रंगाईआ। मेरे सीस ओढण नहीं कोई चीरा, चीरे वाल्यां दयां जणाईआ। जिन्हां दे कोल पंझी होण शमशीरां, शरअ शरअ नाल ठुकराईआ। मैनूं ज़रूर बहायो गुरमुखो उत्ते निक्के जिहे पीढ़ा, पीड़ सब दी दयां कढ्ढाईआ। मैं सदी चौधवीं दा अन्तिम चुकणा बीड़ा, बल आपणा आप प्रगटाईआ। दीन दुनी दा मार्ग होणा भीड़ा, अग्गे राह ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक

❋

❋

सुणाईआ। गुडीआ कहे मैं सदेशा देणा तारे चन्नू, चन्द सितार देणा समझाईआ। जेहड़ी वंडां पा के गया मन्नू, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश रूप वखाईआ। जो अवतार पैग़म्बर गुरुआं बणाए बन्नू, हद्द वेखे बेपरवाहीआ। जो नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सब दीआं वट्टां भन्नू, भाणा आपणा ल्ए मनाईआ। जुग चौकड़ी लेखे डंनू, डण्डा नाम हथ्थ उठाईआ। निरगुण धार बण के कलू, कला सब दी दए भवाईआ। सच सिंघासण इक्को मल्लू, मलेछां करे सफ़ाईआ। जिस दी छत्र छाया हेठ गुरमुख सन्त सुहेला पल्लू, पतिपरमेश्वर आपणी कार कमाईआ। परमात्म आत्म धार हो के रलू, जोती जोत विच मिलाईआ। लख चुरासी सारी छलू, छलल आपणी कार कमाईआ। दीन दुनी अग्नी तत जलू, जलदयां शांत ना कोए कराईआ। गुडीआं कहे मैं सच दस्सां तारे चन्ना प्रभ दा भाणा कदे ना टलू, टल्लीआं वाले झण्डे सब दे देणे मुकाईआ। ख़ुदा नूं कहिण वाले अल्लू, आहला अदना वेख वखाईआ। सब दी पुट्ठी लथ्थे खल्लू, ख़ालक ख़लक दए सज़ाईआ। धर्म राए दवारे तलू, जिन्हां खाधा सूर गांईआ। मैं इक संदेशा देणा इक्को वार मारे हल्लू, हलत पलत आपणा हुक्म वरताईआ। गुरमुख साचे सन्त जनां सतिगुर शब्द फड़ा के पल्लू, पारब्रह्म प्रभ आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच संदेशा एका घल्लू, घाल विच वेखे जगत लोकाईआ।

४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ७ किशन सिँघ दे गृह पिण्ड अल्लड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर

सदी चौधवीं कहे भगतां दा तम्बा पाटा, लीर लीर दए दुहाईआ। मैनूं आउंदा जाए चारे कुण्ट घाटा, ख़ाली झोली ना कोए भराईआ। मेरी मंज़ल मुकदी जाए वाटा, अग्गे अवर ना कोए वधाईआ। मैं भज्जी फिरां फड़ के ख़ाली बाटा, जगत जहान वाहो दाहीआ। जां तकदी मुहम्मद दी चूल टुट्टी खाटा, सिंघासण कायम ना कोए रखाईआ। मेरी बदलदी जाए आशा, निराशा हो के दयां दुहाईआ। की खेल तेरा अबिनाशा, की करते कार कमाईआ। उठ वेख मेरा नन्गा होया झाटा, ओढण सीस ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब तेरी सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे परवरदिगार सीस तों नन्गी, बौहड़ी मेरी मेरी दुहाईआ। ओधर टुट्टी दिसे मंजी, पावा चूल रहे कुरलाईआ। मैं फिरदी अन्तिम कन्ढ्ढी, भज्जां वाहो दाहीआ। मैनूं टेडी दिसदी डण्डी, मार्ग हक ना कोए दरसाईआ। शरअ शरीअत होणी पाखण्डी, सति विच ना कोए समाईआ। पई दुहाई विच वरभण्डी, ब्रह्मण्ड देण दुहाईआ। मैं फिरां पैरी नन्गी, दिवस

❋

❋

रैण थांउँ थाँईंआ। चार यारां आई तंगी, तंगदस्ती ना कोए कटाईआ। मुहम्मद वेखे तारा चन्दी, चन्द सितार ध्यान लगाईआ। बौहड़ी सब दे उत्ते लग्गी पाबन्दी, सिर सके ना कोए उठाईआ। दरोही तेरयां भगतां ने हथ्थ विच फड़ लई चण्डी, चण्ड प्रचण्ड बैठे सीस निवाईआ। मेरी दुहाई उहनां दे वस होई जिन्हां प्रकृतीआं घेरीआं पंझी, पंझी बैठे बल धराईआ। चौदां तबक वञ्झ मुहाणा हाथ ना आवे वञ्झी, अथाह सार कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब तेरी सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे क्यों भगतां फड़े खण्डे, खड़ग रहे खड़काईआ। क्यों लाल रंग रंगे, हथेली हथ्थ जणाईआ। क्यों अस्व कस्या तंगे, दुलदुल ऐली रोवे मारे धाईआ। बौहड़ी मेरे पिछले समें लँघे, अग्गे वक्त ना कोए वड्याईआ। दुहाई मक्के मदीने होणे जंगे, जंगजू रहे कुरलाईआ। मेरे लबास रह जाणे टंगे, तन कपड़ ना कोए वखाईआ। किसे नूं जल नहीं मिलणे ठंडे, आब हथ्थ किसे ना आईआ। झगड़ा होणा जेरज अंडे, उत्भुज सेत्ज नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, की सच सच वरताईआ। सदी चौधवीं कहे क्यों मेरे मस्तक लकीर लाई काली, त्रैगुण दाग़ लगाईआ। मेरा लेख वेख हाली, हालत तक ख़लक ख़ुदाईआ। मेरा रूप नहीं कोई जाहली, जाहल दीन दुनी वेख थांउँ थाँईंआ। बौहड़ी फल रिहा नहीं उम्मत दी डाली, अमृत रस ना कोए चखाईआ। कलमा करे ना कोए दलाली, विचला भेव ना कोए खुल्हाईआ। हक दी रही ना कोए हलाली, हरामखोर दिसे जगत लोकाईआ। किरपा कर मेरे शहिनशाह शाली, साहिब स्वामी दया कमाईआ। मेरी आयू बीती नहीं कोई बाहली, बहुता समां ना कोए रखाईआ। ना कर एडी छेती काहली, कलयुग तेरा ध्यान लगाईआ। तूं लख चुरासी माली, अवतार पैग़म्बर गुरु तेरे बूटे धर्म दे नज़री आईआ। मैं वी अन्त होई सवाली, सवालण हो के हाल सुणाईआ। मेरी आशा मुरदी फेर ज्वाली, तृष्ना आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो मेरी भरो हामी, हमला कूड़ रहे ना राईआ। तुसीं चुरासी विच्चों अनामी, नाम वाले नज़री आईआ। जिन्हां दी जगत टुट्टी ग़ुलामी, ग़ुलामी मेरी दयो तुड़ाईआ। तुसां सुणया हक पैग़ामी, पैग़म्बरां तों परे जणाईआ। तुहाडा मालक अन्तरजामी, अन्तर निरन्तर वेख वखाईआ। की होया जे होई अंधेरी शामी, शम्हा नूर करे रुशनाईआ। मेरी पूरी हो जाए ख़ामी, ख़ाहमखाह मिले ना कोए सज़ाईआ। तुहाडा मालक इक निहकामी, निहकर्मी इक अख्वाईआ। बौहड़ी मेरी चारों कुण्ट होई बदनामी, बदी दा लेखा ना कोए मुकाईआ। मैं सब नूं करां सलामी, सही सलामत सीस झुकाईआ। तुहाडी मंज़ल इक रुहानी, रूह बुत वज्जे वधाईआ। तुसीं वेखो मालक असमानी, इस्म आज़म

❋

❋

नूर ख़ुदाईआ। जिस भाग लगाया तत जिस्मानी, जिस्म ज़मीर दिती बदलाईआ। सूरबीरो इक वार खड़का दयो किरपान नाल किरपानी, किरपा प्रभ दी नाल जणाईआ। एह लिख्त भविक्ख्त दी रह जाणी निशानी, सदी चौधवीं निउँ के सीस झुकाईआ। गुरमुखो अल्लड़ो्ह तुहाडी अलड़्ह जवानी, आदि अन्त वज्जे वधाईआ। बेशक मेरी जूह होणी पुराणी, पुरीआं लोआं तों बाहर दृढ़ाईआ। हुण वेख्यो झगड़ा पैणा विच दुरानी, दूर दुराडे लैण अंगड़ाईआ। शरअ शरअ दी चढ़े तुग्यानी, शौह दरया रूप बणाईआ। तुहाडे उत्ते मेरे साहिब दी मेहरवानी, मेहर नज़र नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे क्यों लकीरां तिन्न मेरे उत्ते लाईआं तृप्त, बौहड़ी काली काली धार बणाईआ। दुहाई प्रभू दी पूरी होणी लिख्त, लिख्या लेख ना कोए बदलाईआ। एक दा इक्को रहिणा इष्ट, इष्ट देव आप हो जाईआ। जिस दी आशा रख के गया राम वशिष्ट, विषयां तों बाहर ध्यान लगाईआ। उस दा लेखा बाहर होणा टांक जिसत, इक दो ना वंड वंडाईआ। लेखा मुकाउणा जिस दोज़ख़ बहिशत, स्वर्गां वेख वखाईआ। मैं चौदां सद मुहब्बत कीती प्रेम वाला लाया इश्क, माशूक आपणा आप बणाईआ। अन्त ओह मुहम्मद रिहा ख़िसक, पल्लू रिहा छुडाईआ। पता नहीं मेरे मस्तक लग्गणा केहड़ा तिलक, त्रैगुण अतीता दए लगाईआ। मैं रो के मारां किलक, ऊची कूक कूक सुणाईआ। मेरी कीमत (पाए) कोए ना निरख, दाम सके ना कोए चुकाईआ। ना कोई जाणे मेरा सोग हिरख, हिरस हवस ना कोए गंवाईआ। मैं चौदां सौ साल दा बिरख, जड़ जगत विच रखाईआ। मेरा समां पुज्या फिरत, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं वेख्या नाल सुरत निरत, बिन नैणां नैण उठाईआ। मेरी लेखे लग्गी अन्तिम किरत, कीती करनी झोली पाईआ। उम्मत आशा होणी मिरत, मित्रक रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे रविदासा क्यों कौडी बद्धी उत्ते मेरी अक्ख, आख़र दे जणाईआ। मैं वेख ना सकां अलखणा अलख, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। क्यों इक नालों मैनूं कीता वक्ख, वक्खरी धार बणाईआ। मैं रगढ़ां आपणा नक्क, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मेरा पूरा कर दे शक, गिले रही सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति सच आप समझाईआ। सदी चौधवीं कहे क्यों मैनूं कीता काणी, इक अक्ख बणाईआ। मिल लैण दे आपणा हाणी, जोबनवन्त बेपवाहीआ। मैं मुहम्मद दी बणी ना मूल सवाणी, हुक्मे अन्दर आपणा झट लँघाईआ। बिना परवरदिगार तों दूजी सुणी कोए ना बाणी, कल्मयां विच मन ना कदे परचाईआ। मैं उस साहिब दी राणी, जो राज़क रिज़क रहीम अख्वाईआ। मैं ओसे दी कथा कहाणी, गा गा झट लँघाईआ। जो मालक जीव प्राणी, पुनह

❋

❋

पुनह सीस झुकाईआ। जिस ने खेल वेखणी विच लिबनानी, धुर दा पड़दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे क्यों मेरी अक्ख ते बध्धा कसीरा, कसम खा के दयो जणाईआ। मैं नेत्र वहावां नीरा, रो रो दयां दुहाईआ। क्यों रविदास मैनूं ना आवे धीरा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। चारों कुण्ट पैणी वहीरा, वैरी घर घर नज़री आईआ। झगड़ा मुके पैग़म्बरां पीरा, पीर पीरा हुक्म सुणाईआ। किसे दी रहे ना मिल्ख जगीरा, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा रहिणा नहीं रंगला पीढ़ा, सुहागण रूप ना कोए बणाईआ। मेरे हड्डीं लग्गीआं पीड़ां, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मुश्किल हो गया जीउंणा, वेला अन्त दए गवाहीआ। अन्तिम पए निउंणा, निव निव लागां पाईआ। वे रविदासा ठीक सब दे हिस्से आउणी साढे तिन्न हथ्थ सीणा, सींव साढे तिन्न हथ्थ जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे मथ्थे लीकां मारन वालीए चलाके, तेरी चलाकी दयां जणाईआ। की होया जे प्रभ दे नाम दे लिखदी खाते, ख़ाक चरणां धूढ़ रमाईआ। कदी मैं वी चढ़ी सां उस दी ढाके, कुछड़ बहि के ख़ुशी मनाईआ। जिस ने मुहम्मद वरगे खिडाए काके, बाले आपणे रंग रंगाईआ। मेरे बणाए राखे, सेवा हुक्म वाली सुणाईआ। एहदे वल्ल कोई ना झाके, नेत्र नैण ना अक्ख उठाईआ। दरोही अज्ज मैनूं आ गए घाटे, मेरा पन्ध रिहा ना राईआ। मेरे वस्त्र पुराणे चीथड़ फाटे, ओढण सच ना कोए वखाईआ। की खेल कीता मेरे अगम्मी दाते, दयावान कार भुगताईआ। मेरी पुछे मूल ना बाते, बलि दीए गोलीए तैनूं दिती वड्याईआ। कदी मेरे वी सीस गुंदे सी जिहदे अज्ज खुल्ल्हे झाटे, मेंढी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो तुहाडीआं वेखां नन्गीआं तलवारां, तालब हो के ध्यान लगाईआ। केहड़ीआं तुहाडीआं मेरे नाल पिछलीआं खारां, मैनूं दयो जणाईआ। मेरा नाता नाल चार यारां, याराना मुहम्मद नाल वखाईआ। मैं करदी रही शरअ वालीआं कारां, कारी करनी कार कमाईआ। चौदां सद कटीआं वगारां, सेवा कीती थांउँ थाँईंआ। माणीआं खूब बहारां, ऐशां विच वड्याईआ। मैं तक्कीआं कोटन कोटि जेबनवन्तीआं नारां, मेरे वरगी नज़र कोए ना आईआ। मैं आपणा आप संवारां, साफ़ सुथरी हो के दयां वखाईआ। जन भगतो की तुसी मेरे उत्ते दयोगे पहरा, ख़ुशी ख़ुशी नाल मेरा संग रखाईआ। जन भगत कहिण कमलीए असीं कलयुग अन्तिम मारनीआं धाड़ां, धाड़वी पुरख अकाल आपणे नाल मिलाईआ। फिरना जंगल जूह उजाड़ां, पहाड़ां फेरा पाईआ। लभ्भणा इक्को लाड़ा, जेहड़ा कोटन कोटां ल्ए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

❋

❋

करे खेल धुर दा हरि, धुर दा पर्दा आप चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं निक्की जेही मेरा की लेखा लिखो लिखारीओ, कलम नाल चतुराईआ। की मेरी हालत वेखो नारीओ, रूपहीण दुहाईआ। चौदां सदीआं मैं लुट्टी खूब बहारीओ, आपणा रंग रंगाईआ। मुहम्मद तकणा जिस दा रूप रत्ती दाढ़ीओ, लाल हथ्थ गुरमुखां देण गवाहीआ। समां बदल जाणा हुक्म नाल एसे हाढ़ीओ, हाढ़े नाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं सत्त रंग दे वणजारे, जगीर सिंघा जणाईआ। मेरे वेखो चार यारे, मुहम्मद नाल चतुराईआ। जेहड़े अन्तिम बाज़ी हारे, बाज़ां वाला खेल खिलाईआ। मेरी नईया अन्त किनारे, तट किनारे सोभा पाईआ। कसीरा करे हाहाकारे, भगतां रिहा जणाईआ। की लहिणा रविदास चमारे, गुरमुख सिँघ समझाईआ। क्यों तृप्त मारीआं तिन्न लकारे, पड़दा देणा उठाईआ। मैनूं इयों दिसदा जिवें मैं चढ़ना धुर दे खारे, सगनां वाला सगन मनाईआ। मैनूं प्रनाउणा उस अगम्मी लाड़े, जिस नूं लाड़ी मौत ना कदे प्रनाईआ। जो मेरा चीथड़ फाड़े, धुर दा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे कवण भेव दस्से गुज्झे, बिना साहिब ना कोए चतुराईआ। मेरे उजड़न लग्गे झुग्गे, झुगीआं नज़र कोए ना आईआ। मुहम्मदा तेरी उम्मत वांग दाणयां भुक्जे, कच्चे भुन्ने दाणे देण गवाहीआ। प्रभ दे हुक्म होणे उग्घे, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सब दे भरे बेड़े डुब्बे, अग्गे पार ना कोए लँघाईआ। लुक्या रहे ना कोए किसे गुट्ठे, डूँग्घीआं डल्लां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। इक्को सतिगुरु शब्द उडे, दो जहानां भज्जे वाहो दाहीआ। सब नूं दस्स के आपणे मुद्दे, मुद्दतां दे झगड़े दए मुकाईआ। वेला अन्तिम मेरा पुजे, पूजण योग दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। दाणे कहिण असीं दस्सीए आपणा हाल, सहिज नाल सुणाईआ। जिस वेले मुहम्मद मदीने विच्चों मारी छाल, आपणा कदम उठाईआ। उस वेले सानूं भुन्न के लिआया सी इक भठियाल, छेती छेती आपणी सेव कमाईआ। आह लै जा आपणे नाल, जिथ्थे भुक्ख लग्गे उथे खाणे चाँईं चाँईंआ। मुहम्मद दो हथ्थां वजाया ताल, आवाज़ आवाज़ प्रगटाईआ। फेर हुक्म सुणया अकाल, अकल कलधारी दिता सुणाईआ। मुहम्मद इहनां नूं रखणा संभाल, चौदां सदीआं मुख ना कोए लगाईआ। जिस वेले आवे आप दीन दयाल, परवरदिगार नूर इलाहीआ। उस वेले चारों कुण्ट सब दे सिर ते कूके काल, नगारा आपणा डंक वजाईआ। तुसीं उम्मत दी सुरत ना सकणी संभाल, सम्बल बहि के वेखे बेपरवाहीआ। उस वेले चुरासी विच्चों सन्त भगत ल्ए भाल, अवतार पैग़म्बर गुरुआं तों बाहर कर पढ़ाईआ। एह सवा सेर उहनां नूं आप दए खवाल, दूसर रस ना

❋

❋

कोए चखाईआ। मुहम्मद हस्स के किहा तेरा खेल कमाल, बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। परवरदिगार किहा ओह मेरे सोहणे लाल, लालो दा लेखा पूर कराईआ। जिस नूं नानक बख्श्या धन माल, कंगाल कहे लोकाईआ। उथे पुछां मुरीदां हाल, मुर्शद हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं काणी हो गई अक्खों, सच दयां सुणाईआ। पंझी गुरमुख ज़ोर नाल हस्सो, हस्स के दयो वखाईआ। प्रभू किसे दा करे कोई ना पक्खो, बणे सांझा पीर गुसाँईंआ। सब दा लेखा मंगे फड़ के नक्कों, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे गुरमुख सिँघ ज़ोर दी हस्स के दे वखाल, आपणी सुन्न दे खुल्हाईआ। गल्लीं बातीं देवणहारा शाह कंगाल, भण्डारा गल्लीं बातीं भराईआ। गल्लीं बातीं आवे जगत ज़वाल, गल्लीं बातीं दीन दुनी करे तबाहीआ। गल्लीं बातीं भगतां करे संभाल, गल्लीं बातीं होए सहाईआ। गल्लीं बातीं मेला मिले भगत भगवान, बिना गल्लां बातां तों शब्द नाद ना कोए शनवाईआ। गल्लीं बातीं कूड़ी काया माटी दिसे खाल, गल्लीं बातीं वज्जदी रहे वधाईआ। बिना गल्लां बातां तों अज्ज तक खेल होया नहीं जहान, जुग चौकड़ी रीती चली आईआ। नाता तुट्टे जगत छुट्टे गल्ल फेर सुणे कोए ना कान, बिना गल्ल तों ग़ुलामी सके ना कोए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा सच हुक्म वरताईआ। गल्लां बातां शब्द धार दी ख़ुशी, ख़ुशहाली विच प्रगटाईआ। गल्लां बातां विच साहिब दी रुची, बिना गल्लां बातां तों रचना रच ना कोए जणाईआ। गल्लां बातां विच प्रभ दी मंज़ल मिले उच्ची, बिना गल्लां बातां तों हथ्थ किछ ना आईआ। जो जगत विच जहान विच कटण आए बुती, बुतखाने बहि के आपणा झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे जगत धार दुखी, दु:ख सुख आपणी खेल खिलाईआ।

९ अस्सू शहिनशाही सम्मत ७ हरदेव सिँघ दे नवित हरि भगत दवार जेठूवाल

सतिगुर पूरा सदा निहकेव निहचल धाम वड वड्याईआ। आदि जुगादी अलख अभेव, अगोचर बेपरवाहीआ। जिस दी विष्न ब्रह्मा करदे सेव, शिव शंकर चरण धूढ़ रमाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर गाउंदे रसना जिह्व, सिफ्त सिफ्त नाल वड्याईआ। जिस दा नाम रस अगम्मी मेव, मुन्याद सब दी वेखे थांउँ थाँईंआ। सो सतिगुर साचा साहिब स्वामी जन्म विच्चों

❋

❋

जन्म दए हरदेव, हरि आपणी दया कमाईआ। बधक दी लेखे ला के सेव, बन्धन धर्म राए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक होए सहाईआ। नौ अस्सू कहे मेरी नमो नमो निमस्कार, डण्डावत विच सीस झुकाईआ। परम पुरख सच्ची सरकार, हरि करता बेपरवाहीआ। जो जुग जुग पैज दए संवार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। डुब्बदे बेड़े लाए पार, पाहिन पाथर आप तराईआ। गुरमुख मनमुख दोहां पाए सार, जोती जाता अगम्म अथाहीआ। पूरब लहिणा कर्म विचार, निहकर्मी होए सहाईआ। जेहड़ा जन्मेजे दा सी ख़िदमतगार, नथीआ नाउँ ब्राह्मणी कुख्ख वड्याईआ। तिस दा लेखा पूरा करे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी एका एका एकँकार।