१४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ७ ब्यास दरया दे कन्ढ्ढे पंज वजे शाम
ब्यास कहे मैं चार जुग दा प्यासा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मेरी तृखा ना किसे बुझाईआ। मेरा लेखा लिख के गया वेद व्यासा, इक लख सतारां हज़ार सलोक पुराण अठारां देण गवाहीआ। मैनूं अन्तिम गोबिन्द दिता दिलासा, कल्गीधर जगदीश दया कमाईआ। तेरा लहिणा देणा पूरा करे पुरख अबिनाशा, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। मुहम्मद दी नाल रलाए ख़ाहिशा, सदी चौधवीं जोड़ जुड़ाईआ। चौदां तबक करे तलाशा, चौदां लोक वेख वखाईआ। नव सत्त कर जोत प्रकाशा, नव नौ चार दा पन्ध मुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वेखण आवण तमाशा, करोड़ तेतीसा अक्ख उठाईआ। अवतार तेई होवण दासी दासा, मूसा ईसा संग मिलाईआ। गुर दस नूर जोत होवे रहिरासा, मण्डल मण्डप वज्जे वधाईआ। लेखा जाणे जोती जाता, जागरत जोत कर रुशनाईआ। अकल कलधारी पुरख बिधाता, महिबान बीदो नूर इलाहीआ। जिस दी जुग चौकड़ी शास्त्र सिमरत वेद पुराण गाउंदे गाथा, खाणी बाणी सिफ्त सालाहीआ। दो जहानां पुरख समराथा, परम पुरख वड वड्याईआ। कलयुग अन्तिम वेखे अंधेरी राता, ज़िमीं असमानां खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। ब्यास कहे मैं तकां ख्वाजा खिज़र, नीर पीर भज्जे वाहो दाहीआ। जिस दा ज़करीए कीता ज़िकर, अलिफ़ ये नाल वड्याईआ। जिस दा मुहम्मद ने कीता फ़िकर, फ़िकरा कायनात सुणाईआ। ओह निरगुण धारों आवे निक्कल, नूर नुराना कर रुशनाईआ। जगत नेत्र किसे ना आवे दिसण, दहि दिशा वेखण कोए ना पाईआ। जो झगड़ा मेटे पथ्थर इट्टण, पाहन लेखा दए मुकाईआ। भेव खुल्हाए इतल वितल, सितल आपणी कार कमाईआ। सदी
❋
❋
चौधवीं आवे जितण, चारों कुण्ट अक्ख उठाईआ। पीर पीरां बणे मितण, मेहरवान महिबूब नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। ख्वाजा कहे मैं आया लहिंदी दिशा, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। मेरा परवरदिगार पाया हिस्सा, हस्ती दस्सी नूर इलाहीआ। मैं राह तक्कां निता, चौदां सद ध्यान लगाईआ। कवण वेला परवरदिगार मिले धुर दा पिता, अब्बा जान शहिनशाहीआ। जिस दा तन वजूद होवे ना जुस्सा, ज़मीर नज़र कोए ना आईआ। मुच्छ ना होवे दाढ़ी ना मनुशां वाला रुक्खा, माटी ख़ाक ना कोए सुहाईआ। भाग लगाए अगम्मी बुता, बुतख़ान्यां परे समझाईआ। खेल दस्से अबिनाशी अचुता, चेतन आपणी धार वखाईआ। सम्मत शहिनशाही सत्त सुहाए रुत्ता, अस्सू चौदां वंड वंडाईआ। जिस दे विच चार जुग दा पैंडा मुका, कलयुग निउँ निउँ लागे पाईंआ। बेपरवाह इक्को उठा, धुर दा मालक धुरदरगाहीआ। वेखे लहिंदी गुट्ठा, पच्छम आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। ख्वाजा कहे मैं आया दौड़ा, भज्जया वाहो दाहीआ। चौदां तबक छड्डया पिछला पौड़ा, पौड़ी डण्डा नज़र कोए ना आईआ। जगत जहान वेख्या कौड़ा, उम्मत उम्मती अक्ख बदलाईआ। बिना परवरदिगार कोई ना बौहड़ा, बौहड़ी करे लोकाईआ। दुहाई सदी चौधवीं वक्त रिहा थोड़ा, मुहम्मद नेत्र लोचण नैण रिहा तकाईआ। वेद व्यासे लेखा लिख्या कलयुग अन्तिम आए ब्राह्मण गौड़ा, कन्ढ्ढी मेरे चरण छुहाईआ। जिस दा नूर नुराना होवे जौहरा, जौहरी परखे कोए ना राईआ। उस दा सच दा होवे इक्को मोहरा, मेहरवान आपणा हुक्म वरताईआ। जिस ने कलयुग अन्तिम करना बौरा, सुरती सुरत ना कोए वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्सणा दोहरा, निरगुण निरगुण मेला मेले सहिज सुभाईआ। जिस दे अग्गे चलणा नहीं कोई जोरा, अवतार पैग़म्बर गुर बैठण सीस निवाईआ। उस दे कोल साढे तिन्न हथ्थ बन्न्हण वाली इक्को डोरा, डोरी करनैल सिँघ दए फड़ाईआ। ख्वाजा कहे बौहड़ी हुण लहिंदी दिशा पै जाणा लोहड़ा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। सतिगुर शब्द शब्द सतिगुर चढ़े अगम्मी घोड़ा, वाग जोती धार हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। ख्वाजा कहे परवरदिगार मेरे अहिबाब, महिबूब सीस निवाईआ। मैं लै के आया बिना अक्खरां तों किताब, कुतबख़ाने नज़र किते ना आईआ। मुहम्मद दा पूरा कर दे खवाब, खता अवर रहे ना राईआ। मेरा सजदे नाल आदाब, अदब नाल दृढ़ाईआ। मग़रब विच इक्को तेरे नूर दी होवे महिराब, दूजा नज़र कोए ना आईआ। शरअ शरीअत कोलों कर आज़ाद, नाम कलमा वंड ना कोए वंडाईआ। धुर दे हुक्म दा बख्श ख़िताब, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मेरा लेखा पूरा कर दे आज, दर तेरे मंग मंगाईआ। नौ
❋
❋
खण्ड पृथ्मी खोल्ह दे जाग, आलस निंद्रा रहे ना राईआ। मैनूं याद आ गया ख्वाजा कहे ब्यास तों पार गोबिन्द उडाया आपणा बाज़, बाज़ां वाला आपणा खेल खिलाईआ। मैनूं मार के किहा आवाज़, चौदां तबकां बाहर सुणाईआ। छेती आ जा भाज, भज्जणा वाहो दाहीआ। हुक्म दिता ग़रीब निवाज़, शब्द संदेशा इक सुणाईआ। सदी चौधवीं मुहम्मद दा रहिणा नहीं राज, उम्मत नबी रसूल नज़र कोए ना आईआ। इक्को परवरदिगार दा महकणा बाग, बूटा माणस दए लगाईआ। उस वेले सब ने होणा लाजवाब, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। ख्वाजा कहे मैं आया वांग हकीरा, निव निव लागां पाईंआ। मैं कढीआं तेरे चरण कँवलां चौदां लकीरा, चौदां तबकां लेखा रहे ना राईआ। मेरी दृष्टी होई वांग फ़कीरा, फ़िकरा इक्को देणा जणाईआ। अग्गे शरअ तोड़ ज़ंजीरा, शरीअत कम्म किसे ना आईआ। इक्को माण बख्श ग़रीब अमीरा, ज़ात पात नज़र कोए ना आईआ। अवतार पैग़म्बर गुर पूरीआं कर तहरीरा, जो भविक्ख्तां विच गए दृढ़ाईआ। जेहड़े मानव नाम कलमे कीते लीरा लीरा, इक्को गंढ देणी बंधाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप परवरदिगार पुरख अकाल धुर दे राम बदल दे ज़मीरा, ज़िमीं असमान ध्यान लगाईआ। ब्यासा कहे मेरे उत्ते संदेशा दे के गया भगत कबीरा, कबरां तों बाहर दृढ़ाईआ। जिस वेले सदी चौधवीं वेला अन्त होए अख़ीरा, अक्खरां चले ना कोए चतुराईआ। बिना पुरख अकाल तों दीन दुनी बदले ना कोए तकदीरा, तदबीर चले ना कोए चतुराईआ। झगड़ा मेटणा शाह हकीरा, इक्को रंग देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। ख्वाजा कहे सुण ब्यास दे कन्ढ्ढे, तट्टा तैनूं दयां जणाईआ। उठ वेख नव खण्डे, ब्रह्मण्डां अक्ख उठाईआ। पुरख अकाल की वंडे, वंडणहार आपणी दया कमाईआ। की कहे गोबिन्द दी चण्ड प्रचण्डे, चण्डका आपणा रूप बणाईआ। की खेल करना सत्त रंग डण्डे, डण्डावत सब दी दए बदलाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख विरला ब्यास पार लँघे, आसावंद हरि सतिगुर आप बणाईआ। तट कहे गोबिन्द ने मेरे उत्ते बैठ के कंघे दे गिणे सी इक्की दन्दे, दो इक वेख वखाईआ। फेर इशारा कीता वल्ल तारे चन्दे, तारे चन्द दिता सुणाईआ। जिस वेले सदी चौधवीं अन्तिम लँघे, बीस बीसा नाल मिलाईआ। परम पुरख देवे सब नूं दंडे, हुक्म हुक्म विच्चों बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। ब्यास कहे गोबिन्द ने मेरे उत्ते मारे मूधे गोडे, गुट्टने ज़िमीं उत्ते टिकाईआ। फेर आपणे फड़ के दोवें मोढे हलूणे नाल हिलाईआ। फेर दो जहानां हथ्थां उत्ते चुक्क बोझे, जगत हलूणा दिता वखाईआ। कलयुग अन्तिम सदी चौधवीं मुहम्मद कटे जाणे बोदे, बदला चुक्के
❋
❋
थांउँ थाँईंआ। जो दीनां मज़्हबां वाले टोए टोबे, वडा छोटा रहिण कोए ना पाईआ। इक्को डंका वज्जणा चौदां लोके, चौदां तबक करे शनवाईआ। इक्को नाम इक्को कलमा होवे सलोके, इक्को ढोला धुरदरगाहीआ। ख्वाजे तूं वेखणे ओस समें दे मौके, मुकम्मल दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। ख्वाजा कहे मैं ख़ुशीआं दे विच हस्सा, हस्स के गोबिन्द सीस निवाईआ। वेख के साढे तिन्न हथ्थ दा रस्सा, रस्ता पिछला देवां बदलाईआ। उस वेले गोबिन्द दे संग सी जिस दा नाम जस्सा, मस्त रह के आपणा झट लँघाईआ। उस रोड़ा पथ्थर कीता इक्ट्ठा, मखौल नाल गोबिन्द अग्गे हथ्थ टिकाईआ। नाले किहा बड़ा अच्छा, साहिब इस नूं दे वरताईआ। नाले हथ्थ नाल चुक्कया आपणा ढिला कच्छा, सहिज नाल उठाईआ। ख्वाजे ख़ुशी विच आपणा कदम चुक्का, टप्प के दिता जणाईआ। गोबिन्द एह तेरा सिख सच्चा, जो सच रिहा सुणाईआ। गोबिन्द किहा एह धुर दा बच्चा, पुरख अकाल दिती वड्याईआ। जिस वेले कलयुग अन्त जोती नूर होया प्रगटा, प्रगट आपणी कार कमाईआ। इस दा लेखे लावे पथ्थर वट्टा, वट्ट दीन दुनी वाली कढ्ढाईआ। जिस दा रस होवे मिट्ठा, विख रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा पूर कराईआ। पथ्थर किहा मैं होवां मिट्ठा रस, गोबिन्द दिती वड्याईआ। ख्वाजा प्या हस्स, एह एहदी बेपरवाहीआ। ज्यों भावे त्यों ल्ए रख, रखणहार वड वड्याईआ। मस्त ने ख़ाली झोली डाही झट, अग्गे दिती वखाईआ। गोबिन्द इस दे विच सब कुझ घत्त, मेहर नज़र उठाईआ। गोबिन्द किहा जिस वेले निरगुण धार आवे वत्त, बेवतन बेपरवाहीआ। तेरी रखे पति, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। झट वट्टे किहा मेरा भार नौ सेर तों नहीं घट्ट, नवां रसां दयां जणाईआ। जिस वेले मैं साहिब दे विक्या हट्ट, घाट सोहणा सोभा पाईआ। तेरी लज्जया ल्ए रख, होवे आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। पथ्थर किहा जे गोबिन्द मेरा वंडे प्रशाद, प्रशादी हो के दया कमाईआ। मैं सदा रखां तेरी याद, जो यादव बंसी कृष्न गया दृढ़ाईआ। जिस दा राम ने राम नूं वखाया स्वाद, भोग भगवन संग बणाईआ। मुहम्मद नौ वार कर के आदाब, ख़ुद ख़ुदा सीस झुकाईआ। मूसा आ के विच वैराग, उच्ची कूक दिती दुहाईआ। ईसा लुक के विच कमाद, कामल मुर्शद अक्ख मिलाईआ। नानक ने मैनूं बख्शी दाद, दयावान होया सहाईआ। गोबिन्द अन्त तेरे आया हाथ, हथेली नाल छुहाईआ। तूं सर्ब कला समराथ, दानी बेपरवाहीआ। मेरे अन्दर दे दे रास, पथ्थर पाहन रूप बदलाईआ। गोबिन्द मेहर नाल उठा आंख, बिना अक्खरां लेख बदलाईआ। मैं शब्द सुणावां साच, सच दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
❋
❋
आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। गोबिन्द किहा हथ्थ पथ्थर नाल गया जुड़, तेरी हस्ती दयां बदलाईआ। शब्दी धार आवां मुड़, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। दो जहानां बणां सतिगुर, सति सतिवादी रूप समाईआ। मस्सा सिँघ नाल आवे तुर, तुरत लहिणा झोली पाईआ। तेरा रस बणा के गुड़, नव सेर दयां वंडाईआ। जन भगतां अन्दर मिट्ठे रस दी रहिण ना देवां थुड़, ख़ाली भण्डारे आप भराईआ। ओह वेख मैं छडी जांदा अनन्दपुर, पुरी अनन्द तजाईआ। रूप बणावां होर दा होर, माछूवाड़ा दए गवाहीआ। दक्खण चले किसे ना ज़ोर, नंदेड़ आपणा रंग रंगाईआ। फेर जावां उस साहिब दे कोल, जो कुल मालक अख्वाईआ। फेर वजावां अगम्मी ढोल, दो जहानां शब्द शनवाईआ। फेर आ के तोलां पूरा तोल, घाटा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। ख्वाजा कहे गोबिन्द दे नाल इक सिख सी नग़ीना, नन्हा बच्चा नज़री आईआ। ओह लेटया उत्ते ज़मीना, निगह असमान वल्ल उठाईआ। फेर तक्कया घोड़े दी ज़ीना, पाखर वेखे चाँईं चाँईंआ। फेर समझया मैं मरना कि जीणा, ज़िंदगी संग ना कोए निभाईआ। झट भय विच आया पसीना, आपणा पासा ल्या बदलाईआ। ख्वाजे किहा वाह मेरे रहीमा, रहमत तेरी बेपरवाहीआ। तूं कुदरत कादर करीमा, काल महाकाल तेरी सरनाईआ। तूं आलीशान अज़ीमा, आज़म नूर इलाहीआ। तेरी सब तों वक्खरी तालीमा, तुलबे अवतार पैग़म्बर गुर गए जणाईआ। तूं वसें बाहर असमान ज़मीना, दो जहानां परे तेरी रुशनाईआ। तैनूं सजदे विच कहां आमीना, आमीन कहि के सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। ख्वाजे वेख्या अस्व दा तंग, निगह नीले उत्ते टिकाईआ। उहदे कोल सी मौली दा तन्द, जिस दी सवा गज लम्बाईआ। फेर निशान तक्कया तारा चन्द, सदी चौधवीं अक्ख उठाईआ। मुहम्मद दा लेखा रिहा लँघ, पन्ध मुक्कया वाहो दाहीआ। चार यारी दा एना संग, उम्मती उम्मत ना कोए चतुराईआ। कलमा मिले ना किसे अनन्द, कायनात रही कुरलाईआ। मुल्लां शेख़ मुसायक लाए किसे ना अंग, औलीआ इलम ना कोए पढ़ाईआ। उस छोटे बच्चे किहा आ मेरे कोल वंञ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच सच विच्चों समझाईआ। ख्वाजे किहा आ बाले छोटे, सहिज नाल सुणाईआ। ब्यास विच मार गोते, डूँग्घी भँवर वेख वखाईआ। बच्चे हस्स के किहा मैं चौदां तबक वेखे रोते, ख़ुशी ख़ुशी ना कोए बणाईआ। मुरीद वेखे सोते, सुत्तयां अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। ख़ुदा नूं भुल्ले बहुते, ख़ुदी विच हल्काईआ। सदी चौधवीं जाणे औंते, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला इक
❋
❋
मिलाईआ। मौली किहा मेरा तन्द सवा गज़ लम्बा, दोहां दयां जणाईआ। मैं वेखणा खेल अचंभा, भेव अभेदा दयां दृढ़ाईआ। जिस वेले नाता रिहा ना पिता माई अम्मा, अम्मी ना गोद सुहाईआ। झगड़ा पैणा काया माटी चम्मा, चम्म दृष्टी ना कोए बदलाईआ। सदी चौधवीं बीत जाणा समां, कलयुग अन्तिम अक्ख खुल्हाईआ। चारों कुण्ट जगे कोए ना शमां, अंध अंधेर ना कोए गंवाईआ। सब दे अन्दर होणा ग़मां, ग़मख़ार ना कोए सहाईआ। दीन मज़्हब दी होणी तम्हा, कलमा कलमे नाल टकराईआ। पवण स्वासी नाम रहे किसे ना दमा, दामनगीर ना कोए अख्वाईआ। उस वेले परवरदिगार मेरे अमाम खेल करना नवां, नव खण्ड खण्ड जणाईआ। भगत सुहेले कर के जम्हा, जामा दीन दुनी बदलाईआ। धुर दा हुक्म कर के रवां, रास्ता बरास्ता इक्को दए दृढ़ाईआ। ख्वाजे तैनूं करना मनाह, हुक्म हुक्म विच्चों बदलाईआ। तूं सुणना बिना कन्नां, कन्ना गोबिन्द वाला दए गवाहीआ। जिस नूं समझ ना सके कोई चौदां सौ तीह पढ़न वाला पन्ना, पनिशमैंट विच सारे लैण सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। मौली तन्द किहा मेरा किसे कोल नहीं ठेका, मुहम्मद नाल ना कोए वड्याईआ। ख्वाजे तूं वी रखणा चेता, चेतन हो के दयां दृढ़ाईआ। जिस वेले निरगुण धार बणे नेता, निरवैर बेपरवाहीआ। उस वेले मैनूं उस दी कर दयो भेंटा, निक्का बाला जसबीर सिँघ हथ्थ फड़ाईआ। मेरा पूरा होवे लेखा, मुहम्मद दी गंढ रहे ना राईआ। सब नूं भुल्ल जाए सौहरा पेका, एथे उथे दो जहानां मिले ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। मौली तन्द कहे मैं कोई कच्चा नहीं तन्दा, शब्दी हुक्म जणाईआ। मैं गोबिन्द दी धार गोबिन्द संगा, सगला संग बणाईआ। जिस वेले छड्डया पुरी अनन्दा, सवा गज़ डोरी चरणां हेठ दबाईआ। फेर इशारा कीता तारा चन्दा, सदी चौधवीं तेरी होए सफ़ाईआ। उस वेले सहारा रहिणा नहीं कोई मुहाणा वञ्झा, वञ्झी हाथ कोए ना आईआ। एह कोई समां नहीं लम्बा, ढईआ मेरा दए गवाहीआ। उस वेले गुर गोबिन्द दे कोल इक सिख दूल्हा जेहड़ा भय विच कम्बा, आप आपणा ल्या हिलाईआ। की कलयुग हाल होवे मंदा, चारों कुण्ट दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गुरमुख किहा गोबिन्द मेरे पीरा, सतिगुर तेरी सरनाईआ। तूं दाता गुणी गहीरा, गहर अख्वाईआ। मैं तेरे चरण कँवल रखां आपणा चीरा, सीस तेरी भेंट कराईआ। की अग्गे होवे तेरा वतीरा, बेवतनां ल्एं मिलाईआ। क्यों फिरें वांग फ़कीरां, भज्जें वाहो दाहीआ। गोबिन्द किहा मैं कटां शरअ दीआं जंज़ीरां चार वरन अठारां बरन इक्को रंग रंगाईआ। सब दीआं बदल दयां तकदीरां, तदबीर आपणी इक समझाईआ।
❋
❋
उम्मत उम्मती पए वहीरा, वहिण वगण थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। गोबिन्द किहा गुरमुख मेरे रत्न, सिँघ रत्न वड्याईआ। जिस वेले पहुँचया घाट पत्तन, बेआस सोभा पाईआ। सब दी पैज आवां रखण, रक्षक हो के होवां सहाईआ। किसे दा चले ना कोई यतन, यथार्थ आपणा हुक्म वरताईआ। जेहड़ा पटने वाला पाटल पटन, पारब्रह्म रूप दरसाईआ। लेखा जाणे कलयुग नटुआ नट्टण, स्वांगी आपणा स्वांग बणाईआ। इक्को मार्ग आवे दस्सण, दो जहानां राह जणाईआ। हरिजन हिरदे आवे वसण, बेऐब नूर इलाहीआ। वाहिदा पूरा कौल करे बचन, अग्गे हो ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। ब्यास कहे गोबिन्द हथ्थ मारया उत्ते भथ्था तीरा, तरकश लई अंगड़ाईआ। गुरमुख मेरा सोहणा हीरा, कीमत सके ना कोए चुकाईआ। ख्वाजे अक्खों वहाया नीरा, जल धार जल विच मिलाईआ। गोबिन्द खिच इक शमशीरा, दो धार दिती चमकाईआ। सदी चौधवीं ज़रूर कटां शरअ दीआं ज़ंजीरा, ज़र्रा ज़र्रा वेख वखाईआ। प्रगट होवां पीरन पीरा, अमाम अमामा रूप दरसाईआ। उस वेले गुरमुख रत्न सिँघ बध्धा होवे लाल चीरा, चिरी विछुन्ने आप मिलाईआ। अमृत रस बख्श के सीरा, सिर धड़ लेखे पाईआ। जन भगत दुखी रहे कोए ना जीउड़ा, जीवण आपणे विच समाईआ। नव नौ चार चुक्कां बीड़ा, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। दीन मज़्हब दा मार्ग रहिण नहीं देणा भीड़ा, मानव मानुख माणस इक्को नाम शब्द कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां सीस बंधाए चीरा, चेतन सब नूं आप कराईआ। ख्वाजा कहे मेरी आसा पुन्नी, परम पुरख दिती वड्याईआ। कोटन उधरे ·षी मुनी, जो दूर दुराडे बैठे आसण लाईआ। मेरा लहिणा पूरा होया इक ते उन्नी, दो इक इकीसा बीसा आपणे रंग रंगाईआ। मैं इक्को हदाइत सुणी, जो हज़रतां परे दिती सुणाईआ। हुण झगड़ा वेखणा दीन दुनी, काअब्यां परे अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। ब्यासा कहे मैं पाणी धार वगदा, मैनूं जल नीर कहे लोकाईआ। मैं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रिहा सद्ददा, उच्ची कूक कूक दृढ़ाईआ। किस वेले प्रकाश होवे अगम्मी नूर अलाही रब्ब दा, रब्बे आलमीन वेख वखाईआ। जो झगड़ा मेटे दीन मज़्हब दी हद्द दा, लेखा सब दा पूर कराईआ। रस देवे नाम ख़ुमारी मध दा, मधुर धुन करे शनवाईआ। मार्ग दस्से भगत भगवान यद दा, आत्म परमात्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। झगड़ा रहिण ना देवे वक्खरा अड्ड दा, चार वरन अठारां बरन इक्को घर वसाईआ। धर्म निशान होवे गड्डदा, दो जहानां इक झुलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया हर हिरदे अन्दरों होवे कढदा, सति
❋
❋
सच धर्म नाल वड्याईआ। विकार हँकार होवे वढ्ढदा, नाम खण्डा इक चमकाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख मेरे कन्ढ्ढे होवे सद्ददा, सद्दा शब्द वाला सुणाईआ। धन्न भाग दिहाढ़ा होवे चौदां अस्सू अज्ज दा, अज़ल दी मज़ल दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच संदेशा इक सुणाईआ। ख्वाजा कहे मेरी किताब बिन अक्खरां रही दस्स, दस्तगीर रिहा दृढ़ाईआ। ब्यास लै लै आपणा रस, रस्ता छड कूड़ लोकाईआ। ख़ुशीआं दे विच हस्स, वज्जे अन्दर वधाईआ। मैं वी आया नस्स, आपणा पन्ध मुकाईआ। निगह मारे शशि, रवि अक्ख उठाईआ। इन्द्र रिहा नच्च, टप्पे चाँईं चाँईंआ। खेल करे परमेश्वर पति, पारब्रह्म अगम्म अथाहीआ। जिस ने कलयुग चलाया रथ, अग्नी कूड़ नाल तपाईआ। ओह वेस करे समरथ, करता बेपरवाहीआ। सतिजुग मार्ग जाए रख, धरनी धरत वज्जे वधाईआ। मेरा लेखे लावे किनारा तट, मेहर नज़र उठाईआ। मेरा अन्तर चाहुंदा मैं चरण सरोवर लवां चट, नौ वार मुख छुहाईआ। अम्मीउँ पीवां गट गट, जुग चौकड़ी तृखा लवां बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक देवे माण वड्याईआ। ब्यास कहे मैं चरणोधक चरण सरोवर पीणा, परम पुरख देणा प्याईआ। मैं सदा सदा सद तेरे सहारे जीवां, जीवण मरन वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को रंग चाढ़्ह दे भीना, निरगुण सरगुण उतर कदे ना जाईआ। मैनूं याद आ गया गोबिन्द ने मेरे कन्ढ्ढे उत्ते इशारा कीता सी वल्ल रूसा चीना, मुखी तीर वाली उठाईआ। फेर ठोक के आपणा सीना, धर्म लई अंगड़ाईआ। सब ने होणा शब्द गुरु अधीना, बल सके ना कोए वखाईआ। फेर किहा गुरमुख प्यार होवे जल मीना, जल मीना तों परे गुरसिख सतिगुर विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। ब्यास कहे भगतो मेरी पुराणी इच्छया, सब नूं दयां जणाईआ। धन्न भाग जे पई भिच्छया, भिच्छक हो के झोली डाहीआ। मेरी मेहरवान महिबूब कीती रच्छया, रच्छक हो के होया सहाईआ। मैं चार जुग ना किसे दवारे विक्या, ओड़क ध्यान लगाईआ। मेरा मनुआ रिहा टिक्या, पर्बत हड़्ह ना कोए डुलाईआ। मैं आपणा भरोसा ओसे ते सिटया, जो सिट्टा वेखे जगत लोकाईआ। मैं गोबिन्द अग्गे पिट्टया, दुहथ्थड़ मार दिती दुहाईआ। तूं मेरा साजण मितया, मित्र प्यारा अगम्म अथाहीआ। तेरा दर्शन करां नितया, नवित तेरी ओट तकाईआ। ख्वाजा कहे गोबिन्द ने बिना अक्खरां तों लेखा लिख्या, ना कोई जाणे कलम शाहीआ। तूं ब्यासे मेरी सुण लै सिख्या, साख्यात दयां दृढ़ाईआ। जिस वेले सतिगुरू दा नाम हट्टां दे विच विक्या, कीमत जगत रहे ना राईआ। फेर मेरा पुरख अकाल दीन दयाल चारों कुण्ट इक्को दिसया, दहि दिशा आपे ल्ए संभाल, तेरा लहिणा देणा पूरा करे हिस्सया, करता पुरख पुरख अकाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल
❋
❋
साचा हरि, सच दा मालक दीन दयाल। ब्यास कहे जन भगतो वेखो अगम्मी साख, साख्यात दयां जणाईआ। सारे इक प्रभू नूं दयो आख, आख़र तेरी वड वड्याईआ। मैं बालक बाली बुध दास, दासी दास सेव कमाईआ। मेरा लेखे लग्गे बिना स्वास तों स्वास, साह साह आपणे रंग रंगाईआ। सब दी पूरी करे आस, ब्यासा कहे बेआसा रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सर्ब गुणतास, गुणवन्ता वड वड्याईआ। ओह वेखो शंकर भज्जा आउंदा उतों कैलाश, जटा जूट वाहो दाहीआ। ब्रह्मा चारे मुख गाउंदा आए स्वास स्वास, तूं मेरा मैं तेरा राग अलाहीआ। विष्नूं विश्व दा लेखा रखे पास, दर खलोता सोभा पाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर सारे नूर जोत प्रकाश, नूर नूर नूर रुशनाईआ। ख़ुशी विच सारे करन अरदास, दोए जोड़ बेनन्ती सीस निवाईआ। ब्यास कहे मेरी पूरी होवे आस, असल आपणा रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। ब्यास कहे जन भगतो मैं इक निमाणा, बलहीण अख्वाईआ। मेरा साहिब जाणी जाणा, जानणहार वड वड्याईआ। देवणहारा जुग जुग माणा, निमाणयां आपणे गले लगाईआ। जिस पहिणयां अगम्मी बाणा, बाण अणयाला शब्द तीर चलाईआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमाना, दो जहानां लागण पाईंआ। जिस ने आत्म परमात्म दस्सया गाणा, पारब्रह्म मेला मेलया सहिज सुभाईआ। उस नूं सब ने कहिणा मेरे विच चरण छुहा के जाणा, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह राणा, सचखण्ड निवासी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर लेखा पूर कराईआ। ख्वाजा कहे मेरे साहिब सुल्तान, महिबूब तेरी सरनाईआ। मेरा पिछला दान पाहन, मिट्ठा रूप वखाईआ। आपणे दर कर परवान, परम पुरख तेरी सरनाईआ। मेरे मालक ख़ालक जाणी जाण, जानणहार तेरी वड्याईआ। झट ब्यास कहे ख्वाजे इधर कर ध्यान, निगह निगह विच्चों बदलाईआ। मैं चाहुंदा हरिजन हरि भगत गुरमुख गुरसिख मेरे तट किनार ते बहि के खाण, खा खा ख़ुशी मनाईआ। फेर जन्म ना लैण विच जहान, चुरासी लेखा दए मुकाईआ। अन्त चढ़ाए शब्द विच बबाण, राय धर्म ना कोए अटकाईआ। दरगाह साची सचखण्ड करे परवान, जिथ्थे अवतार पैग़म्बर गुर बैठे सोभा पाईआ। जोती जोत मेल मिले श्री भगवान, जोती जाता आपणे विच मिलाईआ। ब्यास कहे ख्वाजे ओह तक आह तक साडी बेनन्ती होई परवान, परम पुरख परमात्म आत्म दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी नूर महान, नूर नुराना नौजवाना मर्द मर्दाना इक अख्वाईआ।
❋
❋
१४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ७ पाल सिंघ, हज़ारा सिँघ फतू चक्क, गुरचरण सिँघ ज़हूरा,
तख्त सिँघ ज़हूरा, गुरचरण सिँघ पंडोरी, चरण कौर ढिलवां, सुरजीत कौर ढिलवां,
पिण्ड दाऊद पुर ज़िला कपूरथला
ध्रू कहे उठ वेख प्रहलाद, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर ध्यान लगाईआ। की खेल करे परम पुरख वाहिद, निरगुण दाता धुरदरगाहीआ। सच्चा फ़रमान हुक्म करन लग्गा आइद, ऐहद सब दा वेख वखाईआ। हुक्म संदेशा देवे जाइज़, नाजाइज़ लेखा रिहा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कबीर कहे उठ वेख नामे, शब्दी शब्द दयां जणाईआ। की खेल करे श्री भगवाने, हरि भगवन बेपरवाहीआ। जिस दे गा के आए सिफ्तां वाले गाणे, सृष्टी दृष्टी विच वड्याईआ। सो जोत सरूपी पहरे बाने, बाण अणयाला तीर चलाईआ। जिस नूं सदी चौधवीं कोई ना जाणे, अमाम अमामा अगम्म अथाहीआ। जिस नूं झुकदे दो जहान ज़िमीं असमाने, इस्म आज़म इक वड्याईआ। जिस दे उतों पीर पैग़म्बर गुरु होए कुरबाने, तन वजूद भेंट चढ़ाईआ। ओह वेखे कलयुग अन्त अंधेरी शामे, शमां नूर खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि सच्चा बेपरवाहीआ। भगत कहिण उठो तक्को सारे नाल नीत, निरगुण धार ध्यान लगाईआ। की खेल करे पतित पुनीत, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। कलयुग विच सतिजुग चलाए रीत, रीतीवान इक अख्वाईआ। झगड़ा मुका के मन्दिर मसीत, काया काअबे करे रुशनाईआ। त्रैगुण तों कर अतीत, त्रैभवन धनी आपणा रंग रंगाईआ। अमृत बख्श के ठांडा सीत, अग्नी तत गंवाईआ। आत्म परमात्म दे के प्रीत, प्रीतम मेल मिलाईआ। झगड़ा मेट के हस्त कीट, ऊचां नीचां इक्को घर वसाईआ। शब्दी खेल दस्स अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। जगत जहान दे के पीठ, करवट आपणी ल्ए बदलाईआ। ओह तक भगतां चाढ़्हे रंग मजीठ, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। सदा सुहेला हथ्थ रखे उत्ते पीठ, सिर सिर आपे होए सहाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया भन्ने रीठ, विख रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। प्रहलाद कहे सुण ध्रू अगम्मी सज्जण, साजण दयां समझाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला जन भगतां आत्म परमात्म कराए मजन, अट्ठ सट्ठ तीर्थ लोड़ रहे ना राईआ। किरपा करे गोपाल मूर्त मदन, सूदन आपणी खेल खिलाईआ। हरिजन दीपक साचे जगण, लोकमात होए रुशनाईआ। त्रैगुण तृखा बुझाए अगण, सांतक सति सति वरताईआ। इक्को दस्स डण्डावत बन्दन, सजदा इक्को इक जणाईआ। आत्म परमात्म बख्श अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ।
❋
❋
तूं मेरा मैं तेरा गाउणा छन्दन, पारब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। किरपा कर आदि निरँजण, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जिस दे नाम नगारे वज्जण, शब्दी शब्द सिफ्त वड्याईआ। ओह दीनां मज़्हबां तोड़ के हद्दन, हदूद इक वखाईआ। जिथ्थे अवतार पैग़म्बर गुर इक्को नाम जपण, जगत कलमा वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को धुर दी धार रटण, रट्टा दीन मज़्हब ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। जन भगत कहिण तक्कीए लोकमाती, बिन नैणां नैण उठाईआ। कलयुग वेखीए अंधेरी राती, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। की खेल करे कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जन भगतां दे के नाम सौग़ाती, शुक्ला किशना पक्ख डेरा ढाहीआ। निरगुण जोत जगा के बाती, बातन पड़दा रिहा उठाईआ। इक्को वक्त दस्स प्रभाती, प्रभ आपणा मेल मिलाईआ। काया मन्दिर खोल्ह के ताकी, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। अमृत दे के बूँद स्वांती, निजर झिरना आप झिराईआ। शब्द सुणा के धुन अनादी, अनहद राग दृढ़ाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाशी, अज्ञान अंध दए मिटाईआ। करे खेल शाहो शाबाशी, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जन भगतां पूरी करे आसी, जुग जन्म दे विछड़े मेल मिलाईआ। धर्म दी धार बख्शे दाती, दाता दानी वस्त अगम्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। जन भगत कहिण लोकमात तक्कीए नज़ारा, बिन नेत्र लोचण नैण अक्ख उठाईआ। की खेल करे निरँकारा, निरगुण निरवैर नूर इलाहीआ। जिस नूं झुकदे पैग़म्बर गुर अवतारा, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाईआ। सो रूप अनूप आपणा जाणे अगम्म अपारा, अपरम्पर आपणी खेल खिलाईआ। जन भगत सुहेला कढ्ढे विच्चों मँझधारा, फड़ बाहों पार कराईआ। लेखा जाणे सदी चौधवीं अन्त किनारा, कलयुग नईया डोले थांउँ थाँईंआ। परम पुरख परमात्म आत्म दए सहारा, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। करे कराए कुदरत कादर करनेहारा, रहीम करीम बेऐब नूर इलाहीआ। जो शाहो भूप सति सरूप सच्चा सिक्दारा, दो जहानां हुक्म मनाईआ। सो जन भगतां सीस बख्शे दस्तारा, दस्त दस्त नाल मिलाईआ। लख चुरासी विच्चों करे बाहरा, जम की फाँसी आप तुड़ाईआ। जन्म लैणा ना पए दुबारा, मात गर्भ ना कोए तपाईआ। मिलाए जोत जोत निरँकारा, निरगुण निरवैर आपणे विच समाईआ। सच धाम सुहाए वसाए सचखण्ड दवारा, दरगाह साची इक जणाईआ। जिथ्थे आदि अन्त इक्को नूर जोत उज्यारा, दूजा दीआ बाती नज़र कोए ना पाईआ। जन भगत कहिण उस प्रभू नूं करो निमस्कारा, जो निरगुण निरगुण सरगुण सरगुण सब दा पिता माईआ। जो लेखा जाणे जीव जंत सर्ब संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी हुक्म मनाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला चव्हीआं अवतारा, निरगुण नूर नूर जोत रुशनाईआ। सतिगुर शब्द
❋
❋
शब्द सतिगुर इक्को नाम जैकारा, जै जैकार दो जहान कराईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वहाए वहिंदी धारा, धरनी धरत धवल धौल करे सफ़ाईआ। सतिजुग साचा सच रखे आप निरँकारा, निरँकार होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत नूर नूर उज्यारा, निरगुण निराकार अगम्म अथाहीआ।
१५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ७ अर्जन सिंघ, सोमराज सिँघ कालू वाला कोटला, मुनशी राम बेगोवाल, भगवान सिँघ उड़ मुड़ टांडा गुरमीत कौर कराला, तारू सिँघ जंडीरे, महिन्दर कौर सुसाणा, गुनाम कौर सुसाणा,
राम सिंघ फतोवाल गुरदेव कौर घदाला शेख़ां अमरीक सिँघ सराईं,
मेला सिँघ सराई, भजन सिँघ बैरम पुर तरसीम सिँघ ख़ुर्दां,
सुरिन्दर सिँघ रूपोवाल पिण्ड सलीम पुर ज़िला हुश्यारपुर
अवतार पैग़म्बर गुर कहिण तक्कीए लोकमात, निरगुण नूर नूर ध्यान लगाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला की देवे अगम्मी दात, निराकार निरँकार आपणी दया कमाईआ। सच प्रीती आत्म परमात्म जोड़े नात, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। लेखा मुकाए कलयुग अंधेरी रात, सति सतिवादी सच्चा नूर चन्द कर रुशनाईआ। जन भगतां झगड़ा मेट के ज़ात पात, दीन दुनी बन्धन शरअ वाले कटाईआ। मेहरवान महिबूब खेल करे अगम्मड़ा आप, आप आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण लोकमात मारीए झाती, बिन नेत्र लोचण नैणां नैण उठाईआ। की खेल करे सर्ब घटवासी, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दी ब्रह्मण्ड खण्ड मण्डल मण्डप रासी, रस्ता रहिबर की दृढ़ाईआ। जन भगतां अन्तर आत्म देवे नाम स्वास स्वासी, साह साह आपणा रंग रंगाईआ। किस बिध कटे गलों जम की फाँसी, सिर सिर पगड़ी सीस टिकाईआ। जन्म जन्म दी मेटे उदासी, कर्म कम दा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर संदेशा नर नरेशा इक सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण कलयुग अन्त तक्को राह, सदी चौधवीं ध्यान लगाईआ। अवतार तेई करो सलाह, मशवरा इक्को इक प्रगटाईआ। पैग़म्बर दयो जणा, भेव अभेदा रहे ना राईआ। गुरु गुरदेव दयो दृढ़ा, दृढ़ हुक्म इक सुणाईआ। की करे बेपरवाह, पारब्रह्म आपणी खेल खिलाईआ। जिस नूं किहा वाह वा, वाहिगुरु कहि के
❋
❋
आपणी ख़ुशी बणाईआ। नूर अलाही हक ख़ुदा, ख़ुद मालक अगम्म अथाहीआ। की संदेशा देवे अज़ां सदा, आवाज़ की सुणाईआ। की नाद रिहा वजा, धुंन अगम्मी इक उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मालक इक दृढ़ाईआ। जन भगत कहिण वेखीए धरनी धवल धौल धरत, धर्मातम ध्यान लगाईआ। किस बिध सब दी पूरी होवे शर्त, शरअ दा लेखा वेख वखाईआ। की हुक्म संदेशा देवे उत्ते अर्श, अर्शी प्रीतम बेपरवाहीआ। किस बिध सब दा लहिणा देणा पूरा करे कर्ज़, मकरूज़ लेखा दए चुकाईआ। किस बिध सब दी आसा मनसा मंज़ूर करे अर्ज़, आरज़ू आपणे विच समाईआ। गुरमुखां गुरसिक्खां पूरी करे ग़रज़, ग़रज़ के आपणी दया कमाईआ। निरगुण धार वेस करे असचरज, अचरज आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण वेखो खेल अनोखा, अगम्म रिहा दृढ़ाईआ। जिस विच नहीं कोई धोखा, सति सच इक प्रगटाईआ। मंज़ल राह ना दिसे औखा, आत्म परमात्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। निरगुण धार शब्दी होका, हुक्म पुरख अकाल जणाईआ। लेखा मुकणा चौदां लोका, चौदां तबकां डेरा ढाहीआ। दो जहानां सुणना इक सलोका, पारब्रह्म ब्रह्म करे पढ़ाईआ। दीन दुनी मेटे हरख़ सोगा, चिन्ता ग़म चुकाईआ। बुद्धी तों परे हो के बोधा, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। सतिगुर शब्द कहे खेल वेखो बेनज़ीर, नज़र तों परे ध्यान लगाईआ। जिस दी दिस ना आए कोए तस्वीर, मुसव्वर तसव्वर कर ना कोए समझाईआ। जिस दी मंज़ल चढ़ के बैठा कबीर, भगत भगवान रूप समझाईआ। ओह कहि के गया अख़ीर, आख़र कलमा इक दृढ़ाईआ। प्रगट होवे गुणी गहीर, गहर गवर अगम्म अथाहीआ। जो शरअ दे तोड़े ज़ंजीर, शरीअत लेखा दए मुकाईआ। सति धर्म दा सति करे तामीर, सति सच नाल अपणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया रहिण ना देवे ख़मीर, गुरमुख ख़ालस ल्ए प्रगटाईआ। झगड़ा मेटे शाह हकीर, मानव माणस मानुख देवे आप वड्याईआ। कूड़ी क्रिया उत्ते मार लकीर, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। हउमे अन्दरों कढ्ढे पीड़, संसा रोग ना कोए सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सारे कहिण निरगुण धार लग्गा भाग, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जिस दा नूर दीपक चराग़, चराग़ाहां करे रुशनाईआ। जगत जहान बदले समाज, समग्री आपणा नाम वरताईआ। जन भगतां धर्म धार रखाए सीस ताज, पगड़ी नाम वाली बंधाईआ। माणस जन्म दा पूरा करे काज, राय धर्म ना दए सजाईआ। शब्द अगम्मी मारे आवाज़, धुन नाद कर शनवाईआ। हरिजन सुहेले सन्त बणाए साध, साधना धर्म धार समझाईआ। मेल
❋
❋
मिलाए मोहण माधव माध, बेपरवाह दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण की खेल करे सुल्ताना, हरि करता वड वड्याईआ। निरगुण नूर पहर के बाणा, बानी बणया बेपरवाहीआ। सति धर्म झुला निशाना, निशाना कलयुग रिहा मिटाईआ। रूप धार नौजवाना, मर्द मर्दाना खेल खिलाईआ। पैग़म्बरां तों परे देवे पैग़ामा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी निउँ निउँ सीस झुकाईआ। साचा धर्म दस्से इस्लामा, इस्म आज़म इक दृढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सब दा गाणा, गावत गावत गावत ख़ुशी मनाईआ। हुक्म वरते ज़िमीं असमाना, दो जहानां होवे रुशनाईआ। किरपा करे प्रभू मेहरवाना, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जन भगतां लेखे लावे आवण जाणा, एथे ओथे होए सहाईआ। अन्तिम जोती मेल मिलाना, जोत जोत विच समाईआ। सचखण्ड साचा धाम सुहाना, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। जिथ्थे इक्को दीपक जोत नूर नुराना, दीपक पंज देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सच दा हुक्म कलयुग अन्तिम धार हरि करता आप दृढ़ाईआ। लेखा जाणे विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी बैठे सीस निवाईआ। करनी दा करता करे आपणी कार, करनेहार खेल खिलाईआ। जोती जाता हो उज्यार, पुरख बिधाता वेस वटाईआ। जिस नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी नमों नमों करन सर्ब निमस्कार, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। सो भगत सुहेला जन भगतां पावे सार, महासार्थी आपणी दया कमाईआ। लख चुरासी विच्चों ल्ए उभार, मेला मेले सहिज सुभाईआ। वेखे विगसे पावे सार, इक अकेला धुरदरगाहीआ। कलयुग अन्तिम लहिणा देणा कूड़ी क्रिया दए निवार, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। सचखण्ड निवासी बख्शे सचखण्ड दवार, दर दवारा इक जणाईआ। जिथ्थे वसे जोती जाता हरि निरँकार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। भगत भगवन्त आदि अन्त जुगा जुगन्त इक्को धार, इक अकेला सज्जण सुहेला सति स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी परवरदिगार सांझा यार इक अख्वाईआ। जुग जुग जन भगत सुहेले देवे तार, संसार सागर विच्चों करे पार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुगादि आदि निरगुण धार सच्ची सरकार, शाह पातशाह शहिनशाह दो जहाना श्री भगवाना इक अख्वाईआ।
❋
❋
१६ अस्सू शहिनशाही सम्मत ७ वतन सिंघ, ख्याल सिँघ दसूहा, हरभजन सिँघ साहिब दा पिण्ड, दयाल सिँघ डड्ड, लाल सिँघ पंज ढेरा, करतार सिंघ, हज़ारा सिंघ, रेशम सिंघ, दरबारा सिँघ गालड़ीआं, मंगल सिंघ,
राम सिंघ, दलजीत सिँघ तलवाड़ा, नरायण सिंघ, जीआ लाल, आत्म चन्द, ज्ञान चन्द
जगीर सिंघ, धन्ना सिँघ कुलीआ पिण्ड सरीह पुर ज़िला हुश्यार पुर
ब्यास कहे मेरे पार किनारे होई लो, लोयण प्रभ ने दिता खुल्हाईआ। गुरमुखां दे मस्तक अक्खर तक्कया सो, सो पुरख निरँजण दिती वड्याईआ। मैं जगत नाता तोड़ के होया निरमोह, मुहब्बत कूड़ वाली तजाईआ। जिस दे चरणां चरणामत ल्या धो, धर्म दी धार इक बंधाईआ। उस दे बाझ अवर ना को, कोटन अवतार पैग़म्बर गुर बैठे सीस निवाईआ। जो कूड़ी क्रिया कलयुग रिहा खोह, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। साचा नाम जन भगतां अन्दर रिहा बो, बीजण वाला बेपरवाहीआ। धुर दरगाहों लै के आया ढोआं ढो, वस्त अमोलक अगम्म अथाहीआ। मेहरवान हो के नाल जावे छोह, आत्म परमात्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। अमृत रस अगम्मा देवे चो, कूड़ी क्रिया अग्न बुझाईआ। जिस दा रूप नज़र ना आए दो, दूआ एका एका दूआ विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक होए सहाईआ। सो कहे मैं जन भगतां लग्गा मथ्था, मस्तक रंग रंगाईआ। भेव जणावां यथार्थ यथा, यदी दयां दृढ़ाईआ। वेद व्यास ने इक सौ अठारां दिन मेरी इक्को गाई गाथा, दूसरा अक्खर ना नाल मिलाईआ। फेर जोड़ के पुट्ठयां हथ्थां, पिट्ठ पिट्ठ नाल टकराईआ। बिना चरणां तों टेक के मथ्था, मस्तक दिता निवाईआ। फेर वेख्या बिना अक्खां, नेत्र नैण जोत रुशनाईआ। फेर हुक्म सुणया सच्चा, सच मिली वड्याईआ। संदेशा सुण अगम्मी बच्चा, भेव अभेदा दयां खुल्हाईआ। ओह वेख जुग चौकड़ी जांदा नस्सा, भज्जया पन्ध मुकाईआ। वेख लै होड़ा उपर सस्सा, सो पुरख निरँजण आप लगाईआ। जिस वेले कलयुग रैण अंधेरी होणी मस्सा, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। धर्म दा रहिणा नहीं कोई कमरकसा, गोबिन्द धार दए गवाहीआ। नाम कलमा रहे ना रसा, रस्ता अन्दर ना कोए खुल्हाईआ। हरि जू किसे गृह ना होवे वसा, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। सच दा देवे कोए ना पता, पतिपरमेश्वर मिलण कोए ना पाईआ। प्यो पुत दी करे हत्ता, हितआरी होवे जगत लोकाईआ। जगत वासना होवे नता, कूड़ क्रिया गंढ वखाईआ। मन मनुआ करे मता, मति मतांतर डेरा ढाहीआ। डंका वज्जे किते ना फता, फतिह डंक ना कोए वजाईआ। उस वेले खेल करे पुरख समरथा, हरि करता धुरदरगाहीआ। कलयुग वेखे कूड़ दा रथा, रथ अग्नी जगत चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा
❋
❋
हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सो कहे जिस वेले मैं ब्यासा टप्पा, जन भगतां मस्तक ल्या लटकाईआ। मैं निगह मारी मैनूं नज़र आया अक्खर पप्पा, जो पूरन सतिगुर रूप जणाईआ। जिस ने नाता जोड़या पक्का, पक्की आपणी गंढ रखाईआ। जिस विच फ़र्क रहे ना रता, रत्न अमोलक हीरे गुरमुख ल्ए बणाईआ। आप पी के पाणी तता, अमृत मेघ आप बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक जणाईआ। पप्पा कहे मैं चढ़ गया गुरमुखां दी उपर छाती, छत्रधारी नाल देणा मिलाईआ। पूरन सतिगुर दस्सणा कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जो सम्बल बैठा बण समराथी, सगला संग बणाईआ। धुर दी मन्न के आखी, अक्खरां तों परे रिहा दृढ़ाईआ। निरगुण सरगुण दी करे राखी, रक्षक बणे चाँईं चाँईंआ। जन भगतां बण के दास दासी, सेवक सेवा सच कमाईआ। नाल मिल के पुरख अबिनाशी, अबिनाशी आपणा रंग रंगाईआ। जिस दा निरगुण नूर जोत प्रकाशी, प्रकाशवान ख़लक ख़ुदाईआ। ओह अन्दरों लाहे आप उदासी, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। गलों कट सिलक जम फाँसी, फ़ैसला हक हक सुणाईआ। पन्ध मुका के मण्डल रासी, मंज़ल आपणी ल्ए चढ़ाईआ। जिथ्थे वसे शाहो शाबाशी, शहिनशाह इक्को सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार इक अख्वाईआ। सो कहे मैं आदि अन्त दा इक, एकँकार रूप समाईआ। पप्पा कहे मैं लग्गा भगतां दी नाल हिक्क, हिकमत आपणी इक समझाईआ। जेहड़ा दोहां दे विच गया टिक, टिक टिकी इक्को नाल रखाईआ। निरगुण सरगुण बख्श के सिक, प्रीती प्रेम वाली बणाईआ। दोहां ने लेखा जाणा लिख, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। पूरन सतिगुर दा पूरन सिख, पप्पा पूरन रूप जणाईआ। सो पुरख निरँजण कहे मेरा लेखा नित नवित, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। मैं झगड़ा मिटाउणा पथ्थर इट्ट, पाहन पूजण कोए ना जाईआ। इक्को नाम दी दे के चिट्ट, सच संदेशा देणा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। ब्यास कहे मैं दोवें वेखे भगतां संग, सस्सा पप्पा नज़री आईआ। मेरा ख़ुशी होया अंग अंग, बिना तन वज्जी वधाईआ। की खेल सूरा सरबंग, हरि करता आप कराईआ। ब्यास कहे जिस वेले गोबिन्द ने मेरे कन्ढ्ढे प्रेम दा डाहया पलँघ, सिंघासण धर्म धार विछाईआ। फेर निगह मारी वल्ल पुरी अनन्द, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। फेर तक्कया तारा चन्द, मुहम्मद नाल कीती सलाहीआ। ओह वेख तेरा मुकदा पन्ध, सदी चौधवीं दए गवाहीआ। बिना सो तों पाए कोई ना ठंड, कलमा कायनात कम्म किसे ना आईआ। बिना पप्पे तों पूरन सतिगुर ना कोए बख्शंद, बख्शिश नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट अंधेरा अंध, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। सो पूरन नाल होणा पाबन्द, पप्पा पूरन सो विच समाईआ। जिन्हां दा इक्को
❋
❋
होणा छन्द, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। जगत द्वैत ढाहुउणी कंध, कंधा कंधे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा वक्त आप सुहाईआ। ब्यास कहे मैं सो तक्कया उपर पग्ग, पगड़ी गुरमुखां दए गवाहीआ। मैं वेख्या उपर शाह रग, जगत दवारे डेरा ढाहीआ। फेर वेख्या भज्ज, भज्जया वाहो दाहीआ। जो सब दी रखे लज, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगतां पड़दे रिहा कज्ज, मेहरवान महिबूब धुरदरगाहीआ। ओह बैठा उथे अज्ज, दिवस दिहाढ़ा दए गवाहीआ। जिथ्थे युधिष्टर आसण लाउंदा सी डूँग्घा सवा गज़, साढे तिन्न हथ्थ लम्बाईआ। अवाज़ मार के रिहा सी सद्द, शब्दी काहन ध्यान लगाईआ। निगह नाल बणा के हद्द, इशारा अक्ख नाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। ब्यास कहे युधिष्टर ने एथे आपणे मस्तक लिख के लाया सी सो, सिर मस्तक सीस निवाईआ। पप्पा हथ्थ विच फड़ के दो, फेर छाती उत्ते छुहाईआ। भगत भगवान इक ना रहे दो, दूआ एका इक्को नज़री आईआ। झट कृष्न (सन्मुख) गया हो, हो के दिता दृढ़ाईआ। धर्म सुत औह वेख अगम्मी लो, निज नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। खेल करे अबिनाशी उह, जिस दी उस्तत सारे रहे गाईआ। जिस वेले दीन दुनी होई निरमोह, अवतार पैग़म्बर गुर संग ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। ब्यास कहे मैं वेख के खेल कम्बा, कम्बणी गई आईआ। मेरे पार लेख लम्बा, हद्द हदूद ना कोए जणाईआ। मैं हैरान होणा अचंभा, हैरत विच दुहाईआ। की खेल भगतां संगा, हरि भगवान आप कराईआ। तिन्नां गुरमुखां सतारां अस्सू नूं होणा इक टंगा, जिन्हां दे मस्तक सो दिता लगाईआ। अठारां अस्सू नूं हथ्थ विच फड़ना डण्डा, साढे तिन्न हथ्थ लम्बाईआ। उन्नी अस्सू नूं गर्दन उत्ते रखणा खण्डा, पुट्ठी धार बणाईआ। वीह अस्सू नूं इक दूजे नाल जोड़ना कंधा, कंधी बैठा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सो कहे मैं दस्सां सच प्यार, मुहब्बत बेपरवाहीआ। जो हरि करता करनेहार, जुग जुग आप कराईआ। जन भगतां दए अधार, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जिस सतिजुग त्रेता द्वापर लाया पार, कलयुग वेखे चाँईं चाँईंआ। जन भगत सुहेले देवे तार, तारनहार इक अख्वाईआ। जिन्हां दा लेखा रहे सदा जुग चार, चार वरन इक्को रंग रंगाईआ। सीस जगदीश बख्श दस्तार, देवे मात माण वड्याईआ। राय धर्म दा गेड़ निवार, चित्रगुप्त दा लेख चुकाईआ। शब्दी सतिगुर दए अधार, उदर तों बाहर कढ्ढाईआ। अन्तिम लहिणा रहे ना विच संसार, मात गर्भ ना अग्न तपाईआ। लै के जाए सचखण्ड सचे दरबार, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिथ्थे
❋
❋
इक्को नूर उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्ता एकँकार, अकल कलधारी आपणी कल वरताईआ।
१७ अस्सू शहिनशाही सम्मत ७ जसवन्त सिंघ, बन्ना सिंघ, हरबंस सिंघ, गुरनाम सिँघ सूरानसी,
प्रीतम सिँघ कोटली इबराहिम, जरनैल सिँघ सगवाल, दर्शन कौर पातड़ ख़ुर्द, नगीना सिंघ,
प्यारा सिँघ हरदयाल सिँघ जलन्धर, गुरबचन सिँघ आहम पुर, जुगिन्दर सिंघ, फुम्मण सिंघ,
अजीत सिंघ, तरसेम सिंघ, हरभजन सिँघ आदमपुर, जुगिन्दर कौर बूल्हे,
अजीत कौर जलपोत, करतार पुर शहर ज़िला जलन्धर
पप्पा कहे मैं लग्गा भगतां गुरमुखां दे सीने, सतिगुर पूरन दिती वड्याईआ। मैं खेल तकणे लोक तीने, ब्रह्मण्ड खण्ड अक्ख खुल्हाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर तकणे परम पुरख अधीने, दरगाह साची खोज खुजाईआ। वेस वेखणे पुरख अबिनाशी दाने बीने, निरगुण सरगुण ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी दया कमाईआ। सो कहे मैं खेल दस्सां साहिब सुल्ताना, सतिगुर भेव खुल्हाईआ। पप्पा कहे मैं पूरन देणा ब्रह्म ज्ञाना, भेव अभेदा रहे ना राईआ। दोहां दा लेखा इक श्री भगवाना, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जो कलयुग वेखे मार ध्याना, धरनी धरत धवल धौल खोज खुजाईआ। चार जुग दा वेखे जगत निशाना, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। हुक्म संदेशा जाणे अगम्म फ़रमाना, फ़ुरन्यां तों बाहर समझाईआ। की कहि के गया रमईआ रामा, कान्हा कृष्ना राग जणाईआ। की मूसा ईसा सुणया पैग़ामा, मुहम्मद बिना अलिफ़ ये पढ़ाईआ। नानक गोबिन्द की तक्कया नूर नुराना, निरवैर निराकार निरँकार अगम्म अथाहीआ। की सतिगुर शब्द शब्द तराना, तुरीआ तों बाहर दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पप्पा कहे कलयुग अन्तिम रहिणे नहीं कोए पंडे, पांडव कृष्न गया दृढ़ाईआ। जिस वेले भगत सुहेले खलोणे इक टंगे, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। राम राम कोलों अगम्मी मंग मंगे, जिस वेले बनवासी बणया पाँधी राहीआ। कलयुग वेला अन्तिम सब दे सीस होणे नन्गे, ओढण नज़र कोए ना आईआ। सीता सुरत धुर दे राम शब्द कोई ना गंढे, साचा संग ना कोए बणाईआ। धुर भण्डारा मात कोई ना वंडे, धरनी रोवे मारे धाहीआ। जगत जहान जीव होणे अंधे, निज नेत्र लोचण नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। दीनां मज़्हबां भाग होणे मंदे, अवतार
❋
❋
पैग़म्बर गुर पकड़े कोए ना बाहींआ। प्रभ दे नाम दे घर घर लैणे चन्दे, चन्द सितार रोवण मारन धाहीआ। भय रहिणा नहीं जगत धार खण्डे, खड़ग मिले ना कोए चतुराईआ। उस वेले पुरख अकाला दीन दयाला कूड़ी क्रिया दंडे, डण्डावत जगत वाली बदलाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी हो के ब्यासा पार किनारा लँघे, अग्गा समझ किसे ना आईआ। शब्दी धार बैठ पलँघे, सम्बल आपणा रंग रंगाईआ। कलयुग पैंडे मेटणे लम्बे, अग्गे पन्ध ना कोए रखाईआ। मनुआ मन कराए दंगे, बुध बिबेक ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप वखाईआ। पप्पा कहे मैं परम पुरख दी धार, प्रभ दिती माण वड्याईआ। मैं आया ब्यासों पार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी पिछला संग निभाईआ। अग्गे संदेशा देवां धुर दे यार, जो मालक धुरदरगाहीआ। कलयुग जीवो होवो ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। कलि कल्की इक अवतार, अवतर आपणा नूर जोत करे रुशनाईआ। जिस दी पावे कोई ना सार, आदि अन्त कहे कोए ना राईआ। जिस नूं झुकदे गुर अवतार, पैग़म्बर सीस निवाईआ। जिस ने भगत बणाए बरख़ुरदार, पिता पूत गोद सुहाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पाए सार, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। इक्को रंग रंगा के पुरख नार, स्त्री मर्द वंड ना कोए वंडाईआ। सच प्रीती दे अधार, उदर दा लेखा दए मुकाईआ। एथे उथे सिरजणहार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चुरासी विच्चों कढ के बाहर, राय धर्म दा फंद कटाईआ। चित्रगुप्त ना मारे मार, लेखा अवर रहे ना राईआ। देवे माण सच्ची सरकार, शाह पातशाह होए आप सहाईआ। सीस जगदीश बख्श दस्तार, धर्म निशान दए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। पप्पा कहे मैं करन आया परख, परम पुरख दिती वड्याईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। जिन्हां नूं मेरा साहिब देवे दरस, अन्तर दृष्टी दए खुल्हाईआ। जन्म कर्म दी मेटे हरस, हवस कूड़ी दए गंवाईआ। मेहरवान हो के करे तरस, रहमत रहीम सच कमाईआ। देवे वड्याई उपर फ़र्श, अर्शां आपणा रंग रंगाईआ। अमृत मेघ देवे बरस, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। जुग जन्म दी बेनन्ती आशा पूरी करे अर्ज़, आरज़ू आपणे विच मिलाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडे दर्द, दुखियां होए सहाईआ। शरअ छुरी ना कटे करद, कातिल मक्तूल दा डेरा ढाहीआ। योधा सूरबीर बण मर्द, मर्द मर्दाना वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम मेटे अंधेरा गर्द, सति जोत करे रुशनाईआ। इहो खेल प्रभू असचरज, जुग जुग भगतां दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। पप्पा कहे मैं बण आया परदेशी, परम पुरख दिती वड्याईआ। सृष्टी दृष्टी सारी वेखी, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। लेखा जाणया बदी
❋
❋
नेकी, अन्तर निरन्तर भेव रिहा ना राईआ। किसे ना होवे बुध बिबेकी, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। जिधर वेखां कूड़ कुड़यारा भेखी, कलयुग भज्जे वाहो दाहीआ। झगड़ा प्या मुल्लां शेख़ी, मुसायक रहे कुरलाईआ। लख चुरासी नज़र आए कोई ना भेती, अगला भेव ना कोए चुकाईआ। परम पुरख दा नाम कलयुग जीव जांदे वेची, कीमत हट्टां विच पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पप्पा कहे मैं परम पुरख दी धारा, धर्म दी धार इक दृढ़ाईआ। जिस दा नूर ज़हूर नव अवतारा, नर नरायण इक अख्वाईआ। जिस दा लेखा कागद कलम ना लिखणहारा, शाही चले ना कोए चतुराईआ। जिस नूं बीते कोटन कोटि जुग लख हज़ारा, हज़रत बैठे सीस निवाईआ। सजदे करदे वारो वारा, निव निव लागण पाईआ। दर दरवेश दिसे गुर अवतारा, विष्न ब्रह्मा शिव ख़ाली झोलीआं रहे डाहीआ। सो लेखा जाणे धुर दरबारा, सचखण्ड निवासी अगम्म अथाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त धुर दा कन्त सब दी पावे सारा, महासार्थी आपणा हुक्म वरताईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेले खेल अगम्म अपारा, अपरम्पर स्वामी वड वड्याईआ। भगत सुहेले सूफ़ी सन्त ल्ए उबारा, महिबान बीदो आपणा रंग रंगाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी किरपा करे परवरदिगारा, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण जोती जाता ल्ए अवतारा, अवतर आपणा रूप अनूप दरसाईआ।