१८ अस्सू शहिनशाही सम्मत ७ भगत सिँघ दी माता दे नवित दयाल गढ़्ह ज़िला कपूरथला
सति धर्म दा बख्श्या हार, हरि सतिगुर आपणी दया कमाईआ। किरपा करे निरवैर निरँकार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। माणस जन्म दए संवार, पूरब लेखा वेख वखाईआ। जिस नानक दर्शन कीता नौ वार, तलवंडी रह के आपणा झट लँघाईआ। रामो नाम सी पिछला विच संसार, घर क्षत्री सोभा पाईआ। धूढ़ी ला के चरण छार, नानक अग्गे झोली डाहीआ। मेरा ख़ाली भर भण्डार, तृष्ना जगत पूर कराईआ। मैनूं भगती दा दे अधार, चरण कँवल सरनाईआ। सतिगुर (नानक) निगह लई मार, निगह निगह विच्चों बदलाईआ। की हुक्म सच्ची सरकार, सच सच दयां सुणाईआ। तैनूं जन्म लैणा पैणा दूजी वार, मिरतू लोक वज्जे वधाईआ। भगती नहीं भगत सिँघ तेरी झोली देवां डार, तेरे जन्म दी तेरे कर्म नाल वज्जदी रहे वधाईआ। जिस दा लहिणा देणा लेखा कोई मेट ना सके सरकार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्म
❋
❋
शिव वेखण चाँईं चाँईंआ। तेरे जन्म दी पैज देवे संवार, हरि करता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप मिलाईआ। हार कहे मैं गल नाल गया लटक, लटक आपणी दयां वखाईआ। मेरी तृष्ना मिट गई भटक, भटकणी जगत रही ना राईआ। अग्गे रहे कोई ना अटक, राय धर्म चित्रगुप्त ना लेख जणाईआ। सिध्धा मार्ग इक्को मिल्या जिथ्थे गया सिँघ भगत, भगती जन्म दी पूर कराईआ। वेला वेले नाल पहुँचया वक्त, समां समें नाल सुहाईआ। नानक निरगुण धार दी शर्त, निरगुण निरँकार पूर कराईआ। मिले वड्याई उत्ते फ़र्श, वज्जदी रहे वधाईआ। ज़िंदगी विच जीवण विच बिना प्रभू तों करे कोई ना तरस, रहमत हक ना कोए कमाईआ। सम्मत शहिनशाही सत्त दा ख़ुशीआं वाला बरस, बरसी जन्म दी लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। हार कहे मैं छोहया नाल कौर इन्द, इन्द इन्द्रासण उत्ते वेख वखाईआ। जिस दा सूरबीर दुलारा सुत धर्म दी बिन्द, जिस नूं बिन्दराबन दा काहन वेखे चाँईं चाँईंआ। जो वार के आपणा जीवण ज़िंदगी जिंद, जिबह जगत विच आपणा आप कराईआ। ख़ून सिंच के विच हिन्द, भारत दा भरम दिता मिटाईआ। भगत दी माता हो के भगत सिँघ पिच्छे कदे ना वगाउणी हिंझ, अथ्थरू हार ना कदे बणाईआ। सदा रिहा ना किसे दा जीउ पिण्ड, पंज तत अवतार पैग़म्बर गुरु गए तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुगा जुगन्त जन भगतां सदा बख्शंद, बख्शिश रहमत रहीम रहमान आपणी आप कमाईआ।
१८ अस्सू शहिनशाही सम्मत ७ दौलत सिंघ, गुरदयाल सिंघ, करतार सिंघ, अमर कौर, किशन सिँघ सुरखपुरा, प्यारा सिँघ जांगले, जगीर सिँघ शिकार पुर, सरूप सिँघ टिब्बा, मनजीत कौर नूर पुर, हरभजन कौर नूर पुर,
करतार कौर मजीद पुर, बसन्त कौर कड़ाल कला, सुरजीत कौर गौसल, बनत कौर दरया, अवतार सिँघ अहिमद पुर, धन्न कौर ढिलवां, प्यार कौर ढुडीआं बाज़ी साधू सिँघ मताब गढ़्ह, कपूरथला शहर विच
सदी चौधवीं कहे मुहम्मद संग चार यार मार झाती, हज़रतां दा हज़रत वेख वखाईआ। चौदां तबकां खोल्ह के तक ताकी, तारा चन्द नाल मिलाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कोए ना मिले सच्चा साकी, आबेहयात जाम हक ना कोए प्याईआ। झगड़ा तक उम्मत पंज तत ख़ाकी, ख़ाक छार दिसे लोकाईआ। तेरे कलमे नालों मनुआ होया आकी, शरअ चले ना कोए
❋
❋
चतुराईआ। हकीकी मंज़ल चढ़े कोए ना घाटी, परवरदिगार सांझे यार मिलण कोए ना पाईआ। मेरे अन्तर निरन्तर आई उदासी, चिन्ता चिखा रही जलाईआ। की करना खेल पुरख अबिनाशी, अबिनाशी आपणा हुक्म वरताईआ। चारों कुण्ट अंधेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। अमृत वेला दिसे ना कोए प्रभाती, सँध्या रोवे मारे धाईआ। आपणा लेखा लिख्या वेख जो लिख्या बिना कलम दवाती, कातब चले ना कोए चतुराईआ। सो परवरदिगार सांझा यार खेल करे इत्फिाकी, इत्फिाकीआ आपणा हुक्म वरताईआ। सब दा लहिणा देणा वेखे इख़लाकी, ख़ालक ख़लक खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद अहिमद मार निगह, बिन नैणां नैण उठाईआ। सानूं अगली दस्स बिधा, मार्ग अगम्म जणाईआ। तेरा लेखा मुकणा किदां, की करता हुक्म दृढ़ाईआ। की संदेशा देवे धुर दा पिता, पतिपरमेश्वर नूर इलाहीआ। जिस दे नाल कीता हिता, हितकारी हो के सेव कमाईआ। जिस दी महिमा दा सिफ्त सालाही लिख्या चिट्ठा, अलिफ़ ये नाल चतुराईआ। ओह तेरे अन्त मेरा कढे की सिट्टा, सति सतिवादी दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद मैं दस्सां हुक्म सुल्ताना, सति सति दृढ़ाईआ। की खेल करे मेहरवाना, महिबूब नूर इलाहीआ। जिस ने झगड़ा मेटणा ज़िमी असमाना, दो जहानां खोज खुजाईआ। उम्मत उम्मती बदल जाणा जमाना, ज़िमीं ज़मां दए गवाहीआ। मैं सुणया अगम्मी फ़रमाना, फ़ुरन्यां तों बाहर जणाईआ। कुझ झगड़ा वेखणा विच तहिराना, तीर निराला इक चलाईआ। लख सत्तर उठाए पठाना, पट्ठे आपणे ल्ए बणाईआ। खेले खेल विच मैदाना, मदद आपणी नाल चलाईआ। झगड़ा पाए जंगल जूहां विच बीआबाना, समुंद सागर टिल्ले पर्बत सारे देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। मुहम्मद कहे सुण सदी चौधवीं अगम्मी ख़बर, अमाम अमामां रिहा दृढ़ाईआ। जो मालक ख़ालक धुरदरगाही जबर, ज़ाहर ज़हूर नूर इलाहीआ। जिस लेखा पूरा करना मेरी कबर, मकबरयां वेखे थांउँ थाँईंआ। दरोही उम्मत विच रिहा कोई ना सबर, सबूरी सच ना कोए जणाईआ। चार यारी विछड़ गया टब्बर, कुनबा हक ना कोए रखाईआ। मेहरवान महिबूब महिबान करे अगम्मा अदल, इन्साफ़ आपणा इक जणाईआ। शरअ शरअ कोलों कराए कत्ल, मक्तूल दीन मज़्हब रूप जणाईआ। किसे दा चलणा नहीं कोई यतन, अवतार पैग़म्बर गुर हुक्म मन्नण थांउँ थाँईंआ। सदी चौधवीं तेरा अन्त किनारा पत्तन, पाती गोबिन्द गया लिखाईआ। किसे दा चलणा नहीं कोई यतन, यथार्थ आपणा हुक्म वरताईआ। खेल करे पुरख समरथण, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। लेखा
❋
❋
जाणे अलखणा अलखण, अलख अगोचर अगम्म अथाहीआ। जिस ने साढे तिन्न हथ्थ इक्को वसाउणा वतन, दूजा गृह ना कोए जणाईआ। शब्दी धार जणाए बचन, संदेशा देवे चाँईं चाँईंआ। जन भगतां भाग लगाए काया माटी कंचन, गढ़्ह इक्को इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मदे इशारा, मुहम्मद हमद विच जणाईआ। मेरे अन्तष्करन दा अन्त किनारा, बेअन्त रिहा समझाईआ। चार कुण्ट दिसे ना कोए सहारा, सगला संग ना कोए बणाईआ। दीन मज़्हब रोवण ज़ारो ज़ारा, बिन नेत्र लोचण नैणां नीर वहाईआ। लेखा मुकाए ना कोए गुर अवतारा, कलि कल्की बेपरवाहीआ। जो निरगुण नूर करे उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी जिस दी पाए कोई ना सारा, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला लेखा जाणे धुर दरबारा, सो पुरख निरँजण आपणी दया कमाईआ। हरि पुरख निरँजण करे खेल अपारा, एकँकारा आपणी कल धराईआ। आदि निरँजण जोती जाता पुरख बिधाता इक्को नूर करे उज्यारा, दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना डगमगाईआ। अबिनाशी करता पावे सारा, महासार्थी आपणी कार भुगताईआ। अबिनाशी करता होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर डगमगाईआ। पारब्रह्म लेखा जाणे धुर दरबारा, धरनी धरत धौल पर्दा दए चुकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त आपणा हुक्म वरते विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी बैठण सीस निवाईआ। मेहरवान महिबूब मुहब्बत विच महिज़ देवे इक इशारा, आलीशान आलीजाह आप दृढ़ाईआ। जन भगत सूफ़ी सन्त फ़कीरां लख चुरासी विच्चों कढे बाहरा, बातन ज़ाहर आपणा खेल खिलाईआ। सीस जगदीश सति सच बन्न्हे दस्तारा, सिर सिर आपणा रंग रंगाईआ। आवण जावण लख चुरासी गेड़ दए निवारा, जन्म जन्म ना कोए भवाईआ। दरगाह साची साचा धाम देवे थारा, थिर घर वासी सचखण्ड निवासी साची करनी कार कमाईआ। एथे ओथे दो जहानां निरगुण सरगुण पावे सारा, सतिगुर पूरा शब्दी धार दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशा इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा इक्को सजदा, सजदा सीस निवाईआ। जिस घर दा बणया रिहों बरदा, डण्डावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। भेव दस्स ओस नरायण नर दा, जो नर हरि इक अख्वाईआ। किस बिध लेखा मुकावे कलयुग कल दा, कलकाती दए खपाईआ। लेखा जाणे जल थल दा, मईअल वेखे चाँईं चाँईंआ। की हुक्म संदेशा धुर फ़रमाना घल्लदा, बिन घड़ी पल दृढ़ाईआ। की खेल ओस निहचल धाम अटल दा, जिथ्थे वसे शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। मुहम्मद कहे मेरा मालक इक अज़ीम, निरगुण नूर नूर अलाहीआ। जिस
❋
❋
नूं किहा कादर करीम, करता धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं तेरे अन्त ओह देवे इक तालीम, तुलबिआं हक करे पढ़ाईआ। झगड़ा मेटे नर मदीन, मुद्दा इक्को इक समझाईआ। जिस ने दीनां मज़्हबां दी रहिण नहीं देणी कोई तक्सीम, हुजरा इक्को दए सुहाईआ। जिस दा मार्ग होणा महीन, रहिबर रस्ता इक दरसाईआ। जिस भेव चुकाउणा आदि कदीम, कुदरत दा मालक दया कमाईआ। उस ने खेल खेलणा उत्ते ज़मीन, अमाम अमामा प्रगट दिसे नूर इलाहीआ। मेरी लेखे लाउणी गोई पेशीन, पेशीनगोई आपणे संग जणाईआ। अन्त सब ने होणा उस दे अधीन, आहला अदना सारे सीस निवाईआ। जिस झगड़ा रहिण नहीं देणा प्राचीन, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर करे पढ़ाईआ। सरगुण सारे होणे अधीन, निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। वेखीं तूं ना होवीं ग़मगीर, चिन्ता अन्तर ना कोए रखाईआ। तेरा झगड़ा मुकाउणा रूसा चीन, बेज़बीं आप दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि वडा वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मैं सब कुझ वेखां आपे नैणां, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। पैग़म्बरां आपणा लेखा देणा, मूसा ईसा संग निभाईआ। तेई अवतारां भाणा सहणा, कृष्न राम गया जणाईआ। सतिगुर शब्द धार अगम्मी वहिण वहिणा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं अन्तिम वेहली हो के बहिणा, साक सज्जण सैण उम्मती सुंनती सारे देणे तजाईआ। मैं सब नालों बण जाणा तरफ़ैणां, तरफदारी ना कोए रखाईआ। मैं की दस्सां किहो जेहा अगला साल चढ़ना कुलहिणा, कल्गी वाला की आपणी कार कमाईआ। जो आसा रखी सी राम ने बाहर रमाइणा, बिन अक्खरां बाल्मीक दृढ़ाईआ। जो अर्जन कृष्न वखाया बिना नैणां, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखां नाल चाअ, चाओ घनेरा इक बणाईआ। मुहम्मदे सलाह, मशवरा तेरे नाल बणाईआ। की तैनूं संदेशा दिता ख़ुदा, ख़ुद मालक आप जणाईआ। जिस कारन असां इक दूजे तों होणा जुदा, अगला संग ना कोए रखाईआ। इक दूजे ने बदल जाणी अदा, आदत इबादत वाली जणाईआ। मन्नणी पैणी इक रज़ा, सिर सके ना कोए उठाईआ। क्यों उस दे सिर ते कूकदी कज़ा, काज़ी मुल्लां शेख़ सके ना कोए समझाईआ। क्यों गोबिन्द ने अन्त किहा वाहवा, वाहिगुरू तेरी बेपरवाहीआ। मैनूं उस ख़ुदा दा ख़ुद मसला दे समझा, जिस दी मुसलसल सारे सेव कमाईआ। जिस ने नाम कलमा तीस बतीस दिता दृढ़ा, हरफ़ हरूफ़ दिती वड्याईआ। ओह खेल करे की बेपरवाह, बेपरवाही विच (समाईआ)। मुहम्मद सीस दिता झुका, बिन कदमां सीस निवाईआ। सदी चौधवीं आपणी निगह उठा, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण अक्ख खुल्हाईआ। ओह वेख जन भगतां उपर तुठा, सन्त सुहेले सूफ़ी गले लगाईआ। जिन्हां दी धार
❋
❋
इक्को मुट्ठा, मुट्ठी भर नज़री आईआ। बाकी चारों कुण्ट पैणी लुट्टा, लुटेरा कलयुग बणया थांउँ थाँईंआ। दीन मज़्हब वेखणी फुट्टा, साचा संग ना कोए निभाईआ। एह खेल करे अबिनाशी अचुता, पारब्रह्म प्रभ आपणी कार भुगताईआ। जेहड़ा नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों उठया सुत्ता, सुत दुलारे गुरमुख आपणी गोद टिकाईआ। आदि अन्त जुगा जुगन्त साचे मार्ग उतों कदे ना घुथ्था, जुग जुग घुथ्थयां मार्ग पाईआ। उस ने दीन दुनी नूं गेड़ा देणा पुट्ठा, पुट्ठी मति आप कराईआ। बिना गुरसिक्खां तों गोबिन्द ने किसे नूं कहिणा नहीं आ मेरया पुत्ता, बचपन लेखे कोए ना लाईआ। पुरख अकाल दा भाणा रहिणा नहीं कोए छुपा, चारों कुण्ट होए रुशनाईआ। उज्जल करे जन भगतां मुखां, दुरमति मैल दए धुआईआ। अमृत जाम प्याए घुटा, तृष्ना कूड़ मिटाईआ। चरण प्रीती बख्श के ओटा, ओड़क आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी ब्रह्माद सुहाए आपणी रुता, रुतड़ी धुर नाम नाल महकाईआ।
१९ अस्सू शहिनशाही सम्मत ७ लाल सिंघ, सवरन सिंघ, करतार सिँघ गाधरां, बचन कौर बोपाराए,
मल सिँघ लल्लीआं कलां, प्रेम सिँघ जमशेर खेड़ा, महिन्दर कौर जमशेर खेड़ा,
प्रीतम सिँघ जंडयाला, राम सिँघ शरीह, गुरदयाल सिंघ चीमां कलां,
लक्षमण सिँघ धनौरी, जगीर कौर बाहमणीआं, पिण्ड हेर ज़िला जलन्धर
ब्यास कहे गोबिन्द मेरे तट छुहाया खण्डा, खण्ड खण्ड दस्सी लोकाईआ। शब्दी धार वखाया सत्त रंग डण्डा, जो डण्डावत सब दी रिहा बदलाईआ। निशान समझाया तारा चन्दा, मुहम्मद सहिज नाल समझाईआ। फेर इशारा कीता मैं छडणा पुरी अनन्दा, अनन्द जगत वाला तजाईआ। मेल मेलणा नाल सूरे सरबंगा, शाह पातशाह विच आपणा आप मिलाईआ। अगला सफ़र कलयुग रहिण नहीं देणा लम्बा, आयू कूड़ देणी चुकाईआ। लहिणा देणा पूरा करना तत्तां पंजां, पंज प्यारे देण गवाहीआ। लेखा पूरा करना कवी धार बवन्जा, बावन आपणी कार भुगताईआ। हुक्म संदेशा देणा पवण उनन्जा, ब्रह्मण्ड खण्ड शनवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेखणा धन्दा, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। हज़रत दा लेखा पूरा करना यक सम्बा, वाहिद आपणी कार भुगताईआ। फेर खेल तकणा इक्की धार कंघा, कंगण लेखा पूर कराईआ। तेग़ बहादर भविक्ख्त वेखणा जो शब्दी धार जणाया औरंगा, जेबो ज़ीनत उम्मत रहे ना राईआ। फेर लहिणा वेखणा रविदास कसीरे वाला
❋
❋
गंगा, गंगोतरी पड़दा आप चुकाईआ। जन भगतां फेर तन सरीर करना ठंडा, अग्नी तत तत बुझाईआ। भेव खुल्हाए ब्रह्म हंगा, आत्म परमात्म मेल मेलणा सहिज सुभाईआ। धुर दा देणा अनन्द परमा, परमानंद विच समाईआ। एह खेल वखाउणा जोती धार ब्रह्मा, पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। शंकर लेखा जणाए निहकर्मा, निहकर्मी आपणा हुक्म वरताईआ। विष्नूं रहिण ना देवे भरमा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। झगड़ा मेटे काया माटी चर्मा, चम्म दृष्टी दए बदलाईआ। दीन दुनी बख्शे इक्को सरना, सरनगति इक दृढ़ाईआ। लेखा मुकाए वरना बरना, ज़ात पात नज़र कोए ना आईआ। जन भगतां आत्म परमात्म अक्खर पढ़ना, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। बिन पौड़ी डण्डे मंज़ल चढ़ना, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। खेल तकणा आपणे घरना, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। ब्यास कहे भगवन देवे सच्चा दान, दाता दानी दया कमाईआ। पूरन ब्रह्म बख्श ज्ञान, अंध अंधेरा दए मिटाईआ। पुट्ठी तक गर्दन किरपान, कृपानिध कूड़ी क्रिया रिहा मिटाईआ। लिखारीआं करा इश्नान, इशारे नाल दिता समझाईआ। वेखो खेल श्री भगवान, की करता कार कमाईआ। झगड़ा पैणा अञ्जील कुरान, काअब्यां परे दुहाईआ। नाता तुटणा जगत इन्सान, इन्सानीअत नज़र कोए ना आईआ। अक्ल बुद्धी वाले बणने हैवान, पशू प्रेत रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। ब्यास कहे मैं खण्डा तक्कया धार पुट्ठी, बिन नैणां नैण तकाईआ। सृष्टी दृष्टी जाणी लुट्टी, लुटेरा नज़र किसे ना आईआ। सब दी जाणी चोग निखुट्टी, डण्डावत अतुट ना कोए वरताईआ। उम्मत उम्मती जड़ जाणी पुट्टी, पटने वाला रिहा दृढ़ाईआ। एह खेल रहिणी नहीं लुकी, लोक परलोक वेख वखाईआ। प्रभ दी धार होणी दो तुकी, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। जन भगत सुहेले वेखण इक्को मुट्ठी, नव नौ सत्त खोज खुजाईआ। दुहाई देवे रविदास, चमारे दी टुट्टी जुत्ती, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। सदी चौधवीं दी गोली उठी सुत्ती, आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। सत्तां रंगां दा वणजारा ता देवे मुच्छीं, प्रभ भगतां मुश्किल हल्ल कराईआ। गुरदास लेखा रिहा सदा सुखी, सुख सागर विच समाईआ। गुरमुखां मंज़ल बख्शे उच्ची, उच्च अगम्म दया कमाईआ। सदा सुहञ्जणी होवे रुती, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जन भगतो जगत विहार नालों करनी छुट्टी, छुटकारा आपणा लैणा कराईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सब दी गंढे टुट्टी, टुटयां आपणी गंढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। खड़ग कहे मैं लग्गी भगतां गर्दन, गर्दो गुबार दिसे लोकाईआ। सब नूं सवाधान करां मर्दन, मर्द मर्दाना हुक्म सुणाईआ। कुझ खेल वेखणा विच यरदन, अराकान
❋
❋
अक्ख उठाईआ। मैं आपणा पासा लग्गी परतण, प्रतिनिध वेखां बेपरवाहीआ। जिस ने चुरासी तन भाण्डे वेखणे बरतन, माटी ख़ाकी फोल फुलाईआ। लेखा पूरा करना काहन कृष्न गवर्धन, पिछला मूल चुकाईआ। जो संदेशा दिता अगम्मी अर्जन, हुक्म हुक्म विच्चों दृढ़ाईआ। ओह तक जिस दा अन्त पा ना सके अरबन खरबन, संख असंखा ना ध्यान लगाईआ। सो खेल करे शरकन ग़रबन, शमाल जनूब आपणा हुक्म वरताईआ। शरअ छुरी वेखे करदन, चारों कुण्ट अक्ख उठाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडे दरदन, दुखियां होए सहाईआ। अमृत मेघ आए बरसण, अग्नी तत गंवाईआ। जन भगतां मेटे हरस हवसन, आपणा दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। ब्यास कहे इश्नान कीता शब्द धार लिखारी, लिख्त लेख वड्याईआ। मैं दस्सां खेल अपारी, की अपरम्पर रिहा जणाईआ। जगत धार धार न्यारी, निरगुण सरगुण आप दृढ़ाईआ। गुरमुखां गुरसिक्खां एका बख्शे सच प्यारी, मुहब्बत चरण कँवल जणाईआ। धूढ़ मस्तक लाउणी छारी, छार काली ख़ाक अन्दरों देणी कढ्ढाईआ। मन मति अन्दर ना वड़े हत्यारी, हैंस्यारी नेड़ कदे ना आईआ। तुसां धार बणाउणी बरख़ुरदारी, सति सच विच समाईआ। हउमें हंगता मैल देणी उतारी, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण वेखो पैणी की दुहाईआ। हाहाकार तक्को चार यारी, संग मुहम्मद नाल दुहाईआ। सतिगुर शब्द दी शब्द धार करो ताबयादारी, तबीअत अन्दरों लैणी बदलाईआ। जगत खेल खेलो नाल हुश्यारी, हुश्यार हो के लओ अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। ब्यास कहे मैं सुणी अगम्म बोली, अनबोलत रिहा जणाईआ। जन भगतो तुहाडी साफ़ पवित्र होवे चोली, कूड़ी क्रिया रहे ना राईआ। आत्म परमात्म जाए मौली, मौला आपणा रंग रंगाईआ। मैं संदेशा देवां नाल हौली हौली, सहिज सहिज सुणाईआ। तिन्न वार तिन्न दिन विच नहाया करेगी सदी चौधवीं दी गोली, मस्तक तिन्न धार बणाईआ। रविदास तिन्न वार धुर शब्द रखेगा खोल्ही, नौ नौ सतरां बहि के आपे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। ब्यास कहे खण्डा, रिहा पुकार, ज़ोर नाल सुणाईआ। उठ वेख मेरे यार, यार यारा दयां समझाईआ। सदी चौधवीं तक बहार, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। जिधर वेखे धुआँधार, अंध अंधेरा छाईआ। साचा मिले ना कोए मीत मुरार, सज्जण संग ना कोए वखाईआ। सदी चौधवीं रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। परवरदिगार मारे मार, पुरख अकाला खण्डे भगतां हथ्थ फड़ाईआ। लाल सिँघ नन्गी खिच तलवार, धार धार विच्चों बदलाईआ। जसवन्त सिँघ वेखे नाल प्यार, परम पुरख दिती वड्याईआ। सिँघ प्रीतम सीस निवार, वारता पिछली दए दुहाईआ। इन्हां तिन्नां दा
❋
❋
युधिष्टर नाल सी प्यार, संगी साथी बराट सोभा पाईआ। पूरब सब दा कर्ज़ा रिहा उतार, कान्हा कृष्ना विचोला दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दी पावे सार, महासार्थी आपणा हुक्म वरताईआ।
२० अस्सू शहिनशाही सम्मत ७ लक्षमण सिंघ, गुरमेज सिंघ, सुरजीत सिंघ, जगीर कौर, केहर सिंघ, जुगिन्दर सिंघ, भजन कौर, गर्दावर सिंघ, करतार सिंघ, ऊधम कौर, दर्शन सिंघ, आत्मा सिंघ, करनैल सिँघ बिलगा
प्रकाश कौर सुन्नड़ां, समां कौर सुन्नड़ां, छिन्दे बिलगा, संपूरन कौर रुढ़का, राम कौर सुन्नड़ां,
पिण्ड रुढ़का कलां ज़िला जलन्धर
नारद कहे ब्यासा मेरी नमो, नमो दा नमूना तैनूं दयां जणाईआ। तूं कमलया मिलदा रिहों गुर अवतार माटी चम्मो, चम्म दृष्टी ध्यान लगाईआ। मैं कोई संदेशा नहीं देंदा मनों, मनू दा लेखा ना कोए जणाईआ। मेरा दिल करदा तैनूं फड़ लवां कन्नों, हलूण के दयां वखाईआ। की तक्कया सतार ते चन्नो, चन्न सितार की वड्याईआ। ओए कमल्यो क्यों नहीं गोबिन्द गया पार बन्नो, बन्धन जगत वाले तुड़ाईआ। ब्यास रोया छम छम्मों, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मैनूं वेख लैण दे चौदां सौ तीह अंक अंक पंनो, की लेख रहे जणाईआ। जां तक्कया शब्द शब्द दी धार करे धन्न धन्नो, धन्न तेरी वड्याईआ। संदेशा दिता पार ब्यासो गोबिन्द आवे ते आवे आप अगम्मो, जम्मणवाली होवे कोए ना माईआ। जो भगतां लेखा लाए दम दमो, दामनगीर नूर इलाहीआ। जगत तृष्ना मेटे तमो, तामस कूड़ दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे आह वेख मेरी गढ़वी डोरी, डूँग्घे वहिणां वाले आप दयां जणाईआ। मैं गंगा दी चुक्क के ल्यांदी चोरी, आपणा आप छुपाईआ। मैं वेखी तक्की बांकी छोहरी, रंग रूप आपणा रही दरसाईआ। मेरे अन्तर कीता बौहड़ी बौहड़ी, कूक कूक जणाईआ। मैं आसा रखी किते मेरी एहदे नाल बण जाए जोड़ी, जोड़ा इक्को सोभा पाईआ। फेर पुरख अकाल दी रहे ना लोड़ी, लोड़ींदा सज्जण घर मिले चाँईं चाँईंआ। मैं ब्राह्मण मेरे विच इक कमज़ोरी, सच दयां सुणाईआ। मैं किसे नूं वस कर सकदा नहीं ज़ोरीं, जोरू ज़र दोवें रहे डराईआ। मैं तैथों मदद मंगां थोड़ी, तूं करनी चाँईं चाँईंआ। मैनूं सच दस्स गोबिन्द चढ़या केहड़ी घोड़ी, वाग कवण हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे ब्यास
❋
❋
वेख मेरी बोदी वडी छोटी, लम्मी समझ किछ ना आईआ। मेरी चार युग दी पाटी होई लंगोटी, लीर लीर दए दुहाईआ। मैं फिरया जगत जहान दी चोटी, चोटा बण के भज्जया वाहो दाहीआ। मैनूं रविदास वरगी किसे घरों मिली नहीं रोटी सुक्के टुकड़े ना कोए खवाईआ। दीन दुनी रसना लाए गोशत बोटी, गोशा कोना वेख वखाईआ। आह तक मेरी पाटी होई धोती कन्नी कन्नी नाल गंढाईआ। जिधर वेखां धरनी दिसे रोती, बिन नैणां नीर वहाईआ। दीन दुनी उठे ना सोती, सुत्तयां ना कोए जगाईआ। किसे पुस्तक पढ़ी किसे पढ़ी पोथी, पूरन ब्रह्म नज़र किसे ना आईआ। ओए ब्यासा मैं तेरे कन्ढ्ढे अन्तिम जगदी वेखी जोती, जोती जाता नज़री आईआ। मैं फड़ के आ गया हथ्थ डंगोरी सोटी, डण्डावत विच सीस निवाईआ। मैनूं दस्स जिहनूं लभ्भदे कोटन कोटी, खोजण थांउँ थाँईंआ। जिस नूं झुकदे चौदां लोकी, परलोक सीस निवाईआ। मैं सुणना चाहुंदा उस दा इक सलोकी, सोहला इक धुरदरगाहीआ। अन्त रख के आया ओटी, ओड़क ध्यान लगाईआ। मैं समझया ओह जल वायू दा गोती, पवण पवणां विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। ब्यास कहे मैनूं भज्ज भज्ज आया मुड़्हका, नारद रिहा जणाईआ। मैनूं भेव दस्स सच्चे सतिगुर दा, किथे मिले बेपरवाहीआ। तूं लेखा जाणे गोबिन्द वाले अनन्द पुर दा, अनन्द अनन्द विच्चों जणाईआ। पर्दा खोल्ह दे उस मालक धुर दा, जो धुर धाम डेरा लाईआ। जिस दा हुक्म कदे ना मुड़दा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे ब्यास मैनूं भर लैण दे पाणी, गढ़वी इक्को रिहा वखाईआ। ब्यास किहा पहलों पढ़ उस प्रभू दी बाणी, जो बाण अणयाला तीर चलाईआ। मेरे विच चरण छुहा के गया शाह सुल्तानी, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। मैनूं कहि के गया अक्खरां वाली इक कलामी, कलमा कल्मयां विच्चों प्रगटाईआ। नाले संदेशा दिता ज़बानी, हुक्म अगम्म अथाहीआ। मैं भगतां उत्ते करन चलया मेहरवानी, मेहरवान हो के आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप जणाईआ। नारद कहे ब्यास मैनूं कर लैण दे इश्नान, इशारे नाल सुणाईआ। मैनूं जमना तों रोक्या नहीं सी काहन, गोपीआं विच रह के झट लँघाईआ। मैं उहदे तों मंग्गया सी इक तन दा दान, उहने हस्स के दिता वखाईआ। पर मैनूं बोदीयों फड़ के तिन्न वार कराया सी इश्नान, फेर खिच्च के बाहर कढ्ढाईआ। फेर कन्न खिच्च के किहा भगवान, नारदा अक्ख लै उठाईआ। ओह वेख तेरे काहन दा काहन, काहन बेपरवाहीआ। जिन कलयुग अन्तिम होणा प्रधान, दो जहानां हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं मेटे निशान, निशान आपणा इक वखाईआ। फेर खेल करे महान, महिमा अगम्म
❋
❋
अथाहीआ। जन भगत सुहेले कर परवान, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगतां करे कल्याण, कलमा आपणा नाम सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सारयां गाउणा गाण, गा गा झट लँघाईआ। उस वेले तेरी आशा करे परवान, परम पुरख आपणी दया कमाईआ। नारद निउँ के सीस लग्गा झुकाण, कृष्न उपर ल्या उठाईआ। ज़रा सुण ला कर कान, संदेशा देवां अगम्म अथाहीआ। जिथ्थे इश्नान पंज तत कराया विष्नूं भगवान, माघ पंज अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद उथे लै के जाईं आपणी रूह, बुत दी लोड़ रहे ना राईआ। जिथ्थे लक्षमण सिँघ दा होणा खूह, गुरमेज सिँघ जोड़ जुड़ाईआ। रुढ़का संगत एका रूप होवे हू बहू, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दा लेखा शब्दी धार होणा शुरू, शहिनशाह आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद पुरख अकाल देणा वर, हरि वडा वड वड्याईआ। जिस दे इश्नान कराउण नाल सतिजुग बण जाए सर, सरसे दा लेखा पूर कराईआ। एसे कर के पंज गुरमुख एथे पहरेदार गए खड़्ह, पंचम दा लहिणा देणा थाँईं थाँईंआ। गुरमुख सारे ल्ए फड़, लै के भज्जया वाहो दाहीआ। साचे मार्ग गया चढ़, चढ़दा लहिंदा दोवें राह तजाईआ। फेर अग्गे गया खड़्ह, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। फेर बदल के आपणा घर, अग्गे भज्जया वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे वाह तेरीआं मेहरां, मेहरवान तेरी वड्याईआ। सतिजुग दीन दुनी पुछे किथे परम पुरख दा डेरा, कवण धाम सोभा पाईआ। सारे कहिण विष्नूं भगवान केहड़ा, सच दयो समझाईआ। सतिगुर शब्द कहे जिथ्थे मुके झेड़ा, झगड़ा रहे ना राईआ। ग़रीब निमाणयां बन्न्हे बेड़ा, बेड़ी आपणे कंध उठाईआ। वसे धर्म दा खेड़ा, छप्पर छन्न आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। ब्यास कहे नारद सुण लई धुर दी कथा, बिना कथनी दिती दृढ़ाईआ। एह खेल यथार्थ यथा, यदी आपणी कार भुगताईआ। जन भगतां दी धूढ़ी ला के मस्तक मथ्था, सब दी मस्तक रेख दिती बदलाईआ। गुरमुखां नूं सतिगुर आप वेखे आउंदयां अक्खां, अक्खां हरिसंगत विच टिकाईआ। आप निमाणा हो के वांग कक्खां, हरिसंगत सीस उत्ते टिकाईआ। पिच्छे चढ़दे सी उत्ते घोड़या रथां, अग्गे हरिजन शब्द बबाण ल्या चढ़ाईआ। देवे वड्याई विच्चों करोड़ां लखां, गणती गणित ना कोए गिणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा हुक्म आप वरताईआ। नारद कहे प्रभू दा खेल बड़ा अनहोणा, होंद विच कदे ना आईआ। इस दा अन्त किसे नहीं पाउणा, पौण पाणी सारे बैठे
❋
❋
सीस निवाईआ। आदि अन्त नाम गीत ढोला सब ने गाउणा गा गा शुकर मनाईआ। जिस ने जन्म जन्म दा फंद कटाउणा, कर्म कम दा रोग कटाईआ। प्यासा रह के झट लँघउणा, गुरमुखां अमृत जाम मुख चुआईआ। पिछला जन्म कर्म दा लेखा सर्ब मुकाउणा, अग्गे वज्जदी रहे इक्को इक वधाईआ। दुआबे वाल्यो दोहरा तुहाडा जोड़ जुड़ाउणा, विछोड़ा अग्गे रहे ना राईआ। जगत रोंदयां विच्चों तुहानूं हसाउणा, हस्ती आपणी इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। ब्यास कहे नारद कोई गल्ल दस्स चंगी, सच सच सुणाईआ। नारद कहे ब्यासा तूं की मंग मंगी, मंगत्या मैनूं दे जणाईआ। तूं नहीं तक्कया खण्डे धार नन्गी, गुरमुखां हथ्थ वखाईआ। बणा के सूरबीर जंगी, जगत जहान रिहा लड़ाईआ। आप बैठ के उलटी मंजी, जगत सिंघासण दए उलटाईआ। जन भगत कढ के घरां दे विच्चों ख़ाने जंगी, बन्धन जगत वाले तुड़ाईआ। फेर ला के आपणे अंगी, अंगीकार हो के भज्जया वाहो दाहीआ। जगत वस्त जन भगतो सतिगुर नालों नहीं चंगी, एसे कर के छिन विच तुहाडा नाता सब नालों दिता तुड़ाईआ। तुहाडे घर दे पहरेदार कर के गुरमुख पंज ते तुहानूं लै गया नाल पैरीं नन्गी, नंगिआं दे सिर ते पड़दा दए पाईआ। इक वेर तोड़ के दुआबे वाल्यो तुहाडी सारयां दी फेर गंढी, अग्गे गंढ ना कोए खुल्हाईआ। तुहाडे प्रेम वाली अन्दरों पवण आउंदी ठंडी, ठंडक सति रही वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सत्त रंगा कहे जन भगतो मैं चलया तुहाडे अग्गे, धरनी धरत धवल हिलाईआ। हुण वेख्यो इक्को प्रभू दा दीपक जगे, जगत जहान होए रुशनाईआ। तुसीं ख़ुशीआं विच लैणे मज़े, लुट्टी जाए कूड़ लोकाईआ। क्यों पुरख अकाला दीन दयाला तुहाडे दर्शन कर के रज्जे, सन्मुख हो के अगों आउंदयां ल्ए मिलाईआ। जे तुसीं याद नहीं कीता ओह तुहाडे साहमणे शेर वांग गज्जे, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै कहि के कायनात विच्चों आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। ब्यास कहे नारदा वेख खेल सतिगुर दा, गुरदेव की कार कमाईआ। गुरमुख जिस वेले होण लग्गे मुर्दा, सवाधान आपे ल्ए कराईआ। फेर नाता जोड़े धुर दा, धुर दा धर्म आप कमाईआ। एह लेखा सी अनन्द पुर दा, पुरी अनन्द दा लेखा फेर बणाईआ। माझे वाल्यां नाल थोड़ा उस वेले दुआबे वाल्यां दा संग तुरदा, नौ कदम जा के फेर पिछा आए प्रताईआ। उस वेले गोबिन्द दा बाज़ नौ सौ गज़ सी उपर उडदा, ख़ुशीआं दे विच भज्जे वाहो दाहीआ। गोबिन्द ने झट निगह मारी दुआबे दे विच वहिण वाला मेरा बेड़ा ते नहीं रुढ़दा, मैं रुढ़दयां लवां बचाईआ। क्यों पार ब्यासों जाण दा ना लेखा मेरा धुर दा, एसे करके माझे
❋
❋
वाले ना सके अटकाईआ। जिस वेले मेरा पुरख अकाल आवे ओह खेल जाणे आपणे घर दा, घराना माझा देस सुहाईआ। उस नूं सब ने वेखणा सम्बल दे विच वड़दा, सच दुआरे सोभा पाईआ। फेर लेखा पूरा करे ब्यास वाले जल दा, वहिंदे वहिण खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे ब्यासे एह चंगा भगवान, उठ वेख ध्यान लगाईआ। पंडतां नूं छड के ग़रीब निमाणयां नूं देवण आया दान, आपणी दया कमाईआ। जगत विद्या तोड़ अभिआन, इक्को अक्खर रिहा पढ़ाईआ। मैं सुणया नाल आपणे कान, बिना कन्नां वाल्यो तुहानूं दयां सुणाईआ। इक्को जैकारा दस्स सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार जुग दी भगती नालों मंज़ल परे दिती वखाईआ। मैनूं इयों दिसदा ओन दीन मज़्हब दी रहिण नहीं देणी कोई दुकान, ठेकेदारी सब दी पूर कराईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां सब नूं दर करे परवान, परवाने आपणे ल्ए बणाईआ। जिन्हां दा पन्ध मुका के ज़िमीं असमान, दो जहानां पार कराईआ। नारद कहे रुढ़के वाल्यो तुसीं वी ज़रा हो जाओ सवाधान, सिध्धे साधिओ आपणा आप लओ परताईआ। जे तुसीं भुल्ले तुहाडा भुल्लया नहीं सुल्तान, सुत्तयां ल्ए जगाईआ। अमृत वेले सारी संगत करयो इश्नान, इश्नान कर के ख़ुशी मनाईआ। ख़ुशी विच्चों सतिगुर दे अग्गे ख़ुशी करयो पर्दान, ख़ुशामंद अवर ना कोए रखाईआ। सदा नाता बणया रहे भगत भगवान, जन भगतो वज्जदी रहे वधाईआ। बुढ्ढे बाले कर परवान, नौजवाना झोली पाईआ। तेरे दर ते सदा सदा तेरा दर्शन पाण, दूसर अवर ना सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। वीह अस्सू कहे साडी पूरी कर दे आसा, तृखा रहे ना राईआ। चरण कँवल दे भरवासा, भाण्डा भरम भनाईआ। तेरा नाम जपीए स्वास स्वासा, साह साह समाईआ। प्रभ भगतां बणया रहीं दासी दासा, सद सद आपणा रंग रंगाईआ। साडी लेखे ला लै अज्ज दी राता, रैण भिन्नड़ी नाल मिलाईआ। तूं ही पिता तूं ही माता, हउँ बालक गोद उठाईआ। सब दा पूरा कर भविक्ख्त वाका, युधिष्टर कूक के दए सुणाईआ। लाल सिँघ विराट दा सी छोटा चाचा, पूरब जन्म जन्म दृढ़ाईआ। जसवन्त सिँघ सदा मन्नदा सी आखा, सगला साथी रूप दृढ़ाईआ। प्रीतम सिँघ मसेर वाला सी नाता, विराट नगरी दए गवाहीआ। एह पूरब जन्म दा साका, दुआबे विच जोड़ जुड़ाईआ। हरिसंगत तेरी निक्का जेहा काका, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। नारद कहे ब्यासे की सुणी कहाणी, कहि के दे जणाईआ। ओए कमलया मैनूं घुट ना मिले पाणी, प्यासा भज्जां वाहो दाहीआ। ओ वेख जेहड़े उहनूं जाणदे नहीं उहनां दी लिखाई जांदा बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। मैं चार जुग दा पंडा लेखा जाणां चारे खाणी, ख़ालस
❋
❋
आपणा आप रखाईआ। मैं तत्तां वाला बणाया नहीं कोई हाणी, नार कन्त ना रूप दरसाईआ। मेरी सदा इक्को जेही जवानी, जड़ चेतन वंड ना कोए वंडाईआ। मेरी यारी यार नाल पुराणी, पुनह पुनह सीस निवाईआ। ब्यास किहा नारदा ओह सब दा जाण जाणी, जानणहार इक अख्वाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर जिस दी दे के गए ब्यानी, ब्याना नाम वाला रखाईआ। उहनां मेले फड़ फड़ उत्ते ज़िमीं असमानी, इस्म आज़म आपणा इक जणाईआ। कमलया तूं कोई कीती नहीं कुरबानी, जन भगत जुग जुग आपणा आप सतिगुर भेंट कराईआ। एसे करके इहनां उत्ते हुन्दी मेहरवानी, मेहरवान मेहरवान मेहरवान होया आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां अन्दरों कढे परेशानी, पश्चाताप दा डेरा ढाहीआ।
२१ अस्सू शहिनशाही सम्मत ७ प्रीतम सिंघ, साधू सिंघ, हज़ूरा सिँघ गुराया, नछत्तर कौर गुराया, बेअन्त कौर धनेता, लाल सिँघ डलेवाल, प्रेम सिंघ, केसर सिंघ, गुरदेव सिँघ नवां पिण्ड, साधू सिँघ सलार पुर,
नसीब कौर डविढारिहाणा, अजीत सिँघ जसवन्त सिँघ भाम, गुरदेव सिँघ दुसांझ ख़ुर्द,
दर्शन सिँघ दुसांझ ख़ुर्द फगवाड़ा शहर
नारद कहे ब्यासा आया इक्की अस्सू, अस्व शब्द चढ़या धुरदरगाहीआ। ओह तक सजदे करदे आउंदे मूसा संग यसू, यथार्थ ध्यान लगाईआ। मुहम्मद चौदां तबकां बाहर नस्सू, निरगुण भज्जे वाहो दाहीआ। की करे खेल अलखणा अलखू, हरि करता धुरदरगाहीआ। पता नहीं केहड़ा संदेशा दस्सू, जिस नूं जुग चौकड़ी समझ कोए ना पाईआ। किस बिध दो जहानां नस्सू, निरगुण आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस ने अवतार पैग़म्बर सब बणाए बच्चू, बचपन सब दा वेख वखाईआ। इक शब्द अगम्मा जोती धार रचू, रचना आपणी आप प्रगटाईआ। जिस विच सृष्टी दृष्टी नव सत्त नच्चू, नव नव आपणा रंग रंगाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा अंगीठा तपू, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। बिना भगतां तों पुरख अकाल दा नाम कोए ना जपू, सिफ्तां वाली जगत सिफ्त सालाहीआ। लख चुरासी धार कोए ना टप्पू, मंज़ल पन्ध ना कोए मुकाईआ। सब दी डोर सतिगुर शब्दी धार कटू, कटाक्ष इक्को इक लगाईआ। सदी चौधवीं चार यारी नाल कलमे होणी मनखट्टू, मुहम्मद वेखे नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, की धुर दा हुक्म वरताईआ। ब्यास कहे मैं तकां गोईपेशीन, पुश्त दर पुश्त ध्यान लगाईआ। की खेल करे हरि करता उत्ते ज़मीन, ज़ाहर ज़हूर नूर इलाहीआ।
❋
❋
जिस नूं सब ने किहा आमीन, अमलां तों रहित नूर इलाहीआ। सो बदल देवे तालीम, सिख्या साख्यात समझाईआ। जिसदा हुक्म संदेशा इक्को होवे अज़ीम, आलीशान आलीजाह दए दृढ़ाईआ। जिस झगड़ा मेटणा नर मदीन, मुद्दा इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। इक्की अस्सू कहे ब्यासा मेरी तक पेशानी, जो पेशवा गए दृढ़ाईआ। मंज़ल वेख रुहानी, रूह बुत परे ध्यान लगाईआ। की खेल करे वाली दो जहानी, निरगुण सरगुण आपणी कार भुगताईआ। जिस दा हुक्म संदेशा अगम्म कलामी, कायनात इक दृढ़ाईआ। ओह वेखे नव नौ सर्ब तमामी, तमा तामस खोज खुजाईआ। जिस नूं मुहम्मद किहा मेरा अमामी, अमलां तों रहित नूर इलाहीआ। ओह सब तों लवे अन्तिम इक सलामी, सलामत वड वड्याईआ। फेर नाता जोड़े सब दा बाहमी, विष्न ब्रह्मा शिव बैठण सीस निवाईआ। पैग़म्बरां शरअ कटे ग़ुलामी, ज़ंजीर कल्मयां वाला तोड़ तुड़ाईआ। मंज़ल आपणी दस्स रुहानी, रूह बुत रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। ब्यास कहे मैं दस्सां खेल अपारा, की अपरम्पर कार कमाईआ। जिस दा लेखा लिखे ना कातब कोए लिखारा, अवतार पैग़म्बर गुर अन्त कहिण कोए ना पाईआ। सो निरगुण निरवैर निराकार होए उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। जिहनूं चार जुग दे शास्त्र कहिंदे प्रगट होवे चव्हीआं अवतारा, सदी चौधवीं लेखा दए मुकाईआ। कलयुग विच सतिजुग बन्न्हे साची धारा, धरनी धरत धौल देवे माण वड्याईआ। इक्को नाम कलमा दस्स जैकार, तूं ही तूं ही दए दृढ़ाईआ। आत्म ब्रह्म दा बण प्यारा, प्रीतम आपणा रंग रंगाईआ। जन भगतां सीस बन्न्ह दस्तारा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लै के जाए सचखण्ड सचे दवारा, दरगाह साची होए सहाईआ। जिस दा लेखा कागद कलम ना लिखणहारा, शाही चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। इक्की अस्सू कहे मेरी पुराणी आसा, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग ध्यान लगाईआ। कवण वेला मेरा ख़ाली भरे कासा, वस्त अगम्म दए वरताईआ। अवतार पैग़म्बर गुर देंदे गए दिलासा, अन्त गोबिन्द शब्दी शब्द जणाईआ। तेरा लहिणा देणा पूरा करे पुरख अबिनाशा, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो मण्डल मण्डप पावे रासा, दो जहानां वेखे चाँईं चाँईंआ। ओह खेल करे पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर पड़दा उठाईआ। जन भगतां बण के राखा, लोकमात होए सहाईआ। मेल मिला के कमलापाता, पतिपरमेश्वर रंग रंगाईआ। भेव रहे ना जोती जाता, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सति धर्म दी दस्से गाथा, गहर गम्भीर दया कमाईआ। जिस नूं कोटन कोटि झुकण त्रैलोकी नाथा, राम रामा सीस निवाईआ। पैग़म्बर ख़ादम हो के कदम रहे चाटा, धूढ़ी मस्तक
❋
❋
ख़ाक रमाईआ। ओह आदि अन्त दा लेखा जाणे साका, साख्यात आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा आपणा पड़दा लाहीआ। अस्सू कहे औह नारद आया सिरों नन्गा, बोदी रिहा हिलाईआ। नारद कहे मैं नाल लै के आया गोदावरी सुरस्ती जमना गंगा, गंगोतरी आपणा पन्ध मुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं पैंडा लँघ, मंज़ल मंज़ल दए गवाहीआ। कलयुग साचा दिसे ना कोए पांधा पंडा, पंडत नज़र कोए ना आईआ। जगत जहान होया अन्धा, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मन वासना होया गंदा, बुध बिबेक ना कोए कराईआ। साची मंज़ल चढ़े कोए ना डण्डा, सचखण्ड साचे पन्ध ना कोए मुकाईआ। जिधर तकां भेख पखण्डा, कूड़ी क्रिया नाल हल्काईआ। जां निगह मारी शब्दी सतिगुरु इक वखाया खण्डा, खड़ग अगम्म चमकाईआ। जिस ने लख चुरासी देणा दंडा, डण्डावत सब दी दए बदलाईआ। कलयुग पैंडा रहिण नहीं देणा लम्बा, आयू अग्गे ना कोए रखाईआ। उम्मत दा पाटा दिसे तम्बा, ओढण सीस ना कोए रखाईआ। लहिणा मुकणा तारा चन्दा, चन्द सितार नीर वहाईआ। अन्तिम सब ने गाउणा इक्को छन्दा, तूं मेरा मैं तेरा ढोला बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे उठ वेख जमना सुरस्ती, सुत्तयां रिहा जगाईआ। गंगा गोदावरी आई नस्सदी, भज्जी वाहो दाहीआ। की सिफ्त गाईए उस दे जस दी, अक्खरां नाल वड्याईआ। जिस नूं अवतार पैग़म्बर गुरुआं आशा ना लखदी, लिख लिख लेख ना कोए मुकाईआ। उहदी खेल वेखणी वक्ख दी, वक्खरी कार कमाईआ। जेहड़ी सृष्टी प्यासी होई मिझ रत्त दी, दीन दुनी कातिल मक्तूल रूप वखाईआ। उस धार जणाउणी मनमति दी, गुरमति सारे गए गंवाईआ। खेल पूरी करनी गोबिन्द वाले ख़त दी, जो बिन अक्खरां गया लिखाईआ। जिस दे नाल सदी चौधवीं भट्ठी तपदी, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। माया रूप बण गई सप्प दी, डस्सणी डस्से थांउँ थाँईंआ। धीरज रही ना किसे जत दी, जगत वासना कूड़ हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप कराईआ। गंगा कहे वे नारदा, कुझ सानूं दे समझाईआ। क्यों नहीं गोबिन्द ने कन्ढ्ढा वेख्या ब्यासा पार दा, की पारब्रह्म हुक्म जणाईआ। क्यों दूर दुराडा रिहा ललकारदा, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। क्यों खेल तकदा रिहा बाज़ उडारदा, बाज़ां वाला वेख वखाईआ। की हुक्म संदेश सच्ची सरकार दा, जिस नूं मेट सके ना राईआ। नारद किहा कमलीए ओह रूप आप करतार दा, कुदरत कादर इक अख्वाईआ। ओह निशाना दस्स के गया चव्हीए अवतार दा, नर नरायण जो अख्वाईआ। जो सम्बल बहि के सब दी पैज संवारदा, हरिजन साचे आप उठाईआ। फड़ फड़ डुब्बयां पार
❋
❋
उतारदा, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। लेखा वेखे ना गुनाहगार दा, कोट जन्म दे पापी पार लँघाईआ। जिस नूं आदि अन्त गोबिन्द निमस्कारदा, नमो नमो नमो सीस निवाईआ। ओह नूर इक पुरख अकाल दा, अकल कलधारी आप अख्वाईआ। जिस ने लहिणा देणा कलयुग अन्तिम पूरा करना सर्ब संसार दा, चुरासी विच्चों बचया रहिण कोए ना पाईआ। भेव खुल्हाउणा इक सच सचे दरबार दा, दरगाह साची आप वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। जमना कहे पंडता ओह रावी किहनूं उडीके, बिन नैणां नैण उठाईआ। जिस ने वाहिदे कौल इकरार कीते, जुग चौकड़ी हुक्म सुणाईआ। ओह वेखे सब दे लहिणे बीते, बातन आपणा पड़दा लाहीआ। कमलीए रावी कहे मैं कीती इक प्रीते प्रीतम मिल के वज्जे वधाईआ। मैनूं सतिगुर अर्जन दस्सया उठा के आपणी उँगली चीचे, निक्की निक्कयों वड्डे जणाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम सदी चौधवीं बीते, मुहम्मद दा लेखा रहे ना राईआ। फेर प्रगट होवे पुरख अकाला त्रैगुण अतीते, त्रैभवण धनी नूर इलाहीआ। जिस ने सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सब दे नाल कौल इकरार कीते, अवतार पैग़म्बर गुरु सारे सन्मुख ल्ए बुलाईआ। अगला हुक्म दस्से नाम हदीसे, हज़रतां तों परे करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक इक अख्वाईआ। गोदावरी कहे नारदा वेख आपणी बोदी, पवण जगत रही हिलाईआ। जिस पुरख अकाल चुक्कया आपणी गोदी, गोद आपणे विच रखाईआ। कुछ उस दी दस्स दे सोझी, समझ तों बाहर देणा दृढ़ाईआ। मैं तेरे हथ्थ लगावां गोडीं, चार जुग दे पंडता तेरी सिफ्त सालाहीआ। तूं निरगुण सरगुण धार धुर दी खोजी, चारों कुण्ट भज्जें वाहो दाहीआ। मसख़रयां विच बड़ा मौजी, मजलस भगतां संग रखाईआ। तैनूं माया ममता दा नहीं कोई लोभी, लालच नज़र कोए ना आईआ। तैथों वड्डा नहीं कोई जोगी, जुगीशर रहे सुणाईआ। तैनूं वेखण लोक परलोकी, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। तूं केहड़ी पंडतां वाली फोलणी पोथी, पुस्तक हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच आप जणाईआ। गोदावरी कहे मैं वेख्या गोबिन्द सूरा, सूरबीर सुणाईआ। जो बचनां दा होवे पूरा, कौल इकरार तोड़ निभाईआ। जिस दा हुक्म ना होवे अधूरा, हज़रतां तों बाहर दए समझाईआ। जिस ने लेखा पूरा करना मूसे वाला कोहतूरा, कोहतूर दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। इक्की अस्सू कहे मेरा दिवस सुहञ्जणा, जन भगत मिले वड्याईआ। हरि देवे पुरख निरँजणा, नर नरायण अगम्म अथाहीआ। चरण धूढ़ कराए मजना, दुरमति मैल धुआईआ। चार वरनां अठारां बरनां दस्स के इक्को बन्दना, बन्दगी धुर दी इक समझाईआ। जिस
❋
❋
नाल आत्म परमात्म चढ़े रंगणा, दूजा रंग ना कोए वखाईआ। लोक परलोक दो जहानां विच दूजा दर पए ना मंगणा, ख़ाली झोली अग्गे कोए ना डाहीआ। जिन्हां पुरख अकाला दीन दयाला मिल गया सूरा सरबंगणा, सूरबीर अगम्म अथाहीआ। उहनां चुरासी लख तुटा तन्दना, शरअ ज़ंजीर ना कोए बंधाईआ। इक्को नाम दा पा के अंजणा, अंध अंधेरा दिता गंवाईआ। जन भगतां भगवन हो के सदा संगणा, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे इक अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों वखाईआ।
२२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ७ गुरमीत सिँघ चरण कौर पिन्दर सिँघ मनसा सिँघ प्रीतम कौर माल गहिला
चरण कौर सन्तोख सिँघ सोढ्ढीआं गनेशा सिँघ कोट कलां हरभजन कौर कोटलीथान महिंगा सिँघ हरीपुर
मिलखा सिँघ सैला ख़ुर्द करतार कौर जमशेद खेड़ा, इकबाल सिँघ जगपाल पुर
जुगिन्दर सिँघ दौलतपुर पिण्ड फराला ज़िला जंलधर
नारद कहे ब्यासा तेरी पूरी होवे तमन्ना, तामस तृष्ना रहे ना राईआ। उठ वेख गोबिन्द वाला कन्ना, जो कायनात नज़र किसे ना आईआ। जिस ने जगत जहान कीता अन्ना, निज नेत्र लोचण नैण ना कोए खुल्हाईआ। नाम पदार्थ पाए कोए ना धना, धर्म दी धार ना कोए प्रगटाईआ। मनसा चुकाए कोए ना मना, ममता मोह ना कोए गंवाईआ। झगड़ा तक माटी चम्मा, चार कुण्ट कुण्ट कुरलाईआ। पुरख अकाल बदलण वाला आपणा समां, संमण सब दे रिहा कढ्ढाईआ। दीन मज़्हब दी वेखे तमा, लालच नाम कलमा खोज खुजाईआ। निशान तके तारा चन्ना, चन्द सितार अक्ख उठाईआ। जिस ने अन्तिम मेटणा सब दा बन्ना, बन्धन मात वाले तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। ब्यास कहे मेरा खुल्ल्हया अगम्मी नेत्र, नैण मिली वड्याईआ। जगत जहान तक्कया खेत्र, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। पड़दा उठया जड़ चेतन, भेव अभेदा रिहा ना राईआ। सदी चौधवीं बणया लेखण, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला धारे भेखण, भेखाधारी वड वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया भन्ने रेठण, नव खण्ड पृथ्मी फोल फुलाईआ। झगड़ा मेटे जिज्ञासू सेठण, सिर सिर आपणा हुक्म मनाईआ। प्रभ का नाम घर घर जाए कोए ना वेचण, कीमत टकयां वाली पाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला खेल करे नेत नेतन, नर
❋
❋
नरायण धुरदरगाहीआ। सब दा लेखा जाणे एकँकार एकन, इक इकल्ला वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। ब्यास कहे मैं नौ दिन तक्कया नज़ारा, नज़रीआं नज़र विच्चों बदलाईआ। खेल वेख्या कलि कल्की अवतारा, अवतर आपणी कार कमाईआ। जो लेख मिटाए भगतां नौ दवारा, नव नौ चार दा पन्ध मुकाईआ। शब्दी शब्द नाद धुन दे धुन्कारा। अनहद नाद सुणाईआ। अमृत आत्म बख्श के ठंडा ठारा, झिरना निजर आप झिराईआ। दीआ बाती कमलापाती कर उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। जन भगतां लेखा पूरा कर विच संसारा, सगला संग आप हो जाईआ। जगत जहान करे पार किनारा, दरगाह साची सच वड्याईआ। जिथ्थे दीआ दीपक इक उज्यारा, नूर नूर करे रुशनाईआ। सचखण्ड सुहाए सच्चा दरबारा, दरगाह साची वज्जदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। ब्यास कहे मैं सुणया शब्द संदेशा, सँध्या सरघी नज़र कोए ना आईआ। तक्कया इक नरेशा, नर नरायण बेपरवाहीआ। जो आदि अन्त रहे हमेशा, हमसाजण नूर इलाहीआ। भगत उधारना जिस दा पेशा, पेशीनगोईआं वेखे थांउँ थाँईंआ। निरगुण निरवैर कर कर वेसा, वेस अवल्लड़ा आप समझाईआ। जिस झगड़ा मेटणा मुल्लां शेख़ा, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। कलयुग कूड़ी बदल देणी रेखा, ·षीआं मुनीआं पन्ध मुकाईआ। सतिजुग साचे सच बणाए बेटा, पिता पुरख अकाल दया कमाईआ। धर्म दी धार बणा के खेवट खेटा, नईया नौका नाम इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप प्रगटाईआ। नौ कहिण असीं नव नौ दी वंड, चारे खाणी ध्यान लगाईआ। तके कोटन कोटि ब्रह्मंड, पुरी लोअ अक्ख उठाईआ। सुण अगम्मी छन्द, ढोला धुरदरगाहीआ। जिस विच सारे होणे पाबन्द, सिर सके ना कोए उठाईआ। सदी चौधवीं रही लँघ, उम्मत उम्मती ल्ए अंगड़ाईआ। मुहम्मद नन्गी होई कंड, चार यारी रही कुरलाईआ। झगड़ा वेखणा जेरज अंड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। अस्सू कहे मेरा दिवस आ गया बाई, सरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण फ़र्क कहे ना राई, निरवैर दया कमाईआ। सब दा सांझा इक गुसाँईं, गहर गम्भीर इक अख्वाईआ। जिस ने कलयुग बदल देणी शाही, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। लेखा लाउणा जो गोबिन्द बूटा पुटया काही, कायनात जड़ उखड़ाईआ। चढ़दे लहिंदे पए दुहाई, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। बाई अस्सू कहे मेरी इक अरदास, आख़र सीस निवाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, अबिनाशी करते हो सहाईआ। जन
❋
❋
भगतां पूरी कर ख़ाहिश, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। तैनूं करना ना पए तालाश, जंगल जूहां खोज खुजाईआ। गुरमुखां काया मन्दिर अन्दर दे प्रकाश, जोती नूर नूर रुशनाईआ। हर घट अन्दर कर वास, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। गुरमुखां लेखे ला स्वास, स्वास, जो साह साह रहे ध्याईआ। झगड़ा मिटा पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर पन्ध मुकाईआ। तेरी मण्डल तक्कण रास, सुरती शब्दी गोपी काहन नाच नचाईआ। सदा सद वसण तेरे पास, पासा जगत वाला बदलाईआ। सच दवार कराउणा निवास, सिंघासण आसण इक्को इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। पुरख अकाल कहे सुण बाई अस्सू प्रविष्टे, पेशतर दयां जणाईआ। दीन दुनी बुद्धी भृष्टे, अक्ल बुद्धी ना कोए चतुराईआ। साबत रहिणा नहीं कोई इष्टे, इष्ट देव ना कोए मनाईआ। कामल रहिणे नहीं निसचे, निसचित कर के दयां जणाईआ। प्यार रहिणे नहीं पीआ पित दे, प्रीतम मिलण कोए ना पाईआ। कलयुग जीव कूड़ क्रिया होणे विकदे, कीमत अग्गे ना कोए रखाईआ। कोटां विच्चों प्रभू प्यारे थोड़े दिसदे, जिन्हां मिले माण वड्याईआ। जो दुलारे बणने इक दे, एकँकार विच समाईआ। झगड़े मुकाउणे नित दे, अग्गे वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा इक सुणाईआ। ब्यास कहे जन भगतो मेरी अन्त डण्डावत, सब नूं सीस निवाईआ। प्रभ दा नाम इक न्यामत, झोली भरनी चाँईं चाँईंआ। जो करन आया सख़ावत, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। तुसां करनी नहीं अदावत, निगह निगह विच्चों बदलाईआ। मनुआ करे ना किसे बग़ावत, झगड़ा कूड़ रहे ना राईआ। मेरा प्यार सतिगुरु अमानत, ब्यासा कहे तुहाडी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। ब्यास कहे मैं करां निमस्कार, डण्डावत विच सीस निवाईआ। तुहाडे सीस सोहे दस्तार, सिर सिर वज्जे वधाईआ। मेला मिल्या रहे कन्त भतार, कन्त कन्तूहल इक्को नज़री आईआ। जिस नूं गाउंदे जुग चौकड़ी चार, अवतार पैग़म्बर गुर सिफ्त सालाहीआ। सो देवणहार दातार, दयावान दया कमाईआ। शब्दी शब्द कर प्यार, प्रेमी प्रीतम वेख वखाईआ। धुर दा हुक्म धुर दा विहार, विवहारी आप भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। ब्यास कहे मैं तक्कया खेल महाना, महिमा अकथ कथ जणाईआ। जन भगतो बाई अस्सू सब ने बन्न्हणा गाना, मौली तन्द बंधाईआ। केसर मस्तक तिलक लगाउणा, जन भगत मिले वड्याईआ। इक्की कंघे इक्की गुरसिक्खां मिले दाना, सतिगुर साचा होए सहाईआ। किरपा करे श्री भगवाना, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। इक दस्तार गुरदयाल सिँघ सीस टिकाणा, जो महिन्दर कौर लै के आए
❋
❋
चाँईं चाँईंआ। इक दुपट्टा गुरमेज कौर सीस सुहाना, सीस सर धुर दे लेखे पाईआ। अस्सू बाई कहे मेरा एह विचार पुराणा, पूरन ब्रह्म दयां समझाईआ। जो साहिब सतिगुरु करे परवाना, परम पुरख दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुगादि आदि एका बख्शे नाम निधाना, नाउँ निरँकारा आप जणाईआ।