पुस्तकालयभाग २२

२ कत्तक शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार जठूवाल दीवाली दी रात नूं

कलयुग कहे दीवाली मेरा लुट्टण आई सोना चांदी, चन्द सितार अक्ख खुल्हाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया भन्न्हण आई हाण्डी, उम्मत नबी रसूलां ध्यान लगाईआ। लेखा वेखण आई जन भगतां किस बिध चलदी कांडी, कांड दीन दुनी बदलाईआ। जिस झगड़ा मेटणा सूर गाँ ढांडी, ढंडोरा देवे अगम्म अथाहीआ। प्यार रहिणा नहीं आंढी गवांढी, संगी संग ना कोए बणाईआ। कलयुग अन्तिम सब दी पति जांदी, जांदी सके ना कोए अटकाईआ। गुर अवतारां पूरी करे तांघी, तृष्ना पैग़म्बरां लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। कलयुग कहे दीवाली कढे मेरा दीवाला, दीवालीआ जगत जहान कराईआ। मैं अग्गे किस दा दयां अहिवाला, संदेशा संदेश विच्चों जणाईआ। की खेल करे पुरख अकाला, अकल कलधारी आपणा हुक्म वरताईआ। जिस ने लेखे लाया भगतां दा गुरमाला, गोबिन्द गढ़्ही चमकौर गया जणाईआ। ओह लेखा वेखे अन्तिम हाला, हालत दीन दुनी खोज खुजाईआ। चारों कुण्ट होणा अंधेरा काला, कलि कल्की आपणा हुक्म वरताईआ। अग्गे समां रहे ना बाहला, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। रातीं सुत्तयां दिने जागदयां बदल देवे चाला, चाल अवल्लड़ी इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। कलयुग कहे दीवाली करे केहड़ी कारी, की करनी कार कमाईआ। मुहम्मद लेखा रिहा विचारी, बिन नैणां नैण उठाईआ। नाता तुटदा जांदा चार यारी, याराना तोड़ ना कोए निभाईआ। चारों कुण्ट रैण अंध्यारी, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मुहब्बत रहे ना किसे प्यारी, प्रेमी प्रीतम प्रेम ना कोए निभाईआ। चारों कुण्ट होणी ख्वारी, खार विच दिसे लोकाईआ। जिस ने भगतां दी लेखे लाउणी सीस चुक्की होई तग़ारी, तरह तरह आपणा हुक्म वरताईआ। सब दी अन्तिम करे बेएतबारी, एतबार सके ना कोए रखाईआ। उम्मत उम्मती करे ग़द्दारी साचा रंग ना कोए चढ़ाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आपणी कला वरताई ज़ाहरी, ज़ाहर ज़हूर खेल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप कराईआ। कलयुग कहे दीवाली लेखा वेखे सब दा उत्ते वही, खाते पूरब फोल फुलाईआ। जिस दी पैग़म्बरां पाई सही, सही सलामत नूर इलाहीआ। जिस ने भगतां लेखे लाउणी पहली कत्तक वाली कही, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। निरगुण धार बण मुदेई, मुद्दा वेखे थांउँ थाँईंआ। जगत चानणा चन्न कोए ना रही, रहमत रहीम ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। दीवाली कहे मेरा किसे ना समझया, चानण, अक्खां वाल्यां नज़र कदे ना आईआ।

❋

❋

मैनूं कोटां विच्चों भगत सुहेले जानण, जिन्हां दी जनणी मिले वड्याईआ। मेरा प्रकाश उत्ते असमानण, नूर नूर विच रुशनाईआ। मेरा सच घर दा कामन, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। मैनूं राम ने राम दा कीता ज़ामन, विचोला विचला इक बणाईआ। दीवाली कहे जिस वेले भगवन भगतां दे अन्दरों मेटे अंधेरी शामन, शमा नूर जोत करे रुशनाईआ। उस वेले प्रकाश होवे कोटन भानन, जगत दीपक दी लोड़ रहे ना राईआ। हरिजन तकण ज़िमी असमानण, ज़िमीं असमान तों बाहर इक्को नूर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। दीवाली कहे मैनूं सब ने किहा दौली, दौलतमंद अख्वाईआ। मेरा खेल उपर धौली, धरनी धरत धवल सुहाईआ। मैं सच दस्सां दीनां मज़्हबां दी कीमत नहीं रहिणी पौली, रुपईआ रोक ना कोए वखाईआ। सब दा लेखा मुकणा हौली हौली, हौले भार सर्ब दए वखाईआ। मैं जुग चौकड़ी होई नहीं तौली, आहिस्ता आहिस्ता आपणा पन्ध मुकाईआ। नव नौ चार पिच्छों जन भगतां फ़र्कन डौली, डांवाडोल होए लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा पूरा करे धरनी नाल धौली, धर्म दी धार नाल बंधाईआ।

३ कत्तक शहिनशाही सम्मत ७ करतार सिंघ, ठाकर सिंघ, गुरा सिंघ, इन्द्र कौर बोहड़ू, गुरबचन कौर मलकपुर, चरणजीत कौर गमटाला, सरमुख सिँघ माल मंडी तरनतारन,

पिण्ड निज़ामपुर ज़िला अमृतसर

कबीर कहे उठ वेख रविदासा, रवी बिन नैणां नैण उठाईआ। खेल करे की पुरख अबिनाशा, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। जेहड़ा आदि अन्त ना कदे विनासा, जुग जुग भगतां होए सहाईआ। मण्डल मण्डप पावे रासा, निरगुण निरगुण गोपी काहन खेल खिलाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे खेल तमाशा, ख़ालक ख़लक नूर इलाहीआ। जोती जोत जोत शाहो शाबाशा, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। जो निरगुण धार निरवैर हो के हर घट अन्दर रखे वासा, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। जिस नूं झुकदे पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर सीस झुकाईआ। ओह दिसे गुरमुखां दासा, दासी दास धुरदरगाहीआ। जिस नूं वेख के आउंदा हासा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। रविदास कहे सुण कबीरा, कबरां तों बाहर दयां जणाईआ। पुरख अकाला गहर गम्भीरा, गवर इक अख्वाईआ। जो माण बख्शे पंज तत सरीरा, तन माटी आपणे रंग रंगाईआ। जिस मैनूं बख्श्या इक कसीरा, गंगा गंगोतरी लई प्रगटाईआ। बख्श्या

❋

❋

अथाह हीरा, जगत कीमत ना कोए चुकाईआ। सो कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां सीस बख्शे चीरा, चिरी विछुन्ने आप मिलाईआ। दीन मज़्हब शरअ दीआं तोड़ ज़ंजीरा, आत्म परमात्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। पन्ध मुका के शाह अमीर हकीरा, चार वरन दए वड्याईआ। सच प्रीती बख्श हस्त कीड़ा, कीट कीटां होए सहाईआ। गुरमुखां प्रेम प्यार दा बख्श के लीड़ा, ओढण नाम वाला सीस टिकाईआ। अग्गे मार्ग रहिण ना दए भीड़ा, चुरासी फाँसी ना कोए लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। कबीर कहे सुण रवी चमरेटे, चम्म दृष्टी तों बाहर जणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल ग़रीब निमाणे बणाए आपणे बेटे, पिता पूत आपणी गोद सुहाईआ। जिस ने चार जुग दे लहिणे कीते चेते, चेतन हो के सब नूं रिहा उठाईआ। निरगुण धार हो के आत्म परमात्म वेखे, पारब्रह्म ब्रह्म आपणे रंग रंगाईआ। मानस जन्म लाए लेखे, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। जन भगतां कढे भरम भुलेखे, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। नाम जणा धुर संदेशे, तूं मेरा मैं तेरा करी पढ़ाईआ। जन्म जन्म दी कर्म कम दी बदल के रेखे, बिधना दा लहिणा दिता चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। कबीर रविदास कहिण प्रभू प्रभू बेअन्त, बेअन्त तेरी वड्याईआ। तूं साजण मीत

कन्त, कन्तूहल तेरी सरनाईआ। कोझयां कमल्यां बणाएं गुरमुख हरिजन साचे सन्त, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। कलयुग विच सतिजुग दे मणीआ मंत, नाम निधाना इक दृढ़ाईआ। गुरमुखां लेखा मुका के जीव जंत, जागरत जोत करें रुशनाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म रिहा समझाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, आत्म परमात्म परमात्म आत्म पड़दा दएं उठाईआ। झगड़ा मेट के जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज लेखा दएं गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। पुरख अकाल कहे सुणो भगत भगत जन मीता, आत्म ब्रह्म दृढ़ाईआ। मेरी आदि जुगादी रीता, नित नवित खेल खिलाईआ। अन्तिम सब दा वेला बीता, बातन पड़दा लओ उठाईआ। झगड़ा मेटणा मन्दिर मसीता, काया काअबा कर रुशनाईआ। जन भगत बणा त्रैगुण अतीता, त्रैभवण धनी होए सहाईआ। लहिणा रहे ना साढे तिन्न हथ्थ सींअ का, सच दुआर दए वड्याईआ। लेखा पूरा करे जीवण जी का, जागरत जोत डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सति इक समझाईआ। जन भगत कहिण प्रभ तेरा खेल अगम्मा, अलख अगोचर तेरी वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी तेरा वेखीए समां, समाप्त हुन्दी जाए लोकाईआ। भरोसा रिहा ना किसे दमां, दामनगीर ना कोए अख्वाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख तेरा चन्ना, चन्द तेरा करे रुशनाईआ। नव नौ

❋

❋

चार दिसे ग़मा, ग़मी ग़मखार ना कोए मिटाईआ। तेरा हुक्म संदेशा सब ने सुणना नवां, नव खण्ड सृष्टी दृष्टी अन्दर देणा जणाईआ। पिछली धार रहे ना बन्ना, ब्राह्मण क्षत्री शूद्र वैश एका रंग रंगाईआ। कल्पणा कूड़ रहे ना मना, मन मनसा देणी गंवाईआ। जन भगत सुहेले जगा के धुर दी शमा, अंध अज्ञान देणा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक्को वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। पुरख अकाल कहे जन भगतो दया कमावांगा। निरगुण नूर जोत रुशनावांगा। जोती जोत डगमगावांगा। शब्दी शब्द धार प्रगटावांगा। साचा डंका नाम सुणावांगा। दवार बंका इक वखावांगा। सम्बल नगर रंग रंगावांगा। अमाम अमामा वेस धरावांगा। कलि कल्की कल जणावांगा। निहकलंक नरायण नर अखवांगा। जन भगतां बण के साक सैण, सज्जण इक्को इक दरसावांगा। कलयुग क्रिया नाता तोड़ के भाई भैण, पिता पूत वंड वंडावांगा। सब दा पूरा करां लैण देण, वस्त अनमुलड़ी नाम वरतावांगा। गुरमुखां दरस दिखा के तीजे नैण, दोए लोचन रंग रंगावांगा। रूप दस्स के ऐन दा ऐन, निरगुण नूर डगमगावांगा। जिस नूं सके कोए ना कहिण, रसना जेहवा नाल सिफ्त सालाहांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग अन्त श्री भगवन्त हरिजन साचे (सति) सरूप, सति सतिवादी सति प्रगटावांगा।

६ कत्तक शहिनशाही सम्मत ७ सन्ता सिँघ बाऊपुर दे नवित
हरि भगत दवार जेठूवाल

नारद कहे मैं पंडत बड़ा विशेष, विषयां विच कदे ना आईआ। मैं ध्रू नूं दिता उपदेश, भगवन दी भगती विच लगाईआ। बाल अवस्था लेखे ला नरेश, मतरेई दा डेरा दिता ढाहीआ। जिस दी याद सदा रही हमेश, जुग जुग मिली वड्याईआ। जिस दा वक्खरा अगम्मड़ा लेख, लेखा लिख ना कोए समझाईआ। मैं सब कुझ रिहा वेख, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। इक दस्सां सच संदेश, धुर फ़रमान अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे जिस वेले ध्रू घरों होया रवाना, जग ममता मोह तजाईआ। रखया एका इक ध्याना, अन्दरे अन्दर ध्यान लगाईआ। मिले मेल श्री भगवाना, भगवन मिल के वज्जे वधाईआ। आस रही ना राज राजाना, बाल अवस्था रईयत दिती तजाईआ। चलया विच बीआबाना, जंगलां रुत सुहाईआ। तक्कया इक निशाना, निशान एकँकार नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप कराईआ। नारद

❋

❋

कहे जिस वेले ध्रू निकलया बाहर शहर, नगरी दिती तजाईआ। देसू पंडत निकलया करन सी सैर, अमृत वेला ख़ुशी मनाईआ। उस हस्स के किहा राजन बेटे क्यों करन लग्गा कहर, भगवन हथ्थ किते ना आईआ। असीं पंडत करदे मेहर, जजमानां वेख वखाईआ। क्यों कूड़ी खाण लग्गा ज़हिर, गृह मन्दिर आप तजाईआ। झट अग्गे डाहया पैर, ज़ोर नाल दबाईआ। मैं कोई पंडत नहीं कायर, सूरबीर नज़री आईआ। मेरा तेरे नाल नहीं कोई वैर, शत्तरू रूप ना कोए बणाईआ। वापस मुड़ जा नहीं ते मैथों नहीं कोई ख़ैर, ख़ैरखाही नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। नारद कहे ब्राह्मण ने ज़ोर नाल मारी अड्डी, लत्त अग्गे दिती अटकाईआ। आह वेख धरती उत्ते गड्डी, इस नूं सके ना कोए उखड़ाईआ। कमलया तूं क्यों राज गद्दी जांदा छड्डी, पंडतां तों बिना गुरु नज़र कोए ना आईआ। मैं तुहाडा ब्राह्मण पुश्त ते यद्दी, यदी राज तिलक दयां लगाईआ। तैनूं जाण नहीं देणा बदो बदी, अग्गे हो के ज़ोर वखाईआ। ध्रू हस्स के किहा मेरी आत्मा किसे नहीं बद्धी, बदला सके ना कोए चुकाईआ। मेरे अन्दर प्रभू दे मिलण दी जोत जगी, जगह जगह करे रुशनाईआ। मैनूं कोई वस्त अच्छी नहीं लग्गी, कूड़ कुड़यार दिसे लोकाईआ। तुसीं ब्राह्मण बड़े लबी, लोभ लालच विच हल्काईआ। मैं पाउणा अमरापदी, पतिपरमेश्वर मिल के वज्जे वधाईआ। पंडता अग्गों जा हटी, हठ नाल बाले दिता सुणाईआ। नहीं ते तेरी अड्डी जावेगी कटी, कटाक्ष नाम वाला लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। झट ब्राह्मण नूं आई सुरत, आपणा आप बदलाईआ। पैर पिच्छे कीता तुरत, नेत्र नैण शरमाईआ। · साहिब अकाल मूर्त, पुरख अकाल

बेपरवाहीआ। जिस दी नाद अगम्मी तुरत, तूरत आपणा हुक्म सुणाईआ। ध्रू हस्स के किहा पंडत जी तुसां चंगी कीती महूरत, मोहर मैं उत्ते दयां लगाईआ। हुण मैनूं प्रभ दे मिलण दी ज़रूरत, ज़रूरी घर बाहर तजाईआ। करना दरस नूरी नूरत, नूर नुराना वेख वखाईआ। पर याद कर जिस वेले कलयुग अन्त सृष्ट सबाई होई कूड़त, कूड़ी क्रिया संग रखाईआ। चतुर सुघड़ बणन मूढ़्हत, अक्ल बुद्धी ना कोए वड्याईआ। उस वेले प्रभ नूं भगतां दी फेर पए ज़रूरत, हरिजन लभ्भे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। धुरू हस्स के किहा पंडत जी औह वेख मुकदी वाट, पन्ध रहे ना राईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा होवे हाट, सच धर्म ना कोए वखाईआ। उस वेले पुरख अकाल इक भगत दवार बणाए ताट, तीर्थ नज़र कोए ना आईआ। सब दी सांझी करे ज़ात, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। जेहड़ा मैनूं तूं अग्गे हो के रोक्या आप, आपणा बल प्रगटाईआ। इस दा लेखा ज़रूर देवेगा मेरा बाप,

❋

❋

पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। तूं हँकार विच कीता पाप, मेरा रस्ता बन्द कराईआ। जेहड़ी अड्डी पैर धरनी दिता थाप, ज़ोर नाल दबाईआ। एहदा लेखा ज़रूर मिले साख्यात, हरि सतिगुर आप दवाईआ। भगत दवारे तेरा पैर रोकण वाला जाए पाट, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। फेर तेरा लहिणा देणा देवे काट, जन्म मरन दा गेड़ चुकाईआ। एसे कारन पूरब लेखे दी सन्त सिँघ नूं लग्गी साट, पिछली कीती भुल्ल कदे ना जाईआ। अग्गे रखे सिर दे कर हाथ, समरथ होए सहाईआ। सत्त कत्तक नूं सारी बाबूपुर दी संगत ने सन्ता सिँघ पिच्छे कराउणा प्रशाद, भगत भगतां नाल मिलाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश दा वख रहे ना कोए समाज, समग्री इक्को इक दसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग जुग सब दा लहिणा देणा लेखा रखे याद अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ।