७ कत्तक शहिनशाही सम्मत ७ सन्ता सिँघ दे नवित पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर
ध्रू कहे जिस वेले मैं आ गया आपणे पत्तन, पंडत सक्या ना कोए अटकाईआ। मेरा साथी मेरे वल्ल वेखे जिस दा नाम रत्न, रतू कहि के पुकारे जगत लोकाईआ। मैनूं दिती सच्ची मत्तन, सति सच नाल समझाईआ। ज़रूर प्रभू दा दर्शन करीए अक्खण, नेत्र नैण उठाईआ। जे तेरे पिच्छे ओह मित्रा मैनूं आवे फेर रखण, मेहरवान फेरा पाईआ। ध्रू हस्स के कीता बचन, सहिज नाल सुणाईआ। मैं ते चलया अजे लभ्भण, भज्जणा वाहो दाहीआ। जे मिल्या मेरा मैनूं सज्जण, मैं संदेशा देवां चाँईं चाँईंआ। झट नारद लग्गा गज्जण, कूक कूक दुहाईआ। सुणया अगम्मी नदन, शब्द नाम शनवाईआ। एह काया माटी भाण्डे सब दे भज्जण, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। कोटन कोटि शाह सुल्तान एथों लद्दण, अन्त नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी वहिण वगण, भज्जण वाहो दाहीआ। जिस वेले पंडे नूं चाढ़्ही रंगण, रंगत रंग रंगाईआ। उस दी लेखे लाए अड्डी गड्डण, गाॅड आपणा खेल खिलाईआ। उस वेले फेर जन्म लैणा तेरे रत्न, रतू प्रभ रंग रंगाईआ। जिस दा नाम होणा सिँघ वतन, बतन सिँघ एसे करके ल्या मिलाईआ। प्रभ दे हुक्म अग्गे किसे दा चले कोए ना यतन, यथार्थ आपणा हुक्म वरताईआ। जो प्रेम प्यार मुहब्बत विच फसण, जगत तृष्ना सके ना किसे छुडाईआ। एह दोवें इक्को घर वसण, मेल मिलावा होवे सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। ध्रू कहे नारद मन्न उपदेशा, उपनिशदां दी लोड़ रही ना राईआ। मालक मेरा मिले हमेशा,
❋
❋
हमसाजण बेपरवाहीआ। जिस दा जुग जुग अवल्लड़ा वेसा, नित नवित आपणी कार कमाईआ। जन भगतां जाणे लेखा, लेख लिख्त नाल समझाईआ। जुग चौकड़ी खोल्हे भेता, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। कलयुग अन्तिम बण के आवे नेता, नर नरायण धुरदरगाहीआ। सब दा कौल इकरार पूरा करे ठेका, ठाकर आपणी कार भुगताईआ। अभुल्ल कदे ना भुल्ले चेता, चेतन सब नूं दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। ध्रू कहे ओह वक्त होणा सुहाउणा, सोहणी रुत बणाईआ। पुरख अबिनाशी खेल खिलाउणा, ख़ालक ख़लक बेपरवाहीआ। मैं साचा बचन जणाउणा, जाणकारी दयां कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप वरताईआ। ध्रू कहे अस्सू तिन्न दी वेखो गाथा, की गई दृढ़ाईआ। जिस दा लेख सी मस्तक माथा, भेख बेपरवाहीआ। सो साहिब सर्ब कला समराथा, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस ने सच दी सच नाल पाई रासा, रसम आपणी इक जणाईआ। हरिसंगत दे भरवासा, बाबूपुर गया समझाईआ। गुरसिख पिच्छे हरि भगवन आवे नासा, भज्जे वाहो दाहीआ। जगत जहान बणे राखा, एथे उथे होए सहाईआ। अन्दर बाहर सब दीआं सुणे बातां, अणसुणत आपणी दया कमाईआ। जीवण मरन दोवें जोड़े नाता, बिधाता आपणा खेल खिलाईआ। भगत दा बचन सतिगुर दा आखा, कलयुग अन्तिम पूर कराईआ। सन्ता सिँघ दी अन्त मुकणी सी वाटा, वटा सत्त कत्तक ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक दया कमाईआ। सत्त कत्तक कहे लेखा लिख्या बिन कलम दवात, राय धर्म चित्रगुप्त वेखे नैण उठाईआ। जिस सन्ता सिँघ दा लेखा मुकणा सी अज्ज दी रात, साढे दस दा वक्त सुहाईआ। तन वजूद दा छुट्टणा सी नात, माटी चम्म ना संग वखाईआ। तिस उत्ते किरपा कीती पुरख अबिनाश, अबिनाशी करते मेहर नज़र उठाईआ। स्वास विच्चों बख्श स्वास, पाताल आकाश दा पन्ध मुकाईआ। जन्म विच्चों जन्म दे के आज, पिछली अज़ल तों ल्या बचाईआ। जिथ्थे पुज्ज ना सके कोई योगराज, भगती भगत ना कोए चतुराईआ। जिस नूं समझे ना कोए समाज, समस्सया हल्ल ना कोए कराईआ। जिस दे प्यार विच हरिसंगत कराया प्रशाद, बाबूपुर संगत मिली वड्याईआ। एह लेखा इक दा इक वाहिद, वाहिदा पिछला पूर कराईआ। जेहड़ा पंडत तों नाई नाई तों जट्ट बण गया खेल होया लाजवाब, भेव अभेद ना कोए दृढ़ाईआ। जिस नूं समझ ना सके अक्खरां वाली कोई किताब, कुतबख़ाने रोवण मारन धाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कत्तक कहे मेरी दुहाई, सति सति सीस निवाईआ। मैं वेखां बणके राही, भज्जां वाहो दाहीआ। जिस दा लहिणा देणा
❋
❋
दो दो बाई, बावन आपणी कार भुगताईआ। जिस दा हुक्म बदल सके कोए ना राई, रईयत दो जहान सीस निवाईआ। जिस दी शहादत हरिसंगत दए गवाही, गवाह अवर ना कोए रखाईआ। जिस नूं जन्म वेले लभ्भणी पई कोई नहीं दाई, दाई दाया आपे हो के जन्म दिता बदलाईआ। उस दी प्रीती उस दी ख़ुशी सवाई, हरि सज्जण वड वड्याईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी देवणहार वड्याई, वड वड्डा इक अख्वाईआ। परवार नालों होण नहीं दिती जुदाई, विछोड़े नालों जोड़ा दिता बणाईआ। बतन सिँघ बातन भेव खुल्हाई, गुज्झी रमज़ नाल जणाईआ। सतिगुर बचन कदे ना समझो अजाईं, जो भगत दवारे विच बहि के दए सुणाईआ। जो कुछ करे सो करे तुहाडे थाँईं, परथाए तुहाडी कार कमाईआ। जन भगतो तुसीं साहिब ते ओह तुहाडा साँईं, दोहां दा मेला नूर इलाहीआ। सत्त कत्तक सुहञ्जणा सब ने ख़ुशी मनाउणी चाँईं चाँईं, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। सतिगुर हो के गुरसिक्खां पकड़े बांही, फड़ बांहो बाहर कढ्ढाईआ। राय धर्म ना दए सज़ाई, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। जिस नाम दी प्रीती आपणे नाल लगाई, अन्तिम देवे तोड़ निभाईआ। जन भगतो तुहाडे पिच्छे नहीं आपणे प्यार पिच्छे आया वाहो दाही, सेवा गुरसिख लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द शब्द गुर पूरन, पूरब लेखा रिहा चुका। वड दाता योधा योध सूरन, बेपरवाह अगम्म अथाह। जोती जाता नूरी नूर नूरन, नूर नुराना नूर अलाह। गुरमुखां आसा मनसा करे पूरन, जगत तृष्ना तृखा दूर करा। सच प्रीती बख्श के जाए धूढ़न, टिक्के नाम प्रेम दे दए रमा। इक्को रंग चढ़ाए गूढ़्हन, जगत जहान उतरे कदे ना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सदा हाज़र हज़ूरन, विछोड़े विच विछड़े कदे ना।
७ कत्तक शहिनशाही सम्मत ७ सारी संगत दे प्रशाद कराउण ते
पिण्ड अल्लड़पिण्डी ज़िला गुरदास पुर
चन्द सितार बदल के मुख, सन्मुख हो के रहे जणाईआ। परवरदिगार दा तक्कीए रुख़, रुख़सत सब नूं रिहा दवाईआ। खेल तक्कीए मानस मानुख, मानव मानव ध्यान लगाईआ। चारों कुण्ट तृष्ना भुक्ख, सांतक सति ना कोए वरताईआ। कूड़ कल्पणा लग्गा दु:ख, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। धरनी पवित्र दिसे कोए ना कुख्ख, जनणी रोवे मारे धाईआ। अवतार पैग़म्बर बैठे चुप, धुर शब्द ना कोए शनवाईआ। सब दा सूर्या रिहा छुप, नूर नूर ना कोए कराईआ। धर्म दा दिसे कोए
❋
❋
ना सुत, अपराधी वेखे थांउँ थाँईंआ। चारों कुण्ट अंधेरा घुप्प, घुम्मण घेरी विच लोकाईआ। मुहम्मद तकदा जिस कटाई दाढ़ी मुच्छ, मुश्किल हल्ल ना कोए कराईआ। किसे दे कोल नहीं कुछ, ख़ाली हथ्थ भज्जण वाहो दाहीआ। सदी चौधवीं परवरदिगार रिहा रुस्स, करवट आपणी रिहा बदलाईआ। बौहड़ी साडा माण ताण जाणा ख़ुस, ख़ुशीआं ढोले कोए ना गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। तारा चन्द कहे वेखीए आपणा अब्बा, अवल्ल अल्ला नूर इलाहीआ। जिस दा खेल आदि जुगादि सबा, सभा मलेछां दए मिटाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे हद्दा, हदूद जगत रहे ना राईआ। धुर संदेशा देवे सद्दा, हुक्मी हुक्म आप दृढ़ाईआ। सब दा वक्त जांदा लद्दा, लहिंदा चढ़दा ध्यान लगाईआ। हुक्मे अन्दर दो जहान बध्धा, बन्दगी विच सीस निवाईआ। कलयुग अन्तिम किसे दा रहिणा नहीं अग्गा, अग्गे पीहड़ी ना कोए वधाईआ। करे खेल सूरा सरबगा, हरि करता धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं सब नूं चखावे मज़ा, मज़ाक सब दा वेख वखाईआ। दुहाई सब दे सिर ते कूकदी कज़ा, काज़ी मुल्लां रोवण मारन धाईआ। कोई ना चले प्रभ दी विच रज़ा, राज़क रिज़क रहीम वेखे थांउँ थाँईंआ। सदी चौधवीं सब नूं मिलणी सज़ा, साहिब सतिगुर आपणा हुक्म सुणाईआ। जिस दी समझे कोए ना वजह, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। सो स्वामी जन भगतां रखे लज्जा, परवरदिगार दया कमाईआ। तारा चन्द कहे जगत खोज्जयां किसे ना लभ्भा, वेखण विच नज़र कोए ना आईआ। जिस दा मेल हुन्दा नाल सबब्बा, सब दा मालक होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। तारा चन्द इक दूजे वल्ल रहे तक, तकवा बेपरवाहीआ। खेल वेखीए हक, हकीकत दए समझाईआ। रहे कोए ना शक, संसा नज़र कोए ना आईआ। की परवरदिगार हुक्म देवे यक्क, एकँकार आपणी कार भुगताईआ। उठ वेखीए बिना अक्ख, बिन अक्खरां करे पढ़ाईआ। जिस ने सब दे भाण्डे करने सक्ख, वस्त सच ना कोए टिकाईआ। प्रगट हो आप प्रतक्ख, गुरमुख पारस ल्ए बणाईआ। सृष्टी नालों करके वख, वक्खरा आपणा हुक्म सुणाईआ। जैकारा दस्स अलख, अलख अगोचर करे पढ़ाईआ। अमृत आत्म दे के रस, हरिजन हिरदे आप चुआईआ। जन भगत सुहेले प्रकाश दे रवि शशि, आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन साचे करके वस, वसल यार बख्शे इक ख़ुदाईआ।
❋
❋
८ कत्तक शहिनशाही सम्मत ७ हरिसंगत नवित
पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदास पुर
रावी कहे मैं खिड़ खिड़ा के हस्सां, हस्स हस्स ख़ुशी बणाईआ। चढ़दे लहिंदे नस्सां, भज्जा वाहो दाहीआ। धुर संदेशा दस्सां, जो गुर अर्जन गया समझाईआ। मेरीआं पुकारन उछल्लां ते लस्सां, धार धार रूप बदलाईआ। वक्त पहुँचया मसां, मस्ती विच दयां सुणाईआ। ख़ुशी मनाउणी रवि शशा, सितार सति नाल वड्याईआ। चौदां कत्तक नूं लिखारीआं करया होवे कमरकसा, पगड़ी सीस उत्ते सुहाईआ। सिफ्ती सिफ्त गाउणा जसा, महिमा अगम्म अथाहीआ। यारां दिन शब्द गोबिन्द दी चले कथा, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। सतिगुर दे मैहन्दी लग्गी होवे हथ्थां, उँगलां दस रंग रंगाईआ। नाल रखणा इक भथ्था, पीले रंग विच बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक जणाईआ। रावी कहे रविदास दे सिर पग्ग होवे नीली, नीलकंठ रिहा जणाईआ। कोल माचस रखणी लाउण वाली तीली, डब्बी जेब विच टिकाईआ। साढे दस हथ्थ डोरी संग होवे पीली, पीले वस्त्र नाल वड्याईआ। धर्म दी धार होवे असीली, असल असल विच्चों प्रगटाईआ। सतिगुर खेल खेल नहीं दलीली, धुर दा हुक्म हुक्म जणाईआ। जिस दी करे ना कोए अपीली, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। रावी कहे मेरी आह मेरे अल्ला, अलहिदा हो के दयां जणाईआ। बेशक तेरा रूप सदा इकल्ला, अकल कलधारी आप अख्वाईआ। जुग जुग बणके अछल अछला, वल छल आपणी धार समझाईआ। हुण लेखा पूरा करना जो गोबिन्द किहा डल्ला, भविख भविश नाल मिलाईआ। वेखणा ज़िमीं असमानां तला, ताकतवर आपणी दया कमाईआ। फेर खेल वेखणा जला थला, थल रहे कुरलाईआ। तेरा हुक्म होवे विच दोहां दला, संदेशा अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। रावी कहे मेरे महिबूबा, माशूक आशक दा रूप दे जणाईआ। जो अर्जन बणाया मेरे अन्दर वड़ मनसूबा, बिन सुबह शाम ध्यान लगाईआ। ओह खेल दस्स अजूबा, पड़दा देणा उठाईआ। जगत विचार होए बेहूदा, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। सब दी आशा करनी नेस्तोनाबूदा, जड़ रहिण कोए ना पाईआ। मैनूं इक्को बचन सच्चा सूझा, सच दयां सुणाईआ। जिस गृह विहार होवे ओह गुरमुख पेश करया करन इक इक कूज़ा, कुझ होर ना संग रलाईआ। विच्चों भाव निकले दूजा, दुतीआ रहे ना राईआ। इक कुम्भ माटी दा कोल रखया होवे मूधा, जल पाणी ना कोए भराईआ। सवा सेर आटा होवे गूंदा, तौण इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। रावी कहे मैनूं याद आ गया गुरसिख गुरसिक्खां उतों टप्पे, कन्ढ्ढे मेरे ख़ुशी बणाईआ। आपणी छाती उत्ते मेरे लाउंदे गए ठप्पे, आपणी छाती मेरी छाती नाल छुहाईआ। मेरे ठंडे होए हिरदे तपे, गुर अर्जन दए गवाहीआ। मेरे हट्ट उत्ते पूरन परमेश्वर दे मिले पते, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। गुरसिख नाम ख़ुमारी विच रत्ते, रत्न अमोलक वेख वखाईआ। जिन्हां दे सीस उत्ते सतिगुर रखया हथ्थे, जगत ओढण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। रावी कहे मेरी वेखो मस्ती, मस्त मस्तानिउँ दयां जणाईआ। इक्को तक्को हस्ती, जो हस्त कीटां दए वड्याईआ। सब दा लेखा पूरा करे दस्ती, दस्त दस्त नाल मिलाईआ। जन भगतो तुहाडी सदा वसदी रहे बस्ती, जगत खेड़यां डेरा ढाहीआ। तुहानूं प्रेम दी भगती मिली सस्ती, सतिगुर कीमत ना कोए लगाईआ। जेहड़ी आसा रखी सी अन्दरे अन्दर भगत नरसी, प्रहलाद नर सिँघ दिता जणाईआ। जेहड़ी धार गोबिन्द तकी सी सरसी, सरसा साह साह ध्याईआ। ओह लेखा करे प्रीतम अर्शी, मालक धुरदरगाहीआ। जन भगतो तुहाडी ख़ुशीआं वाली बरसी, ख़ुशहाली विच वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। रावी कहे मैं साहिब दे चरण चुम्मा, आपणी मैल धुआईआ। जिस दीआं दो जहान पैणीआं धुंमा, चार कुण्ट होवे रुशनाईआ। उस दा ख़ुशीआं वाला होणा इक्को जुंमा, जिस नूं सारे लैण मनाईआ। कूड़ कुड़यारा रहिण नहीं देणा कौड़ा तुंमा, तुख्म तासीर देणी बदलाईआ। ओह अर्श फ़र्श घुंमा, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस दा अस्व मारे सुम्बा, दीन दुनी रिहा हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी साची खेल खिलाईआ। रावी कहे मेरा साहिब रंगला, रंगत बेपरवाहीआ। जिस दा इक्को इक बंगला, महल्ल अटल वज्जे वधाईआ। फिरे दरोही विच जंगला, जूहां नैण वहाईआ। जन भगतां होवे चार मंगला, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। सतिगुरु दवारे ना कोई शाह ना कोई कंगला, इक्को देवे माण वड्याईआ। जिस नूं अन्त सब ने करनी बन्दना, बन्दगी विच सीस झुकाईआ। मानणा सुख अनन्दना, अनन्द सुख विच समाईआ। उस अर्शी प्रीतम दा शब्दी धार चढ़या चन्दना, चन्द सितार नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची करनी कार कमाईआ।
❋
❋
१४ कत्तक शहिनशाही सम्मत ७ सोहण सिँघ मुंडी जमाल, इन्द्र सिँघ कादर वाला, सरदारा सिंघा मनांवा,
हरनाम कौर तलवंडी नौ बहार, अनन्त सिँघ उमरीआणा, केहर सिँघ रजीवाल, मल सिँघ रजीवाल
गुरदेव सिँघ रजीवाल, बलवन्त सिँघ तलवंडी जले खां, चमकौर सिँघ मनावा,
जरनैल सिँघ शाहवाला, गुरदास सिंघ, करतार सिंघ,
निरँजण सिंघ, गुरबंस कौर चबा, करतार कौर रटौल,
माधा सिँघ रामूवाला, गुरबचन सिँघ सदा सिँघ वाला,
गुरदयाल सिँघ सदासिंघ वाला,
पिण्ड मनांवा ज़िला फ़िरोज़पुर
चौदां कत्तक कहे मेरी सुहञ्जणी राती, रुतड़ी पुरख अकाल दीन दयाल मात महकाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला देवे दाती, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुर मारन झाती, सचखण्ड दवार निरगुण धार ध्यान लगाईआ। किस बिध भगतां मिले बूँद स्वांती, हरि अमृत नाम प्याईआ। कलयुग वेले अन्तिम पुछे वाती, समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सब दा पूरा करे भविक्ख्त वाकी, खोजणहारा नूर इलाहीआ। शब्द घोड़े अस्व चढ़ के राकी, रहिबर हो के वेखे थांउँ थाँईंआ। की खेल तक्कीए पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करता की कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण चौदां कत्तक करो ध्यान, अनदृष्ट वेख वखाईआ। गोबिन्द शब्द बोले सूरा नौजवान, मर्द मर्दाना इक सुणाईआ। वेखो खेल श्री भगवान, की करता कार कमाईआ। जिस नूं झुकण ज़िमीं असमान, दो जहान डण्डावत बन्दना विच निव निव लागण पाईआ। ओह ख़ालक ख़लक खेल करे महान, महिमा अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। चौदां कत्तक कहे मैं तकणा खेल सूरा सरबंगी, हरि करता ध्यान लगाईआ। जिस दा गोबिन्द सूरा इक्को बहादर जंगी, जंगजू अख्वाईआ। जिस दी त्रैलोकी धार तरंगी, दो जहानां वेख वखाईआ। जिस कारन सदी चौधवीं लँघी, आपणा पन्ध मुकाईआ। हुक्म संदेशा मिलण वाला फ़रंगी, फ़ारस विच पए दुहाईआ। उम्मत आयू रहे ना लम्बी, अग्गे अवर ना कोए वधाईआ। परवरदिगार सब ते लाए पाबन्दी, सिर सके ना कोए उठाईआ। जो संदेशा दे के गया गोबिन्द विच पुर अनन्दी, अनन्द पुर सुणाईआ। जगत सिंघासण उलटी होणी मंजी, मजलस कूड़ रहे ना राईआ।
❋
❋
जगत विकार रहे ना दंभी, भेख पखण्ड दए चुकाईआ। शब्द सतिगुर सतिगुर शब्द इक्को खण्डा ते इक्को चण्डी, चण्डालां करे अन्त सफ़ाईआ। पुरख अकाला इक्को मार्ग पन्थ दस्से डण्डी, डण्डावत सब दी दए बदलाईआ। लेखा जाणे जेरज अंडी, उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। इक खेल करे अचंभी, जगत बुद्धी तों बाहर प्रगटाईआ। सदी चौधवीं वेला आवे अन्तिम कन्ढ्ढी, कन्ढ्ढी बैठा ध्यान लगाईआ। जन भगतां चुरासी विच्चों देवे पवण ठंडी, साह साह आपणा आप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। गोबिन्द कहे मैं सतिगुर शब्द शब्दी शब्द गुरदेवा, देव आत्म वेख वखाईआ। मेरा रूप अलख अभेवा, अगोचर कहिण कोए ना पाईआ। कथनी कथ सके कोई ना जेहवा, रसना विच ना कोए वड्याईआ। जन भगतां बख्शां नाम भण्डार मेवा, अनरस इक चखाईआ। कौस्तक मणीआ मस्तक लावां थेवा, थिर घर दा पड़दा दयां चुकाईआ। मेल मिलावां निहचल धाम निहकेवा, निरगुण इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। गोबिन्द शब्द कहे आदि अन्त इक स्वामी, निरगुण निरवैर वड वड्याईआ। लख चुरासी अन्तरजामी, अन्तष्करन वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जो अवतार पैग़म्बरां गुरुआं बणया बानी, बाणी कलमा नाम दिता पढ़ाईआ। खेल कर ज़िमीं असमानी, दो जहानां आपणा पड़दा लाहीआ। शाह पातशाह शहिनशाह नूर नुरानी, नूर नुराना डगमगाईआ। जो लहिणा देणा लेखा जाणे तमामी, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण पड़दा आप चुकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त अंधेरा मेटे शामी, शमा नूर जोत करे रुशनाईआ। जगत ज़ंजीर कटे ग़ुलामी, ग़ुरबत अन्दरों दए कढ्ढाईआ। जन भगतां उपर मेहरवान करे मेहरवानी, सीस दस्तार इक सुहाईआ। जिस नूं तकण अवतार पैग़म्बर गुर उपर असमानी, नूर नूर विच्चों आपणी अक्ख बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वडा वड वड्याईआ। गोबिन्द कहे मैं वेखां गुरमुख दुलारे, दूल्हे धुर दे ध्यान लगाईआ। जेहड़े शब्दी शब्द वणजारे, नाम वस्त खरीदण चाँईं चाँईंआ। तिन्नां गुणां तों बाहरे, रजो तमो सतो दा डेरा ढाहीआ। पहन के जंगी हथियारे, आपणा बाणा आए बदलाईआ। सृष्टी उत्ते होवे हाहाकारे, करनी करता कार कमाईआ। जिस गुरमुख दे सीस बंधाई नीली दस्तारे, नीले वाला धुर दा माहीआ। पीले वस्त्रां तन शृंगारे, शहीदी शहादत ना कोए रखाईआ। लिखारीआं बन्न्ह सीस दस्तारे, जगत विद्वानां डेरा ढाहीआ। लेखा पूरा करना रविदास चमारे, माचस अग्नी कूड़ वाली चारों कुण्ट लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर संदेशा इक सुणाईआ। गोबिन्द कहे की देस मालवे धार, गोबिन्द डल्ले गया जणाईआ। कपूरे अगला लेखा वेख विचार, धुर शब्दी
❋
❋
शब्द सुणाईआ। कलयुग वेख अंध अंध्यार, ढईआ मेरा दए गवाहीआ। चारों कुण्ट अंध अंध्यार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मिले मेल ना मीत मुरार, यारड़ा सथ्थर ना कोए हंढाईआ। चारों कुण्ट हाहाकार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। ओह तक देश दी ख़ुशीआं वाली बहार, फल फुल्ल रहे महकाईआ। ख़ुशी दिसदे नर नार, नर नरायण देवे माण वड्याईआ। एह खेल सच्ची सरकार, सतिगुर गोबिन्द आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, पड़दा ओहला दए उठाईआ। गोबिन्द भेंटा कीता डल्ले इक कूज़ा, मिशरी मिशरां वांग भेंट चढ़ाईआ। नाले पुट्ट के कान्यां बूझा, हस्स के दिता सुणाईआ। ख़ाली भाण्डा मार के मूधा, ताली दिती वजाईआ। कणक दा आटा किसे घर ना दिसे गूधा, बाजरा मक्की खा के झट लँघाईआ। गोबिन्द ने तीर दी मुखी नाल विंन्ह दिती बसुधा, धरती उत्ते धर्म निशान लगाईआ। जिस वेले अन्तिम होया कलयुगा, सति धर्म रहे ना राईआ। उस वेले खेल करे पुरख अकाला दीन दयाला गुज्झा, मन बुद्धी समझ किसे ना आईआ। जन भगतां गुरमुखां धरनी उत्ते करे उग्घा, उगण आथण वेख वखाईआ। इक इशारा किसे ना बुज्झा, रमज़ रमज़ विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। चौदां कत्तक कहे मैं मातलोक विच चढ़या, सम्मत शहिनशाही सत्त सति वड्याईआ। मैं निरअक्खर अगम्मी पढ़या, जिस नूं लिखे कोए ना कलम शाहीआ। खेल वेख्या सिर धड़या, सिर धड़ खोज खुजाईआ। इक गोबिन्द पुरख अकाल दी सरनी पड़या, सरनगति इक रखाईआ। जिस ने दीन दुनी दी मेटणी शरया, शरीअत दा डेरा ढाहीआ। मुहम्मद दा लेखा पूरा करना विच नौ वर्हिआ, नौ खण्ड पृथ्मी भुल्ल रहे ना राईआ। गुरमुखां भाग लगाउणा दर दरया, घर घर आपणा मेल मिलाईआ। निरगुण धार जोड़ के लड़या, सुरती शब्द नाल बंधाईआ। बाहर कढ्ढ चुरासी विच्चों गड़्हया, गढ़्ही चमकौर दा लेखा लेखे विच लगाईआ। जिन्हां दे उत्ते सीस दस्तारा धरया, धर्म दी धार रंग रंगाईआ। ओह गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेला लोकमात कदे ना मरया, मरजीवत रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण जन भगत दवारे सदा खड़्हया, हाज़र हज़ूर हरि करता आपणी दया कमाईआ।
❋
❋
१५ कत्तक शहिनशाही सम्मत ७ कपूर सिंघ, कर्म सिंघ, सरवण सिंघ, हरदयाल कौर, गुरदीप सिंघ, गुरतेज सिंघ
घलकलां अजैब सिँघ हरिराए पुर, सीतल सिँघ डगरू, मेला सिंघ, धन्ना सिंघ, चन्द सिँघ हरबंस सिँघ निधां वाला,
गुरिन्दर कौर दुन्याणा, महिन्दर कौर चड़िक, नंद सिँघ थम्मण वाला, हरदेव कौर, दलीप सिँघ बदनी कलां,
सुख राम चक्र, गुरदयाल सिँघ रामूवाला, करतार सिंघ, नरैण कौर दीदारे वाला,
करतार सिँघ चड़्हिक, चन्नण सिंघ, शाम सिँघ बरनाला
मोगा शहर ज़िला फ़िरोज़पुर
गोबिन्द शब्द कहे मालवे वाले सिँघ तिन्न जंगी, जगत जहान वेख वखाईआ। जिन्हां हलूणा देणा शाह फ़रंगी, ईसा नैण रिहा उठाईआ। मुहम्मद दी पिट्ठ होवे नन्गी, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए रखाईआ। जिन्हां दी धार संसार विच्चों पार लँघी, दीन दुनी वेखण कोए ना पाईआ। जिन्हां मालक तक्कया सूरा सरबंगी, शाह पातशाह नूर इलाहीआ। जिस सृष्टी दृष्टी करनी अन्न्ही, नेत्रहीण दिसे लोकाईआ। सब दी करनी होणी मंदी, मंद वासना खोज खुजाईआ। फिरे दरोही विच वरभण्डी, ब्रह्मण्ड अक्ख खुल्हाईआ। जो संदेशा दे के गया गोबिन्द जगत धार कन्ढ्ढी, घाट इक्को इक जणाईआ। लेखा मुकणा भेख पखण्डी, दुतीआ रूप ना कोए दरसाईआ। कलयुग आयू रहे ना लम्बी, अग्गे पन्ध ना कोए वखाईआ। चार यारी दा लेखा मुकावे गोबिन्द धार उलटी मंजी, चार फ़रिश्ते सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। शब्द गोबिन्द कहे गुरमुख कोल साढे दस हथ्थ दा रस्सा, पीला रंग रंग रंगाईआ। जिस नाल गोबिन्द ने कस्या सी कमरकसा, जिस वेले मालवे चरण छुहाईआ। पुरख अकाल दा कीता जसा, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त वड्याईआ। फेर तक्कया चारों कुण्ट रैण अंधेरी मस्सा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। दो जहान लगाईआं अक्खां, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। फेर हथ्थ मारया उपर आपणे भथ्था, बिन तीर तरकश वेख वखाईआ। की खेल करना यथार्थ यथा, यदी पड़दा आप उठाईआ। फेर बचन कीता सच्चा, गुरदेव स्वामी इक दृढ़ाईआ। जिस वेले सब दा कौल इकरार होया पक्का, वाहिदे पिछले वेख वखाईआ। कलयुग काया माटी भाण्डा दिसे कच्चा, कंचन गढ़्ह ना कोए बणाईआ। मन विकार घर घर होवे नच्चा, वेसवा रूप दिसे लोकाईआ। पतिपरमेश्वर दा देवे कोए ना पता, पति पत्नी सोभा कोए ना पाईआ। जैकारा बोले कोई ना अलख अलखा, अलख अगोचर संग ना कोए रखाईआ। फेर आवां नस्सां, जोती जाता पुरख बिधाता नाल मिलाईआ। होड़ा ला के उपर सस्सा, सो पुरख निरँजण वंड वंडाईआ। हाहे उत्ते
❋
❋
टिप्पी रखां, आत्म ब्रह्म भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। डोरी कहे मैं साढे दस हथ्थ दी धार, पीले रंग नाल वड्याईआ। भेंटा कर देवे गुरमुख रवीदास चमार, मेरा पूरब लेख बणाईआ। मैनूं गोबिन्द कीता प्यार, प्रेम नाल आपणे तन छुहाईआ। फेर हुक्म संदेशा दिता धुर दे यार, जो यारड़ा सथर हंढाईआ। कमलीए ओह तक कलयुग अंध अंध्यार, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। फेर खेल होणा अगम्म अपार, हरि करता आप कराईआ। निहकलंक कलि कल्की ल्ए अवतार, अमाम अमामां वेस वटाईआ। जिस दा वेद व्यास बणया लिखार, नौ हज़ार सलोक गया जणाईआ। सो उत्तरे आपणी धार, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण वेख वखाईआ। जिस नूं समझे कोए ना विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी दूर दुराडे बैठण सीस निवाईआ। जिस दे सब कुछ होवे अख्त्यार, मुखत्यार पिछला रहिण कोए ना पाईआ। लहिणा देणा पूरा करे जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी वंड वंडाईआ। जन भगतां कारज दए संवार, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। धर्म दी डोरी बन्न्हे नाल सीस दस्तार, दस्त दस्त नाल मिलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कपड़ देवे पाड़, ओढण संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। डोरी कहे मैनूं आई याद पुराणी, पुनह पुनह सीस निवाईआ। मेरा मालक बणया धुर दा बानी, जो बावन भेख धराईआ। जिस दा गोबिन्द सुत निशानी, शब्द निशाना इक वड्याईआ। ओह मंज़ल दे के गया रुहानी, बिना रूह समझाईआ। ओह तक सदी चौधवीं चारों कुण्ट बेईमानी, बेवा रूप दिसे लोकाईआ। की खेल करे ईसा दा बाप असमानी, इस्म आज़म की जणाईआ। जिस दे उतों पैग़म्बरां कीती कुरबानी, मुहम्मद सजदयां विच सीस झुकाईआ। ओह सब दा लेखा दस्से फ़ानी, फ़नाह फिल्ला ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। डोरी कहे गोबिन्द दे सिख सिख बहादर, तिन्न मालवे विच वड्याईआ। जिन्हां नूं दिता शब्द शब्द गुर आदर, आदर्श आपणा इक दिखाईआ। इन्हां उत्ते किरपा कीती सी तेग़ बहादर, जो सीस दिल्ली गया कटाईआ। भाग लगाया काया गागर, साढे तिन्न हथ्थ अमृत रस भराईआ। किरपा करे करीम कादर, कुदरत दा मालक धुरदरगाहीआ। निर्मल कर्म करे उजागर, दुरमति मैल धुआईआ। धर्म दा साचा साजे साजण, सगला रंग रंगाईआ। मेहरवान ग़रीब निवाजण, निमाणयां गोद उठाईआ। सीस जगदीश रख के ताजण, राज तख्त दीन दुनी उलटाईआ। प्रगट हो के देस माझण, लेखा सब दा वेख वखाईआ। जिस दा शब्दी धार उडणा बाज़ण, बाजांवाला आपणा हुक्म वरताईआ। इन्हां दा लेखा फेर होया नाल माई भागण, भागो भगवन संग बणाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। रस्सी कहे मैं साढे दस हथ्थ, हथ्थो हथ्थी वंड वंडाईआ। मेरा लेखा नाल पुरख समरथ, पारब्रह्म दया कमाईआ। गुरमुखां गोबिन्द नालों होण ना देवां वख, एसे करके मालवे चली आई चाँईं चाँईंआ। सब नूं मेल मिलाउणा अन्दरली अक्ख, निज नेत्र लोचण नैण कर रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया गढ़्ह तोड़ना हँकारी हठ, हउमे हंगता देणी मिटाईआ। सच प्रेम मुहब्बत दी बन्न्हणी गट्ठ, एथे उथे सके ना कोए खुल्हाईआ। पिछला पन्ध मुकाया नट्ठ नट्ठ, भज्जी वाहो दाहीआ। जन भगतां मेल मिलाया झट, झटके खाण वाला संग ना कोए रखाईआ। ज़ात पात दी मेट के वट्ट, हद्द इक्को इक समझाईआ। जिथ्थे सतिगुर शब्द सुहाना रिहा वस, दूसर नज़र कोए ना आईआ। जगत मंज़ल होवे बस, पाँधी पन्ध ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। डोरी कहे मैं भगतां बन्न्हां धुर दी डोर, डोर प्रभ दे नाल जुड़ाईआ। मैनूं छूह सके ना कोई होर, होका दे के दयां दुहाईआ। मैं नाता छड्डया ठग्ग चोर, कूड़यां संग ना कोए बणाईआ। कलयुग वेख अंधेर घनघोर, लोकमात लई अंगड़ाईआ। जन भगतां अन्दर हंगता पाए ना शोर, मनसा कूड़ ना कोए हल्काईआ। सब नूं इक्को मार्ग बन्न्ह के देवां तोर, तुरत आपणी सेव कमाईआ। किसे दा चले ना कोई ज़ोर, जोरू ज़र ना कोए वड्याईआ। सब दा मन्त्र इक्को होवे फ़ुरना फोर, फ़ुरने जगत वासना बन्द कराईआ। गुरमुखां भाग होण मथ्थोर, मिथ्या दस्सां कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सेवा इक समझाईआ। डोरी कहे मेरा रंग पीला, गोबिन्द गोबिन्द धार दरसाईआ। जन भगतां दस्सां सतिगुर शब्द धार वसीला, वसल यार अगम्म अथाहीआ। जिस नूं मिलण दा इक्को हीला, इक्को मार्ग दयां दृढ़ाईआ। उस दा सारे बणो इक कबीला, जो कबरां तों बाहर डेरा लाईआ। लेखा जाणे असमान ज़मीना, ज़िमीं ज़मां खोज खुजाईआ। जगत जहान वेखे सीमा, नौ खण्ड पृथ्मी ध्यान रखाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर सब दी कर देवे तरमीमा, धुर दा हुक्म फ़रमान इक दृढ़ाईआ। खेल करे आलीशान अज़ीमा, अज़मतो कसमतो अज़िबवाह अतिलहे आपणा हुक्म वरताईआ। जो आदि अन्त छैल छबीलो, शाह पातशाह शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नीली धार कहे मैं वेख्या पीला रंग, रंगत अगम्म अथाहीआ। जिस नूं वेख के तेई अवतार होण दंग, पैग़म्बर परेशानी विच ध्यान लगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव इक्ट्ठा बण के संग, बिन नैणां नैण उठाईआ। केहड़ी धार वज्जे मृदंग, कवण कूट डंक शनवाईआ। सदी चौधवीं अन्त जाए ना लँघ, मंज़ल पन्ध पार
❋
❋
ना कोए कराईआ। जिस ने उलटा कीता पलँघ, पावे चार रोवण मारन धाहीआ। दरोही ख़ुदा ख़ुदा दे नबी दी चार यार संग मुहम्मद होणा नंग, पर्दा सिर सर ना कोए टिकाईआ। जिस साहिब ने बिना शस्त्रां तों करना जंग, शस्त्र धारी गुरमुख दिते वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करनी भंग, सतिजुग सति सति उपजाईआ। निशान मेट के तारा चन्द, इक्को नूरी चन्द देणा चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। डोरी कहे मालवे विच गोबिन्द वड़दयां पुट्ठा कीता सी कुम्भ, घड़ा बिन पाणी धरत टिकाईआ। फेर लेखा लिख्या सुंभ निसुंभ, दुर्गा अष्टभुज शनवाईआ। फेर दो जहानां लई उँघ, सवाधान हो के वेख वखाईआ। अमृत रहिण देणा नहीं गरड़ चुंज, जाम आपणे हथ्थ धराईआ। जगत बदल देणा जुग बदल देणा प्रभ दी कार ज्यों सर्प उतारे कुंज, सति सरूप समझ किसे ना आईआ। दीन मज़्हब दा माल ख़ज़ाना रहे कोई ना पुंज, पूंजी शरअ ना अन्त जणाईआ। मैं खेल करांगा उँज, जो पुरख अकाला दीन दयाला दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। घड़ा कहे जिस वेले गोबिन्द ने मैनूं कीता पुट्ठा, मूँह दे भार रखाईआ। फेर फड़ के आपणे सज्जे खब्बे गुट्टा, दोहां ल्या दबाईआ। फेर सूरबीर हो के उठा, आपणी लई अंगड़ाईआ। चारों कुण्ट निगह मार के तुट्ठा, मेहरवान हो के अक्ख खुल्हाईआ। किस बिध कलयुग कूड़ी क्रिया जड़ पुट्टां, पटने वाला रिहा सुणाईआ। फेर तीर फड़ के विच मुट्ठा, ज़ोर नाल दबाईआ। बिना शस्त्रां तों पावां लुट्टा, प्रभ नाल मिल के खेल खिलाईआ। जगत जहान रहिण देवां कोए ना सुत्ता, सोए अवतार पैग़म्बर गुर लवां जगाईआ। जिस पुरख अकाल ने मैनूं बणाया सुता, सुत दुलारा हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। घड़ा कहे मैं हो गया हैरान, हैरानी विच सीस निवाईआ। कुछ दस्स मेरे मेहरवान, सतिगुर अग्गे सीस झुकाईआ। गोबिन्द हस्स के किहा औह तक कलयुग निशान, निशाना दयां वखाईआ। कलयुग जीव माटी भाण्डे ख़ाली दिसण विच नज़र ना आए श्री भगवान, जोती नूर ना कोए रुशनाईआ। पंडत पांधे मुल्लां शेख़ मुसायक बणन बेईमान, सच विच ना कोए समाईआ। जेहड़े मटके भन्ने गोपीआं वाले काहन, कृष्न खेल खिलाईआ। पहलों पटने भुगता के आया आया मैं भुगतान, अन्तिम लेखा तेरा मालवे विच जणाईआ। हुण एथों हो जावां रवान, चलणा वाहो दाहीआ। तिन्न दिन करना नहीं इश्नान, तेरा जल ना तन छुहाईआ। कुम्भ रो के लग्गा कुरलाण, कूक कूक सुणाईआ। गोबिन्द तेरे विच हक तौफ़ीक, तूं ही ख़ुद मालक नज़री आईआ। मेरी आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, तृष्ना रहे ना राईआ। मैं निमाणा जगत नाचीज़, ठीकर माटी सोभा
❋
❋
पाईआ। मैनूं आपणा बणा मीत, मित्र प्यारे दया कमाईआ। मैं सदा तेरा गावां गीत, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द मेरा माहीआ। गोबिन्द हस्स के किहा मेरे साहिब दी अवल्लड़ी रीत, जुग चौकड़ी समझ किसे ना पाईआ। औह वेख कलयुग वेला अन्त नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जिस वेले धर्म दा धर्म बणया शरीक, लाशरीक वेस वटाईआ। दीन दुनी दी बदल देवे तवारीख, तारीख अगली दए दृढ़ाईआ। तूं रखणी उस दी उडीक, जो मालक अगम्म अथाहीआ। फेर खण्डे नाल धरती उत्ते खिच्ची लीक, लाईन ऐन दिती बणाईआ। जिस दी सिफ्त करे कुरान मजीद, सपारे ढोले रहे गाईआ। ओह तेरा लेखा पूरा करे गुफ़त शनीद, बातन आपणी कार भुगताईआ। बिना अक्खरां तों तैनूं देवां रसीद, लेखा लिखां बिन कलम शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर गोबिन्द हो मेहरवान, शब्दी धार नज़र उठाईआ। तेरा लेखा करे पूरा नौजवान, मर्द मर्दाना अगम्म अथाहीआ। जिस ने कलयुग कूड़ा मेटणा निशान, निशाना दो जहानां धर्म चलाईआ। जिस नूं झुकणे सीता राम, काहन कृष्न सीस निवाईआ। पैग़म्बर सजदयां विच करन सलाम, कदमबोसी विच ख़ुशी बणाईआ। गुरु गुरदेव करन प्रणाम, परम पुरख वड वड्याईआ। सो प्रगट होवे वाली दो जहान, निरगुण सरगुण आपणी कार भुगताईआ। मालवा फेर करे परवान, मलेछां पड़दा दए चुकाईआ। गुरमुख सारे करके सवाधान, सोई सुरत ल्ए उठाईआ। दर ठांडे कर परवान, परवाने धुर दे ल्ए बणाईआ। गुरमुख सूरबीर जंगी बणा नौजवान, तिन्नां लोकां बाहर समझाईआ। तीजे दिन उन्हां तों फेर करे इश्नान, जल तेरे विच भराईआ। सोलह कत्तक दिवस होए महान, महिमा सिफ्त अगम्म अथाहीआ। हरिसंगत ख़ुशी विच ढोले सारे गाण, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच सारे उठ के जाण, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। फेर गोबिन्द ने तीर दा कीता निशान, बिना कमान चिल्ला चढ़ाईआ। ओह तक जिस दा लहिणा देणा काहन कीता परवान, आपणा प्रेम बणाईआ। ओह बधक नौजवान, कन्ढ्ढी बैठा डेरा लाईआ। जिस दे कोल पुज्जणा नौ नौ शब्द सारे राह विच गाण, नव दवार दा डेरा ढाहीआ। तिन्ने जंगजू बहादर गुरसिख पहलों जाण, आपणा पन्ध मुकाईआ। नौ नौं दीपक थालां विच टिकाण, अग्गों मिलण चाँईं चाँईंआ। गुरमुख सिँघ माचस नाल सवाधान करे शमादान, अग्नी अग्ग छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कुम्भ कहे मेरा खेल होणा सोलह कत्तक दी राती, जन भगतां रुतड़ी दयां जणाईआ। जेहड़ी मंग मंगी सी धरत माती, धरनी धवल आस रखाईआ। उस दी सारी दस्सांगा गाथी, जिस नूं ग्रन्थ शास्त्र कहिण कोए ना पाईआ। लिखारीआं दो दो कलमां रखणीआं नाल इक दवाती, सज्जे पट्ट नाल छुहाईआ। जितनी हरिसंगत होवे
❋
❋
सब ने तिन्न वार हथ्थ रखणा उपर छाती, साढे दस वक्त सुहाईआ। तृप्त दे हथ्थ विच फड़ी होवेगी लाठी, आपणा रूप सरूप बदलाईआ। केहर सिँघ इक फ़ाइर करेगा बण के साथी, सगला संग बणाईआ। कृपाल सिँघ जोड़ के हाथी, प्रभ अग्गे सीस निवाईआ। नाज़र सिँघ कूक पुकारे , दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। डोरी कहे जन भगतो मेरा रंग अनोखा, सति सच दयां जणाईआ। पिच्छे वेला लँघ गया चोखा, चौथा जुग रिहा कुरलाईआ। परम पुरख नूं मिलणा नहीं सौखा, सिर धड़ कम्म किसे ना आईआ। दीन दयाल दा आदि अन्त नहीं किसे नाल रोसा, जुग विछड़े जुग जुग मेल मिलाईआ। जिस दा मार्ग दस्सणा सौखा, दे दर्शन पार लँघाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों निरगुण धार मिलण दा मिलदा मौका, जिस दी वंड ना कोए समझाईआ। हरिजन कोई ना जाए औंता, दर घर वज्जदी रहे वधाईआ। तुहाडा दिवस दिहाढ़ा दो जहानां विच सोहणा लग्गे नाल शौका, शहिनशाह आपणा रंग रंगाईआ। जिस ने लहिणा देणा पूरा करना चौदां तबकां तौका, चौदां लोक लेखा दए मुकाईआ। उस दा शब्द गुरु गुरदेव देवे होका, हुक्म धुर दा इक सुणाईआ। प्रभ दे प्यार वाली इक्को नईया इक्को नौका, बेड़ा इक्को इक बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पन्द्रां कत्तक जन भगतां दुरमति पाप कलेवर धोता, अन्तर अन्तष्करन करनी करता आपणे रंग रंगाईआ।
१६ कत्तक शहिनशाही सम्मत ७ राम सिँघ दे घर जाण वास्ते केहर सिँघ नाज़र सिँघ कृपाल सिँघ ने
पातशाह जी नूं इश्नान करवाया मोगा शहर ज़िला फ़िरोज़पुर
सोलह कत्तक कहे सोलह कल तों बाहर सच विहारा, तिवहार मेरे मिले वड्याईआ। हाज़र होए तेई अवतारा, अवतर आपणा रूप दरसाईआ। पैग़म्बर पुज्जे निरगुण धारा, अगम्मी वेस वटाईआ। गुरु दस जोत उज्यारा, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कारा, निउँ निउँ लागण पाईंआ। देवत सुर चरण धूढ़ी लावण छारा, शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। जुग चौकड़ी कूकन करन पुकारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा हाल सुणाईआ। सदी चौधवीं रोवे ज़ारो ज़ारा, बिन नैणां नीर वहाईआ। नारद मुन बण भिखारा, भज्जा आया वाहो दाहीआ। सैनत मारे चार यारा, बोदी आपणी रिहा हिलाईआ। ओह वेखो परवरदिगारा, बेपरवाह नूर ख़ुदाईआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना विच संसारा,
❋
❋
सहिँसे सब दे दए मिटाईआ। ओह खेल करे हरिजन साचे सच दवारा, गुरमुखां देवे माण वड्याईआ। गोबिन्द दा पिछला लौहण आया उधारा, मालवे वाल्यां झोली आप भराईआ। डल्ले दा लेखा सुट्टया नहीं डल्ल डूँग्घी ग़ारा, आपणे सीने उत्ते छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। नारद कहे अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेवा मैं भगत सुहेला बोध, बुद्धी तों परे ध्यान रखाईआ। मेरे कोल जगत जहान वाला नहीं कोई जोग, जुगीशरां तों परे बैठा ध्यान लगाईआ। मेरे विच जगत कलेशां दा नहीं कोई रोग, हउमे गढ़्ह ना कोए वखाईआ। चिन्ता ग़म नहीं कोई सोग, हवस कूड़ ना कोए लगाईआ। मेरी जुग जुग सब दे नाल मजलस मौज, निरगुण धार सरगुण दए गवाहीआ। मैं वेखे चौदां लोक, चौदां तबक फेरीआं पाईआ। मैनूं कोई ना सकदा रोक, भज्जां वाहो दाहीआ। मैं सुणया हुण परम पुरख दा इक सलोक, जो ढोला गीत हरिजन रहे गाईआ। जिस दी तुसां सारयां रखी ओट, अवतार पैग़म्बर गुर बैठे आस तकाईआ। ओह तक्को निरगुण नूर प्रकाश जोत, जोती जाता डगमगाईआ। जिस नूं मैं निमस्कार करां बण के परोहत, निउँ निउँ लागा पाईआ। जिस ने खेल करना दीप विच करौच, खुरासान वंड वंडाईआ। तुसां तकणा नाल शौंक, शौकीन आपणा रूप बदलाईआ। की खेल करे पैग़म्बरो तुहाडा खौंत, ख़सम ख़ावंद अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मैं सब नूं कहिंदा, पैग़म्बरां करां शनवाईआ। परवरदिगार दा नूर वेखो विच लहिंदा, चढ़दी दिशा रिहा बदलाईआ। बुरज मुनारा दिसे ढहिंदा, ढेरी ढाह ख़ाक बणाईआ। ईसा मूसा नाल खहिंदा, मुश्किल हल्ल ना कोए कराईआ। सीता राधा वेखे लहिंगा, अंगी अंग ध्यान लगाईआ। जेहड़ा राम राम सी रूप बहिंदा, बनखण्ड भज्जया वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे इन्द्रा आजा लै के कलस, कलास पिछली देणी तजाईआ। ख्वाजा आपणा लै अलस, जिस दी घाड़त जगत ना कोए घड़ाईआ। हुक्म सुण अगम्मी सलस, जो सालस हो के आप समझाईआ। मेहरवान हो के जन भगतां करे तरस, रहमत हक आप कमाईआ। धुर दा मेघ देवे बरस, अग्नी तत तत गंवाईआ। जो वाली मालक अर्शी अर्श, अर्शी प्रीतम नूर ख़ुदाईआ। ओह खेल करे उत्ते फ़र्श, फ़रिश्ते भज्जण वाहो दाहीआ। जिस दा शहिनशाही शहाना सत्तवां बरस, सोलह कत्तक रंग रंगाईआ। सब दा लेखे लावे जन्म जन्म दा ख़र्च, कर्म कम दा रोग मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे क्यों साहिब सतिगुर नहाउंणा, जगत जुग जग खेल खिलाईआ। क्यों सेवा करे ठंडी
❋
❋
पौणा, पवण पवणां नाल मिलाईआ। क्यों भगतां गीत गाउणा, शब्दी ढोला धुरदरगाहीआ। क्यों ख़ुशीआं पन्ध मुकाउणा, अगली वाट रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे एह राम राम दी आसा, बण विच ध्यान लगाईआ। कदे पृथ्मी तके कदे तके आकाशा, आकाशां तों परे अक्ख उठाईआ। फेर आपणा आप कर भरवासा, भरम भरम ना कोए रखाईआ। फेर धुर दे राम दा मन्न के आखा, बैठा डेरा लाईआ। फेर तक्कया विछड़या साथा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। फेर गाई अगम्मी गाथा, तूं मालक बेपरवाहीआ। फेर हुक्म सुणया साख्याता, हरि करते दिता दृढ़ाईआ। औह तक कलयुग अंधेरी राता, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। किसे दिसे ना जोती जाता, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। उस वेले प्रगट होवे पुरख बिधाता, पुरख पुरखोतम आपणा वेस वटाईआ। भाग लगाए धरनी जिस नूं जगत कहे धरनी माता, मात पित लेखा सब दा पूर कराईआ। निरगुण धार निरगुण जोड़े नाता, सरगुण सरगुण मेला सहिज सुभाईआ। सब दा लेखा जाणे वेखे लेखां वाला खाता, ख़ातर भगतां भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मैं गावां राग गउड़ी, गौड़ ब्राह्मण ध्यान लगाईआ। मेरी बोदी हिले लम्बी चौड़ी, जगत चुराहा वेख वखाईआ। मैनूं इयों दिसदा भगत भगवान दी इक्को जोड़ी, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। अन्तर विख रहिण ना देवे कौड़ी, कूड़ी विख बाहर कढ्ढाईआ। आपणे प्रेम दी ला के पौड़ी, मंज़ल डण्डे सारे दए चढ़ाईआ। किसे नूं नहाउणा पए ना तालाब जौहड़ी, चरण सरोवर इक इश्नान कराईआ। अट्ठ सट्ठ तीर्थ करन बौहड़ी बौहड़ी, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रोवे मारे धाहीआ। की खेल हो गया सब तों चोरी, चोजी प्रीतम आपणी कार कमाईआ। असीं वेख ना सके विच कलयुग रैण अंधेर घोरी, घोर कलयुग अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। साडा रूप रंग कम्म ना आया बणे बांकी छोहरी, शहिनशाह छार धूढ़ मस्तक कोए ना लाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं चले कोए ना ज़ोरी, ज़ोरावर आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे इन्द्रा भर लै चरणोदक जल, जल वायू वेख वखाईआ। जेहड़ा जुग चौकड़ी करदा आया छल, अछल छल आपणा नाउँ धराईआ। जिस ने वाहिदा पूरा करना राजे बल, बावन आपणी कार भुगताईआ। हुण सतिजुग दी थाँ कलयुग कल, कलकाती रूप वटाईआ। बिना प्रभू दी किरपा तों भगती दा मिले किसे ना फल, फलीभूत ना कोए कराईआ। जेहड़ा निरगुण धार सरगुण विच रिहा रल, रल मिल आपणा खेल खिलाईआ। जेहड़ा गोबिन्द दी धार मालवे रिहा चल, कदम कदम नाल बदलाईआ। जिथ्थे हुन्दा सी मारूथल, उथे
❋
❋
वहिण प्रेम वाले वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे तूं क्यों रोनीं ए गंगा, कमलीए दे सुणाईआ। जमना सुरस्ती की तुहाडीआं मंगां, भेव दयो दृढ़ाईआ। गोदावरी तेरा सीस क्यों नन्गा, खुल्ल्हे केस रही कुरलाईआ। मैं पुछां चार जुग दा पंडा, पंडत हो के रिहा सुणाईआ। मैं जाणदा जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। जे तुहाडा जल धार ठंडा, क्यों अग्नी तत तपाईआ। क्यों ना आवे सुख अनन्दा, दु:ख दर्द दा डेरा ढाहीआ। नी ओह तक्को ईसा मूसा मुहम्मद दा वेला लँघ, चार यारी रही कुरलाईआ। मेरे साहिब स्वामी अन्तरजामी उलटा डाहया मंजा, मति उलटी जगत कराईआ। जन भगतां गाया सोहँ छन्दा, तूं मेरा मैं तेरा नाअरा लाईआ। जिस दा साची धार होवे कारज अनन्दा, अनन्द कारज आपणा इक रखाईआ। जिस नूं समझे कोए ना बन्दा, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। तुहाडा सफ़र रिहा नहीं लम्बा, लम्मा पै के दयां सुणाईआ। ज़रा तक्कयो खेल अचंभा, रावी दा कन्ढ्ढा अक्ख खुल्हाईआ। जिस दीआं गुरु अर्जन पा के गया वंडा, हिस्सा आपणे नाल रखाईआ। दो धार खड़कदीआं चण्डा, चण्ड प्रचण्ड रूप बेपरवाहीआ। मैं हौली हौली खंघा, हंगूरे नाल सुणाईआ। जेहड़ा हुक्म सुणाया तेग़ बहादर नौरंगा, औरंगे दिता जणाईआ। मेरा सुत दुलारा खेले खेल धार जंगा, जंगजू इक्को नज़री आईआ। जिस ने शत्तरू भेड़ देणे नाल मिला के कंधा, कन्ढ्ढी बैठा आपणा खेल खिलाईआ। उम्मत सांभ होवे ना तम्बा, तम्बुरी आवाज़ ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती पाटे दिसण चीर, अंगी लहिंगा रूप ना कोए सुहाईआ। गोबिन्द दा शब्दी तिक्खा दिसे तीर, जो अणयाला रिहा चलाईआ। जिस नूं अन्तर अन्तर याद कीता कबीर, कबरां तों बाहर वेख वखाईआ। जिस दा तन वजूद नहीं शरीर, शरअ तों बाहर आपणा हुक्म वरताईआ। ओह मालक बेनज़ीर, नज़र विच ना कोए टिकाईआ। जिस दा खण्डा अगम्म शमशीर, शरअ दा पैंडा दए मुकाईआ। जिस दी सारे करदे गए तकरीर, नाम कलमे तहरीर विच लिआईआ। उस दी दो जहानां इक जागीर, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जिस वेले चाहे उस वेले बदल देवे तकदीर, तदबीर आपणी इक समझाईआ। आपे पातशाह बण वज़ीर, जगत वज़ारत दा लेखा दए मुकाईआ। जन भगतां मार्ग दस्स के इक लकीर, फ़कीर आपणे ल्ए उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा माण आप दवाईआ। नारद कहे कान्हा वेख लै आपणीआं सख़ीआँ, सिख़ावत पिछली दे वखाईआ। राम वेख लै सीता आपणीआं अक्खीआं, सीता राम वाली जुदाईआ। मूसा ईसा तक लै आपणीआं पत्तीआं, हिस्से मुहम्मद रिहा वंडाईआ। नानक वेख लै राग छत्तीआं, गोबिन्द खण्डा रिहा खड़काईआ।
❋
❋
विष्न ब्रह्मा शिव आपणी धार दीआं तक्को बत्तीआं, निक्कीआं निक्कीआं निशाने रहीआं वखाईआ। अगला खेल कमलापतीआ, पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म वरताईआ। जेहड़ीआं उस दे नाम विच रत्तीआं, रत्न अमोलक हीरे ल्ए प्रगटाईआ। ओह दो जहानां मंज़ल टप्पीआं, भज्जीआं वाहो दाहीआ। पढ़के इक्को नाम दीआं पट्टीआं, पटने वाले विच मिल के वज्जे वधाईआ। सति धार होईआं इक्ट्ठीआं, गीत सुहागी रहीआं गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मेरा इक्को अन्तिम हाढ़ा, हाढ़ा कढ के दयां सुणाईआ। मैं वेख्या जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, टिल्ले पर्बत फोल फुलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर तक्कया अखाड़ा, जो अवतारां खेल खिलाईआ। कलयुग अन्तिम इक्को लाड़ा, जिस नूं लाड़ी मौत ना कदे प्रनाईआ। ओह भगतां चाढ़्हे रंग गाढ़ा, रंगण इक्को इक वखाईआ। जिस नूं झुकदे पैग़म्बर गुर अवतारा, अवतर निउँ निउँ लागण पाईंआ। ओह खेले खेल भगत दवारा, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। जिस दी धार दा इक्को इक नाअरा, एकँकार इक्को इक सुणाईआ। जिस दी भेंटा साढे दस वज्जे रैण होवे इक छुहारा, जो सुक्का सड़या नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त सब दी पावे सारा, जुगा जुगन्त जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ।
१६ कत्तक शहिनशाही सम्मत ७ राम सिँघ ते घर तों बाहर नौ नौ दीव्याँ नाल
तिन्ने जंगजू पातशाह जी नूं मिलण ते फ़िरोज़पुर छाउणी
दीपक कहिण साडी जगी जोती, जोतां वाले ध्यान लगाईआ। जन भगतां आत्म रहे ना सोती, सोई सुरत शब्द उठाईआ। चार वरनां दिसे इक्को गोती, छर्त्ती ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। कोटां विच्चों भगत सुहेले धुर दे मोती, अनमुलड़े हीरे नज़री आईआ। असीं चढ़ना सब दी उपर चोटी, मंज़ल पिछला पन्ध मुकाईआ। कूड़ वासना कढणी खोटी, खोटे खरे दोवें मिटाईआ। इक्को संदेसा देणा धर्म सलोकी, सोहला साहिब सुल्तान सुणाईआ। संदेसा होवे परलोकी, लोक वेखण नैण उठाईआ। जिस दी धार जवां दी रोटी, रोज़े बांग दा झगड़ा दए मुकाईआ। जिस ने कलयुग आयू कीती छोटी, अग्गे अवर ना कोए वधाईआ। जिस नूं लभ्भदे कोटन कोटी, बणखण्ड भज्जण वाहो दाहीआ। उस दी खेल अजब अनोखी, अलख अगोचर आप कराईआ। हरिजन बणा के धर्म धार दे मोखी, मुफ्त आपणा रंग रंगाईआ। पढ़नी पए किसे ना पोथी, पुस्तकां लेखा रहे ना राईआ। मनमति मिटाए होछी, गुरमति आप समझाईआ। सतिगुर चरण सदा उधरदे दोषी,
❋
❋
निर्दोषां ल्ए तराईआ। जेहड़ी माचस लगाई रविदास चमारे मोची, पूरख लेखा रहे सुणाईआ। जिस दे घर पक्कदी नहीं सी रोटी, भुक्खा रह के झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुकम इक वरताईआ। माचस कहे मैं ख़ुशीआं नाल लाई अग्ग, आगमन प्रभ दा दयां जणाईआ। जिस दा खेल होणा सृष्टी जग, जागरत जोत डगमगाईआ। शाह सुल्तानां आउणा भज्ज भज्ज, पन्ध वेखणा थांउँ थाँईंआ। जिस ने तज्जया पुरी अनन्द, अनन्द गुरमुखां विच टिकाईआ। भगत भगवान सुणा के छन्द, छन्दा बन्दी दा लेखा दिता मुकाईआ। अन्तर अन्तर हो के संग, सगला संग निभाईआ। जिस दी छोह नाल धार बणी जमना सुरस्ती गंग, चरण गोदावरी विच टिकाईआ। ओह खेल करे सूरा सरबंग, शाह पातशाह आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। दीपक कहिण असीं बनबासां विच कदे ना जगदे, राम राम सीता दुहाईआ। सानूं कोटन कोटि रिषी मुनी लभ्भदे, तपस्वी भज्जण वाहो दाहीआ। एह खेल पुरख समरथ दे, जो जुग जुग आप कराईआ। जन भगतां साची वथ दे, वस्त अमोलक इक वरताईआ। लेखे पूरे करके दसरथ वाले रथ, दे, कैकई दा डेरा ढाहीआ। अग्गे खेल करने वक्ख दे, वक्खरी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। माचस कहे मैं आपणा लाया लम्बू, लम्मा पै के मुहम्मद रिहा जणाईआ। मेरे उत्ते मकबरयां लाया आपणा तम्बु, शरअ दा सोभा पाईआ। की खेल होणा देस जम्बु, जम्बु दीप नैण उठाईआ। निरगुण धारों सतिगुर शब्द किस बिध जम्मू, जमना दा लेखा पूर कराईआ। लहिणा झोली पावे शिव शम्भू, शंकर आपणा हुक्म वरताईआ। सो लेखा पूरा करे जो माता गुजरी दस्सया सी गंगू, खेड़ी विच ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। दीपक कहिण साडी सच सच घर लो, लोआं पुरीआं वेख वखाईआ। प्रभ दा भेव जाणे को, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। जगत जहान धड़ा करके दो, दोहरा डंक देणा वजाईआ। सब नूं अन्दर वड़ के लैणा जोह, जौहर वेखणा थांउँ थाँईंआ। दीनां मज़्हबां तोड़ के मोह, मुहब्बत लाड़ी मौत नाल वखाईआ। एका जाप जपा के सोहँ सो, सो पुरख निरँजण आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। माचस कहे मैं होर दस्सां आपणा गुज्झा भेव, भेव भेव विच्चों जणाईआ। सोलह कत्तक रात तृप्त ने सतिगुर लंगर दी करनी सेव, अग्नी आपणे हथ्थ तपाईआ। लाल रंग लाउणा उत्ते जिह्व, पंज निशान लैणे टिकाईआ। मस्तक होवे धर्म धार दा थेव, कौस्तक पड़दा लाहीआ। अगला हुक्म इक निहकेव, निहचल आप
❋
❋
जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। दीपक कहिण पकवान कोल जगदे होण नौ दीवे, अन्दर वड़ के लैणा बणाईआ। नौ वार अमृत घुट पीवे, नौ दर दा लेखा रहे ना राईआ। राम धार अमरापद जीवे, अमर अमर विच्चों रखाईआ। जन्म कर्म दा पाटा चीथड़ सीवे, ओढण दी लोड़ रहे ना राईआ। नेत्र नैण रखणे नीवे, अक्ख हाण्डी विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। दीपक कहिण जन भगत जंगजू साथी, सानूं हथ्थां उत्ते उठाईआ। एह कथा सानूं अष्टभुज सी आखी, रसना कूक कूक दृढ़ाईआ। जिस वेले चार जुग दी बदली साखी, साख्यात प्रगट होवे धुर दा माहीआ। उहदी सुहञ्जणी होवे राती, रुतड़ी भगतां नाल रंगाईआ। उहदी धार बिन किरपा ना जाए पछाती, पूरब पच्छम सारे वेखण नैण उठाईआ। जिस दा लेखा लिखणा लिखारीआं ने बदल के कलम दवाती, कलम कलम नाल बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान पूरब लेखा सब दा पूर कराईआ।
१६ कत्तक शहिनशाही सम्मत ७ राम सिँघ गुरचरण कौर तारा सिँघ प्रीतम कौर मदरसा मुखत्यार सिँघ कामल वाला सुरजीत सिँघ जगत पुर जोगिन्दर सिँघ बस्ती खलील, अर्जन सिँघ हरी सिँघ महिन्दर सिँघ साधू सिँघ
बस्ती तेग़ा सिंघ, तेज कौर वलूर संपूरन सिँघ ईश्र कौर फेरू शहर, गहिणा सिँघ कैलाश,
गुरदीप सिँघ तूत निरवैर सिँघ लुध्याणा, ग्वाल टोली फ़िरोज़पुर छाउणी
मुहम्मद कहे ईसा करीए सजदा, सही सलामत सीस निवाईआ। जो सब दा उठावे पर्दा, पर्दानशीं नूर इलाहीआ। लहिणा पूरा करे साडे घर दा, गृह गृह खोज खुजाईआ। रूप धर नरायण नर दा, अमाम अमामा वेस वटाईआ। जिस दा खेल घड़ी पल दा, परम पुरख अगम्म अथाहीआ। जो मालक निहचल धाम अटल दा, दरगाह साची सोभा पाईआ। ओह लहिणा पूरा करे जल थल दा, महीअल खोज खुजाईआ। जिस दा जुग जुग हुक्म संदेसा चलदा, चार जुग आप सुणाईआ। जो सब नूं रिहा छलदा, अछल अछल नूर इलाहीआ। उस दा खेल घड़ी पल दा, घड़ी कलाक तेरा दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। ईसा कहे मुहम्मद बिन नैणां लैणा तक, तकवा इक रखाईआ। जो सब दा लेखा पूरा करे हक, हकीकत पड़दा दए उठाईआ। धुर फ़रमाना
❋
❋
देवे यक्क, वाहिद आपणी कार भुगताईआ। सदी चौधवीं वहिम रहे ना शक, शिकवे सारे देणे गंवाईआ। जिस दे सब कुछ हथ्थ, समरथ इक अख्वाईआ। ओह लहिणा देणा पूरा करे झट, झटके हलाली वाले सारे खोज खुजाईआ। जगत जहान उम्मत उम्मती बुरज जाणा ढट्ठ, मुनारा नज़र कोए ना आईआ। दरगाह साची आपां मिल के करीए इक्ट्ठ, फिर धरनी संदेसा दईए चाँईं चाँईंआ। जिस ने दीन मज़्हब दी मेटणी वट्ट, झगड़ा वेखे कूड़ लोकाईआ। ओह जोती जाता हो प्रगट, प्रकाश आपणा रिहा वखाईआ। जिस ने दीन मज़्हब दा लुट्टणा हट्ट, उम्मत वस्त रहे ना राईआ। साडा वेला वक्त रिहा टप्प, टप्पा टप्पा पढ़ के हरफ़ हरूफ़ दईए सुणाईआ। ओह वेख शरअ दा लग्गा फट्ट, बन्धन सके ना कोए बंधाईआ। ज़रा निगह मार मूसा रिहा नट्ठ, भज्जे वाहो दाहीआ। इक्को कलमा रिहा रट, तूं मेरा मैं तेरा राग सुणाईआ। संदेसा देवे झट, हुक्म इक इलाहीआ। आओ तक्कीए कमलापति, पष्तिपरशेरवर बेपरवाहीआ। जिस दा नाअरा जैकारा इक अलख, अलख अगोचर आपणा आप सुणाईआ। चार जुग दी रीती नीती करके वक्ख, वक्खरी आपणी कार कमाईआ। नूर नुराना शाह सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना हो प्रतक्ख, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा वेस वटाईआ। जिस ने सब दे काया भाण्डे ख़ाली करने सख, तन वजूद अमृत रस ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। मूसा कहे मैं तुहाडा मीत पुराणा, प्राणीउ दयो जणाईआ। जिस दा इक्को इक निशाना, निशाना कोहतूर रिहा वखाईआ। जिस अन्तिम वरतणा आपणा भाणा, हुक्मे अन्दर हुक्म भुगताईआ। जोती नूर वेस वटाउणा, जल्वागर नूर इलाहीआ। जिस दा तूं मेरा मैं तेरा गाणा, अल्ला हू अन्ना हू आपणा राग सुणाईआ। हज़रत उठ के कर ध्याना, मुहम्मद महिज़ दयां दृढ़ाईआ। जिस ने दीन दुनी बदल देणा ज़माना, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। ओह तक गोबिन्द वाला चिल्ला तीर कमाना, अणयाला की वखाईआ। जिस ने बदल देणा जिस्म ज़मीर जिस्माना, कलधारी आपणी कल वरताईआ। दरोही सब ने हो जाणा बेगाना, सगला संग ना कोए रखाईआ। आपणा आपणा लेखा तक्कीए आपणे विच्चों ख़ाना, दूसर वरका ना कोए उलटाईआ। जो सुणदे रहे पैग़ामा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। मुहम्मद कहे मैं तकां गोबिन्द वाला भथ्था, पुश्त पनाह वड्याईआ। जिस ने कलयुग कूड़ चलण नहीं देणा रथा, रथ रथवाही नज़र कोए ना आईआ। जिहदा हुक्म यथार्थ यथा, यदी आपणी कार भुगताईआ। बौहड़ी किस दे नाल लाईए मथ्था, मस्तक लेख ना कोए बणाईआ। जिस झगड़ा मेटणा तत्तां अट्ठा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध करे सफ़ाईआ। दीन दुनी रहिण
❋
❋
देवे ना रट्टा, झगड़ा कूड़ देवे चुकाईआ। सब दा खेड़ा दिसे भट्ठा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। मुहम्मद कहे ईसा मूसा ओह मारीए झाकी, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। की खेल करे कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दे गुर अवतार पैग़म्बर सच विद्यार्थी इक जमाती, पट्टी इक्को इक पढ़ाईआ। चरण कँवल दी दस्स के घाटी, मंज़ल पैंडे पूर कराईआ। नाम कलमा दस्स के गाथी, निरअक्खर अक्खरां विच बदलाईआ। जोती धार बण के साथी, सगला संग बणाईआ। उस दी मन्नदे रहे आखी, आख़र सीस झुकाईआ। ओह वेखण आया कलयुग अंधेरी राती, जोती जाता वेस वटाईआ। किसे गृह ना दिसे दीवा बाती, दीन मज़्हब ना कोए रुशनाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर हथ्थ मार सके ना उपर छाती, सूरबीर सृष्ट सबाई एका रंग ना कोए रंगाईआ। आत्म ब्रह्म जोड़े कोए ना नाती, पारब्रह्म ब्रह्म ना कोए समाईआ। सब दी वक्खरी वक्खरी लेख लिखण वाली कलम दवाती, रागां नादां विच सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। मुहम्मद कहे खेल अगम्म अपारा, परवरदिगार आप खिलाईआ। मुरीदां मुर्शद पावे सारा, मेहरवान लेख लिखाईआ। धुर दा शब्द बण लिखारा, लेख लिख्त इक वड्याईआ। जिस ने लहिणा मुकाउणा चार यारा, नाता जगत वाला तुड़ाईआ। ओह लिखारीआं दीआं कलमां बदल देवे दुबारा, दोहरी धार बणाईआ। लेख लिखणा ज़रूर झगड़ा पैणा विच काहरा, कालम आलम सके ना कोए बदलाईआ। मूसा वाल्यां करना मुशाहरा, नच्चण टप्पण कुद्दण चाँईं चाँईंआ। ईसा कौम देवे ललकारा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। नौ सौ सट्ठ वरग मील दा बणना दाइरा, मुकाम इक्को इक समझाईआ। जिथ्थे शरअ दीआं उठणीआं लहरा, लहर लहर नाल टकराईआ। समुंद सागरां पाणी रहे ना गहरा, गहर गम्भीर आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। कलम कहे मैं हो गई बदली, बदल देवां लोकाईआ। मेरा मालक इक्को अदली, अदल इन्साफ़ रिहा जणाईआ। जिस दी मंज़ल पूरी होई मज़लो मंज़ली, अगला पन्ध रिहा ना राईआ। ओह दीन दुनी वेखे बेवतनी, वतन वाला नज़र कोए ना आईआ। गोबिन्द लेखा जाणे कन्ढ्ढा घाट पत्तनी, तट किनारे खोज खुजाईआ। अन्तिम लाज किसे ना रखणी, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। धरनी धरत धवल होणी सक्खणी, दूतां दुष्टां डेरा ढाहीआ। ईसा मूसा मुहम्मद भट्ठी तपणी, त्रैगुण अग्नी अग्ग लगाईआ। गोबिन्द ने आपणी खेल रचणी, रट्टा घर घर देवे पाईआ। धुर दी खेल अग्गे नहीं छपणी, परदयां विच ना कोए लोकाईआ। माया रूप धरना सप्पणी, जोरू ज़र दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ।
❋
❋
मुहम्मद कहे मूसा ईसा वेख आपणी तांघ, तंगदस्त दिसे लोकाईआ। परवरदिगार वरत्या स्वांग, अमाम अमामा वेस वटाईआ। चारों कुण्ट चढ़े अगम्मी कांग, जिस दी सार कोए ना पाईआ। ओह तक भगत लिखारी तृप्त ने हथ्थ विच पकड़ी डांग, ग़ुस्से नाल आपणा आप बदलाईआ। सृष्टी रोणी वांग काग, काग वांग कुरलाईआ। कोटां विच्चों भगत सुहेले जाण जाग, जिन्हां जागरत जोत करे रुशनाईआ। लहिणा देणा मुकाउणा रोज़ा नमाज़ बांग, मुनारे मम्बर रहे कुरलाईआ। जिस दी चौदां तबकां तों परे इक पलांघ, कदम कदम नाल बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सोलह कत्तक कहे मेरे दिवस जगे नौ चराग़, तिन्नां लोकां खेल खिलाईआ। पहला हिस्सा पहला भाग, त्रैलोकी चरणां हेठ दबाईआ। दो जहानां पकड़ वाग, डोरी शब्द तन्द बंधाईआ। सब नूं करके लाजवाब, हुक्म संदेशा इक सुणाईआ। जिस दी रचना आदि तों आदि, कलयुग अन्तिम पूर कराईआ। लेखा जाणे ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। जो हर घट होवे विस्माद, बिस्मिल आपणा आप जणाईआ। जन भगत बदल के आप पोशाक, पोश तन माटी ख़ाक लेखे लाईआ। चढ़ के अस्व शब्द घोड़े राक, दो जहानां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। दीपक कहिण असीं दिन दिहाढ़ प्रकाशे, प्रभ दिती माण वड्याईआ। दुनिया लुट्टी जाणी विच हासे, हस्ती प्रभ दी समझ कोए ना पाईआ। तन वजूद मिट जाणे वांग पतासे, जल कुम्भ दए गवाहीआ। गुर अवतार पैग़म्बर कलयुग अन्तिम रहिणे नहीं राखे, रक्षक नज़र कोए ना आईआ। एह खेल होणा होवे पहली विसाखे, वसाह के आपणी कार भुगताईआ। जाणे लेखा बातन बाते, बातल आपणी कार कमाईआ। सतरंगा कहे मैं सति सति दी धार, सो पुरख निरँजण दिती वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण कर प्यार, एकँकार होया सहाईआ। आदि निरँजण हो उज्यार, अबिनाशी करता गंढ पवाईआ। श्री भगवान दे अधार, पारब्रह्म प्रभ आपणा पड़दा लाहीआ। सतिगुर शब्द करके ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर वज्जे वधाईआ। मेरा खेल विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी दयां जगाईआ। करोड़ तेतीसा मार इक ललकार, पुरीआं लोआं अक्ख खुल्हाईआ। लहिणा पूरा करना तेई अवतार, अवतर लेखा पूर कराईआ। पैग़म्बरां रहे ना कोए उधार, लहिणा सब दा झोली पाईआ। गोबिन्द कर्ज़ा दयां उतार, मकरूज़ आपणा आप बदलाईआ। सति सच दी दस्सां कार, की करनी कार कमाईआ। जन भगतां पहना के जंगी हथियार, दीन दुनी दिती उठाईआ। तृप्त आपणी डांग लैणी संभाल, अग्गे आउणा चाँईं चाँईंआ। ग़ुस्से विच मुख करना लाल, लाल मुख वाले सारे लैण अंगड़ाईआ। मूसा वाले होण बेहाल, डांग डण्डे नाल खड़काईआ। सृष्टी दी दृष्टी होए बेहाल, उत्ते
❋
❋
ठोकर देणी खड़काईआ। सतिगुर शब्द दी झल्ले कोए ना झाल, गोबिन्द दा खण्डा बेपरवाहीआ। जिथ्थे ना कोई जवाब सवाल, बुद्धी समझ ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। सतरंगा कहे मैं सति पुरख दा मीता, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मैं खेल खेलया राम सीता, सीता राम बनां विच दुहाईआ। मैं राधा कृष्न लेख लिखाया जीव जीअ का, बंसरी धुन कर शनवाईआ। पैग़म्बरां आपणी दस्स के रीता, कलमे दिते पढ़ाईआ। गुरुआं दस्स के नाम ठीका, ठाकर धुर दा भेव खुल्हाईआ। दीन मज़्हब चला के रीता, मन्दिर मसीतां जगत सुहाईआ। हद्दां वंड के मारीआं लीकां, लाईन आपणी दिती रखाईआ। आपणे हथ्थ विच रख के हक तौफ़ीका, तोहफे सब नूं थोड़्हे थोड़्हे दिते वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। मुहम्मद कहे मेरे पीर ने बिना पैग़म्बरां तों लाई मैहन्दी, अमाम आपणी कार कमाईआ। जिस दी खेल होणी दिशा लहिंदी, लहिंदा चढ़दा वेख वखाईआ। उम्मत इक्ट्ठी हो हो बैहंदी, मता चार यारी बाहर पकाईआ। सब दी खेल जाए ढहिंदी, महल्ल अटल ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। मुहम्मद कहे मेरा मैहन्दी वाला रत्ता, रंग रतड़ा धुर दा माहीआ। जिस दा कल्मयां विच दिता पता, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दा गोबिन्द डंक वजाया फतह, फतिह डंका इक शनवाईआ। बौहड़ी ओह हुक्म विच मेरे हुक्म दी करे हत्ता, हत्या विच जगत लोकाईआ। जिस ने किसे दे सीस ते रहिण नहीं देणा बोदा छत्ता, छत्रे खाण वाल्यां करे सफ़ाईआ। जिस दा इक्को हुक्म चूंकि चुनांचे अलबत्ता, आलमां तों परे करे पढ़ाईआ। सो सब दे थल्लयों खिच्चण वाला आप फट्टा, कदम संभल ना कोए टिकाईआ। जिहदे हुक्म दा इक्को टप्पा, दीन मज़्हब दे टापूआं करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। मैहन्दी कहे मेरे उत्ते वज्जे प्रेम दी लाठी, ज़ोर जगत वाला जणाईआ। सूरबीर उठाउणे राठी, शाह सुल्तान देणे हिलाईआ। सोलह कत्तक गोबिन्द ने पहले दिन नीले उत्ते पाई सी काठी, ज़ीन ज़ीनत नाल वड्याईआ। फेर तकी मंज़ल घाटी, दो जहानां अक्ख खुल्हाईआ। फेर संदेशा लिख्या धुर दे कमलापाती, बिना अक्खर अक्खर बणाईआ। औह तक कलयुग अंधेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। तूं मालक पुरख अबिनाशी, घट निवासी नज़री आईआ। तुध बिन दीन दुनी दी कौण करेगा राखी, राख्या क्यों बैठा पड़दा पाईआ। जेहड़ी चार जुग विच दीन मज़्हब विच वंडी ज़ाती पाती, मानव हिस्से दिते कराईआ। नाले दस्सदा रिहो तन वजूद मिट्टी ख़ाकी, ख़ालस आपणा हुक्म वरताईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना नौजवाना मर्द मर्दाना सदी चौधवीं सचखण्ड दी खोल्ह के वेख लै ताकी, पर्दा परदयां
❋
❋
विच्चों चुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु तेरे अग्गे लेखा मंगदे बाकी, लहिणा सब दा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब तेरी सच सरनाईआ। मैहन्दी कहे मेरा रंग अपरम्पर, सच स्वामी दिती वड्याईआ। मेरा मालक इक भरतम्बर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईआ। जिस ने सीता धार कलयुग रचणा इक सुअम्बर, सोहणी खेल खिलाईआ। कलयुग कूड़ मेटणा अडम्बर, जगत जहान करे सफ़ाईआ। लेखा रहे ना मस्जिद मन्दिर, शिवदुआले मट्ठ चर्चां वंड ना कोए वंडाईआ। भाग लगाए जन भगतां काया अन्तर, अन्तर निरन्तर खोज खुजाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्से मन्त्र, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। खेल कहे मैं लेखा दस्सां कुम्भ, भाण्डा माटी वेख वखाईआ। जिस वेले दुर्गा दैंत मारे सी सुंभ निसुंभ, शतरू नास कराईआ। जेहड़ी राकशां कोल सी अमृत बूँद, ओह सरगुण धार मटके विच भराईआ। जिस दी गरड़ पा सक्या ना आपणी चुंज, त्रैबरग ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। घड़ा कहे धरनी चार जुग दी रही प्यासी, तृष्ना तृखा विच हल्काईआ। एहदे अन्तर रही उदासी, सांतक सति ना कोए कराईआ। जिस वेले ईसा चढ़या फाँसी, कदम धरती वल्ल लटकाईआ। एस ने ख़ुशीआं विच कीती हासी, हस्स के दिता दृढ़ाईआ। जेहड़ा दरगाह सच्ची दा वासी, सच दवारे सोभा पाईआ। उस दा नूर नूर प्रकाशी, प्रकाश अगम्म अथाहीआ। मैं तेरी मिट्टी ख़ाक तन वजूद ख़ाक दी दासी, सच वस्त मेरे विच ना किसे दबाईआ। अवतार पैग़म्बर कोटन कोटि सौं गए मेरी उत्ते छाती, मैं प्यार नाल दुद्ध सीर ना किसे चुंघाईआ। फेर ख़ुशीआं दे विच टापी, उछली कुद्दी टप्पी वाहो दाहीआ। धरनी कहे जे दूजे हथ्थ ते वज्ज जाए लाठी, मेरा लेखा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आपणे हथ्थ रखाईआ। कुम्भ कहे मैं ओह जल घड़ा, जिस नूं घड़याल ईसा रिहा सुणाईआ। जेहड़ा मैनूं रखदा हुन्दा सी उपर थड़्हा, साढे तिन्न हथ्थ उपर उठाईआ। मेरा रूप हुन्दा सी पड़ाह, उलटा कर ना कोए वखाईआ। जिस दिन हज़रत नूं अन्त अख़ीरी फड़ा, बन्धन हथ्थां वाले पाईआ। उस दिन सूर्या बड़ा तेज़ सी चढ़ा, चढ़दयों लहिंदे कीती रुशनाईआ। फेर इशारे नाल पुट्ट के गढ़्हा, मैनूं दिता दबाईआ। घड़या तेरा रूप तन माटी वाला मुहम्मद बणाउणी शरअ, शरअ दीन दुनी उपजाईआ। परवरदिगार ने खेल करना तरह तरा, तरीका आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस वेले पैग़म्बरां दा वक्त लँघ गया बड़ा, पिछला पन्ध मुकाईआ। चौदां सदीआं हुक्म मिलणा खरा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। फेर प्रगट होणा अवतार नर नरा, नरायण नूर इलाहीआ। तूं उस दे पुजणा दरा, दर
❋
❋
दरवेश हो के सीस निवाईआ। क्यों तैनूं मूधा करन लग्गयां गोबिन्द दा तेरे नाल छूहणा कड़ा, बन्धन आपणे ल्ए बंधाईआ। बिना पुरख अकाल तों तेरा भण्डारा जावे ना भ्रा, धरनी धरत धवल धौल दा जल कम्म किसे ना आईआ। ओह वक्त सुहञ्जणा होणा सम्मत शहिनशाही ते सत्तवां वर्हा, लोकमात मात ल्ए अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कृपानिध वेख वखाईआ। घड़ा कहे मेरे भाग वड वड्डे, हरि वड्डा दए वड्याईआ। सतारां कत्तक मेरे नाल लडाए लड्डे, मुहब्बत इक समझाईआ। चार निशाने चारों तरफ़ गड्डे, वेखणहारा वेखे चाँईं चाँईंआ। तिन्ने जंगजू बहादर लावण हथ्थे, हथ्थ हथ्थ नाल बदलाईआ। फेर अगली दस्सां कथे, की कहाणी जगत जणाईआ। प्रभ दे नाम कलमे आदि जुगादि सचे, सच सच विच्चों प्रगटाईआ। जगत जहान जीव भाण्डे कच्चे, थिर रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। कुम्भ कहे मेरी पुराणी तांघ, सच दयां सुणाईआ। मेरे चढ़दे पासे तृप्त गड्डे डांग, डौरु डंक दयां वजाईआ। तिन्ने गुरमुख इक इक कदम पुट्ट के पलांघ, तिन्ने कूट निशाने देण सुहाईआ। इक निशान बणा के तारा चांद, मेरे उत्ते देणा टिकाईआ। फेर दस्सांगा अगली सांझ, किस बिध हरि सज्जण मेल मिलाईआ। मैं आपणे विच बन्द करनी शरअ वाली बांग, अज़ां अवर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार बदल के स्वांग, स्वांगी आपणा खेल खिलाईआ।
छुहारा कहे मेरा जगत जहान दा सगण, जगत संगीआं दयां जणाईआ। दीन दुनी होवे नग्न, पर्दा सीस ना कोए रखाईआ। जन भगत करा के मग्न, मधुर धुन इक सुणाईआ। जगत तृष्ना मेट के अग्न, बूँद स्वांती मुख चुआईआ। जन भगतां लेखे ला के बदन, तन ज़मीर दयां वड्याईआ। मैं विचोला मुहम्मद दा ज़रूर झगड़ा पाउणा विच अदन, आहला अदना आप उठाईआ। मैं इक दा इक्को वार बणना सज्जण, दूजा संगी ना कोए वखाईआ। मैनूं जिज्ञासू दन्दां नाल चब्बण, खा खा ख़ुशी मनाईआ। मैं पर कलयुग अन्त उम्मत आया दब्बण, दबदबा सब दा वेख वखाईआ। जिस ख़ुदा नूं ख़ुद मालक करके सारे लभ्भण, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। जन भगतो मैं पाँधी बण के तुहानूं आया सद्दण, जुग विछड़यां मेल मिलाईआ। जिस बधक दे घर नौ दीपक जगण, ओह राम दा राम तुहाडा माहीआ। जन भगतो तुहाडा मेल उपर गगन, गगन गगनंतरां डेरा ढाहीआ। सच दमामे सच दवारे वज्जण, गोबिन्द धौंसा आपणा रिहा वजाईआ। जोती जोत
❋
❋
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। छुहारा कहे मैनूं लाउंदे नाल लबां, होंटां विच दबाईआ। मैं संदेशा देवां सबां, सब नूं दयां जणाईआ। जन भगतो तुहाडा इक्को पिता ते इक्को अब्बा, दूजी जन्म देण वाली कोए ना माईआ। जगत मात पित लहू मिझ गारा बणाउंदे हड्डां, जो अन्त सड़ के ख़ाक ख़ाक विच मिल जाईआ। सतिगुर दा सरूप आत्म परमात्म परमात्म आत्म रहिंदा सदा, सदा दे मित्रो तुहाडा मेला दिता मिलाईआ। निगह मार लै बधक दा परिवार विच्चों निखेड़ के अध्धा, सेवा संगत विच लगाईआ। जिस दा हुक्म संदेशा दिता सी नानक यथार्थ यथा, सत्त साल दी कन्या दिता सुणाईआ। राजे बल ने आपणी दासी गोली ते सुत नूं दिता सी पता, पतिपरमेश्वर दा हुक्म इक सुणाईआ। ओह वेखो कलयुग बिना अक्खां, अक्खीआं वाल्यां नज़र कोए ना आईआ। ओह वेखो कृष्न दा चरण गोडे उत्ते रखा, बधक दा तीर निशाना रिहा घाईआ। ओह वेखो पुरख अकाल सब नूं देवे इक्ट्ठा सद्दा, जुग जुग दे विछड़े मेल मिलाईआ। जिन्हां दा लेखा प्रभ दे हुक्म दी लिखणी कथा, रविदास चमारा दए गवाहीआ। भावें अज्ज धुर दे हुक्म नाल हथ्थ फड़ाया नहीं गोबिन्द दा भथ्था, फिर वी भुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। छुहारा कहे जन भगतो मैनूं भगवान कोलों किसे ना खाधा, खा के नाता प्रभ दे नाल जुड़ाईआ। जगत जहान खेल करदा गया सब दा प्यो दादा, पीढ़ी पिछली चली आईआ। पर याद करो कृष्न ने आपणे मुख नहीं सी लगाया ते मुख लगाया सी राधा, ते राधा नूं आपणा रूप बणाईआ। राम ने होर कीता सी वाधा, भेव पड़दा दयां खुल्हाईआ। सीता दे मुख विच कट के पाया सी आधा, अद्धा आपणे सीस उत्ते टिकाईआ। नाले हस्स के किहा तेरा फेर चौथे जुग होए वाधा, वदी सुदी दा डेरा ढाहीआ। झगड़ा पैणा विच जगत वाले काअबा, काअब्यां परे पए दुहाईआ। उस वेले परम पुरख जन भगतां मारे आवाज़ा, सुत्तयां ल्ए जगाईआ। जन भगतो इक छुहारे नाल तुहाडा सब दा कीता काजा, आत्म परमात्म नाता इक जुड़ाईआ। जिस वेले गोबिन्द ने पहले दिन उडाया सी बाज़ा, बाज़ां वाला आपणा खेल खिलाईआ। फेर आपणे आप नूं बणा के शहिनशाह राजा, शाह पातशाह रूप धराईआ। जिस दिन पहली वार नीले दीआं पकड़ीआं सी वागां, आप नहीं खाधा ते नीले दे मुख विच दिता टिकाईआ। ओ जन भगतो तुहाडे नाल होर वेखो वाधा, बिना खाध्याँ तों सब दे सगण पूरे दिते कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सोलह कत्तक कहे की संदेशा दिता छुहारे, छोहर बांकिओ की सुणाईआ। बधक दे दर खेल अपारे, अपरम्पर रंग रंगाईआ। जिस दे बच्चे जगत कुँवारे, धुर दे राम नाल प्रनाईआ। जिथ्थे अग्नी
❋
❋
तत ना साड़े, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। जिथ्थे वेखण पैग़म्बर गुर अवतारे, बैठे बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। तुसीं सारे इक प्रभू दे दुलारे, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मालवे वाल्यो तुसां वसणा सच सच्चे दरबारे, जिथ्थे तुहाडा बैठा गोबिन्द माहीआ। तुसीं पूरन ना समझयो पूरन जोत निरँकारे, निरगुण नूर डगमगाईआ। जेहड़ा भगवन सदा चलदा भगतां दे सहारे, बिना भगतां तों लोकमात रूप ना कदे बदलाईआ। आओ रल मिल के इक्को घर बहीए भगत भगवन दा खेल वक्खरा होवे विच संसारे, संसारी भण्डारी सँघारी सारे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतो इक छुहारे नाल तुहानूं सब नूं जगत खारे उतों उतारे, लाड़े बणा के घर आपणे लै के जाईआ।
१७ कत्तक शहिनशाही सम्मत ७ सुलखण सिंघ, कृपाल सिंघ, ज्ञान कौर, हज़ूरा सिंघ, निहाल कौर गोलेवाल अजैब सिंघ, राज सिंघ, इकबाल सिंघ, जिंद कौर फरीदकोट, हरिजन्दर कौर, परसिंन कौर माया शेख़ां
बेअन्त सिँघ लील, नछत्र सिँघ पंज गराईंआ, पिण्ड रुकना मूंगला ज़िला फ़िरोज़पुर
घड़ा कहे पैग़म्बर कलमा पढ़दे, बिन रसना जेहवा गाईआ। सच दवारे सच खड़्हदे, घर इक्को सोभा पाईआ। ओह तक्कीए क्यों निशाना गड्डया गया चढ़दे, चढ़दी कूट वेख वखाईआ। मूसा कहे मुहम्मदा वेख उम्मत उम्मती मुरदे, मुरदयां मुर्शद ना कोए सहाईआ। अग्गे खेल होणे लहिंदी दिशा साडे घर दे, घर घर पए दुहाईआ। दक्खण पहाड़ मूल ना जरदे, सारे भज्जण वाहो दाहीआ। अन्तिम लेखे मुकणे कलयुग कल दे, कलि कल्की दए मुकाईआ। जिस दा वार मूल ना झलदे, झलक आपणी इक जणाईआ। खेल तक्कीए उस अगम्म दे, जो अगम्म अगोचर इक अख्वाईआ। जिस दी धारों सारे जम्मदे, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। हुण भेव खुल्हाउणे ब्रह्म दे, पड़दा आप उठाईआ। झगड़े मेटणे दीन मज़्हब भरम दे, भाण्डा भरम भनाईआ। ओह वेख भगत सुहेले जंगजू बहादर मातलोक जम्मदे, जिन्हां दा जामन इक अख्वाईआ। ओह साडीआं चारे कूटां बन्न्हदे, निशाने धरती विच टिकाईआ। पैंडे मुकणे तारा चन्न दे, चन्द सितार बण के दिता वखाईआ। कलमे कलपत रहिणे नहीं मनसा वाले मन दे, ममता कूड़ कराईआ। दरोही झगड़े मेटी जाए चम्म दे, चम्म दृष्टी आप बदलाईआ। हुण वेले आउणे सब दे ग़म दे, ग़मखार खेल खिलाईआ। फेर झण्डे झुल्लणे इक्को धर्म दे, धर्म निशाना इक उठाईआ। जेहड़े सानूं भुल्ल गए ओह मुहम्मदा सारे मरन दे, मारू डंक वजाईआ। सृष्टी उत्ते सारे रह जाण इक्को पुरख अकाल चरण
❋
❋
दे, दूजा इष्ट ना कोए वखाईआ। कलयुग बलहीण होणे करन दे, करनी कर ना कोए वखाईआ। धन्न भाग जे झगड़े मिटण वरन बरन दे, इक्को ब्रह्म दए समझाईआ। चारे कूटां चारे शत्तरू हो के लड़न दे, मित्रा मीत ना कोए अख्वाईआ। जन भगतां नूं सोहँ ढोला पढ़न दे, जो गुर अवतार पैग़म्बर पढ़ के आपणा झट ल्ए लँघाईआ। उन्हां नूं उस प्रभू दी मंज़ल चढ़न दे, जो साडा मालक धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। निशाने कहिण असीं धरती दे विच ठुके, ठोक के दईए जणाईआ। पिछले सब दे पैंडे मुके, अग्गे कदम ना कोए टिकाईआ। पाणी रहिण नहीं देणा किसे दे हुक्के, हुक्म धुर दा इक सुणाईआ। लहिणा देणा सब दा चुक्के, चुकन्नी होवे लोकाईआ। खेल वेखणा काया बुते, बुतख़ाने रोवण मारन धाहीआ। साडे मुरीद आपणी मंज़ल राहों घुथ्थे, सच मार्ग ना कोए अपणाईआ। हुण सारे कर जाईए चुप्पे, कलमा कलाम ना कोए दृढ़ाईआ। दरोही साडे हुन्दयां सदी चौधवीं होया अंधेरा घुपे, चन्द सितार करे ना कोए रुशनाईआ। साडी जात नूं साडी ज़ात कोई ना पुछे, पर्दा पर्दा ना कोए चुकाईआ। असां की करने बिना कलमे नाम तों ख़ाली जुस्से, माटी ढेरी कम्म किसे ना आईआ। ओह वेख साडा मेहरवान महिबूब हुन्दा ग़ुस्से, हुक्म नाल दबाईआ। सदी वीहवीं सब नूं फड़ फड़ कुस्से, कसम नाल सब दी किस्म दए बदलाईआ। आ चढ़ीए उस मंज़ल उत्ते, जिथ्थे उत्तर पूरब पच्छम दक्खण चारे कूटां वेखे चाँईं चाँईंआ। अन्त रहीए मूल ना सुत्ते, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी धार आप प्रगटाईआ। कुम्भ कहे मेरे चारों पहरेदार, चारों कुण्ट नज़री आईआ। एह खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर आप कराईआ। उठ वेख मुहम्मद यार, यारा दयां सुणाईआ। चारों कुण्ट हाहाकार, होका हक ना कोए सुणाईआ। आपणा वेला वक्त विचार, जो विचर के दिता जणाईआ। सदी चौधवीं वेख अन्त संसार, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। क्यों तेरी उम्मत होई ग़द्दार, गदागर नज़री आईआ। तेरा करे ना कोए दीदार, दीदा दानिस्ता दरस कोए ना पाईआ। चारों कुण्ट होए ख्वार, ख्वारी घर घर वेख वखाईआ। लेखा मुकदा चार यार, यराना तोड़ ना कोए निभाईआ। साडा रहिणा नहीं अख्त्यार, मुख़तार नज़र कोए ना आईआ। दुखतेर रज़ नशा सब दा दए उतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी दा करता कार कमाईआ। घड़ा कहे मैं बैठा अधविचकार, कदम कदम वंड वंडाईआ। मेरा लेखा नाल चार यार, चहुंआं दयां दृढ़ाईआ। वेखो जिस दे ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। ओह हुक्म देवे सच्ची सरकार, सिर सिर आपणा हुक्म मनाईआ। तुहाडा पूरा होया इकरार, वायदा वेखो चाँईं चाँईंआ। अग्गे रहे ना कोए तकरार, झगड़ा ना कोए जणाईआ। एह खेल इस्तिगुफ़ार,
❋
❋
बेनज़ीर आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक समझाईआ। कुम्भ कहे जिस वेले गोबिन्द पुट्ठा रखया, निशाने चार चार लगाईआ। इक्को हुक्म संदेशा दस्सया, बिन अक्खरां कर पढ़ाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त होए अंधेरी मस्सया, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मेरा पुरख अकाला आवे नस्सया, मालक धुरदरगाहीआ। मैं सुणावां उस दी कथया, सतिगुर शब्द हो के चाँईं चाँईंआ। जिस दा लेख जाए ना लख्या, लिख्त विच कदे ना आईआ। मेरा निशाना उस वेले होवे मेरा पीले रंग दा भथ्थया, कंधे उत्ते टिकाईआ। इक बचन कीता सच्चया, सच दिता समझाईआ। पाणी मिलणा नहीं मदीना मक्कया, मकबरे रोवण मारन धाहीआ। ईसा मूसा होवे अंगीठा तपया, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। प्रभ दा खेल रहिणा नहीं छपया, उगण आथण वेख वखाईआ। वाहिदा कौल इकरार पक्कया, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। अन्तिम सब दा धरनी उत्ते पैणा रट्टया, झगड़े विच ख़लक ख़ुदाईआ। शाह सुल्तानां कीमत रहे ना टक्या, राज रजान ना कोए चतुराईआ। लेखा सब दा पूरा होणा इकट्ठया, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। जगत मुनारा सब दा होणा ढट्ठया, महल्ल अटल ना कोए सुहाईआ। सृष्टी ज़ीरो होणी विच बटया, निरगुण सरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। निशान कहिण असीं धरनी दे विच खुभ्भे, खूब दईए जणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर साह लैंदे उभे, हौली हौली रहे सुणाईआ। प्रभू की खेल करे गुज्झे, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। जिस ने भेव भाव मेटणे दूजे, दुतीआ भाउ चुकाईआ। उस दा खेल वेखीए दरगाह साची मुनारे उच्चे, खिड़की ताकी इक खुल्हाईआ। घड़ा कहे किसे दे हिरदे रहिण नहीं देणे सुच्चे, सुच संजम जगत ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी धार इक वखाईआ। घड़ा कहे मेरे निशाने निशाने दस्सण भगत, जन भगत मिले वड्याईआ। जिन्हां दे पिच्छे परम पुरख आया परत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। भेव खुल्हाया उपर धरत, धरनी धरत धौल धवल रंग रंगाईआ। वेस वटा के वाली अर्श, अर्शी प्रीतम फेरा पाईआ। हरिजन दे के साचा दरस, आदर्श आपणा इक समझाईआ। घड़ा कहे बिना मेरे पाणी तों अमृत मेघ बरस, सांतक सति सति कराईआ। ग़रीब निमाणयां कर तरस, रहमत आपणी सच रखाईआ। मैनूं याद आ गया जिस वेले मसीह ने निशाना दिता सी चर्च, चराग़ाहां ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। घड़ा कहे मेरी चर्चां विच कीती चर्चा, मसीह चार वार जणाईआ। फिर लिख के अगम्मी पर्चा, पोशीदा दिता दबाईआ। नाले हस्स के किहा तेरा मेरे सिर कर्ज़ा, मकरूज़ आप अख्वाईआ। तेरा फेर दस्सां दरजा, की
❋
❋
मात वड्याईआ। बीस सदी ना होवे हर्जा, हर्जाने अवर ना कोए रखाईआ। जिस वेले लेखा मुकणा चर्चां गिरजा, गहर गम्भीर खेल खिलाईआ। किसे दा साफ़ रहिणा नहीं हिरदा, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। मेरा मालक महिबूब आउणा फिरदा फिरदा, नूर नुराना पन्ध मुकाईआ। उस वेले उलटा गेड़ा होवे गिड़दा, चार कुण्ट गिढ़ाईआ। दीन मज़्हब दा जंग होवे छिड़दा, छेकड़ तैनूं दयां सुणाईआ। तूं वणजारा बणना भगतां वाले पिड़ दा, चार निशाने गड्ड के आपणा अखाड़ा दईं वखाईआ। फेर खेल वेखणा निरवैर निर दा, निरुगण की हुक्म वरताईआ। किते भुल्ल ना जाईं संदेसा चिर दा, चिरी विछुन्ने मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आपणे हथ्थ रखाईआ। कुम्भ कहे मैं झट ओसे वेले कंबिआ, आपणा आप हिलाईआ। मैं केहड़ी धारों जम्मया, कवण मेरी माईआ। ना माटी ना चम्मया, हड्डी नाड़ ना कोए सुहाईआ। ना ख़ुशी ना ग़मया, चिन्ता चिखा ना कोए वखाईआ। ना वजूद ना तन्या, मनसा मन ना कोए भवाईआ। ना नेत्र ना अन्न्हयां, नैणहीण ना खेल खिलाईआ। ना सरवण ना कन्या, ना राग शब्द शनवाईआ। ना आशा तृष्ना तमया, ना तृखा जगत वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दिता साचा वर, मेरी बणत दिती बणाईआ। कुम्भ कहे मेरी ईसा रखी आसा, मसीह मसला गया जणाईआ। सदी वीहवीं रख भरवासा, धीरज धीर इक धराईआ। मेरा आवे शाहो शाबासा, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। खेल खेले तमाशा, तेरा रंगण रंग रंगाईआ। र्शिशटी हथ्थ फड़ाए कासा, जगत भिखारी दए बणाईआ। सच सच दी पावे रासा, आपणी खेल खिलाईआ। याद करीं तेरा भगतां विच होवे वासा, दूसर संग ना कोए बणाईआ। चारों कुण्ट बणया रहीं राखा, निशाने चार चार गडाईआ। कुम्भ कहे एह बचन मोहे भाखा, समझ विच समझाईआ। मैं ख़ुशीआं दे विच नाचा, टप्पया चाँईं चाँईंआ। वाहवा मेरा लेखा मुक्कया नाल जगत चाचा, पिता पुरख अकाल नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। घड़ा कहे जन भगतो मैं दस्सां इक अख़ीर, आख़र इक जणाईआ। तुहाडा पंजां तत्तां वाला शरीर, कुम्भ माटी नज़री आईआ। अमृत रस मिले ना नाभी नीर, पुट्ठा सिध्धा ना कोए बणाईआ। मेरे उत्ते हथ्थ रखया सी कबीर, ढोला ख़ुशीआं वाला गाईआ। नाले हस्स के किहा गंगा जल विच मैनूं वज्जे ज़ंजीर, शरअ शरअ नाल टकराईआ। मैं वेख्या खेल बेनज़ीर, बिन नैणा नैण तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। कुम्भ कहे जन भगतो तुहाडा सरीर मेरे वरगा कच्चा घड़ा, घड़ी घड़ी पल पल दयां जणाईआ। पिच्छे चुरासी दा समां वेख्या बड़ा, जून जूनी वेस वटाईआ। अणगिणत वार तन वजूद अग्नी
❋
❋
सड़ा, कबरां विच दफ़नाईआ। हुण साहिब स्वामी तुहाडे चारों तरफ़ खड़्हा, मेरे चार निशाने देण गवाहीआ। जो जुग जुग इक्को साहिब सतिगुर बड़ा, वड वड्डा वड वड्याईआ। जन भगत सुहेले तारे तरह तरा, तरीका आपणा इक जणाईआ। तुहाडी दीन मज़्हब दी तुटी शरअ, शरअ ज़ंजीर दिता तुड़ाईआ। इक्को गृह ते इक्को घरा, मन्दिर इक वखाईआ। जिथ्थे हरिजन हरि भगत कदे ना मरा, सद मर जीवत रूप वटाईआ। तुसां नाम संदेसा सुणना परा, पसन्ती मद्धम बैखरी दी लोड़ रहे ना राईआ। तुहाडे मेरे विच फ़र्क नहीं है ज़रा, घड़ा कुम्भ रिहा जणाईआ। वेखो मैनूं मूधा तुहाडे विच धरा, धरनी उत्ते टिकाईआ। मेरे उत्ते चन्द सितारा पड़ा, बैठा आसण लाईआ। मैं फेर मूल नहीं डरा, भय ना कोए वखाईआ। मैं हस्स के किहा तारे चन्ना हुण रहिणा नहीं तुहाडा धड़ा, धाड़वी सब दे लेखे दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। तारा चन्द कहे असीं आ गए विच घेरे, रस्ता नज़र कोए ना आईआ। चढ़दे भगत डांग रिहा फेरे, आपणा बल प्रगटाईआ। तिन्ने कूटां जंगजू गुरमुखां ला ल्ए डेरे, रस्ता नज़र कोए ना आईआ। किस बिध वड़ां मुहम्मद वाले वेहड़े, भज्जां वाहो दाहीआ। सब दा वक्त आ गया नेड़े, दूर दुहाडा पन्ध मुकाईआ। बौहड़ी इस्म जिस्म दे पैणे झेड़े, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। परवरदिगार सब दी जड़ उखेड़े, तना तन ना कोए वखाईआ। जन भगतां उत्ते करे मेहरे, मेहर नज़र तकाईआ। चाढ़्ह के आपणे बेड़े, मंज़ल हक दए पहुंचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। कुम्भ कहे मैं तक्कया भगत प्यार, भगवन दिती वड्याईआ। जिन्हां दे सीस धरी दस्तार, सिर आपणे लेखे पाईआ। फिर जन्म लैणा पए ना विच संसार, चुरासी वंड ना कोए वंडाईआ। इन्हां नाँ रहे जुग चार, धर्म ग्रन्थ देण गवाहीआ। जिस दा अग्गे होणा विस्थार, भेव अभेद दए खुल्हाईआ। घड़ा कहे मैं भगतां बहि के विचकार, घराना आपणा ल्या बणाईआ। नाता तोड़ कूड़ संसार, पिछला पैंडा पन्ध मुकाईआ। अग्गे बोल इक जैकार, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। चौथे जुग मेरा चौथे घर होया विहार, पुट्ठे तों सिध्धा देणा कराईआ। मैं संदेशा देणा चार यार, पैग़ाम इक दृढ़ाईआ। अमाम अमामा पावे सार, कलि कल्की नूर इलाहीआ। जोती जाता हो उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह सच्ची सरकार, सच आपणा आप खेल खिलाईआ।
❋
❋