१८ कत्तक शहिनशाही सम्मत ७ सुलखण सिँघ दे गृह पिण्ड रुकना मूंगला ज़िला फ़िरोज़पुर
कुम्भ कहे मेरा त्रैलोकी नाथ ने वेख्या निशाना, चारे कूटां बन्द कराईआ। मैं मंग्गया पिछला दाना, दानशमंद हो के दयां सुणाईआ। आह वेख मेरे त्रैलोकी नाथ भगवाना, की तेरा भगवन खेल खिलाईआ। कौरव पांडव लड़ावण वाले जवाना, आपणी खेल खिलाईआ। अग्गे तक्क तेरे नालों खेल होर महाना, हरि करता आप कराईआ। मुहम्मद वल्ल कर ध्याना, की संदेसा रिहा सुणाईआ। मक्का मदीना नाप बिन पैमाना, पैमाइश प्रभ दे हथ्थ फड़ाईआ। चार यारी नैण शरमाणा, नेत्र अक्ख ना कोए उठाईआ। ईसा फिरे हो दीवाना, मूसा मसला रिहा जणाईआ। संदेसा सुणे धुर फ़रमाना, जो धुर मालक आप जणाईआ। हैरान हो के कहे की खेल होणां विच मैदाना, मेहरवान की कार भुगताईआ। झट गोबिन्द मारया ताअना, हुक्म इक सुणाईआ। पैग़म्बरो तुहाडा देश होणा बेगाना, बेगमां दा मालक नज़र कोए ना आईआ। अठारां कत्तक सब नूं शरअ दा भरना पए जुरमाना, हुक्म धुर दा लग्गे थांउँ थाँईंआ। गुरमुख जंग जू बहादर नाल तृप्त घड़ा कहे मेरे गल नूं बन्न्ह देण सत्तां कौडीआं वाला गाना, मौली दे तन्द सत्त सत्त बंधाईआ। फेर जल दे नाल भराना, सवा सवा सेर टिकाईआ। मैं सब दा लेख चुकाउणा, चुकन्ने सब नूं दयां कराईआ। पैग़म्बरो सब ने तकणा प्रभू दे भगतां विच नहीं कोई बेगाना, बेदर नज़र कोए ना आईआ। उन्नी कत्तक मेरे विच चव्हां ने पंज पंज अनाज दा पाउणा दाणा, दाणे दाणे उत्ते मोहर लगाईआ। मेरे थल्ले टिकाणा इक सरहाणा, सोहणी विछाउणी लेफ तलाईआ। फेर चहुंआं ने करना जंगी बाणा, नन्गे खण्डे कंध्याँ उत्ते टिकाईआ। वीह कत्तक दा लेखा होण नहीं देणा पुराणा, परम पुरख रिहा दृढ़ाईआ। मेरे विच इक इक चहुंआं ने रखणा काना, काहनी मुहम्मद दे देणे समझाईआ। चिट्टी चादर दा कोल लाउणा शाम्याना, शमां दीपक थल्ले पंज देणे रखाईआ। सब दे कोल लिख्या होवे इक गोबिन्द दा परवाना, दूजा लेखा ना कोए बणाईआ। जिस ने बदल देणा विधाना, विधी आपणे विच्चों प्रगटाईआ। सुणना दो जहान फ़रमाना, गुर अवतार पैग़म्बर अक्ख खुल्हाईआ। जिस कलि कल्की पहरना बाणा, अमाम अमामा खेल खिलाईआ। इक्की कत्तक चहुंआं दा रूप होवे नौजवाना, मुच्छ दाढ़ी नाल वड्याईआ। इक परात कोल रखणी तांबा, वड्डी छोटी ना कोए जणाईआ। इक लम्मां कोल रखणा झाड़ू मांजा, मंजी पुट्ठी नाल टिकाईआ। अक्खर लिख्या होवे चहुंआं दा सांझा, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। बाई कत्तक नूं सब ने मस्तक होवे बांधा, पट्टी सोहँ उत्ते लगाईआ। तृप्त दे सीस होवे लाल परांदा, सग्गी मालवे वाली पाईआ। जंगजूआं कोल होण लम्बीआं डांगा, लांगढ़ा कस के लैण अंगड़ाईआ। नौ रखे होण कोल मांज के भाण्डा, बरतन साफ़ टिकाईआ। इक विच सुक्का होवे मक्की दा
❋
❋
टांडा, जिस उत्ते गोबिन्द लिखणा चाँईं चाँईंआ। तेई कत्तक नूं चहुंआं दा हथ्थ इक दूजे नाल होवे बांधा, बन्दना बध्धे हथ्थ नाल कराईआ। चहुंआं दा मुख सतिगुर शब्द होवे गांदा, रसना जेहवा नाल वड्याईआ। सतिगुर उत्ते अमृत बरखे ठांडा, अग्नी तत बुझाईआ। चौवी कत्तक कहे मेरा दिवस आए सुखां सांदा, जो अवतार पैग़म्बर गुरु गए जणाईआ। गुरसिख उठ के पैर थल्ले सज्जा हथ्थ रख के होवे नहांदा, जल थोड़ा थोड़ा पाईआ। परम पुरख परमात्म अमृत वहिण होवे वहांदा, रस इक्को इक रखाईआ। घड़ा कहे जन भगतो मैं तुहाडा पिछला मित्र पुराणा यार अग्गे वास्ते पाउण आया सांझा, साथी हो के दयां वखाईआ। जगत अंधेर झुलणा झांजा, आब हथ्थ किसे ना आईआ। घड़ा कहे मैं गुरमुखां नूं घर घर जल होणा प्याउंदा, एह मेरी बेपरवाहीआ। हरिजन ख़ुशीआं विच सब कुझ होवे खांदा, जगत तोट रहे ना राईआ। पर ओह नहीं छडणा जिस ने खाधा सूर गाँ ते ढांडा, ढांडीआं खाण वाले ढोर देणे बणाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सदा सतिगुर शब्द दा बांदा, बिना बन्दगी वाल्यां तों सतिगुरु बन्दा ना किसे बणाईआ। मालवे वाल्यो तुहाडे कर्मां दा आपणे उत्ते लद्दण आया इक्को वार लांगा, बोझ आपणे कंध उठाईआ। किसे दा रहिण नहीं देणा रोज़ा नमाज़ बांगा, अज़ां आपणे विच छुपाईआ। चारों कुण्ट वज्जणीआं चांघाँ, चार यारी दए दुहाईआ। त्रेते दीआं तृप्त दीआं पूरीआं करनीआं तांघा, विछोड़े वाले तिन्ने साथी नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उधरों आया इधर जावे वहिन्दा, वहिण ज़िमीं असमान वहाईआ।
१८ कत्तक शहिनशाही सम्मत ७ हरचन्द सिंघ, प्रीतम कौर ख्याली वाला, बखतावर सिँघ ख्याली वाला,
रूप कौर ख्याली वाला ,धन्न कौर चक्क, फतिह सिंघ, भाग सिँघ दबड़ी खाना,
मल सिँघ अकालगढ़्ह, साधू सिँघ गामी वाला, कुंढा सिँघ वर्हे
इकबाल सिँघ बढलाडा, मित सिँघ बैहिमण दीवाना,
करनैल सिँघ मलूका, जगीर कौर खोखर, बुगर सिँघ बरगाड़ी,
सरदारा सिँघ छाजला कौड़ी रतीआं, किरपा सिँघ थेड़ी
पिण्ड हरिराए पुर ज़िला बठिंडा
गोबिन्द शब्द कहे खेल तकणा उपर धरती, धरनी धवल धौल नैण उठाईआ। की हुक्म संदेशा देवे मालक अर्शी, प्रीतम
❋
❋
अगम्म अथाहीआ। जिस नूं सब ने मन्नया निधपरती, वड मालक आप अख्वाईआ। ओह शरअ दा लेखा पूरा करे शर्ती, शरीअत ध्यान लगाईआ। खेल जाणे दो जहान आपणे घर दी, गृह गृह फोल फुलाईआ। जिस दा कलमा दीन दुनी पढ़दी, ढोले नाम वाले गाईआ। उहदी धार प्रगटणी दिशा चढ़दी, चढ़दा लहिंदा वज्जे वधाईआ। दक्खण पहाड़ धार वेखणी नरायण नर दी, जो निराकार नूर इलाहीआ। जिन खेल जानणी चोटी जड़ दी, तत्व तत भरम गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गोबिन्द शब्द कहे वेखणा पुरख निरँजणा, सो पुरख आप समझाईआ। लेखा जाणे दीन दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव वेखे जगत लोकाईआ। जिस दो जहानां भज्जणा, पुरीआं लोआं वेखे थांउँ थाँईंआ। अवतार पैग़म्बर गुरु निरगुण धार सद्दणा, संदेशा नाम वाला सुणाईआ। उठो वेखो आपणे सज्जणा, मित्र मित्रो लओ उठाईआ। कलयुग काया पड़दा किसे ना कज्जणा, आपणा ओढण दयो वखाईआ। जेहड़ी दस्स के आए शरअ दी बन्दना, बन्दगी जगत समझाईआ। की उस विच्चों मिल्या अनन्दना, अनन्द अनन्द दयो दृढ़ाईआ। झट रो के बोलया तारा चन्दना, कूक कूक सुणाईआ। दरोही तेरी ख़ुदा तेरे नबीआं ने अन्त वंञणा, वञ्झ मुहाणा हथ्थ ना कोए उठाईआ। धूढ़ी मिले किसे ना मजना, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। तेरा नूर किसे ना लभ्भणा, ज़हूर विच ना कोए रुशनाईआ। जो घड़या सो भज्जणा, ठीकर माटी रहे कुरलाईआ। तेरे नाम दी दिसे कोए ना रंगणा, साचा रंग ना कोए रंगाईआ। अंगीकार करे कोए ना अंगणा, बग़लगीर ना कोए अख्वाईआ। झगड़ा पैणा आहला अदना, अमीर ग़रीब लैण अंगड़ाईआ। चारों कुण्ट नगारा वज्जणा, शब्द गोबिन्द रिहा खड़काईआ। गृह मन्दिर सब ने तजणा, दर घर ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। तारा चन्द कहे मुहम्मद आपणी तक निशानी, निशाना साडा रहे ना राईआ। तेरी उम्मत जूह होणी बेगानी, मालक घर ना कोए सुहाईआ। लेखा तक शाह ईरानी, इबरानी अक्ख खुल्हाईआ। दरोही मशरक मग़रब चढ़े तुग्यानी, वहिण कलमे वाला वहाईआ। तेरी हो गई याद पुराणी, सगला संग ना कोए वखाईआ। लेखा मुके अन्त कुरानी, कुरह कायनात वेख वखाईआ। झगड़ा तक जिस्म जिस्मानी, जमीर बदली ख़लक ख़ुदाईआ। मंज़ल रही ना कोए रुहानी, रूह बुत जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। मुहम्मद धर के हथ्थ उत्ते पेशानी, पेशवा हो के वेख वखाईआ। तारा चन्द मैनूं इयों दिसदा जिवें गोबिन्द कस्या तीर कमानी, चिल्ला इक्को रिहा खिचाईआ। खण्डा खड़ग खड़काणी, खण्ड ब्रह्मण्ड देण दुहाईआ। चण्ड प्रचण्ड प्रगट होवे रूप भवानी, भँवर विच दीन दुनी जणाईआ। इहो खेल ज़िमीं असमानी, ज़ाहर ज़हूर रिहा जणाईआ। मुहम्मद कहे ओह वेखो काया मटके
❋
❋
नूं सत्तां कौडीआं दा बध्धा गानी, गाना मेरा नज़री आईआ। विच रख के आबेहयात पानी, मेरा सरोवर दिता सुकाईआ। अग्गे दिसदी नहीं कोई कहाणी, कहावत कहि के की दृढ़ाईआ। भगत सुहेले नौजवानी, जंगजू बहादर सोभा पाईआ। उफ़ मेरा लेखा होणा अन्तिम फ़ानी, फ़ैसला हक देवे सुणाईआ। शरअ दी कूड़ रहे ना कोए शैतानी, हुक्म वरते धुरदरगाहीआ। सोया रहे ना कोए लिबरानी, लिबरेज़ करे लोकाईआ। उम्मत हक ना दिसे ईमानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल धार गोबिन्दा, गोबिन्द गोबिन्द धार जणाईआ। हुक्म संदेशा देवे गुणी गहिन्दा, गहर गम्भीर अगम्म अथाहीआ। ग़फ्लत विच्चों सब दी खोल्हणी नींदा, आलस रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग कूड़ कुकर्म दा तोड़ना जिंदा, ज़िंदगी सब दी वेखणी थांउँ थाँईंआ। लेखा वेखणा जेहड़े प्रभू दी करदे निन्दा, निन्दकां वल्ल अक्ख उठाईआ। फेर मेरा भगत दुलारा वेखणा छिन्दा, जिस नूं धुर दी गोद सुहाईआ। जो सुत अनादी बिन्दा, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। तिन्हां अमृत देवां सागर सिन्धा, अंमिउँ रस आप चुआईआ। सन्त सुहेले रखां ज़िंदा, ज़िंदगी आपणे विच छुपाईआ। जिस खेल नूं तकण एह होणा विच हिन्दा, भारत दी शरारत सब नूं दए तपाईआ। झगड़ा पैणा जीउ पिण्डा, तत्व तत नाल लड़ाईआ। जगत जहान रहिण नहीं देणा खिण्डा, धाड़वी धड़ देणा बणाईआ। अन्तिम सब दीआं मूधीआं कर के टिंडां, टिंडां वाले सारे देणे मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। मुहम्मद कहे मैं तकां उत्ते भूमी, भूमिका ध्यान लगाईआ। ईसा कहे मैं खेल वेखणा रूमी, रोम विच अक्ख उठाईआ। मूसा कहे मैं शरअ दा बणां नजूमी, हिसाब इक्को इक दृढ़ाईआ। जे कृष्न भिड़ाईआं सी अठाई कशूणी, खेल जगत वाला कराईआ। अगला भाणा प्रभ दा नामालूमी, गणती गणित ना कोए गिणाईआ। जिस दा खेल सदा असूली, असल दा असल आपणे हथ्थ रखाईआ। सदी चौधवीं सब दे कोलों करे वसूली, लेखा मंगे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। घड़ा कहे मैनूं बध्धे मौली तन्द, मुहम्मद तेरी आशा पूर कराईआ। तेरी शरअ नूं करना आपणे विच बन्द, बन्धन अवर ना कोए बणाईआ। पिछली औध गई हंढ, अग्गे होर ना कोए वधाईआ। मैनूं चार गुरमुखां घुट्ट के दिती गंढ, चारों कुण्ट लई अगंड़ाईआ। हुण सुण उस प्रभू दा छन्द, जो तूं मेरा मैं तेरा रिहा सुणाईआ। जिस दे पिच्छे गोबिन्द छड्डया पुरी अनन्द, अनन्द जगत वाला तजाईआ। ओह अन्तिम दीन दुनी दी ढाहवे कंध, कन्ढ्ढी बैठा वेख वखाईआ। सृष्टी दृष्टी करे खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग नाम खड़काईआ। जगत रूप दिसे दुहागण रंड, हरि कन्त सुहाग ना कोए
❋
❋
हंढाईआ। टुट्टी अन्त सके कोए ना गंढ, मुहम्मद वेखे नैण उठाईआ। मेरा निशाना मिटणा तारा चन्द, चन्द सितार संग ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वेखणा खेल ज़रूरी, ज़र्रा ज़र्रा ध्यान लगाईआ। कलयुग तोड़ना गढ़्ह ग़रूरी, हउमे हंगता देणी मिटाईआ। प्रकाश वेखणा इक्को नूरी, दो जहानां नज़री आईआ। इक्को नाम दी करनी मशहूरी, जगत जहानां आप सुणाईआ। पन्ध मुका के नेड़ दूरी, दूर दुराडा वेख वखाईआ। कलयुग कल्पणा मेटणी कूड़ी, कूड़ कुटम्ब देणा मिटाईआ। चतुर सुघड़ बणाउंणे मूर्ख मूढ़्ही, दुरमति मैल धुआईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दी मस्तक ला के धूढ़ी, टिक्के सच देणे रमाईआ। इक्को इक दी सारे रहिण हज़ूरी, हज़रत इक्को दिसे बेपरवाहीआ। जिस दी अवतार पैग़म्बर गुरुआं कीती मशहूरी, सेवक हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। घड़ा कहे मेरी गर्दन नाल बध्धा कसीरा, कसम खा के दयां जणाईआ। एह निशाना लाया गोबिन्द नाल तीरा, मुखी इक्को वार छुहाईआ। खेल खेले पीरन पीरा, वड दाता बेपरवाहीआ। कलयुग अन्तिम तोड़े शरअ ज़ंजीरा, शरीअत डेरा ढाहीआ। सदी चौधवीं आवे अन्त अख़ीरा, आख़र आपणी कल प्रगटाईआ। मालक बण के गहर गम्भीरा, गहर गवर वेख वखाईआ। कुम्भ विच भर के पंज पंज नीरा, आब आब नाल वखाईआ। सृष्टी दृष्टी कर दिलगीरा, धीरज धीर दए गंवाईआ। खण्डा खड़ग वेख शमशीरा, शरअ शरअ नाल टकराईआ। किरपा करे गहर गम्भीरा, गवर आपणा हुक्म वरताईआ। उस वेले जन भगतां नूं बख्शे पगड़ी बीबीआं सिर ते देवे लीड़ा, ओढण नाम वाला टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच्ची सरनाईआ। घड़ा कहे मैनूं मौली बन्न्हया तन्द, तन्दवा गज ध्यान लगाईआ। मैं वेख्या इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। मैं आपणे विच छुपाउणा तारा चन्द, जो पिट्ठ उत्ते सुहाईआ। फेर सुणाउणा धुर दा छन्द, ढोला अगम्म अथाहीआ। उम्मत दा वक्त गया लँघ, अग्गे अवर ना कोए वधाईआ। जिस परवरदिगार ने उलटा डाहया पलँघ, चारे पावे ल्ए बदलाईआ। ओह खेल करे सूरा सरबंग, सूरबीर इक अख्वाईआ। शब्दी अस्व कसे तंग, ज़ीन पाखर नाम टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। घड़ा कहे मेरे अन्तर पाणी रखया, रक्षकां दयां जणाईआ। आपणी उम्मत वेखो नाल अक्खीआं, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। परम पुरख दीआं कहाणीआं सदा सच्चीआं, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। जेहड़ीआं पेशीनगोईआं तुसां रचीआं, भविक्ख्तां विच गए सुणाईआ। उहनां दीआं आशा रखीआं कृष्न दीआं सख़ीआँ, साख्यात नैण
❋
❋
उठाईआ। मुहम्मद दीआं वेखो लिखीआं पट्टीआं, पटने वाला फोल फुलाईआ। सदी चौधवीं किसे दीआं दाढ़ीआं नहीं रहिणीआं रत्तीआं, रत्न अमोलक हीरे गुरमुख लैणे अपणाईआ। मज़्हबां वालीआं रहिण नहीं देणीआं पत्तीआं, मानस हिस्से वंड ना कोए वंडाईआ। जो नानक अर्जन संदेशा दिता राग छत्तीआं, मुहम्मद तीस बतीसा नाल रलाईआ। सब दीआं आशा जाणीआं कटीआं, कटाक्ष नाम वाला लगाईआ। अन्तिम औधां जाणीआं टप्पीआं, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। सब दीआं पिछलीआं कीतीआं जाणीआं ठप्पीआं, अगला ठप्पा नाम मोहर लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दीआं कथा आदि जुगादि जुग चौकड़ी लोकमात जाण ना कथीआं, कथ कथ अन्त ना कोए जणाईआ।
१९ कत्तक शहिनशाही सम्मत ७ जफ़रनामा साहिब गुरदवारे विच
गोबिन्द खुनिसते कुनांह कुल ज़मूआ ज़वीलेज़ां अज़हू ज़ज़हू ज़ू के जानिस्ते ज़मीबो मलीएअरे ख़ुदा औरंगे नदस्त ज़ाऊबे अर्श महिबूबे फ़र्श अज़ीआने तरश, ज़हिलज़ी ज़ाउसतू माविक्ता नूरे अलाह गुरुए अज़ां नादे शवां रहमते अवां जुलमतो ज़हिग अज़मतो बसिग बैज़िज़ज़ी ज़कीउल ज़ाकिसता ज़ानूज़ो ज़ामीने आमीने सजदाए मुहम्मद, रुहूए हमद बेशाने ख़लक नूराने झलक उम्मते सलक आफ्ताबे तलूह, नूरे नज़ा हज़रते हज़ा कोमीज़ा ज़ाहिदा नानके तविदा गोबिन्दे सविदा शब्दे बिबबिदा बेज़ीनो मसीह, हज़रते ज़वीह मुहम्मदे नवीह अताए आज़िस नूरे ज़विस ख़ुदाए अमाम, अमले बेजाम, शीनो शिवाम शकले गुमनाम मानिज़ी महिबूब वाहिद अलाहीआ। गोशे तुयंग, तरकशे बियंग भथ्था अनयंग अस्वे सुरयंग नूरे अमाम, अज़िसते अज़ाम, ज़ेवा ज़हू ज़रीह बेपरवाहीआ। सम्मतो सुमत शहिनशाही लिज़त, नूराना चसत्त परकासिउ समरथ, गूने गवीह दवारा तवीह जफरनामा सिफ्त नहीं कवीह, काएनात हुक्म ना कोए जणाईआ। मुक्दसे मुकाम गोबिन्द लिख्या कलाम, शरीअत नेस्तो नज़ाम परगटिउ महिबूबे अमाम कदमे काज़िसती धरनी तदवाम, शरअ शनीसा शेर शेरो अबनीसा शब्दो ख़लीफ़ा, देवे हरीफा बेहरफ़ बेतरफ़ मुरशदे परवरदिगार ख़ुद ख़ुदाए अकाल अकल कलधारी बेमिसाल, मेरे लेख दा हल्ल करे सवाल, सदी चौधवीं उम्मत नबी रसूलां होए ज़वाल, ज़ाहर ज़हूर मुकामे मकीम आए अज़ीम, शब्दे नज़ीम नज़ीना नाहक मक्का मदीना एफक हुक्मे नज़ीउल यक, यकसां करे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच लाविस्ती लवा आमिस्ती मज़ा मेहज़ हज़ूर इक अख्वाईआ। गोबिन्द अन्त कीता ध्यान, अक्खरां तों परे अक्ख उठाईआ। पुरख अकाल
❋
❋
कर परवान, परवाना तेरा हुक्म जणाईआ। खेल वेखणा विच मैदान, जगत शरअ शरअ नाल टकराईआ। तूं मालक दो जहानां हुक्मरान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। धुर संदेशा दिता शाह पातशाह सचे सुल्तान, सति सतिवादी अगम्म दृढ़ाईआ। गोबिन्द सूरे नौजवान, मर्द मर्दाने तेरा लेखा पूर कराईआ। तेरा मेरा होणा इक मकान, साढे तिन्न हथ्थ सम्बल वज्जे वधाईआ। तेरा दवारा ज़रूर वेखे आण, सम्मत शहिनशाही सत्त दए गवाहीआ। अट्ठां तत्तां दा लेखा आए चुकाण, अट्ठ घंटे जोत शब्द दी धार विच समाईआ। दरगाह साची सचखण्ड तेरा परवाना होए परवान, परम पुरख वेखे चाँईं चाँईंआ। जन भगतां गुरमुखां गुरसिक्खां हरिजनां सूफ़ी सन्त फ़कीरां ख़ुशीआं देवे महान, ग़मी विच गुरसिख रहिण कोए ना पाईआ। उन्नी कत्तक दिवस होए महान, हरिसंगत मिलणा चंगा दान, हरि हिरदे होए मुस्कान, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द आसा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी पुरख अबिनाशी घट निवासी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेऐब परवरदिगार नूर अलाह आलमीन आपणा रंग रंगाईआ।
जफ़रनामा गुरदवारे दे उपर मंजी साहिब विच
सतिगुर गोबिन्द लेख लिख्या धुर दी कानी, काग़ज़ कलम शाही जगत ना कोए वखाईआ। संदेशा दिता दो जहानी, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल आप जणाईआ। मेरा शहिनशाह पुरख अकाल वड सुल्तानी, दीन दयाल बेपरवाहीआ। जिस ने लेखे लाई मेरी कुरबानी, पिता पूत माता उस दी भेंट चढ़ाईआ। गुरमुखां दी सदा धर्म दी बणा निशानी, निशाना जगत विच झुलाईआ। माछूवाड़े सथ्थर सेज हंढाई मर्द मर्दानी, आपणी ख़ुशी बणाईआ। फेर पहुँचया विच बीआबानी, मारूथल देण गवाहीआ। जिथ्थे लेख लिख्या औरंगे दी बेईमानी, शरअ कूड़ दिती जणाईआ। अगम्म भेव विच संदेश दिता जिस नूं समझे ना कोए विद्वानी, अक्ल बुद्धी पर्दा ना कोए उठाईआ। इशारा कीता मुहम्मद दी उम्मत दिसे फ़ानी, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। एह खेल वेखणा मेरे पुरख अकाल करके आपणी मेहरवानी, मेहरवान हो के आपणा वेस वटाईआ। उस वेले सतिगुर गोबिन्द शब्द दी होणी एह निशानी, निशाना शब्द गुरु वखाईआ। जेहड़ा लेखा लिख के धरनी विच कीता दफ़नानी, साढे नौ हथ्थ गहरा निशान लगाईआ। जिस मकबरयां वाले सारे करने फ़ानी, मंज़ल रुहानी नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा मेटणा जिस्म जिस्मानी, ज़मीर ज़मीरां दए बदलाईआ। हुक्म संदेशा देवे कलमा बाहर कलामी, धुर संदेशा इक दृढ़ाईआ। इक रुपईआ गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द दे जफरनामे दी सफ़र विच रह जाए निशानी, कमरकसे लिखारीआं दे दए खुल्हाईआ।
❋
❋
अग्गे खेल वेखणा जगत मैदानी, नौ खण्ड पृथ्मी आपणी कार भुगताईआ। मालवे वाल्यो एह वेला नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग हथ्थ नहीं आउंदा जुग चौकड़ी अवतार पैग़म्बर गुर जिस दी गाउंदे बाणी, सो बाण अणयाला तीर चलाईआ। एह मार्ग भगतां दा दुक्खां वाला गोबिन्द दा बड़ा आसानी, मुश्किल गुरसिक्खां हल्ल कराईआ। जन भगतो तुहाडा मेला उस महिबूब नाल जेहड़ा अर्श फ़र्श दा माली, मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर गोबिन्द गोबिन्द सतिगुर शब्द अकथ कहाणी, महिमा वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग अन्त अन्त कलयुग लेखा जाणे लख चुरासी जीव जंत ब्रह्मण्ड खण्ड दो जहानी।
गुरदवारे तों बाहर निकल के सड़क उत्ते शब्द चलया
सतिगुर गोबिन्द एथे घड़ी सी कलम कानी, खण्डा तिक्खी धार छुहाईआ। नाले लेख लिख्या जगत जहान दी कट देणी ग़ुलामी, बरदा रहिण कोए ना पाईआ। शरअ दी मेटणी बेईमानी, इस्लामी अन्त ना कोए रहाईआ। सदी चौधवीं उम्मत होणी फ़ानी, फ़ैसला हक हक सुणाईआ। कलयुग दी आयू पिच्छे बच्चयां दी दिती कुरबानी, छोटे नीहां हेठ दबाईआ। मेरा पुरख अकाल दीन दयाल वेखणहारा उपर ज़िमीं असमानी, जोती जाता अगम्म अथाहीआ। जिस ने हरिसंगत विच जितने दिन गोबिन्द चलया सी नन्गी पैरीं ओने दिन रखी परेशानी, आपणा भेव ना किसे जणाईआ। इहो सतिगुरु दी वड्डी मेहरवानी, कोल बहि के भाणा सहि के सब विच रह के आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा लाहीआ। गोबिन्द ने पहलों मारीआं पंज लकीरां, कलम सज्जे खब्बे हथ्थ विच बदलाईआ। फेर किहा गुरसिखो तुहाडीआं बदल देणीआं तकदीरां, तदबीर धुर दा हुक्म जणाईआ। मैं खेल खिलाया बणके वड पीरन पीरा, पीर पैग़म्बर औलीए गौंस सारे लैणे निवाईआ। जिस वेले मैं बवन्जा लिखारीआं ते कवीआं दी धार पंजां नूं स्त्री मर्द दी धार विच बन्हा दिता चीरा, हरिजन गुरमुख सोहणा रूप दरसाईआ। दो जहान दा आपणे कंध उठावांगा बीड़ा, बीड़ी सिगरट पान खाण वाला रहिण कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं मुहम्मद दी उम्मत उत्ते आवेगी भीड़ा, चौदां तबक रोवण मारन धाहीआ। अन्त अन्त अन्त खेल करे मेरा पुरख अकाला गुणी गहीरा, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। जिस ने दीन दुनी दी हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई दी बदल देणी ज़मीरा, ज़ाहर ज़हूर इक्को नूर करे रुशनाईआ। नाले हथ्थ रख के उत्ते शमशीरा, खण्डा खड़ग दिता खड़काईआ। नाले हथ्थ मारया उत्ते भथ्थे वेखी मुखी तीरा, तीर निशाना दो जहान चलाईआ। जोती
❋
❋
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गोबिन्द शब्द शब्द गोबिन्द आदि अन्त अन्त आदि सतिगुर सतिगुर इक्को नज़री आईआ।
गुरदवारे तों लगभग तिन्न कू फ़रलांग दूर सड़क ते शब्द चलया
गोबिन्द ने एथे लिखी सी तीजी सतर, तिन्नां गुणां तों बाहर रखाईआ। पुराणे चोले दी कट के कतर, अग्ग दिती लगाईआ। फेर छिड़क्या उत्ते अतर, महक नाल महकाईआ। फेर शब्द दा हिलाया छत्र, छत्रधारी देणे खपाईआ। फेर राग सुणाया मधुर, तूं मालक बेपरवाहीआ। मेरी ज़रूर पूरी करनी सध्धर, सध्धरां दे मालक दया कमाईआ। जिस वेले दुनी विच रिहा ना किसे दा कदर, कदीम दे मालक आउणा चाँईं चाँईंआ। जगत जहान करना पद्धर, नव सत्त करनी सफ़ाईआ। भगत सुहेले उपजाउणे रत्न, गुरमुख गोद उठाईआ। मेरे देस सुहाउणा पत्तन, ख़ाली हथ्थ मेरी दुहाईआ। सच तैनूं लग्गा दस्सण, संदेसा अगम्म अथाहीआ। कुछ अमानत लग्गा तेरे कोल रखण, हथ्थ दस्तार नाल छुहाईआ। फेर ख़ुशीआं विच लग्गा हस्सण, अक्खां ज़िमीं असमान वल्ल टिकाईआ। फेर मिट्टी लग्गा चरणां नाल दब्बण, ज़ोर नाल दबाईआ। फेर ख़ुशी विच कीता बचन, सच सच सुणाईआ। प्रभू जिस वेले कलयुग कूड़ी क्रिया लग्गी मच्चण, अग्नी अग्ग तपाईआ। मिले किनारा ना किसे पत्तन, बेवतन होए लोकाईआ। उस वेले मेरे गुरसिक्खां आवीं पैज रखण, आपणयां भगतां लईं मिलाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द तेरी दस्तार दा दस्तार होवे पत्तण, एह मेरा घाट सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे मेरी एह पुकार, मैं सच दयां सुणाईआ। जिस वेले गोबिन्द लिखदा सी एथे तीजी कतार, गुरमुख बैठे अणजाणत ध्यान लगाईआ। फेर साहिबां ने ख़ुशी नाल कीता इशार, उँगल माढ़ी वल्ल उठाईआ। जिस करके शुरू कीता दस्तार दा विवहार, पूरब लेखा पूर कराईआ। उन्नी कत्तक पिछला पूरा करना उधार, कर्ज़ा अवर ना कोए रखाईआ। हरिसंगत दा लंगर कमरकसे कस के लिखारी करनगे नाल त्यार, गुरमुख सिँघ सगला संग बणाईआ। साढे सत्त वरतेगा विच इक कतार, लाईन इक्को इक बणाईआ। सतिगुर जोत शब्द अधार, जोत शब्द रूप प्रगटाईआ। बैठेगा अधविचकार, विच गुरमुखां डेरा लाईआ। अगली रीती अपर अपार, सच स्वामी जगत चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ।
❋
❋
गुरदवारे तों थोड़ी दूर फिर चलदे चलदे सड़क ते ही रुक के विहार होया
कुम्भ कहे गोबिन्द गड्डया मेरा निशाना, निशान दिता बणाईआ। मैनूं बख्श्या पंज पंज दाणा, रिज़क अतोट अतुट भराईआ। गुरमुखां पहना के जंगी बाणा, जगत जहान दए हिलाईआ। जन भगतां बख्श के दान महाना, ख़ाली भण्डारे आप भराईआ। एह लेखा बाहर दो जहाना, जगत अक्ल बुद्धी समझे कोए ना राईआ। चारे जुग खेल महाना, जुग जुग आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। दाणे कहिण असीं दईए हक ब्यान, सच सच सुणाईआ। लिखारी पहलों करन इश्नान, केस स्वासा जल मुख छुहाईआ। फेर कन्नां विच उँगला पाण, मिन्ट ढाई रखाईआ। फेर चरण कँवल करन ध्यान, नेत्र अक्ख ना कोए उठाईआ। फेर ख़ुशी विच जैकारे लाण, पंज पंज पंज शनवाईआ। एह हुक्म धुर दा श्री भगवान, देवणहार अगम्म अथाहीआ। जिस नूं समझे ना कोए बुद्धी वाला इन्सान, अक्ल कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी धार आप बणाईआ।